หวนแค้นชะตารัก เล่ม2

ี
ี
ิ
ความจําดจึงจําได้ นางบอกว่าตอนน เจ้าชอบกนอะไรไม่


ื
ื
ิ
ี

ื
เหมอนเมอก่อน เมอก่อนเจ้าชอบกนผัก แต่ตอนน ชอบ
ื
ี
ิ
กนเน อ เปลยนไปไม่ใช่น้อย”






่
็
“ด้วยความเปนอยูอย่างเมอก่อน ก็ต้องกนแต่ผักสิ”
ิ

ื






ู
ซูจวซอพูดอย่างราบเรียบ แต่ในใจร้สึกซาบซึ ง นึกไม่ถึง
ื

ิ
ิ
ี
ว่ากู้เฉนหรงจะละเอียดอ่อนปานน ถึงขั นจําได้ว่านาง

ี
ื
ชอบอะไร และยังไปซ อทร้านอาหารมาให้ กับข้าวเหล่าน ี


เปนของโปรดของนางจริงๆ
็











แม้จะร้สึกซาบซึ ง กระนั นก็มิได้แสดงออกมาทางสีหน้า
ู


ี
ี
นางคบปลาเข้าปาก เค ยวอย่างละเลียด พยักหน้า “รส








28

ชาติไม่เลว”












ิ
“ถ้าอย่างนั นก็กนมากหน่อย”










ิ
กู้เฉนหรงทําท่าเหมอนถอนหายใจ ตอนแรกเขาเกรงว่าซู
ื



ี
ี
ิ
ื
็
จวซอไม่ชอบอาหารน ด้วยเพราะอําเภอปนเซยนเปน
ิ

เมองเล็กๆ
ื







ื
ื
ิ


ี
ี
ิ

ี
เขาหยิบตะเกยบทซูจวซอใช้แล้วมาคบบะหมของซูจวซอ
ี

ิ
ี

ิ
ื
ิ
กนอย่างหน้าตาเฉย ซูจวซอตะลึง “กู้เฉนหรง บะหมชาม

ี
น ข้ากนไปแล้ว เจ้าให้เด็กในร้านเอามาให้ใหม่เถอะ”
ิ
“บะหมยังดๆ ทําไมต้องเอาใหม่ ถึงเราไม่ขัดสนเงนทอง
ี
ี
ิ




29

ิ
ุ
แต่ไม่ควรสุร่ยสุร่าย” กู้เฉนหรงสอนซูจวซอด้วยสีหน้า
ื
ิ
ิ

ู
ื
จริงจัง ซูจวซอไม่ร้จะพูดอย่างไร







ี
ความจริงแล้วกู้เฉนหรงเองก็ไม่ชอบกนบะหม วันน ไม่ร้ ู

ิ
ี
ิ
ี
ว่าทําไม เขากลับร้สึกว่าบะหมชามน อร่อยเปนพิเศษ
ู

็
ี
ราวกับว่าในนั นมรสชาติของซูจวซออยู
ิ

ื
ี
่






ื
ี
ุ
อย่างน ไม่ถอว่าถูกพิษอย่างรนแรงหรือ









ิ
ทั งสองไม่มใครพูดอะไรอก คนหนึ งก้มหน้าก้มตากน
ี
ี
ี
ี
บะหม อกคนหนึ งก้มหน้าก้มตากนข้าว
ิ









ื

ิ
หัวใจของซูจวซอร้สึกอบอุนขึ นมาแวบหนึ ง หลังจากฟน
ื

่
ู
30

ู
ี
ชวิต ความร้สึกเช่นน นางเคยได้รับจากนางหวังและซู
ี

ี

ี
เหลียงอิน นึกไม่ถึงว่าจะมวันทลูกบุญธรรมของซูเหม
็


ี
ี
ยทําให้หัวใจของนางหวันไหว นเปนเรื องทนางไม่เคยคิด

มาก่อน


































































31

ี
ตอนท 140 อย่าฉวยโอกาส























พอกนข้าวเสร็จ นํ าเสียงของซูจวซอก็อ่อนโยนมากขึ น “กู้

ิ
ิ
ื
ื

ิ
เฉนหรง เจ้าเตรียมจะไปหาหวังเฉงเมอไร”
ิ









ี
ิ
ี
“ตอนน แหละ เขาอยูนอกเขตอําเภอปนเซยน ข้าสอบ
่
ถามมาแล้ว”











32

ื
ิ
ซูจวซอพยักหน้า เดินตามหลังกู้เฉนหรงออกจากห้อง
ิ










ิ
ี
ขณะทกู้เฉนหรงเพิงก้าวเท้าออกจากห้อง จู่ๆ เขาก็เอา
มดกดทหน้าอก ซูจวซอรีบเข้าไปประคอง “ปากแผลเปด


ี
ื
ิ
ิ
ื
หรือ”










ี

ื
ี

ี
ิ

“กระบชงเฉยวไม่เหมอนกระบทัวไปจริงๆ หน้าอกข้าเจ็บ
ขึ นมาเปนระยะๆ”
็






“ข้าไปตามหมอมาให้”












ื

ซูจวซอประคองกู้เฉนหรงอย่างระมัดระวัง
ิ
ิ


33

ื
“ไม่ต้องหรอก หมอเมองหลวงเคยดูแล้ว ไม่ได้ประโยชน์


อะไร เดยวก็หาย” กู้เฉนหรงไม่เกรงใจ เอนตัวลงพิงซู
ิ
ี


ิ
ื
จวซอเกอบทั งตัว แต่พยายามยั งแรงไว้ ยนมอไปโอบ
ื

ื

ื
ิ
ื

ไหล่ซูจวซอ






ี

ิ
ี
ซูจวซอไม่คุ้นเคยทกู้เฉนหรงเข้ามาใกล้ เดิมทนางคิดจะ

ิ
ื
ผลักเขาออก แต่พอเห็นท่าทางเจ็บปวดของเขาก็ทําไม่

ลง ปล่อยให้เขาพิงบนตัว












ิ

ทั งสองเดินตามกันขึ นรถม้า กู้เฉนหรงยังคงนังข้างซู


ื
จวซอ พิงไหล่ซูจวซอไว้
ื

ิ
ิ











34

ื
ิ

“จวซอ ให้ข้าพักสักหน่อย”










ื

ิ
ี
ในทสุดซูจวซอก็ทนไม่ไหว สีหน้าเย็นชา “เอาหน้าใหญ ่
ขนาดน มาซบไหล่เล็กๆ เจ้าทําได้ลงคอหรือ”
ี










“เช่นนั นก็สลับกัน”












“ไปให้พ้น” ซูจวซอถลึงตาใส่กู้เฉนหรง “ข้าเคยบอกเจ้า
ิ
ิ
ื

แล้ว อย่าฉวยโอกาส เจ้า...”












ิ

ื
“เมอคร่ข้าเจ็บแผลจริงๆ ” กู้เฉนหรงพูดหน้าตาเฉย
ู

“จวซอ เจ้าใส่ร้ายข้า”
ื
ิ










35

ี
“ยังไม่ไปอก”











ิ

ิ
ื

กู้เฉนหรงเห็นซูจวซอกําลังจะโกรธจริงๆ จึงไม่ยัวนางต่อ
ี

ู
ี

ลุกไปนังทตรงกันข้าม ในใจร้สึกมความสุขมาก ท่าทางซู

ิ
ื
จวซอเวลาโกรธช่างน่ารักจริงๆ







ิ
ิ
ื
ซูจวซอหลับตาตั งสมาธ ไม่ร้ว่าสวรรค์ส่งกู้เฉนหรงมาอยู ่
ิ

ู
ใกล้ชดนางเพออะไร เรื องทผิดคาดอย่างน เดิมทไม่น่าจะ

ี
ี

ี
ิ
ื
ิ
เกดขึ น ทําให้นางวางตัวไม่ถูก







ี


ในทสุดรถม้าก็มาหยุดทหน้ากระท่อมหลังเล็กของ
ี
ื
ี
ชาวนา กระท่อมน อยูไม่ไกลจากตัวเมองนัก นอกบ้านม ี
่
ถนนแคบๆ พอให้จอดรถม้าได้คันหนึ ง










36

ิ
ื
ื
ิ
จอหลานประคองซูจวซอลงจากรถม้า กู้เฉนหรงลงไป

เคาะประตูก่อน จู่ๆ ก็มอาวุธลับลอยออกมาจากบาน
ี

ิ
ื
ประตูไม้บางๆ กู้เฉนหรงรีบเข้าไปกอดซูจวซอไว้ หลบ
ิ

อาวุธลับ












ี
ิ
“ท่านผู้อาวุโสหวังเฉง เราไม่ได้มาร้าย เพยงแต่มาแวะมา


เยยมคารวะ ท่านวิตกเกนไปหน่อยกระมัง” พอมันใจว่า
ิ


ี
ิ
ื
ปลอดภัย กู้เฉนหรงจึงปล่อยซูจวซอ ร้องบอกไปทาง

ิ
ประตู











ิ
ี
ได้ยินเสียงเอ ยด ประตูไม้เปดออก ชายกลางคนอายุห้า


ื
ี
สิบกว่าเดินออกมา เขาคนน ไม่เหมอนชายอายุห้า









37

สิบกว่าทัวไป











ุ
ิ
หวังเฉงผมข้างจอนหูทั งสองขาวโพลน หนวดเครารงรัง

ื
ื
เสื อผ้ามรอยขาดปุปะ ช่างสมถะจริงๆ ไม่เหมอนมอ
ี

ื
่
ิ

กระบในความคิดของซูจวซอ หากอยูท่ามกลางผู้คนเขา
ี

ื
ไม่มอะไรโดดเด่น กลับดูซอมซ่อ ทั งเน อทั งตัวไม่มไอ
ี
ี
สังหารโหดเ**◌้ยมแม้แต่น้อย











ิ
ื
ิ

ื
เขาหิ วกาเหล้าในมอ กวาดสายตามองซูจวซอกับกู้เฉน
ื
หรงอย่างเนอยๆ “มธุระก็รีบพูด พูดจบก็รีบไป อย่ามา
ี


หนวกหูข้าจะนอน”











่
่
“ท่านผู้อาวุโสหวังเฉงคงเมาเหล้าไปฮวา แต่เหล้าไปฮวา
ิ







38

ี


ี
ทนมิใช่ต้นตํารับ”








พอพูดถึงเหล้า ตาของหวังเฉงก็สว่างทันท “เจ้าหนู เจ้าม ี
ิ
ี

่
เหล้าไปฮวาหรือ”











่

ี
ี
ี
“ม และเปนเหล้าไปฮวาทบ่มนานด้วย ข้ามหลายไห
็

รับรองท่านดมแล้วจะต้องติดใจ”
ื








“มา มา รีบเข้ามา”
































39

------













ี
ิ
ตอนท 141 พบหวังเฉง






















พอได้ยินกู้เฉนหรงพูดถึงเหล้าไปฮวาชั นเยยม หวังเฉงก็
่
ิ

ี
ิ
ิ
ื

รีบเชญเข้ามา ซูจวซอมองกู้เฉนหรงแวบหนึ ง เรื องการ
ิ
ิ
ิ
ี
ี
สร้างความสนทสนม ไม่มใครเทยบกู้เฉนหรงได้เลย
ิ







ตัวหวังเฉงดูซอมซ่อ แต่บริเวณบ้านเก็บกวาดสะอาด
ิ


เรียบร้อย ปลูกผักไว้ไม่น้อย ทั งยังเลี ยงแม่ไก่หลายตัว




ิ

ิ
ิ
หวังเฉงเชญทั งสองเข้าไปในบ้าน มผู้หญงอายุสีสิบกว่า
ี


40

่
ื
ิ
กําลังกวาดบ้านอยู ซูจวซอเข้าใจแล้วว่าทําไมบริเวณ
บ้านจึงสะอาดเรียบร้อย











ี
“นายท่านมแขกหรือ”











ี
หวังเฉงพยักหน้า “ป้าชุน เย็นน เตรียมกับข้าวสักสอง
ิ


ี
ี

ิ
สามอย่าง พวกเขาจะกนข้าวทน”







ป้าชุนพยักหน้าแล้วออกไป












“เจ้าหนู พูดมา จะให้ทําอย่างไรเจ้าจึงจะเอาเหล้าไปฮวา
่


มาให้ข้า”













41

ื
ี
ิ
ิ

กู้เฉนหรงหันไปมองซูจวซอแวบหนึ ง “น้องสาวข้ามเรื อง
จะขอร้อง ถ้าท่านผู้อาวุโสช่วยน้องสาวข้าได้ ข้าจะยกเห



ล้าไปฮวาให้”
่











ิ
ื
ิ
ซูจวซอมองกู้เฉนหรงด้วยความประหลาดใจ ทั งสองสบ

ตากัน กู้เฉนหรงยิ มให้นาง
ิ











ู
ิ
ู
ิ

ซูจวซอร้แล้วว่ากู้เฉนหรงคงร้แน่ว่าตนก็ต้องการตามหา
ื
ิ
หวังเฉง เดิมทนางอยากจะปดบังกู้เฉนหรง แต่เวลาน ไม่
ิ
ิ
ี
ี
็
จําเปนแล้ว









ิ
“หนุ่มสาว อย่าเล่นหูเล่นตากันต่อหน้าข้า” หวังเฉงไม่พอ


ใจ หาวขึ นทหนึ งแล้วพูดต่อ “แม่หนู ว่ามาเลย มอะไรจะ
ี
ี








42

ี
็
ขอร้อง ข้าเปนคนไม่มอะไรมาก ชอบแต่เหล้า เห็นแก่


เหล้า ข้าพอจะช่วยเจ้าได้”











่
“ท่านผู้อาวุโส ข้าได้ยินว่ามุกโลหิตอยูทท่าน”

ี









ี
ี
ื
ี

“โชคไม่ดเลย เพิงมคนซ อไป เรื องน ข้าคงช่วยอะไรไม่ได้”







็
ิ
ซูจวซอไม่ร้ว่าหวังเฉงพูดจริงหรือพูดเล่น เขาเปนคนใน
ิ
ื

ู
ยุทธภพ ใช้ชวิตเรียบง่ายอย่างน แต่กลับเอามุกโลหิตไป
ี
ี
ี
ิ

็
ขายหาเงน เปนเรื องทคาดไม่ถึงจริงๆ








“มุกโลหิตนันข้าเก็บได้ แต่เอาไว้ก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์ คน




อนต้องการซ อทั งยังให้ราคาสูง ข้าก็เลยไม่เก็บไว้”
ื
ื




43

ื

ี
ี
ิ
พอพูดถึงเรื องน หวังเฉงอารมณ์ดขึ นมาก เมอก่อนเขาจง

ใจปล่อยข่าวเรื องมุกโลหิตทเขามอยู เพอจะดึงดูดคนมา
่
ี
ี
ื

ี
ื
ซ อ นึกไม่ถึงว่าสุดท้ายมคนมาซ อในราคาสูงถึงพันตําลึง
ื

ี
็
ทอง เปนการค้าทคุ้มค่าจริงๆ








ิ

ี
กู้เฉนหรงก็นึกไม่ถึงว่าซูจวซอจะพูดถึงมุกโลหิต นแสดง
ื
ิ

ื
ี

ิ
ว่าซูจวซอเอาใจใส่เขา พอคิดได้อย่างน หัวใจของเขาก็

ิ
เริงร่าพูดเสียงเบาลง “จวซอ เจ้าไม่ต้องใส่ใจเรื องของข้า
ื

มุกโลหิตยังพอหาใหม่ได้ การฟนความจําไม่ใช่เรื อง
ื

สําคัญมาก เจ้าอย่าพลาดโอกาสน ”
ี











จู่ๆ ซูจวซอก็ลุกขึ น คุกเข่าลงกับพ น ท่าทางจริงจัง หวัง

ื
ื
ิ







44

ิ
ี
ิ
เฉงมวรยุทธ์สูงส่ง นางไม่อาจปดบังเขาได้










ิ
จากการพูดคุยกันเมอสักคร่ นางร้สึกว่าหวังเฉงไม่ใช่คน
ื
ู
ู
ธรรมดา











ี
่
เขาสามารถอยูในยุทธภพมานานหลายป ย่อมไม่อาจ

หลอกล่อได้ ครั งน นางจึงแสดงความจริงใจออกมาให้เขา
ี



ประทับใจ ไม่อาจใช้เล่ห์กลใดๆ ไม่เช่นนั นจะทําให้เขาไม่



พอใจ












ื

็
ี
ี
“ข้ามเรื องจะขอร้องจริงๆ จึงมาเพอเรื องน ข้าเปนลูกของ
ซูหมิงจวนอันผิงโหว ได้รับการแต่งตั งจากไทเฮาเปนองค์
็


ิ
หญงอันผิง การทข้าได้รับการแต่งตั ง ความจริงก็เพราะ
ี








45

ท่านผู้อาวุโส”













ิ
ี
พอได้ยินอย่างน สีหน้าของหวังเฉงก็เปลียนไป สายตาม ี
ุ

ิ
แววคร่นคิด แต่ไม่ได้พูดแทรกซูจวซอ รอให้นางพูดต่อ
ื









็
ี
ู
“ข้าร้ว่าท่านผู้อาวุโสกับไทเฮาเปนคนอําเภอเวินเซยน
เคยร้จักกันมาก่อน ข้าจึงพูดเท็จทูลว่าข้าเปนศิษย์ของ
็
ู



ื
ท่านผู้อาวุโสเพอให้ไทเฮาโปรดปราน นึกไม่ถึงว่าไทเฮา

จะทรงยอมรับข้ามาก”












ู
แววตาของซูจวซอจริงใจ ทั งยังมความร้สึกละอายใจอยู ่
ิ
ี
ื

ลึกๆ















46

ี
ิ
ตอนท 142 ขอร้องหวังเฉง





















47

ิ
หวังเฉงกลับหัวเราะ แต่ดวงตาฉายแววเย็นชา “แม่หนู


ู
ี
ฉลาดจริงๆ เรื องอย่างน ก็ร้จักเอามาใช้ประโยชน์ เวลาน ี


เจ้ามาหาข้าเพราะกลัวความลับจะถูกเปดเผยใช่หรือไม่
ิ


ื
ี

ี
แม่หนู ในเมอกล้าทําก็ต้องกล้ารับ เจ้าโชคไม่ด เดิมทข้า
ไปเมองหลวงไม่ได้ แต่ฮ่องเต้ทรงยนยัน มพระบัญชา
ื
ี
ื

ั

็
ี
ครั งแล้วครั งเล่า ข้าไม่อาจบอกปดได้ นเปนชะตากรรม
ี
ของเจ้า กําหนดไว้แล้วว่าเจ้าไม่มวาสนา”












“ข้าไม่ต้องการวาสนา ข้าเพยงแต่อยากยนอย่างมันคง
ื
ี
ื
ในเมองหลวง ญาติข้าจะได้ไม่ถูกรังแก











ตอนนั นพ่อข้าเสียชวิตกะทันหัน หลังจากท่านพ่อตาย
ี



ข้ากับท่านแม่และน้องก็ถูกขับออกจากจวนอันผิงโหว





48

ี
ี
่
หลายปมาน ข้าอยูอย่างระแวดระวัง แต่ก็ถูกรังแกมา

ี
ตลอด ข้าเพยงแต่อยากปกป้องครอบครัว เอาของทเคย
ี

เปนของข้าคนมา นอกจากไทเฮาแล้วข้าก็ไม่มทพึงอน”
ื
ี

ื

ี

็


ิ
ื
ื
ซูจวซอยังคงนังตัวตรงคุกเข่ากับพ น “ข้าทําอย่างน ไม่ม ี
ี
ี
ทางอน ถ้าท่านผู้อาวุโสไม่รังเกยจ ข้าขอคารวะท่านผู้

ื
็
อาวุโสเปนอาจารย์อย่างแท้จริง”







“เสียดายหนอเสียดาย แต่ไหนแต่ไรมาข้าไม่ชอบคนเจ้า




ี
็
เล่ห์ รับคนเช่นน เปนศิษย์ กลัวว่าวันใดวันหนึ งข้าจะตาย


็
ู
ี
โดยไม่ร้ตัว แม่นาง ข้าไม่มวาสนารับคนอย่างเจ้าเปน
ศิษย์ เจ้าสองคนไปเถอะ เหล้านันข้าไม่ดมแล้ว หงุด


ื

ิ
หงด”










ี
หวังเฉงไล่ทั งสองออกจากบ้านตรงๆ และไม่มทท่าว่าจะ
ิ
ี




49

ื
ิ

ิ
ิ
ื

ช่วยซูจวซอ แม้ซูจวซอได้เปดเผยเจตนาของตนแล้ว
ี

ี
สําหรับเขา คนทอาศัยประโยชน์จากนางก็น่ารังเกยจเช่น
กัน











“ท่านผู้อาวุโส ท่านคงอยากปกป้องคนอนเหมอนกัน ข้า
ื

ื
ี
ี
เองก็มความคิดอย่างน ขอร้องท่านผู้อาวุโสช่วยข้าสัก


ครั ง หากท่านช่วยข้า ไม่ว่าท่านต้องการอะไร ข้ายินดรับ
ี


ปาก”













ี
ื


ี
ื
ิ
ิ
ซูจวซอยังไม่ลุกขึ น นางไม่มทางอนทจะรับมอกับหวังเฉง
ื
ิ
็
ได้แต่ขอร้องหวังเฉงอย่างน นสําหรับหวังเฉงแล้วเปน
ี
ิ
ี

ื
เรื องง่ายดายเหมอนยกมอ หรือพูดขึ นมาคําหนึ ง จะช่วย
ื

่
ี
หรือไม่ช่วยอยูทความคิด





50

ื


ิ
ิ
ื
กู้เฉนหรงเข้าใจแล้วว่าทําไมจู่ๆ ซูจวซอก็ได้รับการชนชม

จากไทเฮา เปนเพราะหวังเฉงนเอง ดูแล้วความสัมพันธ์
ิ
ี
็
ิ
ระหว่างไทเฮากับหวังเฉงไม่ธรรมดาเลย










ิ
ื
ื
ิ
ิ
พอเห็นซูจวซอคุกเข่ากับพ นขอร้องหวังเฉง กู้เฉนหรงร้สึก

ู
ื

็
เปนห่วงมาก “จวซอ รีบลุกขึ นเถอะ เจ้าคุกเข่านานแล้ว
ิ
ี
เข่าจะเจ็บขึ นมาอก”








ื
ิ

ิ
ิ
ซูจวซอไม่ยอมลุก กู้เฉนหรงจึงประคองซูจวซอขึ นจาก
ื

พ น พูดกับหวังเฉงว่า “ท่านผู้อาวุโส ทําไมท่านต้องทําให้
ิ
ื
ี
แม่นางต้องลําบาก เรื องน ท่านก็แค่พูดเท่านั น เหล้าไป ่



ฮวาหลายไหหลายไหแลกกับคําพูดของท่าน ท่านไม่ม ี











51

อะไรเสียเลย”












ี
“อายุน้อยแค่น แต่ความคิดแยบยล ข้าไม่กล้ารับคนเช่น


ี
็
น เปนศิษย์หรอก” หวังเฉงยิ มหยัน
ิ









ื
็
“ท่านผู้อาวุโสพูดอย่างน ก็ไม่ถูก เมองหลวงเปนอย่างไร
ี
ิ
ื
เปนเหมอนคนกนคนจนไม่เหลือซาก
็









ี
ถ้าใครไม่มความคิด ก็จะตายอย่างรวดเร็ว จุดน ท่านน่า
ี


ี
จะร้ด บางเรื องไม่มทางเลือก เดินไปแล้วไม่มทางให้กลับ
ู
ี
ี
ี
ี
ิ

จวซออยูในสภาพอย่างน นางไม่มทางเลือก เราทุกคน
่
ื
ต้องหาทางเอาตัวรอดทั งนั น”














52

ี

หวังเฉงไม่ตอบ ความคิดของเขาล่องลอยไปเมอยสิบ
ิ
ื
ี
ื
กว่าปก่อน เบ องหน้าจู่ๆ ก็ปรากฏภาพเด็กสาวในชุดส ี

่
็
ื
ื
ี
ิ
เหลือง มอถอใบตงชงเปาเปนเพลง ยิ มจนตาหย ถาม
ี

เขาว่า ‘พหวัง ไพเราะหรือไม่’








ี
ี

ี

ชัวพริบตา ยสิบปผ่านไป เด็กสาวทไม่มเรื องอนาทรร้อน

ี
ี
็

ใจเวลานั นกลายเปนไทเฮาผู้สูงส่ง ไม่ใช่เด็กสาวทเขาคุ้น
เคยอกต่อไป
ี










หลังจากเสิ นไทเฮาเข้าวัง เขาเคยไปหาสองครั ง โดยแอบ




เข้าไปเพอจะพาเสิ นไทเฮาหน เดิมทเขาคิดว่าเสิ นไทเฮา

ื
ี
ี
คงจะไปกับเขา แต่ปรากฏว่าเสิ นไทเฮาปฏิเสธ


















53

ี
เวลานั นเสิ นไทเฮาบอกเขาว่า นางไม่มทางเลือก เดิมท ี




ี
ี
เขาคิดว่าเสิ นไทเฮาคงละทิ งชวิตทหรหราสูงส่งไม่ได้ ต่อ
ู
ี

ี
มาเขาจึงเข้าใจความหมายทแท้จริงของคําพูดน






















------












ื

ี
ตอนท 143 ท่านก็รักข้างเดยวเหมอนกัน
ี






















ี
ี
็
อํานาจบารมของทั งตระกูลเปนภาระทนางต้องรับผิด

54

ี
ชอบ ตระกูลเลือกนางแล้ว ไม่มทางเลือกจริงๆ นางไม่ม ี




ื
โอกาสเลือก เขาก็ไม่มโอกาสเลือก ตั งแต่นั นมา เพอไม่
ี
ื
ี
ให้เสิ นไทเฮาเดอดร้อน เขาจึงไม่มาหาเสิ นไทเฮาอก










พอนึกถึงเรื องราวในอดต ความเย็นชาในดวงตาของหวัง
ี


ี
ิ
ื
ี

ิ
เฉงพลันมลายไป เขามใจกลับมาพิจารณาซูจวซออก
ครั ง










็
ี
“แม่หนู ตลอดชวิตข้าไม่เคยรับใครเปนศิษย์ ถ้าจะรับเจ้า


ข้าก็ต้องดูการกระทําของเจ้า พร่งน ป้าชุนมธุระจะกลับ
ี
ุ
ี

หมูบ้าน เจ้ารับงานแทนป้าชุน บ่ายน ให้ป้าชุนสอน ไม่ให้
ี
่

ี
็
ใครมาช่วย ถ้าเจ้าทําตัวด ข้าจะพิจารณารับเจ้าเปน


ศิษย์ ไม่เช่นนั นเจ้าก็กลับไป ข้าจะทูลไทเฮาตามจริง”












55

ื

ิ
ี

็
ซูจวซอเปนเด็กสาวทไม่เคยทํางานบ้านมาก่อน ไม่เคย


ทํางานหนัก ตอนเข้ามาทนซูจวซอสํารวจบริเวณบ้าน
ี
ื
ี
ิ

แล้ว ทนมสวนผักและเลี ยงไก่
ี
ี
ี





งานของป้าชุนคอเลี ยงไก่ ปลูกผัก ทําอาหาร ซักผ้า สํา
ื


ึ
ิ
หรับซูจวซอแล้วเปนงานยาก แต่นางสามารถฝกได้

็
ื







กู้เฉนหรงนึกไม่ถึงว่าหวังเฉงจะให้ซูจวซอลําบากอย่างน
ิ

ื
ิ
ิ
ี
ี
จึงรีบเข้ามาพูด “ท่านผู้อาวุโส เรื องน ข้าทําแทนเอง”









“ถ้าเจ้าจะทํา เจ้าสองคนออกไปตอนน ได้เลย”
ี













56

ิ
หวังเฉงปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด











ิ
ื
ี

“ท่านผู้อาวุโส ตกลงตามน ” ซูจวซอไม่ยอมพลาดโอกาส
ี
แน่ รีบรับปากทันท ช่วงเวลาน นางใส่ใจเรื องน มากทสุด
ี

ี
ี
ิ
ี

่
ื

เพอค้นหาหวังเฉง นางทุมเทความพยายามเต็มท





ื
ี

ี
“ท่านผู้อาวุโส มเรื องหนึ งทข้าจะเตอนท่าน อาหารท ี
จวซอทํา ท่านต้องเตรียมใจไว้ก่อน”

ิ
ื









ี

การทําอาหารไม่ใช่เรื องทจะหัดได้ในวันเดยว คนฉลาด
ี
แค่ไหนก็ไม่อาจหัดทําได้เพยงชัวเวลาบ่าย อาหารทซู

ี
ี

ื
็

ิ
ู
จวซอทําจะเปนอย่างไร ไม่ต้องคิดก็ร้










57

ิ
ี
“ใครบอกว่าข้าจะกน อาหารทั งหมดทนางทํายกให้เจ้า

ิ
กน”










ิ
ิ
“เอ่อ...” กู้เฉนหรงพูดไม่ออก คราวน หวังเฉงจงใจจะ
ี

ื
ิ


ี

ื
ิ
กําราบทั งเขาและซูจวซอ แต่อาหารทซูจวซอทํา ไม่ว่ารส
ิ
็
ี
ชาติจะเปนอย่างไร เขาก็ยินดกนทั งนั น





ี

“เจ้าไปหาป้าชุน เริมตั งแต่บ่ายน เลย”











หวังเฉงโบกมอทําท่าให้ซูจวซอไปหาป้าชุน ซูจวซอเชอ
ื
ื

ิ
ื
ิ
ิ
ื

ั
ิ
ฟง พยักหน้าแล้วออกไป กู้เฉนหรงอยากตามออกไป
ิ
ด้วย หวังเฉงเรียก “เจ้าหนู อยูดมเปนเพอนข้า”
่

ื
็
ื






58

ื
“ท่านผู้อาวุโส ท่านจะให้นางลําบากเพออะไร ไม่ใช้งาน


่
ิ
ผู้ชายตัวใหญ แต่กลับใช้งานผู้หญงตัวเล็ก”









กู้เฉนหรงร้สึกไม่พอใจต่อการกระทําของหวังเฉงมาก
ิ
ิ
ู









“เจ้ารักแม่หนูคนนั นข้างเดยว คนเขาไม่ได้รักเจ้า ก็อย่า
ี



ื
ยนหน้าเข้าไปหา”










ื
่
ิ
หวังเฉงดมเหล้าอึกใหญพลางเตอน
ื








“เวลาน ไม่รักไม่เท่ากับว่าต่อไปจะไม่รัก ท่านผู้อาวุโสรอ
ี


ดูก็แล้วกัน ถ้าสักวันหนึ ง ข้าแต่งนางกลับจวนได้ ท่าน




ต้องรับใช้นางสักสองสามวัน ได้หรือไม่ ”







59

ิ
็
หวังเฉงหัวเราะร่า “เจ้าเปนห่วงนางจริงๆ แล้วยังไม่ลืมท ี

ี
็
จะแก้แค้นแทนนาง ก็ได้ ถ้าเจ้าแต่งนางเปนเมยได้ภาย


ี

ในครึงป ข้ายินดรับใช้นางสักสองสามวัน”
ี









ี
“ตกลงตามน ”










ู
ิ

กู้เฉนหรงเองก็หัวเราะ เขาร้สึกว่าหวังเฉงเปนคนทคบได้
ี
็
ิ

ยกเว้นเรื องทจงใจทําให้ซูจวซอลําบากจนเขาไม่สบายใจ
ิ
ื
ี

ิ
เรื องอนเขากลับชนชมหวังเฉงมาก
ื


ื





ิ
ึ
ี
ี

ู
เขาเคยฝกเพลงกระบสํานักถังมาก่อน หวังเฉงก็มร้วิชา
ี
เพลงกระบและมชอเสียงเลองลือทัวยุทธภพ ถ้ามโอกาส
ี

ื

ื


ี
60

ิ
เขาก็อยากประลองกับหวังเฉงสักครั ง












ิ
ื
ป้าชุนเกรงใจซูจวซอมาก นางไม่เข้าใจเจตนาของหวัง
่
เฉง คุณหนูใหญผิวขาวบอบบางอย่างน จะให้มาทํางาน
ี
ิ


ื
ี
ิ
หนักได้อย่างไร พอเห็นซูจวซอตั งใจหัด และไม่มท่าทาง

เฉอยเนอย นางจึงตั งใจสอน
ื
ื



















































61

ี


ื
ิ
ตอนท 144 จวซอดายหญ้า







ิ
วันร่งขึ น ป้าชุนออกไปแต่เช้า ซูจวซอตนขึ นมาก็ไปดาย
ุ

ื
ื
หญ้าทสวนผัก
ี










งานในสวนแม้แต่จอหลานก็ยังไม่ค่อยได้ทํา พอเห็นซู
ื


ื
ื
จวซอดายหญ้า จอหลานจึงคิดจะเข้าไปช่วย

ิ







ิ

ื
ื
แต่ยังไม่ทันได้แตะถูกจอบในมอของซูจวซอ เสียงเย็นชา
ิ
ของหวังเฉงก็ดังขึ น “แม่หนู ข้าบอกแล้ว ถ้าให้คนช่วย





62

ี
เจ้าไปตอนน เลย อย่าคิดว่าข้าไม่เห็น”











ื

“จอหลาน ข้าทําเอง เจ้าไปพักข้างๆ ก่อน”









ี
“คุณหนู ท่าน...ท่านผู้อาวุโสคนน พิลึกจริงๆ ให้คุณหนู



ี
ทํางานอย่างน ”












ิ
ื
ิ
ื

ื
ู

จอหลานเห็นซูจวซอมอไม้เก้งก้าง ก็ร้ว่าซูจวซอเพิงจับ
ื

ื
จอบเปนครั งแรก นางอยากช่วยซูจวซอมาก ซูจวซอเปน
ื
็

ิ

็
ิ
ลูกสาวผู้ดมตระกูล จะทํางานหนักอย่างน ได้อย่างไร
ี
ี
ี
ี
ื

“ไม่เปนไร ไม่มใครกําหนดว่าข้าไม่ควรทํางานน ในเมอ
็
ี
รับปากท่านผู้อาวุโสแล้วก็ต้องทําให้ได้”






63

ู

ื
จอหลานไม่ร้จะทําอย่างไร ได้แต่ออกไปจากสวนผัก ซู
ู

ิ
จวซอก้มหน้าดายหญ้าต่อ นางเห็นป้าชุนดายหญ้า ร้สึก
ื
็
ู
ว่าการดายหญ้าเปนเรื องง่าย พอทําเข้าจริงๆ จึงร้ว่าไม่

ใช่ง่าย มักจะเผลอเอาขุดโดนผักบ่อยๆ












ตลอดทั งเช้า ซูจวซอทํางานในสวนผัก แสงแดดส่องถูก
ิ
ื


ื
ื

ี
ตัว หน้าผากมเหงอผุดออกมา นางยนมอไปเช็ดเหงอท ี

ื

ื
ิ
ี
หน้าผาก พอถึงตอนน หวังเฉงก็ออกมา






ิ

ซูจวซอออกมาจากสวนผัก เดินมาหาหวังเฉง นํ าเสียงไม่
ิ
ื
มันใจนัก “ท่านผู้อาวุโส ข้าดายหญ้าเสร็จแล้ว ท่านตรวจ




ดูได้”











64

ื
ิ

ี

ี
ปกติซูจวซอมความมันใจในตนเองมาก แต่เวลาน นาง

ขาดความมันใจ งานในสวนไม่ใช่เรื องง่าย









หวังเฉงเดินไปตรวจทสวนผัก เขาโกรธจนตาลุกวาว “ซู
ิ
ี


จวซอ ข้าให้เจ้าดายหญ้า แต่เจ้าทําผักข้าเสียหายไปเปน
ิ
็
ื


ครึง เจ้า...”











“ขออภัย ท่านผู้อาวุโส ผักกับหญ้าคล้ายกันมาก บาง



ิ
ื

ู
ครั งข้าก็แยกไม่ออก” ซูจวซอสีหน้าไม่ร้จะทําอย่างไร

นางพยายามระวังแล้ว นึกไม่ถึงว่ายังเลียงไม่ได้










กู้เฉนหรงพอได้ยินคําพูดของหวังเฉงก็รีบเดินเข้ามา พอ
ิ
ิ







65

ื
ิ
เห็นสภาพในสวนผัก เห็นสีหน้าของซูจวซอ เขาร้สึกว่า
ู
ิ
ท่าทางซูจวซอเวลาหนักใจช่างน่ารักจริงๆ เขาอดหัวเราะ
ื

ื
็
ไม่ได้ “ท่านผู้อาวุโส ท่านเปนคนหาเรื องเอง โทษจวซอ

ิ
ไม่ได้”











ื
ี
ื
“อย่าเห็นคนอนเดอดร้อนแล้วดใจ ออกไปซ อเหล้าให้ข้า”
ื








ิ
ิ
ื
ี

เวลาน เขากับซูจวซอต้องการความช่วยเหลือจากหวังเฉง
ิ
กู้เฉนหรงจึงรับปากโดยไม่พูดอะไร











ิ
ื


ื
ื
“ท่านเห็นหรือไม่ว่าจวซอเหงอออก ให้จวซอพักสักหน่อย
ิ
นางเปนผู้หญงทําอย่างน ไม่ใช่ง่ายๆ ”
ี
ิ
็









66

ื
ื
ิ

็
ิ
พอเห็นซูจวซอเหงอเต็มหน้า กู้เฉนหรงก็เปนห่วง





ิ
ิ
ื
“หุบปาก รีบไปซ อเหล้า” หวังเฉงไม่ใส่ใจกู้เฉนหรง ได้แต่
โมโหเสียดายผักในสวน แม่นางท่าทางฉลาดคนน เหตุ
ี



ไฉนถึงทําสวนไม่คล่องเลย












กู้เฉนหรงแอบยกน วหัวแม่มอให้ซูจวซอแล้วออกไปซ อ
ื
ื
ิ
ิ
ิ
ื
เหล้า










“ท่านผู้อาวุโส ให้ข้าเอาผักมาปลูกใหม่หรือไม่”











“ไม่ต้อง ข้ากลัวเจ้าจะเอาหญ้ามาปลูกเสียมากกว่า”




ิ
หวังเฉงปฏิเสธอย่างเย็นชา “เจ้าไม่ต้องดายหญ้าแล้ว






67

ี
เอานํ าอุจจาระมารดผักดกว่า”












ี
ิ
ื



่
“เอ่อ...” พอถึงตอนน ซูจวซอซึงมุงมันมาตลอดเริมลังเล
ิ
นางมองหวังเฉงอย่างตกใจ “ท่านผู้อาวุโส น...”
ี






ี
ั
“มปญหาหรือ”











“ไม่มปญหา ถ้าเอานํ านมารด ไม่เหม็นไปทัวบ้านหรือ”
ี
ั
ี







ี
“ข้าไม่กลัวเหม็น ข้างนอกลมแรงขนาดน ไม่นานกลิ นก็



กระจายไป เร็วเข้า ออกจากบ้านเลี ยวซ้ายก็ถึงส้วมแล้ว



่
ื

ื
แม่หนู เจ้าอยูช่วยนวดหลังให้ข้า” เพอไม่ให้จอหลานไป

่
ิ
ช่วย หวังเฉงจึงให้จอหลานอยูกับตน

ื



68

------













ี
ตอนท 145 หลียวนผู้เคราะห์ร้าย









พอถึงตอนน จอหลานไม่อาจทนดูต่อไปได้ นางพูดอย่าง
ี
ื


เหลืออด “ท่านผู้อาวุโส คุณหนูของข้าเปนลูกผู้ดม ี
็
ี

ตระกูล ท่านให้ไปทํางานอย่างน ได้อย่างไร ทําไมต้องให้
ี



ี
คุณหนูลําบากขนาดน ด้วย”










“ข้าไม่ได้บังคับ ถ้าไม่อยากทํา ก็ออกไปตอนน เลย”
ี











หวังเฉงหาวพร้อมกับพูด ความจริงแล้วเขาจะดูความอด
ิ





69

ิ
ทนอดกลั นของซูจวซอ ดูว่านางทนต่อความลําบากได้
ื

หรือไม่ คนแบบน จึงจะสมควรเปนศิษย์ของเขา
ี
็









ื

ื
“จอหลาน หุบปาก” ซูจวซอปรามแล้วขานรับ “ข้าไป

ิ
ิ
ท่านผู้อาวุโส เชญท่านกลับเข้าไปในห้องเถอะ”











ื
หวังเฉงพยักหน้า แล้วพาจอหลานกลับเข้าไปในห้อง
ิ










ี
ิ
ี
ซูจวซอพับแขนเสื อขึ น ทําตามทหวังเฉงบอก เดิมทนาง

ิ
ื
็
เปนคนกลัวความสกปรก รักความสะอาดมาก พอได้
กลิ นครั งแรกนางร้สึกอยากอาเจยน แต่พยายามอดทน
ี
ู


เข้าไว้ ตั งหน้าตั งตารดผักในสวน















70

ู
ิ

ตอนทกู้หลียวนเข้ามาก็เห็นภาพน เขาร้ว่ากู้เฉนหรงไป
ี
ี
ี
ิ


ิ
ิ
ื
อําเภอปนเซยนเพอตามหาหวังเฉง เขากลัวว่ากู้เฉนหรง
ิ
ิ
จะรับมอกับหวังเฉงไม่ได้ จึงอยากมาช่วย ดูว่าหวังเฉง
ื
ขายมุกโลหิตให้ซูเหมยจริงหรือไม่










ิ
นึกไม่ถึงว่าพอผลักประตูเข้ามาบริเวณบ้านก็เห็นซูจวซอ
ื


กําลังเอานํ าอุจจาระรดผัก ตอนทเห็นครั งแรกเขานึกว่า

ี

ิ
ื
ื

ู
ตนตาลาย จึงขย ตา พอร้แน่ชัดว่าคนนั นก็คอซูจวซอ
ี

หลังจากตกตะลึงไปชัวคร่แล้วเขาก็อดหัวเราะไม่ได้
ู









่
เขาหัวเราะจนงอหงาย องค์หญงอันผิงทํางานน อยูใน
ิ
ี
ลานบ้านของหวังเฉง ใครก็ได้ช่วยบอกท เรื องน เปน
ี
ี
ิ
็
อย่างไรกันแน่












71

ิ

ี


ื
ี
ซูจวซอก็เห็นกู้หลียวน นางนึกไม่ถึงว่ากู้หลียวนจะมาทน
ให้กู้หลียวนเห็นนางในสภาพอย่างน ช่างน่ากระอัก
ี
กระอ่วนจริงๆ












ี

ในทสุดกู้หลียวนก็หยุดหัวเราะ ไม่ใส่ใจกับกลิ นเหม็น


ี
เดินเข้าไปใกล้สวนผัก “ข้าไม่ได้ดูผิดใช่หรือไม่ นเจ้า


จริงๆ หรือ”












“หลียวน เจ้ามาทนทําไม”
ี

ี








ิ
็
“เปนซูจวซอจริงๆ ด้วย ทําอะไรพิลึก โดนอะไรเข้าสิงเล่า

ื
ถึงได้เสียสติอย่างน ”
ี








72

ื
กู้หลียวนโบกไม้โบกมอ แต่ก็อดหัวเราะไม่ได้ พอเห็นซู


ิ

ื
ิ

ื
ื
ู
จวซอตั งใจแน่วแน่ เขากลับร้สึกนับถอซูจวซอจริงๆ





คุณหนูทไหนยอมทําอย่างน บ้าง เอามดมาจ ยังไม่เต็มใจ
ี
ี
ี
ี

ี
ิ
็
ี
ิ
ทําเช่นน เลย เปนผู้หญงอัศจรรย์ทปรับตัวเก่ง มิน่ากู้เฉน
หรงกับกู้จอหยวนถึงชอบนาง
ื









จู่ๆ ก็มหินก้อนหนึ งขว้างใส่ขาของกู้หลียวน กู้หลียวนไม่
ี


ี
ุ
ู
ทันร้ตัวก็เข่าทรด ล้มลงบนแปลงผักทันท โดนนํ าอุจจาระ

เลอะทั งตัว











ี
ี

ื
กู้หลียวนสวมเส อคลุมยาวสีขาว ท่าทางสง่างามทมอยู ่





73

ื
ี
เดิมนั น พอล้มลงก็ไม่มอะไรเหลือ เส อผ้าสกปรกทั งตัว











ิ
ี
ื
ซูจวซอรีบเข้าไปประคองกู้หลียวน แต่กู้หลียวนรังเกยจ
“ไม่ต้องมาประคองข้า ข้าลุกเองได้”












ิ
ี
หวังเฉงเดินออกมาช้าๆ “สองสามวันมาน เกดอะไรขึ น
ิ
ี
กระท่อมน้อยของข้าถึงได้มคนมาตั งมากมาย ไฉนถึงพา



กันมาดูตาแก่อย่างข้า ข้ามอะไรน่าดูหรือ”
ี











“ท่านผู้อาวุโส หลียวนไม่ได้มาช่วย ท่านอย่าทําให้เขา



ิ
ลําบากใจเลย” ซูจวซอรีบพูดแทนกู้หลียวน

ื









“ใครให้เขาหัวเราะเสียงดัง รบกวนคนกําลังนอน สมควร







74

ลงโทษ”












กู้หลียวนลุกขึ นมา ครั นเห็นตัวเองเลอะเทอะไปทั งตัวก็



ี
่
ทําท่ารังเกยจ “ท่านผู้อาวุโส ข้าเอาเหล้าไปฮวาบ่มหลาย


ี
ื
ี

ปมาเยยมท่าน แต่ในเมอท่านต้อนรับแขกอย่างน ข้าเก็บ

ี
ิ
ี
เหล้าไว้กนเองดกว่า”








พอได้ยินว่ามเหล้าไปฮวา หวังเฉงก็รีบห้ามกู้หลียวน
่
ิ
ี
ี
“อย่าไปเลยพ่อหนุ่ม เลอะแค่น ซักก็สะอาดเแล้ว ไม่ไกล



ี
ี

จากทนมแม่นํ า เจ้าไปอาบนํ าก็ได้ ข้ามเสื อผ้าให้เจ้า

ี
ี
เปลียน”






















75

ี
ี
ตอนท 146 อาบนํ าทแม่นํ า













76

ู
กู้หลียวนร้สึกว่าทนตัวเองไม่ไหว เดินหน้าบึ งไปก่อน พอ


ิ
ื

็
ี
เห็นกู้หลียวนเปนอย่างน ซูจวซอก็ร้สึกขํา วันน นางกับ
ี
ู
ื
เขาสองแม่ลูกถอว่าตกอยูในชะตากรรมเดยวกัน
ี
่






ื
็
็
“แย่แล้ว ซูจวซอดายหญ้าไม่เปน รดผักก็ไม่เปน รด

ิ
มากอย่างน ผักข้าตายแน่”
ี












ิ
ซูจวซอค้อมหัว สีหน้าร้สึกผิด “ท่านผู้อาวุโส ข้าพยายาม
ื
ู
เต็มทแล้ว”
ี











“เจ้าเองก็ไปอาบนํ าเถอะ ให้สบายตัวก่อนค่อยกลับมา







77