หวนแค้นชะตารัก เล่ม2

ิ
ใจ เฝนไต้”










็
ี

“เจ้ากับข้าเปนพน้องกัน ไม่ต้องเกรงใจ เจ้ารีบกลับไป
เถอะ! เรื องอนข้าจัดการเอง”
ื











ื
กู้จอหยวนพยักหน้า แล้วบอกลา











ิ

ื

หลังจากกู้จอหยวนไปแล้ว กู้เฝนไต้ก็ทรงเอนกายลงบน
ี

ี


ู
ตัง ทรงร้สึกปวดพระเศยร พน้องทพระนางทรงใส่ใจท ี
ี
ี
สุดกลับชอบซูจวซอปานน น่าปวดหัวจริงๆ
ิ
ื






ิ

อซ่านเข้ามาทางด้านหลังของกู้เฝนไต้ นวดไหล่ถวาย

ี

ื
พร้อมกับทูลถาม “ฮองเฮาเพคะ ฮองเฮาทรงเชอคําทูล





240

ของคุณชายสามจริงหรือเพคะ”












ิ

ื
ื

ี

“ถ้าจอหยวนคิดอย่างน กับซูจวซอ นางยิงสมควรตาย ถ้า
่
ื
ให้นางแต่งงานกับจอหยวน ต่อไปสกุลกู้คงตกอยูในกํา

ิ
มอของซูจวซอแน่ ยังไม่ทันแต่งงานจอหยวนก็ปกป้อง


ื
ื
ื
ี
ื
ู
ื
นางทุกวิถทาง ร้สึกว่าซูจวซอทําอะไรก็ถูกหมด เหมอน
ิ

ื
ู

ิ
ื
โดนเสน่ห์ซูจวซอ ไม่ร้จริงๆ ว่าซูจวซอเก่งอย่างไร ถึงทํา

ิ
ื


ี
ให้จอหยวนจงรักภักดต่อนางปานน ทข้าพูดไปก็แค่
ี
ี

ื
ปลอบใจจอหยวนเท่านั น”


ิ
“อซ่าน เจ้าไปกําชับเถยนหมัวมัว ให้ทรมานซูจวซออย่าง
ื

ี

ี
ิ
ิ

ี
ี
หนัก บบให้นางสารภาพว่าเกยวข้องกับกู้ชงเฉง แม้ซู
ิ
ื
ื
จวซอจะออกจากจวนอันผิงโหวตั งแต่เด็ก แต่ก็ไม่เหมอน


ชาวบ้าน ข้าไม่เชอว่านางจะทนรับการลงโทษอย่าง
ื



241

ุ
รนแรงในคุกวังหลวงได้”











ี
ี

อซ่านพยักหน้ารับพระราชเสาวนย์








ตั งแต่โบราณใครทเข้าไปในคุกวังหลวง อย่างเบาก็ถูก

ี



ี
็
ู
ี
ถลกหนัง อย่างหนักก็ตาย เปนเรื องททุกคนร้ด เวลาน ี
ิ
ื
ไทเฮาไม่ได้แสดงความปรารถนาทจะเอาชวิตซูจวซอ ไม่
ี

ี



ิ
อาจทําให้ซูจวซอตาย แต่ทําให้นางทรมานยิงกว่าตาย
ื






ู
ขณะทกู้หลียวนมาถึงจวนอันผิงโหว ซูเหลียงอินร้แล้วว่า
ี

ซูจวซอถูกขังในคุกวังหลวง และเตรียมจะออกไปหากู้
ิ
ื


ิ
เฉนหรง














242

พอเดินมาถึงหน้าประตูจวน รถม้าของกู้หลียวนก็มาถึง




เขารีบกระโดดลงจากรถม้าเข้าไปห้ามซูเหลียงอิน



ิ
“เหลียงอิน เฉนหรงเข้าวังแล้ว อย่าไปหาเขาเลย”











ู
ี

“ร้ได้อย่างไรว่าข้าจะไปหาพรอง”








ซูเหลียงอินถามด้วยความประหลาดใจ












“ถ้าไม่ไปหาเขา เจ้าจะไปหาใคร วางใจเถอะ เขาร้อนใจ




ี
กว่าเจ้าเสียอก”










กู้หลียวนอดหัวเราะไม่ได้ ช่วงน เขาเคยเจอซูเหลียงอิน
ี



ื
ิ
ตอนมาหาซูจวซอสองครั ง แต่ไม่เคยพูดคุยกับนางตาม





243

ลําพัง













ื
ื
ิ
ี


ี
เมอเทยบกับซูจวซอทเย็นชาร้ายกาจ ซูเหลียงอินก็
ื
เหมอนเด็กน้อยทไม่ประสาต่อโลก ใบหน้ากลม หน้าตา

ี
น่ารัก









ี
ั

ิ
เขาจําได้ว่าเด็กคนน ยังไม่ได้ปกปน[1] ยังเด็กมาก อายุ
น้อยกว่าเขาสิบป
ี











พอเห็นกู้หลียวนหัวเราะ ซูเหลียงอินก็ทําอะไรไม่ถูก นาง



ิ
ื
เข้าใจแล้วว่าทําไมบรรดาผู้หญงในเมองจึงชอบกู้หลียวน










ี

“พใหญเชญเข้ามา”
ิ
่



244

ิ
ู
ื
ิ
ซูเหลียงอินร้ว่ากู้หลียวนมาพูดเรื องซูจวซอแน่ จึงเชญกู้

หลียวนเข้าไปในจวนอันผิงโหว












ี
ทั งสองเดินเข้าไปในห้องรับแขก ขณะทกู้หลียวนกําลัง


ื

นังลง จอซูก็ยกชามาให้









------












ื
ิ
ี

ิ

ั
[1] การปกปนจะกระทําเมอเด็กผู้หญงอายุสิบห้าปขึ น
ไป โดยจะเกล้ามวยผมกลางกระหม่อม ประดับด้วยปน

ิ
เพอแสดงว่าเด็กหญงผู้นั นบรรลุนติภาวะแล้ว
ิ
ิ

ื










245

็

ี
ตอนท 192 ขอเปนพชายคนโต

ี


















246

ั
่
“เหลียงอิน อย่าวิตกไปเลย สงบใจอยูในจวนรอฟงข่าว

พวกข้าจะหาทางช่วยจวซอออกมา”
ื
ิ











ซูเหลียงอินเบิงตามองหน้ากู้หลียวน ถามอย่างงุนงง



ี

“เจ้าช่วยพสาวข้าได้จริงหรือ”










ตอนออกไปนอกบ้านกับซูจวซอ นางเคยพบกู้หลียวน
ื
ิ

สองครั ง











แต่ละครั งกู้หลียวนจะดูเยาะเย้ยเหยยดหยาม ไม่เคยพูด
ี



ิ
ี

ดด้วย ซูจวซอยังห้ามนางพูดถึงกู้หลียวนในแง่ร้าย นาง
ื
ื
ไม่เข้าใจจริงๆ ไม่ร้ว่าทําไมซูจวซอจึงใจกว้างกับกู้หลี
ู
ิ






247

ี
ยวนอย่างน












ื
ิ
็
ื

“เมอก่อนข้าเข้าใจจวซอผิด ต่อไปนางจะเปนน้องสาวคน
ิ
สนทของข้า”









กู้หลียวนจะรอให้ซูจวซอออกมาแล้วจะขอโทษซูจวซอ

ิ
ื

ิ
ื
อยากรับนางเปนน้องสาวอย่างแท้จริง
็









ี

พอเห็นกู้หลียวนเปลียนท่าท ซูเหลียงอินจึงได้โอกาสพูด










“จริงสิ เมอก่อนเจ้าเข้าใจพสาวข้าผิด พสาวไม่ยอมให้ข้า
ี
ี

ื


ว่าเจ้า บอกว่าเราเปนครอบครัวเดยวกัน ตอนนั นข้ายัง
็
ี
ี
นึกว่าพสาวข้าตาบอดจริงๆ ถึงได้ถอเจ้าเปนครอบครัว

ื
็



248

ี
ู
ี
เดยวกัน นับว่าเจ้ามนํ าใจ ร้ตัวว่าเข้าใจพสาวข้าผิด พ ี

ี
ี
่

ิ
็
ื
ใหญ พสาวข้าถอเจ้าเปนคนใกล้ชดจริงๆ แต่ไม่ได้คิดใน
ี


ี
แง่นั นกับเจ้า พสาวข้ากับพรองถึงจะเปนคูกัน”
่
็





็
“เจ้าอยากให้เฉนหรงเปนพเขยใช่หรือไม่” กู้หลียวนเลิก
ี
ิ
คิ วถาม














ี
ี
็
ี
ี
“พรองเปนคนดมาก และดกับพสาวข้าด้วย แต่ข้าไม่เคย
เข้าใจพสาวข้าเลย ว่าทําไมนางถึงได้เข้าไปเกยวข้องกับ

ี

ี
พระสนมโหรวในวัง”










กู้หลียวนกระแอมเบาๆ “รอให้นางออกมา เจ้าค่อยถาม



ี

่
ั
เองแล้วกัน เด็กน้อยเอ๋ย เจ้าอยูรอฟงข่าวทจวนอย่าออก






249

ี

ไปข้างนอก อย่าทําให้พเจ้ายิงลําบาก ได้หรือไม่”










็
ื
กู้หลียวนพูดด้วยนํ าเสียงอ่อนโยนเปนพิเศษ เหมอน

ี
ปลอบเด็กอย่างไรอย่างนั น ซูเหลียงอินตะลึง วันน กู้หลี




ี

ู
ี
ื
ื
ยวนไม่เหมอนคนทนางเคยเห็นเมอก่อน ร้สึกแปลกด




ู
พอเห็นซูเหลียงอินตะลึง กู้หลียวนก็ร้สึกว่าเด็กสาวคนน ี



ี
น่ารักจริงๆ เขายนมอมาจับหัวซูเหลียงอิน “เด็กด”

ื
ื








ซูเหลียงอินพอได้สติก็ปดมอกู้หลียวนออก “ทําอะไร ข้า
ั
ื

ไม่ใช่เด็กนะ”












ิ

“เจ้ายังไม่ได้ปกปน ไม่ใช่เด็กหรอกหรือ”
ั




250

ิ

ี
ั
ี

่
ั
“ปหน้าข้าก็จะปกปนแล้ว งั นข้าจะอยูรอฟงข่าวพสาวท ี
จวน”









ี
ี
ิ
“อย่างน ดแล้ว ถ้ามอะไรข้าจะบอกเจ้า จวซอเก่งกว่าท ี
ื
ี
เจ้าคิดมาก”










ซูเหลียงอินห่วงพสาวมาก นางถอนหายใจเบาๆ “เก่งแค่

ี


็
ี

ไหนก็เปนคน บาดเจ็บได้ อย่างไรข้าก็ยังห่วงพสาว”








“เจ้ารักพสาวมากจริงๆ”
ี











ื
“พสาวดกับข้ามาก” ซูเหลียงอินแววตาใสซอเหมอนนํ า


ี
ี
ื
251

ิ
บริสุทธ พูดอย่างจริงจัง











ี
ิ
กู้หลียวนได้แต่ยิ ม ไม่พูดไม่จา พน้องสกุลกู้ซับซ้อนกนไป

แต่ซูจวซอแม้จะซับซ้อน แต่ความรักทมต่อน้องบริสุทธ ิ
ี
ิ

ี

ื
ผุดผ่อง











ี
เขาร้สึกอิจฉาความรักอันบริสุทธ ของพน้องคูน ความรัก
ิ
ี
่
ู
ี
ระหว่างพน้องสกุลกู้มความเห็นแก่ตัวเข้ามาปนมากเกน
ิ
ี

ุ
ไป เขาเห็นปรโปร่งนานแล้ว และสิ นหวังนานแล้ว











ี

ี
“วันหลังเรียกข้าว่าพใหญแล้วกัน ไม่ใช่ญาติผู้พ ข้าขอ
่
ิ


เปนพใหญจริงๆ ของเจ้าสองคน เหมอนทซูจวซอบอกไว้
็
ื
่
ื
ี
ี

เราเปนครอบครัวเดยวกัน”
็
ี


252

ี
ี
ี
ซูเหลียงอินหัวเราะ “ถ้าพสาวยินด ข้าก็ยินด รอให้พ ี
สาวกลับมาค่อยว่ากัน”












“ช่างเปนเด็กจริงๆ ”
็











ี
ี
กู้หลียวนส่ายหน้า เขาร้สึกขึ นมาทันทว่ามน้องสาวเพิม

ู
อกสองคนก็ไม่เลว
ี












็
กู้เฉนหรงมักจะเข้าเฝ้าเฟงอวินหล่างในวังเปนประจํา
ิ

ิ
ี
ิ
เวลาน เขาถอโอกาสตอนเข้าเฝ้าไปทวังฉางชว พระสนม
ี

ื

ี
โหรวเพิงแท้งลูก กําลังนอนพักบนเตยง











253

ิ
พอได้ยินเสียง พระสนมโหรวก็ลืมตา เห็นกู้เฉนหรง นาง




ไม่ตกใจ แต่กลับทําท่าว่าตรงกับทคาดไว้
ี









ี
ิ
พอเห็นสีหน้าของพระสนมโหรวอย่างน กู้เฉนหรงก็ร้ ู



ี
ื
ิ

ทันทว่าเขาเดาถูก การทนางจัดการซูจวซอ จุดหมายแท้
ี
จริงอยูทเขา
่
ี








------












ื
ตอนท 193 ทําอย่างไรจึงจะปล่อยจวซอ
ิ
ี























254

ี
“คุณชายกู้ ในทสุดเจ้าก็มา คุณชายกู้รักคุณหนูซูลํ าลึก


จริงๆ”












พระสนมโหรวพูดเสียงหวาน ยิ มน้อยๆ ทมุมปาก
ี



พยายามยันตัวลุกขึ นนัง เอนหลังพิงหมอน










ื
ิ

“ให้ข้าทําอย่างไรเจ้าจึงจะปล่อยจวซอ”









ิ
กู้เฉนหรงไม่พูดอ้อมค้อม ถามพระสนมโหรวตรงๆ











ู

“คุณชายกู้เข้ามาหาข้าถึงท แสดงว่าคุณชายกู้ร้ฐานะ
ี
ู
ี
ของข้าแล้ว เจ้านายข้าต้องการอะไร คุณชายกู้ย่อมร้ด


ี
ี
ถ้าอยากให้คุณหนูซูรอดชวิต ต้องเอาแลกด้วยชวิตของ





255

คุณชายกู้












ิ
ี
ี
ขอเพยงคุณชายกู้กนยาขวดน ข้าก็จะปล่อยคุณหนูซู
และยังจะช่วยคุณหนูซู ให้นางได้แก้แค้นฮองเฮาทคอย

ี


แต่หาเรื องนาง คุณชายกู้ยินดหรือไม่”
ี










พระสนมโหรวพูดจบ ก็ควานหาขวดเคลือบสีขาวจากใต้




ิ
ื

ี

หมอนทนางเตรียมไว้แล้วออกมา ยนให้กู้เฉนหรง







ิ

ี

กู้เฉนหรงยังไม่รับขวดเคลือบทพระสนมโหรวยนให้ สาย
ื
ี
ตาเย็นชา “ไทเฮากับฝาบาทไม่ต้องการชวิตของจวซอ
ิ

ื
่
ื
พระสนมจะให้ข้าเอาชวิตแลกกับการให้จวซอออกจาก
ี

ิ
็
คุก เปนข้อตกลงทไม่ยุติธรรม”
ี







256

ี

ั
พระสนมโหรวปดผมทข้างหู เอ่ยว่า









“ฝาบาทกับไทเฮาแม้ไม่ปรารถนาเช่นนั น แต่ทรงอยาก
่




ิ
สังสอนแม่นางซูบ้าง ไม่เช่นนั นคงไม่ให้ซูจวซอติดคุกวัง
ื
็
ี


หลวง ทนันเปนสถานทเช่นไร คุณชายกู้คงได้ยินมาแล้ว

ี





ู
แม่นางซูร่างกายอ่อนแอ ไม่ร้ว่าจะทนต่อการลงทัณฑ์ได้



ี
หรือไม่ ได้ยินมาว่าวันน ก็มการลงทัณฑ์แล้ว ถ้าคุณชาย
ี

กู้ยังลังเล คุณหนูซูจะถูกทรมานอกเท่าไร
ี











ฮองเฮาทรงไม่โปรดซูจวซอ ย่อมไม่ปล่อยให้โอกาสน ี

ิ
ื
ื
ิ
ื
ิ

ี

ี

หลุดไป รอให้ไทเฮามพระดําริทจะปล่อยซูจวซอ ซูจวซอ
257

อาจจะทนรับการทรมานอย่างหนักไม่ไหวตายในคุกวัง




ี


็
ี
หลวง ทนันมคนตายจนเปนเรื องธรรมดา”






ิ
กู้เฉนหรงใบหน้าเคร่งเครียด พอได้ยินคําพูดเช่นน ก็ห่วง
ี


ู
ื
ซูจวซอมาก แทบจะไปรับโทษทัณฑ์แทนนาง “ข้าจะร้ได้
ิ

อย่างไรว่าคําพูดของพระสนมจริงหรือเท็จ ข้าต้องการ




พบจวซอ”

ิ
ื








“ข้าให้เจ้าไปพบนางได้ แต่อย่าคิดเพ้อเจ้อว่าจะพานาง




หน เจ้าพานางไปไม่ได้แน่”
ี











ี
ิ
ู
็
คุกวังหลวงเปนอย่างไร กู้เฉนหรงร้ด เพราะร้ด จึงร้อนใจ
ู
ี
ี

ิ
เขาอยากพบซูจวซอให้เร็วทสุด

ื



258

ิ
ู
ี

พระสนมโหรวร้ว่ากู้เฉนหรงไม่ใช่คนทจะหลอกได้ง่ายๆ
จึงเรียกไฉซอเข้ามา ให้ไฉซอเอาชุดขันทมาให้กู้เฉนหรง
ื
ื
่
ี
ิ
่
เปลียน แล้วให้ไฉซอพากู้เฉนหรงไปยังคุกวังหลวง
ื
่
ิ









ื

ิ
ื
ี


ิ
ผู้คุมคุกวังหลวงพาซูจวซอมาทหน้าประตูคุก ซูจวซอนัง
ลงกับพ นพิงผนัง ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ปดหน้าปดตา
ื
ิ
ิ
ไม่เห็นใบหน้าชัดเจน แต่เห็นรอยเลือดตามตัวและมอทม ี
ื
ี

แผลเลือดไหล










่

ี
กู้เฉนหรงใจเต้น พยายามระงับความพลุงพล่านทอยาก
ิ
พุงเข้าไป รอให้คนอนไปแล้ว กู้เฉนหรงจึงถลาเข้าไปหาซู
ื

ิ
่
ื
ื
ิ
จวซอ คุกเข่าลงกับพ น ประคองไหล่นางแล้วพูดเสียง








259

ิ

ื
แหบ “จวซอ”









“คุณชาย...”












จอหลานเห็นกู้เฉนหรงก็ประหลาดใจมาก ขณะทกําลัง
ิ
ื

ี

ื
ิ
จะเรียกคุณชาย ก็ต้องรีบเอามอปดปาก ลดเสียง หลัง
่
ี
นํ าตาอย่างเงยบๆ “คุณชาย อยูกับคุณหนูตามสบาย


เถอะ!”












พูดจบก็ลุกออกไปอยูข้างๆ
่










“แย่จริงๆ พวกนั นลงโทษเจ้าจริงๆ”













260

ื
ี
ตอนท 194 อยากปกป้องเจ้าทุกเมอ




















261

ิ

ิ
ื
พอได้ยินเสียงกู้เฉนหรง ซูจวซอก็เงยหน้าขึ น พูดเสียง
อ่อนระโหย “เจ้ามาได้อย่างไร”












ิ

ี
ื

ี
“ข้ามาเยยมเจ้า จวซอ เจ้าต้องทนให้ได้ อกไม่นานข้าจะ
ี

ี
พาเจ้าออกไปจากทน”







“เจ้าไปหาพระสนมโหรวมาหรือ”













ิ
่
ทันททเห็นไฉซอพากู้เฉนหรงเข้ามา คําถามทรบกวนนาง

ี
ี
ี
ื
มาตลอดก็ได้รับคําตอบ








ิ
ื
พระสนมลงมอกับนางเพอจัดการกับกู้เฉนหรง อาศัย
ื



262

ิ
นางมาจัดการกับกู้เฉนหรง ในสายตาของซินอ๋อง



็
ิ
นางกลายเปนเหยอล่อกู้เฉนหรงให้เข้ามาติดกับดัก
ื







็
ั


ี
ี

นเปนปญหาทนางพยายามจะหลีกเลียง แต่สุดท้ายกลับ
ผูกนางให้ติดกับเขาอย่างแน่นหนา









ี
“ข้ามวิธจัดการกับนาง”
ี










ื
ซูจวซอสะกดความเจ็บปวด เตอนว่า “อย่าทําอะไรโง่ๆ

ิ
ื
ิ

กู้เฉนหรง ข้าไม่ต้องการให้เจ้าทําอะไรเพอข้า เจ้าไม่ได้
ื


ี
ติดหน ข้า เหตุการณ์ทั งหมดข้าเลียงได้ แต่ข้าไม่เลียงเอง

เจ้าไม่ต้องร้สึกผิดแล้วละอายใจ อย่ารับปากพระสนม
ู


โหรวไม่ว่าเรื องอะไร ไม่ต้องใส่ใจเรื องของข้า ไทเฮาไม่ได้










263

ี
คิดจะเอาชวิตข้า”











ู
“ข้าไม่โง่อย่างนั นหรอก เจ้าก็ร้ข้าไม่ยอมเสียเปรียบใคร



ื
ิ
ี
จวซอ ข้าไม่คิดว่าข้าผิดแล้วละอายใจ เพยงแต่ข้าอยาก

ปกป้องเจ้า ทุกเมอ”
ื









ื
ื

ื
ื
ิ

ิ
กู้เฉนหรงยนมอไปลูบหน้าซูจวซอ แต่ไม่กล้ามองมอนาง
พอเห็นก็ร้สึกปวดร้าวใจจนทนไม่ไหว เขาต้องช่วยซู
ู
ี

ิ
จวซอให้เร็วทสุด จะปล่อยให้นางทรมานต่อไปไม่ได้

ื







“คุณชายกู้ ได้เวลาแล้ว ไปเถอะ”












ไฉซอเฝ้าประตูอยูไม่ไกลพูดเตอน
ื
่
ื
่



264

ิ
“รีบไปเถอะ เฉนหรง จําคําของข้าไว้ ช่วยบอกเหลียงอิน


ด้วย ว่าข้าไม่เปนไร ไม่ต้องห่วง”
็











“เจ้าไม่ต้องห่วงเหลียงอิน ข้าให้หลียวนไปหานางแล้ว”












ิ
ิ
่

กู้เฉนหรงยังอยากอยูกับซูจวซออก แต่ร้ว่าไม่มเวลาแล้ว
ี
ู
ื
ี
ี
ื
ิ

่
อยูต่อก็ไม่ช่วยให้ซูจวซอลดความทรมานลง เวลาน เรื อง

ิ
สําคัญทสุดคอให้ซูจวซอออกไปจากคุกวังหลวง
ื
ื

ี

ิ

กู้เฉนหรงดึงมอกลับ เอาหน้าเข้าแนบข้างหูซูจวซอ พูด
ิ
ื
ื
ด้วยนํ าเสียงอ่อนโยนและหนักแน่น “เชอข้า”

ื












265

ื

ี
ื
ิ
“จอหลาน ดูแลจวซอให้ด”






ื

ขณะเดินผ่านจอหลาน กู้เฉนหรงสังเสีย ทิ งคําพูดน ไว้
ิ

ี
่
ื
แล้วตามไฉซอออกไปจากคุกวังหลวง









ิ
ซูจวซอขยับตัวอย่างยากเย็น ในใจร้สึกห่วงกู้เฉนหรง

ู
ื
ิ







ื

พระสนมโหรวเปนคนของซินอ๋อง มจุดหมายชัดเจน คอ
ี
็

ิ
ื
ิ
ิ
ี
ต้องการชวิตของกู้เฉนหรง ซูจวซอจึงไม่อยากให้กู้เฉน
ี
ิ
หรงเอาชวิตของเขามาแลกกับชวิตของนาง กู้เฉนหรงคง
ี
ี
ไม่ทําเรื องโง่ๆ อย่างน แน่ ใช่หรือไม่











แต่นางไม่สามารถใช้เหตุผลน มาจูงใจตนเองได้ พอนึก
ี






266

ิ


ี
ื

ี
ถึงตอนทกู้เฉนหรงยอมถูกแทงด้วยกระบเพอนางในครั ง
ู

นั น นางก็ไม่มันใจ นางร้สึกร้อนใจและห่วง แต่ก็ไม่อาจ
ทัดทานได้















ื
นเปนเรื องทนางคาดไม่ถึงทสุดหลังจากฟนชพ นางควร
ี

ี
็
ี
ี
ี
ทําอย่างไรกับเขาด







ี
ทั งๆ ทร้ว่าตนมาจากแคว้นเว่ย ก็ควรกลับไปทําหน้าทใน
ู
ี
ฐานะพระราชนัดดา แต่เขากลับเสียเวลาและพลังไปกับ



ู
ี

นาง ไม่เสียดายแม้กระทังชวิต ทั งๆ ทร้ว่านางไม่คิดจะ
ี

ตอบแทน ทําไมยังทําอะไรโง่ๆ อย่างน
ี










ื
ุ
วันร่งขึ น จู่ๆ นางก็ถูกปล่อยออกจากคุกวังหลวง เนอง








267

ี
จากร่างกายอ่อนแอ ไทเฮาจึงให้คนพานางไปส่งทจวน


อันผิงโหว และยังให้หมอหลวงตามไปรักษาถึงจวน












ิ
ู
ู
ิ
ื
ิ
็
ี
แม้ซูจวซอไม่ร้ว่าเกดอะไรขึ น แต่ก็ร้ดว่า กู้เฉนหรงเปน
ู
ี

ิ
ี
็
คนช่วยนาง เวลาน นางอยากร้ทสุด กู้เฉนหรงเปนอะไร
ไปหรือไม่ เขารับปากพระสนมโหรวเรื องอะไร






ิ

ื

หลังจากหมอหลวงทําแผลให้ซูจวซอแล้ว ซูเหลียงอินนัง

ื

ี
ทข้างเตยงซูจวซอ เช็ดนํ าตา “พ พกลับมาก็ดแล้ว ข้า

ี
ิ
ี

ี
ี
ี
ี

ุ
ตกใจแทบตาย ทําไมพวกเขาลงโทษพรนแรงอย่างน ”


------















268

ี

ิ
ตอนท 195 ข้าเรียกเจ้าว่าจวเอ๋อร์ได้หรือไม่























ื
ิ
ื
พอเห็นมอทั งสองข้างของซูจวซอหุ้มผ้าพันแผลหนา ซู
ิ

ี
เหลียงอินก็ห่วงมาก ตอนทซูจวซอเพิงมาถึง นางไม่กล้า

ื

ื

มองมอทั งสองของซูจวซอ เพราะมแผลเห็นถึงกระดูก
ี
ื
ิ
ี

ิ
ื

ี
เจ็บทน วปวดถึงใจ นางไม่ร้ว่าซูจวซอเจ็บปวดเพยงไร
ู
ิ

“เด็กโง่ ร้องไห้ทําไม ข้ากลับมาอย่างปลอดภัยแล้วนะ”













269

ี

“แต่มอพ...”
ื










ื
ิ
ซูเหลียงอินไม่กล้าแตะถูกมอของซูจวซอ กลัวว่าจะทําให้
ื
เจ็บ นางตาแดง












“พักสักระยะหนึ งก็หาย ติดคุกวังหลวง ใครบ้างไม่โดน



ทรมาน”












ื

ิ
ซูจวซอกลับยิ มให้ซูเหลียงอิน ปกตินางชอบลูบหัวของซู

ื
เหลียงอิน แต่ตอนน น วมอทั งสิบบาดเจ็บ ลูบหัวซูเหลียง
ี
ิ
ิ
อินไม่ได้ จึงได้แต่ยิ ม “เหลียงอิน เจ้าช่วยไปเรียกกู้เฉน



ี
หรงมาท ข้าอยากพบเขา”














270

ิ
ื
ไม่เห็นหน้ากู้เฉนหรง ซูจวซอไม่อาจสงบใจได้ นางห่วงกู้
ิ
ิ
เฉนหรงมาตลอดเกรงว่าเขาจะเกดเรื อง
ิ









ิ
ซูเหลียงอินหัวเราะทั งนํ าตา เผยรอยย ม “ได้ ข้าจะเขยน
ี


ี


จดหมายบอกให้พรองมาปลอบใจพี”








“พูดจาเหลวไหล”












ซูจวซอถลึงตาใส่ซูเหลียงอิน
ิ
ื










ซูเหลียงอินแลบลิ นแล้ววิงออกไป











ิ
ซูเหลียงอินเพิงส่งจดหมายไป กู้เฉนหรงก็มาถึงจวนอัน




271

ู

ื
ิ

ื
ผิงโหวแล้ว เขาเองก็ห่วงซูจวซอ พอร้ว่าซูจวซอกลับจวน
ิ
ก็รีบมาหา









“เจ้าตกลงกับพระสนมโหรวอย่างไร”












ิ
ื
็
พอเห็นกู้เฉนหรง ซูจวซอก็ถามออกมาเปนคําแรก แล้ว
ิ

มองกู้เฉนหรงด้วยความเครียด จ้องมองสีหน้าของเขาไม่
ิ


ปล่อยให้คลาดสายตา












กู้เฉนหรงสีหน้าผ่อนคลาย หัวเราะอย่างสบายใจ “จวซอ
ื
ิ
ิ

เจ้าห่วงข้าหรือ”












“อย่าเหลวไหล ข้าพูดจริงจัง”







272

ื
ิ
ี
“ตอนน ข้าไม่ได้พูดจริงจังหรือ” กู้เฉนหรงยนมอมาลูบหัว
ื
็

ื
ื
ื
ิ

ื
ิ
ซูจวซอ เปนเพราะความตนเต้น ทําให้ซูจวซอลืมผลักมอ

ิ
กู้เฉนหรงออก ปล่อยให้เขาลูบหัวตามใจชอบ





ี
“เจ้าห่วงข้าอย่างน ข้าดใจจริงๆ อย่าห่วงข้าเลย ข้ากุม
ี

ความลับของพระสนมโหรวได้ แล้วเอามาแลกกับความ




ปลอดภัยของเจ้า”











“ความลับอะไรหรือ”












ซูจวซอไม่เชอคําพูดของกู้เฉนหรง รีบซักถาม
ิ

ื
ื
ิ









273

ี
็
ิ
็

ี

ื
“เรื องน เปนความลับ เมอไรทเจ้ายอมเปนผู้หญงของข้า
ข้าจะบอกเจ้า”








ิ
กู้เฉนหรงพูดกึ งล้อเล่น











ื
ิ
ซูจวซอจึงนึกขึ นได้ว่ามอของกู้เฉนหรงยังวางบนหัวนาง
ื
ิ

ื
ิ
ื
พอเตรียมจะให้เขาเอามอออก กู้เฉนหรงก็ดึงมอกลับเอง
ิ
ื

แล้วจู่ๆ ก็ก้มตัวลงจูบแก้มซูจวซอทหนึ ง เหมอนแมลงปอ
ี
ื
บินโฉบนํ า แล้วถอนริมฝปากออกอย่างรวดเร็ว
ี










“เจ้า...”













ิ
ซูจวซอถลึงตาใส่กู้เฉนหรง
ิ
ื



274

ี
็
ิ
กู้เฉนหรงยิ ม “ให้จูบน เปนหลักฐาน ข้าไม่เปนไรจริงๆ”
็








“เจ้าชู้”












ื
ื
ิ
“เจ้าชู้กับเจ้าคนเดยว จวซอ เจ็บมอหรือไม่”
ี







“ไม่เจ็บ”











ิ
“เปนผู้หญงปากกับใจไม่ตรงกันจริงๆ ” กู้เฉนหรงส่าย
็
ิ

หน้า สายตาอ่อนโยนจนแทบละลาย

















275

ื

“ในเมอเจ้าไม่เปนไรก็กลับไปเถอะ! ข้าอยากพัก”
็










ิ
ิ
ื
ซูจวซอหลบสายตาของกู้เฉนหรง นอนลง







พอนางล้มตัวลงนอน กู้เฉนหรงก็ยนมอมาจัดผ้าห่มให้
ิ
ื

ื
ั
ื

“ในเมอเจ้าไม่อยากฟงเรื องในวัง ข้าก็ไม่พูดแล้วกัน ไป
ก่อนนะ”












ี
ั

“อย่าเพิงไป เล่าให้ข้าฟงเรื องพระสนมโหรวใช้วิธใดทํา

ให้ข้าพ้นโทษ”











ื

็
ิ
ี
เรื องน อาจจะไปสอบถามได้ แต่ในเมอกู้เฉนหรงเปนคน
ู
ี
ื
จัดการ เขาย่อมร้ด ไปสอบถามจากคนอนไม่แน่ว่าจะได้




276

ความชัดเจน












ั
“เจ้าอยากฟงจริงหรือ”











ื
ี
กู้เฉนหรงยนหน้าเข้ามา ยิ มกว้างขึ นอก
ิ








“ใช่”












ิ
“วันหลังให้ข้าเรียกเจ้าว่าจวเอ๋อร์นะ”




























277

ี

ตอนท 196 เจ้าอยากกลับไปหรือไม่





















278

ิ

ิ
“จวเอ๋อร์กับจวซอต่างกันอย่างไร”
ื








ิ
ื

ซูจวซอเลิกคิ วถาม








“ไม่ปฏิเสธก็เท่ากับยอมรับ วันหลังข้าจะเรียกเจ้าว่า




จวเอ๋อร์ และข้าคนเดยวทจะเรียกอย่างน ได้” กู้เฉน
ี
ี


ิ
ิ
ี
ิ
่
หรงอารมณ์ดเปนพิเศษ รอยยิ มบนใบหน้าปดไม่อยู
ี
็





แม้เขาจะยิ มกับคุณหนูซูอย่างสบายใจ แต่ในใจยัง



อาวรณ์












“วันงานฉลองพระราชสมภพ พระสนมโหรวอยูในห้อง ม ี
่





279

คนเอาธูปยาสลบรมสาวใช้ของพระสนมโหรวจนสลบไป




ิ
ิ

ี
แล้วทําร้ายพระสนมโหรวทท้อง จากนั นจึงพาชงเฉงเข้า
ิ
ี
ื


ิ
มาทห้อง เพอโยนความผิดทั งหมดให้ชงเฉง






ี


ุ
ื
พระสนมโหรวได้รับบาดเจ็บทท้องอย่างรนแรง จึงฟนขึ น
ก่อน เดิมทนางคิดว่าแผนการคงล้มเหลว นึกไม่ถึงว่าเจ้า
ี


ิ
ิ
จะเข้าไปพอด ทั งยังรับผิดแทนชงเฉง
ี








ึ
ี
ทั งหมดน พระสนมโหรวพอใจมาก นางเคยผ่านการฝก


เปนพิเศษ ร้ว่ายาททําให้นางสลบเปนอะไร จึงจงใจทิ ง
็
็

ี
ู
หลักฐานให้เชอมโยงไปถึงฮองเฮา ทําให้สืบได้ว่าเรื องน ี

ื

ี

เกยวข้องกับฮองเฮา”
















280

ื

ิ

็
ื
ี
ซูจวซอซักถามต่อ “ทพระสนมโหรวยนยันว่าข้าเปนคน
ิ
ชนโดนท้องนางจะอธบายอย่างไร”








็
“พระสนมโหรวบอกว่าตอนทนางฟนขึ นมาก็เห็นเจ้าเปน


ื
ี
คนแรก คิดว่าเจ้าเปนคนชนท้องนาง รวมทั งเจ้าเองก็รับ
็


สารภาพเรื องน ”
ี











ซูจวซอยิ มหยัน “พระสนมโหรวเหลียมจัดจริงๆ โยน


ื
ิ
ิ
่
ความผิดมาให้ข้า ทําให้ตัวเองเปนผู้บริสุทธ แล้วฝาบาท
็

จัดการอย่างไรกับฮองเฮา”












่
ู
“ย่อมต้องลงโทษ ฮองเฮาทูลว่าไม่ร้เรื องร้ราว ฝาบาท
ู
ิ
ทรงนึกถึงความผูกพัน จึงได้แต่จํากัดบริเวณ พอเกด









281

ี
็
ี
เรื องน คงไม่เปนทโปรดปรานอีก ก็สมควรแล้ว”









ื
ี

ิ
ิ
พอพูดถึงกู้เฝนไต้ กู้เฉนหรงมสีหน้าชงชัง เมอก่อนเขา
ิ

ี
ี
ี
เพยงแต่ไม่ชอบน้องสาวคนน ตอนน ถึงขั นแค้นจนอยาก
จะฆ่า










“เรื องจัดการกับนางต้องค่อยๆ ทํา จะให้นางสูญเสีย




ี
ี
ี
ทุกอย่างทเคยมภายในวันเดยวย่อมเปนไปไม่ได้ แต่ถ้า

็
หลายครั งเข้า ตําแหน่งฮองเฮาย่อมสะเทอน ดูแล้วเป้า
ื


็
หมายต่อไปของข้าควรจะเปนนาง”












ี
ี

ิ
พอนึกถึงเรื องทกู้เฝนไต้ทํากับตน และทพระนางจงใจใส่

ิ
ิ
ร้ายกู้ชงเฉง ซูจวซอก็อยากกําจัดกู้เฝนไต้ เพราะไม่เช่น
ิ

ื

ิ

282

ั
็
ิ
นั นต่อไปจะเปนปญหาสําหรับนางและกู้ชงเฉง
ิ








ิ

่
็
แต่กู้เฝนไต้เปนฮองเฮา ปกติทรงพํานักอยูในวังใน ซู

ื
ิ
จวซอไม่อาจเข้าถึงได้ และไม่ใช่นึกอยากกําจัดก็กําจัด

ได้ การจัดการกับพระนาง จึงต้องคิดหาทาง












ื
“เจ้าสงบใจพักฟน ดูแลตัวเองสําคัญทสุด”

ี








ื

ซูจวซอพยักหน้า
ิ









“อย่างน ถึงจะน่ารัก”
ี










ื
ิ

ี
ี
ิ
กู้เฉนหรงหัวเราะขึ นอก เดิมทเขายังอยากบอกซูจวซอว่า
283

ื
ื


ี
ิ
ื
อกไม่นานเขาจะไปแล้ว แต่เมอเห็นซูจวซอเชอฟงด เขา

ั
ี
ี
จึงไม่พูดออกมา ครั งหน้าค่อยบอกดกว่า!





ิ
ื

ื
ตลอดมาซูจวซออยากให้เขาไปจากเมองหลวง ถ้านางร้ ู
ี
ว่าเขาจะไปคงดใจ ในทสุดก็ไม่มใครมากวนใจนางอีก

ี
ี







ื
่

ิ
ี
เดิมทเขาคิดว่าเขากับซูจวซอคงจะอยูด้วยกันตลอดไป
ี

ี
ี
แต่เวลาน ดูแล้ว วาสนาทเขากับนางมต่อกันคงใกล้จะ
สิ นสุดลง












ี
ขอเพยงให้นางอยูอย่างมความสุข เขาก็ไม่มอะไร
ี
่
ี
เสียดาย ตั งแต่ต้นจนจบ เขารักนางข้างเดยว เขาเปนคน
็
ี

บบให้นางยอมรับเอง
ี









284

ิ

ี
ื
จวซอ ทําอย่างไรด ข้าตัดใจจากเจ้าไม่ได้








ิ
ภายนอกยิ มอย่างผ่อนคลาย แต่ในใจของกู้เฉนหรงกลับ


อาลัยอาวรณ์












ี
ิ
“เฉนหรง ข้าติดหน เจ้าตั งมากมาย เจ้าจะให้ข้าทําอย่าง

ไร”












“เจ้าอยากใช้หน หรือไม่”
ี










ิ

ซูจวซอไม่พูด เบิงตามองกู้เฉนหรง แววตานั นซับซ้อนขึ น

ื
ิ







285

ี
ู
นางอยากชดใช้ แต่ไม่ร้ว่าจะชดใช้อย่างไร นานแล้วทเขา

ื
็

ี

ิ
ปฏิบัติต่อนางเกนขอบเขตความเปนเพอน เสยงอันตราย
ี
ช่วยชวิตนางครั งแล้วครั งเล่า แต่ละครั งล้วนบอกนางว่า

เขาทําด้วยความเต็มใจ


























------











ี
็

ตอนท 197 ยังคงเปนซูหลิ ว

















286

ิ
ื
ิ

จู่ๆ กู้เฉนหรงก็ก้มตัวลง จูบปากซูจวซอ








็
ื
ู

ี
ิ

เปนจูบทคาดไม่ถึง ซูจวซอร้สึกว่าตนคุ้นเคยกับจูบของกู้
ู
เฉนหรง ความร้สึกน ทําให้นางสับสน อยากผลักเขาออก
ิ
ี
ิ
ื
แต่มอกลับขยับไม่ไหว จึงได้แต่ปล่อยให้กู้เฉนหรง
จูบอย่างมึนงง












ยิงจูบก็ยิงลํ าลึก จนกู้เฉนหรงไม่อาจตัดใจได้ แต่พอนึก
ิ



ิ
ื
ี
ี
ถึงว่าตนไม่มวิธใดทจะพาซูจวซอไปด้วย การจากกัน

ี
ู
ี
คราวน ไม่ร้จะได้พบกันเมอไร หัวใจของเขาปวดร้าวขึ น

ื
่
มาทันท อารมณ์ความร้สึกทั งมวลหลอมรวมอยูในจูบ
ี
ู
ี
ครั งน










287

ิ
ู

ิ
ื
ซูจวซอถูกกู้เฉนหรงจูบจนหายใจไม่ออก คร่ใหญ ในท ี
่
สุดกู้เฉนหรงก็คลายออก ซูจวซอหายใจหอบ หน้าแดง
ิ
ิ

ื
ซ่าน











ิ

ิ
ื
น้อยครั งทจะเห็นซูจวซอหน้าแดง กู้เฉนหรงหัวเราะขึ น
ี


ิ
ี
มาทันท “จวซอ เจ้าอายหรือ”
ื






“ไปให้พ้น”











ี
“แล้วข้าจะมาหาเจ้าอก”











ิ
ื
กู้เฉนหรงร้จักวิธทจะทําให้ซูจวซอโกรธ แล้วนางก็โกรธ


ี
ู
ิ
ี
288

ิ
ื
ี

ื
จริงๆ เขาถอโอกาสก่อนทซูจวซอจะพูดต่อ รีบออกไป
ิ

ื
จากห้องของซูจวซอ







หลังจากกู้เฉนหรงไปแล้ว ซูจวซอก็มองหลังคามุ้ง นึกถึง
ิ

ื
ิ
ู

รอยจูบเมอคร่ แก้มเริมร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรง ทําไมจึง
ื

ู
ร้สึกอย่างน หนอ
ี










ู
นแสดงว่าตนใจอ่อนกับกู้เฉนหรงโดยไม่ร้ตัวใช่หรือไม่
ิ
ี










ื
ื
ิ
ิ
ซูจวซอหนอซูจวซอ ทั งทเตอนเจ้าแล้วว่าไม่ได้ ทําไมยัง

ื
ี

ี
ไม่ร้จักควบคุมหัวใจให้ด
ู





่
เจ้ากับเขาจะอยูด้วยกันได้อย่างไร เขาต้องกลับแคว้น






289