หวนแค้นชะตารัก เล่ม2

------











ี

ี
็
ิ
ื
[1] เซยนฮวา หรือราชนเทยงคน เปนไม้ดอกชนดหนึ ง
ี

ิ
ี

ื
ี
ดอกสีขาวมกลิ นหอม จะบานออกในยามเทยงคนและ
ื
ี

ี
ี
จะบานเพยงครั งเดยวในรอบหนึ งปเท่านั น เมอถึงยาม
เช้าดอกก็จะเ**◌ยวลง
่




















ตอนท 133 ตาแก่ใกล้ตาย
ี





9

ิ
“ท่านเจน ข้าพาแม่นางมาแล้ว หน้าตาน่ารักจริงๆ ท่านดู


ิ
ิ
ี
ให้ด” พอเห็นท่านเจน หญงกลางคนก็ยิ มเอาใจ ท่าทาง

ยําเกรงท่านเจนมาก
ิ










ิ
ื
ท่านเจนมองดูซูจวซอแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ “ใช้ได้
ิ

ี
สวยกว่าพวกนางก่อนหน้าน แม่นาง ถ้าเจ้ามลูกชายให้
ี

ข้า ข้าจะยกเจ้าเปนเมยหลวง เมยแก่ข้าตายไปนานแล้ว
ี
ี
็

ี
่
ตําแหน่งเมยหลวงว่างอยู ใครมลูกชายให้ข้า คนนั นได้
ี
เปนเมยหลวง”
็
ี















10

ิ

ื
ื
ซูจวซอเกอบหัวเราะออกมา คนใกล้ตายยังอยากได้ลูก
ชาย ตาแก่คนน ข่มเหงเด็กสาวไปไม่ร้เท่าไร
ู
ี









ู
ี
ี
“แม่นางรปร่างดจริงๆ ต้องมลูกชายให้ท่านเจนแน่”
ิ








หญงกลางคนยังคงพูดเอาใจต่อ จนท่านเจนยิ มไม่หุบ
ิ
ิ










ี
ี
ี
ู
ู
“ข้าร้สึกว่าป้ารปร่างดกว่า เรื องมลูกชายคงจะไม่มใคร
ิ
ิ
เทยบป้าได้” ซูจวซอยิ มพลางมองหน้าหญงกลางคน
ี

ื
สายตากลับเย็นชา










ี
“แม่นาง ข้าอายุมากขนาดน แล้ว จะสู้สาวๆ อย่างพวก



เจ้าได้อย่างไร”







11

ิ
ิ
ี
“ป้าถ่อมตัวเกนไป ป้าอายุน้อยกว่าท่านเจนหลายสิบป
ิ
ู
ถ้าป้าร้สึกว่าตัวเองแก่ แล้วท่านเจนเล่า” ซูจวซอเยาะ
ิ
ื

ื
ี
็

เย้ยไม่ไว้หน้า ในเมออยากได้นางเปนเมยน้อยก็คงไม่
กล้าทําอะไรนาง












ิ
หญงกลางคนไม่ร้จะตอบอย่างไร สีหน้าเริมบึ งตึง รีบหัน

ู

ิ
ไปมองท่านเจน เจ้าเด็กนบังอาจจริงๆ กล้าพูดอย่างน ต่อ
ี
ี

ิ
หน้าท่านเจน











ี

ี
ิ
ท่านเจนไม่โกรธ แต่กลับหัวเราะ “แม่หนูใจกล้าดน พวก
เจ้า พาแม่นางเก้าออกไป ดูแลนางให้ด”
ี
















12

ื
ื
ิ
สาวใช้รีบเข้ามาทันท พาซูจวซอกับจอหลานออกไป
ี

ี
ิ

ท่านเจนเอาใจใส่นางจริงๆ ห้องทเตรียมไว้กว้างขวาง
ู
มาก ตกแต่งอย่างหรหรา ไม่ต่างจากตระกูลใหญใน
่


เมองหลวง ท่านเจนรํ ารวยจริงๆ
ิ
ื









ซูจวซอนังหน้ากระจกทองเหลือง หยิบหวบนกระจกมา


ิ
ี
ื
หวผม
ี










ี
ื


จอหลานซึงใจเย็นมาตลอดคราวน ร้อนใจขึ นมาจริงๆ
่
นางยนอยูข้างหลังซูจวซอ ท่าทางกระวนกระวาย “คุณ
ื
ิ

ื
หนู คราวน เราจะทําอย่างไรด จะปล่อยให้ท่านเจนข่ม
ี
ิ
ี
เหงคุณหนูไม่ได้เด็ดขาด เรามาคิดหาทางหนออกไปได้
ี



ี
หรือไม่ หรือคุณหนูหนไป ผู้น้อยอยูแทนคุณหนูเอง”
่










13

ื

ี

จอหลานตัดสินใจเด็ดเดยว ไม่ว่าอย่างไรจะปล่อยให้ตา
แก่รังแกคุณหนูไม่ได้












ื

ื
ื
ิ
ื

ซูจวซอยกมอขึ นแตะหลังมอจอหลาน “ไม่ต้องห่วง เรา
็
สองคนไม่เปนไรแน่”








ี
“แต่ข้างนอกมยามเฝ้าแน่นหนา เรา...”











ี
ี
“ถ้าหนคงหนไม่พ้น เราสองคนไม่มวรยุทธ์ แม้แต่จะออก
ี
ไปจากเรือนหลังน ก็ยังไม่ได้”
ี











ี
“แล้วเราจะทําอย่างไรด”





14

ื

ื
ื


ิ
จอหลานไม่เชอว่าซูจวซอจะนังรอความตาย แต่ก็นึกไม่
ี
ี
ออกว่าจะมวิธใดหนไป
ี






ื
ื

ซูจวซอทําท่าบอกให้จอหลานเข้ามาหา จอหลานมาท ี

ิ
ื
ข้างหน้าซูจวซอ พอฟงคําพูดของซูจวซอ จอหลานก็มอง
ั

ื
ื

ิ
ื
ิ


ื
ิ
ื
หน้าซูจวซออย่างประหลาดใจ กระนั นก็ยังวิตกเหมอน
เดิม





“จอหลาน เวลาไม่มทางเลือกอย่ากลัว แม้จะเปนเช่นน ี
ื

ี
็

ื
ี

ื
แต่ยังมโอกาสรอด ไม่ใช่ว่าคนอนจะมาช่วยเราได้ทุกเมอ
บางครั งเราต้องช่วยตัวเอง แม้จะเหมอนเอาไข่ไป
ื


กระแทกหินก็ต้องลอง”











15

ิ
ื

ี

ื
พอสบสายตาทหนักแน่นของซูจวซอ จอหลานก็พยัก


ี
ู
ี
ี
ิ
ื
หน้า ร้แล้วว่าซูจวซอมเหตุผล เวลาน นางไม่มทางเลือก
อน
ื






...













ื
ช่วงทรักษาบาดแผลช่างน่าเบอจริงๆ โดยเฉพาะเมอซู
ื
ี

ื
จวซอไม่มาหา กู้เฉนหรงก็ยิงร้สึกเบอหน่าย พอไม่มอะไร

ี
ื
ิ
ู


ิ

ื
ู
่
ู
ทําเขาจะวาดรปอยูในห้อง ไม่วาดอย่างอน วาดแต่รปซู
ื

จวซอ
ิ













16

ี


ื
ิ
ตอนท 134 ถูกพิษซูจวซอ



















ู
เขาร้สึกว่าตนไม่ได้ถูกพิษยาสังคะนึงหา แต่ถูกพิษซู



ื
ู
่
จวซอ ไม่ร้ว่าเจ้าเด็กนั นกําลังทําอะไรอยู เหตุใดถึงไม่มา

ิ
หาเขา













ี
ู
๊
ี

ขณะทกู้เฉนหรงนังทโตะวาดรปไปเรื อยๆ เหลือแต่เครื อง
ิ

ิ
ประดับผมทยังไม่ได้วาด ปงอวินยนรีรออยูหน้าประตู กู้
ื
ี
่

เฉนหรงเงยหน้าขึ นพูด “มอะไรจะบอกก็บอกเลย”
ิ
ี





ี
ิ
“คุณชาย ผู้น้อยมเรื องจะรายงาน องค์หญงอันผิงออกไป





1

ื

จากจวนอันผิงโหวตอนเช้าเมอสองวันก่อน เวลานั น


่
ู
ิ
ผู้น้อยหลับอยู ไม่ร้ว่าองค์หญงไปแล้ว ตอนบ่ายพอ
ู
ผู้น้อยร้เรื องก็รีบส่งคนไปสืบร่องรอย ในทสุดก็พบองค์
ี


ี
ิ
หญงอันผิง ก่อนหน้าน ยังไม่มข่าวชัดเจน ผู้น้อยไม่กล้า
ี
บอกคุณชาย จึงรอจนถึงตอนน ”
ี











ิ
ิ

ี
ปงอวินกลัวกู้เฉนหรงจริงๆ ขณะทพูดประโยคสุดท้ายนั น

เสียงเบามาก











ิ
นางไม่กล้าบอกกู้เฉนหรงตั งแต่แรก เพราะคิดว่าหากกู้



ื
เฉนหรงร้ต้องรีบไปตามหาซูจวซอ แต่บาดแผลของเขา
ิ

ิ
ู
ยังไม่หาย ไม่ควรออกไปข้างนอก

















2

็
นางรอสืบให้แน่ชัดก่อนค่อยบอก แล้วก็เปนดังคาด พอกู้




ิ
ู
ื
ี

ิ
ิ
เฉนหรงร้ว่าซูจวซอไปอําเภอปนเซยน ก็รีบออกจากจวน
ี
สกุลกู้ทันท







“คุณชาย บาดแผลของคุณชาย...”











ี
ในเรือนไม่มแม้แต่เงาของกู้เฉนหรง
ิ










ื

ิ
ี

ี
ิ
กู้เฉนหรงเข้าใจซูจวซอด การทนางออกไปด้วยตัวเอง
็
แสดงว่าเรื องทนางทําไม่ใช่เรื องเล็ก และต้องเปนเรื อง
ี

ี


ิ
ี
่
ิ
สําคัญ เขาร้แต่ว่าอําเภอปนเซยนมหวังเฉงอยูทนัน หรือ
ู

ี
ื

ิ
ิ
ว่าซูจวซอก็จะไปหาหวังเฉง





3

ื

ิ
แต่เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าซูจวซอไปหาหวังเฉงทําไม นาง
ิ
ี

เกยวข้องกับคนในวงการยุทธภพได้อย่างไร









ู
ิ
ี
เขาร้สึกว่าการไปครั งน ต้องเกดเรื องแน่ จึงไม่กล้าชักช้า


ี
รีบติดตามอย่างรวดเร็ว แม้แต่เรื องทเคยลงโทษปงอวินก็
ิ

ลืมไปแล้ว ในสมองของเขาเวลาน มความคิดอย่างเดยว
ี
ี
ี

รีบไปอําเภอปนเซยนให้เร็วทสุด
ี

ี

ิ






ี
ิ
ื
ื
ี
คนน ไม่มเหตุร้าย ท่านเจนไม่ได้มาหาซูจวซอ จอหลาน


ิ
ื
ื
นอนไม่หลับ ซูจวซอเองก็นอนไม่หลับ ทั งสองนอนตา

ิ
ค้างทั งคน
ื








ุ
วันร่งขึ น สาวใช้จวนสกุลเจนก็เข้ามาเปลียนเส อผ้าและ
ิ
ื







4

ื


ิ
็
แต่งหน้าให้ซูจวซอ เปลยนเส อผ้าเปนชุดยาวสีแดง
ี
ื





ื
ื
ิ

ซูจวซอไม่ขัดขน ยังคงสงบมาก ปล่อยให้สาวใช้ทําให้
ื
ถ้าเดาไม่ผิด คนน ท่านเจนคงจะมาหา นางเตรียมตัวไว้
ิ
ี

แล้ว











ซูจวซอไม่ได้วิตกมากนัก แต่จอหลานวิตกมาก พยายาม


ื
ื
ิ
ื
ื
ควบคุมตนให้สงบ อยากให้ฟ้ามดแต่ก็กลัวฟ้ามด










พอฟ้ามด ท่านเจนสวมชุดคลุมยาวสีแดงคลํ าเข้ามา
ื
ิ

ิ
ท่านเจนร่างกายยังแข็งแรงด แม้หลังโกงเล็กน้อย แต่ยัง
ี


เดินเหินคล่องแคล่ว เข้ามาด้วยใบหน้ายิ มแย้ม















5

ี
็
“แม่นางเก้า เจ้าจะยอมเปนของข้าดๆ หรือจะให้คนมา


ช่วยเจ้า”











ื

ิ
ู
ซูจวซอสะกดความร้สึกขยะแขยงไว้ พยายามยิ มออกมา
ื
ี
ื

“ในเมอหนไม่พ้น ก็ไม่ควรหาเรื องเดอดร้อน”







ู
“ร้อะไรควรไม่ควรถึงจะอยูรอด แม่นางเก้า ต่อไปถ้าเจ้า
่


เชอฟง ข้าจะดูแลเจ้าอย่างด” พอเห็นซูจวซอยินยอม
ี
ิ
ั
ื


ื
ิ
พร้อมใจ ท่านเจนพอใจมาก








“ข้าขอรับใช้ท่านเจนเอง พวกเจ้าออกไปเถอะ ข้าไม่
ิ




ชอบให้คนอนเข้ามายุง”
่
ื












6

ิ
ื

ซูจวซอออกคําสัง









ี
ิ
่

สาวใช้ทอยูข้างๆ ไม่ขยับ รอให้ท่านเจนเอ่ยปากบอก พอ
ิ
ิ
ท่านเจนพยักหน้า สาวใช้จึงพากันออกจากห้อง และปด


ประตู











ิ


ี
ื
ิ
“นายท่านเชญนัง” ซูจวซอให้ท่านเจนนังบนเตยง จาก
ิ

ิ
นั นจึงไปรินเหล้า นางหันหลังรินเหล้าให้ท่านเจน เทผง

ี
ยาทซ่อนในเล็บใส่จอกเหล้า
























------







7

ิ

ี
ตอนท 135 รัดคอสังหารท่านเจน






















ิ

ื
ซูจวซอยกจอกเหล้าเดินมาหาท่านเจน พูดด้วยนํ า
ิ
เสียงกระด้างเล็กน้อย แต่ท่าทางนอบน้อมอย่างยิง




ื
ิ
ิ
“ท่านเจน เชญดมเหล้าก่อน หวังว่านายท่านจะทําตามท ี
พูดไว้ สัญญาต้องไม่ใช่คําเท็จ”












ื
ื
ิ
ิ

พูดจบไม่รอให้ท่านเจนพูดต่อ ซูจวซอก็ดมเหล้าในจอก
ี
ื
ิ
ของนาง ท่านเจนยกจอกเหล้าขึ นบ้าง ดมรวดเดยวหมด










8

ิ
ื
“เจ้าไม่เหมอนผู้หญงคนก่อน พวกนั นพอเข้าจวนก็ร้อง


ู
็
ห่มร้องไห้จะเปนจะตาย อายุเจ้าก็ไม่มาก แต่ร้จักวางตัว

จริงๆ”












ิ

ิ
ื
ท่านเจนชม พอซูจวซอได้ยินคําชมก็หลุบตาลง ยังคง
็
ิ
่
สงบตลอดเวลา “ข้าเกดในตระกูลใหญก็จริง แต่เปนลูก

เมยน้อยไม่มใครสนใจ จวนสกุลเจนใหญโต ถ้าข้าได้เปน
็
ี
ิ
่
ี
ี
ิ

็
ี
ิ
นายหญงของทน จวนสกุลเจนก็จะเปนบ้านทแท้จริงของ
ี



ข้า จะรนหาทตายทําไม”
ี





ี
ี
“พูดได้ด ถ้าเจ้าให้ลูกชายข้าได้ ข้าจะดูแลเจ้าอย่างด แต่

ถ้าคิดไม่ซอ ก็เท่ากับรนหาทตาย วันน ป้าชุยคงจะบอก

ี

ี
ื
เจ้าทุกอย่างแล้ว”












9

ื

ิ
ตอนกลางวันป้าชุยมาหา และพูดกับซูจวซอตั งมากมาย


ื
ื

่

ิ
จุดหมายทนางพูดก็เพอขู่ซูจวซอให้เชอฟงอยูในโอวาท
ั
ื
ี
ื
ิ
ื
แต่ปรากฏว่านอกจากขู่ซูจวซอไม่ได้ กลับทําให้ซูจวซอ

ิ


ยิงเชอมันในความคิดของตน


ื
ี
ิ
สกุลเจนมกจการใหญโตจริงๆ ลูกชายของท่านเจนตาย
ิ
ิ
่
ื
ี
ไปเมอหลายปก่อน









ี
ิ
ี
ท่านเจนอยากมลูกชายมาก รับเมยน้อยมาแปดคนแล้ว

แต่ละคนเปนลูกสาวชาวบ้านทฉุดมาหรือไม่ก็ซ อมา คน
็
ื
ี


ี
ทไม่ยอมก็จะถูกทุบตอย่างทารณ
ุ
ี













10

ี
เขามลูกสาวแล้วสิบคน ไม่อยากได้ลูกสาวอีก หลายป ี



ี
ี
มาน ถ้าเมยน้อยคนไหนคลอดลูกสาว ทารกจะถูกฆ่า

ี
ี
ี
ทันท ดังนั นบรรดาเมยน้อยแปดคนล้วนถูกบบคั นบาง


็
คนก็ตายไป บางคนก็เปนบ้า ทยังอยูสบายดมเพยงสาม
่
ี
ี
ี
ี
คน









“คําพูดของป้าชุยข้าจําได้หมด ข้าจะถอดเส อให้นาย
ื


ท่าน”












ี

ื
ิ

ี
ท่านเจนพอใจมากทเห็นซูจวซอทําตามทว่าไว้ คิดว่าซู

ิ

ื
จวซอคงตกใจกลัวคําขู่ของป้าชุย เขาลุกขึ น รอให้ซู
ิ
ื
ิ


ื
จวซอถอดเสื อ ซูจวซอยังคงอดทน เดินไปทางด้านหลัง
ิ
ของท่านเจน
ิ








11

ิ
ู

ี
ี
จู่ๆ ท่านเจนก็ร้สึกเวยนหัวขึ นมา ขณะทกําลังจะเรียกหา
คน ซูจวซอก็รีบหยิบแถบผ้าซึงเตรียมไว้แล้วมารัดคอ
ิ
ื


ท่านเจนจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว
ิ











ิ
ท่านเจนได้รับยาพิษอยูแล้ว จึงไม่มเรี ยวแรงและง่วง
่
ี
ิ

เหงาหาวนอน ดิ นทุรนทุรายไม่กทก็แน่นงไป

ี
ี







ู
ิ
ื
ื
ิ

ซูจวซอใช้มอทดสอบลมหายใจของท่านเจน พอร้ว่าสิ น
ี
ื

ี
ลมแล้วจึงปล่อยมอ เอาแถบผ้าไปซ่อนทใต้เตยง
ประคองท่านเจนขึ นไปบนเตยง ห่มผ้า กางมุ้งให้
ี
ิ








ิ
ื
ี
ซูจวซอทําทุกอย่างอย่างสงบ ไม่มความตึงเครียดแม้แต่






12

น้อย












ิ

หลังจากจัดการเรียบร้อย ซูจวซอก็เหลือบตามองท่าน
ื
ื
ี
ิ
เจนบนเตยงอย่างเย็นชา เอามอถูกัน









ี
ู
เวลาน สาวใช้ข้างนอกยังไม่ร้ว่าข้างในเกดอะไรขึ น พอ
ิ
ู
ี
ื

ฟ้าสว่าง เรื องน ก็จะมคนร้ นางกับจอหลานต้องออกไป
ี
จากจวนสกุลเจนคนน
ิ
ี
ื









ื
เวลาผ่านไปหนึ งชัวยาม ซูจวซอก็เรียกจอหลานเข้ามา
ื

ิ



ื
จอหลานหัวใจเต้นรัว เข้าไปใกล้ซูจวซอ ถามเบาๆ “คุณ
ื

ิ
หนู เรียบร้อยหรือไม่เจ้าคะ”













13

ิ
ี

๊
ื
ซูจวซอเพยงแต่พยักหน้า หยิบขนมหวานบนโตะใส่ใน
ื

ื
มอจอหลาน สังว่า “ยกออกไปเถอะ!”








จอหลานเข้าใจความหมายของซูจวซอ ยกขนมออกไป
ื

ิ
ื

ตลอดเวลาทั งสองไม่ได้พูดคุยกันเลย แต่ก็เข้าใจความ



ี
็
ี


ี
่
ี
ื
ื


ิ
หมายของอกฝายด นเปนเรื องทซูจวซอกับจอหลาน
ปรึกษากันเมอวานแล้ว
ื


ื

ี


ี
ื
ซูจวซอนังทโตะ จอหลานยกขนมไปทหน้าประตู ร้อง
ิ


๊
ิ
เรียกสาวใช้ให้มากนอย่างกระตอรือร้น
ื





ื
เมอเทยบกับซูจวซอซึงสงบ จอหลานยังเครียดอยูบ้าง
่
ื
ื

ี

ิ

ี
เพยงแต่ดูจากภายนอกมองไม่ออก นางร้ว่าจะสําเร็จ
ู


14

่
ี
หรือล้มเหลวขึ นอยูกับการกระทําครั งน ต้องไม่สร้าง


ื

ปญหาให้ซูจวซอ
ั
ิ










































































15

ี
ิ

ตอนท 136 ออกจากจวนสกุลเจน






















ิ

ื
ซูจวซอใส่ยาในปริมาณน้อยมาก ไม่ทําให้ล้มลงทันท ี

็
หลังกนขนม ต้องรอสักคร่ และเวลานั นเปนกลางดึก
ิ
ู
็
ี
ย่อมไม่มใครสงสัยว่าเปนเพราะขนม











ื
รอกระทังสาวใช้หลับหมดทุกคนแล้ว จอหลานจึงลาก


ื
ี

่
สาวใช้เข้าไปในห้อง ซูจวซอรีบถอดชุดสีแดงทใส่อยูแล้ว

ิ
็
เปลียนเปนชุดสาวใช้









หลังจากเปลียนเส อผ้าแล้วทั งสองก็เดินก้มหน้าออกไป
ื






1

จากเรือน












ิ
ิ
จวนสกุลเจนกว้างขวาง พอทั งสองเข้าไปในจวนสกุลเจน

่
ี
ก็ถูกขังอยูแต่ในห้อง ได้แต่เดินผ่านครั งเดยวตอนเข้ามา


ขณะเข้ามาในจวนนั น ซูจวซอพยายามจําทาง แต่เวลาม ี
ิ

ื
น้อยมาก นางจึงไม่มันใจนัก ได้แต่อาศัยโชค ในทสุดก็


ี

พาจอหลานคลําหาทางออกไปถึงลานด้านหลัง
ื











“นันใคร”











่
ี

ขณะททั งสองกําลังเดินอยู จู่ๆ ก็มเสียงคนงานในบ้านดัง
ี
ี
ื
่

ขึ นทางด้านหลัง จอหลานเครียดขึ นมาทันท ฝามอม ี
ื

เหงอซึมออกมา นางเปนคนรอบคอบแต่พอถึงตอนน ี
็
ื






2

ู
กลับไม่ร้จะตอบอย่างไร











ี
็

ื
ิ
ซูจวซอก้มหน้า ตอบอย่างขลาดๆ “พชาย ข้าเปนสาวใช้

ในเรือนแม่นางเก้า”










ื

“ในเมอเปนสาวใช้ในเรือนแม่นางเก้า ดึกดนเจ้าออกมา
็

ื

ทนทําอะไร”

ี
ี







“แม่นางเก้าบอกว่าอยากเห็นดอกเซยน นายท่านเอ็นดู

ี


แม่นางเก้า จึงบอกให้ข้าสองคนมาเก็บดอกเชยน”

ี









ี

ิ
ื
ซูจวซอจําได้ว่าตอนทเข้ามาในลานเห็นต้นเซยนฮวา จึง


ี
ยกมาเปนข้ออ้าง น่าจะพอหลอกได้
็




3

็
และเปนจริงดังคาด พอคนงานได้ยินว่าทั งสองจะไปเก็บ


ี

ดอกเซยนก็ไม่ได้ถามต่อ เพยงแต่กําชับว่า “นายท่าน
ี


ี

ชอบแม่นางเก้าทเพิงมาจริงๆ พวกเจ้ารีบไปเถอะ!”










คนงานพูดจบก็ไปลาดตระเวนทอน ไม่ได้ใส่ใจซูจวซอ


ี
ื
ิ
ื
ื

ี
กับจอหลานอก






ู

พอเห็นคนงานไปแล้ว จอหลานจึงถอนหายใจ ร้สึก
ื
สันหลังเย็นวาบ ชุ่มไปด้วยเหงอ
ื












ู
“คุณหนู คุณหนูร้ได้อย่างไรว่าลานด้านหลังมดอกเซยน”
ี
ี










4

“ตอนเข้ามาข้าเห็น รีบไปเถอะ อย่าเสียเวลาเลย”












ื
ี
ิ


ู
ื
ื

ซูจวซอเร่งฝก้าว จอหลานรีบตามไป นางยิงร้สึกนับถอซู
ื
จวซอมากขึ น

ิ





ื
เมอวานตอนทเข้ามาในจวนสกุลเจน จอหลานวิตกมาก
ื
ิ


ี
จึงไม่ได้ใส่ใจดูรอบๆ ไม่ได้สังเกตว่าลานด้านหลังมต้น
ี
ื
เซยนฮวา ถ้าไม่ใช่เพราะความฉลาดของซูจวซอ เมอคร่ ู

ื
ิ


ี
ี
น คงไม่พ้นอันตราย








ทั งสองพบประตูหลังอย่างราบรื น ยามน เปนกลางดึก ท ี
็
ี


ี
นไม่มคน แต่ประตูมกุญแจคล้องไว้ ทั งสองไม่มลูก
ี
ี

ี
กุญแจ ถ้าเดินมาถึงก้าวสุดท้ายแล้วถูกจับ ซูจวซอคงไม่
ิ
ื







5

ยอมแพ้แน่












ี
ี
“คุณหนู เรื องน ข้าจัดการเอง กุญแจแบบน ผู้น้อยสะเดาะ

ได้”













ื
ิ

จอหลานพูดจบก็หยิบกงไม้เล็กๆ จากพ นขึ นมาเสียบลง
ื
ในรกุญแจ ขยับสองสามครั ง กุญแจก็เปดออก
ู
ิ









ทั งสองรีบออกจากจวนสกุลเจนอย่างรวดเร็ว ครั นเดินไป
ิ




ื
ื
ได้สักพัก ซูจวซอก็ถามขึ น “จอหลาน เจ้าสะเดาะกุญแจ
ิ

เปนด้วยหรือ”
็










็

ื

ื
จอหลานพูดอย่างอายๆ “พ่อของผู้น้อยเมอก่อนเคยเปน


6

ช่างกุญแจ ผู้น้อยจึงเคยเห็นกุญแจหลายแบบ กุญแจ




ี
ิ
แบบน สะเดาะไม่ยาก เปดง่ายมาก”









“ข้านึกว่าเจ้าเคย...”












ี
ิ
ื
ี



ื
ในทสุดก็พ้นอันตราย ซูจวซอยังมใจพูดเล่นกับจอหลาน




จอหลานเข้าใจความหมายของซูจวซอ จึงรีบปฏิเสธ
ิ
ื


ื
“ผู้น้อยจะทําเรื องอย่างนั นได้อย่างไร”











ิ

“ล้อเล่นน่า” ซูจวซอหัวเราะ
ื








“คุณหนูอย่าล้อข้าสิ ตอนน เราสองคนจะไปไหนหรือเจ้า
ี




7

คะ”












ี
“ไปหาโรงเต ยมก่อน”










ี
กลางดึกถนนหลวงเงยบสงัดไร้สุ้มเสียง ได้ยินแต่เสียง



ก้าวเดินของตนเอง












ี
ใต้แสงจันทร์ ด้านหลังของทั งสองมเงาทอดยาวสองเงา


ื


ซูจวซอเดินอย่างรวดเร็ว จอหลานยังคงเครียด ยามน ี
ื
ิ
ถนนหลวงยังเต็มไปด้วยอันตราย หากเจอคนร้าย...


























8

------













ี
ิ
ตอนท 137 พบกู้เฉนหรง






















ทันใดนั นก็มเสียงเดินอย่างเร่งรีบสับสนดังมาแต่ไกล
ี



ี

ี
เสียงน ทําให้ตัดสินได้ว่าคงมไม่ตํากว่าสิบคน









ื
ื


พอได้ยินเสียงเดิน จอหลานก็เริมมอสัน ถ้าเดาไม่ผิด คน
ของจวนสกุลเจนคงพบว่าท่านเจนตาย และถ้าโดนพวก
ิ
ิ


นั นจับได้ นางกับซูจวซอต้องตายแน่
ิ
ื










9

“คุณหนู...”












ื

ื

ิ
ซูจวซอหันไปมองรอบๆ ไม่พบบริเวณทจะซ่อนตัวได้ คน
ี
ี
ื

ิ
ี
น โชคไม่ค่อยดเลย แต่ถึงอย่างไรต้องไม่ยนนงโดยไม่ทํา
อะไร ได้แต่ลองเสยง
ี








“รีบเดิน”












ี
ื
ิ

ซูจวซอเตอน จู่ๆ ก็มคนเอามออุดปากนางจากด้านหลัง
ื
ื
ิ
ซูจวซอทั งตกใจทั งโกรธ ยังไม่ทันดิ น ก็มเสียงกู้เฉนหรง
ี
ิ
ื

ดังขึ นทางด้านหลัง “จวซอ ข้าเอง”

ิ
ื








ี
พอถึงตอนน ซูจวซอจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก คนของ
ื
ิ



10

ิ
ี

จวนสกุลเจนเห็นนางแล้ว คนทนําหน้าร้องบอก “จับนาง

สองคนไว้!”











“ชงซาน พาคนไปจัดการกับพวกนั น”
ิ











ิ
ื
ิ



ื
กู้เฉนหรงสังคนรับใช้แล้วพาซูจวซอกับจอหลานไปก่อน





ิ
จอหลานร้สึกหวาดผวามาทั งคน พอเห็นกู้เฉนหรงก็
ื
ื
ู

ื
ี

โล่งอก ในทสุดก็พ้นอันตรายแล้ว เส อตัวในสุดของนางม ี

ื
เหงอโชกจนร้สึกหนาวขึ นมา
ู








ิ

“เจ้ามาอําเภอปนเซยนทําไม”
ี










11

ิ
ู

ื

ื
ี
ิ
เมอคร่น ซูจวซอเองก็เครียดมาก ถ้ากู้เฉนหรงไม่ปรากฏ

ตัว นางเองก็ไม่มันใจ ไม่แน่อาจจะถูกคนของจวนสกุล
เจนจับไป
ิ











“ข้ามาตามหาคนคนหนึ ง กลางคนนอนไม่หลับจึงออก
ื


มาเดินเล่น ได้ยินเสียงผิดปกติทนเลยมาดู นึกไม่ถึงว่า

ี

ี
ิ
ื
ิ

ื

จะเจอเจ้า จวซอ เจ้ามาอําเภอปนเซยนตั งแต่เมอไร”
ี





ิ
ื
กู้เฉนหรงไม่ได้บอกซูจวซอว่าเขาตั งใจมาหานาง เรื องน ี
ิ
ิ

ื
ิ

ื
ควรจะให้ซูจวซอร้เอง ถ้าเขาพูดออกมาหมด ซูจวซอคง
ู
ี
จะหนห่างจากเขา








ู
เขาร้ดว่าซูจวซอไม่ใช่คนอ่อนไหว เรื องอย่างน เร่งรัดไม่
ี
ิ
ื
ี





12

ได้












ิ


ี
ี
ิ
ื


ู
เรื องทปงอวินไปทําอะไรทจวนอันผิงโหว ซูจวซอก็ไม่ร้
ี

ื
ปงอวินมวรยุทธ์สูง ถ้าไม่ปรากฏตัวขึ นเอง ซูจวซอไม่อาจ
ิ

ิ
พบตัวนาง




“ข้ามธุระ”
ี











ิ
ิ
ซูจวซอไม่ได้บอกกู้เฉนหรงว่าตนมาตามหาหวังเฉง เรื อง

ื
ิ
น ไม่ควรให้ร้กันหลายคน
ี
ู










ิ
“พอมาถึงก็ก่อเรื องถึงขั นจะโดนฆ่าเชยวหรือ จวซอ เจ้า
ี
ื
สร้างศัตรไปแล้วเท่าไร เรื องน เปนอย่างไรกันแน่”
ู
็
ี




13

ี
ี
ิ
วันน กู้เฉนหรงเดินทางมาถึงอําเภอปนเซยนแต่เช้า
ิ
่
ิ
่
ี

อําเภอปนเซยนจะว่าใหญก็ไม่ใหญ จะว่าเล็กก็ไม่เล็ก






ิ
เขาไม่ร้ว่าจะตามหาซูจวซอทไหน จึงไปสืบถามตามโรง

ู
ี

ื
เต ยม ร้านอาหารและร้านขายของ ปรากฏว่าเจอป้าย
ี


ื

ี
หยกทร้านขายของ เขาจําป้ายหยกของซูจวซอได้ มอง
ิ
ู

ื
ิ
็
แวบเดยวก็ร้ว่าเปนของซูจวซอ
ี






ใช้เวลาตามหาพักใหญจึงพบคนทเปนเจ้าของป้ายหยก
็
ี
่









ู
็
ี
พอร้ว่าป้ายหยกนั นเปนของทเก็บได้ จึงบังคับให้คนนั น

ี
บอกสถานททพบป้ายหยก พอไปทนันพบรอยเลือด เขา


ี
ี



14

ิ
ื
ิ
ี
ู

ร้อนใจขึ นมาทันท ร้ว่าซูจวซอต้องเกดเรื องแน่ จึงพาคน
ื
ี
ไปสืบเรื องราวแถวนั น นึกไม่ถึงว่าจะพบซูจวซอทถนน
ิ


หลวง










ื

ี
ซูจวซอเล่าอย่างรวบรัด “ข้าไม่มเรื องอะไร แค่ฆ่าเจ้านาย
ิ
ิ
สกุลเจน พวกนั นเลยตามมา”











กู้เฉนหรงสืบหามาทั งวัน ได้ยินเรื องราวของท่านเจนไม่
ิ
ิ

ู
ี
ิ
น้อย ร้ว่าท่านเจนชอบหาเมยน้อย จึงเข้าใจความหมาย


ทซูจวซอพูดทันท เขาหยุดเดิม ถามด้วยสีหน้าเครียด
ิ
ื

ี
ี
“ตาแก่อายุแปดสิบคนนั นทําอะไรเจ้าบ้าง”










“เขาจะทําอะไรข้าได้ ตายไปก่อนแล้ว ถอเสียว่ากําจัด
ื









15

ภัยร้ายให้ชาวบ้าน”













ื
ื

ิ
ื
ิ
กู้เฉนหรงอดยกน วหัวแม่มอให้ไม่ได้ สีหน้าชนชม “จวซอ
ิ
ของข้าเก่งจริงๆ ฆ่าท่านเจนแล้วยังหนออกจากจวนสกุล
ี
ิ
ื
เจนได้อย่างปลอดภัย ไม่เสียททหลีหรงตายด้วยนํ ามอ

ี
ิ

ี
เจ้า”



















































16

ี
ี
ตอนท 138 ข้าไม่มวันทําร้ายเจ้า






















“แผลเจ้าหายแล้วหรือ”











ื
ิ

“ยังไม่หาย แต่เจอเจ้าแล้ว จวซอ ขอให้นึกถึงว่าข้ามา

ี


ี
ช่วยเจ้า เจ้าต้องรับผิดชอบข้าให้ถึงทสุด ช่วงทอยูอําเภอ
่
ิ
ปนเซยน เจ้ามาดูแลข้า”
ี









17

ิ
กู้เฉนหรงพูดยิ มๆ











ี

“ข้าไม่สะดวกทจะดูแลเจ้า ถ้าเจ้าไม่ได้พาสาวใช้มาด้วย


ี
ข้าจะช่วยหาสาวใช้ทอําเภอปนเซยน”
ี

ิ







ื
็
ซูจวซอไม่รับปาก ให้นางดูแลผู้ชายเปนไปไม่ได้ แม้จะ

ิ
เปนผู้มบุญคุณก็ตาม
ี
็










ื
นางตัดสินใจเปนเพอนกับกู้เฉนหรง แต่ไม่คิดจะใกล้ชด

ิ
็
ิ
ิ
ิ
กับกู้เฉนหรงเกนไป นางร้สึกเสมอว่าหากใกล้ชดมากจะ
ิ
ู
เกดเรื อง ชวิตของนางจะปล่อยให้มเรื องแบบนั นอกไม่ได้
ี
ิ
ี
ี










18

ื
ิ

“จวซอ เจ้าไม่อยากดูแลข้าจริงๆ หรือ” กู้เฉนหรงสีหน้า
ิ
ี
น้อยใจ “เดิมทข้าคิดว่าจะพาเจ้าไปหาคนคนหนึ ง ข้ามา


ี
ื

ื
ิ

ื
คราวน ก็เพอตามหาหวังเฉง เจ้าคงได้ยินชอมอกระบ ี
็
อันดับหนึ งของแผ่นดินกระมัง! เขาเปนผู้ครอบครองมุก
โลหิต ใช้ต้านพิษยาสังคะนึงหา ข้ามาเพอตามหามุก


ื


ื
โลหิต ในเมอเจ้าไม่ยินดก็ช่างเถอะ ข้าให้คนพาเจ้ากลับ
ี
ิ
เมองหลวง คนจวนสกุลเจนจะได้ไม่มากวนเจ้า”
ื










ี
ิ
ก่อนหน้าน กู้เฉนหรงเตรียมมาหาหวังเฉง แต่กู้หลียวน
ิ

ิ
ิ
ู
สืบร้ว่าหวังเฉงขายมุกโลหิตให้ซูเหมย กู้เฉนหรงจึงไม่จํา
็
เปนต้องมาตามหาหวังเฉง
ิ










ื

ิ
ี
ู
เขาพูดอย่างน เพราะอยากลองใจซูจวซอ เขาร้สึกว่าซู
ิ

ื
ู
ิ
ื
จวซอก็มาเพอตามหาหวังเฉง เพยงแต่เขาไม่ร้ว่าซูจวซอ


ิ
ี
ื
19

ิ
ตามหาหวังเฉงทําไม











ิ
ิ
ู
่
ี


พอได้ยินว่ากู้เฉนหรงร้ทอยูของหวังเฉง ซูจวซอก็เปลียน
ื

ิ
ี
ท่าททันท รีบพูดขึ น “เฉนหรง เจ้าพูดถูก ข้าควรจะรับผิด
ิ
ี
ี

ี
่
ิ

ชอบต่อเจ้า ช่วงทเจ้าอยูอําเภอปนเซยน ข้าจะดูแลเจ้า
เอง”






ู
ิ
คําพูดน ทําให้กู้เฉนหรงร้ว่าการคาดเดาของตนถูกต้อง
ี









ื


ซูจวซอมาเพอตามหาหวังเฉงจริงๆ ในเมอนางอยากพบ
ิ
ื

ิ
ื
ี
ิ
ี
ิ
หวังเฉง ทําไมจึงไม่พูดกับเขาเรื องน ผู้หญงคนน ยังไม่
ี
็
เห็นเขาเปนคนกันเอง ไฉนนางจึงข ระแวงขนาดน
ี









20

ื

ี

ทั งๆ ทอายุยังไม่มาก ไยจึงเหมอนคนทผ่านโลกมานาน
ี

ี
ความไม่สมเหตุผลดังกล่าวจนถึงเดยวน กู้เฉนหรงก็ยังไม่
ิ
ี
็
เข้าใจว่าเปนเพราะเหตุใด











ี
ั
ิ
ื

“อย่างน สิถึงจะเชอฟง” กู้เฉนหรงไม่ได้ซักถามต่อ แต่ร้ ู
ี
ื

ื
ทันทว่าซูจวซอมจุดหมายเพอตามหาหวังเฉง
ิ
ิ
ี




ิ

พอพูดจบ เขาก็มองหน้าซูจวซออย่างจริงจัง “วันหลังถ้า
ื
ี
มอะไรก็บอกข้าได้ อย่างอนข้าไม่อาจรับประกัน แต่ข้า

ื

ี
ไม่มวันทําร้ายเจ้าแน่”











ู
ิ
ี

ื
ิ

ื

ซูจวซอร้สึกซาบซึ ง เมอชาติก่อนนางถูกคนใกล้ชดทสุด

ื
ทรยศ ชาติน นางไม่กล้าเชอใจใครง่ายๆ หลายเรื อง
ี


21

ื
ี
นางเชอตัวเองมากกว่า มอะไรก็เก็บไว้ในใจ แบกรับ

ี
เองอย่างเงยบๆ










ี
“ข้างหน้ามโรงเต ยม ฟ้าใกล้สว่างแล้ว เจ้ารีบไปนอนพัก
ี


ู
สักคร่”










ื
ิ
ื
็
กู้เฉนหรงเตอนซูจวซอด้วยสีหน้าอ่อนโยน แววตาเปน

ิ
ื

ี
ิ
ประกาย ซูจวซอมองแวบเดยวก็เบนสายตาออกไป







ี
ี

กู้เฉนหรงเปนคนทดวงตามประกาย หากมองเขาต่อไป
็
ิ
จะถูกประกายในดวงตาดึงดูด ราวกับว่าเขามองเห็นสิ ง




ิ
ื
ทอยูในหัวใจของนาง ซูจวซอจึงไม่กล้ามองนาน หัวใจ
ี

่
ิ

ื
ื
ของนางเหมอนนํ านง ไม่อยากให้เกดระลอกคลน

ิ


22

ี
ื
ิ
พอไปถึงโรงเต ยม ซูจวซอก็หลับไปอย่างรวดเร็วด้วย
ื

็
ความเหนอยล้า พอลืมตาขึ นก็เปนเวลาบ่ายแล้ว นางลุก


ื
ิ

ื
ขึ น จอหลานรีบยกของใช้ในการอาบนํ ามาให้ ซูจวซอยน
ื

มอขึ นนวดหน้าผาก หลับไปนานขนาดน นางร้สึกมึนหัว
ื
ู
ี
“ทําไมไม่ปลุกข้า”











“คุณชายกู้บอกว่าให้คุณหนูนอนนานหน่อย”

























------














23

ี

ี
ิ
ตอนท 139 กู้เฉนหรงผู้ละเอยดอ่อน





















ิ
“กู้เฉนหรงเล่า”











ิ
“คุณชายกู้ออกไปตั งแต่กนม อกลางวันเสร็จ จนถึงเดยว

ี
ื
ื
่

ี
น ยังไม่กลับมา” จอหลานอยูข้างๆ ตอบอย่างนอบน้อม
ิ
“คุณหนูหิวหรือไม่ กนอะไรสักหน่อยเถดเจ้าค่ะ”
ิ











ซูจวซอพยักหน้า จอหลานจึงให้เด็กในร้านยกอาหารเข้า
ื
ื
ิ

มา












24

ี
ี
ิ

ี
ิ
ี

คนปนเซยนชอบกนบะหม มบะหมแบบต่างๆ หลาก
ี
หลาย ตั งแต่เล็กซูจวซอไม่ชอบกนอย่างน พอเห็นเด็กใน

ิ
ื
ิ
ิ

ี
ร้านยกบะหมเข้ามาก็ไม่อยากกน ขมวดคิ วเล็กน้อย แต่
ไม่พูดอะไร









เมอก่อนอันผิงโหวรักซูหลิ วมาก ตั งแต่เล็กนางจึงได้รับ
ื


สิ งทดทสุด ซูหลิ วจึงเปนคนพิถพิถัน จู้จ เรื องการกนอยู
ี
็
ี

ิ
ี
ี
่

ี

ื
หลังจากฟนชวิตเปนซูจวซอ ความเปนอยูขัดสน ไม่อาจ
่
็
็

ี
ื

ิ
ี
ื

ทําอย่างเมอก่อน จึงปรับตัวตามสภาพ แต่บางอย่างทไม่

ิ
อาจปกปดได้ หากใส่ใจอย่างละเอยด ก็จะเห็นความพิถ ี
ี
พิถันของซูจวซอ
ื
ิ















25

ี

ิ
ิ
ี

ขณะทเพิงกนบะหมเข้าไปคําหนึ ง ประตูห้องก็เปดออก
ซูจวซอได้กลิ นเน อหอมกร่น

ื
ื
ิ
ุ




ิ
๊
กู้เฉนหรงหิ วกล่องอาหารเข้ามา เขาวางกล่องลงบนโตะ


สีหน้ายิ มแย้ม ยกอาหารออกมา มทั งขาหมูต้มถัวเหลือง
ี


ปลานึ ง ไก่ดําตุนเก๋าก ผัดผักกาดขาวและข้าวสวย
๋
ี











อาหารกําลังร้อนๆ เพิงทําเสร็จ











ิ
ซูจวซอหิวอยูแล้ว พอได้กลิ นหอมกร่นของอาหาร ก็ยิง
ุ

่
ื

ู

ร้สึกหิวเพิมขึ น








“จวซอ กับข้าวยังร้อนอยู รีบกนเถอะ!”
ิ
่
ื

ิ


26

ิ
ื
ิ
ี

พูดจบกู้เฉนหรงก็ยกบะหมของซูจวซอมาวางข้างหน้า
ตน เห็นซูจวซอมองตนด้วยสีหน้าคร่นคิด

ื
ิ
ุ






ิ
่
ิ
กู้เฉนหรงยักไหล่ อธบาย “คนส่วนใหญในเมองหลวงไม่
ื
ี
ี
็
ู
ชอบกนบะหม ข้าร้ว่าเจ้าก็เปนอย่างน หลับไปตั งนานคง
ิ

หิวเปนแน่ ถ้าให้เจ้าตนขึ นมาแล้วกนของทไม่ชอบ จะ
็
ิ
ี
ื


็
ลําบากเกนไปหน่อย อาหารน ข้าซ อจากร้าน เปนของ
ื
ิ
ี
โปรดของเจ้าทั งนั น ลองชมดู”
ิ








ิ
ู
ี
“เจ้าร้ได้อย่างไรว่าข้าชอบกนอย่างน ”








ี

“ทุกครั งทเจอเหลียงอินนางจะเล่าเรื องมากมาย ข้า







27