หวนแค้นชะตารัก เล่ม2

คําโปรย










่
ั
ิ
้
่
ิ
ธดาคนโตแหงจวนอนผงโหวผูสูงศกดิ เชนนาง ไม ่
ั
ิ
ั
้
่
ั
เคยคดฝนวาจะถูกสามนอกใจ ซํ ารายยงตองจบ
้
ี
้
้
่
ี
้
ิ
ชวตดวยแผนรายของนองสาวตางมารดา
ื
ี
้
ทวาเม อสวรรคใหโอกาสนางไดลมตาอกคร ง
้
์
ื
ั
่
วญญาณนางกลบมาอยูในรางของซูจ วซือผูเปน
ั
้
่
ิ
็
ิ
่
ิ
่
หลานสาวพรอมกบเวลาที ลวงผานไปแลวถึงยี สบป
ี
้
ั
่
้
่
ั
้
และไดรูวานบต งแตนางตาย จวนผงอนโหวตกอยู ่
้
ั
ิ
่
ั
ั
ิ
ี
้
ิ
ั
ื
ในเงื อมมอของหญงช วผูน น ทั งยงทําลายชวตลูก
ั
่
้
ุ
นางจนเหลวแหลก นางจงสาบานวาจะตองทวงทก
ึ
ั
็
้
ิ
ส งที เปนของนางกลบคนมาใหได
ื
้
ุ
แตแลวเหตุไมคาดฝนก็ชกนาใหกูเฉนหรง บตร
่
้
้
้
ํ
ั
ั
่
ิ
1

่
่
ุ
ั
ั
ั
้
บญธรรมของศตรูเขามาพวพนนางไมหาง ยามนาง
ี
้
จะสงหารคน เขายื นดาบให คราใดนางมภย เขายก
ั
ั
ดาบข นปกปอง ส นคลอนหัวใจนางทีละนอย ตราบ
้
ั
ึ
้
ิ
้
ึ
ี
่
จนรูวาเขาเปนถึงทายาทผูรอดชวตเพยงหน งเดียว
้
็
ี
ื
่
้
ี
ั
้
ของรชทายาทแควนเจยง นางจึงตองเลอกวาจะแก ้
ื
่
้
แคนตอไป หรอกาวสูเสนทางแหงอํานาจเพื อจะ
่
้
่
้
ั
เดินเคยงเขาในฐานะชายารชทายาท!
ี








































2

ี

ตอนท 101 พาเจ้ามาดูละคร
























ี
ิ
ิ
่
็
ิ
ผู้หญงทเขาคบส่วนใหญจึงเปนหญงนักร้องหญงนางรํา
ี

็
หรือหญงในยุทธภพทไปไหนมาไหนอย่างเปนอิสระ
ิ
กระนั นก็มิใช่คนเลว










มิน่า แม้เขาจะเปนคุณชายเสเพล แต่ก็มผู้หญงดๆ ไม่
ี
ิ
ี
็

ี
ี
น้อยทรักเขา ยินดแต่งงานกับเขา ว่ากันว่าเขาอ่อนโยน
ิ
ู
ร้จักรักใคร่ใส่ใจผู้หญงเปนพิเศษ
็









กู้หลียวนแตกต่างจากทนางเคยคิด นางไม่ได้เข้าใจเขา
ี






1

อย่างลึกซึ ง น่าเสียดายจริงๆ












ู
ี
เวลาน นางกลับร้สึกว่ากู้หลียวนหาใช่คนไร้ความ

็
ิ
็
ี
สามารถไม่ทําอะไรเปนช นเปนอัน เพยงแต่เขาไม่สนใจ
ี

ิ
ี
อํานาจและสิ งทเรียกว่าภารกจครอบครัว บางทเขาอาจ
ี
จะต้องการใช้ชวิตอย่างอิสระ











ี
แต่นางยังคงเปนห่วงกู้หลียวน เวลาน เขาใช้ชวิตอย่าง
็
ี
ื
ฟุงเฟ้อ ใช้จ่ายฟุมเฟอย ใจกว้าง ไม่เห็นคุณค่าของเงน
ิ
้
่
ทั งหมดน เปนสิ งทเขาได้รับจากสกุลกู้ ต่อไปเขาจะใช้
็
ี
ี

ี
ชวิตอย่างไร










ี
“อยูอย่างแม่ชจึงจะไม่เสียสุขภาพอย่างนั นหรือ” กู้หลี
่








2

ื
ยวนตอบอย่างไม่เกรงใจ “จอหยวนชอบเจ้า เจ้าแต่งงาน



ู
ี
กับเขาดกว่าแต่งกับโจวฮวนไม่ร้กเท่า”
ี







ิ
“อาหญงจะยอมหรือ”











่
“เจ้าช่างโง่จริงๆ ไม่ร้จักหาทางอยูด้วยกันก่อน พอถึง
ู


ตอนนั นแม่ข้าถึงไม่เห็นด้วยก็ต้องเห็นด้วย คนทจะแต่ง
ี


งานก็คอเจ้าเอง เจ้าคิดให้ด”
ี
ื










ิ

ื
กู้หลียวนพูดจบก็ขึ นบันไดไป ซูจวซอมองตามหลังกู้หลี
ยวน ก่อนจะยิ มอย่างพอใจ












็

ี
ี
ี
ี
ท่าทของกู้หลียวนทมต่อนางต่างไปจากเดิม นเปนเรื องด
ี

3

ี

ี
ู
นางไม่มวันให้กู้หลียวนร้ฐานะทแท้จริงของนาง แต่
ื

นางอยากคบกับเขาเปนเพอนสนท อาศัยความเปน
็
ิ
็
่
ื
ิ
เพอนอยูใกล้ชดเขา








ิ
ี

ื
ื
ิ

ิ
วันร่งขึ น ขณะทซูจวซอเพิงกนม อเช้าเสร็จ จู่ๆ กู้เฉนหรง
ุ

ิ
ั
ื
ิ

ก็มาหา แล้วพาซูจวซอไปโดยไม่ฟงคําอธบายใดๆ


ี
สถานททเขาพานางไปก็คอประตูหลังจวนราชบัณฑิต
ี
ื

โจว











ี
โจวฮวนเปนบุตรชายคนเดยวของราชบัณฑิตโจว จุด
็


่
ิ
หมายทกู้เฉนหรงพานางมาจึงชัดเจนอยูแล้ว

ี











4

ิ
“กู้เฉนหรง เจ้าจะทําอะไร”











่
ี
“อยูว่างๆ ไม่มอะไร ก็เลยมาเจ้ามาดูละครสนุกๆ”









กู้เฉนหรงรวบเอวของซูจวซอไว้ นางดิ นไม่หลุด จึงปล่อย

ิ
ิ
ื

ิ
ให้กู้เฉนหรงพาเข้าไปทจวนราชบัณฑิตโจว
ี









“ข้าไม่สนใจ”











“เจ้าอยากแต่งงานกับโจวฮวน เหตุไฉนถึงไม่สนใจเรื อง




ของโจวฮวน จวซอ ข้าคิดว่าเจ้าควรจะเข้าใจโจวฮวนให้
ื

ิ
เต็มท”
ี












5

ิ
ิ
กู้เฉนหรงใบหน้ายิ มแย้ม ในใจกลับหงุดหงด เพราะ


ี

ื
ิ
ความหงุดหงดนเอง เขาจึงรวบเอวซูจวซอไว้แน่น ทําให้
ิ


นางขยับไม่ได้ เขาคิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่า ไฉนซูจวซอ
ื
ิ
ื
ี
ถึงยินดร่วมมอกับโจวฮวนแต่กลับไม่ยอมไปหาเขา









ื
ู
โจวฮวนเปนคนอย่างไรเขาร้ด เขาไม่เชอว่าซูจวซอไม่ได้
ี
ิ
็

ื

ี
ตรวจสอบให้ดก่อนมาหาโจวฮวน เรื องการแต่งงานนาง
ไม่คิดให้รอบคอบ หาผู้ชายสักคนหนึ งใครก็ได้แล้วฝาก




ชวิตไว้ แม้ไม่ใช่การแต่งงานอย่างแท้จริง แต่เขาก็ทนไม่
ี



ได้











็
ู
“ถ้าข้าอยากร้จักโจวฮวน ก็ไม่จําเปนต้องอาศัยคุณชาย


กู้”












6

ิ
ื
ซูจวซอพยายามครั งแล้วครั งเล่าก็ไม่สามารถสลัดออก

ี
ิ
ิ
จากกู้เฉนหรงได้ กู้เฉนหรงมพละกําลังมาก นางเริมร้สึก
ู

ปวดเอว จึงหยุดดิ น ไม่เช่นนั นนางจะเจ็บเอง












็
็
“ช่วยไม่ได้ ข้าเปนคนชอบยุงเรื องไม่เปนเรื อง”
่








ื

ิ
ิ
พูดจบ กู้เฉนหรงก็พาซูจวซอเข้าไปในเรือนของโจวฮวน








ี
่


ิ
ี
ทเรือนของโจวฮวนมสาวใช้เฝ้าอยูข้างนอกสีคน กู้เฉน
หรงพาซูจวซอหลบสาวใช้ทข้างนอก เข้าไปในเรือน ใน

ิ
ื

ี
นั นไม่มคนเลย
ี











7

ิ

ื
ิ
กู้เฉนหรงพาซูจวซอมายังหน้าประตูห้องในสุด ขณะท ี
เข้าไปใกล้ประตู ก็ได้ยินเสียงหายใจหอบกระเส่าดังออก



มา












ี
ื
ี
ู
ิ
ซูจวซอเคยมประสบการณ์มาแล้ว จึงร้ว่าเสียงน คออะไร
ื

ี
นึกไม่ถึงว่าโจวฮวนจะทําอย่างน ตั งแต่เช้าตร่ มิหนําซํ า
ู
ยังทํากับผู้ชาย แม้จะร้สึกรังเกยจมาก แต่นางก็หาคนท ี
ู
ี

ี
เหมาะสมกว่าน ไม่ได้แล้วจริงๆ










































8

ี
ตอนท 102 จูบลงโทษ











ิ
ิ
ี
ิ
ื

กู้เฉนหรงดึงซูจวซอไปทหน้าต่าง ทว่าไม่ได้เอาน วเจาะ
กระดาษบุหน้าต่างแต่อย่างใด









ิ

เขาร้สึกว่าหากให้ซูจวซอเห็นภาพข้างในคงไม่เหมาะ
ื
ู

ิ
ื

ผู้ชายทั งนั น จะให้ซูจวซอมองชายอืนได้อย่างไร แม้แต่

ิ
ื
ื
ื

ิ
เสียงเขาก็ไม่อยากให้ซูจวซอได้ยิน แต่เพอให้ซูจวซอร้ ู

ความจริง เขาจึงต้องทําอย่างน ี








“คุณชายกู้ไม่เจาะกระดาษดูหรือ”












ซูจวซอไม่มความกระดากแม้แต่น้อย สีหน้าปกติ เลิกคิ ว

ื
ี
ิ



1

ขึ นแล้วถาม












ื
ิ
ิ
“ภาพในห้องบัดสีเกนไป จวซอยังไม่ได้แต่งงาน ไม่

็
ี
็
สมควรดู โจวฮวนเปนพวกรักร่วมเพศ ในนั นเปนคนทเขา

เลี ยงดูไว้ในจวนอย่างเปดเผย เจ้าตัดสินใจแล้วหรือว่า
ิ



ี
ื
วันหลังจะอยูทจวนสกุลโจว พอตนขึ นมาก็เห็นผู้ชายคน
่

หนึ งทําท่าอ้อนแอ้น”












็
“จะเปนอะไรไป ในเมอเขาคลอดลูกไม่ได้”
ื









ิ

ซูจวซอทําให้กู้เฉนหรงแทบคลัง แม้นางร้ว่าโจวฮวนทํา
ู
ิ
ื

เช่นนั นในห้องก็ยังสีหน้าไม่เปลียน ไม่เหมอนหญงสาวท ี
ื

ิ
ื
ิ
ยังไม่แต่งงาน แต่กลับเหมอนผู้หญงทผ่านโลกมามาก
ี







2

ู
“เจ้าไม่ร้สึกกระดากหรือ”











ิ
็
่
“ไม่กระดาก แต่คุณชายกู้มายุงเรื องไม่เปนเรื องมากเกน
ิ
ไปทําให้ข้าอาย กู้เฉนหรง ดูพอหรือยัง ดูพอแล้วก็ไป



เถอะ”











ื

ี
ื

ซูจวซอขัดใจกับมอสองข้างทจับเอวตนตลอดเวลา
ิ
กระนั นก็ไม่อยากทําให้คนในจวนสกุลโจวตกใจ










ิ
นึกไม่ถึงว่ากู้หลียวนจะบอกเรื องน ให้กู้เฉนหรงร้ สองคน
ี
ู

็
ี

ี
ี
น มเจตนาด แต่สําหรับนางแล้วโจวฮวนเปนตัวเลือกทด ี
ี
ในการร่วมมอกัน เขาไม่ฉลาด ทั งยังไม่ชอบผู้หญง คน
ื
ิ





3

ื
ี
เช่นน ควบคุมง่าย และไม่ต้องกลัวว่าเขาจะคิดไม่ซอด้วย









กู้หลียวนเปนห่วงนางทําให้นางดใจมาก การกระทําของ
็
ี

็
ี
ิ
กู้เฉนหรงเปนเรื องทนางคาดไม่ถึง เขาถึงกับพานางมาดู

โจวฮวน บ้าไปแล้วหรือ












ื
ิ
ิ
ซูจวซอทําให้กู้เฉนหรงโกรธจริงๆ เขามองซูจวซอด้วยสี
ื

ิ
ื
หน้าบูดบึ ง ก้มตัวไปข้างหน้า จู่ๆ ก็จูบปากซูจวซออย่าง
ิ

็
หนักหน่วง จูบน มความหมายเปนการลงโทษด้วย ราว
ี
ี
ี

กับพายุฝนทซัดกระหนํา










ิ
็

ื
ี
ี

ซูจวซอตัวเกร็ง ไม่กล้าขยับตัวมาก ทนเปนจวนสกุลโจว

ถ้ามคนมาเห็นเข้า ชอเสียงของนางคงปนปเปนแน่
็
่
ื


ี
ี
4

ิ
ื
ิ
กู้เฉนหรงรัดซูจวซอไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนา ราวกับ
จะบดขย นางเข้าไปในเลือดเน อกระดูกมิปาน ทําให้ซู
ี
ื


ื
จวซอแทบจะหายใจไม่ออก

ิ









ื
ิ
ู
่
ื

ิ
เวลาผ่านไปคร่ใหญ กู้เฉนหรงจึงคลายมอปล่อยซูจวซอ
ิ
ื
ื
ซูจวซอสีหน้าแดงซ่านเง อมอเตรียมจะตบหน้ากู้เฉนหรง
ิ
ื




ี
ื

ิ
ื
ิ
ื
ิ

กู้เฉนหรงจับข้อมอซูจวซอไว้ จูบปากซูจวซออกครั ง



“จวซอ ข้าเคยบอกแล้ว ข้าไม่ยอมเสียเปรียบ ถ้าเจ้าตบ
ิ
ื

ื
ข้า ข้าก็จะจูบเจ้าคน”













5

ื

ิ
พอปล่อยซูจวซอออกแล้ว กู้เฉนหรงก็สบายใจขึ นมาก
ิ









ื
ิ
ิ
ื
ซูจวซอถลึงตาใส่กู้เฉนหรงอย่างแค้นเคอง อยากด่าแต่ก็
ู
ี
กลัวคนข้างในจะร้ เวลาน คนในห้องไม่ส่งเสียงแล้ว









ื

ิ

ิ
ื
กู้เฉนหรงยนหน้าเข้าไปหาซูจวซอ “ไปกันเถอะ!”






ิ
ื

ื

ิ
พูดจบไม่รอให้ซูจวซอพูด ก็พาซูจวซอออกไปจากจวน
สกุลโจว










ี
พอพ้นจากจวนสกุลโจว ซูจวซอก็ทนไม่ไหวอกต่อไป
ิ

ื
รีบออกห่างจากกู้เฉนหรง
ิ












6

ี
ู
ู
็
ริมฝปากของนางเริมบวมแดง ร้สึกชาเปนพักๆ นางร้ว่า
ู
ิ
ตนไม่ร้จะทําอย่างไรกับกู้เฉนหรง และไม่อยากเสียเวลา

เถยงกับเขา จึงได้แต่ก้าวเท้าไปข้างหน้า
ี











ื
“จวซอ จวนราชบัณฑิตโจวอยูไกลจากจวนอันผิงโหว
่
ิ

มาก เจ้าจะเดินกลับจริงหรือ”












่
“ไม่ต้องมายุง”











“ถ้าเจ้าอยากเดิน ข้าเดินเปนเพอน”

ื
็








ิ
ื
ิ

ซูจวซอหยุดชะงัก ถลึงตาใส่กู้เฉนหรง “เจ้าจะทําอะไร
แน่”







7

ิ

ี
ื
ิ

ู
ทั งๆ ทซูจวซอแสดงสีหน้าโกรธจัด แต่กู้เฉนหรงกลับร้สึก
ี
ว่าท่าทางนางเหมอนสาวน้อย น่ารักจริงๆ เห็นทตนคง
ื
ี
ุ
ถูกพิษอย่างรนแรง ไม่มยาขนานใดรักษาได้เสียแล้ว










------











ื

ตอนท 103 ตกลงร่วมมอ
ี









“ร่วมมอกับข้านะ”
ื










“อย่าหวัง”












8

ิ

ื
ซูจวซอปฏิเสธอย่างเย็นชา









ี
“เราพนันกันดไหม”











ิ
ื
ิ
ซูจวซอไม่ใส่ใจกู้เฉนหรง ยังคงเดินต่อไป








ู
ื
ิ
กู้เฉนหรงก็ไม่รีบร้อน เขาร้ว่าการกระทําของตนเมอคร่ ู



ิ
ื
ื
ิ

ทําให้ซูจวซอโกรธจัด ทว่าเมอเห็นซูจวซอวางแผนจะร่วม
ื
ื
มอกับโจวฮวน เขาเองก็ทั งโกรธทั งร้อนใจ







เดิมทเขานึกว่าพอซูจวซอเห็นการกระทําทเหลวไหลของ
ื
ี

ิ
ี


โจวฮวนแล้วคงจะเปลียนใจ




9

ิ
ื
ิ
ี
นึกไม่ถึงว่าซูจวซอกลับไม่มปฏิกริยาแต่อย่างใด ยังคง
เลือกโจวฮวน ทําให้เขาอึดอัดใจมาก เขายอมรับว่าเมอ
ื



คร่เขาทําด้วยอารมณ์ชัววูบ เขาร้สึกว่าตนไม่สามารถทน
ู
ู
เห็นซูจวซอคบหากับชายอนได้
ื


ิ
ื







ี
ื

ความคิดของซูจวซอยากจะคาดเดา แต่เขาก็ยินดใช้
ิ
เวลาค่อยๆ ทําความเข้าใจนาง











ี
“ถ้าเจ้าชนะ ต่อไปข้าจะไม่มาให้เจ้าเห็นหน้าอก”











ซูจวซอหยุดเดินทันท “พนันอะไร”
ิ
ื
ี











10

ิ
ื
ิ
ั
พอเห็นซูจวซอรับฟงตน กู้เฉนหรงก็ยิ มร่า ดวงตาทั งสอง
็
ฉายแววเร้นลับ “เรื องง่ายๆ ยังเปนเหมอนเส้นผมบัง
ื

่
ภูเขาความฉลาดของเจ้า คราวน เรามาพูดถึงเรื องใหญ
ี


ู
เจ้าก็ร้ว่าข้าถูกพิษ เปนพิษยาสังคะนึงหา ถ้าเจ้าหายา

็
ื
มาแก้พิษให้ข้าได้ภายในหนึ งเดอน ข้าจะยอมแพ้”











ิ
ุ

ิ
ื
ซูจวซอมองกู้เฉนหรงด้วยสีหน้าคร่นคิด แววตาเย็นชาขึ น
ิ

ี
เรื อยๆ ถ้านางจําไม่ผิด กู้เฉนหรงเคยบอกว่าพิษทเขาได้
รับไม่มยาแก้ ถ้าเอาเรื องน มาพนัน แสดงว่าเขาจงใจ
ี
ี


แกล้ง











กู้เฉนหรงจงใจแกล้งจริงๆ เขาไม่ต้องการให้ซูจวซอชนะ
ิ
ื
ิ

ี

หรือถ้าชนะ เขาก็หาเหตุผลทจะมาปรากฏตัวหน้าซู

ิ
ื
ี
จวซออก




11

ี
่
ี

นางกลับไม่หลงกล การหายาแก้พิษทไม่มอยูจริง เท่ากับ
เสียเวลาไปกับเรื องไร้สาระ ไม่ใช่วิสัยของนาง












ื
ิ
“กู้เฉนหรง เราร่วมมอกัน!”











ั
ิ
นางเปลียนไปอย่างรวดเร็ว กู้เฉนหรงนึกว่าตนฟงผิด ซู
ิ
ื

จวซอเปลียนใจมาร่วมมอกับเขา นึกไม่ถึงจริงๆ
ื








ี
ื
“ข้ามเงอนไขอย่างเดยว เราร่วมมอกัน แต่เจ้าจะทําตัว
ื
ี

หยาบคายกับข้าอกไม่ได้ รอให้เจ้ากลับแคว้นเจยงแล้ว
ี
ี

็
ื
การร่วมมอของเราก็เปนอันยุติ”












12

ิ

ื
ิ
ี
ซูจวซอเคยคิดอย่างละเอยดแล้ว ถ้ากู้เฉนหรงเข้ามาก่อ
ื
กวน นางคงร่วมมอกับโจวฮวนไม่ได้ เวลาน นางยังไม่พบ
ี

ี

ิ
คนทเหมาะสม แม้นางจะไม่สามารถควบคุมกู้เฉนหรง

็
กระนั นก็มิได้กังวลว่ากู้เฉนหรงจะทําอะไรทไม่เปนผลด ี
ี
ิ

ต่อนาง












ิ
ี
ื
อกอย่างกู้เฉนหรงต้องกลับแคว้นเจยงแน่ คงร่วมมอกัน
ี
ได้ไม่นาน พอกู้เฉนหรงไป การแต่งงานระหว่างนางกับกู้
ิ




ิ
ื
เฉนหรงก็สิ นสุด เวลาน นางรีบร้อนหาคนร่วมมอเพอให้กู้
ื
ี
ิ


ิ
เฝนไต้วางพระทัย นางไม่อาจปล่อยให้กู้เฝนไต้ทําร้าย
มารดากับน้องได้












ิ
ื
ี
ี
ี
เมอคิดดูแล้ว เวลาน วิธทดทสุดคอร่วมมอกับกู้เฉนหรง

ื

ี

ื
ี
ไม่เช่นนั นคงรับมอกับกู้เฉนหรงได้ยาก
ิ
ื
13

ี
“ตกลงตามน ”











ิ
ื
ิ


็
ู
กู้เฉนหรงรับปากอย่างเต็มใจ ร้สึกดใจเปนทสุด จวซอ ใน
ี
ี
ี
็
ทสุดเจ้าก็รับปากแต่งงานกับข้า เช่นน แล้วเจ้าก็เปน
ี


ี
ผู้หญงของข้าตลอดชาติ เรื องอนค่อยว่ากันทหลัง
ิ
ื



ื
“ตบมอสัญญา”












ิ

ซูจวซอยึดมันกับคําสัญญามาก เรื องทรับปากไว้นางจะ
ื
ี

ิ
ิ

ื
ื
จริงจัง นางยนมอออกมาตบมอกับกู้เฉนหรง กู้เฉนหรง
ื

ื
ิ
ิ
ื
ตบมอกับซูจวซอด้วยความเต็มใจ แล้วยิ ม “จวซอ ข้าส่ง
ื

เจ้ากลับจวน”



14

ี
“ไม่ต้อง ข้ามเท้า”













ิ
ื
“เท้าเจ้าบาดเจ็บก็ควรจะให้มันพักบ้าง จวซอนังรถม้า
เร็วกว่ามาก ข้างนอกร้อนอย่างน เจ้าจะเดินกลับจริง
ี



หรือ”











ิ
ิ
พอซูจวซอรับปากว่าจะแต่งงานกับเขา กู้เฉน
ื

ี
หรงก็อารมณ์ดขึ นมาก มใจคุยเล่นแล้ว
ี































15

ี

ี
ตอนท 104 เจอกู้เหยยน























ิ
ิ
ื
ซูจวซอไม่ได้ใส่ใจกู้เฉนหรง ก้าวไปข้างหน้าอย่างเร่งรีบ









ื
กู้เฉนหรงเดินตามไปทัน แม้ซูจวซอจะไม่ให้เขาไปส่ง แต่
ิ
ิ

เขาก็ต้องเห็นซูจวซอกลับถึงจวนจึงจะวางใจ เพราะเวลา
ิ
ื
ี
น มหลายคนเคยดแค้นนาง
ี
ี










จู่ๆ ซูจวซอก็หยุดเดิน หรี ตามองชายคนหนึ งห่างออกไป
ื
ิ
ไม่ไกล ชายคนนั นแม้รปร่างไม่ผึงผายแล้ว ผมก็เริม

ู


หงอก แต่นางยังคงจําเขาได้







1

ื
็
ี
เขาคอกู้เหยยน แม้กลายเปนเถ้าถ่าน นางก็ยังจําเขาได้









ื
มอสองข้างในแขนเสื อกําหมัดแน่น เคยคิดไว้ว่าคงได้


ี

เจอกู้เหยยน นึกไม่ถึงว่าจะมาเจอเขาทน


ี
ี






ี
ี


ี
ื

เมอยสิบปก่อนกู้เหยยนท่วงท่าสง่างาม ผ่านไปยสิบป ี

ี

สังขารเริมเสอมโทรม ดูแก่ลงไม่น้อย หางตามรอยตนกา
ี

ื
ี
ื
ลึก เมอเทยบกับซูเหมย นางยังดูอายุน้อยกว่าเขามาก

ี



น่าหัวเราะจริงๆ ผ่านไปยสิบปซูเหมยดูสวยสดใส แต่เขา
ี
ี


ื

ี
ท่าทางสิ นหวัง เหมอนคนแก่โดดเดยว ไม่เหลือความ
ทะนงตนเลยสักน้อย









2

ี


ี

ี
กู้เหยยนเอ๋ยกู้เหยยน เจ้าได้แต่งงานกับคนทเข้าใจเจ้า
ี
แล้วมิใช่หรือ เหตุใดถึงปล่อยตัวให้เปนอย่างน หรือว่าซู
็
เหมยไม่เข้าใจเจ้าสักนด
ิ











ื


ี
่
ฝายกู้เฉนหรงเมอเห็นกู้เหยยน ก็ก้าวเข้าไปหาพลางร้อง
ิ
ทัก










ิ
กู้เหยยนได้แต่พยักหน้าให้กู้เฉนหรงเล็กน้อย ไม่ได้ทัก

ี
ี

ื
ตอบอย่างกระตอรือร้น เรื องน เขาไม่ต่างจากเมอก่อน
ื
ี

ี
แต่ไหนแต่ไรกู้เหยยนเปนคนทไม่ชอบพูดคุยยิ มหัว อยู ่

็
แล้ว
















3

ิ
ื
ี

ซูจวซอไม่ได้ทักทาย ได้แต่จ้องมองกู้เหยยน ในสมอง

ี
ปรากฏภาพกู้เหยยนกับซูเหมยนัวเนยกัน และคําทกู้เหย ี
ี

ี
ยนเคยพูดกับนาง แต่ละถ้อยแต่ละคํา นางยังจําได้ด
ี










ี

ี
เวลานั นนางไม่มเรี ยวแรง อยากตบหน้ากู้เหยยน แต่ถูกกู้
เหยยนผลักออกอย่างง่ายดาย ตบหน้าครั งนั น กู้เหย ี

ี


ยนยังติดค้างนาง นางจะต้องเอาคนกู้เหยยนแน่นอน
ื
ี









ี

ี
ิ
ิ
พอเห็นซูจวซอจ้องกู้เหยยนเช่นน กู้เฉนหรงก็ไม่ค่อย

ื
็
สบายใจ เรื องราวเปนอย่างไรกันแน่










ิ
สายตาทซูจวซอมองกู้หลียวนเต็มไปด้วยความรักความ
ี

ื
ี
ห่วงใย สายตาทมองซูเหมยเต็มไปด้วยความเคยดแค้น

ี






4

ี

ี
ี
เวลาน สายตาทมองกู้เหยยนสลับซับซ้อนกว่า แต่แค้นลํ า

ลึกกว่า











ิ
ี

กู้เฉนหรงคิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าเรื องทั งหมดน เกยว
ี
ู
ี
ข้องกันอย่างไร ร้แต่ว่าความคิดของซูจวซอมความลับ
ิ
ื

่
บางอย่างซ่อนอยู หรือว่าวัยเด็กนางเคยผ่านอะไร


่
บางอย่าง แต่เขาอยูกับครอบครัวสกุลกู้มาตลอด ไม่เคย


ื

ิ
เห็นซูจวซอทครอบครัวสกุลกู้เลย
ี








ี
่

ี
กู้เหยยนย่อมร้ตัวว่ามสายตาแหลมคมกําลังจ้องตนอยู
ู
็
ี

ิ
เขามองซูจวซออย่างงุนงง “เฉนหรง แม่นางคนน เปนลูก
ิ
ื
บ้านไหนหรือ”
















5

็

ิ
ื
ื

“ท่านพ่อ นางชอจวซอ เปนลูกสาวคนโตของท่านลุง”






ี

ื


“จวซอนเอง” กู้เหยยนนํ าเสียงอ่อนโยนลง สีหน้ายังคงไม่
ี
ิ
เผยความร้สึก
ู








ิ
ซูจวซอละสายตาแล้วเดินไปข้างหน้าไม่พูดไม่จา ให้นาง

ื

ื
ู
เรียกกู้เหยยนว่าอาเขย นางเรียกไม่ได้จริงๆ เมอคร่นาง

ี
ี

เพยงแต่นึกอยากตบหน้ากู้เหยยนขึ นมากะทันหัน ถ้า
ี
หากไม่สะกดใจไว้ ไม่แน่นางอาจจะตบหน้ากู้เหยยนไป
ี



แล้ว












ื
ิ
กู้เฉนหรงตามมาทัน ถามนางว่า “จวซอ เจ้ากับพ่อข้า

ิ
ี
เคยมเรื องอะไรกันหรือ”









6

ี
“ไม่ม”











“ข้าไม่ได้ตาบอด”











ี
ี
“เพราะพ่อทเคารพรักของเจ้าฆ่าท่านป้าตาย ข้าเพยงแต่


แค้นแทนท่านป้าเท่านั น”











ี
“เรื องน เจ้าเข้าใจพ่อข้าผิดไป แม่ข้าเปนคนไร้นํ าใจก็จริง
็


แต่ท่านพ่อไม่ใช่คนอย่างนั น หลายปมาน ถ้าไม่ใช่เพราะ
ี
ี

ี
ี
ี
ท่านพ่อคอยอบรม ข้าคงไม่มวันน ตลอดเวลาทผ่านมา


ี
พ่อข้ายังคิดถึงท่านป้าเสมอ ห้องหนังสือทเจ้าเห็นวันนั น

ี
เดิมทก็เปนห้องหนังสือของท่านป้า พอท่านป้าตาย ท่าน
็







7

พ่อกลัวว่าถ้าเห็นข้าวของแล้วจะคิดถึงนาง จึงยกห้อง




หนังสือให้ข้า”











่
ี
“ทุกปในวันรําลึกถึงท่านป้า ท่านพ่อจะขังตัวอยูในห้อง


ี
หนังสือทั งวัน หลายปมาน ข้าไม่เคยเห็นท่านพ่อยิ ม พวก
ี

ี

ี
ื
ข้าเข้าใจด คนทท่านพ่อคิดถึงมากทสุดก็คอท่านป้า”
ี





















------












ี

ตอนท 105 ยิงใกล้ชดยิงหลงใหล
ิ









8

ื
ิ
ี
ื
ซูจวซอหยุดเดินทันท แล้วหัวเราะออกมาเหมอนได้ยิน
ี
เรื องตลก “เขาน่ะหรือ ตอนทท่านป้ายังมชวิตเขาทําร้าย
ี
ี


็
ท่านป้า พอตายไปแล้วก็ทําเปนคิดถึง ไม่น่าคลืนไส้

หรอกหรือไร ถ้าไม่มเขา ท่านป้าจะตายได้อย่างไร เขา
ี



ิ
ื
ฆ่าท่านป้ากับมอเอง กู้เฉนหรง เจ้าไม่ร้อะไรหรอก”
ู








่
ื
ิ

็
ี

“ถึงจะเปนอย่างเจ้าว่า นเปนเรื องของผู้ใหญ จวซอ เจ้า
็
ี
ู
ิ
ไม่คิดหรือว่าเจ้าคิดมากเกนไป คนทไม่ร้จักจะเข้าใจว่า


เปนเรื องทเกดกับเจ้าเอง เจ้าไม่เคยเจอท่านป้ามาก่อน
็
ี
ิ
็
เจ้าผูกพันกับท่านป้ามากเปนเรื องเหลือเชอจริงๆ ”
ื














9

ิ
ู
ิ

ซูจวซอร้ตัวว่าพูดมากเกนไปแล้ว นางไม่ควรพูดเช่นน
ื
ี
ื

ู
เมอคร่พอเห็นกู้เหยยนนางก็ควบคุมอารมณ์ไม่อยูขึ นมา
่

ี
ี
ทันท








็
ู
็
กู้เฉนหรงเปนคนหัวไวเปนพิเศษ นางร้ว่าอารมณ์ของตน
ิ
ไม่พ้นสายตาของกู้เฉนหรงแน่
ิ











ิ
็
นางไม่เคยคิดว่ากู้เฉนหรงจะเปนภัยคุกคามนาง แม้ร้ว่า
ู
การแสดงออกของตนจะไม่ถูกหลักเหตุผล แต่ก็ไม่คิดจะ




ิ
ู
อธบายให้กู้เฉนหรงฟง แปลกจริงๆ นางร้สึกไว้ใจกู้เฉน
ิ
ิ
ั
็
ู
ี
ู
หรงมาก ความร้สึกน ไม่ร้ว่ามาจากไหน หรือเปนเพราะ
ี
เขาเคยช่วยชวิตนางไว้

















10

ิ
“ข้าทนดูผู้ชายทําร้ายผู้หญงไม่ได้” นางตอบ











“ถ้าเช่นนั นทําไมเจ้าจึงทนดูกู้หลียวนได้”











“หลียวนไม่ใช่คนอย่างนั น”












ื


ี
“จวซอ คําพูดทเจ้าปกป้องหลียวนเอามาใช้กับข้าได้หรือ
ิ
ไม่ ข้าเองก็ไม่ใช่คนอย่างนั นเหมอนกัน”
ื










“เหลวไหล”












ิ

ื
ื

ิ
กู้เฉนหรงหยิบป้ายหยกจากอกเสื อยนให้ซูจวซอ “ในเมอ
ื



11

ิ
ี
เจ้าชอบท่านป้า ของช นน มอบให้เจ้าก็แล้วกัน”











ื

ื
ซูจวซอรับป้ายหยกทกู้เฉนหรงยนให้ หรี ตามองดูอักษร
ี

ิ
ิ
ี

ื
เหยยนบนป้าย จู่ๆ นางก็ขว้างป้ายหยกลงกับพ นอย่าง
แรง ได้ยินเสียงดังเพล้ง ป้ายหยกแตกเปนสองเสียง

็







ี
ี
็


ู
ื

ี
ี
ิ
กู้เฉนหรงโชคดมาก ยังดทเมอคร่เขาไม่ได้บอกว่านเปน
ิ
ี
ื

ของแทนใจทเขามอบให้ซูจวซอ ไม่เช่นนั นไม่ทันไร นางก็

ี

ขว้างทิ ง เขาคงไม่ร้จะเอาหน้าไปไว้ทไหน
ู


ิ
ซูจวซอเปนผู้หญงประหลาดทสุดเท่าทเขาเคยเจอ แม้
ี


ื
ี
ิ
็


กระนั นกลับเปนคนทเขาหลงใหลทสุด ยิงใกล้ชดยิง
็

ิ
ี


ี
หลงใหล


12

ื
็
“ในเมอมอบให้ข้า ก็เปนของข้าแล้ว คุณชายกู้คงไม่

ิ

ื

ื
เสียดาย!” ซูจวซอยิ มเจอนๆ







ี
ี
“ขอเพยงทําให้เจ้าดใจ ขว้างได้ตามใจเจ้า”










ี
ซูจวซอไม่มอะไรจะพูด พอขว้างป้ายหยกแล้วนางก็

ิ
ื
สบายใจขึ น ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับกู้เหยยนเดิมท ี
ี



ี

ื
ื
ก็เหมอนกับป้ายหยกช นน เมอก่อนนางถูกพวกเขาทํา
ิ
่
ร้าย ต่อไปนางจะเปนฝายทําร้ายพวกเขาบ้าง
็










รอให้นางเข้าวังก่อน เป้าหมายต่อไปก็คอกู้เฝนไต้
ื
ิ











13

ิ
แม้กู้เฝนไต้จะจัดการยากกว่าซูเหม่ยเสียนมาก แต่เวลา


ี
น นางไม่กลัวอะไรทั งนั น










ี
ทั งสองเดินกลับจวนอันผิงโหวในสภาพเช่นน แม้ตลอด




ทางซูจวซอจะไม่ได้พูดคุยกับกู้เฉนหรงเลย แต่กู้เฉนหรง
ิ
ิ
ื
ิ
ก็ยังพอใจมาก











ิ
ื

ี

เขามองตามหลังซูจวซอแล้วนึกถึงเรื องทนางรับปาก ยิง

ื
ิ
คิดหัวใจของเขาก็ยิงยินด เขามองตามหลังซูจวซอตลอด

ี

เวลา สายตานั นอ่อนโยนราวกับจะละลายเปนนํ า
็









พอกลับถึงจวนอันผิงโหว ขณะทซูจวซอเพิงก้าวเข้าไป ซู

ี

ิ
ื

ี
่
เหลียงอินก็พุงออกมา พูดเสียงเบา “พ อาสะใภ้ตาย






14

แล้ว”












ิ
“เกดอะไรขึ น”










ิ

ี
“เหตุเกดเมอบ่ายวันน ว่ากันว่าตายกะทันหัน แต่ข้าได้
ื
ยินว่าอารองพาคนเข้าไปในเรือนของอาสะใภ้ พออา



รองออกไป อาสะใภ้ก็ตาย”












ี
คําพูดน สือความหมายชัดเจน ซูเหวินส่งคนเข้าไปฆ่า



ื
นางฟางแน่ เพอให้เกยรตินาง จึงบอกว่าตายกะทันหัน
ี

ี
ถ้าเพยงแต่อยากฆ่านาง ก็ไม่ถึงขั นต้องถึงขั นตาย











แต่นางฟางเกอบทําให้ไทเฮาสิ นพระชนม์ โทษทัณฑ์
ื






15

่
ใหญหลวง ซูเหวินจึงจําใจข่มความเจ็บปวดสังหารคนท ี



เขารัก ไม่เช่นนั นก็จะพัวพันถึงเขาด้วย ภรรยากับอนาคต



ี

เมอเทยบกันแล้ว อนาคตย่อมสําคัญกว่า
ื






































































16

ตอนท 106 องค์หญงอันผิง
ิ
ี






















ี
ู

ซูเหวินร้ว่าเหตุการณ์ทั งหมดเปนแผนการทซูจวซอวางไว้
็
ิ
ื

ิ
แม้นหากเขาไม่รักนางฟางแม้แต่น้อย ก็ยังแค้นซูจวซอ

ื
ุ

ี
็
สําหรับซูเหวินแล้วนเปนการหยามศักดิ ศรีอย่างรนแรง








ซูจวซอร้ว่าต่อไปถ้าจะทําอะไรต้องระวังให้มากขึ น หาก
ิ
ู
ื
เกดความผิดพลาด ซูเหวินคงไม่ปล่อยนางแน่
ิ












17

ี
ี
เกมน สนุกขึ นเรื อยๆ คนทตายรายต่อไปจะเปนใคร
็









ื
ิ
ดวงตาของซูจวซอฉายแววอํามหิตออกมาแวบหนึ ง








ี
สองวันต่อมา เสิ นไทเฮาก็มพระบัญชาให้ซูจวซอเข้าวัง
ิ
ื


ิ
คราวน เดิมทซูจวซอจะทูลเรื องการแต่งงาน นึกไม่ถึงว่า
ื
ี
ี
่

เฟงอวินหล่างก็ประทับอยูในวังหย่งโซ่วด้วย

ิ







ื
ิ

ี
ซูจวซอสวมชุดสีเขยวอ่อน แต่งตัวสวยน่ารัก ท่วงท่าสงบ
็
ราวกับสายนํ า แลดูสดใสเปนพิเศษ










นางถวายบังคมทั งสองพระองค์อย่างนอบน้อม เบ อง
ื



ื
หน้าพระพักตร์ ซูจวซอสํารวมตนไม่เผยความทะนง นาง
ิ





18

ู
ิ
ร้ว่าเสิ นไทเฮาทรงโปรดผู้หญงแบบไหน










ิ


ื
“จวซอ รีบลุกขึ น มาข้างหน้าข้าน”
ี






ี
เสิ นไทเฮาพระพักตร์เปยมด้วยพระเมตตา ทรงโบกพระ




ิ
หัตถ์ให้ซูจวซอ
ื









ซูจวซอลุกขึ น ก้าวสั นๆ เข้าไป ใบหน้ายิ มน้อยๆ พอ
ิ
ื

สมควร เดินไปยังเบ องพระพักตร์เสิ นไทเฮา รอฟงพระ
ื
ั


บัญชา











ิ

“เสด็จแม่ทรงโปรดซูจวซอมาก”
ื










19

ิ

เฟงอวินหล่างแย้มพระสรวลพลางตรัสขึ น









ิ

ี
ี
ี
ื
ู
“จวซอเด็กคนน มความร้มเหตุผล น่ารักมาก ฮ่องเต้ ข้า
ิ
ี

ไม่มลูกสาว อยากจะรับจวซอเปนลูกบุญธรรม ฮ่องเต้ม ี
็
ื
ความเห็นอย่างไร”








ซูจวซอหลุบตาลง ตะลึงงัน นางนึกไม่ถึงว่าเสิ นไทเฮาจะ
ิ

ื

ี
ี
มพระประสงค์เช่นน










ี
ี

สําหรับนางแล้วนเปนเรื องดแน่ แต่ขณะเดยวกันนางก็ร้ด ี
ู
ี
็
ว่า การทเสิ นไทเฮาทรงเมตตานางเช่นน นอกจากทรง

ี
ี
ี


ิ
โปรดนางอย่างแท้จริงแล้ว ทสําคัญทสุดก็เพราะหวังเฉง
ี
ี

คนจากอําเภอเวินเซยน ดูแล้วคนคนนั นคงมความ
ี






20

ี
ิ
สําคัญในพระทัยของเสิ นไทเฮาอย่างลํ าลึกเกนกว่าทนาง

คาดคิด











็
ิ
ี
เวลาน หวังเฉงยังไม่อยูเปนหลักแหล่ง เขาเปนคนในยุทธ
่
็
ภพ











ื

ี

แม้นางจะอาศัยหวังเฉงทําให้ยนได้อย่างมันคงทเสิ น
ิ
็
ไทเฮา แต่ก็ยังน่าเปนห่วง











ถ้าวันใดวันหนึ งหวังเฉงมาเข้าเฝ้าเสิ นไทเฮา เรื องทนาง
ี
ิ

เคยทูลก็คงจะเผยออกมา พอถึงตอนนั นเสิ นไทเฮาคงไม่




ี

ปล่อยนางแน่ โทษถึงประหาร แต่เวลาน นางต้องเสียงใช้

ี
ี
แผนน ค่อยทําไปดูไปทละก้าว








21

็
ี
็
“ลูกร้สึกว่าเปนเรื องด คุณหนูซูเปนยอดสตรี ชํานาญการ
ู

ี
ิ
ขม้ายิงธนู เสด็จแม่ คุณหนูซูเกดในจวนอันผิงโหว ถ้า

็
เช่นนั นก็แต่งตั งให้เปนองค์หญงอันผิงดหรือไม่”
ี
ิ









ี
“ด” ไทเฮาทรงพยักพระพักตร์รับ จากนั นก็ตรัสถามซู



ื
ิ
ี
ิ

จวซอ “จวซอ เจ้ายินดเปนลูกบุญธรรมของข้าหรือไม่”
ื
็




ื

ซูจวซอรีบคุกเข่าลงกับพ น ทูลตอบอย่างนอบน้อม
ิ
ื
“หม่อมฉันวิตกอย่างยิง หม่อมฉันมคุณธรรมความ

ี


สามารถใดจึงทําให้ไทเฮาทรงยอมรับเพคะ”











ี
ื
ไทเฮาแย้มพระสรวล “คนทั งหมดในเมองหลวงมแต่เจ้าท ี







22

่

ื
็
ถูกใจข้า เจ้าจะได้เข้าวังมาอยูเปนเพอนข้าบ่อยๆ วัน
หลังถ้าเจ้าอยากเข้าวังก็เข้ามาเลย ให้ฮ่องเต้ประทาน




ป้ายคําสังให้เจ้า”











ิ
ื
ี
ซูจวซอรีบทูลขอบพระทัย เรื องน ถูกกําหนดไว้แล้ว เดิมท ี

ี
นางคิดจะทูลเรื องการแต่งงาน พอถึงตอนน จึงไม่คิดจะ



ทูลแล้ว











็
ในเมอได้รับการแต่งตั งเปนองค์หญง เปนพระธดาบุญธร
ิ
ื

ิ
็
ิ


รมของเสิ นไทเฮา เสิ นไทเฮาและเฟงอวินหล่างคงไม่ม ี
พระประสงค์จะให้นางเข้าวังมาเปนพระสนม
็











ื
ไม่เช่นนั นเมอคร่น คงจะตรัสบอกให้นางเข้าวังโดยตรง
ี
ู






23

ิ
ิ
็
ี


ไม่ใช่ให้นางเปนพระขนษฐาของเฟงอวินหล่าง อย่างน ก็
ี
ี
ดแล้ว คงพอทจะทําให้ฮองเฮาสงบพระทัยได้ชัวคราว ไม่



เช่นนั นพระนางจะเข้าพระทัยว่านางคิดถึงเฟงอวินหล่าง

ิ








เฟงอวินหล่างไม่ได้ประทับอยูนาน สักคร่หนึ งจึงเสด็จ
่
ิ
ู


กลับ











ื
ิ
เสิ นไทเฮาให้ซูจวซอไปเดินเล่นในสวนกับพระนาง ซู

ิ

ื
จวซอทูลรับคําทันท นางกับนางกํานัลช่วยกันประคอ
ี
งเสิ นไทเฮาคนละข้างซ้ายขวา












เวลาน เปนต้นฤดูร้อน อุทยานอวฮวาหยวนเต็มไปด้วย
ี

็
ี
็
้
ดอกไม้หลากสีสวยงาม ส่งกลิ นหอมฟุงขจรขจายเปน








24