หวนแค้นชะตารัก เล่ม1

ี
่
ให้ใช้หน หมด เราสองคนพน้องได้อยูด้วยกัน ข้ากับน้อง
ี
ไม่กลัวอะไรทั งนั น”












ี

ื
จอซูมปานบนใบหน้า คนทัวไปจะรังเกยจ นางไม่ยอม
ี
ี
่
ี

ื

ื
ื

พรากจากจอซู จึงไม่เคยมใครถามเพอซ อพน้องคูน ี

พอเห็นคุณหนูวัยสาวยินดรับตนทั งสอง จอหลานก็ดใจ

ื
ี
ี
มาก











อาศัยสัญชาตญาณ จอหลานร้สึกว่าหญงสาวไม่ใช่คน
ิ
ื
ู

ธรรมดา













ื
ื
ิ
แม้ซูจวซอแต่งตัวค่อนข้างเรียบง่าย แต่ความเชอมันใน





2

ี
ี
ตัวเองและความสง่าผ่าเผยทปรากฏให้เห็นมแต่คนทได้

ี
่
ี
รับการอบรมจากตระกูลใหญเท่านั น ต่อไปต้องมผล

สําเร็จแน่ ได้ติดตามเจ้านายเช่นน จึงจะเปนความภูมิใจ
ี
็


ของนาง











ื

ี
“ข้าก็ไม่กลัว” จอซูพูดเสียงใส “ขอแต่คุณหนูไม่รังเกยจ
ว่าข้าข เหร่”
ี











ี

“คนทอาศัยความงามดึงดูดคน จึงจะใส่ใจเรื องหน้าตา”

ิ

ซูจวซอยิ ม “ข้าจะให้เงนเจ้าสองร้อยตําลึง วันน เจ้ากลับ
ี
ิ
ื
ไปจัดการให้เรียบร้อย พร่งน เช้าไปหาข้าทประตูหลัง
ี
ุ

ี
จวนอันผิงโหว”











พอได้ยินว่าสองร้อยตําลึง พน้องทั งสองก็มองหน้ากัน

ี



3

ิ
เลิ กลัก ปกติแล้วค่าตัวของทั งสองแค่ร้อยตําลึง ซูจวซอ
ื
ให้มากเปนเท่าตัว
็












ู
ื
จอหลานได้สติก่อน หลังจากตะลึงไปชัวคร่นางก็รีบบอก
ปฏิเสธ “คุณหนูผู้มพระคุณ ผู้น้อยไม่มวันลืม ตามทซ อ
ี
ี
ี

ื
ี
กันในตลาด เราสองคนราคาแค่ร้อยตําลึง แค่น ก็พอใช้


ี
หน แล้ว ถ้ารับมากกว่านั นข้าละอายใจ”











ี
็


ื

ิ
ื
ซูจวซอนึกชมจอหลาน นเปนการทดสอบอย่างหนึ ง
ู
อยากร้ว่าสองคนน ละโมบหรือไม่ คนละโมบต่อไปจะถูก
ี

ื
ิ
่
ี
ซ อตัวได้ง่าย ทั งสองไม่ใช่คนทอยูใกล้ชดนางตั งแต่เล็ก
นางจึงต้องระมัดระวังไว้

















4

“เจ้าไม่เอาจริงหรือ”











ิ

ื
ซูจวซอถามเสียงเรียบ








ี

“พพูดถูก คุณหนูยอมรับเราก็เปนบุญคุณมากแล้ว เรา
็

ี
ี
ิ
ไม่เอาเงนมากกว่าน เด็ดขาด ความหวังดของคุณหนู
เราสองคนขอรับไว้ในใจ”













“พ สองคนน ใช้ได้” ซูเหลียงอินอดไม่ได้รีบยกน วหัวแม่
ี
ี
ิ
มอ พร้อมกับพูดชม
ื










ิ
ื

ซูเหลียงอินตามหลังซูจวซอมาตลอดโดยไม่พูดแทรก


ิ
ื
คอยฟงอย่างเงยบๆ เวลาน เด็กสาวร้สึกว่าซูจวซอทํา
ั
ี
ี
ู


5

ี
อะไรก็ถูกไปหมด นางเทิดทูนพสาวมาก









็
ื
ิ
ื
“เอาละ เมอเปนอย่างน ข้าจะรับเงนร้อยตําลึงคน วัน
ี

ื
็
หลังถ้ามเรื องเดอดร้อน บอกข้าได้ อยูกับข้าก็เปนคน
ี
่
ของข้า ข้าจะไม่ทําให้เจ้าเสียใจ แต่เจ้าต้องไม่ลืมฐานะ



ตัวเอง ไม่เช่นนั นข้าจะไม่ให้อภัยเจ้าง่ายๆ”











ู
ื
ทั งสองรับปากพร้อมกัน ร้ว่าซูจวซอไม่ใช่คุณหนูธรรมดา

ิ







ิ
ิ
พอให้เงนแล้ว ซูจวซอก็เดินนําหน้า ซูเหลียงอินเดินตาม
ื

หลัง พูดแนะนําจวนอันผิงโหวให้เด็กสาวทั งสองฟง พูด
ั



คุยกันอย่างเพลิดเพลิน

















6

ี
การออกมาครั งน นางฟางไม่ได้จัดรถม้าให้ ทั งสองจึง



เดินมา












พอเดินมาถึงถนนหลวง ผู้คนยิงมากขึ น เด็กสาวสองพ ี



ิ
ื
น้องบอกลาแล้วกลับไปก่อน ซูเหลียงอินควงแขนซูจวซอ

ี
“พ เราไปดูเครื องประดับเถอะ วันมะรืนพเข้าวังไปงาน


ี
เลี ยง ไม่มเครื องประดับทพอดูได้เลย อาสะใภ้คงไม่จัด

ี
ี

ให้พแน่”

ี










ิ
ั
ื
ี
“ด เราไปดูกันเถอะ เจ้าก็ซ อบ้าง จริงสิ เลือกปนปกผม
ให้ท่านแม่สักอัน”











“ได้”











7

8

ี
ตอนท 32 ความเกลียดของกู้หลียวน





















ื
พอได้ยินว่าจะไปซ อเครื องประดับ ซูเหลียงอินก็เดินไป



กระโดดไปด้วยความตนเต้น

ื











ื
ี
ทั งสองไปทีร้านขายเครื องประดับใหญทสุดในเมอง
่
หลวง มเครื องประดับลํ าค่ามากมายจนดูแล้วตาลาย ซู
ี


ิ
ั
ิ

เหลียงอินหลงใหลปนปกผมงามวิจตรและดอกไม้

ี
ิ
ื
ประดิษฐ จนลืมไปเลยว่าข้างๆ ยังมซูจวซอ
์






ื
ี
ี

ซูจวซอเคยเห็นของดจนชน นางร้สึกว่าเครื องประดับทน ี
ู
ิ

ิ


9

ี
ื
ี
ฝมอยังไม่ประณตพอ








ี
ิ
แต่เวลาน จะเลือกมากเกนไปไม่ได้ นางกวาดตา


มองอย่างไม่ตั งใจ ผู้จัดการซึงเดิมทยนอยูข้างในจู่ๆ ก็
ี
่

ื
ี
ออกมาต้อนรับถึงประตู “คุณชายกู้ คุณชายมาพอด



ิ
ี
ี
วันน พอดมเครื องประดับเข้ามาใหม่ เชญคุณชายเข้ามา
ี
ดู”












ิ

พอได้ยินว่าเปนคุณชายกู้ ซูจวซอก็เงยหน้าขึ น เห็นกู้หลี
็
ื

ื

ื
ยวนเดินเข้ามาอย่างเนอยๆ เหมอนเพิงตนนอน หาว
ื
ขึ นมาหวอดหนึ ง “เอามาให้ข้าดูหน่อย”











“คุณชายรอสักคร่ ข้าจะไปเอามาให้ อยูในห้อง”
่
ู









10

พูดจบผู้จัดการก็วิงออกไปอย่างนอบน้อม











ี

เห็นชัดว่ากู้หลียวนเปนลูกค้าประจําของทน ไม่เช่นนั นผู้
ี
็
ี
ิ
ื
จัดการคงไม่คุ้นเคยขนาดน ซูจวซอเห็นกู้หลียวนเกยจ

ี
ิ
ู
คร้าน ลุมหลงอยูในหอคณกา นางก็ร้สึกปวดใจ
่
่






่

ิ
กู้หลียวนเห็นซูจวซอยนอยูไม่ไกลนัก เห็นนางมองดูตน
ื
ื
ื
อย่างคร่นคิด เขาขมวดคิ ว เขาไม่ใช่ไม่ชอบซูจวซอ แต่

ิ
ุ
เขาไม่ยอมรับครอบครัวของซูหมิง











ิ
กู้หลียวนเดินเข้ามาหาซูจวซอ ซูจวซอจึงได้สต นางยิ ม
ิ

ื
ื

ิ
ี
ให้เขาทันท “หลียวน บังเอิญจริงๆ ”








11

ิ
ู
ี
ื
“บังเอิญหรือตั งใจกันแน่ ในใจเจ้าคงร้ด ซูจวซอ เมอ
ื

วานท่านแม่บอกข้าว่าจะให้ข้าแต่งงานกับเจ้า”









ี
ี

กู้หลียวนพูดประโยคน พร้อมกับดวงตาทฉายแววเกลียด

ี
ื
ิ

ชังออกมาอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าวันน ซูจวซอจงใจมา
่
อยูเบ องหน้าเขา
ื









ี
ื

ิ
ซูจวซอขมวดคิ ว ซูเหมยพูดออกมาอย่างน จริงๆ นาง
ถอยหลังก้าวหนึ ง “หลียวน เจ้าเข้าใจผิด ข้าไม่ได้



ี
หมายความว่าอย่างน ”











ี
“ถ้าอย่างนั นก็ด ขอบอกเจ้าไว้ ข้าไม่มวันรับลูกสาวของ
ี








12

ี
็
ซูหมิงเปนเมยเด็ดขาด”









ื


“นันน้าแท้ๆ ของเจ้านะ” พอได้ยินกู้หลียวนเรียกชอซูห

ิ
ื

มิงออกมาตรงๆ ซูจวซอก็ไม่พอใจ พูดเสียงกร้าว








ื

ื
กู้หลียวนสะกดความเฉอยเนอยและรอยยิ มบนใบหน้า
ี
ฉายความเย็นชาออกมา “ข้าไม่มน้าแท้ๆ อย่างน ซู
ี


ิ

็
ื
จวซอ เจ้าก็ต้องช่วยพ่อเจ้าเปนธรรมดา ข้าจะบอกให้
ี


ี
ตั งแต่วันแรกทแม่ข้าตาย ข้ากับซูหมิงก็ไม่เกยวข้องอะไร
ี
็
กันอก ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่าเขาเปนน้องชายฝาแฝดของ


แม่ข้า ข้าไม่มวันให้อภัยเขาง่ายๆ ถ้าเจ้าเข้าใจอย่างน ี
ี


่
แล้ว วันหลังไม่ต้องมาอยูต่อหน้าข้าให้มากนัก”










ื
ิ

ี
คําพูดน ทําให้ซูจวซองุนงง กู้หลียวนเข้าใจซูหมิงผิดเรื อง


13

ี
อะไร ทําไมจึงแค้นซูหมิง อย่างน ไม่ถูกแน่











็
ซูหมิงเปนคนใจกว้างและอ่อนโยน เมอก่อนเขารักกู้หลี
ื

ี
ี
ิ
ยวนมาก มหตุการณ์อะไรเกดขึ นหรือ เรื องน นางต้องสืบ
ู
ให้ร้แน่ชัด










พอพูดคําน จบกู้หลียวนก็เตรียมจะออกไป พอดผู้จัดการ
ี
ี


หยิบเครื องประดับออกมา พอเห็นกู้หลียวนจะไปจึงรีบ



ี

ร้องเรียก “คุณชายกู้ เครื องประดับน...”










“ไม่เอาแล้ว”











ี
ี

พูดจบก็ออกไปจากร้านเครื องประดับหลีจ อย่างไม่ไยด






14

ื
ี
่
ิ
ี
กําลังอารมณ์ดอยู ถูกซูจวซอคนน มาก่อกวนเสียแล้ว






พอได้ยินกู้หลียวนบอกว่าไม่เอาแล้ว ผู้จัดการซึงใบหน้า



ยิ มแย้มก็บึ งตึงทันท ี










ี
ี


ิ
ื
การค้ารายใหญเสียหายแล้ว เขาช ตัวคนผิดไปทซูจวซอ
่





ื
เขาเห็นซูจวซอแต่งตัวธรรมดา ดูไม่เหมอนคุณหนู
ิ
ื

่
ตระกูลใหญ จึงใจกล้าขึ นมา พูดด้วยสีหน้าดูแคลน



“แม่นาง เจ้ากล้าดอย่างไร ร้หรือไม่ว่าเขาเปนใคร”
ี
็
ู

























15

ี

ตอนท 33 หลีหรงตายแล้ว



























16

ี

็
่

“นันคุณชายใหญจวนสกุลกู้ เปนคนทเจ้าจะจับได้หรือ
่
ี
ไฉนไม่ดูบ้างว่าตัวเองยากจนขนาดน คูควรกับเขาหรือ

ื
ข้าว่าเจ้าไม่ได้มาซ อเครื องประดับหรอก ตั งใจมาเสนอ



หน้าให้คุณชายกู้เห็นมากกว่า”











“ผู้จัดการ หมายความว่าอย่างไร พูดอะไรเกรงใจกัน




ี
ิ

ื

็
หน่อย คนค้าขายทไหนเปนอย่างเจ้า” ซูเหลียงอินถอปน
ี

ทเลือกไว้แล้วเตรียมจะเข้ามา พอได้ยินเสียงของผู้

ื
ี
ิ
จัดการก็รีบวางปนในมอทันท เดินเข้ามาอย่างไม่พอใจ







ี
“บังเอิญเจอญาติผู้พ มการโต้แย้งกันแต่ผู้จัดการกลับ

ี

ี
ี
คิดเอาเองอย่างน เมอคร่น ยังคิดว่าจะให้เอาเครื อง

ู
ื

ี
ประดับไปส่งทจวนอันผิงโหว ในเมอผู้จัดการไม่สนใจ

ื
ิ
ี
ื
การค้ารายน เราไปร้านอนดกว่า หวังว่าต่อไปกจการ

ี


17

ุ
ของผู้จัดการจะร่งเรือง”










ู
ี
็
ผู้จัดการตะลึง ร้สึกว่าเหงอเย็นผุดออกมาทันท เปน
ื


ี
็
ญาติผู้พกับญาติผู้น้อง ถ้าเช่นนั นก็เปนคนของจวนอัน
ผิงโหวมิใช่หรือ แย่แล้ว จวนอันผิงโหวแม้เทยบไม่ได้กับ
ี



ิ
จวนสกุลกู้ แต่ใช่ว่าเขาจะล่วงเกนได้










ื

เขาเช็ดเหงอบนหน้าผาก ขอโทษแล้วขอโทษอีก

ี
ื
ี
“ผู้น้อยมตาหามแววไม่ คุณหนูซูอย่าถอสาผู้น้อยเลย”









ซูจวซอไม่ใส่ใจผู้จัดการ พาซูเหลียงอินออกไป ผู้จัดการ
ิ
ื

ิ

ื

ุ
เข่าอ่อน ทรดลงไปกองทพ น กลัวว่าวันหลังซูจวซอจะ
ื
ี
มาหาเรื อง









18

พอออกจากร้านเครื องประดับ ซูเหลียงอินก็ถ่มนํ าลาย




“เจ้าผู้จัดการนันดูถูกคน”











ื
“เราไปดูร้านอนเถอะ”









ทั งสองไปดูทร้านใกล้ๆ ซูเหลียงอินซ อปนปกผมกับต่าง

ี
ื

ั
ิ
ิ
ิ
ั
ิ

ื

หู ทั งสองเลือกปนปกผมให้นางหวังช นหนึ ง ส่วนซูจวซอ
ิ
ี
เลือกเครื องประดับอกสองสามช น





ิ
ขณะเตรียมจะกลับจวน ซูเหลียงอินบอกว่าอยากไปกน



ี
ี
่


ิ


อาหารทร้าน ซูจวซอจึงพานางไปร้านอาหารทใหญทสุด
ี
ื

ื
ในเมองหลวง ทั งสองไม่เอาห้องพิเศษ แต่นังทโตะติด
ี

๊
19

ถนนในห้องโถงชั นล่าง










ี

ี
ี
“พ วันน ข้าดใจมาก”







ื
ซูเหลียงอินเอาสองมอเท้าคาง สีหน้าพออกพอใจ “ได้



ี
ยินว่าอาหารทร้านฝูหม่านโหลวอร่อยมาก ในทสุดก็ได้


ี
ิ
มากนแล้ว”











ิ
ี

“เดยวกนให้มากหน่อย”








่
“แน่นอนอยูแล้ว”










๊
ซูจวซอยกกาชาบนโตะมารินใส่ถ้วยให้ตนเองกับซูเหลียง
ิ
ื




20

๊
ี
อิน โตะข้างๆ มชายหนุ่มสองสามคน หนึ งในนั นพูด



ื
เบาๆ ว่า “พวกเจ้าได้ยินข่าวหรือไม่ เมอเช้าคุณชาย


ื

รองบ้านหลีซอหลางถูกปาดคอตายในหอชุนฟาง

ตายอย่างน่าสยดสยองนัก”











ี
“ใครหนอกล้าขนาดน กล้าฆ่ากระทังลูกชายขุนนางราช



๊
สํานัก” คนร่วมโตะถามด้วยความประหลาดใจ











ี
“ใครจะไปร้ แต่คุณชายรองคนน ทําชัวไว้ไม่น้อย กรรม
ู

ตามสนองแล้ว”











็
ิ
ื
ี
“เกดคดฆ่ากันตาย เมองหลวงต้องไม่สงบแล้วเปนแน่”












21

ื
ิ

ิ
ี
ั
ซูจวซอฟงอย่างเงยบๆ จบชาช้าๆ ดูแล้วพวกนั นทํางาน

ี
ได้ไม่เลว ฆ่าหลีหรงได้เร็วขนาดน









เปนเรื องทนางคาดไว้แล้ว พอได้ยินอย่างน นางจึงไม่
ี
็
ี

ขยับแม้กระทังเปลือกตา










ี

ี
ี
ี

มแต่ซูเหลียงอินทดอกดใจ “พ ดจริงๆ ได้ยินหรือยัง หลี
ี
ี
ี
ื
หรงตายแล้ว วันหลังเขาก็ไม่มทางมาหาเรื องเดอดร้อน
ี
อกแล้ว”









ื
ิ

ื
ื
ี
ี

พอเห็นซูเหลียงอินดใจอย่างน ซูจวซอก็ยิ ม ยนมอไปขย ี
ผมนาง “เจ้ามันเด็กโง่จริงๆ ”














22

ี

ี
“หลีหรงตายก็ดแล้ว มคนให้ความยุติธรรมแทนสวรรค์”

ซูเหลียงอินพูดเบาๆ แลบลิ นออกมา “ประเดยวเราบอก

ี


ี
ี
ู
ข่าวน ให้ท่านแม่ร้ ท่านแม่จะได้ดใจ”








ี
ิ

“เหลียงอิน ประเดยวพอกนเสร็จ เจ้ากลับจวนก่อน พ ี
ิ
ี
ยังมธุระนดหน่อย”









ิ
ี

“ได้ ข้ากลับก่อน พ พอย่ากลับคําเกนไปเล่า” ซูเหลียง

ี

ี
ี
อินรับปากอย่างดใจ ไม่ได้ถามอะไรอก








ื

ในเมอพวกนั นฆ่าหลีหรงตามสัญญา นางก็ควรจ่ายเงน

ิ
ี

ทเหลือได้แล้ว














23

ี

ตอนท 34 คุ้มค่าหรือ




















24

ื
ิ
ื

หลังจากจ่ายเงนแล้ว ชายหน้าบากก็ยนมอมาขวางซู

ิ
ื
จวซอ “แม่นาง หลีหรงตายแล้ว ตั งแต่น ไปพวกข้าต้อง

ี

ี
หนตาย ทองสองร้อยตําลึงไม่พอให้พน้องหลายคนกน
ี
ิ
่
อยูวันหลัง”











ิ
“เจ้าคิดจะเรียกเงนเพิมหรือ”









ซูจวซอไม่กลัวชายหน้าบาก คนพวกน ไม่กล้าทําอะไร
ื

ี
ิ

ี
นาง ก่อนหน้าน ทนางเคยทําอะไรหลายอย่างให้พวกนั น
ี
็
็
เข้าใจว่าตนเปนคนสกุลกู้นั นแน่นอนว่าเปนการจงใจ









ื
ในเมองหลวงมน้อยคนทจะกล้าล่วงเกนสกุลกู้ อันธพาล
ี

ิ
ี






25

ี
พวกน ก็เช่นกัน










ี

ิ
“เจ้านายของแม่นางไม่ขัดสนเงนทอง ข้าขอเพิมอก

็
หน่อยจะเปนไรไป”










“ข้าไม่ได้เอาตัวแลกเงนติดตัวมามากขนาดนั น ข้ากลับ
ิ



ื
ไปขอร้องเจ้านายข้าก็ได้” ซูจวซอยังคงสงบ คนเหล่าน ี
ิ

็
เปนพวกเดนตาย จะใช้ไม้แข็งไม่ได้ พวกเขาพูดอะไรรับ



ี
ปากไว้ดกว่า










ี
“แม่นาง เจ้าคิดว่าพวกข้าโง่หรือ ถ้าตอนน ปล่อยเจ้าไป


พวกข้าจะเอาเงนได้อย่างไร พวกข้าฆ่าคนไปแล้ว จะฆ่า
ิ



็
ี
อกสักคนก็ไม่เปนไร”









26

็
ชายหน้าบากขู่ต่อ ทองคําสองร้แยตําลึงเปนจํานวนไม่



น้อย แต่ด้วยสันดานละโมบ พวกเขาจึงคิดว่าก่อนไปขอ



ี
ิ
ี
ขู่เอาเงนอกก้อนหนึ ง พอถึงตอนนั นก็หนเตลิดไปไกล

สกุลกู้คงทําอะไรพวกตนไม่ได้











ิ
ื
ี
ิ

ซูจวซอมเงนติดตัวไม่มากนัก นางเอาตัวเงนมาตาม
ิ


จํานวนเท่านั น ซึงมอบให้ชายหน้าบากไปหมด นึกไม่ถึง
ู
ี
ว่าพวกน จะละโมบไม่ร้จักพอ









็
“ฆ่าคนเพิมอกคนหนึ งเปนเรื องง่ายสําหรับพวกเจ้า แต่
ี


ื
ถ้าพวกเจ้าฆ่าข้า ก็จะแลกเงนไม่ได้และออกจากเมอง
ิ


หลวงไม่ได้ อย่าประเมินอํานาจของเจ้านายข้าตําไป



เจ้านายข้าจัดการพวกเจ้าได้อย่างง่ายดาย เจ้านายข้า







27

ี


ื
เกลียดคนทพูดแล้วกลับคํา เมอรับปากว่าจะให้พวกเจ้า
ื
ก็ต้องให้ ได้ทองสองร้อยตําลึงในมอแล้ว แต่ความโลภ



จะทําให้พวกเจ้าไม่ได้อะไรเลย คิดว่าคุ้มหรือ”










ิ
ื
ตลอดเวลานั นซูจวซอสงบเยอกเย็นมาก ไม่มความ

ี
ื
ี
หวาดกลัวแม้แต่น้อย อกทั งไม่ได้ขอร้องเลย การ



ี
แสดงออกเช่นน ทําให้ชายหน้าบากไม่มันใจ กลัวว่าจะ


ี
็
็
เปนแผน สาวใช้ยังเปนอย่างน ก็พอจะคิดออกว่าเจ้า
็
นายเปนอย่างไร










“พใหญ พวกเรา...ไปกันเถอะ อย่าทําให้เจ้านายนาง

ี
่

่
ไม่พอใจเลย” อันธพาลคนหนึ งในกลุมคิดจะถอยแล้ว



ื
เขาเดินเข้ามาหาเตอนชายหน้าบาก












28

ี

่
“ใช่ พใหญ ถ้ายังไม่ไปกลัวจะไม่ทัน ไปกันเถอะ!”








ี
ี
มคนสนับสนุนทันท อย่างไรเสียทองสองร้อยตําลึงก็มาก


พอแล้ว












“ไปกันเถอะ”










ชายหน้าบากไม่กล้าเสียง ออกคําสังให้ทุกคนถอย ชาย




หน้าบากพาพวกพ้องออกไปอย่างเร่งรีบ











ี
ื
ิ
ี

ประสาททตึงเครียดของซูจวซอผ่อนคลายทันท นางพิง

ี
กําแพงสีขาว ยกมอขึ นเช็ดเหงอทเกาะพราวเต็มหน้า
ื
ื

ผาก








29

ื
ี
ู
เมอคร่น นางเครียดจริงๆ เกรงว่าความน่าเกรงขามของ
ตนจะไม่สามารถข่มชายหน้าบากได้ ถ้าเปนอย่างน ย่อม
ี
็

ื
คาดเดาผลได้ไม่ยาก ถ้าพวกนั นลงมอจริงคงไม่มใครมา
ี


ี
ื

ช่วยนางแน่ กว่านางจะฟนชวิตมาอกชาติหนึ งช่างยาก
ี
ี

ี

เย็น จะมาตายทนไม่ได้เด็ดขาด






ี
ยังด สุดท้ายนางก็ชนะ











ิ
ิ
“จวซอ เจ้าเปนยอดหญงจริงๆ เผชญหน้ากับอันธพาล
ื
็

ิ
ี
ี
พวกน แล้วเจ้ายังขู่อย่างหน้าตาเฉยจนพวกมันหนไป
ิ

ี
ทําลายโอกาสทข้าจะได้เปนวรบุรษช่วยหญงงามเสีย
็
ุ
ี
อย่างนั น”











30

ื
ั
ุ
เสียงนุ่มหูน่าฟงของบุรษดังแว่วมาจากตําแหน่งเหนอ

ื

ิ
ี
ศรษะของซูจวซอ







ิ
ี
็
ื

ิ
พอได้ยินเสียงซูจวซอก็นึกออกว่าเปนใคร กู้เฉนหรงอก
่

ี
ี
แล้ว ทําไมจึงมเขาอยูทุกทเลยหนอ






ู
ิ
่
ี
ื
ื


ิ
ี
ซูจวซอยดหลังตรง นางไม่ร้ว่ากู้เฉนหรงอยูทนนานเท่าไร
่
ู
ชัดเจนว่าเขาอยูมาคร่ใหญแล้ว ไม่เช่นนั นคงไม่พูดอย่าง
่
ี
น






























31

ี

ิ
ตอนท 35 กู้เฉนหรง ปล่อยนะ





















ื
่
ิ
ื

ิ
กู้เฉนหรงร่อนลงมาอยูเบ องหน้าซูจวซออย่างแผ่วเบา
มองซูจวซอด้วยความพอใจ แล้วจู่ๆ ก็เข้าไปใกล้หูซู

ื
ิ





32

่

ื

ิ
ิ
ื
จวซอ กระซิบว่า “หลีหรงสมควรตายอยูแล้ว จวซอ
ี
ี
เรื องน เจ้าทําได้ดมาก”






ู
ื
ซูจวซอเก็บความร้สึกทั งหมด สีหน้าเรียบเฉย “ชาย

ิ
ื
ิ
หญงไม่ถูกเน อต้องตัวกัน คุณชายกู้โปรดสํารวมด้วย”








ิ
็
ื
ในเมอได้ยินแล้วนางก็ไม่จําเปนต้องปฏิเสธ กู้เฉนหรงมิ


ใช่คนโง่










ิ
กู้เฉนหรงสวมชุดคลุมยาวสีนํ าเงน ขับความหล่อเหลา
ิ


ให้คมชัดขึ น เขาขยับตัวออกห่างเล็กน้อย พูดช้าๆ



็

ิ
ื
“จวซอ ถ้าข้าไปรายงานทางการ เจ้าว่าจะเปนอย่างไร
ู
ี
ี
ข้าอยากร้นักว่าเจ้าจะทําให้เรื องน เงยบได้อย่างไร”








33

ิ
“กู้เฉนหรง เจ้าคิดจะทําอะไร”











ิ
ื
ู
ิ
ซูจวซอทําสีหน้าเย็นชา แต่ก็ไม่ร้จะทําอย่างไรกับกู้เฉน
ี
ู

หรง ทําให้นางร้สึกอึดอัดยิงนัก ยังดทกู้เฉนหรงไม่
ี

ิ

ื
เหมอนคนอนในสกุลกู้ ไม่เช่นนั นเขาคงถอโอกาสจัดการ
ื
ื
นางให้ตายแน่










ี
ิ
แต่กู้เฉนหรงชอบเอาเรื องน มาขู่นาง ทําให้นางเกลียด


่
มาก เดิมทนางไม่ชอบคนสกุลกู้อยูแล้ว มแต่กู้เฉนหรงท ี
ี
ี
ิ
ไล่ไม่ไป











ี
ื
ู
ิ
ี
ซูจวซอร้ด เรื องน จะแพร่งพรายออกไปไม่ได้เด็ดขาด
หากรัวไหลออกไปนางต้องตายแน่ เพราะอย่างไรเสียคน




34

ี

ี
ิ
ทอยากให้นางลําบากนั นมมากเหลือเกน







ู
ิ
“น้องสาวช่างเข้าใจความร้สึกของข้า” กู้เฉนหรงยิ มร่า


ี
็
ี
ุ
ท่าทางอารมณ์ดเปนพิเศษ “พร่งน ซูเหม่ยเสียนนัดข้าไป
ี

ื
็
ี

ิ
ี

เทยวทะเลสาบ จวซอ นเปนโอกาสด เราต้องไม่พลาด
ู
เจ้าคงร้ว่าข้าอยากทําอะไร”






ี
“ทไหน”











ี
ุ
ี
“พร่งน ข้าจะไปรับเจ้าทจวนอันผิงโหว”







“ตกลง”














35

ิ
ื

ี
ื

ซูจวซอไม่มทางเลือกอน จําต้องรับปาก






ื
ื
ิ
ทันใดนั นกู้เฉนกรงก็ยนมอมารวบเอวซูจวซอ การกระทํา
ื

ิ

ิ
ื
ื
ื

ของเขาทําให้ซูจวซอตัวเกร็ง รีบยนมอออกไปจะผลักกู้
ิ
เฉนหรง






่
แต่มอของกู้เฉนหรงเหมอนติดอยูบนตัวนาง อาศัยเรี ยว
ื
ื
ิ
ื
แรงของนางไม่สามารถผลักเขาออกได้ ซูจวซอถลึงตาใส่

ิ
ิ
ิ
ิ
ื
ื
กู้เฉนหรง สายตานั นเหมอนจะกนเลือดกนเน อ
“ลามปาม ปล่อยข้านะ”










ื
กู้เฉนหรงมอข้างหนึ งรวบเอวซูจวซอไว้ ให้หลังของนาง
ื
ิ
ิ

ี
ื
พิงกับกําแพง มออกข้างหนึ งของเขาวางบนกําแพง









36

ื
่

ร่างของซูจวซอจึงขดอยูในอ้อมอกของเขา ไม่ใส่ใจความ
ิ

ิ
ื

ิ
ุ
ี
เกลียดชังในดวงตาของซูจวซอ “จวซอ พร่งน เราสองคน
ื
ึ
่
ี
ี
็
แสดงเปนคูรักกัน เจ้าทําท่าอย่างน ไม่ได้ วันน ฝกไว้ก่อน
ถ้าเจ้าไม่ยอม ข้าคงได้แต่ไปรายงานทางการ”







ุ
ิ
่
ทั งสองอยูชดกันมาก กลิ นอายบุรษแปลกหน้าโชยมา ซู


ิ
ื
จวซอโกรธจัด นึกไม่ถึงว่าซูเหมยจะมลูกบุญธรรมเปน
็
ี

ี

คนอย่างน แต่พอนึกถึงเรื องหลีหรงนางก็จําทนชัวคราว
ี
ี
ี
ต่อจากน นางยังมเรื องต้องทําอกมาก








ี
ุ
“พร่งน ข้าจะเล่นละครกับเจ้า ตอนน ขอคุณชายกู้ได้
ี
ื
โปรดปล่อยมอด้วย”












37

ื

ิ
ซูจวซอพยายามพูดด้วยนํ าเสียงสงบ ในใจกลับด่ากู้เฉน
ิ
ุ
หรงอย่างรนแรง











ิ
ู
ื
ี
เมอกู้เฉนหรงจับจุดอ่อนได้ ก็ไม่ร้ว่าเขาจะเอาเรื องน มา
รกต่ออย่างไร พอคิดได้เช่นน ซูจวซอก็แค้นใจจนอยาก
ื
ุ
ี
ิ

ี
ี
ฆ่ากู้เฉนหรง แต่ตอนน นางยังไม่มความสามารถทจะฆ่า
ี
ิ

เขาได้









ี
ู
ี
ี
“ข้าร้สึกว่าพูดอย่างน ใช้ได้ทเดยว”








“เจ้า...”











พอเห็นสีหน้าของซูจวซอบึ งตึงขึ นเรื อยๆ กู้เฉนหรงจึง
ิ
ื

ิ





38

ื
ื
ี
ปล่อยมอ เด็กสาวคนน ไม่เหมอนใครในบรรดาคุณหนู

ู
เมองหลวง ทั งร้ายกาจ ฉลาดและกล้าหาญ เขาร้สึกว่า
ื

ื


ิ
นับวันตนยิงชอบซูจวซอมากขึ นเรื อยๆ







็
“เจ้าเปนอะไรไปหรือ”










ิ
ใบหน้ากู้เฉนหรงยังคงยิ มระรื น










ู

ี

ซูจวซอสะกดความร้สึกโกรธทพลุงพล่านขึ นมา สีหน้า
ิ
่
ื
ุ
ยังบึ งตึงเล็กน้อย “พร่งน ข้าแสดงละครกับเจ้าก็ได้ แต่
ี
ุ
ตกลงกันก่อน หลังจากพร่งน แล้ว คุณชายกู้ต้องลืม
ี

็

ทุกอย่างทเห็นในวันน ไม่เช่นนั นซูเหม่ยเสียนจะได้เปน
ี
ี

ี
ฮูหยินทแท้จริงของคุณชายกู้”









39

ิ
็
่
ตอนท 36 กู้เฉนหรงเปนคูปรับจริงๆ

ี

















40

ิ
ื
ี
ี
“จวซอ ในสายตาเจ้าข้าแย่ขนาดน เชยวหรือ”






ิ
ื
ิ

กู้เฉนหรงมองซูจวซอด้วยสีหน้าน้อยใจ ราวกับได้รับ

ิ
ความเจ็บชํ าจากซูจวซออย่างหนัก เสียดายทซูจวซอ
ื

ื
ิ

ี
ี
มองอย่างเมินเฉย นางเดินต่ออกสองสามก้าว จงใจอยู ่
ื
ิ
ห่างจากกู้เฉนหรง “คุณชายกู้ถ้าไม่มเรื องอน ข้าจะกลับ
ี

แล้ว”











“ข้าไปส่งเจ้า”












“ไม่ต้อง”















41

ี
ุ
็
ื
ิ
“พร่งน ข้าไม่อยากให้ใครดูออก จวซอ เจ้าทําตัวให้เปน
ธรรมชาติหน่อย”










ิ
ิ
ื

ซูจวซอไม่ใส่ใจกู้เฉนหรง เดินไปข้างหน้าเรื อยๆ







ิ
ี
กู้เฉนหรงตามออกไป “ผู้หญงคนน ไฉนไม่ร้จักว่าอะไรด ี
ิ
ู
อะไรเลวเลยเล่า”











ิ

ิ
ี
ื
่
ซูจวซอยังคงไม่ใส่ใจกู้เฉนหรง มุงแต่เดินไปข้างหน้า อก
ิ
ี
ี
ทั งฝก้าวยังเร็วมาก มเสียงกู้เฉนหรงดังขึ นข้างหลัง
ื

ิ
“จวซอ เจ้าช้าหน่อย...”








ื

ิ

ี
พอเขาพูดเช่นน ซูจวซอก็ยิงเดินเร็วขึ น จู่ๆ ซูจวซอก็
ิ

ื

42

หยุดชะงัก ขมวดคิ วมองดูอะไรบางอย่างติดบนรองเท้า



ี
ี
นางเผลอเหยยบข หมาเข้าให้แล้ว









ิ
็
่
กู้เฉนหรงช่างเปนคูปรับของนางจริงๆ








กู้เฉนหรงก้าวเข้ามาหา พยายามยิ ม “บอกแล้วว่าช้า
ิ


ี

ื
หน่อย เจ้าไม่เชอข้าเลย รองเท้าน ใส่กลับไปไม่ได้แล้ว

ี
ี

ข้าให้เจ้าขหลังกลับดหรือไม่”









ี
็
ิ
ซูจวซอเห็นกู้เฉนหรงสีหน้าพอใจทนางเปนอย่างน จึงยก
ี
ิ
ื

ี
ี
เท้าขึ นเหยยบเท้ากู้เฉนหรง “คราวน คุณชายกู้พอใจหรือ
ิ
ยัง”















43

ื
ี
ี
ี
“อย่างน ถอว่าเราสองคนมข ร่วมเสพ”







ิ
ิ
กู้เฉนหรงไม่โกรธ ยังพูดเล่นเสียงเนบนาบ









“นํ าใจคุณชายกู้ช่างสูงส่ง ผู้น้อยขอคารวะ ในเมอคุณ
ื




ี
ชายกู้อยากเสพ ถ้าเช่นนั นพามันกลับไปทจวนสกุลกู้ก็


ได้ ข้าไม่ไปด้วยหรอก”











ิ
พูดจบซูจวซอก็ก้มลงถอดรองเท้า เหลือแต่ถุงเท้าก้าว

ื

ออกไปโดยไม่หันกลับมามอง










ิ
ู
ิ
ื
คําพูดของซูจวซอมิได้กระทบความร้สึกของกู้เฉนหรงแต่


ประการใด เขากลับมองตามหลังซูจวซอตลอดเวลา ไม่
ื
ิ






44

ุ
ี
ี
ู
ี
ร้ว่าพร่งน ญาติผู้น้องคนน จะมอะไรให้เขาประหลาดใจ
บ้าง











ิ
ี
ู
เขาอยากร้นัก ทําไมนางจึงยินดใกล้ชดกับกู้จอหยวนกับ
ื

ี
กู้หลียวน แต่กลับหมางเมินเขาเช่นน









ิ
ื


ี
ขณะทกําลังเตรียมจะกลับ ก็เห็นรองเท้าทซูจวซอทิ งไว้

ี
ื
บนพ น กู้เฉนหรงซึงรักความสะอาดมาตลอดกลับทํา
ิ


เรื องทไม่เคยทํามาก่อน เขาหยิบรองเท้าขึ นมา ถออย่าง
ี
ื
ระมัดระวังกลับไปยังจวนสกุลกู้











ซูจวซอเดินเท้าเปล่ากลับจวนสกุลซู ฝาเท้าเจ็บเพราะถูก
ิ
ื
่


หินตามทางทิม











45

็
่
กว่านางจะเดินไปถึงจวนสกุลกู้ ฝาเท้าก็เปนตุมพองเม็ด
่

่
่
ี
ใหญ นางเข้าไปในห้องอย่างเงยบๆ ใช้เข็มแทงตุมพอง
ิ
ี
ทนเจ็บบบเอานํ าออก ในใจด่ากู้เฉนหรงอย่างเจ็บแสบ









ิ
ี
่
เรื องของกู้เฉนหรงกับซูเหม่ยเสียนเดิมทนางไม่อยากยุง

ิ
แต่ในเมอรับปากกู้เฉนหรงไว้แล้ว และวันน กู้เฉนหรงยัง
ิ

ี
ื
กุมความลับสําคัญของนาง แม้ไม่ยินยอม นางก็ต้อง



บังคับตัวเองให้ทํา












ี
คนพวกน นางต้องจัดการทละคน ถ้าเริมจากการลงมอ
ื
ี
กับซูเหม่ยเสียนก่อนก็ไม่เลว เพราะเวลาน นางยังเข้าไม่
ี



ี

ถึงซูเหมย กู้เฝนไต้ก็เปนฮองเฮา ตอนน นางยังไม่ม ี
็
ิ
ี
ความสามารถพอทจะทํา ซูเหม่ยเสียนจึงเปนจุดทะลวง

็




46

ี
ี
ี

ทดทสุด







ื
ื
ี
ี
เวลาน เรื องเร่งด่วนทสุดคอการยนให้มันคง และตอนน ี


ี
็
ื
ี
คนทจะช่วยนางให้ยนอย่างมันคงมคนเดยว เปนคนท ี

ี
ู

ี
็

นางมันใจว่าสามารถเข้าถึง เพราะเปนคนทนางร้จักด ี
ี
ี


ื
เมอยสิบปก่อน


ื

ี
นันก็คอไทเฮาองค์ปจจุบัน เมอยสิบปก่อนพระนางยัง
ี


ั
ื
็
่

เปนพระสนมซูเฟย เวลาน อยูในตําแหน่งไทเฮา เมอ
ี
ื
ก่อนนางกับพระสนมซูเฟยเคยคบหาสมาคมกัน โอกาส

ี
เข้าวังซึงหายากอย่างน นางต้องไม่พลาด









ี
ร่งขึ น ซูจวซอสวมเส อสีกลีบบัว บนศรษะติดปนและ

ิ
ิ
ื
ื
ุ

ี

ื
ื

ดอกไม้ทซ อจากร้านเครื องประดับเมอวาน เสื อผ้ายังคง
47

ี
็
เปนแบบเรียบๆ ใบหน้าทาแป้งแต้มชาดบางๆ แต่งเพยง


เล็กน้อยก็ทําให้ใบหน้าธรรมดาของนางน่ามองขึ นไม่




ื
น้อย เมอยนท่ามกลางผู้คน ก็สามารถมองเห็นนางได้
ื

ี
ทันท


































































48

ี

ตอนท 37 คบหากันตั งแต่เมอไร
ื



















ิ
ื

ขณะทซูจวซอเดินมาถึงหน้าประตูจวน ซูเหม่ยเสียนก็รอ

ี
่
อยูแล้ว










ี


ื
ิ
ซูเหม่ยเสียนแต่งตัวฉูดฉาด เมอเทยบกับซูจวซอซึงเรียบ

ื
ง่าย













49

็
ิ


นางสวมเสื อสีแดงท้อ แต่งหน้าด้วยอวินจนซึงเปนเครื อง

ี
ั
ี

ี
สําอางทดทสุด ปลายแขนเสื อปกรปดอกเหมยอย่าง
ู
ประณต แต่งผมด้วยปนมุกหรหราราคาแพง ส่องแสง
ี
ู
ิ

วูบวาบกลางแดด หนุนนางให้ดูสูงศักดิ









ิ

ื
ื
ทั งสองยนด้วยกัน ทําให้ซูจวซอดูซอมซ่อมาก







ิ

ื
แต่บุคลิกของซูจวซอโดดเด่น แม้แต่งตัวซ่อมซ่อบ้าง
ทว่ามิได้ด้อยกว่าซูเหม่ยเสียน แลดูสดใสกว่า ส่วนซูเหม่




ี
ื
ี
ู
ี
ยเสียนกลับดูลายตา สองคนน ใครเหนอกว่าดูทเดยวก็ร้






ความจริงแล้วซูเหม่ยเสียนกําลังรอกู้เฉนหรงด้วยความ
ิ


ื
็

ิ
หวัง พอเห็นซูจวซอออกมา นางจึงไม่พอใจเปนธรรมดา
ี
หน้าบึ งทันท “เจ้ามาทําอะไร”





50

ื
ิ
ื

“เกอบลืมบอกน้องหญง คุณชายกู้กลัวว่าเจ้าจะเบอ จึง
ี

ตั งใจชวนข้าไปเทยวทะเลสาบด้วยกัน”









ี

ื

“เจ้า...เจ้าให้ท่าพรองตั งแต่เมอไร”








ิ
ื
ี
ซูเหม่ยเสียนช ซูจวซอด้วยสีหน้าตกใจ ท่าทางนึกไม่ถึง
ิ

ื
ว่ากู้เฉนหรงจะชวนซูจวซอไปด้วย สองคนน คบหากัน
ี
ิ

ื
ตั งแต่เมอไร









ั
ี
ซูจวซอยิ มน้อยๆ “น้องหญงพูดเช่นน ไม่น่าฟงเลย เรา
ิ

ื
ิ
ี
ิ
ครอบครัวเดยวกัน น้องหญงไปได้ ข้าจะไปไม่ได้หรือ”












51