หวนแค้นชะตารัก เล่ม2

ี
็
ิ

“เหลวไหลจริงๆ พสาวเปนองค์หญงอันผิง ป้าสะใภ้เห็น
ชวิตคนไร้ความหมายแล้วหรือ” ซูเหม่ยเสียนทนความ
ี


เจ็บปวดแล้วพูดออกมา มองดูซูเหวินด้วยแววตาขอร้อง




“ท่านพ่อ ท่านพ่อช่วยจัดการเรื องน แทนข้าด้วย ป้าสะใภ้
ี


จะ...ฆ่าข้า”












ี
“ยังไม่ไปเรียกหมออก”










ี
ซูเหวินสีหน้าเขยวคลํ าตะคอกออกมา ในใจของเขา



เดิมทก็โกรธแค้นอยูแล้ว คราวน เขาไม่คิดจะปล่อยนาง
ี
ี
่

หวัง แต่ฐานะของซูจวซอเปลียนไป เขาไม่อาจลงโทษ

ิ

ื
นางหวังโดยพลการ ยังต้องทูลฮองเฮาและไทเฮาก่อน




แล้วค่อยจัดการ












178

พ่อบ้านได้สติรีบออกไปเรียกหมอทันท ี












ขณะนั นซูคังลูกชายคนโตของซูเหวินก็เข้ามาอย่างเร่งรีบ



ื

ี
ี
เห็นซูเหม่ยเสียนนอนทพ น ซูคังหน้าซด รีบคุกเข่าลงกับ
พ น ประคองซูเหม่ยเสียน “น้องหญง เจ้าเปนอะไรไป”
ื
ิ
็








่

“พใหญ ท่านต้องช่วยจัดการแทนข้า ป้าสะใภ้...จะฆ่า
ี

ข้า”











ี
ซูเหม่ยเสียนเสียงเบาลง ไม่มแรงแล้ว











ี
ี
่
ครั งน นางตัดสินใจตาย เพราะร้ว่าแม้ตนอยู ชวิตน ก็ถูก
ี
ู

179

ทําลายไปแล้ว












ิ
ตั งแต่เกดเรื องขึ น นางก็มองเห็นจุดจบของตัวเอง










ี
ผ่านไปสองสามป ซูเหวินคงจะให้นางแต่งงานกับคน



ี
ตระกูลตําอย่างเงยบๆ เรื องราวของนางกระจายออกไป


่
นานแล้ว คนตระกูลใหญไม่มใครแต่งกับนางแน่
ี










หัวใจของซูเหม่ยเสียนสูงกว่าฟ้า ถ้านางแต่งงานกับคน





ี
ตระกูลตํา นางขอตายดกว่า แต่ก่อนตายขอตอบโต้ซู


จวซอให้สาสมสักครั ง ไม่เช่นนั นนางไม่อาจกลํ ากลืน
ื
ิ

ความแค้นในใจได้















180

ี

ตอนท 160 นางหวังถูกจับ














181

ซูคังใจกล้าจริงๆ พอได้ยินว่านางหวังทําร้ายซูเหม่ยเสีย



น ก็ลุกขึ น เดินไปหานางหวัง พูดอย่างดุดัน “เหม่ยเสีย




นถูกกักตัวในเรือนให้สํานึกผิด เหตุใดป้าสะใภ้ถึงไม่ยอม



ปล่อยนาง กล้าก่อเรื องในจวนต่อหน้าผู้คน ป้าสะใภ้ไม่




ื
เห็นแก่กฎหมายบ้านเมองหรือ”










ื
ิ
ี
นางหวังสีหน้าซดเผอด ซูจวซอประคองนางหวัง
ื

ประสานสายตากับซูคังก่อนจะพูดว่า












ี
ู
็
“แม่ข้าเปนคนอย่างไร ทุกคนในจวนอันผิงโหวร้ด แม้แต่
ี
มดยังไม่กล้าเหยยบ แล้วจะฆ่าคนได้อย่างไร เหม่ยเสีย









182

ื
ี
นถอมดเข้ามาตั งใจจะก่อเรื อง เผลอสะดุดล้มทําให้ตัว


ี

ี
เองบาดเจ็บ เรื องน ไม่เกยวกับแม่ข้าสักนด”
ิ







“องค์หญงช่างร้จักพูดผิดให้เปนถูก” ซูคังยิ มหยัน
ิ
็
ู










ี

“พวกเจ้ามาน เอาฮูหยินไปคุมตัวไว้” ซูเหวินออกคําสัง
ี
ยามรักษาการณ์รีบวิงเข้ามาทันท คนหนึ งกระหนาบซ้าย



อกคนหนึ งกระหนาบขวาจะพานางหวังไป ซูจวซอเข้า
ี
ื

ิ
ขวางไว้ ดวงตาฉายแววขุ่นเคอง “ลองดูใครกล้าเข้ามา”
ื













ี
ื
ิ
ี
“จวซอ เวลาน หลักฐานชัดแจ้ง ข้าต้องพาพสะใภ้ควบคุม
ี
ื
ุ
ี
ตัวไว้ พร่งน ให้เจ้าเมองมาตรวจสอบเรื องน ข้าจะเข้าวัง
ไปทูลฮองเฮา









183

ี

ื
ื
ี
คนน ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องควบคุมตัวพสะใภ้ไว้ เรื องอนให้

ื
ื

ิ
เจ้าเมองมาตรวจสอบ จวซอ เจ้าหลีกไป ไม่เช่นนั นอย่า
หาว่าข้าไม่เกรงใจ”











ซูเหวินและคนงานรอวันน มานาน เพิงได้โอกาสตอนน
ี
ี

ี
จึงไม่พลาดแน่ ไม่ว่าอย่างไร นางหวังก็หนไม่พ้น แม้ซู




จวซอจะไปทูลไทเฮา เขาก็มเหตุผลมาแก้ตัว คนทเขา
ี
ิ
ื

ี
กังวลก็มแต่ไทเฮาเท่านั น
ี









่

ื
ิ
ี
ซูจวซอร้ว่าครั งน คงขัดขวางไม่อยู ท่ามกลางสายตาของ
ู
ผู้คน นางก็ไม่สามารถพูดให้ชัดเจน ต้องรอเข้าวังไปหา



ี
ุ
ไทเฮาพร่งน เวลาน มแต่ไทเฮาเท่านั นทจะช่วยนางหวัง
ี
ี
ี





184

ได้












“ท่านแม่...”











ู
ซูเหลียงอินร้อนใจมาก ร้องเรียกท่านแม่ แต่ก็ไม่ร้จะทํา



อย่างไร












“ท่านแม่ ท่านไม่ต้องห่วง ข้าจะช่วยท่านออกมาให้ได้”











ิ

ื
ซูจวซอก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ งพูดเสียงกร้าว นางหวัง

ี
ื
ู

ิ
พยักหน้า นางไม่ร้ว่าซูจวซอจะหาวิธอย่างไร เวลาน ได้
ี

ิ
ื
แต่หวังว่าอย่าให้เรื องพัวพันถึงซูจวซอ เมอเห็นว่าคง
ื

ิ
่
ขวางไม่อยู ซูจวซอจึงได้แต่ยอมหลีกทาง ให้คนงานใน
ื


185

บ้านพานางหวังไป












ื
หลังจากนางหวังถูกพาตัวไปแล้ว หมอก็ถอ**บยามาถึง



ื
อย่างเร่งรีบ วิงเหยาะมาตลอดทาง เหงอเม็ดเล็กผุดเต็ม


ื
หน้าผาก พอวาง**บยาแล้วก็รีบคุกเข่าลงกับพ นจับชพ
ี

จนซูเหม่ยเสียน สีหน้าเคร่งเครียด












็
“หมอหลิว เหม่ยเสียนเปนอย่างไร”











“เรียนคุณชายใหญ คุณหนูรองบาดเจ็บสาหัส เสียเลือด
่


มากเกนไป เกรงว่าจะไม่ไหว”
ิ











หมอหลิวรายงานอย่างนอบน้อม มองสีหน้าของซูเหวิ







186

นกับซูคังอย่างระมัดระวัง เกรงว่าทั งสองจะเอาความ





ี
โกรธมาลงทตน









ิ

ื
ี
ู
ซูจวซอกลับร้สึกประหลาดใจ ซูเหม่ยเสียนมบาดแผลท ี
ท้อง และไม่ถูกจุดสําคัญ มดสั นเล็กๆ ทําให้นางตายได้
ี


หรือ












พอได้ยินว่าซูเหม่ยเสียนไม่มทางรอดแล้ว ซูคังก็ยกเท้า
ี


ี
ขึ นถบหมอหลิว ร้องด่า “เจ้ามันไม่เอาไหน” พูดจบก็หัน



ไปขอความเห็นซูเหวิน “ท่านพ่อ ท่านพ่อต้องช่วยชวิต
ี



น้องหญงให้ได้นะขอรับ”
ิ










ซูเหวินไม่พูดไม่จา รีบให้คนพาซูเหม่ยเสียนออกไป ก่อน










187

ิ

ื
ไป ซูคังถลึงตาใส่ซูจวซออย่างรนแรงขวับหนึ ง “ถ้าน้อง
ุ
็
สาวข้าเปนอะไรไป ข้าไม่ปล่อยเจ้าแน่”










หลังจากทุกคนออกไปแล้ว ซูเหลียงอินก็ถามด้วยสีหน้า




ี
ร้อนใจ “พ เราจะทําอย่างไรด ซูเหม่ยเสียนจงใจทําอย่าง
ี

ี
ี
น เพราะนางเลือกจัดการท่านแม่ แต่เราไม่มหลักฐาน


อะไรเลย”











------



































188

ี

ตอนท 161 ความตายของนางหวัง























ุ
“ไม่ต้องกลัว พร่งน ข้าจะเข้าวังไปเฝ้าไทเฮา ถ้าไม่ได้
ี


ิ
จริงๆ ก็ชงตัวท่านแม่ ถึงอย่างไรก็ต้องรักษาชวิตท่านแม่
ี

ให้ได้”












ื
ิ
ซูจวซอกล่าวพลางลูบมอซูเหลียงอิน อยากให้นางสงบ
ื

ใจ











ซูเหลียงอินจึงวางใจลงบ้าง แต่พอนึกถึงการกระทําของ




ซูเหม่ยเสียนแล้วก็อดพูดไม่ได้ “ซูเหม่ยเสียนเลวร้าย







1

ี
ิ
เหลือเกน ต้องการใส่ร้ายท่านแม่ ถึงกับเอาชวิตเข้าแลก


บ้าไปแล้ว”











“แผลอาจจะลึก แต่ไม่เข้าจุดสําคัญ หมอหลิวไม่ได้พูด




ความจริง”











“ถ้าอย่างนั น...”












ื
ื

ิ
ซูจวซอดวงตาฉายแววอํามหิต “ในเมอนางอยากตาย ก็

ควรให้นางสมใจ”











ซูเหลียงอินเข้าใจความหมายของซูจวซอ แม้จะร้สึก
ู
ื
ิ

ตกใจบ้าง แต่พอนึกถึงเรื องทซูเหม่ยเสียนทําลงไปก็ร้สึก
ู

ี




2

ว่าสมควรแล้ว













ี
ื
ื
คนน ไม่มใครหลับลง ซูจวซอกับซูเหลียงอินก็ไม่ได้หลับ
ิ
ี
ิ

จนกระทังฟ้าใกล้สว่าง ซูจวซอจึงเคลิ มหลับไป
ื







ิ

เวลาผ่านไปไม่นาน ซูจวซอก็ร้สึกตัวว่ามคนมาปลุก พอ
ื
ู
ี
ลืมตาขึ น เห็นจอหลานสีหน้าร้อนใจ
ื










“คุณหนู แย่แล้ว ฮูหยินเกดเรื องขึ น”
ิ











็
“แม่ข้าเปนอะไรไป”












ื
ี
ื
ู

ซูจวซอร้สึกสังหรณ์ใจไม่ด ผุดลุกขึ นนัง ทว่าเนองเพราะ
ิ
3

ี
ื
ี
ิ

เปลียนท่าเร็วเกนไปทําให้เวยนศรษะ นางจึงยกมอขึ น
จับศรษะ
ี










ื

ื
“เมอคนฮูหยินเอาหัวโขกกําแพงตาย คนพวกนั นบอกว่า

ี
ฮูหยินฆ่าตัวตายหนความผิด”










ี
จอหลานเอ่ยด้วยสีหน้าเจ็บปวด นางร้ดว่านางหวังไม่ได้
ู
ื

ฆ่าตัวตายหนความผิด แต่ถูกคนพวกนั นฆ่าแล้วอ้าง
ี


ี
เหตุผลเหลวไหลอย่างน












พอได้ยินคําบอก ซูจวซอกําหมัดแน่น เส้นเลือดดําปูดนูน
ื
ิ

ออกมา สีหน้าทั งร้สึกผิดและเจ็บปวด ครั งน นางสะเพร่า
ี
ู

ื
ื
เอง นึกไม่ถึงว่าพวกนั นจะลงมอเมอคน แสดงว่าตั งใจจะ
ื







4

่
ฆ่านางหวังอยูแล้ว











ประตูห้องเปดออก ซูเหลียงอินวิงโซเซเข้ามา ดวงตาแดง
ิ




ิ
ี
กํา “พ ท่านแม่เกดเรื องแล้ว”








ื
ซูจวซอได้สติ รีบเลิกผ้าห่มลงจากเตยง ใช้สติทยังเหลือ
ี

ิ

ี
ออกคําสัง “เอาเสื อผ้าข้าออกมา”










ื
ิ

ื
ซูจวซอสวมเส อผ้าเสร็จ รวบผมง่ายๆ ไม่ทันล้างหน้า ก็

ี
พาซูเหลียงอินไปศาลบรรพชนทคุมตัวนางหวังไว้










ื
เมอคนนางหวังถูกคุมตัวไว้ในศาลบรรพชน เรื องคุมตัว
ื

ื


นางไว้ทน ซูจวซอไม่อาจโต้แย้ง
ี
ิ

ี
5

ี
พวกนั นถึงกับทําเรื องน ในศาลบรรพชนตระกูลซู ป้าย


ี
่
วิญญาณพ่อแม่ของนางและซูหมิงก็อยูในน นางไม่ร้ว่า
ู


ู
พวกเขาในหลุมศพมองเห็นทุกอย่างทเกดขึ นหรือไม่ ร้แต่
ิ
ี
ี
ว่าเวลาน นางแค้นมาก













่
ี

ี
ขณะททั งสองไปถึงศาลบรรพชนนั น ซูเหวินก็อยูทนัน

ี
กล่าวด้วยสีหน้าอาลัยอาวรณ์ “นึกไม่ถึงว่าพสะใภ้จะฆ่า
็
ตัวตาย ถ้าอย่างนั น เรื องน ก็จบลง ไม่จําเปนต้องให้ผู้คน
ี


ื
ร้ เราเปนคนครอบครัวเดยวกัน จวซอ เหลียงอิน พวกเจ้า
็
ู
ี
ิ

ี
ทําพิธไว้อาลัย ข้าจะเข้าวังไปทูลรายงานต่อฮองเฮา”









ครั นซูเหลียงอินเห็นศพนางหวังแล้วก็ควบคุมตัวเองไม่




่

อยู จะพุงเข้าไป ซูจวซอเอามอจับซูเหลียงอินไว้แน่น
่
ื
ื
ิ
6

่
ื
เตอนว่า “อย่าวูวาม”











ี
็

“พ เขานันแหละ เขาเปนคนฆ่าท่านแม่ ข้าจะจัดการ
เขา!”













ื
ื
ิ
ซูเหลียงอินดิ นรนขัดขน ซูจวซอดึงอย่างสุดแรงจึงหยุดยั ง
นางได้












ู
ซูเหวินขมวดคิ ว “เหลียงอิน ข้าร้ว่าเจ้าเสียใจ แต่ไม่ควร



พูดจาเหลวไหล ข้าเองก็เพิงร้เรื องน เมอเช้า”
ี
ู
ื









“เหลียงอิน พพูดเจ้าไม่ฟงแล้วหรือ”
ี
ั










7

ิ

ื
ี
ซูจวซอพูดเสียงหนักแน่น ซูเหลียงอินตะลึง ไม่ดิ นรนอก
ื
ื
ื
ซูจวซอปล่อยมอซูเหลียงอิน แล้วคุกเข่าลงกับพ น กอด

ิ
ร่างนางหวังแล้วร้องไห้ออกมา








































































8

ิ
ื
ี
ตอนท 162 จวซอโทษตัวเอง





















“อารอง เรื องงานศพของท่านแม่ ข้าจะจัดการเอง”
















9

ิ
ื
ซูจวซอเอ่ยด้วยสีหน้าสงบ สงบจนเย็นชา นางไม่อยาก

ให้พวกนั นหัวเราะเยาะ












ิ
ื
ี
ซูเหวินนึกไม่ถึงว่าซูจวซอจะสงบขนาดน ไม่ร้องไห้ไม่
็
ู
ี
ี

โวยวาย จึงร้ทันทว่าทําไมนางจึงเปนทโปรดปรานของ
ไทเฮา เขาพยักหน้า “ถ้าเจ้าอยากแสดงความกตัญ ู




ิ
ื
ี
เรื องน ก็ให้เจ้าจัดการ จวซอ ต้องการอะไรก็บอกได้”







“ไม่ร้ว่าน้องเหม่ยเสียนเปนอย่างไรบ้าง”
็
ู











ื
ซูเหวินถอนหายใจ “ยังสลบไม่ฟน เกรงว่าจะอยูไม่ถึง
่

ี
พร่งน ”
ุ













10

ิ
ื

พูดจบซูเหวินก็ส่ายหน้าแล้วจากไป ซูจวซอมองตามหลัง

ซูเหวิน ดวงตาฉายแววอํามหิต











นางเดินไปข้างหน้านางหวัง คุกเข่าลงข้างๆ สะกดความ




เจ็บปวดในใจ ตรวจดูบาดแผลบนตัวของนางหวังอย่าง



ี
ละเอยด











ี
บนหน้าผากมรอยชํ าเลือดจริงๆ นอกจากน แล้วก็ไม่พบ
ี

บาดแผลภายนอกชัดเจน ลําพังนางหวังไม่สามารถพุง
่



เข้าชนกําแพงได้ หรือว่าจะถูกพวกนั นจับกระแทก




กําแพง











ี
ื
“ท่านแม่ ตนเถอะ รองเท้าทท่านทําให้ข้ายังไม่เสร็จเลย








11

ี
ี

ื
พรองบอกว่าอกไม่นานก็จะกลับ ท่านแม่ตนเถอะ” ซู
เหลียงอินร้องไห้พลางเขย่าร่างของนางหวัง นํ าตา



ไหลพราก หยดลงบนร่างของนางหวัง












“ข้าขอโทษ ท่านแม่ ข้าไม่ได้ปกป้องท่านให้ด ข้าขอ
ี


ู

ื
ิ
โทษ...” ซูจวซอก้มหน้า ร้สึกผิดอย่างรนแรง ด้วยร้ว่าตน
ู
ุ
ื
ทําให้นางหวังพลอยเดอดร้อนไปด้วย









ี
ื
็
นางหวังเปนคนทไม่สู้รบตบมอกับใคร ถ้าไม่ใช่เพราะ

่
นางเปนคนดึงนางหวังเข้ามาอยูท่ามกลางอันตราย นาง
็


ี
หวังคงไม่เสียชวิต พอนึกอย่างน แล้ว ซูจวซอร้สึกละอาย
ื
ิ
ี
ู


ใจยิงนัก















12

็
ี
นางหวังมศักดิ เปนน้องสะใภ้ น้องชายตายไปแล้ว


นางอยากดูแลน้องสะใภ้กับหลานชายหลานสาวแทน



น้องชาย นึกไม่ถึงว่าจะทําให้นางหวังถูกทําร้าย













ื
ี
ี
ื
หลังจากฟนคนชพ นางหวังดกับนางมาตลอด ดูแล
ิ
นางอย่างใกล้ชดไม่เคยบกพร่อง นางเองก็ถอน้องสะใภ้
ื

็
ี
คนน เปนแม่









ิ

ื
พอได้ยินซูจวซอพูดขอโทษ ซูเหลียงอินก็เช็ดนํ าตาแล้ว

ื

ี
ี

ื
ิ
จับมอซูจวซอ “พ อย่าโทษตัวเองเลย เรื องน ไม่ใช่ความ

ผิดของพ พวกนั นต่างหากททําร้ายท่านแม่ เมอก่อนเรา

ี
ื

ี
ี
ู

มักจะโดนคนอนรังแก ข้าร้ว่าพอยากให้เราอยูสุขสบาย
่
ื

็
ี


ี
ช่วงเวลาน พก็ปกป้องเราเต็มความสามารถ พ เปน
ี
เพราะข้าไร้ความสามารถ ไม่ได้ช่วยอะไรพเลย ไม่ได้ปก

ี
13

ป้องท่านแม่ ถ้าจะโทษก็ต้องโทษข้า”












ี
“เด็กโง่ เจ้าอายุเท่าไร อย่าพูดอย่างน ”










ื


ื
ื
ิ
ซูจวซอยนมอไปเช็ดนํ าตาพลางลูบหลังซูเหลียงอิน






“ข้าไม่ใช่เด็กแล้ว พ เราต้องแก้แค้นแทนท่านแม่ให้ได้ อา
ี



รองทําเกนไป ตอนนั นท่านพ่อเองอาจจะถูกคนพวกนั น
ิ


ิ
ทําร้ายด้วยก็เปนได้ จะข่มเหงกันเกนไปแล้ว”
็










่
็
ซูเหลียงอินราวกับโตเปนผู้ใหญขึ นมาทันท ดวงตาฉาย
ี
แววโกรธแค้น ไม่ไร้เดยงสาอย่างแต่ก่อน
ี












14

ิ
ู
ื
ซูจวซอร้สึกคลายความห่วงใยแต่ก็เสียใจ นางอยากให้ซู
่
เหลียงอินอยูอย่างไร้ความกังวล ไม่ต้องรับร้ความโหด
ู

ี
ร้ายเช่นน











เวลาน คงเปนไปไม่ได้ นางกับซูเหลียงอินตกอยูใน
ี
่
็

อันตราย และบางทนางอาจจะดูแลไม่ทัวถึง ดังนั นซู
ี


เหลียงอินจึงต้องหัดป้องกันตัว











ิ
ไม่เช่นนั นนางกลัวว่าจะเกดเรื องกับซูเหลียงอินด้วย











เมอก่อนนางไม่เคยลังเลในการตัดสินใจ เวลาน ความ
ี
ื


ี
ู
ื
ตายของนางหวังเหมอนเตอนให้ร้ เหตุการณ์ทเกดขึ น
ิ

ื
็
เปนสิ งทนางต้องการทํา แต่นางหวังกับซูเหลียงอินเล่า
ี






15

ิ
ื

พอคิดได้เช่นน ซูจวซอก็มองหน้าซูเหลียงอินด้วยสีหน้า
ี
จริงจัง “เหลียงอิน ถ้าเจ้าไม่ชอบชวิตอย่างน ข้าจะส่งเจ้า
ี
ี


ี
ื
ออกไปจากเมองหลวง ให้เจ้าพ้นจากเรื องพวกน เรื อง

ื
การแก้แค้นข้าจัดการเอง ข้าจะคนความยุติธรรมให้ท่าน



แม่”












------











ี

ตอนท 163 ช่องว่างระหว่างแม่กับลูกสาว


























16

ี

ี
ซูเหลียงอินสันหัวอย่างเด็ดเดยว “พ ข้าไม่ไปเด็ดขาด ข้า



ู
่
ี

ื
จะอยูช่วยพ ข้าร้สึกมาตลอดว่าพทําถูกเสมอ เมอก่อน
ี
่
เราอยูอย่างอึดอัด ท่านแม่พูดกับเราเสมอว่าการอดทน

่
ี

อดกลั นจะทําให้เราอยูรอด แต่ครั งก่อนพก็โดนหลีหรง
ี
บบคั นจนเกอบตาย ถ้าไม่ใช่เพราะโชคยังด ข้าคงไม่มพ ี
ี
ี
ื
ี
็
่
สาวแล้ว เราสองคนเปนพน้องกัน ข้าอยากอยูกับพ ถึง

ี

ตายข้าก็ไม่กลัว”










“อย่าพูดโง่ๆ เจ้าไม่เปนไรแล้ว”
็











็

ี
ซูจวซอให้สัญญากับตัวเองในใจว่า ขอให้ครั งน เปนครั ง
ิ
ื
ิ
สุดท้าย นางจะไม่ยอมให้เกดเหตุร้ายกับซูเหลียงอินและ


ิ
ี
ื
ู
ซูเหิง เหตุการณ์ครั งน เตอนให้นางร้ว่า นางใจร้อนเกนไป








17

ุ
ความโกรธแค้นอย่างรนแรงทําให้นางอยากกําจัดพวก


ี

นั นให้หมด จนพวกนั นร้อนใจ ในทสุดก็ทําให้นางหวัง


ื
พลอยเดอดร้อนไปด้วย











ท่านแม่ ข้าขอโทษ











ี

ู
นอกจากคําน แล้ว ซูจวซอไม่ร้ว่าควรจะพูดอะไรด
ื
ี
ิ






่
ี
ี

ี
สองพน้องไม่มใครพูดจา อยูกับนางหวังอย่างเงยบๆ






ิ

ู
หลังจากร้เรื องราวทเกดขึ นในจวนอันผิงโหวแล้ว ซูเหม
ี
ื
ยก็รีบเข้าวังไปพบกู้เฝนไต้ หลังจากคนอนออกไปแล้ว ซู
ิ




18

ิ
เหมยจึงเอ่ยคําแรกด้วยการถาม “เฝนไต้ ลูกเคยรับปาก


ิ
่
แม่ว่าอย่ายุงกับเหม่ยเสียน แล้วทําไมจึงเกดเรื องขึ น”









ี
“ท่านแม่ เหม่ยเสียนสมัครใจเอง เวลาน นางก็ยังไม่ตาย



ี
ี
ี
เพยงแต่มแผลทท้อง ถ้าช่วยทันอาจจะรอด แทงครั ง

ี
เดยวก็เอาชวิตนางหวังได้นับว่าคุ้มค่าแล้วจริงๆ ท่านแม่
ี



ื
ื
็
กลายเปนคนมออ่อนใจอ่อนตั งแต่เมอไร...







ิ

ี
ื
...พอนางหวังตาย ซูจวซอต้องไว้ทุกข์ตามธรรมเนยม ป ี
ี
ี
ื

หน้าจะแต่งงานกับจอหยวนไม่ได้ สามปหลังจากน ไม่ม ี
ู
ใครร้ว่าจะเกดอะไรขึ น พอถึงตอนนั นค่อยหาข้ออ้างถอน
ิ

ี
็
ี
ี

การหมั นหมาย ยกเลิกการแต่งงาน นจึงจะเปนวิธทดท ี
ี


สุด ท่านแม่เปนห่วงเหม่ยเสียนตั งแต่เมอไร”
็
ื







19

ิ

คําถามของซูเหมย ทําให้กู้เฝนไต้ไม่พอพระทัย










ิ
ี
็

เวลาน พระนางไม่ใช้กู้เฝนไต้คนเดิม แต่เปนฮองเฮาผู้สูง
ศักดิ ทว่าซูเหมยมิได้ตระหนักถึงเรื องน บางครั งจึงวาง
ี



ื
ี

ู
ตัวไร้มารยาท อย่างเช่นเมอคร่น คําถามของซูเหมยนับ
ว่าละเมิดกฎไปแล้ว













ิ
ี
็
“ชวิตแลกชวิตไม่คุ้มกัน เหม่ยเสียนเปนคนของเรา เฝน
ี
็
ี
ไต้ เมอก่อนลูกกับนางก็สนทสนมกันด ถ้านางเปนอะไร

ื
ิ
ไป ลูกจะเสียใจ”










ความจริงแล้วเรื องทซูเหมยไม่พอใจก็คอกู้เฝนไต้ไม่ใส่ใจ
ิ

ี

ื




20

ี
คําพูดของนาง รับปากแล้วแต่ไม่คิดจะทําตาม ทั งๆ ทร้ ู



ว่านางไม่อยากให้ซูเหม่ยเสียนตาย กู้เฝนไต้ก็ยังทํากับซู
ิ

ี
เหม่ยเสียนอย่างน











ิ
กู้เฝนไต้แย้มพระสรวล











ี
ื
“ท่านแม่ เมอก่อนท่านแม่สอนข้ามาตลอด ใต้หล้ามแต่

็
ี

ี
ี
จอหยวนเท่านั นทเปนพน้องทแท้จริงของข้า เหม่ยเสีย



ื
นแต่ไหนแต่ไรก็ไม่ใช่น้องของข้า เหตุใดท่านแม่จึงลืมคํา
พูดของตัวเองไปแล้วเล่า ท่านแม่ยังบอกว่า จะทําการ




่
ใหญต้องไม่ใจอ่อน การอาศัยเหม่ยเสียนมากําจัดนาง


ี
็


ี
ี
ี
หวังเปนวิธทดทสุด แต่ท่านแม่กลับใจอ่อนกับเหม่ยเสีย
น แค่หลานคนหนึ ง ตายก็ตายไป ท่านแม่ยังมลูกสาว
ี
แท้ๆ ทั งคน ยังมอะไรต้องเสียดาย”
ี






21

ื

“ท่านแม่เข้าวังมาหาข้าเพอเหม่ยเสียน ท่านแม่ อย่าลืม

ิ

็
ว่าข้าไม่ใช่กู้เฝนไต้คนก่อน ข้าเปนฮองเฮา กฎบางอย่าง


ื
็
ท่านแม่จําเปนต้องปฏิบัติตาม อนาคตของสกุลกู้กับจอ

ี
หยวน ข้ายังนึกถึงเสมอ ข้าทําเรื องน นอกจากอยากสัง



ื
ื
ื
ี

สอนซูจวซอแล้ว ทสําคัญกว่านั นคอเพอจอหยวน ซู
ิ

ื

่
ิ

จวซอหรือจะคูควรกับสกุลกู้”
ื


ื
ื
กู้เฝนไต้ตรัสเช่นน เพอทรงเตอนซูเหม่ยให้ปฏิบัติตามกฎ

ิ

ี
ซูเหม่ยจ้องหน้าลูกสาวซึงแต่งตัวหรหราสีหน้าเย็นชา
ู

ื

อย่างไม่เชอสายตาตัวเอง










ื
ี
ทั งหมดน คอสิ งทนางสอน เพยงแต่นางนึกไม่ถึงว่าพอกู้
ี

ี

เฝนไต้ได้เปนฮองเฮาแล้ว กลับใช้ความเปนฮองเฮามา
็
็
ิ

22

ข่มนาง




















































































23

ตอนท 164 ข้าไม่ใช่กู้เฝนไต้คนเดิม
ี

ิ





















ซูเหม่ยยังผูกพันกับครอบครัวเดิม จึงดูแลครอบครัวของ




ี
ิ
ิ
ซูเหวินอย่างด ตอนเด็กกู้เฝนไต้กับซูเหม่ยเสียนสนท

สนมกัน นึกไม่ถึงว่าในใจของกู้เฝนไต้ ซูเหม่ยเสียนกลับ
ิ



ี
็
ื
็

เปนคนทมหรือไม่มก็ได้ ไม่ได้ถอว่าเปนพน้องกัน
ี

ี
ี


ื
ในใจของซูเหมยสลับซับซ้อน กู้เฝนไต้ใจดําอํามหิต กู้จอ
ิ


ิ
ิ
หยวนก็บริสุทธ ใจเกนไป เวลาน ลูกทั งสองห่างเหินนาง
ี
็

ทําไมเด็กทนางทุมเทความคิดจตใจอบรมสังสอนจึงเปน
ิ
่
ี




24

ี
อย่างน











พอทอดพระเนตรเห็นมารดาไม่พูดไม่จา กู้เฝนไต้ก็แย้ม
ิ


พระสรวลอย่างอ่อนหวาน “ท่านแม่ คิดอะไรอยูหรือ เรา
่



็
ยังเปนแม่ลูกกัน เรื องของเหม่ยเสียนท่านแม่ไม่ต้องใส่ใจ


ี
็
นเปนชะตากรรมของนาง”










“ฮองเฮาทรงเตอนถูกต้อง ก่อนหน้าน หม่อมฉันคิดมาก
ื
ี

ิ
เกนไปเพคะ”












ื
ี
ื
ในใจของซูเหม่ยยังคงขุ่นเคอง ช่วงน กู้จอหยวนก็เย็นชา

กับนางมาก กู้เฝนไต้ยังเตอนนางให้รักษากฎ ลูกชายลูก
ิ
ื
ี
่
สาวคูน ไม่เปนอย่างทใจนางนึกเลย
็
ี






25

ี
“ท่านแม่ ข้าเพยงแต่พูดขึ นมาลอยๆ ท่านแม่อย่าเอาใส่



ี

ื
ใจเลย ข้าไม่ได้หมายถึงอย่างอน ทนเปนวังหลวง ข้า
็
ี

่
อภิเษกกับฝาบาทย่อมกลายเปนคนของราชวงศ์”
็








ิ
ี

ซูเหมยสนทนากับกู้เฝนไต้อกสองสามคําก็ทูลลา หลัง

ี
จากซูเหม่ยออกไปแล้ว อซ่านก็เข้ามาถวายนํ าชาให้กู้



เฝนไต้ ทูลถามอย่างระมัดระวัง “ฮองเฮา ฮูหยินจะโกรธ
ิ

หรือไม่เพคะ”












“เหตุผลน ท่านแม่น่าจะร้อยูแล้ว ข้าก็ไม่อยากเตอน ท่าน
่
ู
ี
ื
แม่ชอบซูเหม่ยเสียน มักจะชวนซูเหม่ยเสียนมาเล่นท ี




จวนบ่อยๆ แต่ซูเหม่ยเสียนโง่เง่าน่ารําคาญ ไม่ร้จริงๆ ว่า
ู



ท่านแม่ชอบอะไรของนาง ถึงกับเข้าวังมาสอบถามข้า ซู





26

่
็
ี
เหม่ยเสียนพบจุดจบอย่างน เปนเรื องธรรมดาอยูแล้ว

็
ื

ก่อนตายยังทําตัวเปนประโยชน์ได้ช่วยจอหยวน”








ิ
พอตรัสถึงซูเหม่ยเสียน สีพระพักตร์กู้เฝนไต้ฉายแวว



ี
ี
รังเกยจขึ นมาทันท ความจริงแล้วพระนางไม่เคยชอบซู

เหม่ยเสียน ทรงดูแคลนซูเหม่ยเสียน ร้สึกว่านางไม่ฉลาด
ู



และยังหลงตัวเอง แต่ซูเหมยกลับชอบซูเหม่ยเสียน











็

“ฮูหยินเปนมารดาแท้ๆ ของฮองเฮา เมอคร่หม่อมฉันเห็น
ู
ื
ื
ฮูหยินท่าทางเหมอนไม่พอใจเลยเพคะ”











ิ


กู้เฝนไต้ทรงเอนพระวรกายลงบนตัง สีพระพักตร์ไม่ใส่
็
พระทัย “แล้วอย่างไร ข้าเปนฮองเฮา ท่านแม่จะไม่ยอม









27

ี
ื

ี
ี
็
รับข้าเปนลูกเพราะเรื องน เชยวหรือ เกยรติยศชอเสียง
ี
ู
่
ของสกุลกู้ล้วนขึ นอยูกับข้า เรื องน ท่านแม่ร้ดกว่าใคร คง
ี
โกรธได้ไม่เกนสองวันหรอก...
ิ










...พอเข้าวัง วังจึงจะเปนบ้านของข้า แม่ลูกห่างเหินกันไม่
็


ใช่เรื องสําคัญ ในเมอข้าเองก็ไม่อยากกลับบ้านสกุลกู้
ื



ี
็
ี
ิ
ท่านแม่เห็นข้าเปนเพยงหมากในเกมแห่งเกยรติยศเงน
ี


ี
็

ื
ทอง มแต่จอหยวนทยอมรับข้าเปนพสาวอย่างจริงใจ ไม่
ี
็
ี
ี
ว่าข้าจะมฐานะเปนใคร เขาก็ไม่รังเกยจ”







ี

ถ้าบอกว่าแผ่นดินน ยังมคนทจริงใจต่อกู้เฝนไต้ คนนั นก็
ี
ิ
ี
ื
คอกู้จอหยวนผู้เปนน้องชาย พน้องคูน สนทสนมกันมา
ิ
ี
ื
็
ี


่
ตลอด กู้เฝนไต้อยากคํ าจุนน้องชายคนน แต่กับแม่แท้ๆ

ิ
ี
ู
พระนางกลับไม่มความร้สึกลํ าลึกอย่างนั น
ี
28

ี

“ของขวัญทจะถวายไทเฮาเตรียมพร้อมหรือยัง”










ิ


กู้เฝนไต้เปลียนเรื อง ตรัสถามขึ น








“กําลังเร่งงานอยูเพคะ อกสองวันก็เสร็จ”
่
ี










ี
“เร่งอกหน่อย เรื องน จะพลาดไม่ได้”
ี









“เพคะ หม่อมฉันทราบแล้ว”













ี
อซ่านขานรับ แล้วถอยออกไปอย่างนอบน้อม







29

ิ
ี
กู้เฝนไต้หลับพระเนตรลง ทรงนึกถึงเหตุการณ์ทเกดขึ น
ิ
ในงานฉลองพระราชสมภพของเสิ นไทเฮา











ิ
ิ
ิ
กู้ชงเฉง คอยดูก็แล้วกัน ข้าไม่มวันปล่อยให้เจ้าชงทุกสิ ง
ี
ี

ี
ี
ทุกอย่างทข้ามเวลาน ถ้าเจ้าต้องการพระทัยของ
่
่
่
ฝาพระบาท ก็อยูเฝ้าดูแลพระทัยของฝาพระบาทไป ข้า


็
ต้องการแต่ตําแหน่งฮองเฮาและการเปนทโปรดปราน
ี
่
ของฝาพระบาท











.....











ิ

ื
่
ตกกลางคนซูจวซอเฝ้าอยูในศาลบรรพชนตามลําพัง
ื




30

ื
นางสวมเสื อผ้าสีขาวเน อหยาบ เอนตัวพิงกับโลง ผมสี



ั

ดํารวบขึ นง่ายๆ ปกปนสีเงน สวมรองเท้าทนางหวังทําให้
ิ

ี
ิ



















------












ื

่
็

ตอนท 165 กู้เฉนหรงอยูเปนเพอน
ี
ิ


















ิ
ื
จอหลานเฝ้าอยูนอกห้องพิธศพ ส่วนซูจวซอนังอยูในห้อง
่

ี
่
ื



31

ี
ี
ี
ี
ี
ห้องพิธมเพยงตะเกยงนํ ามันแสงสลัวดวงเดยว มองไป

ทัวบริเวณว่างเปล่า










ี
รอบข้างเงยบสงัด











“ท่านแม่...ไม่ ข้าควรเรียกเจ้าว่าน้องสะใภ้ เจ้าเห็นจวซอ

ิ
ื
หรือไม่












ื

ื
ขออภัย ข้าหลอกเจ้า ข้าไม่ใช่จวซอจริงๆ ข้าคอซูหลิ ว
ิ







ื
ี

พอฟนชพมา ข้าอยากปกป้องพวกเจ้า อยากให้พวกเจ้า

ื
กลับบ้าน นึกไม่ถึงว่าจะทําให้เจ้าเดอดร้อน ขออภัย ขอ





32

อภัยจริงๆ












ี
เจ้าวางใจ ข้าจะดูแลเหลียงอินกับซูเหิงให้ด ข้าจะไม่


่
ปล่อยซูเหม่ยเสียนเด็ดขาด เจ้าอยูปรโลกถ้าเจอซูหมิ



ื

ง ช่วยบอกขอโทษเขาด้วย เวลานั นข้าไม่ได้เชอคําเตอน
ื
ี
ี
ของเขา และเวลาน ข้าก็ไม่ได้ปกป้องภรรยาของเขาให้ด”










ี
่
ื
ื

ื

ิ
ซูจวซอพูดพึมพําอยูคนเดยว ยนมอไปลูบโลงศพ นึกถึง
ื
ความเจ็บปวดของนางหวังก่อนตาย ดวงตาของซูจวซอก็
ิ

เริมแดง










นางไม่ใช่คนทร้องไห้ง่าย เมอก่อนเวลาอยูต่อหน้าซู

ี

ื
่
เหลียงอิน นางข่มอารมณ์ตัวเองมาตลอด เวลาน ไม่ม ี
ี








33

ี

่
ใครอยูข้างๆ นางไม่ต้องข่มไว้ ในทสุดก็ร้องไห้ออกมา









่

ื
จอหลานอยูข้างนอก นางไม่อยากให้จอหลานร้ แม้จะ
ื

ู
ื

ี
ร้องไห้ นางก็ฝนตัวเอง เพยงแต่หลังนํ าตา ไม่ส่ง
เสียงออกมา











ื
ทันใดนั นมมอคูหนึ งมาประคองไหล่ของซูจวซอไว้ ให้ซู
่
ี
ิ
ื

จวซอเอนตัวพิงอก
ื
ิ









กลิ นน ซูจวซอคุ้นเคยด กู้เฉนหรงนเอง

ี
ิ
ิ
ี
ื
ี





็
ิ
ถ้าเปนยามปกติ ซูจวซอคงผลักกู้เฉนหรงแน่ แต่เวลาน ี
ื
ิ
ี
ี
่
ในใจนางกําลังปวดร้าว พอมไหล่หนึ งอยูเคยงข้าง นาง




34

ิ
จึงเอนตัวพิงอกกู้เฉนหรงแล้วร้องไห้ออกมา











ื

ื
ิ
็
ิ

ื
กู้เฉนหรงเปนห่วงซูจวซอจริงๆ เขายนมอมาลูบหลังซู
ื
ิ
ี
ื


ิ
จวซอ “จวซอ เจ้ายังมข้า”

ื
็
เมอก่อนซูจวซอมักจะทําตัวเปนคนเข้มแข็งเด็ดเดยว
ี

ื

ิ

เหมอนกับว่าไม่มวันอ่อนแอ แต่ยามน ซูจวซอแสดง
ื

ื
ิ
ี
ี


ความอ่อนแอไร้ทพึงออกมา
ี




ี
ี

ิ
กู้เฉนหรงมอบด้านทอ่อนโยนทสุดของตนให้ซูจวซอ เช่น
ื
ิ


ี
เดยวกัน ต่อหน้าเขา ซูจวซอก็ไม่ได้ปดบังด้านน ของตน
ี
ื
ิ

ิ
็
ี
ทั งหมดน ราวกับว่าเปนไปเอง








35

ื
ิ
ิ
ี
นํ าตาไหลลงมาจนอกเสื อของกู้เฉนหรงเปยกช น กู้เฉน
หรงยังคงนงเงยบไม่พูดไม่จา ความเจ็บปวดจากการสูญ
ี
ิ

ี

็
เสียแม่เปนความเจ็บปวดทเสียดแทงใจ คําพูดใดๆ ก็ไร้

ิ

ี

ื
ความหมาย กู้เฉนหรงเลือกทจะอยูเปนเพอนนาง รอให้
่
็
นางค่อยๆสงบ แล้วจะได้สบายใจขึ น









ื
ู
่
ี
ู
่

ิ
คร่ใหญ ในทสุดซูจวซอก็สงบลง นางจึงร้ตัวว่ายังอยูใน

อ้อมอกของกู้เฉนหรง นางรีบผลักกู้เฉนหรงออก หันหลัง
ิ
ิ
เช็ดนํ าตา










กู้เฉนหรงหยิบผ้าเช็ดหน้ายนให้ซูจวซอ “ข้ามาตั งนาน
ิ
ื

ื

ิ
ิ
ี
ี
ิ
มาปดบังตอนน ไม่สายเกนไปหรือ ผ้าเช็ดหน้าน สะอาด”












36

ิ

ี
ื


ื
ซูจวซอรับผ้าเช็ดหน้าทกู้เฉนหรงยนให้อย่างเงยบๆ พูด
ี
ิ
ด้วยเสียงคัดจมูก “เจ้ามาทําอะไร”







ิ
ื

ิ
ี
“ข้าย่อมมาดูเจ้า จวซอ จําไว้ ไม่ว่าเกดอะไรขึ น มข้าอยู ่
็
่
ทั งคน เจ้าไม่ไปหาข้า ข้าก็มาหาเจ้า ข้าแค่อยากอยูเปน


เพอนเจ้า คนอนไม่เข้าใจเจ้า แต่ข้าเข้าใจ”
ื

ื








กู้เฉนหรงพูดด้วยนํ าเสียงอ่อนโยน เข้าไปถึงหัวใจของซู
ิ


ื

ิ
จวซออย่างแผ่วเบา









ิ
“กู้เฉนหรง เจ้าเข้าใจอะไร”











ิ
ซูจวซอยังคงหันหลังให้กู้เฉนหรง หลุบตาเช็ดนํ าตา แต่

ื
ิ



37

ดวงตายังแดงกํา











ู
ู
“ข้าร้ว่าเจ้าเสียใจมาก และโทษตัวเองมาก เจ้าคงร้สึกว่า

เจ้าทําให้พวกเขาเดอดร้อน”
ื












ื
ิ
พอได้ยินอย่างน ซูจวซอก็หันมา มองกู้เฉนหรงด้วย
ี
ิ
ความประหลาดใจ “เจ้าพูดอะไรกัน”











็

็
“ต่อหน้าพวกเขาเจ้าเปนคนทอ่อนโยนทสุด พวกเขาเปน
ี

ี
ิ
ี

ญาติทใกล้ชดทสุดสําหรับเจ้า ไม่งั นเจ้าคงไม่แสดงความ
ี

ู
ี
ร้สึกออกมาอย่างน








ิ
ิ
ี

ี
เมอก่อนป้าสะใภ้ใช้ชวิตอย่างไม่แก่งแย่งชงดชงเด่นกับ
ื

38

็
ใคร และป้าสะใภ้เปนคนรักสงบ อดกลั นกับทุกสิ ง



ี
ทุกอย่าง ช่วงน การกระทําทุกอย่างของเจ้าขัดแย้งกับท ี


ิ
ป้าสะใภ้สอนอย่างสิ นเชง เจ้าจึงร้สึกว่าเจ้าทําให้ป้า
ู


สะใภ้เดอดร้อน ใช่หรือไม่
ื


































































39