หวนแค้นชะตารัก เล่ม2

ื
ิ
ี
ี


ี
ี

เฟงหลิงอวช ไปข้างหน้า ทนันมต้นไหว บนพ นใต้ต้นไหว
ี

ี

ปูด้วยเศษหินละเอยด หากคุกเข่าทนสองชัวยามเข่าต้อง
ี

เจ็บแน่ และเจ็บไม่เบาด้วย คงเดินไม่ได้





ิ
ุ
็
การข่มครั งน รนแรงเกนไปหน่อย อย่างไรเสียนางเปนถึง
ี
ี
ิ

องค์หญงพระธดาของอดตฮองเฮา ย่อมไม่ใช่คนทใครจะ
ิ
ี
มาขัดใจได้ง่ายๆ











ิ
ื


ี
ิ
ฐานะของเฟงหลิงอวสูงกว่าซูจวซอ นางจึงไม่อาจพูดจา

ิ

แตกหักกับเฟงหลิวอวี แม้ไทเฮาจะโปรดปรานนางเพยง

ี
ใด ถ้านางแตกหักกับเฟงหลิงอว ไทเฮาคงไม่ช่วยนางแน่
ิ
ี













3

ี

เซยวเสียนไทเฮาสิ นพระชนม์แล้ว แต่พระญาติข้างพระ


็
ุ
ื
มารดายังอยู เปนตระกูลทร่งโรจน์ลือชอในเมองหลวง

ื
่

ี
ี
ครอบครัวข้างพระมารดารักใคร่หลานสาวคนน มาก แม้
ี
พระบิดาพระมารดาสิ นพระชนม์แล้ว แต่ชวิตความเปน
็

ิ
่
ื
อยูขององค์หญงสามในวังยังคงเหมอนเดิม









ี

ิ
ซูจวซอไม่ใช่คนทจะยอมให้ใครมาข่มเหง กระนั นก็ไม่ทํา
ื

ี
่
อะไรวูวาม เวลาน นางต้องควบคุมตนเอง









ทั งหมดน กู้เฉนหรงมองดูอยู
ิ
ี
่










ิ
ื
ิ
พอเห็นซูจวซอจะคุกเข่าจริงๆ กู้เฉนหรงก็ไม่ใส่ใจอาการ
ื
บาดเจ็บของตน รีบก้าวเข้าไปขวางหน้าซูจวซอไว้ พูด

ิ







4

ี
ิ

ี
็
ด้วยนํ าเสียงห่างเหิน “องค์หญง ทนเปนจวนสกุลกู้ มา


ี
ิ
ี
สังสอนองค์หญงอันผิงทนไม่สมควรอย่างยิง”






“เจ้าห่วงนางหรือ”












ี
ื
ิ
เฟงหลิงอวเลิกคิ ว จ้องหน้ากู้เฉนหรง ทั งสองสวมเส อสี

ิ

ม่วง คนหนึ งสีเข้มคนหนึ งสีอ่อน ถ้าพิจารณาจากหน้าตา


ิ
ทั งคูยนด้วยกันช่างเหมาะสมเหลือเกน แต่ละคนดูสูงส่ง
่
ื
สง่างาม












ิ
ี
ิ
ิ
กู้เฉนหรงไม่ยําเกรงเฟงหลิงอวสักนด เขาจ้องนางกลับ


มุมปากเผยรอยย ม “องค์หญงฉลาดจริงๆ เข้าใจความ
ิ
ิ
คิดของข้า”










5

ี
ิ

ิ
ิ
“กู้เฉนหรง เจ้า...” เฟงหลิงอวนึกไม่ถึงว่ากู้เฉนหรงจะ
กล้ายอมรับต่อหน้านาง “เจ้าบังอาจ”










ิ
ิ
ี
“กระหม่อมบังอาจอย่างน เสมอ องค์หญง องค์หญงอัน

็
ผิงเปนแขกของจวนสกุลกู้ พอเห็นกระหม่อมบาดเจ็บจึง



ี
ี
มาเยยมกระหม่อม เราเปนญาติผู้พผู้น้องกัน มอะไรไม่
ี
็


ี
ื
สมควรหรือ มิทราบว่าองค์หญงยกเรื องน ขึ นมาพูดเพอ
ิ
อะไร”












ิ
คําพูดของกู้เฉนหรงทําให้เฟงหลิงอวโกรธจัด นางพูด

ี
ิ
อย่างเย็นชา “เจ้าคงได้รับบาดเจ็บเพราะนาง!”
















6

ิ
ี
“องค์หญงทราบเช่นน แล้วยังจะถามทําไม กระหม่อม


็
ี
ี
ี
เปนคนมนํ าใจ เห็นญาติผู้น้องมอันตรายถึงชวิต ย่อม
ื
เข้าช่วยเหลือ การช่วยเหลือคนทเดอดร้อน มอะไรไม่
ี
ี

สมควรหรือ”











ิ

ี

ิ
“ได้ ได้ ได้” เฟงหลิงอวพูดติดๆ กัน “กู้เฉนหรง เจ้าทํา
ี
อย่างน กับข้า แล้วเจ้าจะเสียใจภายหลัง”
























------












ตอนท 127 เจ้าช่างมหน รักมากมายเหลือเกน
ิ
ี
ี

ี


7

ิ

ี
พอพูดทิ งท้ายไว้แล้ว เฟงหลิงอวก็หันหลังเดินจากไป พอ


ิ
ี

ี
เห็นเฟงหลิงอวออกไปด้วยความโกรธ อว ซิวก็ได้สติรีบ
ตามไป










ื
ิ
ซูจวซอมองกู้เฉนหรงอย่างคาดไม่ถึง นํ าเสียงหนักแน่น

ิ
“เจ้าเคยเจอองค์หญงสามแล้ว ใช่หรือไม่”
ิ











ื
“ข้าเข้าวังบ่อยๆ จะเคยเจอก็ไม่ใช่เรื องแปลก เมอหลาย


็
ี
ี
ปก่อนมหนหนึ งองค์หญงสามตกนํ า ข้าเปนคนช่วย นึก
ิ
ี
ไม่ถึงว่านางจะตอบแทนด้วยชวิต”








8

ิ
ิ
ิ
กู้เฉนหรงทําท่าปวดหัว หันไปมองซูจวซอ นํ าเสียงตําหน
ื

ู
“เมอคร่เจ้าไม่คิดจะขัดขนเลย ครั งก่อนกับฮองเฮาเจ้าก็
ื
ื
ื
ี

ี
บาดเจ็บทเข่า หากขนคุกเข่าอกครั ง เข่าเจ้ายังจะยังใช้
ได้หรือ”












ื
็

ิ
“เรื องยุงยากน เจ้าเปนคนเอามาให้ข้า” ซูจวซอปวดหัวยิง
ี
่

่
ิ
กว่า นางมเรื องวิตกอยูแล้ว กู้เฉนหรงยังหาเรื องเดอด
ี
ื
ื
ู
ร้อนมาให้นางครั งแล้วครั งเล่า “เมอคร่ถ้าข้าทําให้องค์

หญงสามโกรธ เจ้าว่านางจะทําอย่างไร เรื องเล็กก็จะ
ิ


่
กลายเปนเรื องใหญ เจ้ามบุญคุณต่อนาง นางพอใจใน
ี
็

ตัวเจ้า คงไม่ทําอะไรกับเจ้า แต่นางต้องจัดการข้าแน่ กู้




ี
ิ
เฉนหรง เจ้าช่างมหน รักมากมายเหลือเกน”
ิ
ี









9

ี
“เจ้าเองก็มไม่น้อย”











ิ
กู้เฉนหรงโต้ตอบด้วยความอึดอัด










ื
“แม้จะทําให้ข้าเดอดร้อนมากกว่าน แต่คํานึงถึงว่าเจ้าม ี
ี


เจตนาด ข้าก็ต้องบอกขอบใจ กู้เฉนหรง ข้ากลับก่อนละ
ี
ิ

เจ้ารีบกลับห้องเถอะ! แผลจะได้ไม่ปริ”












ื

ี
่
ิ

ซูจวซออยูทจวนสกุลกู้นานพอสมควรแล้ว นางไม่พูด
ี
ิ
อะไรกับกู้เฉนหรงอก กําชับอกสองสามคําก็จากไป กู้
ี
ิ
เฉนหรงไม่ได้กลับเข้าห้อง รอกระทังไม่เห็นเงาหลังของซู



ิ
จวซอแล้วจึงกลับเข้าห้อง

ื












10

ิ

ี
ี
ู
ื
ื

ิ
วันน มองค์หญงสามมาเพิม ไม่ร้ว่าซูจวซอจะเดอดร้อน

อย่างไร เรื องทนางต้องการทํา เขาจะพยายามช่วยอย่าง
ี
ี
ื
ิ
ื
เต็มท ดูว่าภายในสองเดอนน จะช่วยซูจวซอทําสําเร็จ


ี
หรือไม่







แม้ซูจวซอไม่ได้พูดอย่างชัดเจนว่าตนอยากทําอะไร แต่
ื

ิ

เขาก็พอจะเข้าใจบ้าง











เรื องแรกทซูจวซออยากทําคอช่วยน้องชายชงอํานาจสืบ


ิ
ิ
ี
ื
ื
ทอดจวนอันผิงโหว











ิ
ื
ี
ส่วนเรื องสกุลกู้ เวลาน เขาก็ยังไม่เข้าใจ ไม่ร้ว่าซูจวซอจะ
ู
ทําอะไรกับสกุลกู้บ้าง แต่เขาเติบโตมาในครอบครัวสกุล









11

ื
ี
ิ
็
กู้ จึงมความผูกพันกับสกุลกู้ เขาไม่อยากให้ซูจวซอเปน
ศัตรกับสกุลกู้ เรื องน เขาต้องสืบให้แน่ชัด
ู
ี









ี

ี
่
ี
เวลาเดยวกันนั น ซูเหมยกําลังอยูทห้องของกู้เหยยน กู้เห

ยยนถามสีหน้าเครียด “ซูเหมย ข้านึกไม่ถึงว่าหัวใจเจ้า
ี



ื
ี
จะโหดเ**◌้ยมปานน ข้าเพิงจัดการหมั นหมายให้จอ

ี
ิ

หยวน ไม่ทันไรเจ้าก็ให้คนสํานักชงเฉยวมาฆ่าจวซอ เจ้า
ื
ิ
คิดว่าข้าตายไปแล้วหรือ”











ี
ซูเหมยสีหน้าสับสนราวกับไม่เข้าใจคําพูดของกู้เหยยน


ิ

ถามอย่างงุนงง “พเหยยน พพูดอะไร สํานักชงเฉยวอะไร
ี
ี


ี

ี

หรือ แม้ข้าไม่ชอบซูจวซอ แต่ในเมอมพระราชโองการ
ิ
ี
ื
ื


ี
เรื องน ไม่อาจเปลียนได้ ข้าจะฆ่าสะใภ้ของตัวเองได้
อย่างไร”



12

ี
ี
“เจ้าไม่ต้องเสแสร้ง ก่อนหน้าน ข้าดูบัญชมรายจ่ายหนึ ง
ี
ี
พันตําลึงทอง ทองน เอาไปให้ใคร”











“ข้า...”












ซูเหมยเอาทองหนึ งพันตําลึงไปใช้จริงๆ ความจริงก็ไม่ใช่



เรื องใหญ เพยงแต่นางไม่อยากให้กู้เหยยนร้ว่านางซ อ
ี

ี
ู
ื
่
อะไร ปกติกู้เหยยนก็ไม่เคยมาถาม

ี








ี
“บอกไม่ได้ใช่หรือไม่!” กู้เหยยนผิดหวังในตัวซูเหมยมาก



ี
“เจ้าไม่พอใจสะใภ้คนน ก็เลยจะสังหารนาง ซูเหมย เจ้า


็
กลายเปนคนไร้เหตุผลตั งแต่เมอไร คนทจัดการหมั น
ี
ื






13

หมายไม่ใช่เจ้า ฮ่องเต้ก็ทรงเห็นด้วยกับการหมั นหมาย




ี
ี
ครั งน เช่นเดยวกับข้า แล้วเจ้าเอาอะไรมาคัดค้าน”









ี
ิ
ื
็

ี
กู้เหยยนพูดต่อ “เจ้าเปนเพยงผู้หญงคนหนึ ง ในเมอเจ้า

ดูแลจวนสกุลกู้จนยุงเหยิง ต่อไปเจ้าไม่ต้องดูแลบัญช ี
่
จวนสกุลกู้แล้ว ข้าจะให้อกคนหนึ งมาดูแลแทน”
ี











ี
ี
ี


ื
็
ี


ี
“พเหยยน เราเปนผัวเมยกันมานานหลายป ท่านพไม่เชอ

ใจข้าอย่างนั นหรือ แม้ข้าไม่ชอบซูจวซอ แต่ก็ไม่ถึงกับ
ื
ิ
พยายามฆ่านาง ข้าจะถอสาเด็กผู้หญงได้อย่างไร เรื องน ี
ื
ิ
ื
ู
ข้าไม่ร้จริงๆ ทองคําพันตําลึงข้าใช้ไปจริงๆ เอาไปซ อของ

ี
ไม่ใช่เอาไปจ้างคนสํานักชงเฉยวอะไรนัน พเหยยนถ้าไม่

ี
ี


ิ
ิ


ี
เชอ ก็เรียกคนสํานักชงเฉยวมาถามได้”
ื




14

ี
ตอนท 128 ซูเหมยถูกเข้าใจผิด























ี

ซูเหมยเห็นกู้เหยยนยนยันว่าเรื องน นางเปนคนทํา หนํา
็
ี
ื
ซํ ายังมาสอบสวนกล่าวโทษอีก นางจึงตกใจและโกรธ



มาก












ื
ี
แค่ซูจวซอตัวเล็กๆ ยังทําให้เขาโกรธขนาดน เชยวหรือ ถึง
ี

ิ
่
ี
ี
ี


ื
ี
กับจะยึดบัญชคน นางอยูกับกู้เหยยนมายสิบปแล้ว
ี
ี
เวลายสิบปยังเทยบกับซูจวซอไม่ได้เชยวหรือ

ี
ิ

ี
ื
ใครหนอทเอาเรื องน มาใส่ร้ายนาง แม้นางจะเคยคิดกํา
ี
ี





1

ื
ิ

ิ
ี
จัดซูจวซอ แต่คนอย่างซูจวซอไม่มค่าพอสําหรับทองพัน
ื
ตําลึง นันไม่ใช่จํานวนเล็กน้อยเลย สกุลกู้แม้มทรัพย์สิน
ี

ุ
เงนทองมากมาย แต่ก็ไม่ถึงขั นจะเอามาใช้อย่างสุร่ย
ิ


สุร่าย











คนทสามารถเอาทองพันตําลึงมาใช้ได้ต้องไม่ใช่คนธรรม
ี



ี
็
ื

ิ
ดา ซูจวซอเปนเพยงเด็กกําพร้าจวนโหว จะไปแหย่คน
อย่างน ได้หรือ อกทั งนางเพิงโดดเด่นขึ นมาเมอไม่นานน ี


ี
ื
ี
เอง












ี
ื
ี
เรื องทซูเหมยไม่เข้าใจมากทสุดก็คอ เหตุการณ์น ยังทํา
ี


ให้กู้เหยยนระแวงนาง เรื องราวเปนอย่างไรกันแน่
ี
็













2

ี
ิ
“เจ้าไม่ต้องมาแก้ตัว สํานักชงเฉยวจะให้คําตอบได้อย่าง



็
ู
ู
ื
ไร เจ้าทําอะไรลงไปย่อมร้แก่ใจ เจ้าเปนแม่ ทั งๆ ทร้ว่าจอ
ี

ิ
ื
หยวนชอบจวซอก็ยังทํากับจวซออย่างน เจ้าจะให้จอ

ี
ื
ื

ิ
หยวนทําอย่างไร”




ี
ี
กู้เหยยนแทบไม่อยากเห็นหน้าซูเหมยอกต่อไป เขาโบก


ี
ื
ี
มออย่างรังเกยจ “เจ้าไปเถอะ วันหลังถ้าไม่มอะไรไม่ต้อง


มาหาข้าทน”
ี
ี








ี
ื

ี
เมอเห็นกู้เหยยนรังเกยจตนขนาดน ซูเหมยก็ปวดใจ
ี

ผู้ชายทนางรักมาตลอดชวิต เมอก่อนเคยอ่อนโยนกับ
ื

ี

ี
ี
นางมาก หลังจากอยูด้วยกันมายสิบป เขากลับรังเกยจ
่
ี
ี

นาง ทั งยังอาลัยอาวรณ์ซูหลิ ว










3

็
ี
ื
ซูเหม่ยสีหน้าเขยวขาวสลับกันเปนพักๆ เกอบควบคุม
ความโกรธไม่ได้ นางไม่กล้าระบายความโกรธต่อหน้ากู้





ี
เหยยน หลังจากสูดหายใจเข้าลึกแล้ว ซูเหมยก็หันหลัง

ี

ิ
ออกไปจากห้องของกู้เหยยน ขณะเปดประตูห้องก็เห็นกู้

่
ื
จอหยวนยนอยูทหน้าประตู

ี
ื








กู้จอหยวนจ้องมองซูเหมยด้วยสีหน้าซับซ้อน ไม่พูดไม่จา
ื

หันหลังเดินไป












ี
็
“จอหยวน เจ้าคิดเหมอนพ่อเจ้าว่าเรื องน ข้าเปนคนทําใช่
ื
ื

หรือไม่”
















4

ื

ื

ซูเหมยเรียกกู้จอหยวน นางอยากให้ลูกชายเชอใจนาง
กับลูกชายคนน นางไม่เคยนึกถึงตัวเอง พยายามมอบสิ ง
ี


ี

ี
ี

ทดทสุดให้เขาเท่าทจะทําได้

ี





กู้จอหยวนหยุดเดิน แต่ไม่หันมา ราวกับว่าไม่อยากเห็น
ื


ี
หน้ามารดาอกต่อไป











ี
“ข้าได้ยินแล้ว ท่านแม่ จวซอเปนคนทข้ารัก ไฉนท่านแม่

็
ื

ิ
็
จึงไม่ยอมรับนาง นเปนครั งสุดท้าย วันหลังถ้าท่านทํา
ี

็
ี
ร้ายนางอก ต่อไปไม่ต้องเปนแม่ลูกกัน”










ซูเหมยมเพลิงโทสะลุกโหมในใจไม่มทจะระบายอยูแล้ว
ี

่
ี
ี

ี
็
ื

คําพูดของกู้จอหยวนจึงเปนเสมอนนํ ามันทราดบนกอง
ื



5

ื
ไฟ นางสาวเท้าเข้าไปหากู้จอหยวน นํ าเสียงกราดเกรี ยว










ิ

“ซูจวซอเอายาหลอนประสาทมาให้เจ้ากนหรือไร เจ้าถึง
ื
ิ
ื
่
ได้ระแวงแม่ตัวเอง ข้าคิดว่าซูจวซอไม่คูควรกับเจ้าจริงๆ

ิ
ี
ี
ู
เด็กคนน มลับลมคมใน ใครจะร้ว่านางไปทําให้ใครไม่พอ
ื

็
ใจ ข้าเปนแม่เจ้า เจ้ายังเห็นคนอนสําคัญกว่า ปกติแม่

เอาใจใส่เจ้าอย่างไร เจ้าลืมไปแล้วหรือ”











ี
ุ
เปนครั งแรกทกู้จอหยวนเห็นซูเหมยพูดรนแรงเช่นน นึก

ี
็

ื

ี
ื
ถึงเมอก่อนซูเหมยเคยดูแลตนอย่างด เขาจึงเริมใจอ่อน

แต่กระนั นก็ยังไม่ปลอบใจซูเหมย











พอเห็นกู้จอหยวนไม่พูดไม่จา ซูเหมยก็โกรธจนเจ็บที
ื








6

ื
ี
ี
หัวใจ นางเอามอกุมอก “เจ้ายังไม่ทันแต่งเมยคนน เข้า

ื
ี
บ้านก็อกตัญ ูต่อแม่ขนาดน จอหยวน เจ้าทําให้แม่ผิด

หวังมาก”












“ท่านแม่ ข้าไม่คิดจะขัดใจท่าน แต่ท่านทําให้ข้าผิดหวัง



ี

ื

ิ
มาก ข้าร้ว่าท่านแม่ไม่พอใจจวซอ ตอนทนางมาทนครั ง
ี
ี

ู

แรก ท่านก็ข่มนาง เวลาน มพระราชโองการมาแล้ว ข้าจํา
ี
ี
็
เปนต้องหมั นหมายกับนาง เหตุใดท่านแม่ถึงไม่ยอมรับ
ี
นาง ท่านทําเช่นน ไม่นึกบ้างหรือว่าจะทําร้ายหัวใจข้า ข้า



ี
ยังมธุระ วันหลังค่อยมาหาท่านแล้วกัน”










พูดจบกู้จอหยวนก็ออกไปโดยไม่หันกลับมามอง

ื
















7

------











ี
ี

ื
่

ตอนท 129 คนทอยูเบ องหลัง




















ซูเหมยโกรธจนเกอบยนไม่ติด หงเหลียนรีบเข้ามา
ื
ื

ประคอง “ฮูหยิน สุขภาพสําคัญ อย่าโกรธจนเสียสุขภาพ




เลยเจ้าค่ะ”











ื
ื
สีหน้าของซูเหมยบึ งตึง จับมอหงเหลียนไว้แน่นจึงฝนยน
ื


8

ื
ื
็

ั

ขึ นได้ “เมอก่อนจอหยวนเปนเด็กเชอฟงด ตั งแต่ร้จักซู
ื
ี
ู
ื
ิ
จวซอถึงได้พูดกับข้าอย่างน หงเหลียน เจ้าสังเกตหรือไม่
ี

ว่าซูจวซอเหมอนซูหลิ วมาก”
ื

ิ
ื



ี
ู
หงเหลียนเริมร้สึกกลัวขึ นมาทันท นางหลุบตาลง นึกถึง

ิ
เหตุการณ์ในอดต “ฮูหยินคิดมากเกนไปแล้ว องค์หญง
ิ
ี

อันผิงหน้าตาไม่เหมอนคุณหนูใหญสักนด”
ิ
่
ื








“หน้าตาไม่เหมอนแต่นสัยเหมอนกันหลายอย่าง”
ื
ิ
ื










ี
ซูเหมยเริมผ่อนคลาย สงบลงมาก “เจ้าเด็กคนน คงไม่



ี
ู
็
่
ร้จักเจยมตัว เปนแค่ลูกกําพร้าอยูกับแม่ ถ้าไม่สังสอน
เสียบ้างคงจะกําเริบเสิบสานกับข้า หงเหลียน สืบเรื องน ี









9

ให้ชัด”












หงเหลียนขานรับ “เจ้าค่ะ ฮูหยิน”











ดวงตาซูเหมยฉายแววโกรธแค้น ตอนนั นนางสามารถกํา





ี
ี
จัดซูหลิ วได้ เวลาน จะปล่อยให้เจ้าเด็กนมาก่อกวนนาง
ได้อย่างไร












่
ซูหลิ ว ถึงเวลานั นข้าจะส่งหลานเจ้าไปอยูด้วย เจ้าตั งตา



ี
รอให้ด!










กลางดึก มเงาคนสีดําเงาหนึ งแวบเข้าไปในห้องของกู้
ี



ิ
ิ
เฉนหรง ขณะทกําลังเข้าไป กู้เฉนหรงก็ให้นางคุกเข่าลง

ี



10

ื
กับพ น












ิ
ื
่

ปงอวินไม่ถามอะไร ยังคงนังตัวตรงคุกเข่าอยูเบ องหน้ากู้
ิ
เฉนหรง










กู้เฉนหรงนอนเอนบนเตยง มหมอนพิงหนุนทเอว สีหน้า
ี
ี
ี

ิ
ู
่
เย็นชา ท่าทางเคร่งเครียด แต่ไม่พูดไม่จาคร่ใหญ









ิ

ี
“ปงอวิน หลายวันมาน เจ้าไม่ได้ทําอะไรลับหลังข้าใช่หรือ

ไม่”











“ผู้น้อยไม่เข้าใจความหมายของคุณชาย” ปงอวินหลุบ

ิ


ตา ไม่ยอมรับ







11

ื
ี
“ถ้าความจําเจ้าไม่ด ข้าจะเตอนความจําเจ้า เช่นไปจ้าง


ิ
ี
ี
ิ
นักฆ่าสํานักชงเฉยว” ดวงตาของกู้เฉนหรงมไอสังหาร
ฉายออกมาแวบหนึ ง













ิ
ิ
เปลือกตาของปงอวินกระตุก นึกไม่ถึงว่ากู้เฉนหรงจะสืบ
เรื องน ได้อย่างรวดเร็ว
ี











็

ี
ี
“ทข้าเรียกเจ้ามานย่อมสืบแน่ชัดแล้ว อย่าคิดว่าข้าเปน

ู
่
หุนให้เจ้าเชดตามใจชอบ เจ้าทําอะไร ข้าร้หมด”
ิ








ี
“คุณชาย ผู้น้อยทําอย่างน ก็เพอช่วยคุณชาย”
ื












12

ิ

ิ
ิ
ื

ู
ิ
เมอเห็นว่ากู้เฉนหรงร้แล้ว ปงอวินก็ไม่ปดบังต่อไป ถึงปด
ื
บัง กู้เฉนหรงก็ไม่เชอ

ิ





ี
ื
ื
ี
ิ
พอได้ยินอย่างน กู้เฉนหรงก็โกรธจัด เอามอตบพ นเตยง
ิ
ี
ื
ี
เตยงสะเทอนทันท กู้เฉนหรงขมวดคิ ว ขยับตัวอย่าง
ิ
รนแรง ปากแผลเปดออก
ุ










ิ
ื
ี

ปงอวินเห็นเช่นน ก็ร้อนใจ รีบเตอน “คุณชาย ดูแลตัวเอง
ด้วย”












“ปงอวิน เจ้าบังอาจนัก ยังมหน้ามาบอกว่าเพอช่วยข้า

ื
ี
ิ


ี

ื
ื
เจ้ายมมอท่านแม่มาฆ่าจวซอ ทั งกําจัดคนทข้าผูกพัน ทั ง
ื
ิ
ี
ทําให้ข้าตัดใจจากสกุลกู้ ยิงทเดยวได้นกสองตัวจริงๆ
ี





13

ื
ี

ี
ี
เจ้าทําอย่างน เพอบบให้ข้ากลับแคว้นเจยงใช่หรือไม่
ี
วันน ข้าขอบอกไว้ ข้าไม่กลับแคว้นเจยงแน่”
ี









ื
กู้เฉนหรงโกรธจัด ถ้าเขาตามไปไม่ทัน ซูจวซอคงตาย
ิ

ิ


ี
ิ
ื
ด้วยนํ ามอของคนสํานักชงเฉยว เมอก่อนเขานึกว่าเรื องน ี
ื
ซูเหมยเปนคนทํา หลักฐานทุกอย่างสอดคล้องกันพอด
็
ี








วันน กู้หลียวนบอกเขาว่าพบหวังเฉงแล้ว และมคนจวน
ิ
ี
ี
ื
สกุลกู้ใช้ทองพันตําลึงซ อมุกโลหิต











ี
เขาจึงนึกขึ นได้ว่าเรื องน อาจจะไม่ใช่การกระทําของซู




ื
เหมย แม้นางไม่ชอบซูจวซอ แต่ก็คงไม่ถึงขั นจะใช้
ิ

ี

ื

ทองคําตั งมากมายเพอฆ่าซูจวซอ เมอก่อนทเขามันใจว่า
ื

ิ
ื

14

็
เปนซูเหมย เพราะยังไม่ได้คิดให้รอบคอบ



















































































15

็
ี

ื

ิ
ตอนท 130 จวซอเปนคนสําคัญมาก






่
็
ี
ตอนอยูทถํ าคนสํานักชงเฉยวบอกเปนนัยว่าอกฝายหนึ ง

ี

ี
่
ิ
็
คอคนจวนสกุลกู้ เขาจึงคิดว่าเปนซูเหมยอย่างไม่ต้อง
ื
สงสัย










ี

เวลาน ทองพันตําลึงทซูเหมยจ่ายมทไปแล้ว ถ้าไม่ใช่นาง
ี
ี
ี
ิ

ิ

ก็ไม่น่าจะใช่กู้เฝนไต้และจวนอันผิงโหว กู้เฝนไต้ไม่ได้
ื
ิ

แค้นซูจวซอมากขนาดน จวนอันผิงโหวก็คงไม่ก่อเรื องใน
ี
ช่วงน ี












ิ
หลังจากวิเคราะห์แล้ว ในทสุดเขาก็สงสัยปงอวิน พอสืบ

ี


ิ
ได้ว่าหลายวันก่อนปงอวินออกไปนอกเมอง เขาจึงสอบ
ื







1

ิ

ิ
ี
็
ถามปงอวิน นึกไม่ถึงว่าได้ความจริงๆ เรื องน ปงอวินเปน

คนทํา










“คุณชาย ผู้น้อยทําโดยพลการโทษถึงตายจริงๆ แต่




ื
ี
ี
ผู้น้อยไม่มทางอน ช่วงหลังมาน พระพลานามัยของ

ี

ี
ฮ่องเต้ไม่สู้ด ซินอ๋องก็บบคั นหนักขึ นเรื อยๆ สถานการณ์

ในแคว้นเจยงเลวร้าย คุณชายโปรดกลับแคว้นเจยงเร็ว
ี
ี

หน่อย”












็
ปงอวินพูดอย่างจริงใจ เวลานั นนางคิดจะให้เรื องน เปน
ี
ิ

ี

การกระทําของซูเหมย เจตนาก็เปนอย่างทกู้เฉนหรงว่า
ิ
็

ปงอวินจงใจไปติดต่อคนสํานักชงเฉยวในฐานะคนของ
ิ
ี

ิ
จวนสกุลกู้












2

ู
ิ
นึกไม่ถึงว่ากู้เฉนหรงจะร้ข่าวอย่างรวดเร็วและตามไปทัน

เวลานั นปงอวินก็นึกเสียใจภายหลัง พอกู้เฉนหรงบอก

ิ
ิ


ิ
ี

ื
ี
นางจึงไปตามหาซูจวซอ โชคดทไปทันเวลา ไม่เช่นนั นผล
จะเปนอย่างไรก็คงคิดได้
็









ี

“สถานการณ์ในแคว้นเจยงเกยวอะไรกับข้า ข้าบอกเจ้า
ี

ตั งแต่แรกแล้ว จวซอเปนคนสําคัญทสุดสําหรับข้า ถ้าไม่
็
ิ


ื
ี
ื
ื
ได้นางไป ข้าไม่มวันออกจากเมองหลวง เจ้าลงมอ
ี
สังหารนางอย่างโหดเ**◌้ยม เจ้ากลับไปทูลฮ่องเต้ ขอให้



ื
ถอว่าข้าตายไปแล้ว ข้าไม่มวันกลับแคว้นเจยงแน่”
ี
ี










็
ี

ิ
“คุณชาย...” ปงอวินเริมร้อนใจ “เรื องน เปนความผิดของ
ผู้น้อย ผู้น้อยไม่ควรลงมอโดยพลการ คุณชายจะฆ่าจะ
ื




3

ี
แทงข้าอย่างไรก็ได้ แต่คุณชายต้องกลับแคว้นเจยง ถ้า



ิ
คุณชายไม่กลับไป องค์หญงอันผิงกับจวนสกุลกู้จะตก



่
อยูในอันตราย คนของผู้น้อยขัดขวางคนของซินอ๋องได้


ี

หลายคน พวกนั นไม่มวันเลิกราแน่ ผู้น้อยสืบมาว่าซิน

่
ี
ู
ี
ื
อ๋องมสายลับอยูในเมองหลวง เวลาน ยังไม่ร้ว่าคนคนนั น

เปนใคร ซินอ๋องคงมอบหมายให้คนคนนั นจัดการคุณ
็

ชายแน่ คุณชายโปรดคิดให้รอบคอบ”












ิ

เดิมทกู้เฉนหรงคิดจะสังหารปงอวิน แต่พอสงบใจ เขาก็
ิ
ี
ล้มเลิกความคิดน ี











ิ
ปงอวินเปนยอดฝมอชนดหาตัวจับยาก หลังจาก
ื
ี
ิ

็
ิ
ื
ู
ี
เหตุการณ์ครั งน ซูเหมยไม่พอใจซูจวซอมาก เขาไม่ร้ว่าซู

ื
เหมยจะจัดการซูจวซอหรือไม่ ปงอวินยังใช้ประโยชน์ได้
ิ


ิ
4

ี
ิ

“ปงอวิน ข้าให้โอกาสเจ้าไถ่โทษ ตั งแต่น ไปเจ้ารับผิด
ิ
ชอบความปลอดภัยของซูจวซอ ถ้าเกดเรื องขึ นกับนาง
ื
ิ

ี
ถึงตายข้าก็ไม่กลับแคว้นเจยง”












ปงอวินรับคําอย่างหนักแน่น “ได้ คุณชาย ผู้น้อยจะคุ้ม
ิ

ครององค์หญงอันผิงอย่างสุดความสามารถ”
ิ











ิ

ี

“นเปนโอกาสสุดท้ายของเจ้า ปงอวิน ถ้าเจ้าจะทําร้าย
็
ื
นาง ขอให้ฆ่าข้าก่อน ถ้าข้าจะตาย ขอตายเบ องหน้า



ิ
ื
ิ
ู
ิ
นาง” กู้เฉนหรงร้ว่าภารกจของปงอวินคออะไร จึงพูดกับ
นางอย่างน ทางแคว้นเจยงมอํานาจมากเกนไป อาศัย
ี
ี
ี
ิ
ิ
กําลังของกู้เฉนหรงเวลาน ไม่สามารถต้านทานได้ เขาได้
ี








5

็
ี
แต่ใช้อํานาจน ให้เปนประโยชน์










ิ
ี
ื
ี
ู
ิ


เหตุการณ์ครั งน ทําให้ปงอวินร้ว่าซูจวซอมความสําคัญ
ื
ิ
ี
ต่อกู้เฉนหรงมากเพยงไร นางไม่กล้าแตะต้องซูจวซออก
ี
ิ

ี
ไม่เช่นนั นนางคงไม่สามารถบรรลุภารกจทเบ องบนมอบ

ิ
ื
หมายให้







ิ
ื
ี
ิ

เดิมทนางคิดว่าถ้าซูจวซอตาย กู้เฉนหรงก็จะสงบใจกลับ
ู
ี
แคว้นเจยงได้ เวลาน จึงร้ว่าตนคิดผิด เจ้านายน้อยคนน ี
ี
ไม่ได้รับมอง่ายๆ อย่างทนางคิด
ื

ี









ิ
ปงอวินขานรับอย่างหนักแน่น “ผู้น้อยเข้าใจ จะคุ้มครอง


ี
ิ
องค์หญงอันผิงอย่างเต็มท”








6

“ออกไปได้!”












“คุณชาย บาดแผลของคุณชาย...”











“ข้าจัดการเองได้ เจ้าออกไป”












“ได้”












ื
ิ
ปงอวินลุกขึ นจากพ น ค้อมคารวะแล้วถอยออกไป จาก

ื

นั นก็หายไปท่ามกลางความมดยามคําคน
ื














7

------

























ี

็

ี
ตอนท 131 เปนคนทใครส่งมา




















กู้เฉนหรงถอนหายใจเบาๆ นึกไม่ถึงว่าตนจะดึงซูจวซอ
ื

ิ
ิ
ิ
ี
ู
ื
เข้ามาพัวพัน แต่เขาไม่กล้าบอกเรื องน ให้ซูจวซอร้ ไม่เช่น

นั นซูจวซอคงไม่ใส่ใจเขา
ื

ิ








ี
เวลาน ทั งเขาและนางต่างก็มศัตรรอบด้าน ในแง่น แล้ว
ี
ู
ี

8

เขากับนางเหมาะสมกันมากไม่ใช่หรือ














่
ี
ิ
ื
ี

ิ
สองวันต่อมา ในทสุดซูจวซอก็สืบได้ทอยูของหวังเฉง ร้ ู
ี
ื
ว่าหวังเฉงกําลังเร่งเดินทางมาทเมองหลวง นางจะรีรอ

ิ

ื
ไม่ได้แล้ว จึงเขยนจดหมายทิ งไว้ให้นางหวัง แล้วพาจอ
ี
ื
หลานออกไปจากเมองหลวงในวันเดยวกัน
ี







ี
่
ื


ิ
่
เวลาน หวังเฉงอยูทอําเภอปนเซยน ซึงอยูห่างจากเมอง
ี

ี
ิ
หลวงไม่ไกล ถ้านังรถม้า สองวันก็ถึง





็
นางเปนเด็กสาวทยังไม่ได้ออกเรือน ไม่สามารถออกจาก

ี

ี
ื
เมองหลวงตามใจชอบ แต่เวลาน นางไม่ใส่ใจอะไรแล้ว













9

ื
ี

เพอเลียงไม่ให้ซูเหวินหาเรื อง นางเขยนจดหมายทูลเสิ น

ื
ไทเฮาเปนพิเศษ ว่าตนออกไปนอกเมองหลวงเพอต้อน
ื
็
รับอาจารย์ นางร้ว่าเสิ นไทเฮาคงไม่ห้ามนางแน่ วันหลัง
ู



ิ
็
ถ้าเกดอะไรขึ น เสิ นไทเฮาจะเปนพยานได้









ิ
ื
เส้นทางจากเมองหลวงไปอําเภอปนเซยนเปนถนนหลวง

ี
็
ิ
ี
ราบเรียบ ตลอดทางไม่มเหตุการณ์อะไรเกดขึ น









ิ
ี
สองวันต่อมา นางก็ไปถึงอําเภอปนเซยนอย่างราบรื น










ิ
ี
อําเภอปนเซยนไม่ถอว่าเล็กนัก การตามหาหวังเฉงไม่ใช่
ิ
ื


ิ
ี
่
ู
เรื องง่าย นางไม่ร้ว่าเวลาน หวังเฉงยังอยูทอําเภอปน
ี
ิ
เซยนหรือไม่
ี






10

่
ถึงอย่างไรนางก็ต้องลองดู ไม่อาจนังรอความตายอยูท ี

ั
ี
จวนอันผิงโหวได้ เวลาน ยังมปญหาสําคัญอย่างหนึ ง ซู
ี

ื
ิ
ิ
ู
ิ

็
จวซอไม่เคยเจอหวังเฉง ไม่ร้เลยว่าหวังเฉงหน้าตาเปน
อย่างไร









ิ
การตามหาหวังเฉง จึงเปนเรื องยากแสนยาก
็










ิ

ื
ื
ื


เพอสะดวกในการออกนอกบ้าน ซูจวซอกับจอหลานต่าง
สวมชุดผู้ชาย เสื อผ้าเรียบง่าย ไม่สะดุดตา หลังจากมา

ื
ิ
ิ
ถึงอําเภอปนเซยนแล้ว ซูจวซอก็ให้คนขับรถม้าพาไปท ี
ี


่
ี
โรงเต ยมใหญทสุดของเมอง ดูว่าจะสืบถามข่าวคราว
ี
ื

ของหวังเฉงได้หรือไม่
ิ








11

ี

ขณะทผ่านบริเวณหนึ งซึงห่างไกลผู้คน จู่ๆ รถม้าก็ถูก
ขวาง












ื

คนขับรถม้ารีบรั งเชอกทันท ซูจวซอกับจอหลานเกอบพุง
ี
ื
ิ

ื
่
ื
ี
ิ
ตกลงบนพ น จอหลานเปดม่านรถม้าออก ขณะทกําลัง
ื

ื


ี
ื
่
คิดจะถามว่าเกดอะไรขึ น มอทยกอยูชะงักทันท ี
ิ

ี
่

ี
ู
รถม้าทมาขวางหน้าดูหรหรา มชายร่างใหญกํายําสอง
สามคนกระโดดลงมา หัวหน้าเปนหญงกลางคนแต่ง
ิ
็

หน้าเข้ม ได้กลิ นแป้งหอมฉุนล่องลอยมาแต่ไกล











ซูจวซอขมวดคิ ว ไม่ชอบกลิ นน เลย
ี
ื

ิ





12

็
“พวกเจ้าเปนใคร มาขวางรถข้าทําไม”












ื
ิ

ื
ี
จอหลานติดตามซูจวซอมาระยะหนึ งแล้ว พอจะมความ
ื
่
ิ
กล้าหาญอย่างซูจวซออยูบ้าง แม้ในใจจะวิตกเล็กน้อย

แต่ใบหน้าไม่ได้แสดงออกมา











ี
ิ
หญงกลางคนโบกผ้าเช็ดหน้า เดินส่ายเอวเข้ามาทหน้า

็
ี

รถม้าของซูจวซอ “แม่นางคนน แต่งตัวเปนผู้ชายดู
ื
ิ
ี
แปลกๆ คนรับใช้หน้าตาดขนาดน คุณหนูคงหน้าตาดแน่
ี
ี
ตามข้ามา! วางใจเถอะ ข้าไม่ทําอะไรเจ้าหรอก”











็
“เจ้าเปนใครกันแน่”








13

ื
ู

จอหลานร้สึกสังหรณ์ใจ คนพวกน ขวางรถม้าไว้ แสดงว่า
ี
เตรียมการล่วงหน้าแล้ว












ิ
ิ
หญงกลางคนปดปากหัวเราะ “แม่นาง ถามทําไมตั งมาก


ี
ู

ื
มาย พอไปถึงทเจ้าจะร้เอง แม่นางทมาจากเมองหลวง

ี
ื
ี
ี
ไม่ใช่อย่างน หน้าตาสดใส แสดงว่านํ าในเมองหลวงด”







ิ
ซูจวซอลงจากรถม้า มองดูหญงกลางคนอย่างเย็นชา
ิ

ื
ี

คนคนน แต่งตัวฉูดฉาด ไม่เหมอนคนทประกอบอาชพ
ี
ี
ื
ี
สุจริต นางเพิงมาถึงอําเภอปนเซยน พวกน ก็เข้ามาหา
ี
ิ


แสดงว่ารออยูก่อนแล้ว หรือว่าเกยวข้องกับคนเมอง
ื
ี

่
หลวง











14

ี
ดูแล้วคนพวกน เอาใจใส่นางจริงๆ จ้องมองนางตลอด


เวลา













ื
ิ
ิ
แต่ซูจวซออยากจัดการเรื องหวังเฉงอย่างเร่งด่วน จึงไม่ม ี
เวลานึกถึงคนเมองหลวง คาดไม่ถึงว่าพวกน ไม่ยอมเลิก
ื
ี

รา ไม่แม้แต่จะปล่อยให้นางมเวลาหายใจ
ี












ี
คราวน เปนคนทใครส่งมากัน
็
ี





























15

ี


ี
ี
ตอนท 132 เมยน้อยคนทเก้า




















ิ
พอเห็นซูจวซอ หญงวัยกลางคนก็ทําท่าพอใจ พูดชมไม่

ื
ิ
ขาดปาก “แม่นางคนน สวยสุดยอดจริงๆ ท่านเจนเห็น
ี
ิ

ิ
ี
เข้าต้องพอใจแน่ แม่นาง ถ้าเจ้ารับใช้ท่านเจนให้ด คน


สวยอย่างเจ้าต้องเปนคนโปรดของท่านเจนแน่”
ิ
็










“ข้ากับป้าไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน เหตุใดป้าจึงมารอ



ี


ข้าทน” ซูจวซอสีหน้าสงบ นํ าเสียงราบเรียบ

ื
ี
ิ





ิ
หญงกลางคนนึกชมในใจ ไม่เสียททเปนแม่นางจาก
็
ี
ี



1

ี
ี
ื
ู
็
่
็
เมองหลวง ดูทเดยวก็ร้ว่าเปนแม่นางตระกูลใหญ เปน
ื

็

คนผ่านโลกมาแล้ว พบคนก็ไม่ตนเต้น ถ้าเปนเด็กสาวทัว
ไปคงตกใจจนร้องไห้แน่










“เปนเพราะข้ากับแม่นางมวาสนาต่อกัน แม่นาง ตามข้า
ี
็

ไปเถอะ! ท่านเจนรอเจ้าอยู”
่
ิ










“รอข้าทําอะไร”












หญงกลางคนสีหน้าดใจ ลูบท้ายทอยตนเอง “ดูสิข้า
ี
ิ

ิ
ื
็
ตนเต้นจนลืมบอกแม่นาง สกุลเจนเปนตระกูลใหญ ่

็
ิ

ิ
อันดับหนึ งของอําเภอปนเซยน ท่านเจนเปนเจ้านายสกุล
ี
เจน วันน ถ้าแม่นางแต่งงานกับท่านเจน วันหลังแม่นาง
ิ
ิ
ี






2

จะมังคังรํ ารวย”










ิ

ิ
ื
ิ

หญงกลางคนไม่ได้บอกซูจวซอว่า ท่านเจนทนางพูดถึง
ี
อายุแปดสิบแล้ว










ิ
แม้ร่างกายยังแข็งแรง แต่สําหรับซูจวซอแล้วก็เปนคนร่น
ื
็
ุ
ิ
ี
ี
่
ปู อกทั งก่อนหน้าน ท่านเจนมเมยน้อยแปดคนแล้ว ถ้า
ี
ี
นับนางด้วยก็เปนคนทเก้า
็

ี








ี
“พวกเจ้าบังอาจมาก คุณหนูของข้าไม่ใช่คนทพวกเจ้าจะ

มายุงเกยว หลีกไปให้พ้น”

ี
่









จอหลานร้สึกถึงอันตราย รีบเข้ามายนขวางข้างหน้าซู
ื
ู

ื



3

ิ
ื
จวซอ ตะโกนบอก









ิ
“แม่นางน้อย เจ้าขู่ใครหรือ ท่านเจนจ่ายเงนไปแล้ว ไม่
ิ

ิ


ี
ื
ี

ี

ี
ว่าเมอก่อนเจ้าเปนใคร พอเข้ามาทอําเภอปนเซยน ทนก็
็

ิ
ู
ี
ื
คออาณาจักรของสกุลเจน พอถึงตอนนั นไม่มใครร้ว่าเจ้า
ื
ไปไหน ทางทดพวกเจ้าเชอฟงไว้ ไม่เช่นนั นจะลําบาก มา
ั

ี
ี

น พานางไป อย่าให้ท่านเจนรอนาน”

ิ
ี
พูดจบหญงกลางคนก็โบกมอ ชายร่างใหญกํายําทอยู ่

ิ
่
ี
ื
ข้างหลังรีบเข้ามาจับซูจวซอกับจอหลาน พอถึงตอนน ซู
ื
ิ


ื
ี
จวซอก็ร้สึกอกครั งหนึ งว่าไม่มยอดฝมออยูข้างกายช่าง

ี
ื
ี
ู
ี
ิ
่
ื
ไม่สะดวกสบายเอาเสียเลย












4

ื
นางได้ให้จอซูรับสมัครคนไว้หลายคน แต่ทั งหมดอยู ่


ิ
รักษาการณ์ในเรือนเฉนเหอ ตอนทนางออกมาไม่อยาก
ี

ู
ิ
ี
ให้ใครร้ จึงไม่ได้พาคนมาด้วย อกทั งอําเภอปนเซยนอยู ่

ี
็
ี
ไม่ไกล เส้นทางเปนถนนหลวง คงไม่มโจร









ื
นึกไม่ถึงว่าจะมคนในเมองหลวงขายตัวนางแล้ว ช่างคิด
ี


ออกมาได้











ี
่

ี
“รอเดยว ข้าไปกับพวกเจ้าก็ได้ แต่ยังมของอยูบนรถม้า
ข้าจะเอาไปด้วย”












ิ

จู่ๆ ซูจวซอก็เปดปากพูด
ิ
ื











5

ิ
ี
็
“สกุลเจนมทุกสิ งทุกอย่าง แม่นางจําเปนต้องเอาอะไรไป

ี
อก”










“ข้าชอบใส่เสื อผ้าของตัวเอง”












ิ
ี
หญงกลางคนตั งใจจะพาคนไปส่งมอบ อกทั งกลัวจะทํา

ิ
ื
ื



ิ
ให้ซูจวซอบาดเจ็บ จึงไม่ห้ามซูจวซอ แต่สังคนให้จับตาดู
ซูจวซอไว้

ิ
ื







ื
นางหยิบห่อสัมภาระลงจากรถม้า และถอโอกาสทิ งป้าย


็

ี
หยกไว้ ทเหลือปล่อยให้เปนเรื องของโชคชะตา









ชายร่างใหญกํายําเห็นซูจวซอหยิบสัมภาระ ก็รีบเข้ามา
่
ื

ิ



6

ื

ิ
ื

ั
จับตัวซูจวซอกับจอหลาน ใช้ดาบฟนคนขับรถม้า






ื

ซูจวซอกับจอหลานขึ นไปบนรถม้าของพวกนั น ตลอด
ื

ิ
ทางนางจ้องมองคนพวกนั น หญงกลางคนคอยพูดอยู ่
ิ


ิ
ี
ข้างๆ ยกย่องความดของท่านเจนต่างๆ นานา เทิดทูน

ิ

ื
ท่านเจนสูงสุดฟ้าจนซูจวซอไม่มโอกาสพูดแทรก
ี
ิ







พอมาถึงจวนสกุลเจน พวกนั นไม่ได้พาซูจวซอเข้าทาง

ื
ิ
ิ
ิ
ประตูหน้า แต่เข้าประตูหลังไปยังจวนสกุลเจน











ิ

ื

ื
หลังจากเข้าประตูแล้ว หญงกลางคนก็พาซูจวซอกับจอ
ิ
หลานเดินทะลุทางเล็กมาถึงลานด้านหลัง ซูจวซอมอง
ื

ิ
รอบข้างอย่างละเอยด เห็นลานด้านหลังปลูกเซยนฮ
ี

ี







7

วา[1]หลายต้น












จากนั นก็เดินผ่านเส้นทางอีกหลายสายจึงมาถึงเรือน




ี
ื
ิ

หลังหนึ ง หญงกลางคนพาซูจวซอเข้ามาทห้องโถง
ิ






เจ้าบ้านเปนชายชราผมขาวโพลนสวมเสื อคลุมยาวสี
็


่

แดงสดนังอยู รอยย่นบนใบหน้าต่อกันเปนวง ดวงตาขุ่น
็

ี
มัว แต่ยังมประกาย











ิ
ื
ื

ี
พอเห็นชายคนน ซูจวซอยังคงสงบ แต่จอหลานสีหน้า


ิ
ี
เปลียนไป เดิมทนางคิดว่าท่านเจนทหญงกลางคนพูดถึง
ิ
ี

ี
คงอายุไม่เกนห้าสิบป นึกไม่ถึงว่าจะเปนชายแก่อายุไม่
ิ
็
ี

ตํากว่าแปดสิบ ทําอย่างไรด






8