หวนแค้นชะตารัก เล่ม2

ื
ี
ระยะๆ ผเสื อหลากสีบินว่อนเหนอดอกไม้























------


























ี
ตอนท 107 สมรสพระราชทาน




























25

ิ
ื
ื

เสิ นไทเฮาทรงอารมณ์ดเปนพิเศษ ลูบหลังมอของซูจวซอ
ี
็
ิ

ื
ี
แล้วตรัสเหมอนถอนพระทัย “จวซอ อกไม่นานอาจารย์
ื
เจ้าจะเข้าเมองหลวง หลายปมาน เขาไม่ยอมเข้ารับ
ื
ี
ี
ราชการ คนของฮ่องเต้ต้องใช้ความพยายามอย่าง



ื
ิ
มากกว่าจะเชญเขามาเมองหลวงได้”










ี

็
เรื องทซูจวซอวิตกกําลังจะปรากฏเปนจริง นางไม่กล้า

ื
ิ
ิ
ู
คิดเลยว่าถ้าหวังเฉงมาพบนางเข้าแล้วบอกว่าไม่ร้จัก
นาง นางร้ว่าผลจะเปนเช่นไร
็
ู










ก่อนจะถึงวันนั น นางต้องตามหาหวังเฉงให้พบ ไม่เช่น
ิ


นั นนางคงตายแน่ นางหวังกับซูเหลียงอินก็จะพลอยรับ




เคราะห์ไปด้วย












26

ื

ิ

ิ
ื

ในใจของซูจวซอเริมเครียด ชอเสียงของหวังเฉงนางเคยร้ ู
ี

็
ี
มาก่อน เขาเปนมอกระบทโด่งดังในยุทธภพ แต่เคลอน
ื

ื

ไหวเร้นลับ แทบไม่ปรากฏตัวให้เห็น






ิ
ู
่
ิ
ู
นางไม่ร้เลยว่าหวังเฉงอยูไหน และไม่ร้ด้วยว่าหวังเฉง
็
หน้าตาเปนอย่างไร การจะตามหาเขาจึงไม่ใช่เรื องง่าย










เวลาน ก็ได้แต่ลองดู ไม่ว่าอย่างไร นางก็ไม่อาจนังรอ

ี

ความตาย













ื
ิ
เสิ นไทเฮาเมอไม่ได้ยินซูจวซอตอบ ก็ตรัสถาม “จวซอ
ื

ื

ิ
เจ้าเปนอะไรหรือ”
็




27

ี
“หม่อมฉันเพยงแต่นึกถึงอาจารย์เพคะ ไม่พบอาจารย์


ู
นานแล้ว หม่อมฉันไม่ร้สภาพของอาจารย์เวลาน ไทเฮา
ี


ทรงคุ้นเคยกับเรื องราวของอาจารย์เปนพิเศษ หม่อมฉัน
็


ี



ื

ู
ี

ละอายใจยิงนักทไม่ร้กระทังชอเสียงเรียงนามทแท้จริง
ของอาจารย์”








“คนแซ่หวังจากอําเภอเวินเซยน น วก้อยซ้ายขาด โด่งดัง
ิ

ี
ิ
ี

ี
ในยุทธภพนแหละหวังเฉง เขามวรยุทธ์สูงส่ง ทั งยังเชยว

ี
็
ชาญพิชัยสงคราม เปนคนเก่งอย่างหาตัวจับยากแต่ไม่

ยอมเข้ารับราชการ การทเขายอมรับเจ้าเปนศิษย์นับว่า
็

ี

ี
เปนบุญของเจ้า มิน่าเจ้าจึงชํานาญการขม้ายิงธนู
็


ฮ่องเต้มรับสังให้เขาเข้าเฝ้า แต่เขาไม่ได้อยูเปนหลัก
ี

่
็
แหล่ง จึงไม่สามารถพาเขามาเข้าเฝ้าได้ ต้องใช้ความ








28

พยายามอย่างสูงจึงจะโน้มน้าวเขาได้”












ื
ิ

ื
ิ
ซูจวซอแสดงสีหน้าประหลาดใจ “อาจารย์ก็คอหวังเฉง
หรือเพคะ”











็
“ข้าถึงได้บอกว่าเจ้าโชคดจริงๆ และเปนเด็กโง่จริงๆ ไม่ร้ ู
ี


ิ
กระทังชาติกําเนดของอาจารย์”











“ไทเฮาทรงสังสอนถูกต้อง แต่อาจารย์เปนคนเข้มงวด
็


่

ี
ตอนทหม่อมฉันอยูกับอาจารย์ก็ไม่กล้าถาม”








ี
เวลาน ซูจวซอร้สึกกระวนกระวายใจ แต่ก็ต้องทําตัวให้
ื
ิ

ู
ร่าเริงขณะอยูกับเสิ นไทเฮา ไม่อาจให้เสิ นไทเฮาทรง
่






29

ทราบความจริง












ทั งสองเดินต่อไปเรื อยๆ มองดูดอกไม้เต็มสวน จู่ๆ เสิ น



ไทเฮาก็ยั งพระบาท ทอดพระเนตรไกลออกไป ตรัสราว




ิ
กับถอนพระทัย “ดอกไม้สวยเหลือเกน”










แล้วหันพระพักตร์มา เผยรอยแย้มพระสรวลอย่างอ่อน




ิ
ี
ี
ื

ื
โยน “จวซอ ยังมอกเรื องหนึ งข้าเกอบลืมบอกเจ้า เมอ
ื

วานกู้เหยยนมาเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ขอให้ฮ่องเต้หมั นหมายให้
ี

บุตรชายคนเล็กของเขา”












ี
“พจอหยวนหรือเพคะ”
ื












30

ิ
ี
ื
ู

ซูจวซอใจเต้น นางไม่ร้ว่ากู้เหยยนจะทําอะไร บุตรชาย

คนโตและคนรองยังไม่ได้หมั นหมาย กลับจะหมั นหมาย




ี

ี
ให้กู้จอหยวนซึงอายุสิบแปดป หรือว่าคนทจะหมั นหมาย
ื
ให้เขาก็คอ...
ื










ิ
พอนึกถึงความเปนไปได้เช่นน แล้ว ซูจวซอเกอบควบคุม
ี
็
ื
ื
อารมณ์ไม่อยู
่










ี

“คุณชายเล็กของสกุลกู้นันแหละ กู้เหยยนอยากหมั น


ื
หมายให้เจ้ากับกู้จอหยวน ฮ่องเต้ทรงอนุญาตแล้ว พระ


ราชโองการเรื องการหมั นหมายคงจะประกาศออกไปใน



ไม่ช้า”


















31

ี
ี

ื
“ไทเฮาเพคะ คนทหม่อมฉันชอบไม่ใช่พจอหยวนเพคะ”






ื
ิ
ซูจวซอไม่อาจยอมรับการหมั นหมายกับกู้จอหยวน เหตุ
ื


ิ

ื
ี
ใดซูเหมยจึงเห็นด้วยกับเรื องน อกทั งซูจวซอก็ไม่อยาก
ี
เปนสะใภ้ของซูเหมยด้วย
็









็
หมั นหมายกับบุตรชายแท้ๆ ของซูเหมย ถึงจะเปนการ



แต่งหลอกๆ นางก็ไม่ยอม












ี
“บุตรชายคนเล็กของสกุลกู้คนน ก็ไม่เลว เปนคนจริงจัง
็

กว่าคนโตมาก บุตรชายคนโตของสกุลกู้ไม่ใช่คนท ี




เหมาะจะหมั นหมายด้วย ข้าร้สึกว่าจอหยวนกับเจ้า

ื
ู
ี
ิ
เหมาะสมกันมาก จวซอ เจ้าเคยบอกข้าว่าเวลาน ยังไม่

ื






32

ื

ี
็
ชอบใคร ในเมอเปนเช่นน ไยถึงไม่ยอมรับการหมั นหมาย
ครั งน เล่า ข้าดูคนไม่ผิดแน่”
ี










ี
เสิ นไทเฮาเองก็ทรงเห็นด้วยกับการหมั นหมายครั งน ถ้า



ุ
ิ
ตนปฏเสธ ก็แสดงว่าตนไม่สํานึกในพระกรณาธคุณของ
ิ
ไทเฮา และอาจถูกไทเฮาพิจารณาใหม่






















































33

ี

่
ี
ตอนท 108 ต่างก็มคูหมั นหมาย






















เหตุการณ์สองเรื องทซูจวซอประสบขณะเข้าวังวันน

ี
ิ
ื
ี
ี
ื
เสมอนเคราะห์ซํ ากรรมซัดสําหรับนาง หลังจากน นางยัง
ี
ี
มอะไรให้ต้องจัดการอกมาก










ุ
“ไทเฮาทรงพระกรณาแล้วเพคะ”











ี
“คุณชายรองสกุลกู้ก็ใช้ได้ เดิมทข้าคิดจะให้เจ้าหมั น


ี
ิ
หมายกับกู้เฉนหรง แต่องค์หญงสามมชะตาต้องกันกับกู้
ิ

ิ
็
ิ
เฉนหรงฮ่องเต้จึงมพระประสงค์จะให้กู้เฉนหรงเปน
ี



1

ื

ราชบุตรเขย เจ้าหมั นหมายกับกู้จอหยวนก็ใช้ได้ ข้าเคย


ี
ี
็
เจอเด็กคนนั น เปนเด็กน่ารักใช้ได้เลยทเดยว”








ื
ิ
ความหมายก็คอเรื องการหมั นหมายของกู้เฉนหรงก็ถูก


กําหนดไว้แล้ว เขาได้รับเลือกให้เปนพระราชบุตรเขย
็


ิ
หมั นหมายกับองค์หญงสาม











ี
หากซูเหมยร้เรื องน เข้านางคงโกรธจัด พระมารดาของ
ู


ื
ิ
องค์หญงสามคอเซยวเสียนไทเฮาซึงสิ นพระชนม์ไปแล้ว
ี

พระนางเคยครองรักกับฮ่องเต้องค์ก่อน หลังจากพระ




นางสิ นพระชนม์ ฮ่องเต้องค์ก่อนทรงเสียพระทัยสิ นหวัง



็
มาก และไม่ได้แต่งตั งใครเปนฮองเฮาอีก

















2

็
เสิ นไทเฮาไม่เคยเปนฮองเฮา ทรงได้รับการแต่งตั งจาก



็
พระสนมขั นกุ้ยเฟยเปนไทเฮาโดยตรง










ี
ถ้ามิใช่เพราะพระโอรสทั งสองของเซยวเสียนฮองเฮา




ิ

ตายตั งแต่เล็ก เฟงอวินหล่างก็คงไม่มโอกาสครอง
ี
ิ
บัลลังก์ องค์หญงสามจึงเปนเจ้าหญงแคว้นเว่ยองค์
ิ
็

ี
็
ิ

เดยวทเปนพระธดาของฮองเฮา และเปนองค์หญงทม ี
็
ี
ี

ิ
ิ
ชาติกําเนดสูงสุด ว่ากันว่าองค์หญงสามสวยสง่าสูงส่ง
ิ
็
งดงามเปนทสุด

ี







็
การได้หมั นหมายกับองค์หญงสามจึงเปนความ
ิ

ื
่
ปรารถนาของลูกหลานตระกูลใหญในเมอง
















3

ิ
ิ
ื
ื

็
องค์หญงสามได้ชอว่าเปนหญงงามอันดับหนึ งของเมอง






ิ
ู
ี
แต่นางร้ว่ากู้เฉนหรงไม่ได้มความตั งใจเช่นน เขาคงไม่
ี
็

ี
สนใจทจะเปนราชบุตรเขย ควรจะจัดการอย่างไรกับการ

ี
ี
หมั นหมายครั งน ดนั นตัวกู้เฉนหรงเองย่อมร้อยู นางไม่
ู
่
ิ

ื
ควรเข้าไปเกยวข้องมากนัก เรื องเร่งด่วนเฉพาะหน้าคอ
ี
ต้องค้นหาหวังเฉงให้เจอ
ิ










ื


การหมั นหมายให้นางกับกู้จอหยวนอาจจะเปลียนแปลง

ได้ แต่เรื องหวังเฉงจะรอช้าไม่ได้
ิ












หลังจากซูจวซอกลับจวนแล้ว เฟงอวินหล่างก็มพระราช
ี
ิ

ื

ิ
ื
็
โองการรวมสองเรื อง หนึ งคอทรงแต่งตั งให้นางเปนองค์





4

ื
ิ

ื
หญงอันผิง และอีกหนึ งคอให้นางหมั นหมายกับกู้จอ
หยวน กําหนดการแต่งงานจะจัดขึ นในฤดูใบไม้ผลิปหน้า
ี










ี
ี

ยังดทมเวลาอกมาก นางสามารถใช้ช่วงเวลาน ยกเลิก
ี
ี
ี
การหมั นหมายได้ หลังจากรับพระราชโองการแล้ว ซู


ี

จวซอก็แอบถอนหายใจเงยบๆ
ิ
ื








สีหน้าของซูเหวินดูซับซ้อนขึ นมาแวบหนึ งเมอเห็นซูจวซอ

ื
ื
ิ

่
คุกเข่าอยูข้างหลังตน










ื
ิ
ี
ี
ั
เขาไม่นึกไม่ฝนว่าไทเฮาจะทรงโปรดซูจวซอถึงเพยงน

ี
ทรงมพระบัญชาให้นางเข้าเฝ้าบ่อยๆ และยังทรงรับนาง

ิ
เปนธดาบุญธรรมซึงล้วนเปนเรื องทไม่เคยมมาก่อน นอก
็
ี
ี


็



5

ี
ิ
็

จากน ยังทรงแต่งตั งให้นางเปนองค์หญงอันผิง เมอเปน
ื
็
ื

ิ
ี
เช่นน เขาจึงไม่อาจละเลยซูจวซอได้ ไม่เช่นนั นก็เท่ากับ
ไม่เคารพไทเฮา











ี
จนถึงตอนน เขาก็ยังคิดไม่ออกว่า เจ้าเด็กคนน ได้รับ
ี

ความเอ็นดูจากไทเฮาได้อย่างไร












หลังจากส่งตัวแทนมอบพระราชโองการกลับ ซูเหวินก็



ิ
ื
ี

ิ

เดินมาหาซูจวซอแล้วกล่าวแสดงความยินด “จวซอ ยินด ี
ื
ื

ด้วย วันหลังต้องการอะไรก็บอกแม่เจ้าได้ เมอก่อนข้า
ละเลยไป ทําให้เจ้าลําบากไม่น้อย”











ิ
“ท่านอาพูดเกนไป เรื องอาสะใภ้...”









6

็
ื
ซูเหวินโบกมอ “ไม่ต้องพูดถึงนางสารเลวคนนั น เปนตัว

ี

อัปมงคลแท้ๆ เวลาน เจ้ากําลังก้าวหน้า วิญญาณพีใหญ ่


ี
บนสวรรค์เห็นเช่นน แล้วก็คงไปสูสุคติ”
่











ซูจวซอยิ มเจอนๆ ใช่ ถ้าซูหมิงเห็นลูกเมยกลับมาอยูท ี
ี
ื
ิ
่

ื
็
จวนอันผิงโหวแล้วคงจะพอใจมาก แม้ซูหมิงจะเปนคน

ใจกว้าง กระนั นก็มิใช่คนทจะยอมให้ใครมารังแก
ี









ี
ิ

ื
ซูเหวินพูดตามมารยาทอกสองสามคําก็ออกไป ซูจวซอ
กับนางหวังและคนอืนๆ อยูทเรือนเฉนเหอ
ี

่

ิ






การหมั นหมายของบุตรสาวถูกกําหนดไว้แล้ว นางหวัง









7

ิ
ื

แม้จะดใจ แต่พอนึกถึงว่าซูจวซอต้องแต่งเข้าจวนสกุลกู้
ี
็

นางก็เปนห่วงซูจวซอมาก นางถอนหายใจพูดขึ น “เหตุ
ื
ิ

ิ
ไฉนฮ่องเต้จึงให้เจ้าแต่งกับสกุลกู้หนอ จวซอ วันหลังจะ
ื

่
ิ
ทําอย่างไร อาหญงของเจ้าเองก็มิใช่คนทน่าอยูด้วย”
ี








“ใช่ ฮ่องเต้ทรงจัดการหมั นหมายตามพระทัย ไฉนถึงไม่





ี
ี

ู

ี

ี
ให้พหมั นหมายกับพรอง ข้าร้สึกว่าพกับพรองเหมาะสม
ี
็

กันมาก พสามแม้เปนคนด แต่เปนเหมอนเด็ก เกรงว่า
ื
็
ี
ี

เขาจะปกป้องพไม่ได้”





ซูเหลียงอินผิดหวังมาก ไม่ร้ทําไม นางร้สึกว่าซูจวซอกับ
ื
ิ
ู
ู
ื
่
็
ิ
กู้เฉนหรงจึงจะเปนเน อคูกัน













8

------











ี
ี


ตอนท 109 กู้เหยยนต่อว่า






















็
ิ
ี
ซูจวซอเอานิ วจ มหัวซูเหลียงอินทหนึ ง “เปนเด็กเปนเล็ก
็

ื
ิ
ี
ี


ื
ยังว่าคนอนเปนเด็ก การหมั นหมายครั งน คนทไม่พอใจ
็
ี
ไม่ได้มแต่ข้าคนเดยว ต่อไปจะเปนอย่างไร ใครจะไปร้”
็
ู
ี



ี
ซูเหลียงอินแลบลิ น “ใช่นะสิ แต่กว่าจะแต่งงานก็ปหน้า




9

ี
็
ี

พเปนคนฉลาด ถ้าไม่อยากแต่งก็ยังมโอกาสยกเลิกการ
หมั นหมายได้”











“เจ้าเด็กคนน ชอบยุงจริงๆ” นางหวังส่ายหน้า “แต่การ
ี
่


็
ี
่
หมั นหมายเปนเรื องใหญตลอดชวิต ข้าก็อยากให้เจ้า
ี
แต่งกับคนดทเจ้าชอบ ถ้าหาวิธยกเลิกการหมั นหมายได้

ี
ี
ื
จวซอ เจ้าก็ทําเถอะ”

ิ








ิ

ซูจวซอพยักหน้าแล้วหัวเราะออกมา จับมอทั งสองคนคน
ื
ื
ละข้างซ้ายขวา












“พ วันน เราต้องฉลองกันหน่อย ต่อไปพจะได้เปนองค์
ี


ี
็
ี
หญงแล้ว”
ิ







10

ี
“ด”












ี
ื
ิ

ี
ซูจวซอรับคํา แม้มเรื องเร่งด่วนหลายเรื องทต้องรีบ
จัดการ แต่เวลาน นางอยากอยูกับแม่และน้อง
ี
่









ฝงจวนสกุลกู้ก็ได้รับพระราชโองการสองฉบับ ทั งสอง
ั

็
ฉบับล้วนเปนเรื องการหมั นหมาย











หลังจากรับพระราชโองการแล้ว ซูเหมยสีหน้าบูดบึ ง



ื
ิ
กํามอแน่นจนเล็บแทบจะจกเข้าไปในเน อ ก่อนจะรีบ
ื

ี
ตามกู้เหยยนไปทห้องหนังสือ

ี











11

ี




ี
ี
ื
“พเหยยน ข้าได้ข่าวว่าพไปพูดให้จอหยวนหมั นหมายกับ
ื

ซูจวซอ ทําไมถึงทําอย่างน ทั งๆ ทจอหยวนชอบองค์
ี
ิ
ี
ื


ิ
ิ

ื
ิ
หญงสาม ส่วนกู้เฉนหรงก็ใกล้ชดกับซูจวซอ”
ิ
ซูเหมยแม้โกรธจัด แต่ต่อหน้ากู้เหยยน นางยังต้องระงับ

ี

อารมณ์ตัวเองอย่างมาก













ี
ี
หลายปมาน เวลาอยูกับกู้เหยยนนางจะเอาอกเอาใจเขา
่
ี

ี
เสมอ แต่กู้เหยยนกลับเย็นชาต่อนางมากขึ นเรื อยๆ สอง

สามปหลังยิงชัดเจน นางร้ว่ากู้เหยยนยังคงคิดถึงซูหลิ ว
ี
ี
ู


ู
็
แต่นางไม่กล้าต่อว่า ได้แต่แสร้งทําเปนไม่ร้










ื
ิ

ื
“ข้าถามจอหยวนแล้ว เขาบอกว่าเขาชอบซูจวซอ ไม่เคย





12

็
ี
ี


คิดจะเปนราชบุตรเขย” กู้เหยยนนังลงบนเก้าอ หยิบ
หนังสือขึ นมาเล่มหนึ งโดยไม่ตั งใจ แล้วพูดต่อโดยไม่ได้



ิ
ิ
มองซูเหมย “องค์หญงสามแต่งกับกู้เฉนหรงก็ไม่ต่างกัน


ถึงอย่างไรก็เปนสะใภ้ของสกุลกู้”
็












ิ
ี
ื
ี
“พูดอย่างน ก็ได้ แต่เจ้าเด็กซูจวซอนันช่วงน ก่อเรื องไว้
ื
ิ

มาก จอหยวนเปนคนไร้เดยงสา ผู้หญงอย่างซูจวซอไม่
ี
ิ
ื
็

เหมาะกับจอหยวน”

ื





ื
ี

กู้เหยยนไม่ใส่ใจ นํ าเสียงเจอความสิ นหวัง พูดตําหนนาง
ิ

ี
ื

ื

ิ
ี
ื
“ซูเหมย เจ้ามอคติกับซูจวซอ ในเมอจอหยวนมใจให้นาง
็
ไยถึงไม่สนับสนุนลูก เจ้าอยากให้จอหยวนเปนราชบุตร

ื
เขยหรือ ตอนแรกคนทดึงดันรับเลี ยงเฉนหรงเปนลูก
็

ิ
ี
ื

็
ื
ื
บุญธรรมก็คอเจ้า ในเมอเลี ยงดูอุ้มชูมา ก็ต้องถอว่าเปน
13

ลูกของตัวเอง












ิ
ู

ี
หลายปมาน เรื องทเจ้าทําลงไปอย่าคิดว่าข้าไม่ร้ เฉนหรง
ี
ี
ื
ิ
็
ไม่ถอโทษเจ้า แต่เจ้าไม่ควรทําอะไรเกนเลย เขาก็เปนลูก
คนหนึ งของเจ้า ทําไมจึงแบ่งลูกเขาลูกเรา











ี

ื
ื
ึ

็
เฉนหรงเปนคนทฝกให้เก่งได้ เขาเหนอกว่าจอหยวนมาก
ิ

ี
เหตุใดเจ้าถึงไม่ยอมรับเรื องน พยายามให้จอหยวนแข่ง
ื
ี
ี

ี
ิ

กับเฉนหรงทุกอย่าง พน้องกันต้องสามัคคกัน สามพน้อง
ี
็
ยังรักกันด แต่คนเปนแม่อย่างเจ้ากลับยุแหย่ตลอดเวลา
จะให้พน้องแตกแยกกัน เจ้าไม่ร้สึกละอายบ้างหรือ

ู
ี









ื
ซูเหมย เมอก่อนเจ้าร้จักเอาใจคน แต่ทําไมเวลาน เจ้าใจ
ู
ี






14

แคบจริงๆ ยังสู้เด็กไม่ได้เลย”












็
ี
ี
ี

ซูเหมยหน้าเขยวหน้าซดสลับกันเปนพักๆ นานแล้วทกู้เห
ี

ยยนไม่ได้พูดกับนางมากอย่างน นึกไม่ถึงว่าเขาจะ
ี
ี
่
ี
ี
ิ
ตําหนอย่างเดยว วันน นางอารมณ์ไม่ดอยูแล้ว ในใจนึก
แต่ว่าจะสร้างอนาคตให้ลูกชาย กู้จอหยวนไม่ใส่ใจก็ไม่
ื


เปนไร แต่กู้เหยยนกลับต่อว่านางอย่างไม่ไว้หน้า
็
ี









ี


ี
ู
นางมองกู้เหยยน นึกถึงความรักทผ่านมา ในใจพลันร้สึก
่
ห่อเ**◌ยว











ตอนนั นนางคิดว่าตนได้ทุกสิ งทุกอย่างจากซูหลิ ว แต่นึก




ไม่ถึงว่าหลังจากซูหลิ วตาย กู้เหยยนก็เริมคิดถึงซูหลิ ว
ี








15

็
ู
ตลอดเวลา นางได้แต่แสร้งทําเปนไม่ร้ ความสํานึกผิด



ี
ี
ความอาลัยอาวรณ์ทกู้เหยยนมต่อซูหลิ วลึกซึ งขึ นเรื อยๆ

ี
ทําให้นางร้สึกแย่มาก
ู







































































16

ี
ี

ี

ตอนท 110 นานแล้วทไม่ได้ยินท่านพเรียกข้าว่าเหม
ยเอ๋อร์
























ี
ู
ื
ี


“พเหยยน ถ้าข้าไม่ร้จักเอาใจคนอนอย่างแต่ก่อน แล้ว
ี
ท่านเล่า หลายปมาน ท่านทํากับข้าอย่างไร เวลานั นข้า
ี
ดึงดันรับเลี ยงเฉนหรง ตอนแรกท่านไม่เห็นด้วย ต่อมา
ิ



ิ
พอท่านเห็นเฉนหรง จู่ๆ ก็เห็นด้วย ข้าไม่เข้าใจว่าทําไม


ู
ต่อมาข้าจึงร้ว่าเปนเพราะพีหญง”

็
ิ





17

ิ
ู

ี
ิ
ู
ี
ี

“ความจริงแล้วพหญงร้จักเฉนหรงมาก่อน พก็ร้เรื องน พ ี

ี
ี
ี
ิ
จึงตกลงรับเลี ยงเฉนหรง หลายปมาน พพยายามอบรม
ิ

ี
ี
สังสอนเฉนหรง ทั งหมดน ก็เพราะพหญง”
ิ


“ตอนนั นท่านพไม่ต้องการนาง ท่านบอกว่าเกลียดความ

ี

เย่อหยิงของนาง เกลียดความโดดเด่นของนาง เวลาน ี




ท่านกลับนึกถึงความดของนาง พเหยยน ท่านอยาก
ี

ี

ี
ื

ิ
ู
หมั นหมายซูจวซอให้จอหยวน แสดงว่าท่านร้สึกว่าซู

ื
ื
ี
ิ
ี

ี


ิ
่
จวซอมเงาของพหญงอยู ท่านพทําอย่างน พหญงจะให้
ี
ี

ิ
อภัยท่านหรือ”
“พหญงบอกแล้วว่านางไม่ต้องการท่าน นางเปนคน
ี
ิ
็

ี
อย่างนั น เคยพูดอะไรทไม่จริงจังบ้าง ถ้าให้ข้าละอาย




18

ี
ี
่
แล้วท่านเล่า หลายปมาน ท่านทําอะไรอยู”









“หุบปาก!”











ี

ี
กู้เหยยนสีหน้าเขยวคลํ าตะคอกออกมา เอามอตบโตะ
๊
ื
อย่างแรง “ออกไป”












ื
ู
ู

ี
พอถึงตอนน ซูเหมยจึงร้ว่าเมอคร่ตนพูดออกไปไม่คิด
ี
นางร้สึกเสียใจขึ นมาทันท รีบยอมรับผิด เหมอนเมอตอน
ื
ื
ู


ี

ี
ทยังสาว นํ าเสียงน้อยอกน้อยใจ “พเหยยน ข้าผิดไปแล้ว

ี

ี
ี
ี

ิ
ข้าไม่ควรพูดอย่างน ข้าอิจฉาพหญง นานแล้วทข้าไม่ได้

ี
ยินท่านพเรียกข้าว่าเหมยเอ๋อร์”









19

ี

นางร้ว่ากู้เหยยนชอบไม้อ่อนไม่ชอบไม้แข็ง ทุกครั งทตน
ู
ี
ก้มหัวยอมรับผิดกับกู้เหยยนจะได้ผลเสมอ
ี










ี

ท่าทางกู้เหยยนอ่อนลงจริงๆ แต่ก็ยังห่างเหินมาก “เจ้า


ออกไปเถอะ! เรื องการหมั นหมายของลูกๆ เจ้าไม่ต้องยุง
่


เกยว มพระราชโองการมา ทุกอย่างกําหนดไว้แล้ว”
ี

ี









ี

ื


็
ู
“ข้าเปนคนไม่ร้จักกาลเทศะตั งแต่เมอไร พเหยยน เย็นน ี
ี
กนอาหารด้วยกันนะ ข้าจะทําเน อต้มหัวผักกาดขาวของ
ิ
ื
โปรดให้ท่าน”











ิ
“ไม่ต้อง ข้าไม่หิว เจ้ากนเองเถอะ”














20

ซุเหมยไม่พูดไม่จา หันหลังออกไปจากห้องหนังสือ












ื


ี
ี
เมอยสิบปก่อน นางนึกว่าตัวเองชนะซูหลิ ว แต่ปรากฏว่า
ี
นางไม่เคยได้ครองผู้ชายคนน อย่างแท้จริง ซูหลิ ว เจ้าคง


สะใจละสิ กู้เหยยนยังรักเจ้าจริงๆ
ี










ื
ฝายกู้เฉนหรงพอได้รับพระราชโองการก็โกรธจัด เมอ
ิ

่


ื
ิ
สองวันก่อนเขาเพิงทําให้ซูจวซอพยักหน้ารับ การหมั น
ี
หมายน เหลือแค่ขั นตอนสุดท้าย เขาเคยพูดเรื องน กับกู้เห
ี


ี

ยยนอย่างชัดเจน นึกไม่ถึงว่าพอมพระราชโองการมา ซู
ี


ื
จวซอกลับถูกหมั นหมายให้กู้จอหยวน
ิ

ื






เขานังอยูบนหลังคาบ้าน ในใจว้าวุนสับสน เขาไม่ยอม
่

่







21

ี
็
ื

ี
ิ
เปนราชบุตรเขยแน่ คิดเพยงอย่างเดยวว่าจะพาซูจวซอ

ิ
ี
็
ไป เวลาน ซูจวซอได้รับแต่งตั งเปนองค์หญงอันผิง ซํ ายัง
ื
ิ
ถูกหมั นหมายให้กู้จอหยวน นางคงไม่อยากไปกับเขาแน่
ื








ื
ซูจวซอไม่เคยต่อต้านกู้จอหยวน ความร้สึกลึกๆ บอกเขา


ู
ิ
ื
ว่าซูจวซอคงไม่ปฏิเสธการหมั นหมายครั งน
ิ

ื
ี






ิ
บางครั งเขาก็คิดอยากพาซูจวซอหนไปโดยตรง ทําอย่าง
ื
ี

ิ

น ง่ายด แต่เขาไม่อยากขนใจซูจวซอ และทสําคัญทสุดซู

ี
ี
ี

ื
ื
ี
ื
ิ

จวซอไม่ใช่คนทจะให้ใครมาขนใจได้
ี
ื


นางไม่มวันยอมให้ใครมาบงการ และอกอย่าง เขาไม่
ี
ี

ิ
อยากทําร้ายซูจวซอ

ื







22

ื

“ดมด้วยกัน!”










ี
ื
ื

ิ

จู่ๆ ก็มเหล้ากาหนึ งยนเข้ามาข้างหน้ากู้เฉนหรง เขายน
มอไป ถามอย่างเนอยๆ “มาหัวเราะเยาะข้าหรือ”
ื
ื








ี

ี
กู้หลียวนยิ ม “เจ้ามอะไรน่าหัวเราะเยาะ มเรื องหนึ งทข้า
ี

ื
ี
ิ

ไม่เข้าใจ ซูจวซอมอะไรด เจ้ากับจอหยวนถึงได้ชอบนาง”
ื
ี





ู
“ใครจะไปร้ เวลาชอบใครสักคน นางก็ดไปหมด
ี

ทุกอย่าง” กู้เฉนหรงแหงนหน้าขึ น ยกเหล้าขึ นดม
ิ
ื


















23

------












ี

ิ
ตอนท 111 กู้เฉนหรงกลุ้มใจ






















ู
ิ
“ข้าเคยชอบผู้หญงตั งหลายคน ไม่เคยร้สึกว่าถ้าขาดใคร

ื
ิ

ิ
ก็จะทนไม่ไหว เฉนหรง ปล่อยวางหน่อย เจ้ากับซูจวซอ
ิ
ยังไม่ได้เปนอะไรกัน อกทั งองค์หญงสามก็เปนยอดหญง
็
็
ี
ิ
งามอันดับหนึ งในเมองหลวง ยังไม่พอใจอกหรือ”
ี
ื









กู้หลียวนหยิบกาเหล้าเทเข้าปากบ้าง ยิ มพลางพูดเย้ย






24

เล่น












ิ
“ถ้าชอบยอดหญงงามอันดับหนึ ง หลียวน เจ้าก็แต่งกับ


นางสิ!”












็

ี
กู้หลียวนสันหัวรัว “เปนราชบุตรเขย ชาติน คงมอนุไม่ได้
ี

็
ี
ข้าไม่เหมาะทจะเปนราชบุตรเขย และไม่อยากทําร้าย

ี
องค์หญงด้วย ชาติน ข้าไม่คิดจะแต่งงาน ในเมอสกุลกู้ม ี

ื
ิ
พวกเจ้าสืบสกุลอยูแล้ว ท่านพ่อก็ไม่ได้ฝากความหวังไว้
่



กับข้า ข้าจะแต่งงานหรือไม่ไม่สําคัญ ทะเลทุกข์ไร้ขอบ





เขต กลับใจก็จะเห็นฝง”
ั









“สักวันหนึ งจะมคนมากําราบเจ้า”
ี









25

ู
ิ
ี
พอกู้หลียวนพูดเย้ยอย่างน กู้เฉนหรงก็ร้สึกไม่สบายใจ









ิ

ี

ื
ิ
“ผู้หญงทจะกําราบข้าได้ยังไม่เกด” กู้หลียวนดมเหล้าอึก
ื
ิ


ใหญต่อ พอเห็นกู้เฉนหรงดมเหล้าแก้กลุ้ม จึงเปลียน
่
เรื องพูด “ข้าสืบเรื องหนึ งให้เจ้าแล้ว”









“เจ้าเจอยาแก้ยาสังคะนึงหาหรือ”












กู้เฉนหรงถามอย่างไม่ใส่ใจ
ิ










็

ิ
“สมเปนจ งจอกเฒ่าจริงๆ เจ้าทายถูกแล้ว ยาสังคะนึงหา

ไม่มยาแก้ เจ้าถูกพิษมานานหลายป ข้าได้ยินสหายใน
ี
ี




26

ยุทธภพพูดกันว่า มุกโลหิตแก้พิษยาสังคะนึงหาได้ เวลา



่
ี
ื
น มุกโลหิตอยูในมอหวังเฉง”
ิ







ื
ี

“มอกระบอันดับหนึ งในยุทธภพคนนั นหรือ”









กู้หลียวนพยักหน้า “เขานันแหละ เขามวรยุทธ์สูงส่ง ถ้า

ี

เขาไม่ยอมมอบให้เจ้า จะแย่งจากมอเขาไม่ใช่ง่ายๆ
ื



ิ
ี
หวังเฉงได้รับพระบัญชาให้เข้าเฝ้า อกไม่นานก็จะมา


ี
ื
เมองหลวง พอถึงตอนนั นเจ้าไปขอเขา ส่วนเรื องทว่าเขา

่
จะให้หรือไม่ ขึ นอยูกับเขา











แต่เจ้าสูญเสียความทรงจําช่วงก่อนอายุห้าขวบ ความ



ี
ทรงจําช่วงน จะมหรือไม่ไม่ส่งผลมากนัก เด็กก่อนห้าขวบ
ี








27

็
ี
จะทําอะไรได้ อย่างมากก็จําได้ว่าพ่อแม่ทแท้จริงเปนใคร

เวลาผ่านมาตั งนาน การตามหาพ่อแม่ไม่ใช่เรื องสําคัญ”











ู
ิ
ความจริงกู้เฉนหรงร้มานานแล้วว่าตนสูญเสียความทรง


จําเพราะถูกพิษ











็
ร้ว่ายาสังคะนึงหาไม่มยาแก้ มุกโลหิตเปนของลํ าค่ามิใช่

ี
ู
หาได้ง่ายๆ เขาจึงไม่ได้ใส่ใจเรื องน ส่วนเรื องตามหาพ่อ
ี


ื
ี

แม่ทแท้จริง เขาไม่กระตอรือร้นมากนัก









จนกระทังมคนจากแคว้นเจยงมาตามหาเขา เขาจึงเกด

ี
ี
ิ
ู

ี
ความคิดทจะฟนความทรงจํา ไม่เช่นนั นเขาก็ไม่ร้ว่าตอน

ื
นั นเกดอะไรขึ น เหตุการณ์ทั งหมดเขารับร้จากปากของ
ิ
ู







28

ื
คนอน










ื
ความจําของเขาดมาก ถ้าสามารถฟนความจําในวัยเด็ก
ี

ได้ ก็คงนึกถึงเหตุการณ์ตอนนั นได้ เพราะไม่ใช่เรื องเล็กๆ












“หลียวน ขอบใจ” กู้เฉนหรงหยิบกาเหล้าขึ นชนกาเหล้า
ิ


ของกู้หลียวน












“เราพน้องกัน ไม่ต้องเกรงใจ”

ี










กู้หลียวนยิ มอย่างสบายใจ


















29

...












นางหวังเข้าครัวทํากับข้าวหลายอย่าง และยังให้ลุง



ี

ี
ผิงออกไปซ อกับข้าวทร้านอาหารอกหลายอย่าง
ื








ี
ู
่
็
ี
หลายปมาน ชวิตความเปนอยูขัดสน นางหวังจึงร้จักการ
ี
ซักผ้าทําอาหาร ป้าซ่งอายุมากแล้ว นางจึงช่วยป้าซ่งทํา


ื
งาน สามแม่ลูกกนข้าวด้วยกันอย่างเอร็ดอร่อย จู่ๆ จอ
ิ

หลานก็เข้ามารายงาน “ฮูหยิน คุณหนู คุณชายกู้มา”












“คุณชายกู้คนไหน”












กู้เหลียงอินเช็ดปากแล้วถาม







30

“คุณชายสามสกุลกู้”












ี

ี
“อ้อ ข้านึกว่าพรองเสียอก” ซูเหลียงอินทําท่าผิดหวังมาก
ื

ิ


ี

ี
ี
นางหันมาทําปากจู๋ให้ซูจวซอ “พ พว่าพรองจะมาหาพ ี
หรือไม่”








ิ
ี
ื
่
ี
“เหลียงอิน อย่าพูดเหลวไหล เวลาน จวซอมคูหมั นคู ่
หมายแล้ว จะพบปะผู้ชายตามใจชอบได้อย่างไร เจ้า



อย่าก่อเรื อง วันหลังพอเห็นคุณชายรองสกุลกู้ ให้เลียง



ิ
เสียบ้าง จะได้ไม่ถูกคนนนทา”










ื
นางหวังพูดเตอน








31

ื
ื


ื

ซูจวซอพยักหน้า ทําท่าบอกให้จอซูพากู้จอหยวนเข้ามา
ิ

จอซูวิงเหยาะๆ ออกไป

ื


































































32

ี
ตอนท 112 ได้หมั นหมายกับเจ้าช่างดจริงๆ
ี























ื
็
ื
ในเมอมาหา ก็ถอว่าเปนแขก นางหวังจึงให้ป้าซ่งเอา
ชามกับตะเกยบมาเพิม

ี










กู้จอหยวนก้าวเข้ามา ในมอหิ วของมาไม่น้อย เขาเอา
ื
ื

ื
ของให้จอหลาน ใบหน้ายิ มแย้ม “ข้ามารบกวน ขออภัย



ท่านป้าด้วย”











ื

“จอหยวน มาแต่ตัวก็พอแล้ว ไฉนต้องเอาของมาตั งมาก


มาย”







1

ิ
ี
“มแต่ขนมกับผลไม้เท่านั นเอง เอามาให้ชมขอรับ”











ี
ื
ิ
ิ

“พจอหยวน กนข้าวหรือยัง ถ้ายังไม่ได้กนก็นังกนด้วยกัน
ิ

เถอะ”








ื
ื
ิ



ื
ิ

ซูจวซอทักทาย กู้จอหยวนพยักหน้าแล้วนังลงข้างซูจวซอ


ิ
ซูจวซอนึกไม่ถึงว่ากู้จอหยวนจะมาหา นางร้ว่าซูเหม
ู

ื

ื
ยต้องโกรธแน่ นางอยากให้ซูเหมยได้ลิ มรสชาติน อย่าง
ี

เต็มท ตั งแต่แรกนางก็ไม่ได้คิดจะฆ่าซูเหมยให้ตายทันท
ี
ี


ิ
ี
เพราะหากทําเช่นน ออกจะง่ายเกนไปสําหรับซูเหมย












2

ิ
ื

ื

ิ
ู
กู้จอหยวนนังข้างซูจวซอ เขากนอาหารมาแล้วจึงไม่ร้สึก
หิว








ื

ิ

ิ
ื
เขาไม่ได้เจอซูจวซอมาสักระยะหนึ ง นึกไม่ถึงว่าซูจวซอ
็
่
ี
จะกลายเปนคูหมั นของเขา เขาทั งประหลาดใจและดใจ
ู
็
เขาร้ว่าซูเหมยอยากให้ตนเปนราชบุตรเขย แม้ไม่เต็มใจ


แต่เรื องการหมั นหมาย เขาไม่เคยคิดจะเลือกเอง











ี
อกทั งเขาอายุยังน้อย ยังไม่ถึงเวลาแต่งงาน เขาร้ว่าเรื อง
ู


ี
น ไม่ต้องรีบร้อน นึกไม่ถึงว่ากู้เหยยนจะเปนคนขอหมั น
็
ี

ี
หมายซูจวซอให้เขา ซึงตรงกับใจเขาพอด
ื
ิ









ี

ครั งแรกทเจอซูจวซอเขาก็ร้สึกประทับใจ หลังจากนั นทุก
ู
ิ
ื




3

ิ
่

ื
ครั งทเจอซูจวซอ นางก็มักจะถูกข่มเหงรังแกอยูเสมอ

ี






ื
และคนทข่มเหงรังแกนางก็คอญาติใกล้ชดของตน เขาจึง

ิ
ี
ิ
ิ
ื


ื
ู
ร้สึกผิดต่อซูจวซอมาตลอด และไม่กล้าคิดจะแต่งซูจวซอ
เข้าจวน









ื

็
เขากลัวว่าซูจวซอจะไม่มความสุขในจวนสกุลกู้ เขาเปน
ี
ิ
่
ผู้ชาย ย่อมไม่สามารถอยูในจวนตลอดเวลา











ี
เวลาน การหมั นหมายถูกกําหนดไว้แล้ว เขาจะพยายาม


ปกป้องซูจวซออย่างเต็มความสามารถ ดูแลนางอย่างด
ี
ิ
ื









ิ
ู
่
ื
ื




ฝายซูจวซอเมอถูกกู้จอหยวนจ้องมอง ในใจก็เริมร้สึกอึด
ื
4

็
็
อัด แต่กระนั นสีหน้ายังคงเปนปกติ นางทําเปนมองไม่


เห็น ยังคงก้มหน้ากนอาหารต่อไป
ิ











ซูเหลียงอินทนดูต่อไปไม่ได้ นางกระแอมเบาๆ “พสาม พ ี
ี


ิ
จะกนหรือไม่ กับข้าวเย็นชดแล้วนะ”
ื









ื
ู
กู้จอหยวนลําบากใจ ร้ตัวว่าตนเสียมารยาทแล้ว จึงรีบ


ี

ก้มหน้ากนอาหาร หูแดงกํา พอเห็นเขาลําบากใจเช่นน ซู
ิ
เหลียงอินก็อดหัวเราะไม่ได้













ื
ิ
ื

หลังทานอาหารเสร็จ กู้จอหยวนจะกลับจวนแล้ว ซูจวซอ

ื

ี
ไปส่งเขาทหน้าประตูจวน กู้จอหยวนส่ายหน้าแล้วพูดว่า
ิ

“จวซอ ช่างดเหลือเกน”
ี
ิ
ื





5

ี
“อะไรดหรือ”












ื
ิ
ื

ซูจวซอไม่เข้าใจ นึกไม่ออกว่ากู้จอหยวนหมายความว่า
อย่างไร












ื
่
ิ
ื
ปกติกู้จอหยวนพูดเก่ง แต่เวลาอยูต่อหน้าซูจวซอเขา


ิ
กลับประหม่า ขวยเขนยิงนัก








เขาหลบสายตาของซูจวซอ พูดอึกอัก “ได้หมั นหมายกับ
ิ

ื
ี
ี
เจ้าช่างดจริงๆ วันหน้าข้าจะดูแลเจ้าอย่างด ข้าจะทําให้


ท่านแม่ชอบเจ้าให้ได้”














6

ื
ู
ิ
ซูจวซอร้สึกว่าน่าหัวเราะ ใครจะนึกว่าซูเหมยมลูกชายท ี
ี
ี
ิ
ี
ิ
ี
ื
ไร้เดยงสาเช่นน เหมอนเด็กผู้ชายบริสุทธ จตใจดอย่างไร
อย่างนั น










ซูเหมยจะชอบนางได้อย่างไร แม้ว่านางจะไม่ใช่ซูหลิ ว



ิ
ี
จริงๆ ซูเหมยก็ไม่มวันชอบนาง มแต่เห็นหน้าองค์หญง
ี

สามเท่านั น ซูเหมยจึงจะยิ มระรื น











ี
ื

็
“พจอหยวน การหมั นหมายเปนพระราชโองการของ

ฮ่องเต้ มิใช่ความต้องการของข้า”












แม้จะพูดอย่างอ้อมๆ นางคิดว่ากู้จอหยวนก็น่าจะเข้าใจ
ื



ื
ความหมายของนาง นางไม่อาจหมั นหมายกับกู้จอ








7

็
หยวนอย่างแท้จริง การเรียกซูเหมยว่าแม่เปนเรื องน่าขัน



ี
ทสุด











ู
ื
กู้จอหยวนตะลึงไปคร่หนึ ง จากนั นก็เงยหน้าขึ นมองซู

ื
จวซอแล้วรีบพูดขึ น “ข้าไม่บังคับเจ้าหรอก ปหน้าจึงจะ
ี
ิ

ี
ื

แต่ง เจ้าคิดให้ดก่อนก็ได้ จวซอ ความจริงแล้วข้าพอใจ
ิ
ี
็
ี
มาก ข้าจะพยายามเปนสามทด”

ี




















------












ี

ตอนท 113 จับตัวจวซอไป

ื
ิ


8

ี


“ข้าไม่อยากถ่วงเวลาพจอหยวน ถ้าถอนหมั นได้ก็ถอน
ื
ี


ื
เถอะ ขออภัยด้วยพจอหยวน”









ู
เดิมทซูจวซออยากอาศัยกู้จอหยวน แต่พอร้ว่าเขาเปน
ื
็
ี

ื
ิ
คนดมนํ าใจอย่างน นางจึงล้มเลิกความคิดไป
ี
ี
ี






ี

ื
เหตุการณ์ครั งกระโน้นไม่เกยวข้องกับกู้จอหยวน แม้นาง
จะแค้นซูเหมย แต่ถ้ากู้จอหยวนไม่ทําให้นางโกรธ นางก็

ื


จะไม่ทําร้ายกู้จอหยวน ต่างคนต่างอยู นางแยกแยะ

ื
่
ระหว่างความรักความแค้นชัดเจน ไม่อยากทําร้ายคนท ี









9