หวนแค้นชะตารัก เล่ม2

ี
ิ
ิ
“เฝนไต้ อย่าใส่ใจเรื องของซูจวซอ เฉพาะหน้าเวลาน คน

ื

ิ
ิ
ี
ื

ทคุกคามลูกมากทสุดก็คอกู้ชงเฉง ลูกสงบใจจัดการเรื อง
ี
ี
ี
ี
น ถ้ามโอกาส แม่จะจัดการเด็กคนน เอง”





ู
กู้เฝนไต้พยักพระพักตร์ พระนางทรงร้ด เรื องทพระนาง
ี
ิ


ี

ต้องใส่พระทัยอย่างเร่งด่วนก็คอกู้ชงเฉง แต่เมอทรง
ื
ิ
ิ
ื

ิ
ื
รําลึกถึงความโอหังของซูจวซอ พระนางก็ไม่สบาย

พระทัยอย่างยิง แค่เด็กกําพร้าตัวเล็กๆ ทําไมจึงก่อเรื อง


ี

ได้มากมายขนาดน ถ้าไม่สังสอนเสียบ้าง ความพิโรธใน

ี
พระทัยของพระนางคงไม่มวันหายแน่











“ท่านแม่ เวลาน เราจัดการซูจวซอไม่ได้ ทําไมไม่ถอ
ี

ื
ื
ิ
โอกาสจัดการกับคนใกล้ชดนางเสียเลย นางทําร้ายป้า
ิ




128

ี
ี
สะใภ้จนตายสมควรชดใช้ด้วยชวิต เวลาน เหม่ยเสียนถูก


็

ี
ี
ื
กักตัว ชวิตทั งชวิตถูกทําลาย ถอเปนโอกาสทจะแก้แค้น
ี
ให้นาง ท่านลุงคงไม่ปล่อยให้เหม่ยเสียนทําเรื องน แน่ ถึง
ี

อย่างไร ท่านลุงก็ยังรักลูกสาว เราช่วยกันทําให้เหม่ยเสีย



นสมความตั งใจ”












------












ตอนท 153 ฟนความทรงจํา

ื
ี








่
ิ
กู้เฝนไต้ไม่เห็นซูเหม่ยเสียนอยูในสายพระเนตรแม้แต่


น้อย หลังจากเหตุการณ์ครั งก่อน ซูเหม่ยเสียนในสาย



ิ

ี
พระเนตรของกู้เฝนไต้คอคนทตายไปแล้ว เวลาน ยังพอม ี
ี

ื




129

ประโยชน์บ้าง แล้วจะไม่ใช้ประโยชน์ได้อย่างไรกัน












็
ซูเหม่ยเสียนเปนหลานของซูเหมย ซูเหมยยังไม่เคยคิด


ี

ิ
ิ
อย่างน พอได้ยินกู้เฝนไต้พูดถึง ก็รีบทัดทานทันท “เฝน
ี

็
่
ี
ไต้ เหม่ยเสียนเปนน้องสาวของเจ้า เวลาน นางตกอยูใน
สภาพเช่นน ถ้าเราช่วยได้ก็ช่วยเถอะ แต่อย่าให้นางไป
ี



ตายอก”
ี










“ชวิตของเหม่ยเสียนสูญสิ นแล้ว แทนทจะให้นางมชวิต
ี

ี
ี
ี
อย่างทรมานยิงกว่าตาย ควรให้นางมโอกาสแก้แค้น

ี


ี
แทนแม่ เราทางน ก็ช่วยนาง ท่านแม่ ถ้าไม่กล้าจัดการ


็
กับเหม่ยเสียน ข้าเปนคนจัดการเองก็ได้”

















130

ิ

ซูเหมยนึกไม่ถึงว่ากู้เฝนไต้จะอํามหิตกว่าตน นางตะลึง



ิ

เล็กน้อย กู้เฝนไต้หลังจากเข้าวังแล้วก็เปลียนไป โหด
เ**◌้ยมอํามหิตกว่าเดิม นางเองแม้จะโหดเ**◌้ยมแต่กับ




ี
คนในครอบครัวเดยวกันก็ยังละเว้น กับน้องชายและ


หลานก็ยังดูแลเอาใจใส่












ี

นางกลัวว่ากู้เฝนไต้จะทําเรื องน สีหน้าจึงเครียดจัด “เฝน
ิ
ิ

ี
ิ
ิ
ี
ไต้ เรื องอย่างน ไม่ต้องใส่ใจ ลูกจับตามองกู้ชงเฉงให้ดก็
ี
ี
็
พอ เหม่ยเสียนเปนหลานสาวคนเดยวของแม่ เรื องน อย่า

ยกขึ นมาพูดอก เอาชวิตของเหม่ยเสียนมาแลกกับชวิต
ี
ี
ี
ของนางหวังเปนการค้าทขาดทุน ชวิตของนางหวังหรือ
ี
็
ี

ี
จะสําคัญกว่าชวิตของเหม่ยเสียน”










ิ

กู้เฝนไต้ทรงเข้าพระทัยความคิดของซูเหมย จึงไม่ได้ตรัส





131

ี
ี
ี
ถึงเรื องน อก เพยงแต่พระนางไม่ได้เอาคําพูดของซูเหม

ี
็
ยมาใส่พระทัย แม้ซูเหม่ยเสียนจะเปนหลานคนเดยวของ

็

ซูเหม่ย แล้วจะเปนอย่างไร คนทหมดหนทางรักษา
ี

แล้วจะปล่อยไว้ทําไม











ื
ื

ในเมอซูเหมยไม่ยอมลงมอ เช่นนั นพระนางจะจัดการเอง

พระนางจะสังสอนซูจวซอสักหน่อย ไม่เช่นนั นซูจวซอยัง

ิ
ื


ิ
ื
คิดว่าตนสามารถพลิกฟ้าได้









ิ
ิ
คนนั นหวังเฉงมอบมุกโลหิตให้กู้เฉนหรง เขากนมุกโลหิต
ื
ิ
แล้วกลับไปทห้อง
ี










ขณะทซูจวซอกําลังสยายผม ก็มเสียงเคาะประตูทข้าง
ี



ื
ี
ี
ิ


132

ิ
ิ
นอก ได้ยินเสียงกู้เฉนหรงดังเข้ามา “จวซอ หลับหรือยัง”
ื








ุ

ื
ิ
ื
ซูจวซอจะเข้านอนแล้ว เตรียมกลับเมองหลวงพร่งน
ี
ิ
ื

ี
เดิมทนางอยากปฏิเสธกู้เฉนหรง แต่นึกถึงว่าเมอตอน
ื
เย็นเขากนมุกโลหิตเข้าไป ไม่ร้ว่ากู้เฉนหรงฟนความจํา
ู
ิ

ิ
แล้วหรือไม่ จึงเปดประตูห้อง “มอะไรหรือ”
ี
ิ









็
ื
“ดมเหล้าเปนหรือไม่”









่
กู้เฉนหรงโบกไหเหล้าในมอ อารมณ์หดหูอย่างชัดเจน สี
ื
ิ
ี
ู
หน้ายังยิ ม แต่ร้สึกเหมอนฝนยิ ม เวลาน กู้เฉน
ิ
ื
ื
ี
หรงอารมณ์ไม่ดจริงๆ เขาไม่อยากพบใครทั งนั น อยาก



พบแต่ซูจวซอ
ื
ิ







133

ิ
ื
ื
ซูจวซอพยักหน้า “เจ้าฟนความจําแล้วหรือ”








๊
ี

่
๊
ิ
กู้เฉนหรงนังอยูทโตะ หยิบถ้วยชาบนโตะ รินเหล้าลงไป
ื
ื

ี

แล้วยกขึ นดมรวดเดยวหมด จากนั นพยักหน้า “ฮอ”




“ข้าดมเปนเพอนเจ้า”
็

ื

ื






ั

ิ
พูดจบซูจวซอก็นังลงฝงตรงกันข้ามกับกู้เฉนหรง


ื
ิ





ื
็

“เจ้าดมเปนหรือ”














134

ิ
ื

็

“เปน ไม่แน่ข้าอาจจะดมได้มากกว่าเจ้าด้วยซํ า” ซูจวซอ
ื
ิ
็
รินเหล้าให้ตัวเองถ้วยหนึ ง จบแล้วชม “เปนเหล้าไปฮวา
่
เก่าแก่จริงๆ มิน่าอาจารย์ถึงได้ชอบ”












็
็
ิ
“ผู้อาวุโสเปนคนดูเหล้าเปน หลอกไม่ได้” กู้เฉนหรงมอง
ื
ิ

หน้าซูจวซอ ความเจ็บปวดเผยออกมาทางดวงตาอย่าง

ิ
ื

ี
ี
ิ
โจ่งแจ้ง มเพยงแต่กับซูจวซอเท่านั นทเขายินดเปดเผย
ี
ี

ู
ี

ื

ิ
ความร้สึก เขาอยากให้ซูจวซอเห็นตัวตนทแท้จริงของเขา

็
เขาก็เปนมนุษย์คนหนึ งเช่นกัน











ี
ู
“เรื องราวหลังจากนั นข้าร้หมดแล้ว ปนั นซูเหมยบังเอิญ

พบข้าทถนนหลวง มคนจะขโมยกระเปาเงนของนาง ข้า
ี
ี
๋
ิ






135

ื
็
ู
เปนคนเตอนนาง นางร้สึกว่าข้าฉลาดคล่องแคล่ว บอก

ข้าว่าอยากขอบคุณพ่อแม่บุญธรรมของข้า จึงตามข้าไป



ทบ้าน นึกไม่ถึงว่ากลับพาเคราะห์กรรมไปให้พวกเขา”
ี








































































136

ี

ตอนท 154 เผยความในใจ























กู้เฉนหรงพูดพลางรินเหล้าให้ตัวเองอีกถ้วยหนึ ง “ซูเหม
ิ



ี
่
่
ี

ยอยูทหมูบ้านสกุลหลิวสองวัน ช่วงสองวันน นางสอบ
ถามข้าตลอดเวลา ตอนนั นข้ายังไม่เข้าใจเจตนาของนาง











่
ี
สองวันต่อมากลางดึก มคนกลุมหนึ งเข้ามาในบ้านของ


ข้า ฆ่าพ่อบุญธรรมข้าตาย แม่บุญธรรมพาข้าหนไปทาง
ี


ประตูหลัง ซูเหมยตามไป แม่บุญธรรมของข้ายังกลัวว่าซู




เหมยจะเปนอันตราย จึงพาซูเหมยไปด้วย ปรากฏว่าซู
็


เหมยฆ่าแม่บุญธรรมของข้า










137

่
ใช่ นางฆ่าแม่บุญธรรมของข้าต่อหน้าต่อตาข้า ข้าพุงเข้า


็
ไป แต่เปนลมล้มลง












ื
่

ี
พอฟนขึ นมาข้าก็ปวยหนัก ลืมเหตุการณ์ทั งหมดทเกด
ิ
ขึ น ถ้าเดาไม่ผิด คนหมูบ้านสกุลหลิวทั งหมดคงถูกคน
่

่

ของซูเหมยฆ่า นางฆ่าคนทั งหมูบ้านสกุลหลิวเพอเอาตัว
ื

ข้า”











ี
ื
ิ
กู้เฉนหรงพูด มอทั งสองกําถ้วยไว้แน่น บบจนถ้วยแตก

็
เปนรอยปริสองรอย










ี
ในความทรงจําของเขาไม่มเรื องเกยวกับแคว้นเจยง เขา
ี

ี





138

ี

ี
ออกจากแคว้นเจยงตอนทยังเล็กมาก ความทรงจําทั ง


ี
หมดเกยวข้องกับพ่อแม่บุญธรรม ในความทรงจําพ่อแม่

บุญธรรมรักเขามาก












หลังจากฟนความจําแล้ว ความเจ็บปวดทเห็นพ่อแม่
ื


ี
บุญธรรมถูกฆ่าตายต่อหน้าต่อตายังคงชัดเจน ชัวขณะ




เขาแค้นซูเหมยมาก แทบอยากจะฆ่าซูเหมยทันท
ี











ู
ี
ู
เขาร้เจตนาของซูเหมยทรับเลี ยงเขา เพราะนางร้สึกว่า
ื
เขาฉลาด ต้องการใช้เขาเปนเครื องมอทําให้นางมทยน
ี
ื

ี
็

ิ
ในจวนสกุลกู้ จึงเกดความคิดชัวร้ายอยากแย่งเขาไป แต่

ิ
่
เพอปกปดความจริง จึงฆ่าคนทั งหมูบ้าน
ื














139

ี
ู
่
็
ี
คนทเลี ยงเขาเปนคูอาฆาตของเขา ความร้สึกน ทําให้เขา
เจ็บปวดแสนสาหัส ไม่อาจบรรยายออกมาเปนคําพูดได้
็









ื
ซูจวซอฟงอย่างสงบ นางไม่ได้พูดแทรกกู้เฉนหรง ชัว

ั
ิ

ิ
ิ
ี
ขณะน นางเข้าใจกู้เฉนหรงด นางผ่านอะไรมามาก จึง
ี
เข้าใจความร้สึกของกู้เฉนหรงในยามน
ี
ู
ิ









ี
ี
ิ
“เฉนหรง ทุกอย่างก็ผ่านไปแล้ว เวลาน เจ้าพบญาติทแท้

จริง สวรรค์ได้ชดเชยให้เจ้าแล้ว”












“ข้าพบญาติอะไรหรือ พ่อแม่ทแท้จริงไม่อยูแล้ว ปูซึงม ี
่
ี
่



ี
ฐานะสูงศักดิ เปนคนบบคั นจนพ่อกับแม่ตาย นไม่เรียก
็
ี
ี
ี
ว่าชดเชย มอย่างเดยวทสวรรค์ชดเชยให้ข้าก็คอเจ้า”
ี
ื






140

ื
ื
ิ
ี
กู้เฉนหรงมองซูจวซออย่างจริงจัง เขาถอโอกาสน บอก
ิ

ิ

ิ
ความในใจของตนให้ซูจวซอร้ การปดบังซ่อนเร้นทําให้
ู
ื
เขาเจ็บปวด










ี

ี
กู้เฉนหรงไม่มภาพจําเกยวกับแคว้นเจยง เขาอยากกลับ
ิ
ี
ี
ไป เหตุผลสําคัญก็คอไม่มทางเลือก อกทั งเขาเองก็อยาก
ี
ื
ทําตามอุดมการณ์ ตั งแต่เล็กเขาก็เข้มงวดกับตัวเอง



็
เพราะอยากพัฒนาความสามารถให้เปนผู้ปกครอง












ู

ื
็
ี
นคอความทะเยอทะยานของเขา เขาร้ว่าซูจวซอก็เปน
ิ
ื
ี
คนแบบเดยวกับเขา และร้ว่าซูจวซอเข้าใจเขา
ู
ื
ิ









141

ิ
ิ
ื
ซูจวซอนึกไม่ถึงว่าจู่ๆ กู้เฉนหรงจะพูดถึงตน นางไม่ทัน
็
ตั งสติให้ด ได้แต่มองกู้เฉนหรง “ข้าเปนสิ งชดเชยได้อย่าง
ี
ิ
ไร”












ิ
“จวซอ ไม่ร้สึกหรือว่าเราสองคนคูควรกัน เจ้าไปแคว้น

่
ื
ู
เจยงกับข้า ได้หรือไม่”
ี










ิ
ี
ี


นเปนครั งแรกทกู้เฉนหรงพูดเช่นน กับแม่นางคนหนึ ง ดู
ี
็
่
ภายนอกเขายังสงบ แต่ในใจนั นพลุงพล่าน ตึงเครียด
ู
ี
ื


ี

อย่างทสุด หัวใจเต้นแรง กระทังร้สึกว่ามเหงอเย็นผุด
ออกมา









นึกไม่ถึงว่าตนก็มวันน ความจริงแล้วเขาคาดได้ว่าผลจะ
ี
ี








142

็
ี
่
เปนอย่างไร แต่ก็ยังมความหวังอยูบ้าง อย่างน้อยก็ให้ซู

ู

ื
ิ
จวซอร้ความในใจของเขาก่อน







ซูจวซอตะลึงอยูคร่หนึ ง แล้วลุกขึ นทันท ถอยหลังสอง
ิ

่
ี
ู
ื
ิ
ื
สามก้าว “กู้เฉนหรง เอาความในใจของเจ้าคนไปเถอะ”








ื
ี
ู
ซูจวซอร้ทันทว่าความปรารถนาขั นสุดท้ายของเขาคอ
ิ
ื

อะไร












มิน่าเขาจึงรีรอไม่ยอมกลับแคว้นเจยง ทแท้ก็เพราะนาง
ี
ี
นเอง แม้จะร้สึกอยูลึกๆว่ากู้เฉนหรงมความร้สึกต่อตนไม่
ู
ี
ิ
ู

ี
่
ธรรมดา แต่นางก็ไม่ได้คิดอย่างละเอยด ในสายตาของ
ี

ิ
นาง กู้เฉนหรงเปนผู้น้อย จึงไม่ได้นึกในแง่ทว่าเขาชอบ
็
ี






143

นาง












------











ี

ื
ตอนท 155 รักแล้วรักเลย เอาคนไม่ได้























ิ
ี
ื
เวลาน กู้เฉนหรงสารภาพออกมาแล้ว ทําให้ซูจวซอไม่

ิ


ี
ี
ู


ี
อาจหลีกเลยงได้ นางร้สึกหวันใจ ตั งแต่วินาทแรกทฟน
ื
ชวิตใหม่ นางก็ตั งปณธานไว้ว่า ชาติน จะไม่แต่งงาน
ิ
ี
ี



ื
“รักแล้วรักเลย เอาคนไม่ได้” กู้เฉนหรงก็ลุกขึ นบ้าง เดิน
ิ



144

ื
ิ
ิ
ื
ื


ื
ไปหาซูจวซอ จู่ๆ เขาก็ยนมอไปรวบเอวซูจวซอ กอดนาง
ิ

ื
ี
แนบอกไว้แน่น “จวซอ อย่างน้อยเวลาน เจ้าก็ไม่เกลียด
ข้า ข้าไม่ต้องการให้เจ้ารับปากข้าเดยวน แคให้โอกาสข้า
ี

ี
สักครั งก็พอ”









ิ
“กู้เฉนหรง ปล่อยข้า”











ิ
ิ
ซูจวซอดิ นรนคร่หนึ ง แต่กู้เฉนหรงกอดไว้แน่น นางดิ น

ื
ู
อย่างไรก็ไร้ผล











“ไม่ปล่อย”












ี
ี
ิ
กู้เฉนหรงเวลาน เหมอนเด็กด อ ไม่เพยงแต่ไม่ปล่อยซู
ื
ื


145

ื
จวซอ ยังกอดแน่นขึ น
ิ









็
ิ
ื


ี
ิ
พอเห็นกู้เฉนหรงเปนอย่างน ซูจวซอก็เริมโมโห “เจ้าชอบ
ิ
ี
ใครก็ได้ แต่จะชอบข้าไม่ได้ กู้เฉนหรง ข้าขอบอกอกครั ง
ปล่อยข้า”












ี
“ทําไมถึงปล่อยให้ข้าหลงรักเจ้าข้างเดยว จวซอ หลาย
ื
ิ
วันมาน เจ้าไม่หวันไหวสักนดเชยวหรือ”
ี
ี

ิ








กู้เฉนหรงพูดอย่างระมัดระวัง แววตามความหวัง ช่วง
ิ
ี


ี
ู
เวลาน เขาร้สึกชัดเจนว่าซูจวซอเปลียนจากเดิม อย่าง
ื
ิ

น้อยนางน่าจะชอบเขาบ้าง














146

ื
ิ

ื
็

ซูจวซอตะลึง ถ้าเปนเมอก่อน นางคงพูดว่าไม่โดยต้อง
ู
ิ
ี
คิดสักนด แต่คราวน ไม่ร้ทําไมนางจึงลังเล ร้สึกว่าไม่ร้จะ
ู
ู
ี
ี
ี
ู
ตอบอย่างไรด แต่นางร้ด ปล่อยให้เปนเช่นน ต่อไปไม่ได้
็
ี
ิ
ต้องไม่ให้กู้เฉนหรงมความหวังลมๆ แล้งๆ นางกับกู้เฉน
ิ
หรงอยูด้วยกันไม่ได้แน่
่










นางไม่เคยคิดว่าจะออกไปจากเมองหลวง เพราะวันข้าง
ื


็
หน้ายังอยากจะคํ าชูซูเหิง จวนอันผิงโหวเปนบ้านของ



ี
ี
นาง ชัวชวิตน นางไม่อยากจากไปอีก










ภพก่อนนางรักกู้เหยยนมาก แต่งงานกับเขาโดยไม่คํานึง

ี

ี
ถึงอะไรทั งสิ น มลูกสองคน แต่กลับสูญเสียทุกสิ ง



ทุกอย่าง ในชวิตน นางจึงไม่คิดจะมอบชวิตให้ผู้ชายคน
ี
ี
ี
ใด และไม่อยากรักผู้ชายคนใดทั งสิ น







147

ี
พอนึกถึงตรงน นางก็ตัดสินใจเด็ดขาด ตอบด้วยนํ า


เสียงกระด้าง “ไม่”












ิ

กู้เฉนหรงนงงัน คําตอบน แม้เขาจะคาดไว้แล้ว แต่พอได้
ิ
ี
ยินเข้าจริงๆ ก็เหมอนถูกสาดด้วยนํ าเย็นตั งแต่หัวจดเท้า
ื











ิ
ี
แม้นางจะปฏิเสธ เขาก็ไม่อาจตัดใจจากซูจวซอได้ทันท
ื
นางปฏิเสธเปนเรื องทเขาคาดไว้แล้ว ยกเว้นว่านางจะ
ี

็
บอกเขาเองว่านางมคนรักแล้ว
ี











ื
ิ

ื

ื
กู้เฉนหรงยนมอไปเชยคางซูจวซอ แล้วจูบอย่างดูดดม
ิ

ื
กลิ นหอมอ่อนๆ ของเหล้าอบอวลอยูท่ามกลางคนทั ง
่



148

สอง












ิ
ื
ื

ิ
มอทั งสองของซูจวซอถูกกู้เฉนหรงรวบไว้แน่น นางขยับ
ตัวไม่ได้ ได้แต่ปล่อยให้กู้เฉนหรงจูบ
ิ










ู
ื
ื
ิ

ิ
กู้เฉนหรงไม่ยอมปล่อยมอ เขาร้ว่าพอปล่อยมอ ซูจวซอก็
ื
ี
ิ

ื
ี
ู
ี
จะจากไป เวลาน เขาไม่ร้จะใช้วิธใดมารั งซูจวซอไว้ มแต่
ิ
ทําอย่างน เขาอยากให้ซูจวซอเข้าใจ ว่าเขาจริงใจต่อ
ี

ื
นาง







ี
เขายินดรอนาง และยินดรอต่อไปนานๆ ขอเพยง
ี
ี

ื

นางอย่ารักคนอนก็พอ













149

ิ

ื
ู
ื
ซูจวซอร้สึกเหมอนหายใจลําบาก สมองมึนงง ชัวขณะ
ื
็
หนึ ง นางเกอบจะยอมจํานน อยากให้เปนอย่างน ต่อไป
ี
แต่สติดึงนางกลับมา นางร้ว่าตนทําอย่างน ไม่ได้
ู
ี










ี

ี
นางไม่กล้ารักใครอก กู้เหยยนคนเดยวก็พอแล้ว
ี








ิ

ื
ิ
ื
่
ู
ผ่านไปคร่ใหญ ในทสุดกู้เฉนหรงก็คลายมอจากซูจวซอ
ี
ทั งสองหายใจหอบ สีหน้าของซูจวซอแดงซ่าน นางถอย

ิ
ื
ิ
หลัง หันตัวกลับ ไม่อยากให้กู้เฉนหรงเห็นท่าทางของ
นางเวลาน
ี












ี
“นเปนครั งสุดท้าย กู้เฉนหรง อย่าทุมเทใจให้ข้า ชาติน ข้า
่
็
ิ
ี
ื
ี
ไม่มวันแต่งงาน และไม่มวันออกไปจากเมองหลวง เจ้า
ี





150

ี
ี
รีบกลับแคว้นเจยงเถอะ! อะไรทควรลืมก็ลืมเสีย ข้าถอ
ื
ว่าเจ้าเมาเหล้า ไม่ได้พูดอะไรออกมา วันหลังไม่ต้องพูด



ี
ถึงเรื องน อก”
ี







































































151

ิ
ี
ื

ื
ตอนท 156 ซูจวซอคอเทพธดา

ิ





ื
ู
ิ
“จวซอ ข้าไม่ร้ว่าเจ้าผ่านอะไรมาบ้าง แต่ข้าอยากปก

ี
ป้องเจ้าชัวชวิต ถ้าเจ้าเปนห่วงแม่กับเหลียงอิน เราพา

็

ี
ี
ี

พวกเขาไปทแคว้นเจยงด้วย วางใจเถอะ ทแคว้นเจยง

ี
ข้าจะไม่ยอมให้ใครรังแกพวกเขาเด็ดขาด เจ้าไม่แต่งงาน


กับใครก็ดแล้ว แต่แต่งงานกับข้าได้”
ี










“เปนไปไม่ได้”
็











ื
ิ

“ให้ข้าเก็บความรักคนก็เปนไปไม่ได้เช่นกัน จวซอ เจ้าให้
ื
็
เวลาข้าหน่อย”








152

ิ

ี
ื
ิ
ื

ซูจวซอไม่ใส่ใจกู้เฉนหรง ทําเหมอนกับว่าไม่ได้ยินทเขา
ี
ี
พูด นางร้ว่าตนพูดกับกู้เฉนหรงไปก็ไม่มประโยชน์ มแต่
ิ
ู
ใช้การกระทํามาทําให้เขาเข้าใจว่า ความรักระหว่างนาง

กับเขาเปนไปไม่ได้
็











ิ

ื
“จวซอ เจ้าเข้านอนเร็วหน่อย”











ี
ี
ิ
ื
ิ
พูดจบกู้เฉนหรงก็ออกไปจากห้องของซูจวซอ วันน ทเขา

พูดกับซูจวซอ ก็เพราะอยากให้ซูจวซอเข้าใจความในใจ
ิ
ื
ิ
ื

ของเขา ส่วนผลจะเปนอย่างไร เขาคาดไว้แล้ว
็







ถ้าซูจวซอยอมรับใครง่ายๆ ก็คงไม่ใช่ซูจวซอ
ิ
ิ

ื
ื



153

ี
ื
ี
ขอแต่หัวใจนางไม่มผู้ชายอนก็ดแล้ว เขายินดรอคอย

ี







ั
ี

ี

ื
ิ
ื
เวลาน ปญหาทสําคัญทสุดคอการโน้มน้าวให้ซูจวซอ

ี
ี
กลับแคว้นเจยงกับเขา หากปล่อยให้นางอยูเมองหลวง
ื
่
็
ี
คนเดยว เขาเปนห่วงจริงๆ





ี
ี

ขณะทกู้เฉนหรงเดินเล ยวทหัวมุม จู่ๆ ก็มคนตบไหล่เขา
ี

ี
ิ
ิ
กู้หลียวนเข้ามาหาด้วยสีหน้าสะใจ “เฉนหรง เจ้าเข้าไป
ี
็
ื
ในห้องจวซอแล้วออกมาเร็วอย่างน เปนเพราะเจ้าไม่เอา
ิ

ิ
ไหนหรือจวซอไม่เอาไหน”
ื









ี
ิ
ิ
เวลาน กู้เฉนหรงกําลังหงุดหงด ไม่มใจจะพูดเล่นกับกู้หลี
ี





154

ี
ยวน เขาถลึงตาใส่กู้หลียวนทหนึ ง “เจ้าลองไหม ดูว่า




ิ
ื
จวซอจะสนใจเจ้าหรือไม่”








“พอเถอะ! ก็เจ้าเทิดทูนจวซอ แต่ข้าไม่ได้คิดอย่างนั นกับ
ื

ิ

ิ
นาง ผู้หญงเย็นชาไร้ความร้สึกอย่างนางไม่น่าสนใจ
ู

็
ิ
ผู้หญงต้องอ่อนโยนหน่อย จึงจะเปนผู้หญง วันหน้าหาก
ิ

ื
ื
ี


ิ
เจ้าแต่งงานกับซูจวซอก็คงไม่มความสุข แข็งทอไร้
ี
อารมณ์ความร้สึกอย่างน ก็เหมอนแต่งงานกับก้อนหิน”
ู
ื







ี
“ไปให้พ้น อย่ามาว่าจวซอของข้าอย่างน กู้หลียวน เจ้า
ิ

ื
ไม่ยอมรับจวซอเลย ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทําไมเวลาจวซอ
ื
ิ

ื
ิ

เห็นเจ้าจึงทําท่าเหมอนแม่เห็นลูกชาย”
ื















155

ื
ี
ิ
็
ิ

กู้เฉนหรงสงสัย ซูจวซอดกับกู้หลียวนเปนพิเศษ แววตา
ู
ของนางเขาไม่ร้จะบรรยายอย่างไรด เมอก่อนเขาคิดว่าซู
ื
ี

จวซอชอบกู้หลียวน ต่อมาเขาจึงร้สึกว่าไม่ใช่ทํานองนั น
ื
ู

ิ
หรือเปนเพราะกู้หลียวนเปนญาติผู้พของนางจริงๆ?
็

ี
็







ื
กู้หลียวนเกอบจะถ่มนํ าลาย











ื

“นางมลูกชายโตเท่าข้าได้หรือ ข้าขอเตอนไว้นะ ถ้าจวซอ
ื
ิ
ี
ี
ไม่มใจให้เจ้า เจ้าก็อย่าดึงดัน เมองหลวงมแม่นางคน
ี
ื
ิ
สวยมากมาย ดูอย่างองค์หญงสาม หน้าตาความ



ิ
ื

สามารถเหนอกว่าจวซอทุกด้าน”
ื







ิ
“องค์หญงแล้วอย่างไร ในสายตาของข้า นางสู้จวซอไม่
ื
ิ







156

ิ
ิ

ี
ได้สักนด” กู้เฉนหรงปกป้องซูจวซอเต็มท ในสายตาของ
ิ
ื

ี
็
ิ
็
ิ
ื

ี
ี

ี

เขา ซูจวซอเปนผู้หญงทดทสุดในโลก และเปนคนทเขา
ชนชมทสุด
ื

ี

่
ิ
ื
ู
เมอก่อนเขาร้สึกว่าผู้หญงคงอยูแต่ในบ้านหัดเล่นพิณ

ู
เล่นหมากล้อมวาดรป แต่พอเจอซูจวซอ เขาจึงร้ว่า ใน

ื
ู
ิ
เมองหลวงยังมผู้หญงทรอบร้และฉลาดปานน ทั งดุและ
ู
ิ

ี
ื
ี
ี

ื
ใจดํา ทําให้เขาชนชมมาก




ี
ื
กู้หลียวนเห็นกู้เฉนหรงปกป้องซูจวซออย่างน ก็ไม่พูดต่อ
ิ
ิ

ิ
เพราะไม่ว่าเขาจะพูดอะไร ในสายตาของของกู้เฉนหรง



ซูจวซอคอเทพธดา
ื
ิ
ิ
ื













157

ิ
เขานึกถึงเรื องหนึ งขึ นได้ จึงถามขึ น “เฉนหรง เจ้าเคยนึก



ิ
ถึงชาติกําเนดของตัวเองหรือไม่”










ิ
กู้เฉนหรงพยักหน้า “พ่อแม่ข้าเปนชาวบ้านธรรมดาอยู ่
็


่
หมูบ้านสกุลหลิว ท่านแม่ฆ่าพ่อแม่ข้าเพอแย่งข้า

ื
ื
ี

ี

่
ทําลายหมูบ้านสกุลหลิว นแหละคอสาเหตุททําให้ข้าสูญ
เสียความทรงจํา นางไม่อยากให้ข้าร้เรื องน ”
ี
ู






















------












ี

ตอนท 157 คนทไม่ควรเกยวข้อง


ี
ี

158

ู
ิ
ี
ี
กู้เฉนหรงไม่ได้พูดเรื องแคว้นเจยง เรื องน ให้คนร้น้อยท ี
ู
ี

สุดยิงด กู้หลียวนถ้าร้มากเกนไปจะเปนอันตราย ไม่ร้จะ
ู
ิ
็
ี
ดกว่า









“เจ้าหมายถึงท่านแม่หรือ” กู้หลียวนมองหน้ากู้เฉนหรง
ิ



ด้วยความประหลาดใจ เห็นเขาพยักหน้าอย่างแรง กู้หลี



ยวนถอนหายใจ “ท่านแม่ช่างโหดร้ายจริงๆ”












ั
กู้เฉนหรงเล่าเรื องน ให้กู้หลียวนฟง เหตุผลสําคัญก็เพอซู

ิ
ี
ื
ิ
ื
จวซอ เขาร้ว่าซูจวซอใส่ใจกู้หลียวนมาก ถ้ากู้หลียวนร้ ู

ู
ื

ิ

159

ิ

ื
ื

่
อะไรเพิมขึ นอาจทําให้เขายนอยูข้างซูจวซอ และจะได้ไม่
ื

เข้าใจซูจวซอผิด ซูจวซอใส่ใจความเห็นของกู้หลียวน
ิ

ื
ิ
ี
ิ
ู
ี
มาก เรื องน กู้เฉนหรงร้ด





กู้หลียวนพูดจบก็ปลอบใจกู้เฉนหรง “ท่านแม่ไม่ใช่
ิ



ี
ผู้หญงซอๆ ท่านแม่จริงใจกับลูกทแท้จริง แต่กับเราสอง
ื

ิ
คนไม่ค่อยใส่ใจนัก เจ้าคิดจะทําอย่างไร”











“ตั งแต่น ไปข้าตัดขาดกับซูเหมย”
ี











ี
“เฉนหรง ท่านแม่มบุญคุณเลี ยงดูเรามา ข้าไม่คิดจะห้าม
ิ


่
เจ้าแก้แค้น ถ้าไม่อยากอยูจวนสกุลกู้ เจ้าก็ย้ายไปอยูท ี
่

ู

็
ี


ื
อน จะได้ไม่ลําบากใจ เรื องน ไม่ควรให้จอหยวนร้ นเปน
ื
ี

160

ี
ความผิดของท่านแม่ ไม่เกยวกับเขา”











ื

“วางใจเถอะ ข้าไม่โกรธจอหยวนแน่ หลียวน ดมด้วยกัน
ื
สักถ้วยไหม”












ื

“ด เราไปดมกับผู้อาวุโสด้วย”
ี










ทั งสองเดินตามกันไปหาหวังเฉง ซูจวซอนังเอนตัวบน

ิ
ื
ิ
ี
ี
เตยง เดิมทนางร้สึกง่วง แต่เวลาน หายง่วงแล้ว
ู
ี







ิ
ู
พอสงบใจคิด ก็ร้สึกว่าตนเองเริมประทับใจในตัวกู้เฉน

หรง













161

ิ
ความคิดและการกระทําทุกอย่างของกู้เฉนหรงทําให้




ู
ี
ิ
หัวใจนางหวันไหว ทั งหมดน เกดขึ นโดยไม่ร้ตัว ถ้าไม่ใช่
ื
ิ
เพราะกู้เฉนหรงถามนางคนน นางเองคงไม่ร้สึกตัว
ี
ู








ภพก่อนนางผ่านประสบการณ์ทเจ็บปวดมาแล้ว ชาติน ี

ี

ี

ี

นางไม่คิดจะลองอก เวลานั นกู้เหยยนก็ทุมเทอย่างเต็มท
่
ี
ื
เพอให้นางประทับใจ









ี
ี
่
นางอยากอยูกับคนททุมเทให้นางไปตลอดชวิต แต่ผล

่
็
็
กลับกลายเปนเรื องตลก นางเปนเพยงบันไดให้กู้เหย ี
ี

ยนก้าวขึ นไป











ิ
ิ
ู
นางไม่ร้ว่าทําไมกู้เฉนหรงจึงชอบนาง นางกับกู้เฉนหรง







162

ื

ุ
ี
ไม่ใช่คนร่นเดยวกัน ซูหลิ วหนอซูหลิ ว บทเรียนเมอภพ
ก่อนยังไม่พอหรือ เจ้ายังมาหวันไหวกับเด็กผู้ชายทเจ้า


ี
ี
ี

เคยช่วยชวิต นไม่ใช่เรื องตลกหรอกหรือ









ซูจวซอเอามอเคาะหัว บังคับตัวเองไม่ให้คิดเรื องน
ื
ื
ี
ิ

เฉพาะหน้ายังมเรื องสําคัญทต้องจัดการ อย่าปล่อยให้กู้

ี
ี
ี
ี
ิ
็
เฉนหรงมารบกวนแผนการของนาง ชวิตน นางเปนคน
ื
็
ิ
เมองหลวง กู้เฉนหรงเปนคนแคว้นเจยง เขากับนางเดิมท ี
ี
่

ก็ไม่ควรเกยวข้องกันอยูแล้ว
ี









ื
ื
ิ

ร่งขึ น ทุกคนเริมเดินทางกลับเมองหลวง ซูจวซอจงใจ
ุ

ิ
ู
หลบหน้ากู้เฉนหรง ไม่พูดคุยกับเขา กู้เฉนหรงไม่ร้จะทํา
ิ

อย่างไร เขาอยากให้เวลาซูจวซอในการคิดถึงเรื องน จึง
ี
ิ
ื
ื
ิ
ไม่ได้มาหาซูจวซอ





163

ู
็
ิ
หวังเฉงกลับร้สึกไม่คุ้น แต่เปนเรื องของหนุ่มสาว เขาไม่
อยากแทรกแซง












ิ
ื
ี

ื

ิ
พอกลับถึงเมองหลวง หวังเฉงก็พาซูจวซอไปทจวนอันผิง
โหวก่อน ส่วนเขาเข้าวังไปเฝ้าฮ่องเต้









ซูจวซอออกจากเมองหลวงสิบวันแล้ว พอกลับถึงจวน
ื
ิ

ื
ื
ี

เรื องแรกททําคอไปหานางหวังกับซูเหลียงอิน พอเห็นซู
จวซอกลับมาอย่างปลอดภัย นางหวังจึงวางใจ ให้ห้อง
ิ
ื


ครัวเตรียมอาหารทซูจวซอชอบมาเต็มโตะ
๊
ื

ี

ิ





ี

ื
ิ
คนนั น ขณะทสามแม่ลูกกําลังกนอาหาร พูดคุยหัวเราะ





164

่

ื

กันอยู จู่ๆ จอซูก็วิงเข้ามารายงาน “ฮูหยิน คุณหนู คุณ
หนูรองมา”











ซูเหลียงอินวางชามกับตะเกยบในมอลง พูดด้วยสีหน้า
ี
ื


่
ไม่พอใจ “นางสํานึกผิดอยูในเรือนของนางไม่ใช่หรือ อยู ่



ื

ื


ี
ดๆ วิงมาหาข้าทนทําไม น่าเบอจริงๆ จอซู ไล่นางออกไป

ี
ี
เถอะ เราไม่รับแขก”











































165

ี
ตอนท 158 ซูเหม่ยเสียนมาหา










“เหลียงอิน อย่าเสียมารยาทอย่างน ” นางหวังต่อว่าซู
ี


เหลียงอิน












“ท่านแม่ เหลียงอินพูดถูก ซูเหม่ยเสียนมาหารับรองไม่ใช่



ื

ี
เรื องดแน่ ทําไมต้องฟงคําพูดเย้ยหยันของนางด้วย จอซู
ั

166

ื
จอหลาน เจ้าทั งสองไปขวางซูเหม่ยเสียนไว้ อย่าให้เข้า


มาในเรือน พวกข้าไม่รับแขก”











ู

ี
สองพน้องพยักหน้าแล้วออกไป นางหวังแม้ร้สึกว่าไม่

เหมาะ แต่ก็ไม่พูดอะไร












ี
“พสาวช่างเข้าใจความคิดของข้าจริงๆ” ซูเหลียงอิน


หัวเราะร่าพลางพูดขึ น “กนต่อเถอะ อย่าใส่ใจนางเลย พ
ิ
ี

่
ี

็
ี
ิ
วันน เปดอร่อยมาก พอยูข้างนอกลําบาก กนมากหน่อย”






่
ิ
ี

ขณะททั งสามกําลังกนอยูนั น ซูเหม่ยเสียนก็เข้ามาโดย
ื

ไม่ใส่ใจ จอซูกับจอหลานไม่อาจขวางซูเหม่ยเสียนซึง


ื
กําลังคลัง ได้แต่วิงตามหลังเข้ามา









167

ิ
ื
พอเห็นซูเหม่ยเสียน ซูจวซอก็ขมวดคิ ว นางมาหาเรื องแน่









่
“คุณหนูโปรดอภัย ขวางไม่อยูจริงๆ ”










ิ
ู
จอซูสีหน้าลําบากใจ และไม่ร้ว่าเกดอะไรขึ น ซูเหม่ยเสีย
ื


ี
่
ี

ี
นดิ นสุดแรง จนสองพน้องขวางไม่อยู อกทั งยังพาเฉยว
ชุ่ยมาด้วย










ซูเหม่ยเสียนหม่นหมองไปมาก ดวงตาลึก แม้แต่เส้นผม




ี
ื
ก็ไม่เหลือความเงางาม เหมอนดอกไม้ทกําลังจะร่วงโรย

มิปาน














168

ี
นางสวมเสื อสีฟ้า ผมม้วนอย่างลวกๆ ไม่มเครื องประดับ




ผม ไม่เหลือความเย่อหยิงให้เห็นเลย











ี
ื
ี

ทันททเห็นซูจวซอ ดวงตาของซูเหม่ยเสียนก็เหมอนกอง
ิ
ื

ี
ไฟทลุกโชนขึ น ในใจเต็มไปด้วยความโกรธแค้น







ู
ื

ิ
ซูจวซอร้สึกประหลาดใจ ทําไมนางจึงวิงมาน หลังเกด
ี


ิ
เรื อง ซูเหวินกักนางไว้ในเรือนของตนเอง ไม่ให้นางออก

มา นเปนพระประสงค์ของไทเฮาด้วย โดยเหตุผลแล้วซู
็
ี

ี
เหวินไม่กล้าขัดขน นอกเรือนของซูเหม่ยเสียนมคนเฝ้า
ื


อยู โดยเหตุผลแล้ว นางไม่น่าจะหนออกมาได้ เว้นแต่ว่า
่
ี

มคนปล่อยนางออกมา
ี

















169

ิ

“ซูจวซอ”
ื









ื
ี
ั



ี
ี

ิ
ื
ซูเหม่ยเสียนแทบจะกัดฟนเรียกชอน ซูจวซอนแหละทฆ่า
่
แม่ของนาง และยังทําให้นางตกอยูในสภาพตายทั งเปน
็



ื

ิ

ซูจวซอหันไปพยักหน้าให้จอหลาน ทําท่าบอกให้นางไป
ื
เรียกยามรักษาการณ์ จะได้ป้องกันไว้หากซูเหม่ยเสีย



นควบคุมตัวเองไม่ได้และทําร้ายคน












ี
ซูเหม่ยเสียนมนสัยวูวามอยูแล้ว ไม่มใครร้ว่านางจะทํา
ู
่
่
ิ
ี
ื
ื
อะไร จอหลานเข้าใจความหมายของซูจวซอ รีบออกไป

ิ

ี
อย่างเงยบๆ












170

่
ี
ี


“เจ้าไม่สํานึกผิดอยูในเรือน วิงมาทนทําไม” ซูเหลียงอิน
วางชามกับตะเกยบลง ลุกขึ นไปยนข้างหน้าซูเหม่ยเสีย
ี
ื
ี
ี
น พูดอย่างไม่เกรงใจ “พวกข้าทนไม่ต้อนรับเจ้า รีบออก


ไปให้พ้น”











ซูเหม่ยเสียนไม่พูดไม่จา ไม่ใส่ใจซูเหลียงอิน จ้องหน้าซู




จวซอเขม็ง

ื
ิ








ื
ิ
ซูจวซอวางตะเกยบในมอลงอย่างใจเย็น หันหน้ามามอง

ี
ื
ซูเหม่ยเสียน “ไม่เจอกันระยะหนึ ง น้องไม่ร้จักข้าแล้ว
ู



หรือ”











ิ
็

“ซูจวซอ ได้ข่าวว่าไทเฮาแต่งตั งเจ้าเปนองค์หญงอันผิง
ิ
ื





171

ิ
ี
ข้าตั งใจมาแสดงความยินดกับเจ้า ได้หรือไม่ ไม่เชญข้า


ื
นังก่อนหรือ” ซูเหม่ยเสียนสะกดกลั นความแค้นในใจ ฝน


พูดออกมา












็
ี
ี
ู
“ไม่จําเปนต้องแสดงความยินด พวกข้าร้ด เจ้าไม่อยาก
ื
ี
พูด ทําไมต้องฝนตัวเอง ถ้าเจ้าไม่มอะไรก็ควรกลับไป


ก่อน ข้ากําลังกนข้าวอยู”
่
ิ











ี
แต่ซูเหม่ยเสียนไม่ใส่ใจ นางหาทนังเอง มองดูอาหารเต็ม

๊
ิ
โตะแล้วยิ มหยัน “หลังจากท่านป้าดูแลจวน พวกเจ้ากน


ี

ี
อาหารอย่างด วันน ข้ามของขวัญอย่างหนึ งมาให้พ โปรด
ี
ี
รับไว้เถอะ”

















172

ี
่
่

ซูเหม่ยเสียนพูดจบ จู่ๆ ก็พุงใส่นางหวังซึงอยูใกล้ทสุด
ิ

ื
ื
ทั งสองล้มลงกับพ น ซูจวซอกับซูเหลียงอินรีบดึงซูเหม่
ยเสียนออก












------











ตอนท 159 ให้เจ้าลิ มรสของการถูกใส่ร้าย

ี










ื

ิ

ซูเหม่ยเสียนพูดเสียงตํา “ซูจวซอ ข้าจะให้เจ้าได้ลิ มรส
ของการถูกใส่ร้ายบ้าง”











ิ
ิ
ซูจวซอสีหน้าเปลียนทันท ร้ว่าเกดเรื องไม่ดแน่
ี
ู
ี


ื





173

ื
ี
นางหวังตกใจ สีหน้าซดเผอด หน้าท้องของซูเหม่ยเสีย


ั
ี
ี
่
ื

ื
นมมดสั นปกอยู เนองจากล้มลงบนตัวนางหวัง เส อผ้า
็
ของนางหวังจึงเต็มไปด้วยเลือดสีแดงสด เปนเลือดของซู
เหม่ยเสียนล้วนๆ











ื
ซูจวซอเข้าใจเจตนาของซูเหม่ยเสียนทันท นางต้องการ
ี
ิ

ใช้ความตายมาใส่ร้ายนางหวัง ซูเหม่ยเสียนบ้าไปแล้ว



จริงๆ












ซูเหลียงอินยังไม่ทันตั งสติ ดูว่าซูเหม่ยเสียนจะทําอะไร













ิ
ซูจวซอยังไม่ทันพูด ซูเหวินก็พาคนเข้ามา เขาเห็นซูเหม่
ื

ื
ยเสียนนอนบนพ นห่างออกไป จึงเร่งฝเท้า วิงเข้ามาหาซู
ี







174

เหม่ยเสียน












็
“เหม่ยเสียน เปนอะไรไป”










ี
ซูเหม่ยเสียนมเลือดไหลออกจากมุมปากตลอดเวลา นาง



มองดูซูเหวิน ช ไปทนางหวัง พูดอย่างยากเย็น “ท่านพ่อ
ี
ี

นางจะฆ่าข้า ท่านพ่อต้องคนความยุติธรรมให้ข้า”
ื












ี
ี
“พูดเหลวไหล เจ้าเองต่างหากทไม่อยากมชวิตอยู” ซู
่
ี
เหลียงอินพอได้ยินซูเหม่ยเสียนใส่ร้ายนางหวังก็รีบโต้



ตอบ












ี
่

ื
“ท่านพ่อ ถ้าไม่เชอถามคนทอยูในน ดู พวกเขาเห็นกับตา
ี


175

ข้าแค่เผลอสะดุดล้ม นึกไม่ถึงว่าป้าสะใภ้จะใจร้ายอย่าง




ี
น ถึงกับฆ่าข้า”











ี
ิ

เหตุการณ์ทเพิงเกดขึ นคนงานและสาวใช้หลายคนเห็น
แต่เห็นแค่ซูเหม่ยเสียนฟุบลงบนตัวนางหวัง หลังจากนั น



ี
ี
ี
ทท้องของซูเหม่ยเสียนก็มมดสั นปกอยู ยามน นางหวัง

ี
ั
่
ู
ี
ปฏิเสธอย่างไรก็ไม่พ้น อกทั งนางเองก็ไม่ใช่คนทร้จักพูด
ี

จาหาข้อแก้ตัว จึงพูดอะไรไม่ออก










ซูเหวินเพิงเสียภรรยาไปไม่นาน เวลาน ก็กําลังจะเสียลูก
ี



ี
ี
สาว เขามลูกชายสามคนลูกสาวคนเดยว ลูกสาวคนน ี


ื
เปนลูกสาวคนเดยวของเขา เขาโกรธจัด เส้นเอ็นทมอปูด
ี
็
ี
็
ื
ขึ นมา “ข้านับถอเจ้าเปนพสะใภ้ ทําไมเจ้าโหดร้ายอย่าง

ี
น ถึงกับจะฆ่าเหม่ยเสียน”
ี






176

“ข้าไม่ได้ทํา”













ี
็

เปนครั งแรกทนางหวังเจอเหตุการณ์อย่างน นางรีบสัน
ี
หัว











ี
“ซูเหม่ยเสียน อย่าใส่ร้ายแม่ข้า เจ้าเองไม่อยากมชวิตอยู ่
ี

ี
ิ

แท้ๆ อารอง เรื องน ไม่เกยวอะไรกับแม่ข้าสักนด นางฆ่า
ี
ตัวตายเอง”











ซูเหลียงอินแม้ร้ว่าเหตุผลน ช่างเหลือเชอ แต่นางก็ไม่ร้จะ
ู
ู

ี
ื
หาคําพูดอะไรมาโต้แย้งแทนมารดาด ี














177