หวนแค้นชะตารัก เล่ม2

ิ

ิ
ื
ื
ื
กู้เฉนหรงจับมอซูจวซอไปวางบนหัวใจ มองซูจวซออย่าง

ิ
อ่อนโยน









ี
ื

ิ
ี

ู
วันน ท่าทของซูจวซอทมต่อเขาเปลียนไป ทําให้เขาร้สึก
ี
ี
เหมอนอยูในความฝน
ั
ื
่



ี

ตั งแต่เขาร้จักซูจวซอมาจนถึงบัดน นางไม่เคยพูดกับเขา
ู
ื
ิ
ี
อย่างอ่อนโยน พอเห็นว่าอกข้างซ้ายของเขาไม่มบาด


แผล นางก็ไม่โมโห ไม่เหมอนเดิมจริงๆ แต่ความไม่
ื



เหมอนเดิมน ถอว่าเปนเรื องดสําหรับเขา
ื
ี
ื
ี
็
























15

ี

ตอนท 120 ข้าจะพยายามหักห้ามใจ























ี
ิ
ื

ื
ิ
ิ
ซูจวซอเง อมอขึ น ถลึงตาใส่กู้เฉนหรง “ชายหญงไม่ควร
ิ
ใกล้ชดกัน แม้จะบาดเจ็บก็ตาม แบบแผนน คุณชายกู้ไม่
ี
ิ
ี
ควรลืม เฉนหรง เวลาน เจ้ายังหนุ่มแน่นเลือดลมแกร่ง


่
ิ
กล้า ถ้าอยูกับผู้หญงแล้วควบคุมอารมณ์ไม่ได้ก็ถอว่า
ื
็
ื

เปนเรื องธรรมดา ทเจ้าทําไปแล้วข้าไม่ถอสาเจ้า วันหลัง
ี
่
ี
เวลาอยูต่อหน้าข้าให้ระวังตัวหน่อย เจ้ามคูหมั นหมาย
่

ู
แล้ว อย่าให้องค์หญงสามมองข้าเปนศัตร คําพูดนั นเจ้า
ิ
็
อาจจะพูดกับองค์หญงสามได้ ถ้าองค์หญงสามอนุ
ิ
ิ


ญาต”












1

ี
ิ
ิ
กู้เฉนหรงหน้าบึ งทันท “ยังจะพูดว่าไม่ถอสาข้า ผู้หญง
ื
ี
คนน ช่าง...”











ช่างทําให้เขาไม่ร้จะพูดอย่างไรด
ู
ี










“วันหลังถ้าได้เข้าวัง ข้าจะไปหาองค์หญงสามแทนเจ้า ดู
ิ


ว่านางสวยสมคํารํ าลือหรือไม่”












“ขอบใจเจ้าจริงๆ ”











ู

ิ
กู้เฉนหรงเริมร้สึกอึดอัด ความจริงนางร้ว่าเขาชอบนาง
ู
แต่ยังมองว่าความชอบน เกดจากความสนใจในสตรี ไม่ร้ ู
ี
ิ




2

ื
่

ิ
จริงๆ ว่าสมองของซูจวซอคิดอะไรอยู








็
ี
็
เขาเปนใคร เขาเปนคุณชายรองสกุลกู้ หลายปมาน ม ี
ี

ี
ี
ี
ผู้หญงมากมายมาชอบเขา มคนทใจกล้าถึงขั นเขยน
ิ
ี

จดหมายรักให้เขาตรงๆ และยังมสาวใช้ในจวนทียัวยวน


ู
เขา หากแต่เขาไม่เคยหวันไหว ไม่เคยร้สึกใจเต้น










ถ้าเขาร้สึกกับผู้หญงจนหักห้ามใจไม่อยู คงมไปแล้ว จะ
ี
ิ
่
ู
ื

มาถึงซูจวซอได้อย่างไร
ิ









ี
ตั งแต่ต้นจนถึงเดยวน เขารักซูจวซอคนเดยว ไม่ใช่เพราะ

ี

ี
ิ
ื
ิ
นางเปนผู้หญง แต่เพราะนางคอซูจวซอ
็

ื
ื
ิ







3

ิ
“ไม่ต้องขอบใจ ถ้าองค์หญงสามสวยใช้ได้ เจ้าก็พา



ี

นางกลับแคว้นเจยง สองแคว้นเกยวดองกัน ฮ่องเต้กับปู ่
ี
ี
ี
ของเจ้าคงเห็นด้วย เรื องน ไม่มอุปสรรคอะไรเลย”










ู
ื

ิ
ิ
พอร้ว่าซูจวซอผลักตนให้องค์หญงสาม กู้เฉนหรงก็เงย
ิ

ิ
หน้าขึ น สายตาเร้นลับ “จวซอ เข้ามาน ข้ามเรื องจะพูด

ี
ี
ื
กับเจ้า”








ี
ิ

ื
ซูจวซอเข้าไปหา กู้เฉนหรงพูดต่อ “เข้ามาใกล้อกนด ข้า
ิ
ิ
็
เจ็บแผล ขยับไม่ไหว เรื องน เปนความลับ”
ี









ื

ี
ซูจวซอเข้าไปใกล้อก จู่ๆ กู้เฉนหรงก็ยนมอมาจับศรษะ
ื
ื
ิ
ี

ิ
ิ
ื
ิ

ี
ของซูจวซอให้ใบหน้าเข้ามาชนกับริมฝปากของกู้เฉน
4

หรง













ื
ื
ื

ิ
พอซูจวซอได้สติ นางก็ยนมอไปผลักกู้เฉนหรง กู้เฉนหรง
ิ
ิ
บาดเจ็บแต่เรี ยวแรงยังมาก นางเห็นเขาบาดเจ็บหนักจึง
ไม่กล้ารนแรงนัก
ุ










ิ
ิ
ื
หลังจากกู้เฉนหรงปล่อยซูจวซอแล้ว นางก็ถอยออกไป

ิ
หลายก้าว “กู้เฉนหรง เจ้า...เจ้าทําไมถึงหยาบคายอย่าง


ี
น ”











ี
“เมอคร่เจ้าบอกว่าข้ายังเลือดลมแกร่งกล้า ทนไม่มใคร
ี

ื

ี

ู
่
จู่ๆ ข้าก็ควบคุมตัวเองไม่อยู จวซอ ขออภัย”

ื
ิ








5

ิ

ื
ิ
ู
“เจ้า...” ซูจวซอหน้าแดง บางครั งนางร้สึกว่ากู้เฉนหรง
หน้าไม่อายจริงๆ “หน้าด้าน”











ิ
่
กู้เฉนหรงอดหัวเราะไม่ได้ “มคูหมั นแล้วไม่แน่ว่าจะดขึ น
ี
ี
ข้าจะพยายามหักห้ามใจไม่ทําอก”
ี










ิ
ี
ี
“เจ้ายังจะบังอาจทําเช่นน อก กู้เฉนหรง ถ้าเจ้าขาด

ผู้หญงไม่ได้จริงๆ ก็หาอนุสักคน ไม่ต้องทําให้ตัวเอง
ิ


ลําบากอย่างน ”
ี











ิ
่
ิ
“ข้าชอบหญงตระกูลใหญ” กู้เฉนหรงยังคงหน้าไม่อาย

็
ต่อไป “มหญงตระกูลใหญยินดเปนอนุหรือไม่ จวซอ ถ้า
ิ

ื
ิ
่
ี
ี
ู
เจ้าร้จักแม่นางคนใดก็ช่วยแนะนําให้ข้าด้วย”





6

ู
ื
ิ
ซูจวซอไม่ร้จะพูดอย่างไร









ี
ิ
ื

เด็กชายทฉลาดปราดเปรียวในเวลานั นก็คอกู้เฉนหรงน ี
เอง หน้าไม่อายแล้วยังหน้าด้านอก
ี











ตอนน นางร้สึกคาดไม่ถึง ถ้าร้ตั งแต่แรกว่าต่อไปตนจะ
ี
ู
ู
ิ
ี
ี
ผูกพันกับกู้เฉนหรงอย่างน นางคงไม่ช่วยชวิตเขา









ี
ื
ิ
ซูจวซอเตรียมจะพูด ทันใดนั นข้างนอกก็มเสียงเดินเข้า

ู
ี
มา พอได้ยินเสียงเดิน กู้เฉนหรงก็ร้ว่าใครมา เดิมทเขา
ิ


ี
ิ
ตั งใจว่าจะพูดคุยกับซูจวซอตามลําพังให้เต็มท ดูท่าคง

ื
ไม่มโอกาสเสียแล้ว
ี







7

------

























ิ
ี

ตอนท 121 ท่านจะแย่งจวซอไปจากข้าหรือ
ื





















ิ
ซูจวซอเองก็ได้ยินเสียงเดิน นางรีบลุกขึ น สีหน้าปกติ คร่ ู
ื







8

ื

หนึ งก็เห็นกู้จอหยวนพาคนวิงเข้ามาอย่างเร่งรีบ พอเห็น

ิ
ซูจวซอ เขาก็ถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “จวซอ ไม่เปนไร
ื

็
ิ

ื
ใช่หรือไม่!”









็
ิ
“ข้าไม่เปนไร แต่เฉนหรงบาดเจ็บ”









ี

กู้จอหยวนหันไป เห็นกู้เฉนหรงนอนทพ น เขาจึงรีบเข้าไป
ิ
ื
ื


หากู้ “พรอง บาดเจ็บตรงไหน”
ี










ิ
ื
ื

“จอหยวน เจ้าให้คนพาจวซอกลับไปก่อน ฟ้ามดแล้ว
ื
็
ิ
ี
นางเปนผู้หญงคนเดยว กลับจวนเร็วหน่อยก็ด”
ี






ู

ิ
กู้เฉนหรงนึกถึงซูจวซอเปนอันดับแรก เขาร้ว่าซูเหวินไม่
ิ
็
ื

9

ิ
ื
ยอมปล่อยซูจวซอแน่ จึงไม่ต้องการให้ซูเหวินจับผิดซู

ิ

ื
จวซอ








“ได้”













ื

ื
็
ิ
กู้จอหยวนปากก็รับคํา แต่ในใจกลับไม่ยอม ซูจวซอเปน
ี
คูหมั นของเขา เรื องน เขาควรเปนคนจัดการ แต่กลาย
่
็
็
ิ
เปนว่ากู้เฉนหรงมาจัดการแทน










ิ

ิ
กู้จอหยวนกับชงซานช่วยกันประคองกู้เฉนหรง พอนึกถึง
ื
ี

บาดแผลของกู้เฉนหรง ซูจวซอก็เตอนขึ น “พจอหยวน
ื

ื
ิ

ื
ิ
เฉนหรงบาดเจ็บทอกขวา ระวังหน่อย”

ี
ิ








10

ิ

ื
กู้จอหย่วนชะงัก นางเอาใจใส่กู้เฉนหรงตั งแต่เมอไร เขา
ื
ิ

ื
จําได้ว่าซูจวซอเกลียดกู้เฉนหรงมาตลอด
ิ







กู้จอหยวนพยักหน้าแล้วประคองกู้เฉนหรงอย่างระมัดระ
ื

ิ


ิ
ื
ี
วัง ซูจวซอเดินตามหลัง ต่างคนต่างมเรื องคิด ตลอดทาง
จึงไม่มใครพูดคุย
ี











พอลงจากเขาแล้ว กู้เฉนหรงก็ให้ชงซานพาคนไปส่งซู
ิ
ิ

จวซอกลับจวนอันผิงโหว

ื
ิ









ี

กู้จอหยวนกับกู้เฉนหรงนังรถม้าคันเดยวกัน กู้เฉนหรงนัง

ิ
ื

ิ
พิงบนรถ ร้สึกว่าบาดแผลมเลือดซึมออกมาตลอดเวลา
ู
ี

จนผ้าทพันแผลกลายเปนสีแดง เขาต้องรีบกลับไปโดย
ี
็







11

ี
เร็ว อาการบาดเจ็บครั งน ไม่เบาเลย












ี
ี
ี
ิ
ื


เขาสีหน้าซดเซยว สติเริมเลือนราง ตอนทจูบซูจวซอปาก
ิ
ื

็
แผลของเขาถูกกระแทก เขาไม่อยากให้ซูจวซอเปนห่วง
ี
ื
ื
จึงทําเหมอนไม่มอะไร เวลาน เขาเกอบประคองตัวไม่อยู ่
ี
แล้ว









“พรอง ไม่เปนไรใช่หรือไม่!”
ี
็










พอเห็นสีหน้าของกู้เฉนหรงไม่ดนัก กู้จอหยวนจึงถาม
ิ
ี
ื

ด้วยความห่วงใย












ื
“วางใจเถอะ ข้าไม่ตายหรอก” กู้เฉนหรงยังคงพูดเหมอน
ิ





12

ื
ี
ไม่ใส่ใจ ฝนยิ มออกมาอก










ิ

ื
ื
“ท่านก็ชอบจวซอเหมอนกัน ใช่หรือไม่”







ื
ี
เดิมทกู้จอหยวนไม่อยากถาม แต่สุดท้ายก็อดถามไม่ได้




ื
ี
เหตุใดเขาจึงเสียงชวิตเข้าช่วยซูจวซอ และร้อนใจยิงกว่า

ิ

ื
ื

กู้จอหยวน นอกจากชอบแล้ว เขานึกเหตุผลอนไม่ออก






ื

ิ
ิ
กู้เฉนหรงมองไปทางกู้จอหยวนด้วยสายตาเปดเผย ไม่
ิ
ปดบังแม้แต่น้อย เขาพยักหน้า “ใช่ ข้าชอบนางจริงๆ”










ี
่
ี
“ท่านมคูหมั นคูหมายแล้ว พรอง ถ้าจะถอนหมั นองค์

่
ิ
หญงคงไม่ใช่เรื องง่าย ข้าได้ยินท่านพ่อบอกว่าองค์หญง
ิ





13

ถูกใจท่าน”












ู
ู
ื
ิ

ไม่ร้ว่าทําไม พอได้ยินกู้เฉนหรงยอมรับ กู้จอหยวนก็ร้สึก
ไม่สบายใจ เขาไม่อยากแย่งผู้หญงกับพน้องของตนเอง

ิ
ี
ิ
ื
เรื องทเขาคิดเปนอันดับแรกคอเตอนกู้เฉนหรงให้ปล่อย
็
ื

ี
นาง










“แล้วจะเปนอย่างไร การหมั นหมายครั งน ไม่ใช่ความต้อง
็
ี

การของข้า ใครบอกว่าถ้าองค์หญงอยากแต่งงานกับข้า
ิ



ื

ู
ข้าก็ต้องแต่งงานกับนาง จอหยวน ข้าร้ว่าท่านพ่อหมั น


ื
ิ


หมายซูจวซอให้เจ้า แต่ตราบใดทซูจวซอยังไม่แต่งงาน
ิ
ี
ื
ื

ิ

ี
ข้าก็ไม่มวันปล่อยจวซอ แน่นอนว่าข้าไม่บังคับจวซอ ข้า
ื
ิ
ต้องการให้นางยินยอมพร้อมใจ ถ้านางไม่ยอมแต่งงาน
กับข้า ข้าก็จะไม่รบเร้า”





14

ื

ิ
ิ
ี
ี

พอพูดถึงจวซอ กู้เฉนหรงซึงอ่อนล้าก็มแรงขึ นมาทันท
ี
แปลกจริงๆ ตอนแรกเขาคิดว่าตนคงไม่มแรงพูดแล้ว








ื

กู้จอหยวนไม่หลบสายตาของกู้เฉนหรง สีหน้าเริมเครียด

ิ
ื

ิ
ี
“พรอง ท่านจะแย่งจวซอไปจากข้าหรือ”







“ถ้าจวซอรักเจ้า ข้าก็ไม่มอะไรจะพูด จอหยวน ของอย่าง

ื

ี
ื
ิ
ื

ื

อนข้ายอมให้เจ้าได้ ข้าไม่แย่งกับเจ้า แต่จวซอไม่ได้ นาง
ิ
็
ไม่ใช่ผู้หญงทยอมคน ถ้านางยอมรับใครก็ต้องเปนคน
ิ

ี
นั น”










กู้เฉนหรงนํ าเสียงหนักแน่น ไม่เหลือทางถอยแม้แต่ก้าว
ิ








15

ี
เดยว



















































































16

ี
ตอนท 122 นับวันยิงไม่สบายใจ























ี
ื
ิ


ิ
ทผ่านมาซูเหมยให้กู้เฉนหรงยอมกู้จอหยวนเสมอ กู้เฉน
หรงนึกถึงบุญคุณทซูเหมยเล ยงดู จึงเชอฟงมาตลอด

ื
ี
ี

ั





็
ู
เขาร้สึกว่าทั งหมดน เปนเรื องเล็ก เพราะอุดมการณ์ของ
ี
ิ
ิ

ี

ี
่
ี

เขาไม่ได้อยูทน จึงไม่เคยคิดทจะแย่งชงกจการงานครอบ

ื
ครัวกับกู้จอหยวน






มแต่ซูเหมยคนเดยวทไม่วางใจเขา ส่วนเขาถอว่าทั งหมด
ี
ื
ี
ี
็
น เปนของนอกกาย
ี





1

ื

ิ
็
็
ี

ยกเว้นซูจวซอ นางเปนคนทเขาเลือกเปนภรรยา ต้องการ
ิ

อยูด้วยกันตลอดชวิต ขอเพยงซูจวซอมเขาอยูในใจ แม้
ี
ี
ื
ี
่
่
แต่ฮ่องเต้เขาก็ไม่ยอมหลีกให้






ิ


ื
ี
“ถ้าฮ่องเต้ทรงหมั นหมายจวซอให้พรอง ข้าก็คงไม่แย่ง
ี

ื
่
็
ิ
ิ

ชง พรอง ข้าไม่มวันปล่อยจวซอ นางเปนคูหมั นของข้า
ี
ข้าอยากแต่งงานกับนาง”







พอได้ยินกู้เฉนหรงพูดด้วยนํ าเสียงหนักแน่น กู้จอหยวนก็
ื
ิ

ยิงร้สึกไม่สบายใจ
ู










็
เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดกู้เฉนหรงจึงไม่นึกถึงความเปนพ ี
ิ







2

่
็
ื

ี
ิ

น้องเลย ทั งๆ ทซูจวซอเปนคูหมั นของเขาก็ยังจะเอาให้
ได้









็
ี
ี
ถ้าเปนเขา เขาไม่มวันทําอย่างน แน่ หรือว่าในใจของกู้

ื
็
เฉนหรงไม่เคยถอเขาเปนน้องชาย
ิ








ซูเหมยเคยพูดต่อหน้าเขาหลายครั งว่ากู้เฉนหรงอยาก
ิ



สืบทอดครอบครัวสกุลกู้












ี
็
็

ื

กู้จอหยวนจะเปนผู้สืบทอดครอบครัวเปนเรื องทต้องเปน
็
ิ
ไป เขาเองก็เตรียมตัวนานแล้ว ร้สึกว่าฟ้าดินลิขตไว้
ู
อย่างน
ี














3

ี
กู้หลียวนเองก็แสดงทท่าตั งแต่แรกแล้วว่าไม่สนใจสืบ



ี

ี
ทอดครอบครัว อกทั งยังหลงใหลสุรานารี กู้เหยยนจึงไม่
ี

อาจมอบหมายให้เขาสืบสกุลกู้ ดังนั นคนทเหลือก็คอเขา
ื

กับกู้เฉนหรง
ิ










พูดถึงความสามารถ กู้เฉนหรงโดดเด่นกว่า แต่กู้เฉนหรง
ิ
ิ



เปนลูกบุญธรรม จึงต่างจากกู้จอหยวน
็
ื








ิ
เวลาน กู้เฉนหรงสารภาพแล้วว่าจะไม่ปล่อยซูจวซอ เรื อง
ื

ิ
ี
ี
การสืบสกุลกู้ เขาก็คิดอย่างน ใช่หรือไม่











ู
ื
เมอก่อนกู้จอหยวนไม่เคยคิดอย่างละเอยด ร้สึกว่ากู้เฉน

ื
ี

ิ
ิ
ี
หรงคงไม่แย่งชงอะไรกับเขา เวลาน พอได้ยินคําพูดของกู้





4

ิ

เฉนหรง เขาก็เริมไม่แน่ใจ










ี

ี
็
ื

็
ี

ถ้าเปนอย่างน เขาควรทําอย่างไร ในเมอเปนพน้องทโต
มาด้วยกันตั งแต่เล็ก







ี
ิ
็
ิ
กู้เฉนหรงไม่มแรงพูด เขาเปนลมไม่ได้สติ พอเห็นกู้เฉน
ื
หรงบาดเจ็บสาหัส กู้จอเหยยนก็ไม่คิดต่อ รีบประคองกู้
ี


ิ
เฉนหรง











ิ
ี
่
หลังจากนั นอกหลายวัน กู้เฉนหรงรักษาบาดแผลอยูใน
ื

ิ
ื
จวน ซูจวซอก็อยูแต่ในจวนไม่ออกไปไหน ปล่อยให้จอ

่
หลานไปสืบข่าวหวังเฉงจากทต่างๆ
ี

ิ











5

ี
่
ี
วันน ขณะทนางกําลังอ่านหนังสืออยูในจวน จู่ๆ ก็ได้รับ
ิ
ิ
จดหมายจากกู้เฉนหรง นางเปดอ่าน เน อหาในจดหมาย
ื
ทําให้นางร้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก
ู











ี
ี
ี


ใจความในจดหมายมไม่กประโยค ตัดพ้อทนางไม่ไป
ิ
ี

เยยมเขาทจวนสกุลกู้ บางครั งกู้เฉนหรงก็เหมอนเด็ก
ื

ี





ี
“คุณหนู มอะไรหรือถึงดใจอย่างน ”
ี
ี









ี
ื

ื
ิ

พอเห็นซูจวซอยิ มแล้วยิ มอก จอหลานก็เดินเข้ามาถาม





ิ
ื
ี

“ไม่มอะไร” ซูจวซอเก็บจดหมายใส่ซองตามเดิม แล้ว
ถามต่อ “จอหลาน ได้ข่าวหรือไม่”

ื





6

ิ
“ใช้เงนไปสองร้อยตําลึงแล้วก็ยังไม่พบร่องรอยของหวัง



ิ
ู
ื
ี

ื
่

เฉง ร้แต่ว่าเมอสองเดอนก่อนเขาไปทหมูบ้านอวินจยา
ี
หลังจากนั นก็ไม่มใครเห็นเขา คุณหนูไฉนต้องตามหาคน
ในยุทธภพด้วย”











ื

ิ
ื

ื
จอหลานไม่เข้าใจจริงๆ ท่าทางของซูจวซอดูเหมอนว่าจะ
ี

็
ให้ความสําคัญกับเรื องน เปนพิเศษ เปนคุณหนูทยังไม่
็
ี
ี

แต่งงาน ทําไมจึงไปเกยวข้องกับคนในยุทธภพ








พอได้ยินว่าไม่ได้ข่าว ซูจวซอก็เริมร้อนใจขึ นมาจริงๆ สี
ิ

ื

หน้าหนักใจ

















7

ื
ิ
ู
ื
ื

ไม่ร้ว่าหวังเฉงจะมาเมองหลวงเมอไร หากมาเมองหลวง
เขาต้องเข้าเฝ้าไทเฮาก่อนแน่ พอถึงตอนนั นหากไทเฮา


ี
ตรัสถึงนาง ความจริงก็จะเผยออกมา พอถึงขั นน ก็ไม่ทัน



กาลเสียแล้ว











ี
ื

“ร้ไว้ได้ประโยชน์ เจ้าไปสืบเรื องน ต่อ เพอสอบถามร่อง
ู
รอยของเขา ไม่ต้องเสียดายเงน”
ิ










จอหลานพยักหน้า ถอยออกไปอย่างนอบน้อม
ื

























------







8

ี
ตอนท 123 ใจร้อนย่อมทําให้เสียการ
























ิ
ื
ซูจวซอเรียกจอซูเข้ามา สังให้นางเตรียมของขวัญ
ื


ิ

ี
ประเดยวจะเอาไปให้กู้เฉนหรง







ในเมอกู้เฉนหรงเขยนจดหมายมาตัดพ้อ นางก็ควรจะไป
ี
ิ

ื
หาเขา











ิ
ี

นางไม่ไปเยยมกู้เฉนหรงก็เพราะไม่อยากไปจวนสกุลกู้

หลายวันมาน แม้นางไม่ได้ไป แต่ก็ส่งคนเอายาไปให้ นึก
ี





9

ิ
ไม่ถึงว่ากู้เฉนหรงจะยังคงตัดพ้อต่อว่า











ื
ื
ิ

็
ิ

ี
ซูจวซอพาจอซูไปจวนสกุลกู้ เวลาน นางเปนองค์หญงอัน
ี
ี
ื
ผิง เมอมฐานะเช่นน ไม่ว่าจะไปทไหนก็ได้รับการต้อนรับ

ี


เปนพิเศษ ไม่มใครกล้าข่มเหงนาง เพราะนเปนการแต่ง
ี
็
็
ี
ี
ตั งจากไทเฮา ใครจะกล้าไม่ให้เกยรตินาง






ิ
ื
พอถึงจวนสกุลกู้ จอหลานก็ประคองซูจวซอลงจากรถม้า

ื
ิ
ขณะทกําลังเดินมาถึงเรือนของกู้เฉนหรง ก็ได้ยินเสียงกู้

ี
ี
ิ
เฉนหรงดังออกมา “ชงซาน เจ้าไปเฝ้าทหน้าประตูจวน
ิ

ื
ถ้าจวซอมาถึงแล้วก็พานางเข้ามา”
ิ









ู
ิ
“คุณชาย คุณชายไม่ร้สึกหรือว่าคุณชายดกับองค์หญง
ี







10

ิ
อันผิงมากเกนไป”











ิ
ชงซานอดท้วงติงไม่ได้










ี
ู

ี
“ไม่ร้สึก นไม่เรียกว่าด ดกว่าน เจ้ายังไม่เคยเห็น ชงซาน
ิ
ี
ี
ี
ิ
เดยวน เจ้าชักจะพูดเหลวไหลมากขึ นเรื อยๆ” กู้เฉนหรง
ี

นังพิงบนเตยง หาวขึ นมาทหนึ ง
ี
ี








“ผู้น้อยไม่อาจทนเห็นคุณชายทรมานอย่างน ”
ี











ิ
“เจ้าเอาตาข้างไหนดูว่าข้าทรมาน” กู้เฉนหรงถลึงตาใส่


ชงซาน พูดด้วยสีหน้าเบอหน่าย “รีบไปเร็ว”
ิ

ื










11

ิ
ิ
ื
ิ

พอชงซานออกจากประตูห้องก็เจอซูจวซอ ชงซานพยัก

ิ
ื
หน้าให้ซูจวซอแล้วรีบจากไป








“แผลหายแล้วหรือ”












ี

ี
ื

ื
ซูจวซอรับกล่องอาหารจากมอจอซู เดินไปทโตะ “ในน ม ี

ิ
๊
ื
โสมคนกับเห็ดหูหนูขาว เอามาต้มดมแต่นํ า แล้วจะฟน
ื
ื


ตัวเร็วขึ น”








ิ
ื
ี
“จวซอ ในทสุดเจ้าก็มา”







พอเห็นซูจวซอเข้ามา กู้เฉนหรงก็ยิ มร่า
ื
ิ

ิ









12

“เหลวไหล”












ิ
ิ

ู
ื
ซูจวซอร้สึกขํา บางครั งกู้เฉนหรงก็น่าหัวเราะจริงๆ






“อย่างน้อยข้าก็บาดเจ็บเพอเจ้า เจ้าไม่มาเยยมข้าเลย

ี

ื
ี
ไม่มเหตุผลอะไรเลย”











ี
็
่
ู
“เจ้าก็ร้อยูแล้วว่าข้าเปนคนไร้นํ าใจ ตอนน เจ้าคงร้ ู
ื
ิ


แล้วกระมังว่าช่วยผิดคน!” ซูจวซอเดินมาทข้างเตยง เห็น
ี
ี
กู้เฉนหรงสีหน้ายังใช้ได้ นางจึงร้ว่ากู้เฉนหรงฟนตัวได้ด
ิ
ิ
ื

ู
ี




ื
“แม้จะช่วยผิดคนก็ต้องยอมรับ” กู้เฉนหรงโบกมอ “พวก
ิ


ี

ี
เจ้าออกไปก่อน ทนไม่ต้องการให้ใครมารับใช้ ข้ามเรื อง
ี



13

ิ

ื
จะคุยกับจวซอตามลําพัง”









“เจ้าค่ะ คุณชาย”











สาวใช้ทอยูข้างๆ คารวะแล้วถอยออกไป

่
ี









ี
“พูดสั นๆ ก็พอ เจ้ากับข้าต่างก็มคูหมั นคูหมายแล้ว ข้าไม่
่
่

ควรอยูนาน”
่










ี
ิ


ี
ื
ี
เดิมทซูจวซอเตรียมจะนังทข้างเตยงกู้เฉนหรง แต่เมอนึก


ื
ิ
ี
๊
ถึงเหตุการณ์ในถํ าวันนั น นางจึงนังทโตะ ห่างจากกู้เฉน

ิ

ิ
ื

ิ
หรงเล็กน้อย ทําให้กู้เฉนหรงไม่พอใจมาก “จวซอ เข้ามา
นังใกล้หน่อย”

14

ี
“ข้าได้ยิน มธุระก็รีบพูด ไม่เช่นนั นข้าจะไปแล้ว”











ิ
ซูจวซอยกกาชารินให้ตนเอง สีหน้าสงบ ทําท่าไม่ต้อง
ื

ิ
ื
การเข้าไปหา กู้เฉนหรงเข้าใจความหมายของซูจวซอ

ิ
ี
หากร้อย่างน วันนั นคงไม่รีบร้อน ใจร้อนย่อมทําให้เสีย
ู

การ













ี
“เรื องสํานักชงเฉยวข้าสืบได้ชัดเจนแล้ว” กู้เฉนหรงไม่ได้
ิ
ิ
พูดเล่นกับซูจวซอต่อ เขาเก็บรอยยิ ม สีหน้าจริงจังขึ น
ิ
ื


“หลายวันก่อน จวนสกุลกู้จ่ายเงนออกไปหนึ งพันตําลึง
ิ


ทอง ไม่ร้จ่ายให้ใคร”
ู
















15

ื
ิ

ื

ี
ี
ื
ซูจวซอยกมอค้าง พูดเช่นน คนทต้องการสังหารนางก็คอ
ซูเหมย









ี
ความจริงแล้วคําพูดของชายหน้ายาวทถํ าวันนั นก็ทําให้


ู
ิ
นางสงสัยซูเหมย ชายหน้ายาวพอร้จักฐานะของกู้เฉน

หรงก็พูดขึ นว่าเจ้าเปนคนสกุลกู้จริงหรือ อย่างน ก็ด ถ้า
ี
ี
็

อย่างนั นคงเปนซูเหมยแน่
็










ิ
ี
ี
หลายวันมาน นางได้แต่สืบหาหวังเฉง ส่วนเรื องน นางพอ

จะมแผนในใจจึงไม่ได้สืบ สําหรับนางแล้ว เรื องของหวัง
ี



ี
เฉงสําคัญกว่าเรื องน
ิ





















16

ตอนท 124 ข้าจะทําให้เมองหลวงสันสะเทอน
ื
ื
ี






















ิ
“ท่านแม่ไม่ยอมรับเจ้าจริงๆ” กู้เฉนหรงขยับตัวเล็กน้อย



ร้สึกผิดหวังในตัวซูเหมยมาก
ู











ี
“เจ้าแย่งสะใภ้ทนางหมายตาไว้ ไม่แน่ว่านางจะยอมรับ


เจ้า กู้เฉนหรง เจ้าก็ต้องระวังด้วย”
ิ











ิ
ิ
ซูจวซอเตอนกู้เฉนหรง เรื องความโหดร้ายของซูเหม

ื
ื
ย นางร้มานานแล้ว
ู











1

ี
ี
เวลาน นางกับซูเหมยไม่มความขัดแย้งกันมากมาย ซู


ื
ี
ี
เหมยยังลงมออย่างโหดเ**◌้ยมถึงเพยงน









“ข้าไม่กลัวนาง แต่ข้าเปนห่วงเจ้า จวซอ เจ้าคิดจะออก
ิ
็
ื
ิ
ื
ไปจากเมองหลวงหรือไม่ แม้เจ้าจะเปนองค์หญงอันผิง
็
แต่เจ้าก็ทําให้แม่ข้า ฮองเฮา และอันผิงโหวไม่พอใจ




็
่

ี
ี
เวลาน เจ้าเปนทโปรดปรานของไทเฮา จึงอยูรอด
ปลอดภัย ถ้าสักวันหนึ ง ไทเฮาไม่ปกป้องเจ้า เจ้าจะทํา



อย่างไร ความรักของไทเฮาไม่อาจคาดเดา แปรผันมาก




ิ
เกนไป ถ้าเจ้าอาศัยแต่ไทเฮานับว่าอันตรายมาก ออกไป


จากเมองหลวงดกว่า”
ื
ี










ซูจวซอจบชาแล้วพูดต่อ “ถ้าข้าจะออกไปจากเมองหลวง
ิ
ิ
ื

ื
ไยต้องทําเช่นน ด้วย เปนซูจวซอทอยูอย่างสงบก็พอ ไม่ม ี
่
ิ

็
ี

ี
ื
2

ี
็
ใครสนใจข้า ทุกสิ งทุกอย่างล้วนเปนไปตามทข้าคาด

หวัง”











“เจ้าอยากทําอะไรกันแน่”













ิ
ซูจวซอเอยงหน้ามาราวกับอยากพูด แต่แล้วก็หันกลับไป
ื
ี
ิ
อย่างรวดเร็ว ปดบังอารมณ์ในดวงตา “ข้าอยากทําให้



เมองหลวงสันสะเทอน”
ื

ื









ี
ี
กู้เฉนหรงพบว่าเวลาน เขาไม่เข้าใจเจตนาทแท้จริงของซู
ิ

ื
ี
ิ

จวซอ ตัวนางดูเหมอนมความลับมากมาย เหมอน
ื
ื
ปริศนา เขาเห็นแต่ภายนอก และพยายามไขปริศนาน
ี

ทว่าก็ไร้ผล










3

ู
ถ้านางไม่อยากพูด เขาก็ไม่อาจร้ได้เลย หากทําให้นางไว้


ิ
ี
ี
ใจสักนด บางทสักวันหนึ ง นางคงยินดบอกเขา









“เจ้าอยากทําให้เมองหลวงสันสะเทอน เช่นนั นข้าจะช่วย

ื
ื

เจ้า”











“เพออะไร”

ื










ิ
ซูจวซอมองกู้เฉนหรงอย่างตะลึง เขาบ้าไปแล้วหรือ
ื

ิ
ิ
ี
ี
เรื องน ไม่เกยวกับเขาสักนด









็
ื
ี
“เราลงเรือลําเดยวกันแล้ว แต่ไหนแต่ไรข้าเปนคนยึดถอ



4

ื
ิ

ิ
ี
คุณธรรม ข้าชอบทําอย่างน แหละ” กู้เฉนหรงมองซูจวซอ
แววตาเปนประกาย “ข้าบอกท่านพ่อแล้ว เรื องน ให้ท่าน
็
ี

พ่อจัดการ”













“เจ้าบอกกู้...” พอนึกขึ นได้ว่าตนจะเรียกกู้เหยยน ซู
ี

ื
จวซอก็กลืนคําพูดลงไป นํ าเสียงเย้ยหยัน “บอกเขาว่า

ิ

ิ
อย่างไร เขาจะตัดใจจัดการกับอาหญงได้หรือ”










ื
“เจ้ารอดูก็แล้วกัน จวซอ ข้าโตมาในจวนสกุลกู้ตั งแต่เล็ก
ิ


ี
ิ
ู
ี
บางเรื องข้าร้ดกว่าเจ้า” กู้เฉนหรงยิ มอย่างมลับลมคมใน

“เมอก่อนข้ายังมความผูกพันฉันแม่ลูก แต่หลายปมาน ี
ี
ี
ื
นางทําอะไรเกนเลยไป ข้าทนต่อไปไม่ได้แล้ว”
ิ

















5

ี
ื
ี
เรื องทกู้เฉนหรงทนไม่ได้มากทสุดก็คอซูเหมยจะสังหารซู

ิ

ื
ื
ิ
ี
จวซอ ทั งยังลงมออย่างโหดเ**◌้ยม เรื องน ทําให้เขาผิด
หวังในตัวซูเหมยมาก










“เจ้าร้จักโฉมหน้าทแท้จริงของนางเร็วขึ นก็ดแล้ว นอก
ู
ี

ี

จากลูกชายลูกสาวทแท้จริงของนางและอา...อาเขยแล้ว
ี


ี

ี
ื

คนอนในจวนสกุลกู้ ไม่มใครทนางจริงใจด้วย ทุกคนล้วน
แต่เปนเบ ยในมอนาง”
็
ี
ื








ิ
ิ
ซูจวซอพูดพร้อมกับหลุบตา ไม่อยากให้กู้เฉนหรงมอง
ื

เห็นอารมณ์ในดวงตาของนาง นางยํ าอกครั งว่า “เฉน
ิ
ี

ี
ื
หรง เจ้ารีบกลับแคว้นเจยงเถอะ เรื องทางเมองหลวง ข้า


ี
ยังปลีกตัวไม่ได้ แต่เจ้าไปได้ ซูเหมยทําอย่างน กับเจ้า


ี
็
เจ้าก็ไม่จําเปนต้องคํานึงถึงจวนสกุลกู้ แคว้นเจยงม ี





6

ิ
่
ภารกจรอเจ้าอยู”










“เวลาน ข้ายังไปไม่ได้ รอโอกาสพร้อมก่อนแล้วข้าจะไป
ี


เอง”












ี
ื
ื
ิ

“เจ้ามแผนในใจก็ดแล้ว” ซูจวซอพูดพลางลุกขึ นยน “ข้า
ี
ี
ควรจะกลับได้แล้ว เจ้าดูแลตัวเองให้ด”









พอเห็นซูจวซอจะไป กู้เฉนหรงก็อาวรณ์ อยากให้ซูจวซอ

ิ
ิ
ิ
ื
ื


ิ
่
ู
ื
อยูต่อ แต่ก็ไม่ร้จะใช้เหตุผลอย่างไร ได้แต่มองซูจวซอ
ี
อย่างออดอ้อน “วันหลังมาเยยมข้าอก”
ี
















7

------












ี
ื

ตอนท 125 องค์หญงสามมาเยอน
ิ





















ื
ื
ิ

ิ
พอเห็นกู้เฉนหรงออดอ้อนเหมอนเด็ก ซูจวซอก็ถลึงตาใส่
“เหลวไหล”











“ข้าบาดเจ็บเพราะเจ้า เจ้าต้องรับผิดชอบเต็มท แค่ให้

ี


ี
ิ
เจ้ามาเยยมข้าบ่อยหน่อยคงไม่เกนเลยกระมัง!”









8

ิ
ี
ู
ิ
ิ
กู้เฉนหรงร้ว่ากับซูจวซอต้องใช้ไม้อ่อน หญงผู้น ชอบไม้
ื
อ่อนไม่ชอบไม้แข็งจริงๆ เขาเข้าใจแล้ว









“แล้วข้าจะมาอก”
ี











ื
ี

ี

ซูจวซอฝนรับปาก ขณะทกําลังจะเดินไปทหน้าประตู
ิ

ื
ห้อง จู่ๆ สาวใช้ก็วิงเข้ามา เกอบชนถูกซูจวซอ
ื
ื
ิ





ี
ี
“หลานซิน ลนลานขนาดน มอะไรหรือ” พอเห็นสาวใช้คน

ี
ื
ิ
สนทเกอบจะชนซูจวซอ กู้เฉนหรงก็รีบตหน้าเครียดพูด
ิ
ิ
ื

ตําหน
ิ











9

ิ
“องค์หญงอันผิงโปรดอภัย” หลานซินรีบขอโทษ จากนั น



ิ
ิ
ก็หันไปคารวะกู้เฉนหรง “คุณชาย องค์หญงสามมาแล้ว”









“แค่องค์หญงสาม เจ้าก็แตกตนขนาดน เชยวหรือ” กู้เฉน
ี
ื

ิ
ิ
ี
ื
หรงตอบอย่างเนอยๆ “อย่างน้อยเจ้าติดตามข้าก็พอจะ

พบเห็นอะไรมาบ้าง”












ี
ู
ี

หลานซินมิใช่คนทไม่เคยพบเห็นอะไร นางเพยงแต่ร้สึก
ประหลาดใจเท่านั น












ิ
่
องค์หญงเปนสตรีผู้สูงศักดิ ปกติอาศัยอยูในวัง แทบไม่ม ี
็

ิ
โอกาสออกมานอกวัง การทนางเปนฝายมาหากู้เฉนหรง

ี
็
่
ี

ถึงจวนสกุลกู้ แสดงว่านางเห็นความสําคัญของว่าทพระ







10

ี
ี
สวามผู้น มาก











ู
็
หลานซินร้สึกว่าเปนเรื องมงคล จึงวิงมาด้วยความเร่งรีบ
ไปบ้าง แต่กลับพบว่าคุณชายแทบไม่ใส่ใจเลย












“คุณชายสังสอนถูกต้อง ผู้น้อยลนลานไปแล้ว”













หลานซินขอโทษอกครั ง เมอคร่นางเห็นองค์หญงสาม
ี
ู
ิ
ื
็

ี
ี
ิ

เฟงหลิงอวแต่ไกลแวบเดยว ช่างสมกับทเปนหญงงาม

ิ
ี
ื
เลืองชอในเมองหลวง ถ้าพูดถึงรปโฉมแล้ว องค์หญง

ู
ิ
ื

ิ
สามนั นงามกว่าองค์หญงอันผิง




ิ
ซูจวซอไม่เคยเห็นเฟงหลิงอวมาก่อน แต่นางก็สนใจหญง
ื


ิ
ี

ิ
11

ื

ื
ี

ี
งามอันดับหนึ งในเมองหลวงผู้น เช่นกัน เมอมาเจอทน
ี


ี
ย่อมไม่อาจหลีกเลยงได้






ิ
องค์หญงสามมาถึงหน้าประตูห้องอย่างรวดเร็วโดยม ี



สาวใช้นําทาง ซูจวซอยนอยูกับท มองเห็นเงาคนสีม่วง
ื

ิ

ี
ื
่
ิ
แต่ไกล กู้เฉนหรงชอบใส่สีม่วง องค์หญงสามก็ใส่สีม่วง
ิ
ี
สองคนน แต่งตัวเข้ากันด
ี










เฟงหลิงอวท่วงท่าสง่างามสูงส่ง ดูออกทันทว่าเปนหญง
ิ
ี
็
ี

ิ
สาวตระกูลใหญชาติกําเนดสูง กริยางดงามเรียบร้อย
ิ
่
ิ







ี
ื
ี
ี
ี
ศรษะมเครื องประดับห้อยระย้าฝมอประณต แกว่งไปมา
ตามจังหวะก้าว ส่งเสียงกังวาน นางหน้าตาคมขํา









12

ี
สะสวย มรอยยิ มเหมาะเจาะบนใบหน้า












ิ
ื
ื
ิ
นางเดินตรงเข้ามาหาซูจวซอ ซูจวซอคารวะนาง “หม่อม

ิ

ิ
ื
ฉันซูจวซอถวายบังคมองค์หญงสามเพคะ”






เฟงหลิงอวหยุดเดิน มองดูซูจวซอ แต่ไม่เห็นซูจวซอใน

ื
ิ

ี

ิ
ื
ิ


สายตา “เจ้าก็คอองค์หญงอันผิงทไทเฮาทรงแต่งตั งหรือ”
ื
ี
ิ


“เพคะ หม่อมฉันเอง”












ี

ี

็
ี


ี
“นเปนห้องของว่าทสวามของข้า เจ้ามาทําอะไรทน องค์
ี
หญงอันผิงมาจากจวนอันผิงโหว ไม่เข้าใจแบบแผนข้อน ี
ิ
หรอกหรือ”





13

ี
ิ
ิ

เฟงหลิงอวหาใช่สตรีทน่าใกล้ชด ถ้อยคําทพูดออกมา

ี
ี
ช่างวางอํานาจน่าอึดอัด มความหมายเปนการกล่าว
็
ี
โทษ










ี

ื
ั
ชอเสียงของซูจวซอนั น ช่วงทผ่านมานางเคยได้ยินได้ฟง

ื

ิ

ื
ิ
ิ
ิ
มาไม่น้อย และร้ว่ากู้เฉนหรงใกล้ชดกับซูจวซอ เดิมท ี
ู

ิ
นางไม่ได้ใส่ใจ จนกระทังได้ข่าวว่ากู้เฉนหรงได้รับบาด
ื
ื
ี

ิ

ี
เจ็บจากการช่วยเหลือซูจวซอ อกทั งเมอคร่น ได้เห็นซู
ู
จวซอออกมาจากห้องของกู้เฉนหรงต่อหน้าต่อตา เพลิง

ื
ิ
ิ
ู
โทสะพลันลุกโชนขึ นมาในใจนางโดยไม่ร้ตัว นางร้ว่า
ู
ี
็

ิ

เรื องทกู้เฝนไต้ตรัสบอกนางเปนความจริงทั งหมด




ิ
ี

ไม่เช่นนั นกู้เฉนหรงคงไม่มวันยอมให้หญงสาวมาเยยม
ิ
ี
14

ิ
่
ถึงห้อง กู้เฉนหรงเปนคูหมั นของนาง นางย่อมไม่ยินยอม
็

ิ
ิ

ื
ให้เขาใกล้ชดกับหญงอนมากเกนไป ทั งยังจงใจจะข่มซู
ิ
จวซอด้วย

ื
ิ





































































15

ี
ุ
ตอนท 126 วรบุรษช่วยหญงงาม

ี
ิ




















ู
็
ื
ี


ิ
ิ
ื
ซูจวซอย่อมร้ว่าเฟงหลิงอวจงใจข่มตน และถอว่าตนเปน

ู
ิ
ี
ศัตร นางถูกกู้เฉนหรงดึงเข้าไปพัวพันอกแล้ว





ิ

ี

ื

แต่ซูจวซอไม่ได้หวันเกรงอํานาจของเฟงหลิงอว ในสาย
ิ
ตาของซูจวซอ เฟงหลิงอวินเปนเพยงเด็กคนหนึ ง นางไม่
็
ี

ิ
ื

ิ

อยากต่อกรกับเด็กคนน ไม่จําเปนสักนด
ี
็
ิ

ี
ิ
นางสํารวมกริยา ตอบอย่างไม่อ่อนไม่แข็ง “พรองบาด


ี

เจ็บ หม่อมฉันจึงแวะมาเยยม องค์หญงสังสอนถูกต้อง

ิ



1

วันหลังหม่อมฉันจะระวังมากขึ น”












ี

ิ

ื

ิ
เฟงหลิงอวกลับไม่เลิกรา ยังไม่ยอมปล่อยซูจวซอ “ใน
ื

ิ
เมอองค์หญงอันผิงไม่เข้าใจแบบแผน ข้าจะสอนองค์
ี

่
หญงอันผิงเอง อว ซิว ตามกฎในวัง หญงสาวอยูกับผู้ชาย
ิ
ิ
ตามลําพังควรจัดการเช่นไร”












ิ
่
สาวใช้ซึงยนอยูข้างหลังเฟงหลิงอวก้าวมาข้างหน้า พูด
ี

ื
อย่างนอบน้อม “ทูลองค์หญง ตามกฎในวังต้องโบยยสิบ

ี
ิ
ี
ท”











ี
“องค์หญงอันผิงร่างกายอ่อนแอ งดโบย ให้คุกเข่าทน ี
ิ

สองชัวยาม”









2