หวนแค้นชะตารัก เล่ม1

ื
ื

ี
ิ

ซูจวซอสีหน้าเบอหน่าย “ข้าไม่มอะไรจะบอกเล่าคุณ
ชาย” ซูจวซอพูดจบก็เตรียมจะไป ขณะทกําลังหันตัวก็
ื


ิ
ี
นึกถึงกู้หลียวนขึ นมา นางชะงักเท้า หันกลับมาถาม “กู้

ู
็
ี
่
เฉนหรง หลียวนร้ความเปนมาของผู้หญงทอยูกับเขา

ิ
ิ
หรือไม่”










ิ
ี
ื
พอเห็นซูจวซอใส่ใจกู้หลียวนอย่างน รอยยิ มบนใบหน้า

ู
่

ของกู้เฉนหรงก็ค้างอยูอย่างนั น ไม่ร้ว่าทําไมเขาจึงเริม
ิ
ี
หงุดหงด “หลียวนมใจให้แม่นางคนน ถ้าไม่ใช่เพราะแม่
ี
ิ
็
นางเปนชาวบ้านธรรมดา เขาคงแต่งงานกับแม่นางแล้ว



เขาร้ว่าท่านพ่อกับท่านแม่คงไม่เห็นด้วยทจะให้แม่นาง

ู
ี

็
็
คนนั นเปนภรรยาหลวง จึงคิดจะรับแม่นางเปนอนุ

ื
ิ
ภรรยา จวซอ เจ้าตัดใจเถอะ!”






37

็
“เขาต้องการรับแม่นางคนนั นเปนอนุจริงหรือ”












ี
ู
ื
ิ
ซูจวซอร้สึกว่ามอะไรไม่ปกติ ถ้ากู้หลียวนร้ว่าแม่นางคน
ู
ี
ี
นั นมลูกมสามแล้ว เหตุใดจึงคิดจะรับแม่นางมาอยูด้วย
่
ี
็
ี
เรื องน มอะไรแปลกๆ นางอยากสืบให้แน่ชัดว่าเปนอย่าง
ี
ไรกันแน่












“เขาต้องการอย่างน จริงๆ”
ี










ื
่
ู
“คุณชายกู้ ร้หรือไม่ว่าแม่นางคนนั นชออะไร บ้านอยูท ี

ไหน”














38

ี
็
ตอนท 56 เจ้าเปนคนของใครในจวนสกุลกู้














39

ื
ิ
ิ
กู้เฉนหรงไม่ตอบ ได้แต่มองซูจวซอ เขานึกอย่างไรก็นึก
ื

ิ
ไม่ออกว่าเพราะเหตุใดซูจวซอจึงชอบกู้หลียวน นางมิใช่

ิ
ี
ผู้หญงหน้าหนาพวกนั น ไฉนจึงหลงกู้หลียวนถึงเพยงน
ี








ื
ิ
ิ

ซูจวซอเห็นกู้เฉนหรงไม่ตอบ ก็ทนรอต่อไปไม่ไหว “ใน


ี
เมอคุณชายกู้ไม่ร้ ข้าไปถามทอนก็ได้”

ื
ู
ื





็
“หญงคนนั นเปนลูกกําพร้า พ่อแม่ตายนานแล้ว เวลาน ี
ิ

ื
ิ
ี
่

อาศัยอยูในบ้านทหลียวนหาให้ จวซอ เจ้าคงไม่คิดจะไป

หานางกระมัง!”














40

ิ
ื

ซูจวซอไม่ตอบรับและไม่ปฏิเสธ









ิ


กู้เฉนหรงยิงสงสัยหนัก แต่เขาก็อยากให้ซูจวซอเห็นชัด
ื
ิ
ิ
ว่ากู้หลียวนรักแม่นางคนนั นอย่างไร ซูจวซอจะได้ตัดใจ
ื









ื
“ในเมอเจ้าอยากไปพบนาง ข้าจะพาเจ้าไป”











“ขอบใจมาก”











“ตามข้ามา”












ิ
กู้เฉนหรงนําทาง ซูจวซอเดินข้างเขา ทั งสองรักษาระยะ

ื
ิ
ี
ห่างก้าวหนึ ง ระยะห่างขนาดน ทําให้กู้เฉนหรงไม่พอใจ
ิ



41

ิ
ี

่
ื
“จวซอ อยูห่างขนาดน คุยกันไม่ถนัด”







“ถ้าคุณชายกู้หูไม่ด ข้าพอจะแนะนําหมอมารักษาให้ได้”
ี










ิ
ี
ี

ื
ี
“ถึงไม่มแม่นางคนน หลียวนก็ไม่มวันชอบเจ้า จวซอ คน
็
ู
เราต้องร้จักตัวเอง เจ้าเปนคนฉลาด น่าจะเข้าใจเหตุผล”









“ยุงไม่เข้าเรื องไม่สมควรอย่างยิง คุณชายกู้ดูแลตัวเองก็
่


พอ”













ิ
ซูจวซอท่าทางเย็นชา ไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย แต่ความ
ื
สัมพันธ์ของทั งสองก็ยังดกว่าตอนพบกันครั งแรกมาก
ี












42

ิ
ิ
ิ
ื
เวลานั นซูจวซอเกลียดกู้เฉนหรงจริงๆ ทว่าตั งแต่กู้เฉน
่
ื
หรงฝาอันตรายเข้าไปช่วยนางครั งนั น ซูจวซอก็ลดความ

ิ
ื
็
ั
ี
็
เปนปรปกษ์กับเขาไม่น้อย ไม่ได้ถอว่าเขาเปนพวกเดยว
กับซูเหมย











่

ิ
กู้เฉนหรงเองก็แปลกใจว่าเหตุใดตนจึงต้องมายุงเกยว
ี
ี

ี
กับเจ้าเด็กคนน นางชอบใครไม่เกยวข้องกับเขาสักนด กู้
ิ
ื
ี


็
หลียวนเปนคุณชายเจ้าสําราญทขึ นชอในเมองหลวง
ื
ผู้หญงทชํ าใจเพราะเขามมากมายก่ายกอง ซูจวซอเจ็บ
ิ
ี
ิ
ื


ี
ี
่
ปวดเสียบ้างก็ด ทําไมต้องมายุงกับนางด้วยเล่า






ี

่
ี

แต่เมอมาเจอกันก็อดไม่ได้ทจะยุงเกยว ราวกับควบคุม
ื

ตัวเองไม่ได้ ไม่เปนไร การจะพบผู้หญงทน่าชนชมอย่าง
็

ื
ี

ิ
่
นางไม่ใช่เรื องง่าย ในเมอเข้าไปยุงเกยวแล้ว ก็ถอเสียว่า
ี


ื
ื
43

ี
็
เปนเรื องด











ิ

ี
ิ
ื
กู้เฉนหรงพาซูจวซอเดินผ่านถนนหลายสาย ในทสุดก็มา
ถึงตรอกเล็กๆ แห่งหนึ ง เปนตรอกค่อนข้างเก่าแก่ คนทน ี
็
ี

ส่วนใหญเปนชาวบ้านธรรมดาทสาละวนกับการทํามา
็
ี

่
หากน
ิ











ี
ิ
ี

ี

กู้เฉนหรงหยุดทประตูหน้าบ้าน ช เข้าไปข้างใน “ทน ี
แหละ”










ิ

ื
ื

ื
ู
ซูจวซอไม่ร้ว่าแม่นางคนนั นกลับมาหรือยัง นางยนมอไป
ี
ิ
เคาะประตู ในนั นมเสียงผู้หญงดังขึ น “ใครหรือ”











44

“คนของจวนสกุลกู้”












็
ู
ี
พอได้ยินว่าเปนคนของสกุลกู้ ในนั นก็เงยบไปคร่หนึ ง กู้
ื
ิ
ู

ิ
็
เฉนหรงเข้ามาหา ถามด้วยความอยากร้ “จวซอ เจ้าเปน
คนของใครในสกุลกู้”










ซูจวซอไม่ใส่ใจ ขมวดคิ วถอยห่างจากกู้เฉนหรง กริยา
ิ
ิ
ิ
ื

ิ
ของนางทําให้กู้เฉนหรงไม่พอใจ นางรังเกยจเขามาก
ี

ี
ี
ขนาดน เชยว พอเข้าใกล้หน่อยก็ถอยห่าง











เพอกลบเกลึอนความอึดอัดใจ กู้เฉนหรงยดตัวตรง
ิ
ื
ื

พึมพําเบาๆ “ไม่เข้าท่า”















45

ิ
่
ิ
ื
ประตูหน้าบ้านเปดออก ผู้หญงคนนั นยนอยูข้างประตู ส ี
ิ
ิ
หน้าตกใจเล็กน้อย ทําท่าเชญ “คุณชายกับแม่นางเชญ

เข้ามา ไม่ทราบว่าท่านทั งสองเปนใครในจวนสกุลกู้หรือ”
็











ื
ิ
ิ
ิ
ิ
ไม่รอให้กู้เฉนหรงเปดปาก ซูจวซอชงพูดขึ นก่อน “คนน ี

็
็
เปนคุณชายรองจวนสกุลกู้ ข้าเปนคนจวนอันผิงโหว คน
็
รักของแม่นางเปนญาติผู้พของข้า ไม่ทราบว่าข้าควร
ี

ี
เรียกแม่นางอย่างไรด”











ู
ี
ิ

ื
ซูจวซอแนะนําอย่างน นางจึงร้ฐานะของคนทั งสอง คิด
ว่าซูจวซอก็คอซูเหม่ยเสียนแน่นอน ไม่มใครคาดคิดว่าซู
ี
ื
ื

ิ
ิ

จวซอจะมายุงกับบ้านน
ื
ี
่












46

ื
ี
ตอนท 57 ไม่กล้าเชอใจใครง่ายๆ


























47

ื
ิ
ิ
ิ
กู้เฉนหรงไม่ขัดคําพูดของซูจวซอ เขาอยากดูว่าซูจวซอ
ื

จะทําอะไรกันแน่










ี
“ผู้น้อยหลีอว คารวะคุณชายกู้กับคุณหนูซูเจ้าค่ะ”










ื

หลีอว ท่าทางนอบน้อม เชอฟง นํ าเสียงอ่อนหวานสดใส
ั

ี
ั
น่าฟงมาก นางพาทั งสองเข้าไปในห้องโถงกลาง หลัง


ี


จากทั งสองนังลงแล้ว หลอว ก็รินชาให้
ี








ี
“แม่นางหลีนังสิ!” กู้เฉนหรงช ไปทเก้าอ ว่างข้างซูจวซอ
ิ

ี

ี
ิ


ื
ี

ี

ี

หลีอว นังลง คนของสกุลกู้กับจวนอันผิงโหวมาทนยามน
ี


หลีอว ไม่ร้ว่าทั งสองมจุดหมายอะไร จึงเริมกังวล ทําท่า
ี
ู

ี
ั
ว่าง่ายเชอฟง

ื
48

ี

“หลีอว ลูกของเจ้าสบายดหรือ”
ี









ิ
ิ
ื

ื

ซูจวซอพูดโพล่งออกมา กู้เฉนหรงกําลังดมชา พอได้ยิน
คําพูดน ก็เกอบสําลัก
ี
ื








ื
ี
ี
ี

ื
ี


ี
หลีอว หน้าซด หลุบตาทันท มอทซ่อนในแขนเสื อมเหงอ
เย็นผุดออกมา “ข้าไม่ร้ว่าคุณหนูซูพูดอย่างน หมาย
ู
ี
ความว่าอย่างไร ข้าไม่เข้าใจ”








“ร้อยูแก่ใจอย่าพูดว่าไม่ร้เรื อง ข้าส่งคนมาสืบความเปน
่
ู
ู
็
่
่
่
ี

มาของแม่นางหลีแล้ว มลูกอยูทหมูบ้านหวงเฉา หรือจะ

ี
ให้ข้าพามาแม่นางหลีจึงจะยอมรับ ถ้าข้าให้คนพาเด็ก






49

มาจริงๆ ถึงตอนนั นไม่แน่อาจจะได้รับบาดเจ็บ”












ิ
ื

ซูจวซอยิ มเรียบๆ หากแต่แววตากลับเยอกเย็น สําแดง
ื
ี
ี


อํานาจบบคั นคน นางเองก็อยากทดสอบหลีอว เมอคร่ ู
ื
นางคิดมาตลอดทาง มความเปนไปได้ทหลีอว จะหลอกกู้
ี


็
ี
ี
ื

หลียวน เพอพิสูจน์ความเข้าใจของตน จึงพูดออกมาเพอ

ื
ทดสอบ










ู
ี

ิ
ปฏิกริยาของหลีอว ทําให้นางร้ว่าการคาดเดาของนางถูก
ต้อง












ี
ื

หลีอว รีบลุกขึ นคุกเข่าลงกับพ นทันท “คุณหนูซู อย่าทํา
ี
ร้ายเด็ก เรื องน ไม่เกยวกับเด็กเลย”
ี

ี







50

ื
ี
“หลีอว เจ้าบังอาจจริงๆ กล้าหลอกพหลียวน เจ้าถอว่า

ี
็

ี
ี
ี
ู
สกุลกู้เปนอะไร ทั งๆ ทมสามมลูกอยูแล้วยังไม่ร้จักครอง
ี
่
ตัว เจ้าอยากทดสอบเสน่ห์ของตัวเอง หรือคิดว่าคนอนโง่

ื
กันแน่”











ี

พอถูกคาดคั นหลีอว ก็ตัวสันเทิ ม นางหวาดกลัวมาก แค่

ี
ี
กลับไปครั งเดยว ไฉนจึงมคนเห็นได้









กู้หลียวนมผู้หญงตั งมากมาย จวนสกุลกู้ไม่น่าจะยุง
ี
่
ิ

เกยว ทําไมจึงส่งคนมาสืบนางเปนพิเศษ
ี
็









็

นางนึกขึ นได้ว่าเมอวานกู้หลียวนบอกว่าจะรับนางเปน
ื






51

็
อนุ หรือจะเปนเพราะเหตุน ี











่
นางไม่เคยคิดจะเข้าไปอยูในจวนสกุลกู้ แค่อยากจะได้


ิ
เงนจากกู้หลียวนมาใช้จ่ายในครอบครัว อกทั งกู้หลียวน
ี


ก็หน้าตาด อ่อนโยนกับนาง นางเองก็ซาบซึ งใจไม่น้อย
ี


ี
่
ู
็
อยากเปนคนร้ใจอยูเคยงข้างกู้หลียวน








ิ
กู้เฉนหรงยังคงไม่พูดไม่จา เขาเข้าใจแล้วว่าทําไมซูจวซอ
ื
ิ

จึงอยากพบหลีอว นางใส่ใจกู้หลียวนจริงๆ เรื องลับ
ี



ี
ขนาดน นางยังสืบจนได้











“ข้าเปล่านะ ข้ารักคุณชายกู้จริงๆ ถึงได้...”















52

ี
ิ
“ถึงได้เหยยบเรือสองแคม ทั งอยากได้เงนจากพหลียวน
ี
ี
ี
แต่ก็ไม่อยากทิ งลูกทิ งสาม หลอว เจ้ามันร้ายนัก”

ี







“คุณหนูซูไว้ชวิตข้าเถอะ ขอร้องละคุณหนูซูปล่อยข้า
ี



เถอะ ข้าจะรีบไปจากคุณชายกู้ ลูกข้าเพิงขวบกว่า



ี
คลอดก่อนกําหนด อ่อนแอข โรค เดิมทข้าร้องเพลงอยูท ี
่
ี

โรงนํ าชา นึกไม่ถึงว่าคุณชายกู้จะถูกใจข้า ข้าเห็นคุณ



ื
ชายกู้ชอบข้าก็เลยเกดความโลภขึ นมา ข้าจะคนเครื อง
ิ


ิ
ี
ประดับและเงนทองทั งหมดทคุณชายกู้ให้ ขอเพยงคุณ
ี

หนูซูปล่อยข้า”












ี
ี
หลีอว พูดพลางโขกศรษะสองครั ง นางกลัวจนตัวสัน















53

ื

ี

ิ
็
ซูจวซอไม่ใช่คนทวางเฉย ทั งชาติก่อนและชาติน ก็เปน
ี
ิ
ี
ี
อย่างน นางใจดกับคนใกล้ชดไว้ใจได้ หลังจากถูกกู้เหย ี

ื
ยนกับซูเหมยหักหลัง เวลาน นางจึงไม่กล้าเชอใจใคร
ี
ี
ง่ายๆ อกแล้ว


































































54

ี
ตอนท 58 อย่ามายุงเรื องของข้า
่






















“ทําตามทข้าบอกแล้วข้าจะปล่อยเจ้า ไม่เช่นนั นข้าจะ

ี


ิ
ู
ี
บอกเรื องราวทั งหมดให้อาหญงร้ ถ้าอาหญงร้เรื องน เจ้า
ิ
ู
็
คงร้ว่าผลจะเปนอย่างไร”
ู









ี

ิ

ซูจวซอมองหลีอว อย่างวางอํานาจ นํ าเสียงราบเรียบแต่
ื
แววตาข่มขู่ หลอว ร้ดว่าถ้านายหญงสกุลกู้ร้เรื องน จะเปน
ิ
ู
็
ี
ี
ี
ี
ู


อย่างไร คงส่งคนมาฆ่านาง พอถึงตอนนั นกู้หลียวนซึง
ถูกนางหลอกก็ไม่แน่ว่าจะช่วยนาง







55

ู
ถ้ากู้หลียวนร้ความจริง นางคิดว่ากู้หลียวนคงไม่เอาเรื อง


ี
น ไปบอกคนจวนสกุลกู้ ถ้านางขอร้อง เขาคงปล่อยนาง



แน่













ี
ื
ิ


หลีอว เริมกลัวซูจวซอ นางพยักหน้ารัว “คุณหนูซูอยาก
ให้ข้าทําอะไรก็บอกมาเลย”










“ข้าให้เจ้ารีบกลับไปหมูบ้านหวงเฉา ไปอยูกับลูกกับสาม ี
่
่
่
ของเจ้า”













ื
ิ
หลีอว เข้าใจความหมายของซูจวซอ หมายถึงให้กู้หลี
ี

ยวนดูให้เห็นกับตา








56

ี
ี
ถ้าทําอย่างน จะทําให้กู้หลียวนโกรธมากกว่าทนาง
ี
ี
สารภาพเอง แต่เวลาน นางไม่มทางเลือก แม้นางอยาก


ิ
ได้เงนทองและความอ่อนโยนจากกู้หลียวน แต่นางร้ด
ี
ู
สุดท้ายแล้วนางก็ต้องไปจากกู้หลียวน













ี
ู
“ข้าร้ว่าจะทําอย่างไร คุณหนูซูวางใจ เดยวข้าจะกลับหมู ่

บ้านหวงเฉา”
่










ี

ื
“อย่าอวดเก่งเล่นเล่ห์กับข้า มิเช่นนั นคนทพลอยเดอด

ื
ร้อนไปด้วยก็คอลูกเจ้ากับสามเจ้า แล้วเจ้าจะเสียใจภาย
ี

หลัง”

















57

ู
ู
“คุณหนูซู อย่าทําอะไรลูกกับสามข้า เขาไม่ร้เรื องร้ราว
ี

ี
ี
ด้วย เรื องน ข้าผิดเอง ลูกกับสามข้าไม่ได้ทําอะไรผิด ข้า

ี

จะทําตามทคุณหนูซูบอกทุกอย่าง”










หลีอว พูดพลางบบนํ าตา ท่าทางน่าสงสาร แต่นํ าตาของ
ี
ี

ิ

นางไม่มประโยชน์แม้แต่น้อยสําหรับซูจวซอ
ี
ื








ื


ิ
ี
ี

่
อะไรทควรจะพูดก็พูดหมดแล้ว ซูจวซอไม่คิดจะอยูทน ี
ี
ิ
ต่อไป นางหันหลังออกไปจากเรือนของหลีอว กู้เฉนหรง

่
ื

ตามออกมา เขาคลีพัดในมอออก “เจ้าชอบยุงเรื องของ
หลียวนจริงๆ”











“ข้าชอบยุงเรื องของเขา แล้วเกยวข้องอะไรกับคุณชายกู้”

ี
่







58

ิ
ิ
ี


ซูจวซออยากยุงเรื องของใครย่อมไม่เกยวอะไรกับกู้เฉน
ื
่
ี
หรง เพยงแต่ทําให้กู้เฉนหรงไม่สบายใจเท่านั น เขาเองก็
ิ
บอกไม่ถูกว่าความไม่สบายใจน มาจากไหน เขาไม่อยาก
ี


ื

ิ
ื
ิ
ให้ซูจวซอเอาใจใส่ผู้ชายคนอนมากเกนไป







ื
็
“เจ้าไล่หลีอว ไป หลังจากนั นจะเปนอย่างไร ถอโอกาส

ี
ี

เข้าแทนทหรือ”









“อย่ามายุงเรื องของข้า”
่











ิ

ื
ี
ื

กู้เฉนหรงโกรธจนพูดไม่ออกเมอถูกซูจวซอกดกันออก
ิ
ห่างไปไกลลิบ เขาพยายามสะกดความไม่สบายใจไว้






59

ิ
ี
“ช่วงน หลียวนไม่ค่อยสบาย ต้องกนยาตลอด”










่
็
ิ
ุ
“เขาปวยเปนอะไร รนแรงหรือไม่ เกดอะไรขึ น”







ิ
ื
แววตาซูจวซอเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างลํ าลึก ถาม


ี
ิ
รัวหลายคํา ในทสุดกู้เฉนหรงก็ทนไม่ไหว หน้าบึ ง “เขา

ิ

็
ื
เปนริดสีดวงทวาร จวซอ เจ้าจะไปดูไหมเล่า”









ิ
ื
ิ

ชัดเจนว่ากู้เฉนหรงแกล้งหลอกตน ซูจวซอจึงเริมหงุด
หงด ยกเท้าขึ นเหยยบเท้ากู้เฉนหรงอย่างแรง ความจริง
ิ
ิ
ี
แล้วกู้เฉนหรงหลบได้ แต่ไม่หลบ จึงโดนอย่างจัง
ิ












ี
เจ้าเด็กนแรงเยอะจริงๆ พอเหยยบโดนก็เจ็บจนร้องโอย
ี




60

ิ
ื
“ซูจวซอ เจ้า...”










ี

“วันหลังไม่ต้องโผล่หน้ามาให้ข้าเห็น เรื องทให้ข้าช่วยข้า

ก็ช่วยแล้ว ระหว่างเราถอว่าไม่มอะไรติดค้าง กู้เฉนหรง
ื
ี
ิ

่
ี
ข้าขอพูดอกครั ง ข้าจะทําอะไรเจ้าไม่ต้องมายุง”









ื

ซูจวซอพูดจบก็จากไปโดยไม่หันมา กู้เฉนหรงขมวดคิ ว
ิ
ิ
ี
ี
ิ
ผู้หญงคนน ไม่มหัวใจ เย็นชา ดูไม่ออกหรือว่าเขาเอาใจ
ใส่นาง













ิ
ตัวเองก็บ้าอยูแล้ว อยูดๆ ยังมาทําให้ซูจวซอโมโหทําไม
ื
ี
่
่
็
ี
ิ
ี
ผู้หญงคนน ไม่อ่อนโยนไม่อ่อนหวาน ไม่มความเปน



61

ื
ิ
กุลสตรีสักนด ตนหาเรื องเดอดร้อนใส่ตัวแท้ๆ เขาสาบาน



ี
ื
ว่าต่อไปจะไม่ไปหาซูจวซออก
ิ








ี

ู
เขาจะปลีกตัวออกห่างจากผู้หญงทไม่ร้จักผิดชอบชัวด ี
ิ
คนน ี



























































62

ี

ิ

ื
ตอนท 59 หญงน่าเบอ




















ี
ิ
เวลาน กู้เฉนหรงกําลังโมโห และอยากตัดความสัมพันธ์

ี
กับซูจวซออย่างเด็ดขาด หญงผู้น ช่าง...ช่างน่าเบอจริงๆ
ิ
ิ


ื
ื





ิ
ิ

ิ
หลังจากซูจวซอไปแล้ว ชงซานคนรับใช้ของกู้เฉนหรงก็
ื
เข้ามา พอเห็นคุณชายผู้เปนนายเดินกะเผลก ก็ถามด้วย
็


ี
ความแปลกใจ “คุณชาย ทําไมเดินกะเผลกอย่างน เล่า”





63

ิ
“ไม่ต้องพูดมาก” กู้เฉนหรงรวบพัด ใบหน้าบึ งตึง











็
ิ
ี
พอเห็นผู้เปนนายอารมณ์ไม่ด ชงซานก็ไม่กล้าถามต่อ
็
็

พูดอย่างเปนการเปนงาน “คุณชาย เรื องทให้ข้าไปสืบ
ี
ข้าสืบได้ชัดเจนแล้ว”











ิ
พอได้ยินว่าสืบเรื องได้ชัดเจนแล้ว สีหน้าของกู้เฉนหรงก็



็
ี
เครียดทันท “สภาพเปนอย่างไร”











ี
็
ี
่
“หยกสีเลือดในพูกระบทคุณชายเก็บได้เปนหยกสีเลือด

ี
ชั นด ผลิตทเมองหว่านแคว้นเจยง ผู้น้อยสืบถามได้
ี
ื
ี

็
ความว่าหยกสีเลือดเปนของหายากมาก ซินอ๋องแห่ง





64

ี
็
แคว้นเจยงชอบหยกเปนพิเศษ สะสมหยกลํ าค่าหายาก


ิ

่
ทุกชนด หยกสีเลือดเมองหว่านล้วนอยูในมอของซินอ๋อง
ื
ื
ี
ี
็
่
ี

่
ี
พูกระบน มประดับด้วยหยกเลือดลํ าค่า เปนพูทถักอย่าง

ประณต”
ี





็
“ผู้น้อยสืบได้ว่าเปนผลงานถักของกองถักทอกรมวัง กอง



ิ
ี
ถักทอมหน้าททําเครื องประดับงามวิจตรทุกอย่างให้ราช

ี
ตระกูลโดยเฉพาะ นึกไม่ถึงว่าจะสาวไปถึงตัวของซิน




ื
อ๋องผู้กุมอํานาจสําคัญในเมองหว่าน”











ี
ี
่
ี

ชายกลางคนมพูกระบอย่างน แสดงว่าเขาได้รับความไว้
วางใจจากซินอ๋องเปนพิเศษ คงเปนคนสนทของซินอ๋อง


็
ิ
็
ี
เหตุใดคนเช่นน จึงต้องตามล่าสังหารตนด้วย










65

ี
ู
“ข้าร้แล้ว เรื องน อย่าบอกใคร”










“ผู้น้อยเข้าใจแล้วขอรับ”











่
ิ
กู้เฉนหรงจมอยูในห้วงคํานึง ชาติกําเนดของตนซับซ้อน
ิ


ี
ี

ี
กว่าทคิด เกยวพันไปถึงราชตระกูลแคว้นเจยง หรือว่า
บิดาบังเกดเกล้าของตนเคยเปนศัตรคูอาฆาตกับซินอ๋อง
่
็
ู
ิ







ี
ิ
ื

เดิมทเขาไม่คิดจะสืบหาชาติกําเนดของตน ในเมอทอด
ทิ งเขา เขาก็ไม่จําเปนต้องไปหาพวกเขา แต่เวลาน เรื อง
ี
็


ราวถึงขั นคุกคามชวิตของเขา เขาไม่อาจนังดูต่อไปโดย
ี


ี
ไม่ใส่ใจ เรื องน ต้องสืบให้แน่ชัด ไม่เช่นนั นคงไม่ร้ว่าทําไม
ู







66

ตนจึงต้องตาย












ู
เขายังไม่ร้ว่าตนเองเคยผ่านเหตุการณ์อะไรมาบ้าง พวก


ี
ี

นั นอาจจะมาหาเขาอกทุกเมอ เช่นน แล้วเขาต้องไม่ใกล้
ื
ิ
ื
ิ


ื
ชดซูจวซอเกนไป จะได้ไม่พลอยทําให้ซูจวซอลําบาก
ิ
ิ



ี
ิ
ี
่
ดูสิ อยูดๆ ไฉนจึงนึกถึงผู้หญงคนนั นอกแล้ว








ื
ี
ื
ิ


คนนั นจอหลานช่วยจัดทนอนให้ซูจวซอ พร้อมกับ

ื
รายงานอย่างนอบน้อม “คุณหนู เตยงเรียบร้อยแล้ว
ี
เชญพักผ่อนเจ้าค่ะ”
ิ











ื
ิ
ื
ซูจวซอวางหนังสือในมอลง พยักหน้า “เจ้าเองก็นอนเร็ว




67

หน่อย!”













ี
ี

ื
พูดจบซูจวซอก็ลุกเดินไปทเตยง จู่ๆ ก็เห็นถุงเครื องหอม
ิ
ี

ี
ทไม่เคยเห็นมาก่อนแขวนทราวเตยง จึงถามขึ น “ถุง
ี


ี
เครื องหอมนใครเอามาให้หรือ”








ี
็
“คุณหนู นเปนถุงเครื องหอมทฮูหยินรองให้คนเอามา

ี
ผู้หญงในจวนมกันทุกคน บอกว่าใช้ทําให้สงบจตใจเจ้า
ิ
ี
ิ
ค่ะ”












“เอาลงมา”













ื
จอหลานไม่ถามอะไร เอาถุงเครื องหอมลงมาจากราว





68

ิ
ื

ี
เตยง แต่ไม่เข้าใจเจตนาของซูจวซอ นางพูดต่อ “ผู้น้อย
ี
ี
ลองดมถุงเครื องหอมแล้ว ในน มตัวยาสงบใจจริงๆ เมอ
ื

่
่
ู
ก่อนพ่อของผู้น้อยปวยอยูนาน ผู้น้อยจึงพอจะร้จักตัวยา

เจ้าค่ะ”











ี
“จอหลาน เวลาอย่างน ฮูหยินรองเอาถุงเครื องหอมมาให้
ื


ื
่
ี
คงมิใช่เพราะหวังดแน่ เบ องหน้าคูต่อสู้ ต้องระวัง
ี
ทุกอย่างให้ด”











ิ
ซูจวซอรับถุงเครื องหอมจากจอหลาน แล้วเปดออกมา

ิ

ื
ื
๊
เทของทั งหมดในถุงลงบนโตะ










ื
จากนั นนางก็ทําท่าให้จอหลานเอาตะเกยงนํ ามันมา ใต้
ี







69

ิ
่
ื
แสงตะเกยง ซูจวซอเห็นแมงปองตัวเล็กๆ ตัวหนึ ง มันไม่
ี
ขยับเขย อน เหมอนกับตายแล้วอย่างนั น
ื
ื












































































70

ี
ิ

ตอนท 60 จตใจโหดร้าย






















ี

ื
ี
่
ี
พอเห็นข้างในมแมงปอง จอหลานก็หน้าซด ไม่มเหตุผล
่
ทจะเอาแมงปองใส่ไว้ในถุงเครื องหอมสงบใจ อกทั งปาก
ี

ี
ื
่
ถุงก็ไม่ได้ผูกเงอนตาย แมงปองตัวน ก็ตัวเล็ก ถ้ายังมชวิต

ี
ี
ี
่
อยูอาจจะคลานออกมา








ี
่
ี
“ทําไมมแมงปองตายอยูในน ได้”
่









ี
ซูจวซอยิ มหยัน “น่ากลัวว่าจะมิใช่แมงปองตาย เพยงแต่
่
ื
ิ

71

่
มันถูกรมยาจนสลบไป นางฟางคงไม่เอาแมงปองตายใส่




ี
ื

ี
ไว้ในน แน่ จอหลาน รีบไปทห้องของท่านแม่กับเหลียงอิน
เอาถุงเครื องหอมทั งหมดมาน ดึกแล้ว อย่าทําให้ท่านแม่
ี


กับน้องตกใจ”












“เจ้าค่ะ บ่าวจะไปเดยวน ”
ี
ี











ื
ื
จอหลานรีบออกไปอย่างรวดเร็ว ซูจวซอมองดูเครื อง
ิ
หอมบนโตะ นางโยนของพวกน ทิ งไปก็ได้ แต่ถ้าทิ งก็
ี
๊

เสียดาย












ี
ในเมอนางฟางโหดร้ายอย่างน นางก็จะตอบโต้ด้วยวิธ ี

ื
ี
่
ี
เดยวกัน แมงปองนควรเก็บไว้ให้ด นางจะให้นางฟางรับ

ี





72

ี

ผลกรรมทก่อไว้










ี
ู

ี
ื
คร่เดยวจอหลานก็เอาถุงเครื องหอมอกสองถุงมาให้ ใน
นั นก็มแมงปองสองตัว ซูจวซอเอาแมงปองสามตัวใส่ไว้

ิ
ี
่
่
ื
ในขวดเคลือบ แล้วให้จอหลานเอาถุงเครื องหอมแขวนไว้

ื
ทราวเตยงตามเดิม
ี
ี










ุ
ี
“จอหลาน พร่งน เจ้าออกไปหาหมอยาเร่ ให้เขารีดพิษ
ื

ของแมงปองทั งสามตัวออกมา เรื องน ต้องเก็บเปนความ
็
ี
่

ลับ อย่าให้แพร่ออกไป”













่
รีดพิษแมงปองไม่ใช่เรื องยาก ในเมอนางฟางส่งยาพิษ
ื
ี
มาให้ถึงห้องด้วยตัวเอง นางจึงไม่พลาดโอกาสน แน่









73

ี
ี
ื

แทนทีจะออกไปซ อยาพิษข้างนอก มิสู้ใช้พิษทมอยู ่








ื
จอหลานพยักหน้า “บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”









ื
พูดจบจอหลานก็คุกเข่าลง สีหน้าละอายใจ “คุณหนู



ี
โปรดอภัย เรื องน บ่าวสะเพร่า บ่าวนึกว่าดมดูก็ได้แล้ว


ี
นึกไม่ถึงว่าในน จะมกับดัก ถ้าไม่ใช่เพราะคุณหนู
ี


รอบคอบ คุณหนูอาจจะถูกทําร้ายไปแล้ว”












ี
ื
“เรื องน ไม่โทษเจ้า วันหลังระวังให้ดก็แล้วกัน จอหลาน
ี

จําไว้นะ ในจวนน ทุกทเต็มไปด้วยอันตราย พวกนั นไม่

ี
ี

ี
ื
กล้าลงมอซึงหน้าจึงทําลับหลัง เวลาน กําลังเรายังน้อย

ต้องคอยระวังตัว”










74

ื
ี


ื
่
เมอก่อนจอหลานไม่ได้นึกถึงเรื องน พอเห็นแมงปองพิษ


นางจึงเข้าใจความหมายทซูจวซอพูด ครอบครัวใหญน ม ี
ี
ิ
ื
่
ี

อันตรายมากกว่าทนางคิด
ี







ื
ิ
มิน่าวันนั นตอนทซูจวซอพานางกับน้องสาวมาถึงจึงได้

ี
ี
ถามอย่างนั น การได้รับใช้เจ้านายอย่างน นางไม่ร้สึก
ู

เสียใจ











็
ซูจวซอเติบโตมาในจวนโหวตั งแต่เล็ก นางเปนบุตรีบ้าน
ิ
ื

ี
ใหญย่อมไม่มใครมาทําอะไรนางต่อหน้า แต่ลับหลัง
่

ี
ี
กลับมเรื องเลวร้ายไม่น้อย นางจึงคุ้นเคยกับเรื องพวกน ด ี















75

ื

ื
ิ
พอเห็นจอหลานไม่พูด ซูจวซอก็ยิ มเล็กน้อย ดวงตาฉาย

ประกายความมันใจ “กลัวหรือ”










ู
“อยูกับคุณหนู บ่าวไม่กลัว บ่าวร้ว่าคุณหนูคงไม่อยูใน
่
่

เรือนหลังเล็กน ตลอดไป”
ี










“เรือนหลังเล็กน จะเปนบ้านของข้าได้อย่างไร เดิมทจวน
ี
ี
็

ี
็
็
อันผิงโหวควรเปนของซูเหิง พวกเขาเปนเพยงนกกาเหว่า
ทมายึดรังนก อย่างมากก็สองป พวกน ต้องถูกไสหัวออก

ี
ี
ี
ไปจากจวนอันผิงโหว”














จอหลานตะลึงในพลังแห่งความมุงมันในแววตาของซู
ื
่
ู
จวซอ เวลาสองปนางคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก นางไม่ร้ว่า
ี

ื
ิ





76

ื
ื
ิ

ู
ซูจวซอจะทําอย่างไร ร้แต่ว่าซูจวซอต้องทําได้ตามความ

ิ
ิ

ปรารถนา และนางจะติดตามซูจวซอไปตลอด เปนการ
ื
็
ิ


ี
ื
ตอบแทนซูจวซอทยอมรับนาง






ิ
ื
ุ
ิ
ี
วันร่งขึ น จู่ๆ ซูจวซอก็ได้รับเทยบเชญ ซูเหมยเรียกไปพบ





ื

ื
ิ

ขณะทรับเทยบเชญ ซูจวซอจับไว้ในมอแน่น สายตาฉาย
ี
ิ
ี
ั

ี
แววแค้นฝงลึก ในทสุดซูเหมยก็ปรากฏตัวแล้ว






นางนึกถึงภาพการพบกับซูเหมยไว้ก่อนแล้ว เวลาน นาง
ี


ยังไม่มฐานทมันคง เมออยูต่อหน้าซูเหมยจึงต้องอดกลั น
ี



ื
ี
่
ี
็
นางอยากดูให้ชัดว่าสตรีใจคอโหดเ**◌้ยมผู้น เวลาน เปน
ี
อย่างไรบ้าง









77

ซูเหมย ไม่ได้เจอกันนานแล้วนะ













































































78

ี

ตอนท 61 นางไม่ใช่อาข้า





















ี
ิ
ื
ิ

พอได้รับเทยบเชญ นางหวังก็มาแต่งผมให้ซูจวซอด้วย
ตัวเอง











ี

ซูจวซอนังทหน้ากระจกทองเหลือง ไม่พูดไม่จา ในสมอง

ิ
ื

ี
ี

ผุดภาพทุกอย่างในอดตทซูเหมยเคยกระทําต่อตน ยิง

ี
ื

่
คิดเพลิงแค้นในใจยิงลุกโหม มอทั งสองข้างทซ่อนอยูใต้
แขนเสื อจับกันแน่น กระทังเล็บจกลงไปในเน อก็ยังไม่ร้ ู
ิ

ื
ตัว










นางหวังยนอยูข้างหลังหวผมให้ซูจวซอ ไม่ได้สังเกตเห็น
ื
ี
่

ื
ิ
1

ิ
ิ
ื

ื
ความแค้นในแววตาของซูจวซอ พูดกําชับว่า “จวซอ
จวนสกุลกู้แม้เทยบวังไม่ได้ แต่เวลาน อาของเจ้าก็ได้รับ
ี
ี
็
ู
พระราชทานบรรดาศักดิ เปนฮูหยินขั นหนึ ง แม่ร้ว่าเจ้าไม่


ชอบคนจวนสกุลกู้ แต่เวลาอยูต่อหน้านางต้องรักษา
่



ี
ธรรมเนยม อย่าเสียมารยาท”










“ท่านแม่ นางไม่ใช่อาข้า”












ซูจวซอหลุบตา ปกปดอารมณ์ในดวงตา ขนตายาวฉาย
ิ
ื
ิ
ื
เงามดออกมาทางหางตา










็
มอของนางหวังชะงัก แล้วพูดต่อ “คนเราจําเปนต้อง
ื


ี
รักษาธรรมเนยม ถ้าเจ้าเสียมารยาทต่อหน้าท่านอา แม่



เกรงว่าเจ้าจะลําบาก ครอบครัวสกุลกู้ยิงใหญ เราแม่

่



2

หม้ายลูกกําพร้าอย่าทําให้ครอบครัวสกุลกู้ไม่พอใจด ี




กว่า”











ี
ู
“ท่านแม่ ข้าร้แล้ว ท่านแม่ไม่ต้องห่วง ข้ามแผนในใจ

่
อยู”












ี
ื
ื
“จอหลาน จอซู เจ้าสองคนคอยดูให้ด ป้าซ่งก็สอนเจ้า
ื
สองคนแล้ว วันหลังพวกเจ้าช่วยทําผมให้จวซอกับ
ิ


ื
เหลียงอิน เจ้าทั งสองอายุยังน้อย มอไม้คล่องแคล่ว”










็
นางหวังเรียกสองพน้องเข้ามาหา ทั งสองเปนลูกชาว
ี

บ้านยากจน ไม่ร้จักทําผมให้คนสกุลใหญ แต่ป้าซ่งกับ
ู
่


นางหวังทําเปน เวลาจะไปงานเลี ยงนางหวังเปนคนทํา
็
็









3

ี
ื
ิ

่
ผมให้ซูจวซอเอง สองพน้องคอยดูอยูข้างๆ






ิ
ื
หลังจากทําผมเสร็จ ซูจวซอทาแป้งลงชาดเล็กน้อย

ื
ี
็
ู

เปลียนเส อผ้าเปนสีเขยวอ่อน ดูสดใส รปร่างสูงโปร่งดู
สะดุดตา










ิ

ื
นางหวังพูดพึมพํา “จวซอลูกแม่โตแล้ว”









ื
ี

“ท่านแม่ ข้าไปก่อนนะ จอซู วันน เจ้าไปกับข้า”







ื

นางให้จอหลานออกไปจัดการเรื องแมงปอง คราวน จึง
ี
่
ื
ื

็
พาจอซูไปด้วยเปนกรณพิเศษ จอซอขานรับ แล้วติด
ี
ื

ิ
ื

ตามซูจวซอออกไปจากจวนอันผิงโหว




4

ี
่
ทั งสองขึ นรถม้าซึงรออยูข้างนอก คนขับรีบออกรถทันท

ิ
่

ี


ี
มุงหน้าไปยังจวนสกุลกู้ นเปนครั งแรกทซูจวซอไปจวน
็
ื


็
ี

ื
สกุลกู้หลังจากทเปลียนจากซูหลิ วเปนซูจวซอ สถานทท ี
ี

ิ
่
ี
ื
่
นางเคยอยูมาห้าปตั งอยูเบ องหน้าไม่ไกลนัก
่
“คุณหนู คุณหนูใหญไปจวนสกุลกู้แล้ว”









ิ

พอรถม้าของซูจวซอออกไป เฉยวชุ่ยก็รีบรายงานซูเหม่

ี
ื

ี
ยเสียนทห้อง









ื
ิ

ิ
พอได้ยินว่าซูจวซอไปจวนสกุลกู้ ซูเหม่ยเสียนก็ย มหยัน

ี
“นางทําเอิกเกริกอย่างน ท่านอาต้องสังสอนนางแน่









5

ี
เดยวคงได้ดูละครสนุกๆ แล้ว”









ี
“คุณหนูไม่จําเปนต้องลดตัวไปเทยบกับนาง ในจวนอัน
็


ี
็
็
ผิงโหว คุณหนูเปนคุณหนูทแท้จริง นางเปนแค่ลูก

ี

กําพร้าทมาอาศัยเท่านั น”









ู
“แต่นางไม่ร้จักเจยมตัว ทําท่าจองหอง ข้าเห็นแล้วอด
ี


ี
ื
โมโหไม่ได้ นางถอดอย่างไร พ่อนางก็ตายไปนานแล้ว


ยังถอตัวเปนคุณหนูใหญอยูได้ ไทเฮาก็เลอะเลือน ยังจะ
่
ื
่
็

ี
ี
่
ี
เรียกนางเข้าเฝ้า นางเปาใบไม้ไม่กใบมอะไรดหรือ
็
ี
ี
ิ
ผู้หญงคนน ต้องเปนนางปศาจแน่”








็
ซูเหม่ยเสียนด่าด้วยความโกรธทตนไม่ได้รับความเปน
ี








6

ธรรม










ี

เฉยวชุ่ยคร่นคิด แล้วจู่ๆ ก็พูดขึ น “คุณหนู ผู้น้อยได้ยิน
ุ

่
ิ

ี
มาว่าหลังจากคุณหนูใหญกระโดดนํ านสัยเปลยนไป
มาก หรือว่านางโดนอะไรเข้าสิง ไม่เช่นนั นทําไมถึงใจ




ี
่
ี
กล้าอย่างน ทําเรื องใหญโตได้ขนาดน ”








ี
คําพูดของเฉยวชุ่ยทําให้ซูเหม่ยเสียนนึกขึ นได้ นาง




ิ
หัวเราะออกมาทันท “ไม่ว่านสัยนางจะเปลียนไปเพราะ
ี
ี
อะไร เราเพยงแต่ไปหาหมอผให้มาบอกว่านางโดนผเข้า
ี
ี

ื


ี
สิง พอถึงตอนนั นข้าไม่เชอว่าจะจัดการนางไม่ได้ เฉยว
ิ
ี
ชุ่ย รีบไปหาหมอผ เลือกคนทมชอเสียงหน่อย จ่ายเงน
ี

ื

ี
ให้มากหน่อย”











7

ี
ี
ตอนท 62 ซูเหมยหลังจากผ่านไปยสิบป ี













8