หวนแค้นชะตารัก เล่ม2

ื
ี
เหตุผล พบจุดจบอย่างน ก็สมควรแล้ว ยังถอว่าโทษเบา


ไป”











่
ื
ไฉซอประคองพระสนมโหรว เดินไปช้าๆ พระสนมโหร


ี
ิ
วท่าทางชดช้อย สีหน้าเบิกบาน นางมชาติกําเนดไม่สูง

ี
ี

ื
อาศัยลักษณะพิเศษบางอย่างของตนทําให้มทยนในวัง
ใน











“ตั งแต่คุณหนูซูกลับจวนอันผิงโหว จวนอันผิงโหวก็เกด
ิ



เหตุการณ์ต่างๆ มากมาย คุณหนูซูไม่ใช่ผู้หญงธรรมดา
ิ



พระสนมควรระวังไว้”











พระสนมโหรวกลับไม่วิตกเรื องน สายตาฉายแววเร้นลับ
ี









90

ี
ี
ขึ นมาทันท “ไม่ว่านางฉลาดแค่ไหนก็หนไม่พ้นกับดักท ี


ข้าวางไว้”











“คุณชายกู้จะยอม...”












ู
ิ
“ข้าเองก็ไม่ร้ เราสองคนมาพนันกัน ดูว่ากู้เฉนหรงรักซู

ื
ี
ู
ี
จวซอลึกซึ งเพยงไร แต่ข้าร้สึกว่าครั งน เราสองคนคงต้อง

ิ
ชนะแน่”











ี
พระสนมโหรวพูดอย่างน ไฉซอก็ไม่พูดอก ความสามารถ
ี
ื
่
ี

ื
ิ
ของนายหญงคนน นางไม่เคยนึกสงสัย แต่เมอเห็นการ
ื
กระทําของซูจวซอในช่วงสองสามเดอนมาน นางร้สึกว่า
ี
ู
ื
ิ

ื
็
ิ

ซูจวซอเปนผู้หญงทน่ากลัวมาก
ี

ิ

91

ิ

ื
ี
ู
พอกลับไปแล้ว ซูจวซอร้สึกเสมอว่ามอะไรบางอย่างไม่
ปกติ เรื องพระสนมโหรว ไม่ร้ทําไม พอพบหน้าพระสนม
ู


ี
โหรว ความร้สึกลึกๆ บอกนางว่าผู้หญงคนน อันตราย
ิ
ู
มาก












แต่นางนึกไม่ออกว่าทําไมพระสนมโหรวจึงเปนปฏิปกษ์
ั
็


กับตน นางกับพระสนมโหรวไม่เคยขัดแย้งกัน ไม่เคย



ู
ิ
ร้จักกันมาก่อน จู่ๆ นางก็นึกขึ นได้ ตอนทอยูอําเภอปน
ี

่

่
ี

เซยนได้ยินคนคุยกันว่า มคนของซินอ๋องแฝงตัวอยูในวัง
ี
็
หลวง เปนพระสนมคนใดคนหนึ งหรือไม่










ิ
ิ
พอคิดได้อย่างน นางจึงเรียกปงอวินเข้ามา อยากให้ปง
ี


ื

อวินสืบเบ องหลังของพระสนมโหรวให้แน่ชัด ปงอวิน
ิ

92

ี
ต้องสืบได้ความอย่างละเอยดแน่
























———













ี
ตอนท 173 ป้ายเว้นโทษประหาร










ื
ช่วงสองสามวันหลังจากนั น ซูจวซอก็ไม่ออกบ้านไปไหน

ิ
อยูแต่ในเรือนเตรียมของขวัญถวายไทเฮาเนองในพิธ ี
ื

่

ฉลองพระราชสมภพ











ี

เฟงอวินหล่างทรงให้ความสําคัญกับเรื องน มาก วังหลวง
ิ


93

ิ
ื
ี

กําลังตระเตรียมจัดงานพิธฉลองพระราชสมภพ ซูจวซอ
จึงไม่ต้องเข้าวังไปสอนพระสนม











เสิ นไทเฮาในฐานะทรงเปนไทเฮา ทรงพบเห็นสิ งของลํ า
็




ี
ี
ี
ค่ามากมาย ของขวัญในงานพิธครั งน จึงเปนเรื องทต้อง
็

ื
ี
ื
คิดหนัก ต้องเปนของพิเศษทไม่เหมอนใคร เพอให้ไทเฮา
็

ู
ทรงร้สึกว่าผู้ถวายได้ทุมเทจัดหา
่








ื
ิ

ี
หลังจากคิดแล้วคิดอก ในทสุดซูจวซอก็ตัดสินใจถาม
ี
ความเห็นของอาจารย์หวังเฉง หวังเฉงเปนคนสําคัญ
็
ิ
ิ
ู
มากสําหรับไทเฮา เขาต้องร้แน่ๆ ว่าไทเฮาทรงโปรดอะไร










ิ
หวังเฉงคิดคร่หนึ ง แล้วถาม “แม่หนู เจ้าถักเชอกลาย
ื
ู







94

็
มงคลเปนหรือไม่”











็
“ไม่เปน”










ิ
ื


ซูจวซอสันหัว








“ถ้างั นก็แล้วไป”












“อาจารย์ ข้าหัดได้”











็
ื
หวังเฉงหัวเราะ “เจ้าเปนคนมอไม้แข็ง ช่างเถอะ อย่าทํา
ิ

ให้เชอกแดงเสียหายเลย”
ื









95

ื
ิ
ิ
พูดจบหวังเฉงก็หายเข้าไปในเรือน แต่ซูจวซอตัดสินใจ

ื
แล้วว่าจะหัดถักเชอกลายมงคล พอถามไปถามมาจึงร้ ู



ื

็
ว่าจอหลานถักเปน เดิมทนางจะให้จอหลานช่วย พอคิด

ี
ื
ื
อกทก็ตัดสินใจลงมอทําเอง เปนการให้ความสําคัญต่อ
ี
็
ี
งานพิธฉลองพระราชสมภพของเสิ นไทเฮา
ี










่
ื
ิ

ื
ดังนั นสองสามวันมาน ซูจวซอจึงอยูแต่ในเรือนถักเชอก
ี
ลายมงคล อยากถักให้เสร็จก่อนงานวันพระราชสมภพ










ื
ิ
ี

วันน จู่ๆ กู้จอหยวนก็มาเยยมซูจวซอทจวนอันผิงโหว
ื


ี
ี


หลังจากเกดเหตุร้ายกับนางหวังแล้ว กู้จอหยวนได้มา
ิ
ื
ร่วมงานศพ ทั งสองเพยงแต่ทักทายกัน แต่ไม่ได้พูดคุย
ี






96

กัน












ี
ี
ั

ื
เวลาน พิธฝงศพนางหวังผ่านพ้นไปแล้ว กู้จอหยวนจึง
ตั งใจมาหาซูจวซอ
ื
ิ









ื
ื
ซูจวซอยังคงสวมเส อผ้าเน อหยาบ ใส่เสื อสีดอกบัว ใบ
ื

ิ
หน้าไม่ได้แต่งแต้ม ติดผมด้วยดอกไม้ผ้าสองดอก กําลัง



่
ื
ถักเชอกอยูในห้อง










พอได้ยินว่ากู้จอหยวนมา ซูจวซอก็วางงานในมอ ไปหากู้
ื

ื

ิ
ื
ื

จอหยวนทห้องโถงกลาง

ี






“จวซอ เจ้าผอมลงนะ”
ื

ิ




97

ื
ื
ิ

ี
็
กู้จอหยวนพอเห็นซูจวซอก็พูดอย่างน เปนคําแรก เขาเห็น

ซูจวซอสีหน้าหม่นหมอง ก็ร้สึกเปนห่วง
ื
ิ
ู
็




็
“ข้าไม่เปนไร”











ื

็
็
ิ
นํ าเสียงของซูจวซอเปนการเปนงาน นางนังลงบนเก้าอ ี


็
ข้างกู้จอหยวน “พจอหยวนไม่ต้องเปนห่วง”
ื
ี

ื




“เรื องของป้าสะใภ้ ข้าร้สึกเสียใจมาก ข้าปกป้องเจ้ามา
ู



ิ
ื
ตลอด แต่ไม่ได้ช่วยอะไรเจ้าเลย จวซอ ขออภัยด้วย ข้า

่
็
เปนคูหมั นของเจ้า แต่ไม่สามารถปกป้องเจ้ากับป้าสะใภ้

ได้เลย”









98

ิ

ู

ื
กู้จอหยวนร้สึกผิดอย่างมาก เขาอยากปกป้องซูจวซอมา
ื

ตลอด แต่กลับพบว่าซูจวซอไม่ต้องการการปกป้องจาก
ิ
ื
ิ
เขาแม้แต่น้อย พอเกดอะไรขึ น เขากลับร้เรื องเปนคนสุด
็
ู
ู
ท้าย ทําให้เขาร้สึกว่าตนไร้ความสามารถ











ี

ี
ี

ี
ซูเหมยรักลูกชายคนน มาก จึงมอบสิ งทดทสุดให้เขา ซู

เหมยสอนให้กู้เฉนหรงยอมกู้จอหยวนทุกอย่าง ทําให้กู้
ื
ิ

ื
จอหยวนเข้าใจผิด คิดว่าตนมความสามารถอย่างนั น
ี

จริงๆ











ื
ิ
จนกระทังเมอเห็นซูจวซอประสบเหตุการณ์ต่างๆ เขาจึงร้ ู



ื
ี
ู

ิ
ว่าเขาไม่สามารถปกป้องซูจวซอได้เลย และร้ทันทว่าตน
ื





99

ไร้ความสามารถ












ี
ี

ี
ี
ยังดทการตายของนางหวังทําให้เขามเวลาอกสามป ซู
ี
ี
ื
ื
จวซอจะแต่งงานได้เมอเวลาผ่านไปสามป เวลาน นางจึง

ี
ิ


ิ
ี
ื
ไม่รีบถอนหมั น ช่วงสามปเขาจะทําให้ซูจวซอมองเขา
ด้วยสายตาใหม่ ให้นางแต่งงานกับเขาด้วยความเต็มใจ








“พจอหยวนอย่าโทษตัวเองเลย เรื องน ไม่เกยวกับท่าน”
ี


ื

ี
ี





“เปนเพราะข้าคิดว่าพวกเขาคงไม่มอะไร คงไม่กล้าลง
็
ี



ิ
ี
มออย่างน จวซอ นเปนป้ายคําสัง ข้ามอบให้เจ้า”
ื
ื
็

ี




กู้จอหยวนพูดพลางล้วงป้ายคําสังสีทองออกจากอกเสื อ
ื





100

ื
ื

ซูจวซอรับป้ายคําสังจากกู้จอหยวน พอเห็นตัวอักษรบน

ิ
ป้ายชัดเจนนางก็ตะลึง เปนป้ายเว้นโทษประหาร
็












































































101

ี

็

ี
ตอนท 174 ข้าจะเปนสามทด
ี
ี


















ื
ี
ี
หากมป้ายคําสังน ในมอ จะสามารถช่วยชวิตใครก็ได้ท ี
ี
ี

ถูกตัดสินโทษประหาร ถ้าเดาไม่ผิด นคงเปนของกู้เหย ี
็

ื

ี
ยน นึกไม่ถึงว่าเขาจะมอบป้ายคําสังน ให้กู้จอหยวน








“ท่านแม่มอบให้ข้า ข้าเก็บไว้ก็ไม่ได้ใช้ เจ้าเอาไปเถอะ




อาจจะได้ใช้ประโยชน์”











ิ
ื


ี
ซูจวซอสันหัว “ของลํ าค่าอย่างน ข้ารับไม่ได้หรอก”








102

ี
ื

“ถ้ามอบให้เจ้า สิ งน ไม่ถอว่าลํ าค่า แค่ป้ายคําสังเท่านั น


ิ
ี
ื
จวซอ ข้าเพยงแต่อยากช่วยเจ้าบ้าง เจ้าเก็บไว้เถอะ! ไม่
อย่างนั นข้าจะร้สึกผิดจริงๆ”
ู











ื

ื
ิ

ื
พอเห็นว่าซูจวซอไม่กล้ารับ กู้จอหยวนก็ยัดใส่มอให้ซู

ิ
จวซอโดยตรง แล้วยิ มยิงฟนขาว “ต้องอย่างน จวซอ หวัง
ื
ี
ื
ิ

ั
ว่าเจ้าคงจะไม่ได้ใช้ แต่ก็เตรียมไว้ให้เจ้า”








ื
“ขอบใจพจอหยวน”
ี








“พูดเหมอนคนอนไกล ถ้าเจ้าไม่ใช่คูหมั นของข้า ก็ยัง
ื

ื
่
เปนญาติผู้น้องของข้า”
็














103

ี
ี

ื

ี
ิ
สิ งน มประโยชน์ต่อซูจวซอมากจริงๆ เพราะเรื องทนางจะ

ทําอันตรายมาก ป้ายคําสังอาจจะได้ใช้ประโยชน์ นางไม่
ื
ใช่คนเสแสร้ง ในเมอจําเปนต้องใช้ สุดท้ายจึงรับป้ายคํา
็


สังไว้











ื

ิ
ี
“จวซอ เจ้า...” กู้จอหยวนพูดตะกุกตะกักขึ นมาทันท

ื
ลังเลอยูคร่หนึ งแล้วจึงเอ่ยถาม “เจ้าเคยคิดว่าจะแต่ง
่
ู
งานกับพรองหรือไม่”
ี












ี
ซูจวซอนึกไม่ถึงว่าจู่ๆ กู้จอหยวนก็ถามเรื องน ในสมอง
ิ
ื
ื

ิ
ของนางปรากฏภาพใบหน้ายิ มร่าของกู้เฉนหรง นาง


พยายามควบคุมตนไม่ให้คิดถึงกู้เฉนหรง แล้วสันหัว “ไม่
ิ


เคยคิด”












104

ี

ู
ื
ื
กู้จอหยวนทําท่าเหมอนโล่งอก “ข้าร้ว่าข้าสู้พรองไม่ได้
ิ
ข้าพยายามจะตามให้ทันพรอง เมอก่อนข้านสัยเหมอน

ี
ื

ื

ิ
ี
ื
เด็ก จวซอ เจ้ารอข้าสามปนะ”





ี
ิ
“พจอหยวน ไม่ต้องเสียเวลากับข้า ถ้าพบหญงสาวทถูก

ื


ี
ใจ เราสองคนค่อยหาทางถอนหมั น ข้าเองก็ไม่คิดจะแต่ง

ี

งานกับพจอหยวน”

ื







ี
็
ี
นเปนคําพูดจากใจของซูจวซอ ชาติน นางไม่คิดจะแต่ง

ื

ิ
็
งานกับใคร โดยเฉพาะคนสกุลกู้ ให้นางเรียกซูเหมยเปน
็
แม่ เปนเรื องทเปนไปไม่ได้ แม้จะเปนการแสดงบท นางก็
็
็

ี
่
เรียกไม่ลง ซูเหมยไม่คูควรกับคําว่าแม่










105

ี

ี
ี
ี
ื
“คนทข้าถูกใจก็คอเจ้า ยังมเวลาอกหลายป เจ้าค่อยคิด
ิ
ให้ดก็ได้ ข้าไม่บังคับ จวซอ ข้าอยากแต่งงานกับเจ้า
ี
ื

็
จริงๆ อยากเปนสามทด ข้าจะหัดทําให้ได้”
ี
ี
ี







ื
ื


ิ
ี
กู้จอหยวนจริงจังมาก เขาคิดอย่างน จริงๆ ซูจวซอนึกไม่
ื
ถึงว่ากู้จอหยวนจะชอบตนอย่างจริงใจ นํ าเสียงของนาง

หนักแน่น ไม่ลังเลแม้แต่น้อย “ถึงจะมเวลาสามสิบป ข้า
ี
ี

็
ื
ี
็

ื
ก็ยังพูดคําเดิม ข้าถอว่าพจอหยวนเปนพ เปนอย่างอนไม่

ื

ี

ได้เด็ดขาด”





ซูจวซอปฏิเสธกู้จอหยวนด้วยนํ าเสียงหนักแน่นได้ แต่ไม่

ื

ิ
ื
ี
อาจใช้นํ าเสียงอย่างน กับกู้เฉนหรง หากนางพูดอย่างน ี
ิ









106

ิ
ิ
กับกู้เฉนหรง ก็คงปกปดความลังเลในนํ าเสียงไม่ได้










ดังนั นสําหรับนางแล้วกู้เฉนหรงแตกต่างออกไป เมอก่อน
ิ
ื

ื
ี

ื

ี
นางไม่เคยสังเกต แต่เวลาน เมอเปรียบเทยบกับกู้จอ
หยวน นางร้สึกอย่างชัดเจน
ู









ิ
ู
กู้จอหยวนสีหน้าสลดลง ถ้าร้ว่านางปฏเสธเขาอย่างไม่
ื

ิ
ี

ี
ไยด เขาคงไม่พูดออกมา เขาเพยงแต่อยากให้ซูจวซอเข้า
ื
ู
ใจความร้สึกของเขา นึกไม่ถึงว่ากลับทําให้เสียเรื อง


ี
กลายเปนว่านางปฏเสธเขาอย่างหนักแน่น พูดอย่างน ก็
ิ
็

ี
ี
หมายความว่า ชาติน เขาไม่มโอกาสแน่









ิ


“จวซอ เจ้าให้เวลาข้าสักหน่อย ในเมอตอนน เจ้ายังไม่
ี
ื
ื




107

ี
พบคนถูกใจ ข้ามธุระขอตัวก่อน เจ้าพักผ่อนให้มาก ดูแล



ี
สุขภาพให้ด”











ื
พูดจบกู้จอหยวนก็ลุกขึ นบอกลา เขาเกรงว่าขนอยูต่อคง
่
ื
ี
ู
ี
ี
ได้ยินคําพูดทเด็ดขาดกว่าน คําพูดน ทําให้เขาร้สึกไม่

สบายใจ

























------











ื
ตอนท 175 ติดนสัยเทยวกลางคน


ี
ิ
ี







108

ิ
ิ
ื
ื
ู
กู้จอหยวนร้ว่ากู้เฉนหรงมักจะมาหาซูจวซอบ่อยๆ เรื องน ี

ทําให้เขาไม่พอใจ









ี
ี
ู
่

ื
็
กู้เฉนหรงมคูหมั นหมายแล้ว ทั งๆ ทร้ว่าซูจวซอเปนคู ่

ิ
ิ

หมั นของเขา แต่ไม่หลีกเลียง กลับมาหาซูจวซอบ่อยๆ
ิ

ื
็

ี
ไม่คํานึงถึงความเปนพน้องกับเขาเลย




ื

ื
ี
กู้จอหยวนเร่งฝก้าวเร็วขึ น ซูจวซอกําป้ายเว้นโทษ

ิ
ประหารไว้แน่น ความจริงแล้วนเปนเรื องดสําหรับนาง
ี
็

ี
นางจะได้ควบคุมกู้จอหยวนเพอโจมตซูเหมย แต่นางเลิก
ื

ื

ี
ี
คิดอย่างน นานแล้ว







109

นางไม่อยากอาศัยความรักมาแก้แค้น ว่าไปแล้ว เรื องน ี



ื


ี
็
ไม่เกยวข้องกับกู้จอหยวน เปนคนละเรื องกัน







ถ้าลูกของซูเหมยไม่ทําให้นางโกรธ นางก็ไม่ทําอะไรพวก




ิ
ี
็

ื
็
เขา กู้เฝนไต้เปนคนแบบเดยวกับซูเหมย ย่อมถอนางเปน
ิ
ู
ศัตร นางเองก็ไม่ลดราให้กู้เฝนไต้ แต่กู้จอหยวนไม่ใช่


ื

ี
อย่างนั น นางไม่เคยคิดทจะจัดการกู้จอหยวน

ื






ื

เมอไม่คิดจะอาศัยประโยชน์จากกู้จอหยวน ความรักท ี
ื

ี
็
ี
เขามต่อนางจึงกลายเปนเรื องททําให้นางหนักใจ แม้ไม่ม ี
ื
ี
ความแค้นต่อกัน นางก็ไม่มวันชอบกู้จอหยวน ในสายตา


ี
ของนาง กู้จอหยวนซึงปน เพิงอายุสิบแปดปไม่ต่างจาก
ี
ี

ื






110

เด็กชายคนหนึ ง












ื
ี
คนก่อนถึงงานพิธฉลองพระราชสมภพของไทเฮา ซู


ื
จวซอนังทํางานใต้แสงตะเกยง ยังเหลือขั นตอนสุดท้าย
ิ

ี
ี
ี
ี
เสร็จก่อนวันงานพอด หลายวันมาน นางแก้แล้วแก้อก
ี

ี
ี
ิ
พยายามหาทางทําให้ดทสุดเท่าทจะทําได้ และงานช นน

ี
นางพอใจระดับหนึ ง









็
ี
ยามน เปนกลางฤดูร้อน ข้างนอกอากาศร้อนระอุ เดิมท ี


ิ

ิ
ื
่
ื
อากาศเมองหลวงก็ร้อนอยูแล้ว ซูจวซอเปดหน้าต่าง
ื
สวมชุดบางสีขาวนวล สยายผมนังถักเชอกลายมงคลอยู ่

ใต้แสงตะเกยง
ี

















111

ื
ผมสีดําปรกลงมาบังใบหน้าของนางไว้ ท้องฟ้ามดมิด



แสงดาวพราวพราย แสงจันทร์นวลส่องลอดหน้าต่างเข้า



ิ
มา ตัวนางมรังสีสีเงนจางๆ แผ่กระจาย
ี










ิ
ู
ื
กู้เฉนหรงไม่ได้ทําให้นางร้ตัว เขายนมองนางห่างๆ ร้สึก
ู
ื
็
ว่านางสวยเปนพิเศษ จึงมองจนเพลิน เหมอนเห็นเทพ


ิ
ธดาจันทรา










ิ



ี
ื
่
ื

ิ
พอเห็นกู้เฉนหรงไม่เคลอนไหว ปงอวินซึงหลบอยูทมด
ิ
ทนดูไม่ไหว จึงปรากฏตัวขึ น แล้วถาม “คุณชาย หญง
งามอยูเบ องหน้า ได้แต่ยนมอง ยนนานอย่างน ไม่เมอย
ื

ี
ื
ื
่
ื
เท้าหรือ”














112

่
็
“อย่ายุงไม่เข้าเรื อง ข้าชอบดูนาง แล้วจะเปนไร”










ี
ิ
ื
“ขนทําอย่างน เมอไรคุณชายจะได้อุ้มหญงงามกลับไป
ื



ื
ี
ื
หรือจะให้ผู้น้อยช่วยทําให้นางสลบ ถอโอกาสคําคนทม ี
ิ
แสงจันทร์ คุณชายเข้าไปประชดตัวนาง พอถึงตอนนั น

คุณหนูซูก็ต้องแต่งงานกับคุณชาย”












ปงอวินร้อนใจจริงๆ นางคิดแต่ว่าจะพากู้เฉนหรงกลับ

ิ
ิ
ี
ี
แคว้นเจยงให้เร็วหน่อย แต่เจ้านายน้อยคนน กลับไม่เร่ง


รีบเลย












พอได้ยินอย่างน สีหน้าของกู้เฉนหรงก็เครียดทันท “ถ้า
ี
ี
ิ

ื
เจ้าขนแตะต้องจวซอ ชาติน อย่าหวังว่าข้าจะกลับไป”
ิ
ี
ื





113

“แต่...”












ื
ื
“ข้าบอกแล้วว่าสองเดอนก็สองเดอน พอถึงเวลาไม่ว่าผล

็
ี
เปนอย่างไร ข้าก็จะกลับแคว้นเจยง”










ี
“ถ้าอย่างนั นผู้น้อยให้เวลาคุณชายอกสองเดอน คุณชาย
ื

เร่งหน่อยแล้วกัน”












ิ
ิ
ี

ปงอวินพูดจบก็หายวับไปทันท กู้เฉนหรงถอนหายใจ เขา
ี
ี
ร้ว่าตนจําเปนต้องกลับแคว้นเจยง ไม่อาจย อเวลาอก ถ้า
ู
็
ื
ิ

ไม่ไป ซูจวซอจะตกอยูในอันตราย
่
ื










114

ี

ื
ิ
ิ
เขาเพียงแต่อยากใกล้ชดกับซูจวซอให้มากทสุดก่อน ทํา

่
ี
ให้นางมเขาอยูในหัวใจ อย่างน แล้ว เขาจึงจะพานางไป
ี
ี
แคว้นเจยงได้











“จวซอ ยังไม่นอนหรือ”

ิ
ื









ี
หลังจากมองอยูนาน ในทสุดกู้เฉนหรงก็เข้าไปหา
ิ
่








ื
ิ
“คุณชายกู้ติดนสัยเทยวกลางคนแล้วหรือ”
ี









“เทยวหาเจ้าเท่านั น”

ี
















115

ิ
กู้เฉนหรงยิ มระรื น



















































































116

ี
ตอนท 176 อยากคุยกับเจ้า























ี

ื
“เทยวกลางคน ไม่ใช่เรื องทคนดพึงกระทํา”
ี

ี






ิ
ื
ื
ซูจวซอไม่ได้เงยหน้าขึ น ยังคงถักเชอกต่อไป พลางพูด

ตอบ












็
ื

ื
ื
ี
“ข้าไม่เหมอนคนอน กลางวันเปนคนด กลางคนไม่ใช่” กู้
ิ
เฉนหรงพูดจบก็นังลงข้างหน้าซูจวซอ เอามอหนึ งเท้า
ิ

ื

ื
ื

ิ
คาง มองซูจวซอ “จวซอ เมอไรจะถักให้ข้า”

ื

ิ
ื
117

็
“ข้าถักให้ไทเฮา ถ้าเจ้าอยากได้ รอวันไหนเจ้าเปนเจ้า


นายก่อนข้าจะทําให้”












ิ
ิ

“ข้าห่วงตาเจ้า” กู้เฉนหรงยังคงยิ มร่ามองหน้าซูจวซอ
ื








ิ

ิ
“กู้เฉนหรง ปงอวินสืบเรื องพระสนมโหรวหรือยัง”








ี

“คําสังของเจ้าไม่ทําได้อย่างไร สืบอย่างละเอยดแล้ว เจ้า


ถักเชอกลายมงคลให้ข้าเส้นหนึ ง แล้วข้าจะเล่าให้ฟง”
ั
ื









“ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก”












118

ื

ิ
ิ
ิ
ี

ซูจวซอไม่ได้ใส่ใจกู้เฉนหรง เรื องทกู้เฉนหรงพูด นางจะ
ฟงหรือไม่ฟงก็ได้
ั
ั







็
กู้เฉนหรงสีหน้าทําอะไรไม่ถูก ถอนหายใจ “เจ้าทําเปน
ิ


สนใจหน่อยไม่ได้หรือ”











“เจ้าไม่บอกก็ได้”












ื

“ถึงอย่างไรข้าก็จะบอกเจ้า” กู้เฉนหรงเปลียนมออกข้าง
ิ
ี

ื
ิ
ิ
หนึ งเท้าคาง สายตาไม่ได้ละจากซูจวซอ กับซูจวซอ เขา

ื
ร้สึกว่ามองอย่างไรก็ไม่พอ
ู












119

็
ิ
“พระสนมโหรวชาติกําเนดไม่สูง เปนบุตรสาวคนโตของ



ี
ุ
็
นายอําเภออันเซยน ได้รับการคัดเลือกเปนสนมร่นแรก
หลังจากฮ่องเต้ครองบัลลังก์ นางจึงได้เข้าวัง ปต่อมา
ี



ิ
่
ิ
็
นางให้กําเนดองค์หญงใหญ เปนพระสนมคนแรกในวัง
ี
ในทให้กําเนดพระโอรสพระธดา ฮ่องเต้ทรงดูแลนางมา
ิ

ิ

ี
ตลอด นางจึงมฐานะมันคงในวังใน”









ี

ิ
ื
พอได้ยินกู้เฉนหรงพูดอย่างน ซูจวซอก็ขมวดคิ ว “เรื องน ี
ิ
ข้าร้อยูแล้ว เจ้าคงไม่ได้สืบแค่น ”
ู
่
ี









“เรื องน ไม่ต้องสืบ แค่สอบถามก็ได้ความ ข้าเพยงแต่
ี
ี

ิ
อยากพูดกับเจ้ามากหน่อย” กู้เฉนหรงหัวเราะร่า

















120

ื
ื
็
็
ิ
“ขนไม่พูดเปนเรื องเปนราว เจ้าก็กลับไปได้แล้ว” ซูจวซอ
เหลือบตาขึ นมองกู้เฉนหรงแวบหนึ ง
ิ









แม้ซูจวซอยังไม่กระตอรือร้นกับเขานัก แต่ก็ดกว่าเมอ
ื
ื
ิ
ื


ี
็
ก่อนไม่ร้เท่าไร อย่างน้อยก็ถอเขาเปนคนกันเอง กู้เฉน
ิ
ื
ู
หรงเองเวลาอยูต่อหน้านางก็ทําอะไรตามสบาย เขา
่

ี


อยากให้ซูจวซอคุ้นเคยกับตัวตนทแท้จริงของเขา
ื
ิ






ิ
ื

“กลัวเจ้าจะเหนอยเกนไป ก็เลยล้อเล่นสนุกๆ เท่านั น

็
พระสนมโหรวก่อนเข้าวังเปนคนสุภาพเรียบร้อย หลังเข้า



วังเจ้าก็เคยเห็นนางแล้ว นางเปลียนไปมากกว่าปกติ











การเปลยนแปลงอย่างมาก มสาเหตุสองข้อ คอนางเปน
็
ื
ี

ี





121

ิ
ิ
ี

ผู้หญงทปกปดได้แนบเนยนจริงๆ เล่ห์เหลียมจัด หรือไม่

ี
ื
อย่างนั นก็คอพระสนมโหรวในวังไม่ใช่หลีซูหลานตัวจริง”









ิ
ู
กู้เฉนหรงหยุดคร่หนึ งแล้วพูดต่อ










ี
ี
“สกุลหลไม่ซับซ้อน มเพยงเมยหลวงคนหนึ งเมยน้อยคน
ี
ี

ี
ี
็
หนึ ง ว่ากันว่าเมยน้อยคนน ฮูหยินหลีเปนคนจัดหามา

ี
ู

ฮูหยินหลีเปนคนตรงไปตรงมาไม่ร้จักการสมาคมกับคน
็
็

ี
อน คนอย่างน คงไม่เลี ยงลูกสาวให้เปนคนคล่องแคล่วใน
ื
การคบหาสมาคมกับผู้คนและมลับลมคมในมาก ข้าจึง
ี



ร้สึกว่าพระสนมโหรวน่าจะเปนแบบหลัง”
ู
็









ื
ี
ื

ซูจวซอชะงักมอทันท นางเห็นด้วยกับการวิเคราะห์ของกู้
ิ





122

ี
ิ
็
ี
เฉนหรง ถ้าอย่างน แล้ว พระสนมโหรวก็เปนคนทน่า
ี

ี
็

สงสัยทสุด มความเปนไปได้มากว่าจะเปนคนของซิน
็
อ๋องทแฝงตัวเข้ามา
ี









วังในมพระสนมใหญน้อยสิบกว่าคน ถ้าไม่ใช่เพราะพบ
่
ี

ื

พระสนมโหรวเมอสองสามวันก่อน นางคงไม่สงสัยพระ


ี
สนมโหรว เพราะพระสนมโหรวไม่มชาติกําเนดสูงเปน
็
ิ
ิ
พิเศษ เพยงแต่ให้กําเนดพระธดาองค์หนึ งเท่านั น
ี
ิ









“ถ้าเช่นนั นเจ้าต้องระวังพระสนมโหรวให้ด”
ี











ื

ิ
่
ี
“ข้าอยูนอกวังไม่มอะไรน่าห่วง ข้าห่วงแต่เจ้า จวซอ เจ้า
็
เปนคนฆ่าเหม่ยเสียนใช่หรือไม่”








123

ิ

“ใช่” ซูจวซอยอมรับตรงๆ
ื









ี
“ระวังฮองเฮาให้ด นางโหดเ**◌้ยมมาก ตอนแข่งขม้ายิง
ี

ธนูเจ้าก็เคยเจอมาแล้ว”












ี

ื
ซูจวซอยิ มเจอนๆ “เจ้ามความเห็นกับน้องสาวของตัว

ิ
ื
เองอย่างน หรือ”
ี









ี
“ข้ากับกู้เฝนไต้อยูร่วมชายคาเดยวกันมาสิบกว่าป ร้นสัย
่
ิ
ู
ี
ิ


็
ื
ี
ี
ี
ื
ี
ของนางด มแต่จอหยวนคนเดยวทนางถอว่าเปนพ ส่วน


ี
ข้ากับหลียวนไม่ใช่ ความแค้นของนางก็ถอดแบบมาจาก
แม่ เจ้าต้องระวังนางให้มาก”




124

------












ี
ี
ตอนท 177 หัวใจเจ้ามข้าหรือไม่






















ซูจวซอยิ มเจอนๆ “ข้าจะจดจําคําของคุณชายกู้ไว้”

ื
ิ

ื







ื
่
ิ
“เวลาเจ้ายิ มน่าดูมาก จวซอ จริงๆ นะ เวลาอยูต่อหน้า






125

ื


ื

ี
ื
คนอนอย่ายิ ม ยิ มให้ข้าคนเดยวก็พอ” เมอเห็นซูจวซอยิ ม
ิ
ิ

กู้เฉนหรงมองซูจวซอแล้วยิ มร่า ความอ่อนโยนรักใคร่ใน
ิ
ื
สายตาราวกับจะล้นออกมามิปาน









“คุณชายกู้ กลับจวนได้แล้ว”











ิ

ั
ื
ี

ในทสุดซูจวซอก็ทนไม่ได้ นางกลัวว่าถ้าฟงต่อ ตนอาจจะ
่
ควบคุมตัวเองไม่อยู จึงไล่กู้เฉนหรงไป
ิ










ิ
“จวซอ ข้ากลับก่อนนะ เจ้านอนพักเร็วหน่อย” กู้เฉนหรง
ิ
ื
ิ
ยิ มให้ซูจวซอ แล้วจึงเตรียมตัวออกไป ขณะเดินไปถึง

ื

ื

หน้าประตู จู่ๆ เขาก็หยุด แล้วหันกลับมามองซูจวซอ
ิ
ี
“เจ้าลองถามตัวเอง หัวใจเจ้ามข้าหรือไม่”









126

ื

ิ
ิ
พอพูดจบ กู้เฉนหรงไม่รอให้ซูจวซอนึกขึ นได้ เขาก็หาย
ื
ไปท่ามกลางความมดยามคําคนเสียแล้ว
ื










ื

ซูจวซอตะลึง ในใจนางคิดอย่างไรไม่สําคัญ สําคัญแต่ว่า
ิ

นางไม่อาจทําอย่างน ได้ นางกับกู้เฉนหรงคบกันมานาน
ิ
ี

ิ
นางร้ดว่ากู้เฉนหรงเปนคนอย่างไร
ู
ี
็








ี
นางร้ว่ากู้เฉนหรงไม่มวันล้มเลิกง่ายๆ คําพูดเด็ดขาด
ู
ิ
ี
ื

ี
ของนางไม่มผลต่อกู้เฉนหรงเลย ในเมอไม่มผลก็ไม่ต้อง
ิ
พูดอก นางได้แต่รอให้กู้เฉนหรงจากไป
ี
ิ









พอเขาไปแล้ว ทุกสิ งทุกอย่างจะค่อยๆ ลืมเลือนไป เขาก็









127

ลืม นางเองก็ลืม












ื
ื
ิ
ุ


ื
วันร่งขึ น ซูจวซอตนแต่เช้า หลังจากกนม อเช้าเสร็จ จอ

ิ
ื
ื

หลานกับจอซูก็ช่วยนางแต่งหน้าทําผม




ี
งานพิธฉลองพระราชสมภพเปนงานมงคล ไม่สมควร
็

ิ
แต่งตัวเรียบง่ายเกนไป นางจึงเลือกชุดสีชมพู นางยังอยู ่



ี
ิ
ิ
ในช่วงไว้ทุกข์ สีน ไม่ฉูดฉาดเกนไปและไม่เรียบง่ายเกน
ไป












ขณะทกําลังหวผม จู่ๆ ซูเหลียงอินก็ผลักประตูเข้ามา
ี
ี


ื
่
ิ

ื
นางยนอยูข้างหลังซูจวซอ มองดูซูจวซอในกระจก พูดชม

ื
ิ
ี
“พ พสวยจริงๆ ”


ี


128

ี
“เหลียงอินของพสวยกว่า”











ี
ี

่
ื
“พอย่าล้อข้าเลย” ซูเหลียงอินเอามอจับแก้มทปองออก
มา “ไม่เคยมใครบอกว่าข้าสวยเลย”
ี









ี
็
ี
“เจ้ายังไม่โตเปนสาว รออกสักสองปเจ้าก็จะเปลียนไป

ทําไมยังไม่นอนหรือ”












“ตนแล้วนอนไม่หลับ พ พไปร่วมงานเลี ยงในวังระวัง
ี



ื
ี

หน่อยนะ อ้อใช่ เมอวานข้าได้รับจดหมายจากพรอง
ี
ื


ี
ี
ื
เกอบลืมบอกพ พรองจะกลับมา เสียดายทมาไม่ทันเห็น


ี
หน้าท่านแม่เปนครั งสุดท้าย”
็




129

่
ี
ี
ซูเหลียงอินถอนหายใจ สองปมาน ซูเหิงเรียนหนังสืออยูท ี
ี
ื
สํานักนอกเมองหลวง ระยะทางไกล สองปแล้วทไม่ได้
ี


เจอกัน ซูเหลียงอินคิดถึงพชายจริงๆ วันหน้าก็จะเหลือ
ี

ี
่

แค่สามคนพน้องอยูด้วยกันแล้ว









“กลับมาก็ดแล้ว”
ี











ี
“อกเรื องหนึ ง ข้าได้ยินมาว่าอารองจะแต่งงานใหม่ อา


สะใภ้เพิงเสียไปไม่นาน อารองแต่งงานใหม่เร็วมาก




บอกว่าจะได้พ้นเคราะห์ พูดเหลวไหลทั งนั น ข้าว่าอารอง



่

ี
ี

กลัวพจะเข้าไปยุงเกยวกับการงานของจวนอันผิงโหว”












130

ี

หลังจากนางฟางตาย คนทดูแลงานบ้านในจวนอันผิง


ื
ี
ี
โหวก็คอนางหวัง เวลาน นางหวังก็ตายไปแล้ว เรื องน จึง
็
ตกเปนภาระของซูคังกับฮูหยิน












ื

ี
ี

แต่ซูคังเพิงแต่งงานเมอปทแล้ว ฮูหยินของเขาตั งครรภ์ได้
ื
หกเดอน และนางก็ไม่ใช่คนทํางานเก่ง ให้นางมาดูแล

งานบ้านคงจะลําบาก











ความจริงแล้วซูจวซอน่าจะเปนคนทเหมาะสมทสุด แต่ซู

ี
็
ิ
ื
ี



ื

เหวินกับซูคังไม่อยากให้ซูจวซอเข้ามาเกยวข้องกับเรื องน
ิ
ี
ี
ิ
จึงนึกถึงการแต่งงานใหม่ ซูจวซอยังไม่ได้แต่งงาน ไม่ให้
ื

นางจัดการงานบ้านก็เปนเรื องสมเหตุผล ซูจวซอจึงไม่
็
ื

ิ
อาจทัดทานได้










131

ี
็
“อารองวิตกกับเรื องน ก็เปนธรรมดา ถ้าจะแต่งงานใหม่

พวกเราคงห้ามไม่ได้”








































































132

ิ
ี

ตอนท 178 กู้ชงเฉงปรากฏตัว
ิ





















ซูเหลียงอินต่อว่าอย่างไม่พอใจ “พอนึกถึงสีหน้าของอา




ี
ี
ี
รอง ข้าก็เอยนเต็มท แล้วยังมซูคังนันอก ตั งแต่ซูเหม่
ี
ยเสียนตายไป พอเห็นข้าก็จะถากถาง ซูเหม่ยเสียนอ



ยากตายเอง ยังมาโทษพวกเรา”












ี
“เอาละ เหลียงอิน อย่าโกรธเลย เรื องน ไม่ใช่แก้ได้ในวัน





133

ี
เดยว พวกเขาจะพูดก็ปล่อยให้พูดไป”











ั
ิ
ี

“แต่เรื องทคนภายนอกพูดนนทา ข้าฟงแล้วอดโมโหไม่
ได้”












“งั นก็ไม่ต้องฟง” ซูจวซอจับมอซูเหลียงอิน นางยังเด็ก จึง
ั
ื

ื
ิ
ิ
ู
ี
มอารมณ์ความร้สึกอย่างน ซูจวซอปลอบซูเหลียงอิน
ื

ี
อย่างอ่อนโยน “คนข้างนอกจะพูดอย่างไรไม่สําคัญ อย่า

เอาคําของพวกนั นมาใส่ใจ เราร้ว่าตัวเราจะทําอะไรก็
ู



พอ”













ื
“ได้ ข้าเชอพ”
ี












134

ื
ิ

หลังจากแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ซูจวซอก็ไปรอรถม้าท ี

ศาลานอกบ้าน ซูเหลียงอินไปส่งซูจวซอขึ นรถม้า พอเห็น
ื
ิ

ิ



ื
ี
รถม้าทซูจวซอนังไปไกลแล้ว ซูเหลียงอินจึงเข้าบ้าน







ิ
ซูจวซอร้สึกว่าหลังจากนางหวังตาย ซูเหลียงอินยิงติด
ื
ู

นางมากขึ น นางรักหลานสาวคนน มาก ไม่ว่านางทํา
ี


อะไร ซูเหลียงอินก็จะพูดถึงนางในแง่ดเสมอ ไม่เคยนึก
ี


ระแวง












็
่
หน้าประตูวังเต็มไปด้วยรถม้าทหยุดรออยู ล้วนแต่เปน
ี

ของผู้ดมตระกูลทมาร่วมงานพิธฉลองวันพระราชสมภพ
ี
ี
ี
ี

ของไทเฮา

















135

ี

รถม้ามากมายจริงๆ คนทมาร่วมงานเลี ยงต่างจอดรถม้า


ี
ไว้ทหน้าประตูวัง ไม่อนุญาตให้เข้าไปในวัง ป้องกันไม่ให้


มคนเล็ดลอดเข้าไป
ี











ิ

ื

จอหลานประคองซูจวซอลงจากรถม้า ทั งสองเข้าไปใน
ื
วัง เดินเข้าไปครึงชัวยาม ในทสุดก็พ้นทางเดินทเปนแนว


ี
ี
็


ื
ยาว มองเห็นตําหนักกว่างหยางเบ องหน้า งานเลี ยงจัด

ี
ขึ นทน

ี








ซูจวซอเห็นคนจํานวนมาก นางยิ มน้อยๆ พยักหน้า
ิ

ื

ี


ี

ทักทายทุกคนทพบ สุดท้ายก็เจอทนังของตนและนังลง







ี

็
เสิ นไทเฮาทรงโปรดปรานนางเปนพิเศษ ตําแหน่งทนัง






136

ื
ิ


ิ
่
ของซูจวซอจึงอยูรวมกับองค์หญงหลายคน แม้จะนังอยู ่
ิ
ข้างหลังองค์หญงบางคน แต่ก็อยูใกล้เสิ นไทเฮามาก
่









็
นางเปนหญงจากตระกูลขุนนางเก่าแก่คนเดยวทนังทน
ิ
ี


ี
ี
ี

ิ
ื
ิ

เสิ นไทเฮาทรงให้ความสําคัญต่อซูจวซออย่างเปดเผย
เสมอ







็
ื

คนทนังตรงกันข้ามกับซูจวซอเปนพระสนม นางกวาดตา

ี
ิ

มองบรรดาพระสนมแวบหนึ ง ทันใดนั นหางตาก็พบกับ

เงาร่างทแปลกหน้าแต่คุ้นเคย

ี










ทว่าแปลกหน้าก็เพราะนางไม่เคยเห็นมาก่อน ทว่าคุ้น
ี

ี

เคยก็เพราะใบหน้านั นเหมอนซูหลิ วมาก นางมองครั ง
ื









137

ี
ิ
ิ
ู
ี
ิ
็
เดยวก็แทบจะร้ทันทว่าหญงสาวคนนั นเปนใคร ชงเฉง

ของนางนันเอง








เดิมทนางคิดว่ากู้ชงเฉงคงไม่มาร่วมงานอย่างน นึกไม่ถึง
ิ
ี
ี
ิ
ว่าจะเจอนางโดยบังเอิญ











ื

ี

ี
ี

ซูจวซอทั งตนเต้นดใจ ในทสุดก็ได้พบลูกสาวทตนคิดถึง
ื
ิ

ี

ทั งวันทั งคน ชงเฉงของตนโตขนาดน แล้ว ตอนทตนจาก
ิ
ิ
ื
ี
ิ
ิ
ิ
ไป ชงเฉงยังเล็กแค่สองขวบ คงจําตนไม่ได้แม้แต่นด
ี
เดยว






ี
ิ
ิ
ื
ซูจวซอมองดูกู้ชงเฉงอย่างน พยายามควบคุมตน

ิ
ี
ิ
เองอย่างเต็มท กู้ชงเฉงผู้โดดเดยวทะนงตนดูไม่เข้ากับ


ี
ิ


138

ี

ื
งานเลี ยงทครึกครื นเบ องหน้า









ิ
นางสวมชุดสีฟ้า แต่งผมด้วยปนปกเฉยง แต่งหน้าบางๆ
ี
ั

ท่ามกลางการแต่งตัวแข่งกันในบรรดาพระสนม การแต่ง




ื
ตัวของนางไม่สะดุดตาเลย แต่ซูจวซอก็ยังมองนางคน

ิ
เดยว
ี











หน้าตาของนางคล้ายซูหลิ วมาก เพยงแต่กริยาท่าทาง
ิ
ี

ิ
แตกต่างจากซูหลิ วอย่างสิ นเชง ซูหลิ วโดดเด่นและเชอ

ื

ิ

ิ
มันในตนเอง กู้ชงเฉงทะนงตนราวกับว่าทุกอย่างล้วนไม่

เกยวข้องกับตน ได้แต่มองทุกคนอย่างเย็นชา ให้ความ

ี

ื
ร้สึกว่านางวางตัวเหนอผู้คน
ู
















139