หวนแค้นชะตารัก เล่ม2

ี
ป้าชุนมเสื อผ้าสะอาด เจ้าเอาของป้าชุนไปใส่ก่อน”











ิ

ื
ิ
หวังเฉงพูดจบก็ไม่เห็นซูจวซอขยับ จึงพูดต่อ “แม่นํ าสาย
ี
น ยาวมาก ให้สาวใช้ของเจ้าช่วยเฝ้า วางใจเถอะ ไม่ม ี




ใครไปแน่ เจ้าจะอาบหรือไม่ก็แล้วแต่เจ้า ทบ้านข้าไม่มท ี
ี
ี
อาบนํ า”












ิ
พูดจบหวังเฉงก็กลับเข้าห้อง












ื
ซูจวซออยากอาบนํ าจริงๆ เน อตัวเลอะเทอะไปหมด ม ี
ื
ิ
่
ู
กลิ นเหม็นคลุ้ง ร้สึกไม่สบายตัว หลังจากลังเลอยูคร่หนึ ง
ู

นางก็ตัดสินใจไปอาบนํ า















78

ื

จอหลานถอเสื อผ้าสะอาดไป พอออกจากบ้านก็เลี ยว
ื


ี

ื
ขวา เดินไประยะหนึ งก็เห็นแม่นํ า ทนเปนชานเมอง แถว
ี
็
ี
ี
น ไม่มผู้คนอาศัย ทั งสองเดินตามแม่นํ าไปเรื อยๆ เลือก

สถานทมิดชดและสงบ
ิ
ี








่
็
ิ

ื
ซูจวซอเปนคุณหนูตระกูลใหญ ไม่เคยอาบนํ านอกบ้าน
่
พอมาถึงแม่นํ า นางก็ยังลังเลอยูคร่หนึ ง แล้วลงไปในนํ า
ู

ื
ทั งเสื อผ้า พออาบเสร็จค่อยเปลียนเส อผ้า












ี
แม้เข้าฤดูร้อนแล้ว แม่นํ าบนเขายังคงเย็นเยยบ ซูจวซอ
ื
ิ
ื
ี
ตัวสัน ขย คราบสกปรกออกจากเส อผ้าอย่างตั งใจ









“คุณหนู เร็วเข้า นํ าในแม่นํ าเย็น ผู้น้อยกลัวว่าคุณหนูจะ










79

็
เปนหวัด”












ซูจวซอพยักหน้า นางเองก็ไม่กล้าชักช้า บริเวณน เปนท ี
ื
ิ
็
ี
โล่ง ถ้ามคนมา ชอเสียงของนางจะเสียหายได้
ื

ี








ิ
ื


ั
ซูจวซออาบนํ าอย่างรวดเร็วแล้วขึ นฝง เตรียมหลบหลัง

ื

ื
ี
ื
่

ต้นไม้ใหญเพอเปลียนเส อผ้า ขณะทกําลังถอดเส อตัว
ั

นอกออก ก็ได้ยินเสียงก้าวเท้าดังมาจากฝงตรงกันข้าม






ื

จอหลานตกใจ ซูจวซอทําท่าจุปากให้นางร้ว่าอย่าส่ง
ู
ิ
ื

๊
เสียง









็
ี
คนทเข้ามาเปนชายกลางคนสองคน คนหนึ งเอาม้าผูกท ี





80

ี
ี
ต้นไม้ อกคนหนึ งตักนํ าทแม่นํ า











ี
ี
ิ
“เวลาน ฮ่องเต้พบพระนัดดาแล้ว ได้ส่งปงอวินยอดฝมอ
ื
อันดับหนึ งไปคุ้มกันพระนัดดา เราลงมอครั งแล้วครั งเล่า
ื


ก็ไม่สําเร็จ กลับไปคราวน ไม่ร้จะรายงานท่านอ๋องอย่าง
ี
ู

ไร”













“ครั งน ท่านอ๋องออกคําสังให้จับตาย ถ้าไม่กําจัดพระ
ี

นัดดา เราสองคนต้องตายแน่” คนหนึ งถอนหายใจ “ไม่ร้ ู




ี
ี
ื
ว่าทางเมองหลวงมวิธใดบ้าง ลอบสังหารไม่สําเร็จ พระ

นัดดาเองก็มวรยุทธ์สูงส่ง เราลองหลายครั งแล้วก็ยังไม่
ี


สําเร็จ ก่อนหน้าน ท่านอ๋องไม่เคยสังให้นางทําอะไร เวลา
ี



น มคําสังมาแล้ว เจ้าว่านางจะทําสําเร็จหรือไม่ นางอยู ่

ี
ี

ื
ในวัง ปกติออกนอกวังไม่ได้ เมอก่อนท่านอ๋องไว้ใจนาง





81

ื
ู
มาก ไม่ร้ว่านางจะเอาอะไรมารับมอกับพระนัดดา”










ู
ความสามารถของคนคนนั น เขาไม่วางใจเลย ไม่ร้ว่า



ทําไมซินอ๋องจึงไว้ใจนางมาก











“เจ้านายไว้ใจนาง แสดงว่านางมประโยชน์ เราอย่า
ี


สงสัยมากนัก ถ้านางสังอะไรก็รับฟงไว้”

ั










ี

“ไป ไป เราต้องรีบไปรอรับคําสังทเมองหลวง ชักช้าไม่
ื

ได้”












ี
อกคนหนึ งพยักหน้า ดมนํ าอกสองสามอึก จากนั นทั ง
ี
ื
สองก็กระโดดขึ นม้าออกไป







82

ิ

ี
ี

ื
พอได้ยินคําพูดน ซูจวซอก็ขมวดคิ ว จากทสองคนคุยกัน
ี
ื
ี

ซินอ๋องยังมสายลับทแฝงตัวในเมองหลวงมานาน ทั งยัง

็
ี
เปนคนในวัง ในวังมแต่พระสนม หรือว่าจะเปนพระสนม
็
คนใดคนหนึ ง











ี
ี
ไม่น่าจะเปนไปได้ ซินอ๋องจะมความสามารถขนาดน ได้
็

อย่างไร











ื
นางต้องเตอนกู้เฉนหรงให้เขาระวังตัว ถ้ายังกําจัดเขาไม่
ิ


ได้ ซินอ๋องคงไม่มวันเลิกรา

ี









------









83

ี
ิ
ตอนท 147 กู้เฉนหรง บ้าไปแล้วหรือ










“คุณหนู รีบเปลียนเส อผ้าเถอะเจ้าค่ะ!”
ื









ื

พอเห็นซูจวซอไม่ขยับ จอหลานก็ร้องเตอน ต้องรีบ
ิ
ื
ื

ื
ี
เปลียนเส อผ้า เพราะอาจจะมคนมาอก

ี







ี
ี
ิ
ซูจวซอพยักหน้า ขณะทกําลังถอดเส อ ก็มเสียงกู้เฉนหรง

ื
ื
ิ
ิ
ตะโกนขึ น “จวซอ”
ื






เสียงทดังกะทันหันทําให้ซูจวซอตกใจจนมอสัน เส อ

ื
ื

ื

ี
ิ
ตกลงบนพ น นางรีบหยิบมาคลุมตัว สวมด้วยความเร็ว
ื


84

สูงสุด แล้วก้าวออกจากหลังต้นไม้












็
ื
เปนเสื อของป้าชุนจริงๆ เน อหยาบสีกรมท่า หลวมโพรก

ไม่สวยไม่น่าดูสักนด แต่กระนั นก็มิได้ทําให้ความงาม
ิ




ื
ิ
ของซูจวซอลดลง กลับขับผิวของนางให้ดูขาวผ่อง








ื
ิ
ี
่

ผมของซูจวซอยังเปยกอยู นางสยายผมก้าวออกมาจาก
ิ

ิ

ื
่
หลังต้นไม้ใหญ กู้เฉนหรงมองเห็นซูจวซอแต่ไกล ชัวอึด
ใจก็ข้ามแม่นํ าเข้ามา











“เจ้าอาบนํ าทนจริงหรือ”
ี
ี










ิ
่
ี
กู้เฉนหรงเห็นซูจวซอเปลียนเส อผ้าแล้ว ผมยังเปยกอยู

ื
ิ
ื
85

แต่ก็ยังถามด้วยความประหลาดใจ












ี

ู

ี

“เจ้าร้ว่าข้าอาบนํ าทน แล้ววิงเข้ามาทําไม”





“ข้ามาคุ้มกันเจ้า”












กู้เฉนหรงพูดอย่างผ่าเผย
ิ











“กู้เฉนหรง เมอคร่มคนสองคนมาทน เปนคนของซินอ๋อง
ี
ี



ื
ิ

ี
็
ู
็
ื
พูดถึงสายลับของซินอ๋องทแฝงตัวในเมองหลวง เปนคน

ี

ี
ในวัง ต้องการกําจัดเจ้า เจ้าสืบเรื องน ให้ด ดูว่าใครน่า
ี
สงสัย”








86

ื
ิ
ี
ื
ซูจวซอเตอนกู้เฉนหรงด้วยความหวังด นึกไม่ถึงว่ากู้เฉน
ิ
ิ
ิ
ื
หรงกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เขาเบิงตามองซูจวซอ “เจ้า


ี
ี
ี



ื
บอกว่าเมอคร่มผู้ชายมาทนหรือ”
ู


“ข้าบอกว่าเจ้าตกอยูในอันตราย”
่










ี
“เรื องน ไม่สําคัญ”












“พวกนั นเห็นเจ้าหรือไม่” กู้เฉนหรงนํ าเสียงเริมไม่ด เขา
ิ
ี

ใส่ใจแต่เรื องน พอนึกถึงว่าขณะทซูจวซออาบนํ าอยูม ี
ื
ิ

ี
ี
่

ผู้ชายผ่านมา ในใจก็ร้สึกไม่สบายอย่างมาก
ู









พอเห็นกู้เฉนหรงถามแต่เรื องทไม่เกยวข้อง ในทสุดซู
ิ
ี
ี

ี

87

ิ

ิ
จวซอก็ทนไม่ได้ “กู้เฉนหรง เจ้าบ้าไปแล้วหรือ”
ื








ี
“ข้าปกติด”










“เหลวไหล ข้าบอกเจ้าแล้ว ระวังตัวไว้ก็แล้วกัน”












ื
ิ
ิ

ื
ซูจวซอพูดจบก็เดินไปก่อน กู้เฉนหรงรีบตามไป “จวซอ
ิ

ข้านึกถึงความปลอดภัยของเจ้า”









ิ
“ข้าปลอดภัยด” ซูจวซอเดินพร้อมกับพูดไปด้วย “หลี

ื
ี
ี

ยวนมาทนทําไม”
ี















88

“มาตามข้า”













ิ
ื
ิ
กู้เฉนหรงกลัวว่าซูจวซอจะเข้าใจผิดคิดว่ากู้หลียวน
มาตามหานาง จึงรีบพูดเสริม













ิ
ไม่ร้ทําไม พอได้ยินอย่างน ซูจวซอก็ร้สึกขํา บางครั งนาง
ี
ื
ู
ู
ก็ไม่เข้าใจกู้เฉนหรงจริงๆ ไม่เข้าใจก็ไม่ต้องสนใจ เวลาน ี
ิ

็

ี
ิ

นางมันใจแล้วว่ากู้เฉนหรงเปนคนทไว้ใจได้







นางไม่ร้ว่าความไว้ใจน มาจากไหนแน่ ตั งแต่กู้เฉนหรง
ิ
ี
ู
ช่วยชวิตนาง ตั งแต่ร้ความเปนมาของกู้เฉนหรง นางก็ไว้
ิ
็
ู
ี
ใจกู้เฉนหรงมากขึ น
ิ














89

ี
ื
็

“จวซอ ผักทสวนเจ้าเปนคนรดนํ าหรือ”
ิ







ิ
กู้เฉนหรงเดินตามมาทันซูจวซอแล้วถามขึ น
ื
ิ








ี
ิ
ื
ิ

ซูจวซอไม่ปฏิเสธ กู้เฉนหรงหัวเราะขึ นมาทันท “เสียดาย
ทไม่ทันเห็น”

ี










ิ
ซูจวซอปรายตามองกู้เฉนหรงแวบหนึ ง ก่อนจะเร่งฝเท้า
ี
ื
ิ

ิ

ิ
ื
โดยไม่พูดไม่จา กู้เฉนหรงตามมาทัน “จวซอ อย่าโกรธ
นะ ข้าเก็บความลับได้ จะไม่พูดเด็ดขาด หลียวนเปนคน
็


ี
ี
ปากสว่าง แต่เขาก็ล้มลงไป ไม่มหน้าจะพูดเรื องน หรอก”










ี
“เจ้ายังกล้าพูดอก”






90

ิ
ู
ื
พอนึกถึงฉากนั นแล้ว ซูจวซอก็ร้สึกกระอักกระอ่วน ไม่ร้ ู
็

ี
ี
็
ว่าเวลาน หลียวนเปนอย่างไร นเปนวาสนาของเราสอง
แม่ลูกใช่หรือไม่


































































91

ตอนท 148 หมดทางรักษา

ี























ี

ิ
ขณะทซูจวซอกลับถึงทพัก กู้หลียวนก็เปลียนเส อผ้า

ื


ื
ี
ื
็
เรียบร้อย กู้หลียวนแม้ใส่เสื อผ้าเน อหยาบแต่ยังดูเปน
ั
ิ
ปญญาชน กําลังพูดคุยยิ มหัวกับหวังเฉงในห้อง เสียง
หัวเราะของกู้หลียวนดังมาแต่ไกล












ิ
พอได้ยินเสียงหัวเราะของกู้หลียวน ซูจวซอก็อดยิ มไม่ได้
ื

ู
็
คนเปนแม่พอเห็นลูกดใจ อารมณ์ก็ดขึ นโดยไม่ร้ตัว
ี
ี



92

ู
ี
นางร้สึกว่าตนประเมินกู้หลียวนผิดไป เดิมทนางคิดว่ากู้

ู
ี
หลียวนคงทําอะไรไม่สําเร็จ เวลาน นางกลับร้สึกว่ากู้หลี


ี
ี

ี
็

ี
ื

ยวนได้ใช้ชวิตในแบบทเขาต้องการ นเปนเรื องด เมอ
ก่อนนางดูแคลนกู้หลียวนด้วยซํ า







“จวซอ ยิ มอะไร”
ื
ิ










ิ
ื

ี
ิ
“ไม่มอะไร อยากยิ มก็ย ม” ซูจวซอหยุดยิ ม ก้าวเข้าไปใน
ห้อง













ิ
พอเห็นซูจวซอกับมา หวังเฉงก็ออกคําสังอย่างไม่เกรงใจ
ิ
ื
“แม่หนู มารินเหล้าให้ข้าหน่อย”








93

“ข้าทําเอง”












ิ
กู้เฉนหรงรีบเสนอตัว










ื


ื

“เจ้าไม่ต้อง นังดมด้วยกัน จอหลาน เจ้ามารินเหล้า”
ี


หวังเฉงร้องเรียก จากนั นก็ช ทซูจวซอ “เจ้าไปทําครัว”
ี
ื
ิ
ิ





ซูจวซอพยักหน้ารับแล้วเข้าครัวทันท ทว่าพอเห็นผักทอยู ่
ี
ี
ื
ิ

ื
ิ

ในครัว ซูจวซอก็ทําอะไรไม่ถูก แม้เคยเห็นคนทํากับข้าว
ื
มาก่อน แต่ก็ไม่เคยลงมอเอง ทําอย่างไรหนอ











ไม่เปนไร ในเมอหวังเฉงบอก ก็ต้องลองทํา
ิ
็

ื


94

่
็
ิ

ื
ซูจวซออาศัยความทรงจํา ง่วนอยูในครัวมอเปนระวิง
ื
ื

เวลาผ่านไปสองชัวยาม จึงทําเสร็จม อหนึ ง










ื
จอหลานเข้าไปช่วยยกอาหารออกมา เห็นกับข้าวทซู
ี
ิ
จวซอทําแล้วนึกอยากหัวเราะ แต่ก็พยายามกลั นไว้ ต้อง

ื
ิ
ิ
ให้หวังเฉงกน วันหลังจะได้ไม่ทําให้คุณหนูลําบากอย่าง


ี
น










ี
ื

“จอหลาน กับข้าวมอะไรหรือ”









ิ
ื
ซูจวซอเห็นจอหลานกลั นหัวเราะก็อดถามไม่ได้ กับข้าวน ี

ื

นางพยายามเต็มทแล้ว อย่างน้อยก็ไม่ได้ทําไหม้

ี






95

ี
“คุณหนูทํากับข้าวครั งแรก ได้ขนาดน ก็ใช้ได้แล้ว”











็

ี
ื
ิ

นเปนความจริง ซูจวซอเฉลียวฉลาดทุกด้าน แต่ไม่ม ี
พรสวรรค์ด้านการทําอาหารแม้แต่น้อย










ทั งสองยกกับข้าวออกไป หลียวนหิวแล้ว พอเห็นทั งสอง



ื
ี
ิ
๊

ยกกับข้าวออกมา ก็รีบเข้าไปทโตะ องค์หญงอันผิงลงมอ
็
ทําอาหารเองเปนเรื องอัศจรรย์ เขาแค่อยากดูว่าเปน
็

อย่างไร จะดูฝมอการทําอาหารของซูจวซอ
ิ

ื
ื
ี







ี
ี
ื
ิ
กู้หลียวนหยิบตะเกยบขึ นมาคบเน อช นหนึ ง พอกัดก็รีบ
ี
คายออกมาทันท








96

“หลียวน ไม่อร่อยหรือ”












ิ

พอเห็นกู้หลียวนคายออกมา ซูจวซอก็รีบถาม ลูกชายม ี
ื
ิ
ี
ื
โอกาสกนอาหารฝมอแม่ไม่ใช่เรื องง่าย ความเห็นของกู้

หลียวนจึงมความหมายสําหรับนางมาก
ี










ี
“กึ งสุกกึ งดิบ เจ้าว่าอร่อยไหมเล่า จวซอ กับข้าวจานน ม ี
ื
ิ

ี
ิ
ิ

ิ
ี
แต่เฉนหรงคนเดยวทกนได้ ท่านผู้อาวุโส ออกไปกนข้าง

ี
ี
ิ
นอกกันเถอะ! ถ้าท่านกนกับข้าวน ข้าเกรงว่าบ่ายน ท่าน
ต้องเฝ้าส้วมแน่”











ซูจวซอร้สึกล้มเหลวมาก นางกลัวไหม้จึงตักใส่จานก่อน
ิ
ู
ื





97

นึกไม่ถึงว่ายังไม่สุก












ิ
ื

ี
ี
ี
“ไม่อร่อยขนาดน เชยวหรือ” ซูจวซอหยิบตะเกยบขึ นมา

เตรียมจะชมสักคํา ขณะทกําลังจะเข้าปาก จู่ๆ กู้เฉนหรง
ิ
ี
ิ
ื
ิ
ื
ิ
ื
ก็แย่งตะเกยบในมอซูจวซอ กนเน อช นนั นแทน แล้วพยัก
ี
ิ

หน้าหงึกๆ “รสชาติใช้ได้”







กู้หลียวนมองอย่างดูแคลน “ฝนใจพูดออกมาได้ เฉนหรง
ิ
ื

หนอเฉนหรง เจ้าหมดทางรักษาจริงๆ”
ิ











“ข้าว่าอร่อย”












ี
ุ
“แม่หนู ทํางานใช้ได้ พร่งน เช้าเตรียมคารวะอาจารย์!”





98

ื
ี

ี
ิ
พอได้ยินอย่างน ซูจวซอดใจมาก “ขอบคุณท่านผู้
อาวุโส”











“ต้องขอบคุณตัวเจ้าเองแล้ว หลียวน ไปกันเถอะ”

























------












ี
ตอนท 149 เรื องราวในอดต

ี














99

ิ
ิ
หวังเฉงไม่ใส่ใจกู้เฉนหรง พากู้หลียวนออกไปจากเรือน

ี
ก่อนไปยังตบไหล่กู้เฉนหรง “ข้าช่วยเจ้าได้แค่น แหละ”
ิ











ิ
กู้เฉนหรงยังเตรียมจะกนอก ทว่าซูจวซอห้ามไว้ “อย่ากน
ี
ิ
ื
ิ
ิ
เลย ระวังท้องเสีย”









ิ
“เจ้าไม่ได้เข้าครัวบ่อย ข้าต้องชมให้ได้” กู้เฉนหรงไม่
ิ


ิ
ิ
ยอมพลาดโอกาส ชมกับข้าวแต่ละอย่างแล้วยกน วหัว


ื
แม่มอให้ “จวซอ ความจริงรสชาติก็ใช้ได้นะ”
ื
ิ








ิ
กู้หลียวนสีหน้าดูแคลน แต่กู้เฉนหรงกลับพออกพอใจ ซู






100

ื
ิ


ี
ิ
ิ
จวซอนับวันยิงไม่เข้าใจกู้เฉนหรง เขาดกับนางเกนไป
หน่อย









ี
ิ
“กู้เฉนหรง ไม่ต้องดกับข้าขนาดน ก็ได้”
ี










ื

ิ
ื
ี
ื
ี

ี
“ข้าทําอย่างน กับเพอนเสมอ จวซอ นไม่ถอว่าดอะไร เจ้า
ไม่ต้องใส่ใจคําพูดของหลียวน”






ื
ซูจวซอพอจะเข้าใจบ้าง แต่นางไม่อยากเอามาคิด เรื อง
ิ


ี
ทํานองน นางไม่ควรคิด นางเปนคนอย่างไร กู้เฉนหรงคง
็
ิ

ี
ื
จะเข้าใจ ในเมอเข้าใจแล้ว ก็ไม่ต้องทําอะไรโง่ๆ ทไม่ม ี

วันสําเร็จ















101

ิ
นางไม่อยากพูดออกมาตรงๆ แต่อยากให้กู้เฉนหรงเข้า



็
ใจเอง เขาเปนคนฉลาด










ิ
ิ
ื


ิ
ิ
ื
ซูจวซอไม่กล้าให้กู้เฉนหรงกนมากเกนไป จึงรีบบอกจอ

๊
ี

ุ
หลานยกกับข้าวออกไป นางนังทโตะ คร่นคิด แล้วตัดสิน
ั
ิ

ใจเล่าเรื องราวของกู้เฉนหรงตอนเด็กให้เขาฟง เท่าทนาง
ี
ร้ กู้เฉนหรงยังมพ่อแม่บุญธรรม สามภรรยาคูนั นรักกู้เฉน
ู
ี
ิ
่
ี
ิ
ู
หรงมาก ไม่ร้ว่าสุดท้ายทําไมซูเหมยจึงรับเลี ยงแทน






ิ
“เฉนหรง ความจริงแล้วท่านป้าเคยเห็นเจ้าตอนเด็ก ท่าน



ป้าเคยช่วยชวิตเด็กชายอายุสามขวบกว่า เด็กคนนั นม ี
ี


ี
ปานรปใบไม้สีแดงคลํ าทอกซ้าย วันนั นข้าเห็นปานน ท ี
ู

ี
ื
ี

อกของเจ้า ถ้าเดาไม่ผิด เจ้าก็คอเด็กคนทท่านป้าเคย
ี
ช่วยชวิตไว้ เรื องน ท่านป้าเคยพูดกับท่านพ่อของข้า
ี





102

หลายครั ง”












ิ
กู้เฉนหรงสีหน้าประหลาดใจ แต่ไม่ได้พูดแทรก รอให้ซู


ื
ิ
จวซอพูดต่อ










่

ี
“ตอนทท่านป้าเห็นเจ้าในหมูบ้านตระกูลหลิว เวลานั น
ี
เจ้าอายุสามขวบกว่า ท่านป้าสุขภาพเริมดขึ น ลุงเขยจึง



ื
ี

ี
ิ

พาท่านป้าไปพักผ่อนทซูโจว” พูดถึงตอนน ซูจวซอก็หลุบ
ิ
ู
ตาลง ปดบังความร้สึกในดวงตา








เวลานั นสุขภาพของนางดขึ นมาก นางยังคิดว่าตัวเอง
ี




ี
ใกล้จะหายแล้ว จู่ๆ กู้เหยยนก็บอกว่าจะพานางไปซูโจว

เวลานั นนางดใจมาก
ี









103

ี

ี

จนกระทังทุกวันน นางก็ยังไม่เข้าใจว่าทําไมกู้เหยยนจึง
ี

่
พานางไปซูโจว ช่วงทอยูซูโจว กู้เหยยนดต่อนางมาก

ี
ี
ดูแลนางอย่างด
ี










ุ
หลังจากกลับมาแล้ว สุขภาพของนางก็ทรดลงเรื อยๆ จน


ื
ลุกไม่ได้ สองสามเดอนต่อมาจึงร้เรื องความสัมพันธ์
ู



ี
ระหว่างกู้เหยยนกับซูเหมย









ิ
ี
ซูจวซอไม่ได้คิดเรื องน อก ยังพูดต่อ “ตอนทเดินทางผ่าน

ี
ื

ี

่
หมูบ้านสกุลหลิว ท่านป้าบังเอิญพักทบ้านของเจ้า ท่าน
ี
ป้าบอกว่าเจ้าเปนเด็กฉลาดและน่ารัก ท่านป้าชอบเจ้า
็


มาก











104

ุ
ี
วันร่งขึ นตอนทท่านป้าจะจากไป จู่ๆ เจ้าก็ตัวร้อน หมอ
ื
่
ยาในหมูบ้านจนปญญา หมอในเมองก็รักษาไม่ได้ ท่าน
ั

็
่
ป้าเปนห่วงเจ้า จึงอยูต่อ เวลานั นเจ้าเปนไข้บ่อยๆ
็
อาการไม่ดเลย
ี











ี

พอได้ข่าวว่าทซูโจวมหมอเก่ง ท่านป้าจึงพูดกับแม่เจ้า
ี

่
แล้วพาเจ้าไปซูโจวด้วย ไปหาหมอเก่ง รักษาอาการปวย


ของเจ้าจนหาย ช่วงเวลานั นท่านป้าดูแลเจ้าตลอด เจ้า




กับท่านป้ามวาสนาต่อกัน เวลานั นเจ้ายังเด็กมาก เรื องน ี
ี


แม้เจ้าจะฟนความจําก็คงจําไม่ได้”
ื












ซูจวซอเล่าสภาพคร่าวๆให้กู้เฉนหรงฟง
ั
ื
ิ
ิ






105

ิ
ู
เวลานั น นางร้สึกว่ากู้เฉนหรงน่ารักจริงๆ นางชอบเขา

มาก ไม่อาจทําใจปล่อยให้เขาตาย จึงพยายามช่วยชวิต
ี



กู้เฉนหรงอย่างสุดความสามารถ และดูแลเขาด้วยตัวเอง
ิ

































































106

ตอนท 150 หวังเฉงรับศิษย์
ิ
ี





















ิ
่
ื
ื
ิ
กู้เฉนหรงอยูกับนางเกอบสองเดอน เขาใกล้ชดนางมาก

ี
็
ิ
ี
ื
นึกไม่ถึงว่าพอฟนชวิตอกครั ง ยังพบกู้เฉนหรงทโตเปน

ี
ผู้ใหญ
่







107

ื

่

ิ
ื
ี

่
“จวซอ เจ้าหมายความว่าเมอก่อนข้าอยูทหมูบ้านสกุล
หลิว”








ื
ิ
ซูจวซอพยักหน้า “ใช่ พวกเขาคงรับเลี ยงเจ้าตั งแต่เจ้ายัง

ิ
ื
เล็กมาก เลี ยงดูเจ้าเหมอนลูก ต่อมาเกดอะไรขึ น ข้าก็ไม่


แน่ใจ ข้าเคยส่งคนไปทีหมูบ้านสกุลหลิว แต่คนในหมู ่
่


บ้านนั นย้ายไปหมดแล้ว”











ิ
ิ
ื
พอได้ยินเรื องราวจากปากของซูจวซอ กู้เฉนหรงก็อยาก

ฟนความจํา อยากร้ว่าตนเองอยูทครอบครัวสกุลกู้ได้
่

ี
ู

ื
็
อย่างไร ซูเหมยพูดกับเขาตลอดมาว่าเขาเปนเด็กกําพร้า

กู้เหยยนก็พูดอย่างน ถ้าเขาเปนเด็กกําพร้า แสดงว่าพ่อ
็
ี

ี
แม่บุญธรรมคูนั นคงตายไปแล้ว หรือว่าคนทั งสองมา
่




108

ี
จากแคว้นเจยง











ี
ถ้าเปนคนแคว้นเจยงพวกนั นก็น่าจะพบร่องรอยของเขา
็

่
ี
ตั งแต่ยังเล็ก แต่ทผ่านมาทําไมเขาจึงอยูรอดปลอดภัย










“ผู้อาวุโสขายมุกโลหิตให้อาหญงจริงหรือ”
ิ











็
ู
ื
ซูจวซอร้สึกเสมอว่าตนเปนหน บุญคุณกู้เฉนหรงมาก
ิ

ี
ิ
็

ื
อยากช่วยกู้เฉนหรงฟนความจํา และนางก็ไม่อยากเปน
ิ
ี
หน บุญคุณใคร








็
“เรื องน หลียวนสืบแน่ชัดแล้ว ผู้อาวุโสช่างสมกับเปนผู้
ี


ี

อาวุโสจริงๆ มุกโลหิตทขายไปนั นเปนของปลอม”
็




109

ิ
ื
็

พอได้ยินว่าเปนมุกโลหิตปลอม ซูจวซอก็ตะลึง นึกดใจท ี
ี
ิ
ตนตัดสินใจเปดเผยตรงไปตรงมาต่อหน้าหวังเฉง ถ้าปก
ิ

ิ
็
ปดอะไรไว้ หวังเฉงคงไม่รับนางเปนศิษย์แน่ เล่นลูกไม้
ิ
ี
ื
กับคนอย่างน ถอว่าโง่จริงๆ










็
ื
“สืบแน่ชัดแล้วหรือว่าใครเปนคนซ อ”










“ท่านแม่ของข้าเอง”












ิ
ื
ื

กู้เฉนหรงไม่ปดบัง บอกซูจวซอตามตรง เมอก่อนเขาไม่
ิ
ิ

ได้เล่าให้ซูจวซอฟง เพราะไม่อยากให้นางคิดว่าเขาตั งใจ
ื
ิ
ั
ี
ิ
็
ื

ื

มาทอําเภอปนเซยนเพอตามหานาง ถอว่าเปนการหา

ี
110

ี

ิ
ี
เหตุผลให้ตัวเองในการมาอําเภอปนเซยน เวลาน กู้หลี
ยวนก็มา เขาจึงบอกนางได้












็
ิ
พอได้ยินว่าเปนซูเหมย ซูจวซอก็ยิ มหยัน ซูเหม
ื
ิ
ี
ยพยายามปกปดเรื องน ดูแล้วการตายของพ่อแม่

็
ี

บุญธรรมกู้เฉนหรงคงจะมเงอนงํา มความเปนไปได้
ี
ื
ิ
ี

มากว่าเกยวข้องกับซูเหมย








ี
็
“นางเปนคนอย่างไรเจ้าดูให้ออกเร็วหน่อยก็ด”










ิ

เวลาน ซูจวซอเริมเห็นใจกู้เฉนหรง ถึงอย่างไรเขาก็ได้รับ
ื

ิ
ี

ี
ื
การเล ยงดูจากซูเหมย เมอคนทเลี ยงดูตนโหดเ**◌้ยมอ
ี

ี
ย่างน เขาคงจะเสียใจมาก!







111

ิ
ิ
กู้เฉนหรงกลับสงบ ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “ข้าเคยชนแล้ว

เวลาน ถ้านางจะฆ่าข้า ข้าก็ไม่แปลกใจ”
ี











“เจ้าลําบากมานาน”













ิ
ซูจวซอถอนหายใจเบาๆ
ื








ิ
ื
็

ิ
ิ
กู้เฉนหรงรีบเข้าไปใกล้ ย มแล้วถามขึ น “จวซอ เจ้าเปน
ห่วงข้าใช่ไหม”











ซูจวซอถอยหลังด้วยความร้สึกเคอะเขน “กู้เฉนหรง เรา
ิ
ิ
ื
ิ
ู
ิ
ออกไปกนอะไรข้างนอกเถอะ”




112

ี
ู
ี

“ไป ข้าร้ว่าทไหนมของอร่อย”








ิ

ื
ซูจวซอเดินตามไป อคติทเคยมต่อกู้เฉนหรงหายไปหมด
ี
ิ

ี
ิ
สิ น กู้เฉนหรงมักจะยิ มแย้มเสมอ ราวกับว่าไม่ได้ใส่ใจ
อะไร











ดูภายนอกเขาเปนคุณชายรองสกุลกู้ ได้รับความไว้วาง
็



พระทัยจากฮ่องเต้ แต่ความจริงแล้วหลายปมาน ชวิต
ี
ี
ี
ิ
ของเขาไม่ได้ราบรื นเลย พอนึกถึงชาติกําเนดของเขา นึก



็
ู
ื
ิ
ถึงทซูเหมยกระทําต่อเขาต่างๆ นานา ซูจวซอก็ร้สึกเปน


ี
ี
ห่วงเขาขึ นมาทันท













113

ิ
ื
ิ
็
็
ื
คนนั นหวังเฉงรับซูจวซอเปนศิษย์อย่างเปนทางการ ซู

ิ
จวซอคุกเข่าลงกับพ นยกชาคารวะหวังเฉง
ิ
ื
ื





หวังเฉงรับชาทซูจวซอยนให้ “จวซอ เจ้าเปนคนทรหด
ื
ื
็
ิ

ื
ิ
ี


ิ
ู
ี
จริงๆ ร้จักอดทน อนาคตไกลแน่ วันน ข้ารับเจ้าเปนศิษย์
็

ี
แต่ข้าก็สอนอะไรเจ้าไม่ได้ ทุกอย่างอยูทเจ้าเองว่าจะ
่
ื
จัดการอย่างไร เรื องราวในเมองหลวงข้าไม่เข้าใจเลย”




















------





















114

ี

ิ
็
ิ
ตอนท 151 กู้ชงเฉงเปนภัยคุกคาม





















“ผู้อาวุโสไปทําอะไรทเมองหลวง” กู้หลียวนถามด้วย
ี
ื

ความสงสัย “เมองหลวงมกฎระเบยบมากมาย ผู้อาวุโส
ื
ี
ี
รับได้หรือ”












ื
“เมองหลวงมอะไรสนุกๆ เยอะแยะ ไปดูอะไรสนุกๆ บ้าง
ี

ก็ด”
ี











หวังเฉงแม้ไม่คิดร้ายกับใคร แต่ไม่ได้หมายถึงว่าเขาไม่
ิ





115

ี

เข้าใจอะไร ดูออกแต่ไม่บอก นเปนหลักการของเขา เขา
็

ี
ไม่อยากพูดถึงเรื องไม่ด










ี
ี
กู้เฉนหรงถอนหายใจเบาๆ “ถึงทสุดแล้ววรบุรษยากทจะ

ิ
ี
ุ

ิ
ผ่านด่านหญงงาม”








ิ
กู้เฉนหรงร้ทุกอย่างจากการสังเกตการแสดงออกของ
ู


ื

ื
ิ
ิ
ี
ู
หวังเฉงก่อนหน้าน แล้ว ร้ว่าหวังเฉงกลับเมองหลวงเพอ

็
เสิ นไทเฮา ดูแล้วเขาก็เปนคนซอสัตย์ต่อความรัก ผ่านไป
ื
หลายปก็ยังตัดใจจากคนนั นไม่ได้
ี










ี
หวังเฉงถูกกู้เฉนหรงจ ถูกจุดกลับไม่ร้สึกร้สา เขายิ มหยัน
ิ
ู
ู
ิ
ี
“เจ้าหนู พูดเหลวไหล อย่างน ข้าไม่รับศิษย์แล้ว”








116

ื
ื
ู
ิ
“ผู้อาวุโสอย่าถอสาเลย ข้าล้อเล่น” กู้เฉนหรงร้สึกเหมอน
โดนเหยยบหาง รีบพูดเสียงอ่อน
ี











ู
ิ
ื
ิ
พอเห็นท่าทางของกู้เฉนหรง กู้หลียวนก็ร้สึกขํา ซูจวซอ

ื
ิ
เปนจุดตายของเขาจริงๆ เขาชอบซูจวซอขนาดน เหลือ
ี
็

เชอจริงๆ
ื











เมอก่อนกู้เฉนหรงทุมเทความคิดทั งหมดให้กับการฝก
ื
ึ
่
ิ
วิทยายุทธ์และอ่านหนังสือ พอว่างถ้าไม่ฝกวิทยายุทธ์ก็
ึ


ิ
จะอ่านหนังสือในห้องหนังสือ ไม่สนใจผู้หญงเลย










ิ
เขาเคยถามกู้เฉนหรง ว่าอนาคตจะแต่งกับผู้หญงแบบ
ิ







117

ี

ี
ิ
ไหน กู้เฉนหรงตอบว่าผู้หญงทอ่อนโยนมคุณธรรมก็พอ
ิ
ิ
ิ
ื

นึกไม่ถึงว่าสุดท้ายเขากลับชอบซูจวซอ ผู้หญงทไม่มทั ง
ี

ี
ความอ่อนโยนและคุณธรรม









ิ

ี
กู้หลียวนเคยชอบผู้หญงมากมาย คนทเขาชอบทสุดคอ
ื

ี
ี
ี
็

ี
หลีอว เขาเคยคิดจะรับหลีอว เปนเมยน้อย อยากได้นาง

่
ี
มาอยูเคยงข้างนานๆ แต่ก็ไม่คิดจะแต่งงาน หลังจากหลี
่
อว จากไป เขาไม่สบายใจอยูหลายวันก็จริง แต่ไม่นานก็
ี

ี
ดขึ น กับหลีอว เขาเพียงแต่ชอบนางเท่านั น
ี











พอเห็นกู้เฉนหรงรักผู้หญงมากขนาดน เขาจึงเริมสงสัย
ิ
ิ
ี
ิ
สักวันหนึ งตนจะพบผู้หญงอย่างน หรือไม่
ี
















118

ิ

“จวซอ ลุกขึ นเถอะ!”
ื









ื

ิ
ิ

ื

ื
ิ
หวังเฉงดมชาแล้วให้ซูจวซอลุกขึ น พอเห็นหวังเฉงดมชา
็
แล้ว นางจึงวางใจได้ ตั งแต่วันน ไป นางได้เปนศิษย์ของ
ี
ิ
หวังเฉงอย่างแท้จริง








ณ วังเว่ยยาง












กู้เฝนไต้ในฉลองพระองค์สีแดงคลํ า ปกลายดอกโบตัน
ิ


ั
ู
หรหรา พระพักตร์แต่งอย่างบรรจง











ื
ยามน กู้เฝนไต้ทรงขมวดพระขนง ยนพระหัตถ์โบกให้นาง
ี

ิ
ี
กํานัลทอยูข้างๆ ให้ถอยออกไป แล้วจึงตรัส “ท่านแม่

่




119

ื

่
ี
เมอวานฝาพระบาทเสด็จไปทอุทยานเหมยหยวนอกแล้ว
ี

ิ
ี

ิ

ทรงพบชงเฉงทนัน





ิ
ี
ิ
สุดท้ายถึงแม้ไม่มอะไร แต่ถ้ายังติดต่อกัน นานเข้าชงเฉง


็
่
ต้องกลับมาเปนทโปรดปรานอีก ฝาพระบาททรงคิดถึง
ี
นางตลอดมา”












ิ

“เฝนไต้ ไม่ต้องวิตก”










ิ

ซูเหมยใจเย็นมาก แต่ก็ไม่สบายใจ กู้เฝนไต้ทรงวางแผน

ไว้อย่างด กว่าจะทําให้กู้ชงเฉงกับเฟงอวินหล่างเข้าใจ

ิ

ี
ิ
ิ
ี
ิ
ี
ผิดกันไม่ใช่ง่ายๆ เวลาน จะให้กู้ชงเฉงมโอกาสกลับมา
ิ
ี
็

เปนทโปรดปรานไม่ได้เด็ดขาด






120

ิ
ิ
็
ี

ถ้ากู้ชงเฉงกลับมาเปนทโปรดปราน ตําแหน่งฮองเฮาของ
ิ


กู้เฝนไต้ก็จะไม่มันคง








ื
เมอก่อนนางเคยแย่งกู้เหยยนจากซูหลิ ว กู้เฝนไต้ก็แย่ง

ิ


ี
็
ิ
ิ
ิ


เฟงอวินหล่างจากชงเฉง นางนึกว่าตนกับลูกสาวจะเปน

ี
ผู้ชนะคนสุดท้าย นึกไม่ถึงว่าผู้ชายทแย่งมา ในใจของ
ี

็
เขากลับคิดถึงแต่ผู้หญงคนก่อน นเปนลิขตฟ้าหรือ
ิ
ิ






กู้เฝนไต้ต่างจากนางตอนนั น เฟงอวินหล่างก็ไม่ใช่กู้เหย ี

ิ


ิ
ยน การแยกกันของทั งสองเกดจากความเข้าใจผิด และ
ิ



ิ
ทั งสองต่างทะนงตน จึงทําให้กู้เฝนไต้ได้โอกาส















121

ิ
ี
ื
พระเนตรของกู้เฝนไต้ฉายแววขุ่นเคอง “ข้าไม่มวันยอม
ี
่
สูญเสียทุกอย่างทมอยูแน่ ท่านแม่ ช่วยข้าด้วย”
ี








ิ

“เฝนไต้ พระสนมโหรวตั งครรภ์ใช่หรือไม่”































































122

ิ
ี
ตอนท 152 ความโหดร้ายของกู้เฝนไต้








ิ
พอพูดถึงเรื องน พระเนตรของกู้เฝนไต้ก็ฉายแววริษยา
ี

ี
ออกมาแวบหนึ ง พระสนมโหรวมพระธดาคนหนึ งแล้ว
ิ


ู
็
ี
ิ
เวลาน ตั งครรภ์อก ไม่ร้ว่าจะเปนชายหรือหญง ส่วนพระ
ี
ิ
ุ
ี

ี
ี
นางเองกลับไม่มวแวว เสวยโอสถบํารงให้มโอรสธดาไม่ร้ ู
เท่าไรก็ยังไร้ผล









ื
ี
“แม่ก็ได้ข่าวเหมอนกัน เพิงร้เมอไม่กวันก่อน พระสนม

ู


ื
ี
โหรวปกปดเรื องน อย่างมิดชด เวลาน นางตั งครรภ์ได้สาม
ิ
ี
ิ
เดอนแล้ว”
ื














123

่
ี
“ตอนน ฝาพระบาทยังไม่มพระโอรส จึงใส่พระทัยครรภ์
ี

็
ิ
ิ
ของพระสนมโหรวเปนพิเศษ ถ้าชงเฉงตั งครรภ์ เจ้าจะว่า
อย่างไร”












ี
ี
“เรื องน ข้าคิดไว้นานแล้ว เพยงแต่ว่าพระสนมโหรวเองไม่

ี
็
ใช่ว่าจะจัดการได้ง่ายๆ ไทเฮาก็ใส่พระทัยครรภ์น เปน


ิ
ี
พิเศษ วังฉางชวมการรักษาการณ์เข้มงวด ข้าหาโอกาส

ลงมอไม่ได้เลย”
ื












ิ
ี

ี
กู้เฝนไต้ก็ไม่อยากให้พระสนมโหรวคลอด ทันทททรงร้ ู
ี
ี

ี
ข่าวก็ทรงคิดทจะจัดการ แต่ไม่มโอกาสเหมาะ อกทั ง
พระสนมโหรวก็ไม่ใช่คนทจะจัดการได้ง่ายๆ

ี
















124

ี
“อกไม่กวันก็จะถึงวันฉลองพระราชสมภพของไทเฮา เจ้า
ี

่
ิ
ิ
ี
ทูลฝาพระบาทให้ด ให้กู้ชงเฉงมาร่วมงานด้วย เวลาน ี
ิ
ิ
ฝาพระบาททรงคิดถึงกู้ชงเฉง ความพิโรธในพระทัย
่

็
คลายลงมากแล้ว ถ้าเจ้าเปนคนเสนอเอง พระองค์ต้อง


ี

็

ทรงเห็นด้วยแน่ เปนโอกาสดทสุดทจะจัดการ”
ี
ี






็
ิ
ิ
ตั งแต่กู้ชงเฉงถูกลดลงเปนพระสนมระดับกุ้ยเหรินแล้ว
ื
ิ

นางก็แทบไม่ได้ออกไปจากวังจอจง ไม่เคยมาร่วมงาน

ื
ู
่
ิ
ี

เลี ยงในวัง จึงไม่มใครร้ว่ามคนชอกู้ชงเฉงอยูในวัง
ี
ิ




เดิมทกู้ชงเฉงไม่อาจมาร่วมงานฉลองพระราชสมภพของ
ิ
ิ
ี
ิ
เสิ นไทเฮา ไทเฮาเองก็ไม่โปรดกู้ชงเฉงซึงเย่อหยิงเย็นชา


ิ
ิ
จึงไม่เคยตรัสบอกให้กู้ชงเฉงมาปรากฏตัว
ิ










125

ิ
่


ซูเหมยอยากให้กู้เฝนไต้อยูในตําแหน่งฮองเฮาอย่างมัน

ี
ิ
คง เกยรติยศศักดิ ศรีของกู้เฝนไต้หมายถึงอนาคตของ

็
ี
ิ
ิ
สกุลกู้ อกทั งกู้ชงเฉงเปนลูกสาวของซูหลิ ว ไม่ว่าอย่างไร
ลูกสาวของนางต้องไม่พ่ายแพ้แก่ลูกสาวของซูหลิ ว












ุ
ี


ิ
ี
กู้เฝนไต้ทรงคร่นคิดอย่างละเอยด ในทสุดก็พยักพระ
็
พักตร์ “ข้าร้แล้วว่าจะทําอย่างไร ท่านแม่ ซูจวซอเปน
ื

ิ
ู
อย่างไรบ้าง”










ู
ี

ิ
พอตรัสถึงซูจวซอ ซูเหมยก็ร้สึกหนักใจขึ นมาทันท เจ้า
ื

เด็กนเปนตัวเคราะห์ร้ายของนางจริงๆ ชะตาก็แข็ง ทั งๆ
็
ี
ทจัดการอย่างรอบคอบ ขายไปให้จวนสกุลเจน แต่กลับ
ี

ิ








126

ิ
็
ี
กลายเปนว่าท่านเจนตาย นางหนไปได้










ี
ี

็
ื
ิ
ตามเหตุผลแล้ว นเปนเรื องทเปนไปไม่ได้ ซูจวซอเปนแค่
็
็

ี
ิ
ิ
เด็กคนหนึ ง จะฆ่าท่านเจนหนออกจากจวนสกุลเจนได้
ี
ิ
อย่างไร แต่เรื องน ก็เกดขึ นแล้ว และไม่ใช่แค่ครั งน ไม่ร้ ู
ี

็
ิ
จริงๆ ว่าอะไรแปลงร่างมาเปนซูจวซอ
ื






“เวลาน นางอยูทอําเภอปนเซยน ถ้าเดาไม่ผิดคงจะอยู ่
ี
ี
ิ
่

ี
่
ี
กับพวกหวังเฉง เฉนหรงกับหลียวนก็อยูทนัน”
ิ


ิ



ี
่
ี
ิ


ิ
ื
พอกู้เฝนไต้ทรงได้ยินว่าซูจวซอยังมชวิตอยู ก็ใช้พระหัตถ์
ื
ตบแท่นประทับอย่างแรง เกอบทําให้ปลอกพระนขาใน
พระหัตถ์หัก “ซูจวซอคนน ทําไมกําจัดยากจริงๆ ”
ิ
ื
ี







127