หวนแค้นชะตารัก เล่ม2

ี

ู
ี

ตอนท 166 ข้าร้จักเจ้ามากกว่าทเจ้าคิด







ิ

ิ
ื
ซูจวซอนึกไม่ถึงว่ากู้เฉนหรงจะเข้าใจนางปานน นาง
ี
ิ
ตะลึงงันมองหน้ากู้เฉนหรง ไม่ยอมรับแต่ก็ไม่ปฏิเสธ










ิ

กู้เฉนหรงมองหน้าซูจวซอเห็นขอบตาแดง ยิงร้สึกเปน
ู
็

ื
ิ
ี

ิ
ห่วง “จวซอ เรื องน ไม่ใช่ความผิดของเจ้า ไม่ว่าจะเลือก
ื
ทางใดก็ต้องเสียอะไรบางอย่าง ถ้าพวกเจ้าอยูเหมอน
่
ื
ื
เมอก่อน ก็ไม่แน่ว่าจะมความสุข

ี









คนธรรมดาอยูอย่างธรรมดา แต่เจ้ากับครอบครัวไม่ใช่
่


ี
ี
ื

คนธรรมดา ในเมองหลวงน คนทนึกถึงพวกเจ้าก็มแต่
ี




40

ี
ี
พวกทจะข่มเหงรังแก เจ้าอยากพ้นจากสภาพน ไม่ใช่


ี
ี
เรื องผิด เจ้าพยายามเต็มทแล้ว และทําได้ดมากด้วย”









ู
ี
“เจ้าร้เรื องน ได้อย่างไร”










ื
ซูจวซอถอนหายใจ หลังจากร้องไห้พักหนึ งแล้ว หัวใจ

ิ
ของนางก็ผ่อนคลายลงมาก












ี
“ข้าร้จักเจ้ามากกว่าทเจ้าคิดมาก เจ้ามักจะคิดว่าข้าไม่

ู

ื

เข้าใจเจ้า ความจริงข้าเข้าใจเจ้ามาก จวซอ ข้าเคยบอก
ิ
็
ิ
่
เจ้านานแล้วว่า ฟ้าลิขตให้เราสองคนเปนคูกัน ไม่ว่าจะ

ี
เกดอะไรขึ น ถ้าข้ายังมชวิต ข้าจะอยูเคยงข้างเจ้าเสมอ”
ิ
ี
ี
่










41

ิ
ิ
ื
ู
ื

ซูจวซอไม่ร้จะตอบอย่างไร คําพูดของกู้เฉนหรงคนน ทํา
ี
ี

็
ี
ให้นางประหลาดใจมาก นางกับกู้เหยยนเปนสามภรรยา
ี


ี
ี
ี
กันห้าป กู้เหยยนไม่เคยเข้าใจนางอย่างน แม้กู้เหยยนไม่
ู
ิ
พูด นางก็ร้ว่าเขาไม่อยากให้นางโดดเด่นเกนไป นางจึง
ี
่
่
ใช้เวลาส่วนใหญอยูในจวน สํารวมตนให้มากทสุด









ี
กู้เฉนหรงกลับมองนางด้วยสายตาชนชมทุกอย่าง สามท ี
ื
ิ
ู
ี
่
ื
อยูด้วยกันมาห้าปยังไม่เท่าคนทเพิงร้จักไม่กเดอน ช่าง
ี
ี



เหลือเชอจริงๆ

ื






็
“แม่ข้าเปนคนไม่แก่งแย่งแข่งขันกับใคร ข้าอยากให้ท่าน


ี

ี

แม่มชวิตทดแต่ก็ไม่ใช่สิ งทท่านต้องการ ท่านต้องการ
ี
ี
ี
ความสงบ”










42

ี
ี
“โลกน ไม่มความสงบอย่างสมบูรณ์ ป้าสะใภ้อยากให้


ื
เจ้าปลอดภัย จวซอ อย่าโทษตัวเองเลย ป้าสะใภ้เห็นเจ้า
ิ

็
ี
อย่างน คงเปนห่วงมาก”










นอกจากนางหวังจะเปนห่วงแล้ว เขายังอยากบอกซู
็


ี
ื
็
ื
จวซอว่าเห็นอย่างน เขาก็เปนห่วงเหมอนกัน แต่ก็กลืนคํา
ิ

ี
พูดน ลงไป









ิ
ี
ื
ซูจวซอไม่มอะไรจะพูดอก เอนตัวพิงโลง กู้เฉนหรงอยู ่
ิ

ี
ี

ิ

ข้างๆ เปนเพอน หาได้ยากนักทซูจวซอไม่ไล่เขาไป ทั ง

็
ื
ื
ี
่
สองไม่พูดไม่จา อยูด้วยกันอย่างเงยบๆ เช่นน
ี









43

ื


ิ
ิ
จนกระทังฟ้าสว่าง กู้เฉนหรงจึงพูดขึ น “จวซอ ปงอวินอยู ่
ิ

แถวเรือนของเจ้า ข้าให้นางคอยปกป้องเจ้าอย่างลับๆ

ถ้าเจ้าต้องการให้ทําอะไร ก็สังนางได้”












่
“เจ้าแอบส่งคนเข้ามาอยูใกล้ข้า?”










ซูจวซอขมวดคิ ว

ิ
ื









“ข้าก็อยากปกป้องเจ้า ถ้าไม่ใช่เพราะไม่สะดวก ข้า




ิ
อยากปกป้องเจ้าด้วยตัวเอง วรยุทธ์ของปงอวินเจ้าก็เคย



เห็นแล้ว ไม่ต้องเกรงใจนาง ใช้นางให้เต็มท เจ้าเอา
ี


ี
่
นกหวดน ไว้ ถ้าเปาทหนึ ง ปงอวินก็จะมาหา”
ี

ิ
ี









44

ี
ิ
กู้เฉนหรงพูดจบ ก็หยิบนกหวดทําจากกระดูกสัตว์มาวาง


ื

ิ

ื
ื
ิ
ื
บนมอซูจวซอ เมอก่อนเขาไม่อยากให้ซูจวซอร้ว่าตนส่ง
ู


ปงอวินมาแฝงตัวแถวเรือนของนาง
ิ




ู
หลังจากนางหวังเกดเรื องแล้ว เขาร้สึกว่าจําเปนต้องให้ซู
ิ
็

ิ
ิ

ื
จวซอร้ บางครั งอาจจะให้ปงอวินช่วยซูจวซอทําอะไร
ิ

ู
ื
บางอย่าง ไม่ปล่อยให้นางอยูเฉยโดยไม่ใช้งาน เพราะ
่
ื
ิ

่
นางติดค้างซูจวซออยู








ิ
ซูจวซอรับนกหวดกระดูกสัตว์ไว้ และขอบใจกู้เฉนหรง
ิ
ี
ื







ี
ี
“เด็กโง่ เจ้ากับข้าไม่มอะไรต้องเกรงใจ ตอนน ใกล้จะ

ี

ิ
สว่างแล้ว ข้ากลับไปก่อน มเรื องอะไรก็ให้ปงอวินไปตาม







45

ี
ข้าจะมาหาทันท”












ิ
ิ
กู้เฉนหรงพูดจบก็ลุกขึ น ย มให้ซูจวซอ แล้วหายลับไป
ื
ิ
จากเรือน











ื
ิ
ิ
ซูจวซอมองตามกู้เฉนหรงไป มุมปากผุดรอยยิ ม แต่นึก

ื
ู
ขึ นได้ว่าตนแสดงความร้สึกออกมา ซูจวซอก็รีบสะกด

ิ
ื
ความร้สึก สีหน้ากลับมาเย็นชาเหมอนเดิม
ู










ิ

พอฟ้าสว่างแล้ว ซูเหลียงอินก็มาเฝ้าศพ ให้ซูจวซอกลับ
ื

ู

ไปพักสักคร่ ซูจวซอไม่กลับไปทเรือน พอเดินไปทีลับตา
ื

ี
ิ
ื
่
่
ี
คน ก็หยิบนกหวดมาเปา ปงอวินก็ปรากฏตัวอยูเบ อง

ิ
หน้า






46

———


























ี

ตอนท 167 เจ้ารนหาทตายเอง
ี








ี
“คุณหนูซู มอะไรให้ข้ารับใช้”










ื
่
ิ
ื
ปงอวินสวมชุดดํา ยนค้อมหัวอยูข้างหน้าซูจวซอ นางไม่

ิ

ิ
็
ู
ิ

อยากรับใช้ซูจวซอ เพราะร้สึกว่าเปนเรื องเล็กน้อยเกนไป
ื
่
ไม่คูควรกับความสามารถของนาง แต่ก็ไม่ร้จะทําอย่าง
ู
ั
ไร เพราะนายน้อยไม่รับฟงนางเลย




47

ี
“พาข้าไปทเรือนของซูเหม่ยเสียน”










ี
ิ
หลังจากเกดเรื องแล้ว เรือนของซูเหม่ยเสียนก็มยาม


็
รักษาการณ์จํานวนมาก กลายเปนสถานททมการ
ี
ี
ี


ป้องกันเข้มงวดทสุดในจวนอันผิงโหว คงจะป้องกัน
ี
อันตรายจากนาง












ิ

ื
ี
ซูจวซอไม่มทางเข้าไปในเรือนของซูเหม่ยเสียนได้ แม้จะ
ผูกใจยามรักษาการณ์ส่วนหนึ งไว้ แต่พอเกดเรื องขึ น
ิ



็
กลับไม่ได้ช่วยอะไรนางเลย นางหวังตายไปคงไม่เปนอัน


สงบ

















48

ิ
ี
ี
ิ


เวลาน มปงอวิน สภาพก็เปลียนไป อาศัยวรยุทธ์ของปง

อวิน ช่วยให้นางเข้าไปในเรือนของซูเหม่ยเสียนได้อย่าง

ไร้ร่องรอย วรยุทธ์ของปงอวินนางเคยเห็นมาแล้ว

ิ











ิ
พอร้ความต้องการของซูจวซอ ปงอวินไม่พูดให้มาก

ิ
ื
ู

ิ
ื
ความ ได้แต่พยักหน้า แล้วพาซูจวซอไปทเรือนของซูเหม่

ี
ยเสียน









็
ทั งหมดน สําหรับปงอวินแล้วเปนเรื องง่ายดาย นางพาซู
ี

ิ
ิ
ื

จวซอกระโดดข้ามกําแพงเข้าไปอย่างสบายๆ ยาม

ู
รักษาการณ์นอกเรือนไม่ร้เรื อง สาวใช้ในเรือนไม่ทันเห็น


ื


ิ
ี
ิ
ก็ถูกปงอวินตสลบไป ตั งแต่ต้นจนจบไม่มใครเห็นซูจวซอ
ี











49

ื
ิ

ิ

ี

ซูจวซอให้ปงอวินเฝ้าทหน้าประตูห้อง ตนเองเข้าไปใน
ห้องของซูเหม่ยเสียนตามลําพัง









ซูเหม่ยเสียนบาดเจ็บไม่เบา กําลังนอนเคลิ มอยูบนเตยง
่
ี


พอได้ยินเสียงก้าวเท้า นางยังคิดว่าเฉยวชุ่ยเข้ามา จึง
ี



ี
่
พูดอย่างรําคาญ “เฉยวชุ่ย ข้าบอกแล้วว่าให้เฝ้าอยูข้าง

นอก แล้วเข้ามาทําอะไร”











“วันก่อนหมอหลิวบอกว่าน้องสาวอาการหนักเปน
็



อันตรายถึงชวิต ข้าก็เลยตั งใจมาเยยมน้องสาว เวลา

ี
ี

ี
ี

ี
ี
ผ่านไปหนึ งวันหนึ งคน น้องสาวยังมชวิตอยูอกหรือน”
ื
่





ี
ทันททได้ยินเสียงซูจวซอ ซูเหม่ยเสียนก็ลืมตาขึ น จ้อง
ี
ื
ิ





50

ี
ิ
หน้าซูจวซอเขม็ง ไฉนเข้ามาโดยไม่มสุ้มเสียง?
ื









ู
ิ
ื
ื
ไม่ร้ทําไม พอเห็นซูจวซอสวมเส อผ้าเน อหยาบ ซูเหม่
ื
ยเสียนก็เกดความร้สึกกลัวขึ นมาอย่างกะทันหัน บ้า
ู
ิ

ื
ิ
จริงๆ นางกลัวซูจวซอด้วยหรือ








ิ
ซูจวซอจ้องมองสีหน้าหม่นหมองของซูเหม่ยเสียนอย่าง

ื

ี
เย็นชา “ในเมอน้องยังไม่ตาย ให้พส่งน้องไปดหรือไม่”
ี


ื







ื
ิ

ื
ิ
ี

ซูเหม่ยเสียนเข้าใจความหมายของซูจวซอทันท ซูจวซอ
ิ
ี

ี
จะฆ่านางจริงๆ ใครททําให้ซูจวซอใจกล้าขนาดน กลาง

ื
วันแสกๆ ก็เข้ามาได้











51

ิ

ื
พอเตรียมจะตะโกนขึ น ซูจวซอก็ยิ มอย่างเลือดเย็น









“ตะโกนเลย ในเรือนไม่มคนแล้ว นอกเรือนยาม
ี


รักษาการณ์ก็ไม่ได้ยินเสียงของเจ้า ทําไมต้องเสียแรง




่
ี
ี

เปล่าด้วยเล่า ซูเหม่ยเสียน เดิมทข้าไม่คิดจะยุงเกยวกับ


ี
ื
ี
็

็
เจ้า แต่เจ้ารนหาทตาย ในเมอเปนอย่างน ข้าผู้เปนพจะ
ี
ไม่ช่วยให้เจ้าสมปรารถนาได้อย่างไร”








ิ
ื
ิ
“ซูจวซอ ทนเปนจวนอันผิงโหว แม้เจ้าจะเปนองค์หญงท ี
็

ี
็

ี
ไทเฮาแต่งตั ง แต่ก็เปนแค่ตําแหน่งลอยๆ ถ้าเจ้ากล้าลง
็
ื
ี
มอกับข้า เจ้าก็หนไม่พ้น”








“เรื องของข้าเจ้าไม่ต้องเปนห่วง วางใจเถอะ การตาย
็









52

่
ของเจ้าไม่ส่งผลต่อข้าเลย ข้าจะอยูอย่างปลอดภัย เจ้า



่
ี
อยูปรโลกคอยดูให้ดก็แล้วกัน ดูว่าข้าจะขับครอบครัวเจ้า

ออกจากจวนอันผิงโหวอย่างไร”













ิ
ู
ื
ซูจวซอก้าวเข้าไปหา ซูเหม่ยเสียนร้สึกหวาดกลัวขึ นมา

ื
ทันท เมอก่อนนางคิดว่าตนไม่กลัวตาย แต่พอจะตาย
ี

ื
จริงๆ นางก็ยังกลัว โดยเฉพาะหากตายด้วยนํ ามอซู



ิ
จวซอ
ื









ี
ิ
นางบาดเจ็บสาหัส เน อตัวไม่มแรง พอเห็นซูจวซอใกล้
ื

ื

ื
ื
ิ
เข้ามาเรื อยๆ ก็ดิ นรนจะลุกขึ น ซูจวซอยนมอไปกดนางไว้
ื

แล้วอุดปากอุดจมูก
















53

ิ
ื
ซูเหม่ยเสียนดิ นทุรนทุรายตลอดเวลา ซูจวซอกดไว้แน่น


ไม่ยอมปล่อยมอ
ื













































































54

ี
ตอนท 168 ถ้าแต่งจริงๆ ข้าคงเสียใจภายหลัง























ื
ื
ี
มอทั งสองของนางเปอนเลือดแล้ว ชาติน นางไม่คิดจะ

ี
เมตตาใคร นางไม่ใช่ซูหลิ วคนเดิมอกต่อไป











ซูเหม่ยเสียนดวงตาเบิงกว้าง ใบหน้าบวมแดง มอดิ นรน

ื

ื
ั
ปดป้อง ซูจวซอมองหน้าซูเหม่ยเสียนอย่างอํามหิตตลอด
ิ

ิ
ื
็
ื
ี
เวลา ยามน ซูเหม่ยเสียนร้สึกว่าซูจวซอเปนเหมอน
ู

ยมทูตจากนรก









จากนั น ซูเหม่ยเสียนก็ค่อยๆ หยุดดิ น สายตาไร้แวว แต่







55

ดวงตายังเบิงกว้าง











ิ

ื
ื
ซูจวซอคลายมอออก ตรวจลมหายใจของซูเหม่ยเสีย
น แล้วหันหลังออกไปจากห้อง














นอกห้อง ปงอวินยังรออยู นางเห็นซูจวซอลงมอสังหาร
ิ
่
ิ
ื
ื
ู
ื

ิ
ทุกขั นตอน เห็นซูจวซอสีหน้าไม่เปลียน นางร้สึกว่ายาม

ี
ทซูจวซออํามหิตขึ นมาก็ไม่ต่างจากนักฆ่ามออาชพอย่าง
ี


ื
ื
ิ
นาง






ู
ิ
ิ
ื
ถ้าซูจวซอมวรยุทธ์คงน่ากลัวมาก นางร้สึกว่ากู้เฉนหรง

ี
่
นายน้อยคนน ก็จัดการยากอยูแล้ว นึกไม่ถึงว่าผู้หญงท ี
ิ
ี

นายน้อยรักยิงจัดการยากกว่า









56

“ไปกันเถอะ!”













ิ

ื
ิ
ปงอวินพยักหน้า พาซูจวซอออกไปจากเรือนของซูเหม่
ยเสียนอย่างง่ายดาย พอพ้นแล้วซูจวซอก็บอกขอบใจ

ิ
ื
“ขอบใจเจ้า ปงอวิน”

ิ










“คุณหนูซูไม่ต้องขอบใจข้า ทั งหมดน คุณชายได้สังไว้ ถ้า
ี



คุณหนูจะขอบใจก็ขอบใจคุณชายเถอะ! แม้ข้าจะเพิง


ี

ตามหาคุณชายเจอเมอไม่นานมาน แต่ข้าก็อยากพูด
ื

อะไรเล็กน้อย คุณชายดต่อคุณหนูมากจริงๆ ถ้าคุณหนู
ี


พลาดจากคุณชาย คงเสียดายมาก”

















57

“ถ้าคุณชายของเจ้าแต่งงานกับข้าจริงๆ เขาคงจะเสียใจ”













ี
ื
ิ
พอพูดคําน จบ ซูจวซอก็กลับเรือนของตน








ู
ปงอวินร้สึกสับสน นางอยากให้ภารกจพากู้เฉนหรงกลับ
ิ
ิ
ิ

สําเร็จเร็วขึ น แต่กลับติดขัดทซูจวซอ
ิ
ื
ี








ิ
อาศัยความสามารถของคุณชาย การจะทําให้ผู้หญงคน


ื

หนึ งรับรักไม่ใช่เรื องยาก ใครจะคาดคิดว่าพอเจอซูจวซอ
ิ

ผู้แข็งกร้าวเย็นชาปานน กู้เฉนหรงกลับทําอะไรไม่ได้เลย
ี
ิ


ี
ปงอวินร้สึกร้อนใจ จะรอถึงเมอไรจึงจะบรรลุหน้าท
ิ

ู

ื





ี
ื
ในเมอคุณชายของนางไม่มอะไรคบหน้า นางจึงคิดวิธท ี

ื
ี


58

ิ
ี
ื

จะช่วย ภายในสองเดอนน คุณชายต้องพาซูจวซอไป
ื
แคว้นเจยง
ี










ิ


ื
ื
พอกลับถึงเรือน ซูจวซอก็ล้างมอ เอนตัวพิงตังนุ่ม ซูเหวิ
นจะให้นางกลํ ากลืนยอมถูกข่มเหง นางก็ต้องตอบโต้



ี
ด้วยวิธเดยวกัน
ี










ไม่ว่าอย่างไร นางต้องทําการอย่างรอบคอบ เวลาน ี



สถานการณ์คับขันขึ นเรื อยๆ












การตายของซูเหม่ยเสียนเกดผลตามมาอย่างรนแรง ซูคัง
ิ
ุ


ื

ี

ื
ถึงกับมาหาเรื องซูจวซอ แต่เมอไม่มหลักฐานพิสูจน์ว่าซู
ิ
ี

ี
ื
ิ
จวซอไปทห้องของซูเหม่ยเสียน เรื องน จึงได้แต่เงยบไป
ี


59

ี
ิ
ภายในเวลาไม่กวัน จวนอันผิงโหวก็เกดเหตุการณ์หลาย

อย่าง กลายเปนหัวข้อสนทนาหลังอาหารของตระกูล
็



ื
ใหญในเมองหลวง ข้างนอกมเสียงวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆ
ี
่

็
ื
ิ
นานา ทําให้ซูจวซอกลายเปนจุดสนใจของผู้คน ถึงกับม ี
คนบอกว่าซูจวซอเปนหายนะและความตาย เพราะ
็
ื
ิ


ี
เหตุการณ์ทั งหมดเกดขึ นหลังจากทนางกลับจวน
ิ








ี

แต่เวลาน นางเปนทโปรดปรานของไทเฮา เสียงวิพากษ์
็
ี
ี
ี
วิจารณ์ดังกล่าวจึงเพยงแต่พูดลับหลัง ไม่มใครกล้าพูด

ต่อหน้านาง












ี
ิ
ื
ซูจวซอจัดการงานศพนางหวังทจวนอันผิงโหวต่อ ส่วน


ู
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ข้างนอก นางไม่ใส่ใจ นางร้ว่าคําพูด




60

ี
เหล่าน อาจจะกระจายออกไปจากคนในจวนอันผิงโหว











ั
ี
หลังจากฝงศพนางหวังแล้ว เสิ นไทเฮาก็มพระบัญชาให้ซู

ิ

จวซอเข้าเฝ้า
ื









ื
ื
ิ
ซูจวซอสวมเส อผ้าสีกลีบบัว ใบหน้าไร้เครื องประทินโฉม

ิ

แต่งตัวเรียบง่าย ยงเสริมให้นางดูสวยน่ารัก ใบหน้าท ี


ู
ิ
ปราศจากการตกแต่งของนางชวนให้เกดความร้สึกเห็น

อกเห็นใจ


























------







61

ี
ตอนท 169 ความรักของไทเฮา






















ื
ิ
หลังจากถวายบังคมแล้ว เสิ นไทเฮาทรงให้ซูจวซอลุกขึ น



โบกพระหัตถ์ ให้นางนังข้างพระวรกาย










ิ

เสิ นไทเฮาทอดพระเนตรดูซูจวซอ เห็นขอบตาคลํ า จึง
ื

ถอนพระทัยด้วยความเปนห่วง “เจ้าลําบากจริงๆ จวซอ
็
ื
ิ

ผู้ตายก็จากไปแล้ว ระงับความเศร้าเถด”
ิ












“เพคะ ขอบพระทัยไทเฮาททรงห่วงใยข้า”
ี




62

ื
ี
ิ

ซูจวซอหลุบตา ขานรับเบาๆ หลายวันมาน นางไม่ได้
หลับไม่ได้นอน พอหลับตาก็ฝนร้าย ในความฝน บางครั ง
ั
ั


ี

ี

เห็นซูหลิ วทตายตาไม่หลับ บางครั งเห็นนางหวังทเลือด
อาบหน้า













ิ
ื
ื

เมอทอดพระเนตรเห็นซูจวซอสีหน้าเศร้าหมอง เสิ น
ื
ู
ไทเฮาจึงตรัสขึ น “จวซอ เราเชญนักพรตฮุ่ยหรมา
ิ
ิ

บรรยายทวังใน เจ้าไปฟงกับข้าแล้วกัน”
ี

ั








“เพคะ หม่อมฉันยินดรับพระบัญชา”
ี










ู
ิ

ซูจวขานรับ แต่ร้ว่าโอกาสของตนมาถึงแล้ว นางร้ก่อน
ู





63

ิ

ี
แล้วว่าเสิ นไทเฮาตั งพระทัยทจะให้อาจารย์ผู้หญงมา

บรรยายให้พระสนมฟง แต่เวลานั นนางไปอําเภอปน
ิ
ั

ี
ี

เซยน จึงไม่ได้ใส่ใจเรื องน









ื
่
ื

ี
เวลาน โอกาสอยูเบ องหน้า นางต้องคว้าไว้ เพอให้ตน
ิ
สามารถเข้าออกวังตามต้องการ จึงจะพบกู้ชงเฉงได้
ิ









ซูจวซอตามเสิ นไทเฮาไปถึงตําหนักหานจางเต ยน พระ
ี

ื
ิ
ี

ี


ิ
สนมทั งหมดกับกู้เฝนไต้ รวมทั งองค์หญงสามต่างมาทน
ิ
ิ
ยกเว้นกู้ชงเฉง
ิ








พอเห็นเสิ นไทเฮาเสด็จมา ทุกคนก็ลุกขึ นถวายบังคม















64

่

ิ
ื

ซูจวซอซึงอยูข้างพระวรกายเสิ นไทเฮาก็พลอยได้รับการ
คารวะจากพระสนมด้วย เมอเห็นไทเฮาทรงให้ความ
ื


ิ

ื

ี

ิ
ี
ิ

สําคัญกับซูจวซอเช่นน กู้เฝนไต้กับเฟงหลิงอวย่อมไม่พอ


ี
ใจมาก โดยเฉพาะเฟงหลิงอว ซึงแสดงออกทางสีหน้า

ิ
อย่างชัดเจน






ื
เสิ นไทเฮาประทับนังบนบัลลังก์ ซูจวซอเตรียมลงไปหาท ี

ิ


ื


นังข้างล่าง เสิ นไทเฮาทรงโบกพระหัตถ์ “จวซอ นังข้างข้า
ิ
ี
น”











“เพคะ ไทเฮา”











ื

ซูจวซอรับคําอย่างนอบน้อม นังข้างเสิ นไทเฮา

ิ






65

่
ี
ี
บรรดาพระสนมทอยูข้างล่างสีหน้าประหลาดใจ ไม่มใคร

ิ

ี
เข้าใจว่าทําไมเสิ นไทเฮาจึงโปรดปรานซูจวซออย่างน ถึง
ื

กับให้นางนังข้างพระวรกาย











็
ี
ี
ทรงกระทําเช่นน แม้ไม่เปนไปตามกฎของวัง แต่ไม่มใคร
กล้าทูล












กู้เฝนไต้ยังคงปกติ แต่พระทัยเริมร้สึกไม่สบาย


ิ
ู







ี
มอทั งสองของเฟงหลิงอวทซ่อนอยูในแขนเสื อกําหมัด
่
ื

ิ
ี


ิ
แน่น คราวก่อนกู้เฉนหรงก็ปกป้องซูจวซอจนทําให้นาง
ื
ิ

ี


ิ
ขายหน้า นางยังไม่ได้สังสอนซูจวซอ นึกไม่ถึงว่าเวลาน ซู
ื

66

็
ี

ื
ิ

จวซอเปนทโปรดปรานของเสิ นไทเฮา ทําให้นางหา
โอกาสลงมอไม่ได้
ื









ิ

ื

ื
ซูจวซอวางตัวตามสบาย ไม่ตนเต้นหวาดหวันแม้แต่น้อย


นังข้างเสิ นไทเฮาอย่างผ่อนคลาย ประสานสายตาอยาก

ร้อยากเห็นของทุกคน
ู












การแสดงออกของซูจวซอ เสิ นไทเฮาพอพระทัยมาก แม้
ื
ิ
ี
ิ
ื

ซูจวซอจะออกจากจวนอันผิงโหวหลายป แต่บุคลิก
ี
่
็
ความเปนลูกสาวคนโตของตระกูลใหญยังมอยู
่








ิ
ขณะนั นมผู้หญงคนหนึ งในชุดสีเทาเดินเข้ามา
ี













67

ี
นางอายุประมาณสามสิบป สวมชุดนักพรต รวบผม สี



ี

ื
หน้าอ่อนโยน เดินมาทเบ องพระพักตร์ของเสิ นไทเฮา

ิ
แล้วถวายบังคม จากนั นจึงถวายบังคมกู้เฝนไต้ คารวะ


บรรดาพระสนม แล้วนังลงข้างโตะ

๊









“ศลสตรีและคุณธรรมสตรีแม่นางทุกคนทนล้วนศึกษา

ี
ี
ี

มาแล้ว วันน ข้าจะพูดถึงเรื องแบบแผน ไม่ทราบว่าแม่
ี


นางคนใดเคยอ่านเรื องแบบแผนมาแล้วบ้าง”












ี
ฮุ่ยหรยิ มน้อยๆ กวาดตามองพระสนมทอยูในนั น

ู
่








ี
ี
“หนังสือเล่มน ข้าเคยอ่านมาแล้ว ไม่ใช่แค่เล่มน ยังมสี
ี
ี
ู
ุ
ี
ตําราห้าคัมภร์ ข้าก็อ่านจนปรโปร่ง ถ้านักพรตร้แค่น






68

ู
ี
ไทเฮาให้ข้าสอนพระสนมเองไม่ดหรือ ไม่ร้ว่านักพรตจะ


สอนอะไร”












ิ
ี
ี

เฟงหลิงอวพูดด้วยสีหน้าหยิงผยอง ทั งวังในมนางคน

ี
ื
เดยวทกล้าโต้แย้งเบ องพระพักตร์เสิ นไทเฮา
ี







ี
ี
เฟงหลิงอวถอตัวว่าสูงศักดิ อกทั งมครอบครัวทางมารดา
ื
ิ


ี
่
คอยปกป้อง จึงไม่เห็นเสิ นไทเฮาอยูในสายตา ไม่เคารพ
เสิ นไทเฮา พอเห็นเสิ นไทเฮาให้ซูจวซอนังข้างๆ จึงจงใจ
ื

ิ

แกล้งนักพรตฮุ่ยหร
ู




























69

ี


ื
ิ
ตอนท 170 จวซอคนเก่ง






แต่ไหนแต่ไรในแคว้นเว่ยผู้หญงทไร้ความสามารถจะได้
ิ

ี

รับการยกย่องว่ามคุณธรรม จึงอ่านแต่ศลสตรีและ
ี
ี


ี
ิ

คุณธรรมสตรีซึงเปนหนังสือทต้องอ่าน หญงสาวส่วน
็

ิ
ี

ใหญจึงเพยงแต่อ่านหนังสือออก การทเฟงหลิงอวอ่าน
่
ี
ี

70

ื
ี
ื
หนังสือมากเช่นน นับว่าเหนอกว่าคนอน









ี

ิ

ี
ู

พอถูกเฟงหลิงอวกลันแกล้ง นักพรตหรอ ก็เริมลําบากใจ
ี

ี

นางนึกไม่ถึงว่าเฟงหลิงอวอ่านหนังสือน แล้ว จึงร้อนใจ
ิ

ื
จนเหงอไหล ลอบมองเสิ นไทเฮาแวบหนึ ง เกรงว่าเสิ น
ไทเฮาจะตรัสต่อว่าตน











ี
เสิ นไทเฮาทรงทราบดว่าเฟงหลิงอวจงใจแกล้ง สีพระ
ิ

ี

พักตร์ไม่เปลียน แต่เริมไม่พอพระทัย ตรัสอย่างราบเรียบ



ื
ี

“หลิงอว ในเมอเจ้าอ่านแล้ว ก็กลับไปก่อนเถอะ”









ี
ิ

เฟงหลิงอวไม่ไว้พระพักตร์เสิ นไทเฮา พูดเยาะเย้ย
ี

“ไทเฮา หม่อมฉันเคยอ่านหนังสือไม่กเล่ม นักพรตฮุ่ยหร ู








71

ี

็
ี
ู
ิ
เปนคนทไทเฮาทรงเชญมา คงไม่ร้แค่น ใช่ไหมเพคะ”






ู
ู
ี
“ข้า...” นักพรตฮุ่ยหรลําบากใจมากขึ น นางร้แค่น จริงๆ








ี

ื
บรรยากาศทตําหนักหานจางเต ยนเย็นยะเยอกทันท ทัว
ี
ี

ี
ี
ตําหนักเงยบกริบ ไม่มใครกล้าพูด บรรดาพระสนมต่างร้ ู
ี
ื
นสัยขององค์หญงสามด ว่าเปนคนอวดด อถอดเพยงไร
ื
ี
็
ิ
ี
ิ




ปกติไทเฮาจะไม่ใส่พระทัยองค์หญงสาม นึกไม่ถึงว่า
ิ



นางกลับอวดเก่งต่อหน้าธารกํานัล











ิ

ี
ื

ิ

กู้เฝนไต้เตรียมจะตรัสเพอให้บรรยากาศดขึ น แต่ซูจวซอ
ื
ซึงนงเงยบมาตลอดเปดปากพูดขึ นก่อน

ี
ิ
ิ

72

ิ
ู
ิ
“องค์หญงรอบร้จริงๆ นับถอ นับถอ ไทเฮาทรงเชญนัก
ื
ื


ี

พรตมาสังสอน ด้วยพระประสงค์จะให้แม่นางทุกคนทน
ี
ู
ได้ร้จักความเพลิดเพลินจากการอ่านหนังสือ ข้าร้สึกว่าสี
ู


ี
ตําราห้าคัมภร์ไม่เหมาะทจะนํามาสอนแม่นางทุกคนทน
ี

ี
ี
บทกวน่าจะเหมาะกว่า เปนการใช้เวลาให้เกดประโยชน์
็
ิ
ี
ิ
็
ึ
และเปนการฝกฝน ไม่ทราบว่าองค์หญงเคยอ่านรวมบท
่
ื
ี
กวฉูฉอหรือไม่”









ี
ื
่

ี

เฟงหลิงอวเคยได้ยินชอรวมบทกวฉูฉอ แต่ไม่เคยอ่าน
ิ

ื
ื
ื
ิ

แต่นางนึกสงสัยในคําพูดของซูจวซอ ไม่เชอว่าซูจวซอจะ
ิ

ื

ี
เคยอ่านหนังสือน



นางเปนองค์หญงในวังหลวงมห้องหนังสือขนาดใหญท ี
ิ
่
ี
็

73

ี
ี
สุด นางชอบอ่านหนังสือ การได้อ่านรวมบทกวน จึงไม่ใช่


ิ

ื
เรื องแปลก แต่ซูจวซอถูกขับออกจากจวนอันผิงโหว
็
ตั งแต่เล็ก เปนไปไม่ได้ทจะเคยอ่านหนังสือน

ี
ี









“บทกวฉูฉอไม่ใช่หนังสือทเห็นกันทัวไป เจ้าเคยอ่าน

ี
ี
ื
่
หรือ” เฟงหลิงอวยิ มหยัน

ิ

ี






“ข้าเคยอ่านมาบ้าง”













ิ

ี
เสิ นไทเฮาไม่พอพระทัยการกระทําของเฟงหลิงอวอยู ่
ื
่
แล้ว พอทรงได้ยินว่าซูจวซอเคยอ่านรวมบทกวฉูฉอ ม ี
ี

ิ
ื
ื
ิ

พระประสงค์จะให้ซูจวซอมากู้สถานการณ์ จึงตรัส

ิ
ถามอย่างอ่อนโยน “จวซอ ลองท่องให้ข้าฟงสักบทได้
ั
ื






74

หรือไม่”












ิ

ื
ซูจวซอพยักหน้าอย่างนอบน้อม “เพคะ ไทเฮา”








“วันน ฤกษ์งามยามวสันต์ ขอคารวะบรรพกษตริย์ศรี” พอ
ี
ั



ิ
ี
ื
ซูจวซอท่องสองวรรคแรก เสิ นไทเฮาก็ทรงต่ออกสอง
วรรค “ด้วยหยกห้อยร้อยประดับกับกระบ สีสดใสเสียง
ี



ไพเราะเหมาะเจาะนัก”













ี
พอท่องจบ เสิ นไทเฮาก็ปรบพระหัตถ์ ตรัสชม “นลํานําเพ


ลงจวเกอ ในรวมบทกวฉูฉอ จวซอ ถ้าร้ว่าเจ้าเคยอ่าน
ิ
ู
ื

ิ
ี
ื
่
ี
รวมบทกวฉูฉอ ข้าคงจะให้เจ้ามาบรรยาย หนังสือเล่มน ี
่
ื
ข้าเคยอ่านนานแล้ว เจ้าได้มาจากไหน”







75

“ท่านป้าของหม่อมฉันชอบอ่านหนังสือมาก ท่านป้า



ี
ี
มอบเล่มน ให้หม่อมฉันเพคะ หม่อมฉันไม่มความ


ื
่
สามารถอะไร แค่อ่านรวมบทกวฉูฉอกับรวมบทกวเล่อฝู ่
ี
ี
เท่านั น”












“อย่างน ก็ดแล้ว วันหลังให้เจ้ามาสอนพระสนม” เสิ น
ี
ี


ี

ิ
ี
ื
็
ไทเฮาทรงชนชมซูจวซอมากขึ นอก เด็กคนน ไม่เปนรอง

ื
ื
ซูหลิ วเมอก่อนเลย







“หม่อมฉันรับพระบัญชาเพคะ”











ซูจวซอรับพระบัญชา เรื องน จึงกําหนดแน่นอนแล้ว
ิ
ี
ื






76

ิ

ู
ี

เฟงหลิงอวแม้ไม่อยากยินยอม แต่ก็ไม่ร้จะแย้งอย่างไร







ี
ื

ซูจวซอร้เรื องบทกว เฟงหลิงอวร้สึกผิดคาดอย่างยิง
ู
ู

ิ
ี
ิ


ื

ี
ิ
ู
ื

ิ
ื
เหมอนกับเพิงเห็นซูจวซอครั งแรก ไม่ร้ว่าช่วงทซูจวซอ


ี

ออกจากจวนอันผิงโหว ได้แอบอ่านหนังสือไปกเล่ม
สร้างความประหลาดใจครั งแล้วครั งเล่า

———











ตอนท 171 พระสนมโหรว

ี










ิ

หลังจากซูจวซอรับพระบัญชาแล้ว นักพรตฮุ่ยหรก็จําใจ
ื
ู


77

ี


ิ

ถอยออกไป ซูจวซอรับหน้าทบรรยายลํานําเพลงจวเก
ื
ิ
ิ
อ นางท่องจําขึ นใจมานานแล้ว จึงสามารถอธบายได้
อย่างชัดเจน บรรดาพระสนมจึงเข้าใจอย่างถ่องแท้












ื
ั

ิ
่
ิ
เสิ นไทเฮาทรงฟงอยูใกล้ๆ ทรงชมคําอธบายของซูจวซอ
ิ
ี

ไม่ขาดระยะ เด็กคนน ช่างน่าทึงจริงๆ มิน่าหวังเฉงจึงรับ
็
เปนศิษย์











กู้เฝนไต้ทําท่าเหมอนตั งพระทัยฟง แต่ความจริงแล้วไม่
ั
ื
ิ

ี
่
ั
ได้ทรงฟงแม้แต่น้อย พระเนตรทั งสองข้างทหลุบอยูเผย
ู
ความร้สึกขุ่นเคอง ซูจวซอช่างเลวร้ายจริงๆ
ื
ื
ิ









นางหวังเพิงตายไป ซูจวซอกลับไม่เศร้าโศก แต่กลับมา
ิ
ื






78

บรรยายอย่างออกรส













ี
ี

ั

ิ
ื

เฟงหลิงอวเริมแรกไม่ได้ใส่ใจ พอฟงจนถึงตอนทซูจวซอ

ิ
ิ

ู
ิ
อธบายความหมายของลํานําเพลงจวเกอ นางจึงร้ว่าซู
ี

ี
ิ

จวซอเปนคนทมความสามารถอย่างแท้จริง
ื
็
ิ

ื

ิ
ถ้าไม่คิดว่าเปนซูจวซอ คําอธบายลํานําเพลงจวเกอพูด
็
ิ

ิ
ื

ี
ี
ได้ดมาก ทําให้นางเข้าใจ ถ้าซูจวซอไม่ใช่คนทกู้เฉนหรง
ิ
ิ

ื
ชอบ นางคงคบซูจวซอเปนสหาย
็


เสียดายทซูจวซอมาแย่งชายหนุ่มของนาง

ี
ื
ิ









ั
ื

ุ
พระสนมโหรวนังฟงด้วยสีหน้าคร่นคิด คอยมองซูจวซอ
ิ

79

็
ื
ี
ิ
ื
ี
เปนระยะ คนน ก็คอองค์หญงอันผิงนเอง ช่างไม่เหมอน

ี
กับทนางคิดเลย







ื

นางนึกว่าองค์หญงอันผิงยนได้มันคงเพราะอาศัยการ
ิ

็
เอาอกเอาใจไทเฮา นึกไม่ถึงว่าจะเปนคนรอบร้อย่างแท้
ู

จริง












หลังจากจบการบรรยายจบ เดิมทพระสนมโหรวคิดว่าจะ
ี


พูดคุยกับซูจวซอสักสองสามคํา แต่พอเห็นเฟงหลิงอว ี
ื
ิ


ิ
่
ขึ นไปหาซูจวซอ นางก็ไม่ได้สนใจอยูต่อ แต่จงใจเดินช้าๆ
ิ
ื

ิ

รอพบซูจวซอระหว่างทาง
ื








ิ
“ซูจวซอ เจ้าก็อ่านหนังสือมาไม่น้อย มากกว่าข้า เจ้า
ื








80

่
็
เปนคนสวยและฉลาด ทําไมจึงคอยตามติดคูหมั นคู ่


หมายของข้า ถ้าเจ้าไม่ไปหากู้เฉนหรง ข้าจะคบเจ้าเปน
็
ิ

ื
เพอน ตกลงหรือไม่”











ิ
“คําสังขององค์หญง ข้าไม่อาจทําตามได้ ข้ากับกู้เฉน
ิ

ี
ี
็
็

หรงเปนญาติผู้พผู้น้องกัน การพบหน้ากันเปนเรื องทหลีก

เลียงไม่ได้”










ิ


ื
เฟงหลิงอวนึกไม่ถึงว่าซูจวซอจะพูดอย่างน นางหน้าบึ ง
ี
ิ
ี


ิ
ี
ื
ทันท “ซูจวซอ เจ้าช่างไม่ร้อะไรควรไม่ควร”
ู




ิ
็
ี
“ข้าเพยงแต่พูดตามความจริง องค์หญงเปนคนสูงศักดิ
ิ
ื

ในเมอกู้เฉนหรงไม่ได้มใจให้องค์หญง องค์หญงทําไม
ิ
ิ
ี




81

ิ
ี
ต้องทําให้ตัวเองลําบากใจ ชวิตคนเรายาวไกล องค์หญง


ี
จะทนอย่างน ตลอดไปหรือ”










ิ
ื

ี
ู

ื
็
ถ้าเปนเมอก่อน ซูจวซอคงไม่กล้าพูด เวลาน นางร้ว่ากู้

ี
ิ

ิ
เฉนหรงไม่มใจให้เฟงหลิงอว นางเองก็อยากช่วยกู้เฉน
ี
ิ
ี
หรง จึงพูดออกมาอย่างน





ี
่
“เวลาน เขาไม่ชอบข้า ไม่เท่ากับว่าถ้าวันหลังอยูด้วยกัน

นานเข้าเขาจะไม่ชอบข้าตลอดไป เขาต้องใจอ่อนแน่”












ิ
็
ิ
ี
“แสดงว่าองค์หญงไม่เข้าใจกู้เฉนหรง ถ้าเปนอย่างน จริง
ิ
ิ
องค์หญงคงจะทุกข์ทรมานมาก ข้าขอพูดแค่น องค์หญง
ี
เปนคนฉลาด ลองคิดดูให้ด"
็
ี








82

ิ

ิ

ื
หลังจากพูดจบ ซูจวซอก็คารวะเฟงหลิงอวแล้วถอยออก
ี
ไป









ี

“อวดเก่งนักน”










ิ

ี
ี
ื


ิ
เฟงหลิงอวยิ มหยัน เดิมทนางคิดว่าหากซูจวซอรับปาก

ตามทนางขอร้องวันหลังนางจะไม่ยุงกับซูจวซอ นึกไม่ถึง
่

ี
ื
ิ
่
ว่าซูจวซอกลับไม่เห็นนางอยูในสายตา ถึงกับปฏิเสธนาง
ิ

ื


ื
ิ
ิ

็
นางเปนองค์หญงพระธดาหลวงผู้สูงศักดิ นางไม่เชอว่า
ิ
ี
ตนจะเทยบหญงตระกูลขุนนางเก่าแก่ไม่ได้ หากกู้เฉน
ิ
หรงยอมแต่งงานกับนาง สุดท้ายเขาต้องรักนางแน่









83

ื
ื

ื
ื

เมอเห็นว่าฟ้าใกล้มดแล้ว ซูจวซอจึงเตรียมพาจอ
ิ
ี
หลานออกจากวัง ขณะเดินผ่านอุทยานหลวง มเสียงเนบ
ิ
นาบดังขึ น “คุณหนูซู โปรดหยุดก่อน”











ื
ซูจวซอหยุดเดินจากนั นก็มองเห็นเงาคนสีแดงลูกท้อเดิน

ิ
ิ
เข้ามา หญงสาวร่างอวบ ใบหน้าแม้ไม่แต่งแต้มใดๆ แต่



็
ผิวพรรณดูผุดผ่อง เปนหญงสาวสวยน่ารัก
ิ









ิ

ซูจวซอไม่เคยคบหาสมาคมกับนาง แต่ก็ร้จักนาง ร้ว่า
ื
ู
ู
็

ื
นางคอพระสนมโหรวทกําลังตั งครรภ์ และเปนทโปรด
ี

ี

ปรานของเฟงอวินหล่าง
ิ













84

ี
ตอนท 172 พระสนมโหรวผู้อ่อนไหว









ื
ิ
ซูจวซอไม่เคยคบค้าสมาคมกับพระสนมโหรวมาก่อน


ู
นางไม่ร้ว่าทําไมจู่ๆ พระสนมโหรวจึงเรียกตน นอกจากกู้









85

ิ
ิ
ิ

ชงเฉงแล้ว ซูจวซอไม่เคยใส่ใจเรื องของพระสนมคนใด
ื








ี
ี

ื
ิ
เวลาน พระสนมโหรวกําลังโดดเด่นทสุดในวังใน ซูจวซอ
จึงนอบน้อมต่อนางเปนพิเศษ หลังจากคารวะแล้ว ก็
็

ถามขึ น “ไม่ทราบว่าพระสนมโหรวมอะไรจะให้ข้ารับใช้”
ี










ู
ี

่

ื
“คุณหนูซูช่างเก่งจริงๆ เมอคร่ตอนอยูทตําหนักหานจาง
ั
ี
เต ยน ข้าฟงแม่นางพูดจนเพลิน”









ื
ิ

ื
พระสนมโหรวชม ดูเหมอนว่านางชนชมซูจวซอเปน
็

ื
พิเศษ









ิ
ี
“พระสนมโหรวชมเกนไปแล้ว” เรื องทพระสนมโหรวดต่อ

ี



86

ั
ู
นาง นางรับฟงอย่างสงบ ไม่ร้ว่าพระสนมโหรวจะทํา


ิ
อะไร และไม่อยากใกล้ชดกับพระสนมโหรวเกนไป นาง
ิ

ิ
ี
กําลังมครรภ์ ถ้าเกดผิดพลาดอะไรจะทําให้เดอดร้อน ขอ
ื

อยูห่างไว้ดกว่า
่
ี









“คุณหนูซูช่างถ่อมตัวจริงๆ” พระสนมโหรวยิ มแย้มสดใส




ี


ื
ิ
ั
“ข้าชอบบทกวทคุณหนูซูอธบาย แต่ข้าด้อยปญญา เมอ
ี

ิ
ิ
ู
ู
คร่ยังฟงไม่เข้าใจ ไม่ร้ว่าคุณหนูซูอธบายลํานําเพลงจวเก
ั
ี
อให้ข้าอกครั งได้หรือไม่”







“วันน ฟ้ามดแล้ว ไม่สะดวกทจะไปหาพระสนมโหรว ครั ง
ี
ื

ี
ิ
ต่อไปถ้าข้าเข้าวัง จะอธบายให้พระสนมโหรวใหม่”

















87

“ก็ได้ ถ้าอย่างนั นข้าก็ไม่รบกวนคุณหนูซูแล้ว”












ิ

พระสนมโหรวพยักหน้า ซูจวซอจึงบอกลา
ื








ิ

ื
หลังจากซูจวซอไปแล้ว พระสนมโหรวยังไม่ได้เดินกลับ

่
ี

นางยนอยูทต้นดอกโบตัน ก้มลงเด็ดดอกไม้ ดึงกลีบหนึ ง
ื


ี

่
ื
โยนลงพ น ใบหน้ามรอยยิ มจางๆ “ไฉซอ ดูดอกโบตันนสิ
ื
ี
สวยจริงๆ”









“สวยอย่างไรก็ถูกพระสนมเด็ดเสียแล้ว”











ื
่
ไฉซอตอบคําพระสนมโหรว











88

ื
ี
ื
ิ

ื
่
พระสนมโหรวยนน วมออวบออกมาช หน้าผากไฉซอ “เจ้า
ี
ช่างพูดนัก แต่เสียดายลูกคนน ”










ี

ื
ื
พระสนมโหรวถอนหายใจ ยนมอไปลูบท้องทเริมนูนออก
มา











“พระสนม ถ้าตัดใจไม่ได้ก็คิดหาทางอืนเถอะ”












ื
ิ
็
พระสนมโหรวส่ายหน้า “ในเมอพิสูจน์แล้วว่าเปนหญง ก ็
ี

ี
ไม่จําเปนต้องเอาไว้ นเปนวิธทดทสุด ถึงไม่มเรื องน ข้าก็
ี
ี

ี
็

็
ี
ี
ื
ี
่
ต้องถูกกําจัดอยูด แล้วยังยมมอข้าไปกําจัดพระสนมกู้
ื
็
ิ
ี
ี
ิ
พระนางร้จักยิงทเดยวได้นกสองตัวเสมอ กู้ชงเฉงเปนคน
ู
่
ดึงดัน อยูในวังจะดึงดันไม่ได้เด็ดขาด นางไม่เข้าใจ
89