หวนแค้นชะตารัก เล่ม1

------













ี
ตอนท 93 ทําไมจึงแค้นนาง























“แล้วจะเปนอย่างไร”
็











ิ
ี
ื
ซูจวซอย้อนถามนํ าเสียงเนบๆ แววตาฉายแววถอดแวบ

ิ
ื
่
หนึ ง เดิมทนางไม่ได้ต้องการอยูอย่างสงบ ทุกสิ ง
ี
ี
่
็
ทุกอย่างเปนไปตามความคาดหมายอยูแล้ว เวลาน นาง
ไม่กลัวอะไร ไม่มใครขวางนางได้
ี












9

“เจ้าช่างใจกล้าจริงๆ ”












ื
ื
ี
ิ
ิ
แววถอดในดวงตาของซูจวซอ กู้เฉนหรงเห็นอย่างชัดเจน

ู
ื
ิ
ื



ี

เขายิงร้สึกชนชมซูจวซอมากขึ นเรื อยๆ เจ้าเด็กนช่าง
ร้ายกาจและเฉลียวฉลาดจริงๆ การได้รับความรักจาก
นางจึงมิใช่ว่ายากเย็นระดับธรรมดาเท่านั น










เขาเข้าใจเจตนาของซูจวซอ จุดหมายของนางน่าจะเปน
ื

ิ
็
ื
ิ
การชงจวนอันผิงโหวคน เขาสามารถช่วยนางได้ เวลาน ี


ื

ิ
ี
ี


ื
เรื องทเขาใส่ใจทสุดคอจะพาซูจวซอไปได้หรือไม่




“กู้เฉนหรง เจ้าร้ชาติกําเนดของตัวเองแล้วใช่หรือไม่”
ิ
ิ
ู












10

ี
ิ
ื

ี
นต่างหากทเปนจุดหมายของซูจวซอในการขึ นรถม้า
็

ื
นางต้องการเตอนกู้เฉนหรงให้ออกไปจากแคว้นเว่ย
ิ







ิ
ี
กู้เฉนหรงนังเอนตัวพิงหลังกับรถม้า พยักหน้าอย่างเกยจ

ู

คร้าน “ข้าร้ชาติกําเนดของตัวเองด จวซอ เจ้าอุตส่าห์
ิ
ื
ี
ิ
เปนห่วงข้า”
็









ิ
“ในเมอร้ชาติกําเนดของตัวเองแล้ว ไฉนไม่กลับไปถน
ิ

ู
ื

ี
ิ
ิ
ู
กําเนด กู้เฉนหรง ข้าร้ว่าสกุลกู้เลี ยงดูเจ้ามามบุญคุณต่อ
เจ้า แต่เจ้าไม่ใช่คนของสกุลกู้ ซู...”











ี
เดิมทนางอยากเรียกว่าซูเหมย แต่พอนึกขึ นได้ว่าเวลาน ี


ซูเหม่ยมฐานะเปนผู้อาวุโสกว่าร่นหนึ ง จึงกลืนคําเรียกซู
ุ
็
ี







11

ู
็
เหมยลงไป “เจ้าเปนคนฉลาด ควรจะร้สภาพของตัวเอง


ี
เวลาน อาหญงมลูกชายแท้ๆ วันหลังคนทจะสืบทอด

ี
ิ
ี
ี
สกุลกู้ย่อมไม่ใช่เจ้า อกอย่างหนึ งคนทางแคว้นเจยงพบ
ี

ตัวเจ้าแล้ว ถ้าเจ้าไม่กลับไปเจ้าคงมิได้อยูอย่างสงบ ข้าดู
่


ออกว่าเจ้าน่าจะเกดในตระกูลใหญ เหตุใดจึงปล่อยให้
่
ิ


่
ตัวเองจมอยูในสกุลกู้ด้วยเล่า”










“จวซอ เรื องของข้าเจ้าก็ไม่ต้องมายุง” กู้เฉนหรงตอบ

ิ
่
ิ
ื
นาง












่
ิ
ี
ซูจวซอหงุดหงด นางเองก็ไม่อยากยุง แต่ถูกบบให้เข้ามา
ิ
ื

่
ยุงกับเรื องน ต่างหาก
ี














12

ี
ิ

ื
ิ
“กู้เฉนหรง ข้าหวังดต่อเจ้า” ซูจวซอพยายามทําให้นํ า
เสียงอ่อนโยน











ี
“ข้าเองก็หวังดต่อเจ้า แต่เจ้าไม่เคยรับนํ าใจข้าเลย แล้ว



่
ทําไมข้าต้องรับนํ าใจเจ้าด้วย จวซอ เจ้าจะยุงกับเรื อง
ื

ิ
่
ของข้าก็ได้ ข้าก็จะยุงกับเรื องของเจ้าเช่นกัน เจ้าร้อยู ่
ู


แล้วว่าข้าไม่ยอมเสียเปรียบ”











“เจ้า...”












ิ
ื
ิ
ซูจวซอพูดไม่ออก ถลึงตาใส่กู้เฉนหรงอย่างเย็นชา “เกรง

ว่าเจ้าไม่มทางเลือก”
ี














13

ี
“ทําไมข้าจึงไม่มทางเลือก พวกนั นคิดว่าเจ้ากับข้าม ี



ิ
ื
ความสัมพันธ์กันลึกซึ ง จวซอ ถ้าข้าเดอดร้อน เจ้าก็

ื
ื
พลอยเดอดร้อนด้วย เรื องราวในอดตข้าจําไม่ได้แล้ว ข้า
ี


ี
ู
ี

จึงไม่มความร้สึกใดๆ กับพ่อแม่ทจู่ๆ ก็ปรากฏขึ นมา ข้า
ิ
็
ี
ี
ื
เติบโตในเมองหลวงตั งแต่เล็ก ทนเปนบ้านเกดของข้า


เรื องกลับถนกําเนด ข้าไม่ใส่ใจ”
ิ

ิ






“เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าเหตุใดเจ้าจึงสูญเสียความทรงจํา”












ี
“ถูกพิษ และไม่มยาแก้ ไม่ต้องเสียเวลาคิด”











ี
พอเห็นกู้เฉนหรงทําสีหน้าเหมอนไม่มอะไร ไม่มความคิด
ื
ี
ิ

ี
ว่าจะกลับแคว้นเจยง ซูจวซอก็งุนงง “เจ้าไม่กลัวว่าอา
ื
ิ






14

ิ
หญงจะจัดการเจ้าหรือ”











็
“อย่างไรนางก็เปนแม่บุญธรรมของข้า คงไม่ใจร้ายกับข้า


ถึงขั นนั น”












“ถ้าเช่นนั นแสดงว่าเจ้าไม่ร้จักนางแม้แต่น้อย นางรับ
ู


ี
เลี ยงเจ้าไม่ใช่เพราะชอบเด็ก แต่เพราะกลัวว่าตนไม่มลูก



อยากให้เจ้ามาช่วยพยุงฐานะของนางให้มันคงขึ นเท่า



ี
นั น แต่เจ้าโชคไม่ด พอนางรับเลี ยงเจ้าไม่นานนางก็ตั ง




ี
ท้อง ทุกอย่างจึงเปลียนไป ถ้านางไม่มลูกชายเลยตลอด


ี
ี
ี
ชวิต ก็คงไม่ทําคิดจะทําอะไรกับเจ้า แต่เวลาน นางมลูก
ชายแท้ๆ เจ้าไม่ร้สึกหรือว่าฐานะของเจ้าในจวนสกุลกู้น่า
ู



อึดอัดมาก”












15

ิ
ื
ิ
กู้เฉนหรงมองซูจวซอด้วยสายตาค้นหา “เจ้าพยายาม


ื
ิ
็
ื
แยกความเปนแม่ลูกเพออะไร จวซอ ดูเหมอนว่าเจ้าแค้น
ื
ี
แม่ข้ามาก หลายปมาน แม่ข้าไม่ได้ทําอะไรให้เจ้า ทําไม
ี
เจ้าจึงแค้นแม่ข้านัก”





























































16

ิ
้
ตอนที 94 ชาติกําเนดของกูเฉินหรง























ิ

ื
ิ
“เจ้าคิดมากเกนไป” ซูจวซอรีบปฏิเสธ แน่นอนว่านาง
ิ
แค้นซูเหมย แม้พยายามปกปดอย่างเต็มทแต่ก็ยัง
ี


เผยออกมาบ้าง กู้เฉนหรงเปนคนฉลาด ถ้าเขามองออกก็
ิ
็

มิใช่เรื องแปลก













ื

ิ
ี
กู้เฉนหรงไม่ซักถามต่อ เขาร้ว่าเรื องทซูจวซอไม่อยากพูด
ู
ิ
ถึง ถามไปก็ไม่ได้คําตอบ









“เจ้าเปนใครกันแน่”
็







1

ิ

ื

ื
เพอเบนความสนใจของกู้เฉนหรง จู่ๆ ซูจวซอก็พูดขึ น
ิ






“ทแท้เจ้าก็อยากร้ชาติกําเนดของข้า ถ้าเจ้าทําให้ข้าพอ
ี

ิ
ู
ิ
ี
ใจ บางทข้าอาจจะบอกเจ้า” กู้เฉนหรงอยากล้อเล่นซู


็

ิ
ิ
จวซอบ้าง จึงทําเปนปดบังเรื องชาติกําเนดของตน
ิ
ื





“อยากบอกก็บอก ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก”












ิ
ี
ซูจวซอไม่ได้ซักต่อ ตอนแรกนางเพยงแต่พลั งปากถาม

ื
ิ
็
็
ื
เท่านั น กู้เฉนหรงกลับถอเปนจริงเปนจัง








ู
ิ
ื
ิ

“ผู้หญงอย่างเจ้าช่างน่าเบอจริงๆ” กู้เฉนหรงไม่ร้จะทํา

2

ื

ิ
อย่างไรกับซูจวซอด จากนั นเขาก็แสร้งถามเหมอนไม่
ื
ี

ิ
ื
ตั งใจ “จวซอ วันหลังเจ้าอยากแต่งงานกับผู้ชายแบบ

ไหน เจ้าเปนคนน่าเบอแล้วยังเจ้าเล่ห์อย่างน คนทัวไป
็

ี
ื
ไม่กล้าแต่งกับเจ้าหรอก”











เดิมทซูจวซอก็ไม่ได้คิดเรื องการแต่งงาน ทว่าวันน กู้เฝน
ิ

ี
ิ

ื
ี
ไต้ก็พูดกับนางอย่างชัดเจนแล้ว เวลาน นางต้องการชาย
ี
็
สักคนหนึ งมาเปนฉากกําบัง แต่ผู้ชายเช่นน ใช่ว่าจะหาได้
ี


ง่ายๆ












ี
นางไม่ใช่อยากแต่งงานจริงๆ เพยงแต่ต้องการสถานะ


อย่างน เท่านั น ดังนั นคนทจะแต่งงานกับนางจึงต้องไม่ใช่

ี
ี

ี
สามภรรยาจริงๆ











3

ื
ิ
ตั งแต่กลับชาติมาเกด นางพอจะเข้าใจสภาพเมองหลวง

ี
ุ
ี
อย่างคร่าวๆ หลังจากคร่นคิดอย่างละเอยด ก็พบว่ามคน

ี

ี
คนหนึ งทสอดคล้องกับความต้องการของนาง เพยงแต่
ว่าเขาคนนั นยินดหรือไม่ นางต้องไปหาเขาด้วยตัวเอง
ี











“คุณชายกู้กลัวว่าข้าจะแต่งออกไปไม่ได้หรือ”












ื
“จวซอ ถ้าไม่มใครกล้าแต่งกับเข้า เจ้าแต่งกับข้าก็ได้ ข้า

ิ
ี
ยังไม่ชอบใคร แต่งกับเจ้าได้”












ี
ี
ี
“ชาติน ข้าไม่มวันแต่งงานกับคนสกุลกู้อกเด็ดขาด”











4

่
ิ
“ความจริงแล้ว ข้าแซ่ฟู” กู้เฉนหรงพูดจบ เขาจับความ


ิ
ื

หมายในคําพูดของซูจวซอได้อย่างรวดเร็ว จึงเลิกคิ วขึ น
ถาม “แต่งงานอีก? เจ้าแต่งงานกับคนสกุลกู้ตั งแต่เมอ

ื


ไร”











ิ
่
ื
ี
็
“เจ้าแซ่ฟูหรือ กู้เฉนหรง เจ้าเปนเช อพระวงศ์แคว้นเจยง
หรือ มคนมาตามล่าเจ้าถึงแคว้นเว่ย แสดงว่าคนคนน ี
ี


่
็
ี
ไม่อยากให้เจ้ามชวิตอยูต่อไป เจ้าเปนลูกของรัชทายา
ี
ทตวนฮุ่ยใช่หรือไม่”












ิ

ื
กู้เฉนหรงเข้าใจข้อสงสัยของซูจวซอจากคําพูดของนาง ซู
ิ
ิ
จวซอเองก็ร้ชาติกําเนดของกู้เฉนหรงจากคําพูดของเขา

ู
ื
ิ
ิ
ื
็
ี
เขาเปนเช อพระวงศ์แคว้นเจยงจริงๆ








5

ิ
ี
ิ
ิ
ื

เดิมทกู้เฉนหรงก็ไม่คิดจะปดบังซูจวซอ ในเมอจะพานาง
ื
ไปด้วย สักวันหนึ งนางก็ต้องร้
ู








ิ
ื
ู
ี
ี
เพยงแต่คาดไม่ถึงว่าซูจวซอจะร้เร็วอย่างน






ี
รัชทายาทตวนฮุ่ยเคยเปนรัชทายาทของแคว้นเจยง แต่
็


ถูกฮ่องเต้แคว้นเจยงสังประหารในข้อหากบฏ คดน ี
ี
ี

ื
พัวพันถึงบุคคลต่างๆ มากมาย ส่งผลให้เมองหลวง


ี
ิ
แคว้นเจยงเกดเหตุการณ์นองเลือด ฮ่องเต้สังหารผู้คนไป


ไม่น้อย รัชทายาทตวนฮุ่ยและพระชายารัดพระศอปลง



พระชนม์พระองค์เอง

















6

ี

ี
ตลอดเวลาหลังจากนั นก็มคนทสนับสนุนรัชทายาทตวน

ฮุ่ยพยายามเรียกร้องความยุติธรรมให้รัชทายาทตวนฮุ่ย



ี


ื
ี
จนกระทังเมอสองปก่อนฮ่องเต้แคว้นเจยงได้รื อฟนคด ี

ื
ื
และคนความยุติธรรมให้รัชทายาทตวนฮุ่ย เหตุการณ์จึง
สงบลง












ี
กู้เฉนหรงไม่ได้ปฏิเสธ แสดงสีหน้าหนักใจ “ตามทพวก
ิ

นั นบอก ข้าเปนบุตรชายคนเล็กสุดของรัชทายาทตวนฮุ่ย
็




ี
็
ี
และเปนคนของวังตงกงคนเดยวทรอดชวิต”
ี







ี
็
ื
็
“ในเมอเปนเช่นน คนทตามหาเจ้าก็คงเปนคนทฮ่องเต้ส่ง



ี
ี
ื
มา พระองค์คนความยุติธรรมให้พ่อแท้ๆของเจ้าแล้ว กับ
เจ้าก็น่าจะละอายใจในความผิด อาศัยสติปญญาความ
ั

ี
สามารถของจ้า กลับไปแล้วยังจะกลัวว่าไม่มบทบาทอีก






7

็
ี
หรือ ขอเพยงเจ้ากล้าต่อสู้ ตําแหน่งฮ่องเต้จะต้องเปน


ิ

ี
ี
ี
ของเจ้าแน่ กู้เฉนหรง แคว้นเจยงมอนาคตทสดใสรอคอย
่
ี
็
เจ้าอยู แต่เจ้าไม่อยากกลับไป ยินดเปนลูกบุญธรรมอยู ่
ี

ในจวนสกุลกู้เล็กๆ ไม่ใช่การกระทําทฉลาดเลย”























------











ั
ตอนที 95 กลางคืนข้าจะรงแกนางกลบ
ั

























8

ี
็
กู้เฉนหรงไม่ได้ปฏิเสธการเปนฮ่องเต้ เพราะเดิมทเขา
ิ


ี
ี
่
่

็
เปนคนทมอุดมการณ์ยิงใหญอยูแล้ว




ิ
เขาไม่ใส่ใจชงตําแหน่งเจ้านายสกุลกู้กับกู้จอหยวน แต่
ื


็
อยากเปนขุนนาง ช่วยราชการฮ่องเต้ เปนขุนนางผู้ม ี
็

็

ื
ี
ความสามารถปกครองบ้านเมอง นเปนอุดมการณ์เดิม
ของเขา











นึกไม่ถึงว่าสวรรค์จะประทานท้องฟ้าอันกว้างใหญให้
่



เขา และสอดคล้องกับความตั งใจของเขาพอด
ี











็
ู
ื
ี
เขาต้องกลับไปแคว้นเจยงแน่ ซินอ๋องถอเขาเปนศัตรคู ่

ี
ี

อาฆาต เวลาน ทเขายังไม่ไป ก็เพราะซูจวซอคนเดยว
ี
ื
ิ



9

ิ
ี
ู
ื
ี

ความคิดน เวลาน เขายังไม่ได้บอกซูจวซอ ถ้าให้นางร้

ี
ิ
นางคงหนเขาไปไกลแน่ ซูจวซอไม่เหมอนผู้หญงคนอน
ิ
ื
ื

ื
การจะกุมหัวใจนางมิใช่เรื องง่ายๆ







ิ

ื

“ข้าไม่สนใจชอเสียงและผลประโยชน์ จวซอ เจ้าจะมา
ื
ี
คุยกับข้าเรื องน ทําไม”










ิ
ซูจวซอถลึงตาใส่กู้เฉนหรง นางไม่เชอคําพูดของเขา “ถ้า


ิ
ื
ื
เจ้าไม่สนใจชอเสียงและผลประโยชน์จริงๆ เหตุใดจึงเข้า
ื

ี
่
รับราชการในวัง อยูในจวนเปนคุณชายเสเพลไม่ดหรือ
็
แม่เจ้าจะได้ไม่มองว่าเจ้าเปนภัยคุกคาม บอกว่าม ี
็



ี
อุดมการณ์ยิงใหญ แต่ไม่ยอมกลับแคว้นเจยง เจ้ามเรื อง
ี
่








10

่
ื
ในใจทีติดค้างอยูในเมองหลวงหรือไร”










ิ
ิ
ื
กู้เฉนหรงอดยิ มไม่ได้ ซูจวซอเข้าใจเขาจริงๆ เขากับซู

จวซอแม้จุดหมายต่างกัน แต่มลักษณะแบบเดยวกัน
ื
ี

ิ
ี
็
ื
ื

เขาไม่ยอมเปนคนธรรมดา ซูจวซอก็เหมอนกัน
ิ






่
ื
็
ื
ิ
ดูแล้ว เขากับซูจวซอคงเปนเน อคูกันจริงๆ







“ข้ามเรื องในใจทติดค้างอยูจริงๆ”
ี
ี

่








“เรื องอะไรหรือ”











ซูจวซอซักทันท ถ้าสามารถช่วยกู้เฉนหรงได้นางก็จะช่วย
ิ
ื
ี
ิ

11

ื
จะได้ช่วยเขาออกไปจากเมองหลวงเร็วๆ คนชุดดําจะได้



ื
ไม่มาหาเรื องเดอดร้อนให้นาง










ิ
ี
ู
กู้เฉนหรงเงยบไปคร่หนึ ง แล้วจึงพูดออกมาช้าๆ “ความ

ลับ”











“เจ้า...”













ี
ิ
ื
กู้เฉนหรงหัวเราะร่า ท่าทางซูจวซอเวลาโมโหนั นน่ารักด
ิ







ิ
ื
ิ
ขณะนั นเองรถม้าก็หยุด ซูจวซอเปดม่านรถ หันกลับไป

พูดกับกู้เฉนหรง “เจ้าไม่ต้องไปส่ง”
ิ












12

พูดจบก็ลงจากรถม้า เข้าไปในจวนอันผิงโหวโดยไม่หัน




กลับมามอง












ื

ิ
รอจนกระทังมองไม่เห็นเงาด้านหลังของซูจวซอแล้ว กู้
ิ

เฉนหรงจึงออกคําสัง “กลับจวนเถอะ!”









ี
“คุณชาย ผู้น้อยมอะไรจะพูด”











“ว่ามา”












่
่
“คุณชายอย่าทุมเทใจให้คุณหนูใหญให้สูญเปล่าเลย ถ้า

แต่งคุณหนูใหญผู้น เข้าจวนจริงๆ ผู้น้อยเกรงว่าวันหน้า
่
ี


่
ี
คุณชายจะไม่มความสุข คงถูกคุณหนูใหญรังแกบ่อยๆ





13

็
เปนแน่”











็
ู
ชงซานเก็บความอึดอัดมานาน ร้สึกว่าตนจําเปนต้องพูด
ิ
ี
็
ี
ู
เรื องน กับคุณชายผู้เปนเจ้านายให้ด เขาร้สึกว่าถ้าอยูกับ
่
ี
ฮูหยินเช่นน เขาจะพลอยลําบากไปด้วย










“กลางวันนางรังแกข้า กลางคนข้าจะรังแกนางกลับ”
ื











ิ

ู
ิ
กู้เฉนหรงปดม่าน กลับไปนังรถม้าต่อ ชงซานร้ว่าตนไม่ม ี
ิ
อะไรจะพูดอก
ี











ิ
ิ

ื
ี
พอนึกถึงว่าซูจวซอบาดเจ็บทเข่า กู้เฉนหรงจึงตัดสินใจ

ส่งยาไปให้ซูจวซอตอนเย็น เจ้าเด็กนคงไม่ใส่ใจบาดแผล
ิ
ื
ี


14

็
เปนแน่











ิ

ซูจวซอกลับมาถึงเรือน นางหวังกับซูเหลียงอินกําลังรอ
ื

ี
่
อยูทหน้าประตูเรือนอย่างร้อนใจ










พอเห็นซูจวซอกลับมา ซูเหลียงอินก็ถลาเข้ามาหา จับ
ิ
ื
ี

ี
ื
ิ
ิ
ื
ู
แขนซูจวซอ สีหน้าดใจ “พ เกดอะไรขึ นหรือเมอคร่อา


ี
รองกลับมา บอกว่าอกสองสามวันให้เราย้ายไปอยูท ี
่

่
ี
็
ิ
เรือนเฉนเหอ เปนเรือนหลังใหญทสุดในจวนอันผิงโหว
รองจากเรือนใหญ และยังบอกว่าวันหลังจะให้ท่านแม่
่
เปนคนดูแลงานในจวน”
็










ี
“อารองพูดอย่างน จริงหรือ”









15

่
“ใช่ พูดจริงๆ มาบอกเองด้วย ตั งแต่เราย้ายมาอยูจวน



ี
ี

ี

ี

็
อันผิงโหว นเปนครั งแรกทอารองมาทน อาสะใภ้กับซู
ี

ี
เหม่ยเสียนถูกกักบริเวณแล้ว ทําไมเรื องน จึงเกยวพันไป
ถึงอาสะใภ้ได้”


























































16

้
่
่
ั
้
ั
ตอนที 96 เจ้าไมดีกบขา ขาก็ไมดีกบเจา
้


















สมองของซูเหลียงอินเต็มไปด้วยคําถามมากมาย แม้ไม่ร้ ู



ิ
ื
ิ

ู
แน่ชัดว่าเกดอะไรขึ น แต่ก็ร้ว่าซูจวซอคงทําอะไร
บางอย่าง












“จวซอ เรื องมันเปนอย่างไรกันแน่”
็
ื
ิ








นางหวังหวาดวิตก หลายวันมาน มเหตุการณ์เกดขึ น
ี
ิ
ี

ิ
ื

อย่างต่อเนองหลายเรื องเหลือเกน นางไม่คิดไม่ฝนว่า
ั
ี
ี
ชวิตน จะมวันน
ี
ี




1

ื
ิ

“เข้าไปคุยกันข้างในก่อนเถอะ” ซูจวซอยิ ม พาทั งสองคน
ิ
เข้าไปในห้อง นางหวังร้สึกว่าซูจวซอบาดเจ็บ จึงถาม
ู

ื
เสียงเครียด “จวซอ เท้าเจ้าเปนอะไร”
็
ื

ิ








็
ู
“เผลอเดินชน ไม่เปนอะไรหรอกเจ้าค่ะ” ซูจวซอร้สึก
ื

ิ
็
ี
ี
อบอุนใจมาก ทั งสองเปนญาติของนาง เปนญาติทดกับ
่
็


ี
นางทสุดในโลกเวลาน
ี






ี

“พ ระวังหน่อยสิ” ซูเหลียงอินเตอน
ื









ี

ซูจวซอพยักหน้า ก่อนจะเล่าเรื องราวทผ่านมาให้ทั งสอง
ื
ิ

ี

ฟงอย่างคร่าวๆ เหมอนกับททูลเสิ นไทเฮา
ื
ั




2

็
ี
ี
ี

นางไม่ได้บอกว่าทั งหมดน เปนกับดักทนางวางไว้ เพยง
็
แต่ให้เข้าใจว่าเปนเรื องทนางฟางกับซูเหม่ยเสียนรับผล
ี


ี
ื
กรรมทก่อขึ นเอง ถ้าสองคนน ไม่ลงมอก่อน นางก็ไม่คิด
ี
จะกําจัดสองคนน เจ้าไม่ดต่อข้า ข้าก็ไม่ดต่อเจ้า
ี
ี
ี









ี

“แม่ลูกคูน ใจคอโหดร้ายจริงๆ ยังดทสวรรค์มตา ไม่เช่น
ี
ี
ี
่
ู
นั นพวกเราคงไม่ร้ว่าตัวเองตายเพราะอะไร” ซูเหลียงอิน

ี
ี


ี

ด่าขึ นมาอย่างไม่พอใจ “พ โชคดทมพ”
ี
ี




“อากับอาสะใภ้แค้นพวกเรามาก” นางหวังถอนหายใจ



ิ
“จวซอ เจ้าต้องระวังตัว ไม่ร้ว่าอาของจ้าคิดอย่างไร”
ู
ื














3

ี
ู
ื
็
“จะคิดอย่างไรได้ ย่อมถอว่าเราเปนศัตรแน่ พ พต้อง
ี

ระวังอาให้ด”
ี









็
ซูเหลียงอินเปนห่วงซูจวซอมาก กลัวว่าซูเหวินจะทําให้ซู
ื
ิ
ื
ิ

จวซอเดอดร้อน
ื







ี
“ตอนน เขาไม่กล้าทําอะไร ซูเหวินเปนคนรักหน้า เวลาน ี
็


่
ไทเฮาทอดพระเนตรดูเหตุการณ์น อยู เขาไม่ทําอะไร
ี

หรอก”












ื

ื
ิ
ซูจวซอไม่ได้ห่วงว่าซูเหวินจะทําให้ตนเดอดร้อน นางยก
กาชาขึ น รินชาให้นางหวังกับซูเหลียงอิน















4

ี
ี

“พ ต่อไปพจะทําอย่างไร”








“เวลาน คนทจะคุ้มครองเราก็คอไทเฮา ข้าได้ข่าวว่าในวัง
ี
ื

ี
ิ
ู
กําลังเปดรับสมัครครสอนพระสนม ข้าจะไปลองสอบดู”










เสิ นไทเฮาทรงอ่านหนังสือไม่น้อย ทรงโปรดผู้หญงทม ี
ี

ิ
คุณธรรมฉลาดอ่อนโยนมเมตตา
ี











พระสนมวังในล้วนแต่เปนหญงตระกูลใหญ แต่ไม่ใช่ทุก
ิ
่
็


ี
ิ
คนทอ่านหนังสือ สมัยน ยกย่องผู้หญงทไร้ความสามารถ
ี

ี
็
่
ถอว่าเปนคุณธรรมอย่างหนึ ง หญงตระกูลใหญจํานวน
ื
ิ
ี

มากจึงเพยงแต่อ่านหนังสือออกเท่านั น แต่คนทชอบ
ี
ี
อ่านหนังสือมน้อยมาก









5

ี


ื
ี
ุ
ี
ี
ิ
เมอปทแล้วมหญงสาวร่นใหม่เข้าวัง วังในจึงมการแข่ง

็
ี
ุ
ขันเพอให้ตนเปนทโปรดปรานของฮ่องเต้รนแรงขึ น

ื
เรื อยๆ เสิ นไทเฮาทรงประสงค์จะให้พระสนมอะไรทําบ้าง
พระนางทรงโปรดการอ่านหนังสือจึงทรงนึกถึงการอ่าน










็
ทรงประสงค์จะให้พระสนมอ่านหนังสือให้มาก เปนการ



ึ
ฝกฝนตนเอง










“จะทําได้หรือไม่นะ”













ื
ิ
ซูเหลียงอินสงสัยมาก นางไม่ได้สงสัยในตัวซูจวซอ แต่

เพราะนางกับพสาวเพยงแต่อ่านหนังสือออกเท่านั น
ี
ี






6

ู
ู
ี
็
ความร้ระดับน ไม่สามารถเปนครได้








“เรื องน เปนเพยงข้ออ้างเท่านั น เรื องน เสิ นไทเฮามพระ
ี
็
ี
ี
ี
ประสงค์จะให้ข้าไปดูแลพระสนมวังในแทนพระนาง”











ิ
ื

ี
ิ
ซูจวซออธบาย แน่นอนว่าเหตุผลน ก็เพอจะพูดกับซู
ื

เหลียงอินและนางหวังเท่านั น









เมอก่อนซูหลิ วมห้องหนังสือ พูดถึงเรื องการอ่านหนังสือ
ื
ี


อย่างกว้างขวาง แม้แต่เสิ นไทเฮาก็ยังเทยบนางไม่ได้
ี










ู
ี

ี
เสิ นไทเฮาทรงประสงค์จะให้คนทมความร้ความสามารถ
อย่างแท้จริงไปสอนพระสนมวังใน นางมความสามารถ
ี






7

ี
ทจะทําได้










นางยังได้ยินมาโดยบังเอิญว่าเสิ นไทเฮาทรงให้หาคร ู



ู
สอน ครผู้ชายก็ไม่เหมาะ ครผู้หญงก็หายาก ไทเฮาจึงยัง
ิ
ู

ไม่พบคนทเหมาะสม

ี









ี
เพยงแต่ว่านางไม่อาจเสนอตัวเอง ต้องรอโอกาสเหมาะ



ี
ทจะให้ไทเฮาทรงค้นพบด้วยพระองค์เอง พอถึงตอนนั น


เสิ นไทเฮาจะยิงทอดพระเนตรเห็นความสําคัญในตัวนาง




ื
ิ
ิ

ี
และทสําคัญทสุดคอนางจะได้หาโอกาสไปพบชงเฉง

ี






















8

------












้
ุ
ตอนที 97 คํ ามืดบกเขาห้องหญิงสาว






















็
ื

ี
็
ิ

“จวซอ เปนเพราะแม่เปนแม่ทไม่เอาไหน ทําให้เจ้าต้อง
ี
่
ลําบากจนไปหาลูทางเช่นน ”







“ท่านแม่ เวลาน ข้าควรจะเปนคนปกป้องท่านกับน้อง ขอ
ี
็



ื
ให้เชอข้าเถอะ”

















9

ื
ิ

นํ าเสียงของซูจวซอหนักแน่น










ี

ื

“พ ข้าเชอพ”
ี





ซูเหลียงอินพูดเสียงใส













ื
ื

ซูจวซอยนมอไปลูบหัวซูเหลียงอินพลางยิ มให้ รอยยิ ม
ื
ิ
อ่อนโยนเปนพิเศษ นางจะให้ทั งสองรับเอาทุกสิ ง
็


็
ี
ทุกอย่างทเคยเปนของตนกลับมา บางเรื องเกดจาก
ิ
ความโง่เขลาของนางเอง











ี

ตอนนั นนางรักกู้เหยยนมาก ซูหมิงเคยบอกนางหลาย


ี
ครั งแล้วว่าควรคิดให้รอบคอบ ร้สึกว่ากู้เหยยนเปนคนท ี
็
ู




10

ี
ไม่อาจฝากชวิตได้ นางถูกกู้เหยยนลวงให้หลง จึงไม่เคย
ี

ี
พิจารณาคําพูดของซูหมิงอย่างละเอยด










ื
ื
ื


ิ

ี
นางถอว่าซูหมิงก็เหมอนคนอนทดูหมินชาติกําเนดของกู้
เหยยน นางจึงไม่ใส่ใจเสียงทัดทาน ดึงดันแต่งงานกับกู้
ี

เหยยน

ี









ครั งหนึ งซูหมิงมาเยยมนาง บอกนางเรื องทกู้เหยยนใกล้


ี
ี
ี

็

ิ
ชดกับซูเหมยเปนพิเศษ ให้นางระวังซูเหมยจะคิดไม่ซอ
ื
็
นางไม่เคยใส่ใจเลย นึกไม่ถึงว่าเรื องทซูหมิงพูดล้วนเปน

ี
ความจริง












เวลานั นนางถูกคนทั งสองลวงตา ทั งๆ ทมโอกาสพบ
ี
ี







11

ความจริงหลายครั ง แต่เพราะความไว้ใจจึงมองไม่เห็น




สุดท้ายนางจึงต้องจ่ายค่าตอบแทนอย่างหนัก ทําให้ลูก



ื
ชายลูกสาวเดอดร้อน ยังรวมทั งน้องชายและพ่อแม่ด้วย











ื
ิ

็
หลังจากอาบนํ าเสร็จ ซูจวซอเปลียนเปนชุดชั นในบางๆ


ี

ี
ผมดําทยังเปยกสยายปรกไหล่ นางนังพิงเบาะอ่าน
ื
หนังสือ ผมดําราวกับความมดพาดบนเบาะ










ิ

จู่ๆ ซูจวซอก็ได้ยินเสียงเปดหน้าต่างดังขึ น นางลุกขึ นนัง

ื
ิ
ตัวตรง มองไปทางหน้าต่าง เห็นเงาคนสีม่วงแวบเข้ามา




ชัวเวลาพริบตาก็ปรากฏอยูเบ องหน้า
ื

่








ิ
ี
ื

ี
ิ
ซูจวซอใจเต้นขึ นมาทันท นึกว่าหญงชุดดํามาอกแล้ว




12

ครั นพอเห็นหน้าชัดเจน นางก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก




ิ
ี

แล้วแสดงสีหน้ารังเกยจ “กู้เฉนหรง คํามดบุกเข้าห้อง
ื

ิ
ี

ี
็
หญงสาว นเปนแบบแผนทจวนสกุลกู้สอนเจ้าหรือ”






ึ
“ข้าฝกมาจากหลียวน หลียวนทําได้ ข้าทําไม่ได้หรือ”










กู้เฉนหรงก้าวช้าๆ มาอยูเบ องหน้าซูจวซอ ยิ มกว้างมอง
่
ื

ิ
ื
ิ
ดูนาง











ิ
็
ี
ู

ิ
ื
ซูจวซอไม่ร้ว่าหลายวันมาน กู้เฉนหรงเปนอะไรไป จู่ๆ ก็
ื
วนเวยนมาหา ฟ้ามดแล้วก็ยังบุกเข้าห้อง
ี







ิ
ื
“มดคํา ไม่สะดวกรับแขก คุณชายกู้ เชญ”





13

ื

ิ
ซูจวซอไล่อย่างตรงไปตรงมา









ิ
็
ื
ิ


ี

กู้เฉนหรงทําเปนไม่ได้ยิน หาทนังข้างหน้าซูจวซอ รินชา
ให้ตัวเองราวกับว่าตนเปนเจ้าของห้อง “จวซอ เราเปน
ื
็
ิ
็

คนกันเอง ไม่ต้องต้อนรับ”







“เจ้า...กู้เฉนหรง เจ้าจะทําอะไร”
ิ












พอดมชาเสร็จ กู้เฉนหรงก็วางถ้วยชาลงแล้วคุกเข่าลงท ี
ิ
ื
ู

ื
ข้างหน้าซูจวซอทันท ซูจวซอไม่เข้าใจความหมาย ไม่ร้ว่า
ิ
ี
ื
ิ

กู้เฉนหรงจะทําอะไร
ิ










14

“ถ้าเจ้าไม่ไปข้าจะเรียกคนมา”












“ถึงเจ้าจะเรียกคนมา ถ้าข้าไม่ไป เจ้าก็ไล่ข้าไปไม่ได้



ี
ี
เวลาน ท่านลุงโกรธจัด เจ้าว่าท่านลุงจะปล่อยโอกาสดท ี


ี
หายากอย่างน หรือ”










แน่นอนคําตอบคอไม่ เกดเรื องใหญขนาดน ถ้าบอกว่า
ี
ื
ิ
่
ี

ซูหมิงไม่แค้นนางคงไม่มใครเชอ
ื









ิ

ความบริสุทธ ของหญงสาวสําคัญยิงกว่าชวิต ถ้าให้คนร้ ู
ิ
ี

ื
ิ
ว่ากู้เฉนหรงเข้ามาในห้องของนางยามคําคน ขณะทนาง
ี

่
สวมชุดชั นในสยายผมอยู ไม่ว่านางจะพูดอย่างไร ก็ไม่



ิ
อาจปกปดความจริงทผิดธรรมเนยมได้
ี
ี






15

ิ

ิ
ดวงตาทั งสองของกู้เฉนหรงส่งประกายวาว ซูจวซอโกรธ
ื
ี

ี
จนเข่นเข ยวเค ยวฟน ทั งๆ ทเขาทําผิด แต่นางก็ไม่กล้า
ั
ี
ื

ร้อง หากตะโกนขึ น ตนก็จะเสือมเสียชอเสียง ส่วนกู้เฉน
ิ

หรงกลับลอยตัวพ้นผิด





























































16

ั
้
ตอนที 98 เจ้ารายกบตัวเองเพื ออะไร
























ิ
ื
กู้เฉนหรงอดหัวเราะไม่ได้ เขาชอบท่าทางซูจวซอยามท ี
ิ
ู
ี
ไม่ร้จะทําอย่างไรกับเขาด










ื
เขาหยิบขวดเคลือบสีดําออกจากอกเส อ ยนมอไปจับขา
ื
ื

ื

ิ
ของซูจวซอไว้









ื

ิ
ื
ิ
ซูจวซอกําลังจะดิ น กู้เฉนหรงร้องเตอนอย่างอ่อนโยน
“อย่าขยับ เข่าเจ้าบาดเจ็บ ข้าร้ว่าเจ้าไม่ทายาแน่ ผู้หญง
ิ
ู


ื
็
จําเปนต้องมคนให้ความรัก เจ้าร้ายกับตัวเองเพออะไร
ี




1

กัน”














ิ
ื
ี

ื
ี


ซูจวซอตกตะลึงไปชัวขณะ “เจ้ามาทนเพอจุดประสงค์น ี
หรือ”






ื
“เจ้าคิดว่าข้ามาเพอรังแกเจ้าอย่างนั นหรือ จวซอ ข้าไม่
ิ
ื


เลวขนาดนั นหรอก! เจ้าดูหมินคุณธรรมของข้าขนาดน ี



เชยวหรือ”
ี











ิ
ื

กู้เฉนหรงพูดพลางดึงขากางเกงของซูจวซอขึ น เปดฝา
ิ
ิ
ขวดเคลือบออกแล้วโรยยาผงลงไปเบาๆ











ู
ยาผงพอสัมผัสแผลก็ให้ความร้สึกเย็น ทว่าเจ็บเล็กน้อย






2

ื

ิ
ซูจวซอขมวดคิ ว นํ าเสียงอ่อนโยนลงบ้าง กระนั นก็ยัง
ื
ห่างเหินเหมอนเดิม “ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามาเอาใจใส่”











ิ

ี
ี
ื
“จวซอ ตอนเด็กข้าไม่เคยรังแกเจ้า หลายปมาน ข้าก็ไม่
เคยทําอะไรให้เจ้าเจ็บ อย่างน้อยก็ยังช่วยเจ้า ไฉนเจ้าถึง



มอคติกับข้าขนาดน เราสองคนอย่างน้อยก็เปนพน้อง
ี

ี
็
ี
ี
ี
กัน ทําไมเจ้าถึงรังเกยจข้าปานน ”









พอเทยาเสร็จ กู้เฉนหรงก็ปล่อยขากางเกงซูจวซอลง ซู

ิ
ิ
ื

ิ
ื
ื
จวซอรีบหดเท้ากลับ ท่าทางไม่ยอมรับเหมอนเดิม







ี
“ข้าไม่ต้องการพชาย”








3

ื

็
“ข้าก็ไม่ต้องการน้องสาวเช่นกัน เราสองคนเปนเพอนกัน
ี
ดหรือไม่”











ี
ื
ี
ิ


ขณะทซูจวซอกําลังเตรียมจะพูด จู่ๆ ข้างนอกก็มเสียง

ิ
นางหวังพูดขึ น “จวซอ แม่ทํารองเท้าให้เจ้าเสร็จแล้ว
ื
ลองใส่ดู”













ิ

ื
พูดจบนางหวังก็เตรียมจะผลักประตูเข้ามา ซูจวซอเริม
ร้อนใจ ถ้าหากให้นางหวังเห็นกู้เฉนหรงเข้ามาในห้อง
ิ



ื
ตอนกลางคนคงแย่แน่ ถึงตอนนั นนางคงไม่ร้ว่าจะ
ู

อธบายอย่างไร
ิ
















4

ี

ิ
ิ
นางถลึงตาใส่กู้เฉนหรง บอกให้กู้เฉนหรงรีบไป ทไหนได้
ี
กู้เฉนหรงกลับวิงไปทเตยงของซูจวซอ เอาม่านมุ้งลงแล้ว
ิ

ี
ิ
ื


เข้าไปหลบในผ้าห่มของซูจวซอ
ื

ิ






ิ
ิ
ื
ซูจวซองุนงง อยากเรียกกู้เฉนหรงออกมา ทว่านางหวัง
ผลักประตูเข้ามาแล้ว












่
ู
ซูจวซอลุกขึ น สีหน้าผิดสังเกต แต่คร่เดยวก็กลับสูปกติ
ี

ิ
ื
นางหวังจึงไม่ทันสังเกต










“ท่านแม่ยังไม่นอนอกหรือ”
ี











ี
“รองเท้าน แม่เพิงทําเสร็จ เลยเอามาให้เจ้าลองใส่ ดูสิ ใส่






5

ได้หรือไม่”












ิ
ั
ื
นางหวังถอรองเท้าลายปกสีชมพู ย มอย่างเมตตาพลาง
ื
ิ

ยนให้ซูจวซอ

ื







ื
ั
ื

ซูจวซอรับรองเท้าจากมอนางหวัง ลูบลายปกดอกไม้ท ี
ิ
รองเท้าแล้วคลียิ มอย่างอ่อนโยน นางหวังไม่เหมอนแม่

ื

ของนางแม้แต่น้อย เปนน้องสะใภ้ของนาง แต่ก็ทําให้
็


นางร้สึกอบอุนมาก
ู
่










่
“ท่านแม่ รองเท้าคูน สวยจริงๆ ”
ี










“เจ้าลองใส่ดู”







6

ี
ี
นางหวังยิ ม หางตามรอยตนกาลึก










ิ

ื
ื
ซูจวซอก้มตัวลงสวมรองเท้า แล้วยดตัวขึ น หมุนตัวหน้า
่
นางหวังรอบหนึ ง “สวยจริงๆ ไม่เล็กไม่ใหญ กําลังด”
ี










ื
“จวซอใส่อะไรก็สวย เจ้านอนเร็วหน่อย อย่าอ่านหนังสือ
ิ

จนดึกเล่า”












ิ
ื

นางหวังร้ว่าซูจวซอต้องอ่านหนังสือตอนกลางคนก่อน
ื
ู
เข้านอน จึงกําชับ











ิ
ซูจวซอพยักหน้าอย่างแรง ส่งเสียงรับปาก

ื



7

นางหวังจึงจากไปด้วยความพอใจ พอนางหวังไปแล้ว ซู



ี
ิ

ื
ี

ิ
ิ
จวซอก็เดินไปทข้างเตยง เปดผ้าห่มออก จู่ๆ กู้เฉนหรงก็
จับข้อมอนางไว้ มอะไรบางอย่างเย็นเยยบสวมเข้าทข้อ
ื
ี

ี
ี

ิ
ื
ื
มอซูจวซอ





ิ
ื
ิ
ซูจวซอมิร้ว่ากู้เฉนหรงเอาอะไรมาสวมให้ตน รอกระทังกู้

ู
ื
เฉนหรงปล่อยมอจึงร้ว่าเปนกําไลข้อมอสีเงน ไม่สะดุด
ิ
็
ิ
ื
ู
ี
ตาแม้แต่น้อย ดูไม่ออกว่าทําจากอะไร ทั งยังมภาพสลัก
ื
ิ

ซูจวซอดูไม่ออก คล้ายกับสัญลักษณ์อย่างหนึ ง



























8

------












่
้
้
้
ตอนที 99 ขาไมเคยคิดรายต่อเจา




















นางอยากถอดกําไลออก พยายามอย่างสุดแรง ทว่า




กําไลก็ไม่หลุดออกมา นางทั งตกใจทั งโกรธ กําไลทใส่ได้

ี

็
แต่ถอดไม่ได้มด้วยหรือ เปนอะไรกันแน่
ี










ิ
“กู้เฉนหรง เจ้าเอาอะไรมาใส่ให้ข้า”












ื
ิ
ิ
กู้เฉนหรงลุกขึ น เดินมาทข้างหน้าซูจวซอ สายตาอ่อน
ี

9

ี

็
็
ี
โยนเปนพิเศษ “นเปนของขวัญทข้ามอบให้เจ้า ชอบหรือ
ไม่”










“ทําไมถอดไม่ออก”












็
กู้เฉนหรงทําสีหน้างุนงง “เปนไปได้อย่างไร ข้าลองถอด
ิ

ดู”












ื
ื
ี
ิ

พูดจบก็จับมอซูจวซอไว้ ซูจวซอผลักเขาออกทันท “เจ้า
ื
ิ

คิดจะทําอะไรกันแน่”








“กําไลน คนทางแคว้นเจยงมอบให้ข้า เปนของสําหรับ
็
ี
ี

ี
็
สตรี ข้าเปนผู้ชายเก็บไว้ก็ไม่เหมาะ ข้าไม่มแม่นางคน





10