The words you are searching are inside this book. To get more targeted content, please make full-text search by clicking here.
Discover the best professional documents and content resources in AnyFlip Document Base.
Search
Published by Library Wiengsra, 2020-04-29 07:13:18

ลิขิตฟ้าชะตารัก เล่ม1

คําโปรย













วญญาณของ อว อาเหรา หญงสาวจากศตวรรษที







21 ไดทะลมติเขามาอยูในรางของคณหนูรองแหง




จวนหลงอองที มรางกายออนแอ ซํ ายงถูกองค ์







รชทายาทที นางรกมานานหลายปผลกตกเหวจน




ตายอยางไรเยื อใย! หลงจากที อว อาเหราไดเขามา



อยูในรางน แลว ดวยสภาพรางกายของรางเดิมทํา










ใหนางตองทนรบกบอาการปวยไขหลงจากที ถูกน า






ซดไปเปนเวลานาน แตนบวาสวรรคยงมเมตตานก














ที ทําใหนางรอดชวตมาไดดวยความชวยเหลอของ







ฉูปาย ซ อจ อผูโดดเดนแหงจวนเซิ นออง


ตอหนาบรษผูโดดเดนเชนเขา นางไหนเลยจะ






กระโจนเขาหาเฉกเชนสตรนางอ น ส งที นางทําน น






คอการหลกเล ยงเขาใหไกลที สด แตใครเลาจะรูวา









1









เร องไมคาดฝนไดเกิดข นเสยแลว...



...














“คณหนู ทาน...ทานต งครรภ์แลว!” เสยงสาวใชเอย






บอกดวยความตกใจ









“เหลวไหล! ขายงไมเคยของเก ยวกบบรษใด แลวจะ













ต งครรภ์ไดอยางไรกน!” อว อาเหราเอยข นดวยส ี




หนาไมพอใจ ฉบพลนน นเซ นซื อจ อที น งอยูขางกาย









จงเอยข น

“หากวาเจาลําบากใจนก เชนน นขาจะรบเปนพอ








ของเด็กใหเอง”

2



ตอนท 1 ไร้ยางอาย
























เส้นผมของหญงสาวถูกลมพายุบ้าคลังพัดกระจายราว






กับตัวงูทเริงระบํา ชุดกระโปรงสีแดงเลือดยิงทําให้ร่าง
ของนางดูผอมบางมากกว่าในยามปกติ ทข้างใต้นั นเปน







หน้าผาสูงชันดูสะดุดตาเปนอย่างมาก ทัวทั งร่างนั นยน


ตระหง่านอยูริมหน้าผาด้วยเน อตัวสันไหว ดวงตากลม


งดงามของนางจ้องมองไปยังชายหนุ่ม แล้วเอ่ยขึ นด้วย




นํ าเสียงสันเครือ











“ท่านจะทําอะไร”










1





ชายหนุ่มผู้ทนางรักมาหลายป ในยามน ดวงตารียาวแสน


เบอหน่ายกําลังจ้องมองมายังร่างของนาง ราวกับใน





สายตาของเขานั นการมอยูของนางช่างน่าอัปยศ เสื อ

คลุมมังกรสีเหลืองสว่างหรหราถูกสวมอยูบนร่างของเขา








ในชัววินาทีนั นกลายเปนภาพบาดตาอย่างยากทจะ
เปรียบ












คนผู้น ก็คอองค์รัชทายาทคนทนางหลงรักมานานหลาย




ปน่ะหรือ














“เจ้าช่างเปนหญงทไร้ยางอายยิงนัก ไม่ร้หรืออย่างไรว่า


องค์รัชทายาทนั นรังเกยจเจ้า แล้วเจ้ายังจะกล้าวิง









ตามพวกเรามาอย่างหน้าไม่อาย ยังจะมหน้าอยูทนอก

2


หรือ”












“ใช่!”











“หน้าไม่อาย!”















ในตอนนั นเอง เสียงดังเซ็งแซ่ของหญงสาวก็ดังขึ นทข้าง



หู ทันใดนั นฝามอก็พลันสะบัดลงบนใบหน้าของนาง

ความเจ็บปวดสุดแสนแล่นริ วขึ นมาบนใบหน้า นางนั นก็







ช่างโง่เขลายิงนัก ตัวนางเปนถึงบุตรสาวทเกดจาก


ภรรยาหลวงของจวนหลิงอ๋อง แต่กลับถูกคนเช่นน ลงไม้





ลงมอ แล้วนจะไม่เปนการขายหน้าวงศ์ตระกูลหรืออย่าง


ไร มอของนางกําเปนหมัดแน่น ทว่าท่ามกลางเสียงต่อ










3




ว่าต่อขานเช่นน ใบหน้าของนางกลับซดขาวไร้เรี ยวแรง












เมอมองดูร่างแข็งแรงของชายหนุ่มก็บังเกดเปนความ





ร้สึกอัปยศอดสูอย่างร้ายกาจ นางยนมอออกไปดึงชาย



เสื อของอกฝายอย่างไร้เรี ยวแรง นํ าเสียงปนสะอื นเอ่ยขึ น


ด้วยความหวาดกลัว “ท่านฟงข้าก่อน ข้าไม่ได้ตั งใจท ี




เดินตามท่านมา เพยงแต่ได้ยินมาว่าท่านและคุณหนู





เหล่าน ได้เทยวเล่นมาถึงทน ท่านทเปนบุรษเพยงผู้เดยว











มากับหญงสาวมากหน้าหลายตาจะถูกติฉนนนทาเอา


ได้ เพราะไม่ว่าอย่างไรในภายภาคหน้าท่านและข้าจะ
ต้องแต่งงานกัน...”










นางหมั นกับรัชทายาทมาตั งแต่ยังเล็ก แต่เขากลับละเลย






นางเพราะเปนคนหัวอ่อน มอุปนสัยอ่อนแอ ไม่อาจเข้า




4



ไปอยูในสายตาอันแสนทระนงของเขาได้เลยแม้แต่น้อย







แต่ในครั งน เมอได้ยินว่าองค์รัชทายาทและกลุมเด็กสาว
เดินทางมาแบบส่วนพระองค์นางจึงได้ตามมา องค์




รัชทายาททมนสัยไม่แยแสต่อสิ งใดในโลก นางก็เกรงว่า







พวกเขาทเปนกลุมหนึ งชายหลายหญงจําก่อเรื องจนไร้


หนทางแก้ไข จนทําให้ฮ่องเต้ทรงกริ ว แต่ความปรารถนา



ดของนางกลับกลายเปนความหน้าไม่อายไปเสียได้













“แล้วเจ้าททําตัวไร้ยางอายเช่นน ไม่กลัวคนเขาเอาไปพูด



มัวๆ บ้างหรืออย่างไร” รัชทายาทดึงแขนเสื อของตัว





เองออกมาอย่างแรงจนเกดเสียงดังฟบ นํ าเสียงเย็นชา


ทว่าอารมณ์บนหน้าดูเย็นชากว่านํ าเสียงถึงสามเท่า











“ท่านอยากให้ข้าทําเช่นไร ท่านจึงจะยอมยกโทษให้ข้า”







5




นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามทรงตัวเพอไม่ให้ตัว


เองตกลงไปยังเหวลึกด้านล่าง ทั งดวงใจและดวงตาล้วน




แล้วแต่สันสะท้าน จ้องมองไปยังชายหนุ่มตรงหน้า







ความขลาดกลัวเมอคร่ถูกเผาจนมอดไหม้ มความกล้า








หาญทจะเสียงเปนเสียงตายอยูเต็มเปยม





รัชทายาทเดินเข้ามาใกล้อกก้าว กลิ นหอมสะอาดบนร่าง




ของเขาโชยเข้ามาสูโพรงจมูก กลิ นหอมเย็นทแฝงไปด้วย


กลิ นของเครื องประทินโฉมบางเบา นางจึงอดไม่ได้ทจะ




ขมวดคิ ว ใบหน้าขององค์รัชทายาทนั นช่างดูดุร้าย “ข้า



ขอให้เจ้าไปตายเสีย!”














เมอพูดจบเขาก็สะบัดมอออกอย่างรนแรง นางก้าวถอย


หลังเพอหลบโดยไม่ร้ตัว ไม่นึกระวังว่าด้านหลังนั นเปน







6





หน้าผาทสูงชัน ทันใดนั นเองนางก็เหยยบเข้ากับดินช น

จนลืนไถลตกลงไปเสียงดังพลัก มองด้วยสายตาล้วน


มองไม่เห็นแม้แต่เงาร่างสักน้อย ได้ยินแต่เสียงร้องด้วย




ความเจ็บปวดดังไปทัวบริเวณหุบผาแห่งนั น












“ทําอย่างไรด คุณหนูรองหลิงจะตายหรือไม่ รีบไปช่วย



เร็วเข้า!”











“หยุดนะ! ใครกล้าไปเราจะตขาเสียให้หัก!”














ใบหน้าของเหล่าหญงสาวทเสริมแต่งอย่างดงามพลัน


เผอดสีลง สีหน้าขององค์รัชทายาทนั นดูเคร่งครึมดุดัน








ไม่ง่ายเลยกว่าทเขาจะกําจัดหญงทน่ารังเกยจเช่นน ได้





7




แล้วจะยอมให้เสียเปล่าได้หรือ กลุมคนเหล่าน มองเห็น





หญงสาวร่างผอมบางตกลงไปจากหน้าผา ชวิตทยังอยู ่



ในช่วงเยาว์วัยได้ถูกประกาศว่าจบสิ นลงแล้วทน แม้แต่


ซากศพก็คงจะหาไม่พบ













ทว่าในตอนน เอง อว อาเหราแห่งศตวรรษทยสิบเอ็ดกลับ




ได้ย้อนเวลากลับมาสวมร่างกายทอ่อนแอร่างน















































8



ตอนท 2 คุณหนูผู้อ่อนแอ
























ทัวทั งร่างของอวี อาเหราหนาวเหน็บจนขนลุกชันไปเสีย





ทั งร่างในยามทแช่อยูในทะเลสาบอันหนาวยะเยอกจน


กลายเปนเกร็ดนํ าแข็ง แม้ว่าจะไม่ตายจากการตกมา




จากหน้าผาสูงชันก็คงต้องตายจากความหนาวเย็นใน






9




อากาศของเดอนสิบเอ็ด ร่างของนางไร้ซึงเรี ยวแรง ไม่




อาจเปล่งเสียงออกมาจากลําคอเพอร้องขอความช่วย

เหลือได้เลย














สายตาคมกริบมองไปเห็นบ่าวหญงตัวน้อยทยก





ชายกระโปรงในขณะทวิงเข้ามาอย่างเร่งร้อน วิงไปพลาง
รํ าไห้ไปพลาง












“คุณหนูอยูทใดเจ้าคะ ท่านอย่าตายนะเจ้าคะ หากท่าน



ตายไปแล้วบ่าวจะไปบอกนายท่านว่าอย่างไร องค์





รัชทายาทก็ช่างโหดร้ายยิงนัก กล้าลงไม้ลงมอกับท่านถึง


เพยงน คุณ...คุณหนู? ท่านไม่เปนอะไรนะเจ้าคะ ให้บ่าว




ช่วยพยุงก่อนนะเจ้าคะ”












10





หลังจากมองเห็นท่อนแขนครึงหนึ งของอว อาเหราทโผล่
ขึ นมาบนผิวหน้าทะเลสาบแล้ว ใบหน้าของหญงรับใช้ก็






เปลียนจากความโศกเศร้าเปนยินด กําลังของนางช่าง

น้อยนัก แม้แต่การช่วยเหลืออวี อาเหราทร่างกายผอม





บางถึงเพยงน ก็ยังต้องใช้แรงกายจนสุดกําลัง















เมอขึ นมาได้ อว อาเหราทร่างกายอ่อนแรงนั นก็สลบล้ม

ลงไปอย่างทนไม่ไหว











...












ในยามทนางฟนขึ นมานั นก็พบว่าตัวเองนอนอยูในห้องท ี








11


ตกแต่งเรียบง่ายห้องหนึ ง ความเจ็บปวดแล่นปลาบขึ นท ี






ศรษะเปนระลอก ราวกับมคนคอยราดนํ าเย็นจัดรด



ศรษะเปนจํานวนมาก ความทรงจําทไม่ใช่ของนางจึง


ปรากฏขึ นในหัวสมอง

















แท้จริงแล้วทนเปนอกช่วงมิติเวลาหนึ ง ยุคสมัยในตอนน ี





เรียกว่าต้าเยยน เพิงจะอยูในช่วงเริมต้นของแคว้นได้ไม่




นานนัก อยูในช่วงทีกําลังพัฒนาอย่างร่งโรจน์อยูพอด


และนางยังเปนบุตรสาวของหลิงอ๋องและภรรยาเอก




มารดาเสียชวิตลงเนองจากให้กําเนดนางซึงคลอดยาก


หลิงอ๋องบิดาของนางจึงมอบความหวังทุกสิ งทุกอย่าง





เอาไว้ทนาง ให้ความรักความเอ็นดูไม่สิ นสุด แต่ถึง

กระนั นกลับชดเชยความอ่อนแอไร้ความสามารถของ




นางไม่ได้









12





ในจวนอ๋องยังมอนุภรรยาอกหลายคน แต่มเพยงภรรยา




รองเท่านั นทได้รับความรักมากทสุด ก่อนหน้าทพระ





ชายาจะสิ นพระชนม์ก็ได้ให้กําเนดบุตรและธดาสองคน
ให้กับหลิงอ๋องแล้ว บุตรชายนั นถูกส่งไปดูแลทค่ายทหาร




ของซซานตั งแต่ยังเล็ก เมอพระชายาสิ นพระชนม์ ภรรยา




รองผู้นั นก็ได้กุมอํานาจการดูแลภายในจวนเอาไว้ แม้ว่า







จะไม่มยศศักดิ แต่ก็มอํานาจทถูกกุมเอาไว้ในมออย่าง




แน่นหนา สองแม่ลูกเมออยูในจวนก็มักจะอาศัยช่วง



เวลาทท่านอ๋องไม่อยูจงใจรังแกหมินเกยรตินาง แต่ตัว



นางทมนสัยอ่อนแอนั นก็ไม่ร้ว่าจะต้องตอบโต้อย่างไร












อาจจะกล่าวได้ว่าครั งน ทถูกองค์รัชทายาทผลักจนตก




หน้าผาสูงชันนั น ทั งหมดล้วนแล้วก็เปนสองแม่ลูกนันท ี






13


สร้างเรื องขึ น


















อว จอเยยนไม่พอใจทต่อไปนางจะเปนพระชายาขององค์

รัชทายาท เช่นนั นจึงได้คิดแผนการร้ายขึ นมา ในครั งน ท ี



นางได้ยินว่ารัชทายาทจะออกมาเทยวเล่นนอกเมองก็








เปนเพราะอว จอเยยนทยกขึ นมาพูดยัวยุนาง มิเช่นนั น


นางคงจะไม่มาตกตายอยูในทเช่นน









ในเมอตอนน นางได้เข้ามาอยูในร่างน แล้ว แน่นอนว่า




นางย่อมทจะทวงคนความยุติธรรมให้ตนเอง












เมอกําลังจะขยับกายลุกขึ นนั น ทด้านนอกก็เกดเสียง








แผ่วเบา นางหรี ตามองไปก็เห็นอว จอเยยนเดินนวยนาด





14






เข้ามาจากด้านนอกด้วยฝเท้าทแผ่วเบา ในมอถอผ้าเช็ด

หน้าเอาไว้ผนหนึ งซับทหางตาซึงเดิมทก็ไม่มนํ าตาอยู ่





เลยแม้แต่น้อย “น้องสาว เจ้าช่างตายอย่างน่าอนาถ


นัก!”














“คุณ...คุณหนูใหญ ท่านมาได้อย่างไรเจ้าคะ” เมอเห็น





อว จอเยยนยําเท้าเข้ามาในชานบ้าน สาวใช้ทกําลังต้ม





ยาให้อว อาเหราก็ตกใจ รีบร้อนคุกเข่าลงกับพ น เมอเห็น




ท่าทเสแสร้งของคุณหนูใหญแล้วก็นึกอยากจะสํารอก


ออกมา มากไปกว่านั นในใจยิงร้สึกหวาดกลัว คุณหนู


ของนางก็กําลังตกอยูในสภาพร่อแร่เต็มทแล้ว หากโดน






คุณหนูใหญรังแกอก ไหนเลยจะมชวิตรอดได้









“เจ้าทาสชั นตําไสหัวไปให้พ้นเดยวน นะ!” อว จอเยยนถบ








15


เข้าไปยังบริเวณหน้าอกของสาวใช้อย่างหมดความอด






ทน แล้วก้าวเข้าไปด้านในอย่างสบายอกสบายใจ เมอ


เห็นอว อาเหรานอนหลับตา ลมหายใจอ่อนแรง ในใจนาง








ก็ลอบร้สึกยินด ทช่องว่างระหว่างน วมอปรากฏเปนเข็ม


พิษเล่มเล็กขึ น










นึกอยากจะวางยาพิษใส่นางงั นหรือ อว อาเหราคิดอยูใน


ใจ ทอดกายนอนอยูบนเตยงไม่เคลอนไหว ปล่อยให้




ปลายเข็มแหลมเย็นเจาะทะลุผิวหนังบอบบาง





































16





ตอนท 3 เทพเซยนช่วยชวิต


























17







อว จอเยยนเห็นสีหน้าของนางเปนสีม่วงเข้มและยังคง


นอนนงไม่ไหวติง เห็นได้ชัดเจนถึงร่องรอยของพิษก็วาง

ใจว่านางคงใกล้ตายแล้วจริงๆ เช่นนั นจึงแสดงท่าทโกรธ





ขึ งยกใหญและตวาดใส่สาวใช้ “เหตุใดนางจึงมสีหน้า





เช่นน นังหญงชั นตําเจ้าดูแลคุณหนูอย่างไรกัน!”










สาวใช้ก้าวไปข้างหน้าอย่างมึนงง เมอเห็นสีหน้าหมอง


คลํ าของอวี อาเหราแล้วก็ตกใจจนสติแทบหลุดลอย “คุณ








หนูรองเปนอะไรไปเจ้าคะ เมอคร่แม้นางจะยังอ่อนแรง
แต่ก็ยังไม่ถึงกับ...”












“เจ้ามันหญงชั นตําทน่าตายนัก เอาแต่พูดจาไร้สาระ!”



อว จอเยยนไม่พูดอะไรให้มากความก็สะบัดฝามอตบ







หน้าสาวใช้ในทันท นางถอนหายใจออกมาเบาๆ “ดูท่า




18


แล้วคงจะบาดเจ็บหนักจากการตกมาจากหน้าผา คงจะ










ไร้หนทางเยยวยาเสียแล้ว เจ้าอยูทนคอยเตรียมงานเสีย

เถด ข้าจะส่งนกพิราบไปแจ้งข่าวแก่เสด็จพ่อเอง”










“แต่คุณหนูใหญเจ้าคะ คุณหนูรองยังไม่ตายนะเจ้าคะ!”




สาวใช้ยังไม่ทันพูดให้จบความก็โดนตบเข้าทหน้าอย่าง




แรงอีกครั ง อว จอเยยนพูดขึ นอย่างใจร้ายว่า “หากยังพูด



จาไร้สาระอกข้าจะตัดลิ นของเจ้าทิ งเสีย เจ้าเชอหรือไม่



เล่า”












“บ่าวมิกล้าแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้ตนตระหนกเสียจนหดคอ




หน

















19






อว จอเยยนจึงได้นําพาข่าวดออกไปด้วยความสมใจ







ในเวลาน เองอวี อาเหราจึงลืมตาขึ นมาอย่างช้าๆ ร่องรอย




ทถูกพิษบนใบหน้าของนางก็ค่อยๆ เลือนหายไป และท ี






คนอนไม่ทราบก็คอความสามารถพิเศษของนางโดย



กําเนด เลือดของนางนั นสามารถทจะชําระล้างพิษได้





เพราะเช่นนั นพิษทีอว จอเยยนต้องการทจะใช้กับนางนั น



ก็ไร้ผลโดยสิ นเชง!











สาวใช้เมอเห็นนางลืมตาลุกขึ นนังแล้วจึงเดินถอยหลังไป



สองก้าวด้วยความไม่เชอสายตาตนเอง











อว อาเหรากระแอมไอออกมาเบาๆ “เจ้าคอ?”









20




“บ่าว...บ่าวชอเจาเอ๋อร์เจ้าค่ะ ท่านก็จําข้าไม่ได้แล้วหรือ

เจ้าคะ” สายตาตนกลัวของสาวใช้สามารถมองออกได้





อย่างง่ายดาย คนผู้หนึ งซึงเดิมทใกล้จะตายแล้วแต่กลับ




ลุกขึ นยนมาได้ต่อหน้าต่อตาเช่นน ไฉนนางจึงจะไม่



ตกใจจนขวัญหนดฝอได้เล่า











“เจ้าอย่าได้กลัวไปเลย แท้จริงแล้วคุณหนูของเจ้ายังไม่




ตาย” อว อาเหราแต่งเรื องขึ นมาตามใจชอบ จนสาวใช้




คนน ตกหลุมพรางเข้าเต็มเปา นางผุดลุกขึ นอย่างสุด






แสนจะยินด ใบหน้าแสดงความร้สึกไม่อยากจะเชอออก


มา “คุณหนู ท่านยังไม่ตาย? แล้วเช่นนั นเหตุใดเมอคร่ถึง


ได้...”













21












“เปนอว จอเยยนทวางยาพิษข้า แต่โชคดทยามสลบนั น

ข้าฝนเห็นเสด็จแม่ นางทได้เห็นข้าถูกสองแม่ลูกรังแก




เช่นน ในใจก็เกดความโกรธ ดังนั นจึงได้ขอร้องให้เทพ


เซยนท่านหนึ งช่วยข้าให้ฟนขึ นมา ตอนน ข้าก็ไม่เปน




อะไรแม้แต่น้อย เพยงแต่ศรษะถูกกระแทกตอนตกลงมา




ถึงได้เวยนศรษะอยูบ้าง จนจําเรื องบางเรื องได้ไม่ชัดเจน
นัก”












“จริงหรือเจ้าคะ คุณหนูได้พบกับท่านเทพเซยนจริงๆ




หรือเจ้าคะ”












“จริงสิ หน้าตาเหมอนคนแก่หนวดยาวหงอกขาวเลย...”

















22






สาวใช้นางนั นซอบ อจนโดนหลอกได้ง่าย เพยงไม่นานก็



เชอคําพูดของนางจนสนทใจเสียแล้ว สุดท้ายจึงก้มหน้า

ลงด้วยสีหน้าเปนทุกข์ “คุณหนูท่านฟนแล้ว แต่คุณหนู



ใหญกลับกล่าวว่าท่านเสียชวิตไปเสียนานแล้ว อกทั งยัง



บอกให้บ่าวตระเตรียมงานศพอะไรให้ท่านอยูเลย ยามน ี




คาดว่านางก็คงจะเตรียมรายงานเรื องน ต่อท่านอ๋องแล้ว



เจ้าค่ะ ท่านจะให้บ่าวไปห้ามดหรือไม่เจ้าคะ”













“ไม่ต้องหรอก” อว อาเหราหัวเราะเสียงเย็น “ปล่อยให้



นางสร้างเรื องไปเถด”











“คุณหนูหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ” สีหน้าของเจา




เอ๋อร์บ่งบอกถึงความไม่เข้าใจ อว อาเหราจึงตัดบท




นางอย่างเหลือทน “อย่าเพิงถามอะไรให้มากความ ไป






23



เตรียมรถม้าให้ข้ากลับจวนเถด ข้าจะพาเจ้าไปดูละคร



สนุกๆ”















ทว่าระหว่างทางกลับไปสูเมองเฟงเฉงนั น ก็กลับเกดเรื อง


บางอย่างขึ น












เมอออกเดินทางได้ครึงทาง ท้องฟ้าก็ได้ถูกปกคลุมด้วย


ม่านรัตติกาล ทว่ากลับได้ยินเสียงปะทะกันของกอง




กําลัง เสียงนั นฟงดูใกล้ราวกับเกดขึ นตรงหน้าของพวก




นางไม่ไกลนัก อว อาเหราเปนคนหูไว ทันททนางร้สึกถึง









ความผิดปกติก็เปดม่านขึ นร้องเรียกเจาเอ๋อร์ทนังอยูบน



ทนังคนขับ














24







เมอลงจากรถแล้ว ก็มองเห็นว่าทด้านหน้าไม่ไกลนักมรถ

ม้าคันหนึ งจอดอยู และผู้ทนังอยูด้านหน้าของรถม้านั นก็





คอองครักษ์ผู้ห่อหุ้มกายอยูในเสื อผ้าชุดดําแน่นหนาและ





มใบหน้าเงยบขรึม ทว่าในตอนนั นเองเหล่าชายทถอดาบ


ก็ยนขวางอยูตรงหน้าด้วย พุงเข้ามาปะทะด้วยท่าทขึงขัง
















ในยามทกลุมคนยนขวางอยูนั น ม่านของรถม้าก็ถูกน ว

มอเรียวขาวราวหยกค่อยๆ เลิกขึ น เผยให้เห็นถึงใบหน้า



งามทซดเผอดจนน่าตกใจของชายหนุ่ม ใบหน้าของเขา




กระจ่างงดงาม ดวงหน้าเย่อหยิงเย็นชาของเขาเผยให้



เห็นถึงความลุมลึกและสูงศักดิ ด้านล่างของดังจมูกโด่ง





คอริมฝปากสีแดงสดดูงดงามจับตา ลูกกระเดอกทขยับ





เปนระลอกคลนนั นมองดูจนเลือดกําเดาแทบไหล ยาก



เหลือเกนทจะต้านทานเสน่ห์มากล้นถึงเพยงน ได้ แต่







25



เสียงทเปล่งออกมานั นกลับเต็มไปด้วยกลิ นอายกระหาย


เลือดอย่างเข้มข้น “ฆ่าเสีย”














































































26



ตอนท 4 ตายตาไม่หลับ























ชายหนุ่มสวมด้วยอาภรณ์ยาวสีขาว คอเสื อแยกออกเล็ก










น้อยเผยให้เห็นผิวเน อทเนยนละเอยดเสียยิงกว่านํ านม
ทว่าคําพูดทออกมาจากปากของเขานั นกลับทําให้คนฟง



ตกใจเสียจนอ้าปากค้าง











องครักษ์ใบหน้าเย็นชาเมอได้ยินคําสังแล้วก็กระโดดลง






จากหลังม้าในทันท ชักดาบออกมาฟาดฟนไปยังกลุมคน





27




ทสวมหน้ากากปกปดใบหน้าอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย








ภายในชัวพริบตาพ นทตรงหน้าก็เปลียนไปเปนความ
โกลาหลขึ นมาอย่างมาก และเหล่าองครักษ์ผู้นั นยังม ี






วิชายุทธ์ทแข็งแกร่ง คนเพยงคนเดยวต่อสู้กับศัตรนับสิบ

ฝมอดาบโดดเด่นราวเทพประทาน ชัวพริบตาก็เข่นฆ่า



คนเหล่านั นจนต้องล่าถอย
















“คุณหนูนจะทําอย่างไรดเจ้าคะ” เจาเอ๋อร์ทได้เห็นการ
ต่อสู้ตรงหน้าแล้วจตใจจึงวุนวายสับสนขึ นมา












“ไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ รีบอ้อมรถไปทางอนเร็ว!”




อว อาเหราสูดลมหายใจลึก รีบใช้โอกาสทคนเหล่าน ี



กําลังต่อสู้กันอย่างดุเดอดเร่งเจาเอ๋อร์ให้หลบหนไป เพอ





หลบหลีกไม่ให้ตัวเองต้องตกเปนเครื องสังเวยในงานศพ






28



ไปด้วยอกคน












เจาเอ๋อร์เบ้ปากออกน้อยๆ เหตุใดคุณหนูถึงได้ข ขลาดถึง


เพยงน เล่า













หลังจากทองครักษ์ผู้มใบหน้าเย็นชาได้จัดการเหล่าคนท ี


สวมใส่หน้ากากจนหมดแล้ว เช่นนั นจึงได้มองเห็นรถม้า








ของอว อาเหราทกําลังจะหลบหนด้วยการตวงอ้อม มุม

ปากก็กระตุกขึ นมาอย่างไม่อาจห้าม มองไปทางรถม้า




แล้วกล่าวขึ นว่า “ซอจอ[1] จะตามไปหรือไม่ขอรับ”












ภายในรถม้าไม่มเสียงใดตอบกลับมา องครักษ์ผู้มใบ







หน้าเย็นชาก็พลันพลิกตัวขึ นขม้ามุงไปยังเมองเฟงเฉง





29





อว อาเหราทเดินทางรดหน้าได้ยินเลาๆ ว่าองครักษ์ใบ





หน้าเย็นชาเหมอนพูดคําว่า “ซอจอ” ในใจก็ร้สึกแน่ชัด









ขึ นมาบ้าง คาดดูแล้วคนทนังอยูในรถม้าเมอคร่คงจะมา


จากครอบครัวชนชั นสูงเปนแน่ ไม่อย่างนั นคงไม่มท่าท ี


หยิงผยองทราวกับไม่เห็นใครอยูในสายตาเช่นน









ไม่ต้องพูดถึงความโหดเ**◌้ยม เพยงแต่ใบหน้าสูงศักดิ




เช่นนั นก็เพยงพอแล้วทนางจะสลักลึกลงไปในจตใจ
















เนองจากพบกับเหตุการณ์เมอสักคร่จนทําให้การเดิน



ทางกลับสูเมองเฟงเฉงนั นล่าช้าไปอกหนึ งก้าว แต่นางก็




ไม่ได้รีบร้อนอะไรนัก ให้พวกนางสองคนแม่ลูกได้ดอก








30




ดใจไปก่อนเถด










...













ผ่านไปอกหนึ งคน สองคนนายบ่าวก็มาถึงจุดหมายเสีย


แล้ว



















เมองเฟงเฉง เมองหลวงของแคว้นต้าเยยน ความเจริญ
ร่งเรืองทําให้ชาวบ้านหลงมัวเมาในเงนทอง เปนดัง



สวรรค์บนดินททุกคนถวิลหา














เมอรถม้ามาถึงทหน้าประตูของจวนหลิงอ๋อง บนบาน


ประตูนั นก็มโคมไฟสีขาวแขวนอยูสองด้าน มุมปากของ





31



นางยกโค้งขึ นเปนรอยยิ มเย้ยหยัน ในใจคิดว่าสองแม่ลูก






นันคงจะรีบร้อนมากทเดยว แม้แต่ ‘ศพ’ ของนางยังไม่
ทันขนกลับมา แต่กลับรีบร้อนจัดพิธศพเสียแล้ว หาก







พวกนางเห็นว่าคนทสมควรจะตายไปแล้วเช่นน ปรากฏ

ขึ นต่อหน้าจะเปนอย่างไรกันนะ...













อว อาเหราเปดม่านบนรถม้าออกมุมหนึ ง ร้องถามเจา

เอ๋อร์ขึ นว่า “เสด็จพ่อกลับจวนหรือยัง”












“กลับแล้วเจ้าค่ะ” เจาเอ๋อร์ร้องตอบ “ท่านอ๋องทรงรักใคร่





เอ็นดูคุณหนูเสมอมา ตอนน หากได้ยินว่าเกดเรื องขึ นกับ


คุณหนู ท่านจะต้องตกอกตกใจจนรีบกลับมาในยาม






วิกาลเปนแน่ ยามทกลับเข้ามาในเมองบ่าวได้ยินพวก


ชาวบ้านพูดกันว่าท่านอ๋องนั นรีบกลับมาตั งแต่ตอนเช้า







32






มดยามทฟ้ายังไม่สว่าง แม้แต่คนสนทก็ยังไม่ทันได้
ติดตามกลับมาด้วย...”













“อย่างนั นก็ด พวกเราเข้าไปข้างในกันเถด” อว อาเหรา


ยิ มลึก











เหล่าองครักษ์ล้วนกําลังยุงอยูกับพิธศพ จนทําให้ไม่ร้ว่า




มสองนายบ่าวเดินผ่านประตูเข้ามา














เมอเข้ามาถึงโถงไว้ทุกข์ก็ได้ยินเสียงรํ าไห้ของสองแม่ลูก

ดังมาแต่ไกล พวกนางคุกเข่าลงตรงแทบเท้าของหลิง





อ๋องแล้วแสร้งทําทรํ าไห้ออกมาอย่างโศกเศร้าจนแทบลุก


ไม่ขึ น “ท่านอ๋อง โทษหม่อมฉันทยอมให้คุณหนูรองตาม










33




องค์รัชทายาทออกไปเทยวเล่นนอกเมองเถดเพคะ ไม่คิด



เลยว่าจะเกดเรื องเช่นน ขึ น ขอให้ท่านอ๋องประทานโทษ


ตายให้หม่อมฉันตามคุณหนูรองผู้น่าสงสารไปเถดเพ



คะ...”












หลิงอ๋องนังจมทุกข์อยูในห้องโถง ดวงตาเฒ่าชราจ้อง



มองไปยังป้ายวิญญาณ “หากจะโทษก็ต้องโทษทเรา







ดูแลนางไม่ด อย่างน จะมหน้าไปพบพระชายาทล่วงลับ

ไปแล้วได้อย่างไร...”












“เสด็จพ่ออย่าได้ทรงเสียพระทัยไปเลยเพคะ หากแม้แต่





พระองค์ทรงเจ็บปวยขึ นมาอกคนแล้ว...” อว จอเยยน





รํ าไห้อย่างน่าเวทนา ใบหน้าเล็กขาวซดมหยาดนํ าตา

แต้มงดงาม มองเห็นแล้วต้องร้สึกสะท้อนใจ ทว่านํ า







34




เสียงกลับกลายเปนเดอดดาลขึ นมาว่า “น้องสาวคงจะ



ตายตาไม่หลับเปนแน่!”
























------














[1] ซอจอ (世子) หมายถึงผู้สืบทอด



































35




ตอนท 5 ความเวทนาลวง





















36


ตายตาไม่หลับหรือ













นางก็ไม่อาจนอนตายตาหลับได้จริงๆ! อว อาเหราตั งใจ








ฟงการเคลอนไหวทเกดขึ นในโถงไว้ทุกข์นั น มองสองแม่
ลูกใจดําอํามหิตทกําลังแสดงละครเปนคนดมคุณธรรม






ทําให้ขนทัวร่างกายนั นพลันพากันลุกชัน









“คุณนายรองและคุณหนูใหญก็ช่างเสแสร้งทําเปน






เวทนาสงสาร อาศัยช่วงเวลาทท่านอ๋องไม่อยูก็รังแกคุณ





หนู ตอนน เมอได้ยินว่าเกดเรื องขึ นกับท่านก็เสแสร้งทํา
เปนมเมตตาต่อหน้าท่านอ๋อง บ่าวก็โกรธแค้นยิงนัก คุณ




หนูท่านรีบเข้าไปเถดเจ้าค่ะ อย่าให้สองแม่ลูกหลอกลวง





ท่านอ๋องได้อก!” เจาเอ๋อร์ยังเปนเดอดเปนร้อนกว่านาง




37




เสียอก เร่งรัดนางเสียยกใหญ











“อย่ารีบร้อนไป รอดูก่อนว่านางจะทําอะไรต่อไป” อว อา


เหราปดมอน้อยๆ บอกเปนนัยว่าให้นางเงยบเสียงลง












คุณนายรองร้องไห้ไปสักพัก ทว่าเครื องประทินโฉมอัน



วิจตรบนใบหน้านั นกลับไม่พร่องลงไปเลยแม้แต่น้อย




อายุของนางนั นก็ได้ผ่านพ้นวัยสามสิบมาแล้ว อาจจะ





เปนเพราะนางดูแลบํารงอย่างด ทั งร่างจึงมองดูคล้าย





กับคนอายุเพยงยสิบกว่าปเท่านั น ภายนอกดูอ่อนเยาว์


อย่างเห็นได้ชัด เมอยนคูกับอว จอเยยนนั นดูคล้ายเปน












เพยงพสาวน้องสาวเท่านั นเอง ทว่ารอยเ**◌ยวย่นใต้ฝุน

แป้งกลับลุกลามจนไม่อาจต้านทานได้







38





หลิงอ๋องมองสองแม่ลูกทร้องไห้สะอึกสะอื นก็ร้สึก
รําคาญขึ นมาอยูในท เช่นนั นจึงสะบัดอาภรณ์ของตนท ี





พวกนางกุมเอาไว้ เอ่ยขึ นด้วยนํ าเสียงเย็นชาว่า “อยูๆ




พวกเจ้าจะพาอาเหราออกไปข้างนอกเพอเหตุใด แล้ว



พวกเจ้าก็ไม่ใช่ไม่ร้ว่ารัชทายาทนั นรังเกยจนาง บอกมา






นเปนแผนการของพวกเจ้าใช่หรือไม่”









อว อาเหรามองเขาด้วยสายตาชนชม ไม่คิดเลยว่าว่าท่าน








อ๋องผู้น จะเปนคนมความคิดถึงเพยงน ถึงขนาดร้ว่าการ

ตายของนางนั นผิดปกติธรรมดา










เมอคุณนายรองได้ยินดังนั นก็พลันรํ าไห้ออกมาในทันใด





“ท่านอ๋อง เหตุใดพระองค์จึงกล่าวเช่นน เล่าเพคะ หม่อม




39




ฉันก็ทราบดว่าคุณหนูรองเปนดังแก้วตาดวงใจของท่าน





แม้นหม่อมฉันจะอาจหาญถึงเพยงใดแต่ก็ไม่กล้าทจะ

กระทําเรื องเช่นนั นเปนแน่ หากในพระทัยของท่านอ๋อง



คิดว่าหม่อมฉันกระทําผิดคิดร้าย ก็ขอให้ท่านอ๋อง



ประทานโทษตายให้หม่อมฉันเถดเพคะ!”















“เสด็จพ่อ ท่านแม่อยูปรนนบัติรับใช้ท่านมานาหลายป
ท่านยังไม่ทราบอกหรือเพคะว่านางเปนคนเช่นไร แม้แต่





มดสักตัวนางยังไม่กล้าเหยยบแล้วไฉนเลยจึงจะกล้าทํา



ร้ายน้องสาวได้เพคะ ทพระองค์ตรัสมานั นช่างทําให้คน





ฟงเจ็บปวดหัวใจยิงนัก หากเสด็จพ่อทรงกริ วก็โปรด


ประทานโทษตายให้ลูกและท่านแม่เถด ลูกไม่มอะไรจะ



กล่าวอีกแล้วเพคะ!”















40




หลิงอ๋องได้ยินสองแม่ลูกพูดเช่นน ความโกรธเคองก็ลด



ถอยลงไปบ้าง “เราเพยงถามดูเท่านั น”










“ไม่นะเพคะ หากท่านอ๋องประทานโทษตายมาให้หม่อม







ฉันไฉนเลยจะไม่กล้ารับ แต่เยยนเอ๋อร์เปนผู้บริสุทธ ขอ


เพยงให้ท่านอ๋องทรงดูแลนางให้ด หม่อมฉันก็คลาย






กังวล ในชวิตมเพยงเยยนเอ๋อร์และจ อเอ๋อร์เปนบุตรธดา





จ อเอ๋อร์ก็ถูกส่งไปอยูค่ายทหารแห่งซซานตั งแต่เจ็ดขวบ


ตอนน ข้างกายมเพยงบุตรสาวคนเดยวแล้ว ขอให้ท่าน




อ๋องทรงเมตตาสงสารด้วยเถดเพคะ”











หลิงอ๋องได้ยินเช่นนั นก็ทําได้เพยงถอนใจ “ลุกขึ นเถด










เมอคร่เปนเราทกล่าวเกนไป ในเมอเจ้าคิดถึงลูกชายถึง


เพยงน รอจนเราจัดการงานศพของอาเหราเสร็จเรียบ


41



ร้อยแล้วจะไปทูลขอฝาบาทให้เรียกตัวเขากลับมายัง










เมองเฟงเฉงเพอพบเจ้า ดหรือไม่”





“ขอบพระทัยเพคะท่านอ๋อง!” อนุรองและอว จอ




เยยนพยายามซ่อนสีหน้ายินดของตัวเองเอาไว้อย่างสุด


ความสามารถ












อว อาเหราเมอเห็นดังนั นจึงค่อยเข้าใจขึ นมาบ้าง แท้จริง



แล้วทพวกนางเสแสร้งเล่นละครตบตาเช่นน ก็เพอนําตัว











ลูกชายทไปอยูในค่ายทหารตั งแต่เล็กกลับคนมา เพอให้



อว จ อนายน้อยสามแห่งจวนหลิงอ๋องกลับมาสูเมอง




เฟงเฉง อนุรองนั นแม้ว่าจะเปนเพยงอนุ แต่ในจวนหลิง


อ๋องก็มเพยงนางทสามารถให้กําเนดบุตรชายออกมาได้





ขอเพยงให้เขากลับมา อํานาจของพวกนางสองคนก็จะ





42


ยิงเพิมพูนมากขึ น!










แผนการสมบูรณ์แบบของสองแม่ลูกจําต้องสูญเปล่าสิ



จึงจะถูกต้อง















เพราะอย่างนั น นางก็ไม่มทางให้อว จ อหวนกลับสูเมอง





เฟงเฉงได้เปนอันขาด









เช่นนั นนางจึงใช้สายตาเปนเชงออกคําสังไปทางเจา







เอ๋อร์ ซึงนางก็เข้าใจในทันท รีบร้องบอกคนทอยูในโถงไว้

ทุกข์ขึ นว่า “ท่านอ๋อง คุณหนูรองกลับมาแล้วเพคะ!”











“อะไรนะ” หลิงอ๋องตนตระหนกจนผุดลุกขึ น รีบมองออก







43


ไปด้านนอกโดยพลัน




















































































44







ตอนท 6 เปนองค์รัชทายาททฆ่าเจ้า




















“ท่านอ๋อง คุณหนูรองกลับมาแล้วเพคะ” เจาเอ๋อร์เดินนํา





อว อาเหราเข้ามาจากด้านนอก










“ผหลอก!” อนุรองตกใจจนใบหน้าซดขาว ตระหนกจน




หน้าถอดสี
















โดยเฉพาะอวี จอเยยน นางเปนผู้ทเห็นอว อาเหราถูก


รัชทายาทผลักตกหน้าผากับตาตนเอง แม้จะบอกว่าด้าน




45







ล่างนั นเปนทะเลสาบ แต่เมออยูในสภาพอากาศทหนาว


เหน็บถึงเพยงนั นหากจะหนาวตายก็ไม่แปลกอันใด ถึง

จะถูกช่วยขึ นมาได้ก็คงจะแทบร่อแร่เต็มทน แล้วนางยัง






เปนคนทสอดเข็มพิษเข้าสูร่างของอวี อาเหราด้วยตนเอง




อกต่างหาก แล้วเหตุใดนางจึงยังมชวิตอยูได้เล่า














หากไม่มชวิตรอด ก็จะต้องเปนผแน่ๆ!







หรือว่านางจะมาเอาชวิต













นางตกใจจนใบหน้าถอดสี รีบซ่อนตัวอยูหลังโตะบูชา



กุมศรษะแล้วส่ายหน้า “อย่าเข้ามา อย่าเข้ามานะ! ข้าไม่



ได้ตั งใจจะฆ่าเจ้า ไม่ใช่ข้า! ใช่แล้ว! เปนรัชทายาทต่าง










46





หากทฆ่าเจ้า เปนเขาทผลักเจ้าตกหน้าผา ข้าไม่ได้ทํา!”









“เยยนเอ๋อร์ พูดจาเหลวไหลอะไรของเจ้ากัน” อนุรองพอ





จะใจเย็นขึ นมาบ้าง ใบหน้าทแต่เดิมไร้ซึงสีเลือดเมอมอง



เห็นเงาสะท้อนทอยูใต้เท้าของอวี อาเหราแล้วก็ยิงเรียบ





เย็นมากขึ น ทว่ากลับได้ยินอว จอเหยยนทกระโดดไป




หลบอยูหลังโตะวางป้ายวิญญาณแล้วพูดจาเลอะเทอะ


ด้วยถ้อยคําทไม่สมควรพูด นางก็ได้รีบตัดบท แต่ไม่คิด




เลยว่าจะช้าไปหนึ งก้าว













หลิงอ๋องทกําลังจะก้าวเดินกลับสะดุดด้วยคําพูดของอว ี




จอเยยน เขาได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคําไม่ตกหล่น หลังจาก






ทลังเลไปคร่หนึ ง เขาก็บันดาลโทสะเสียจนระงับไว้ไม่อยู


หยิบป้ายวิญญาณบนโตะทุบเข้าไปบนร่างของอวี จอ





47


Click to View FlipBook Version
Previous Book
FABAY_Sunum_compressed (2)
Next Book
FURNITURE CATALOGUE