หวนแค้นชะตารัก เล่ม1

หนุ่มคนหนึ งกระโดดลงมาจากหลังคาบ้าน













ี
ี
ี
ชายคนน ดูอายุประมาณยสิบกว่าป สวมเสื อคลุมยาวสี
คราม












เรือนผมสีดําดุจหมึกมเกล้าหยกรัดผม หน้าตาด จมูก
ี
ี

่
ี

โด่ง ริมฝปากบาง ผิวพรรณผุดผ่องดังหยก ดวงตาลุมลึก

ี
เร้นลับ ราวกับว่าหากมองซํ าอาจจะถูกดูดเข้าไป มความ


สง่างามสูงส่งอยูในตัวตามธรรมชาติ ดูก็ร้ว่าชาติกําเนด
ิ
่
ู

ไม่ธรรมดา












ี
ื

ิ
ื
ซูจวซอหรี ตามองชายหนุ่มเบ องหน้า คนผู้น นางร้จัก
ู
ื
ี
ิ
ื
ความทรงจําของซูจวซอมคนน และซูจวซอในอดตก็รัก

ี

ิ
ี
48

ื
ิ

เขา แม้ทั งสองเคยพบกันบ้าง แต่หัวใจของซูจวซอยังจด

จําเขาอย่างแน่วแน่












ี
ี

ี
ู
รปร่างหน้าตาอย่างน นเอง ไม่แปลกทซูจวซอจะประทับ
ื

ิ
ใจ แต่น่าเสียดาย เขาคนน เปนลูกบุญธรรมของซูเหมย
็
ี






ี
ในอดตชาติ หลังจากทนางตาย ซูเหมยก็แต่งงานกับกู้เห
ี

ี

ยยนอย่างราบรื น สองปต่อมานางไม่มวแววว่าจะตั งท้อง
ี

ี
ี
ด้วยความร้อนใจ นางจึงรับเลี ยงเด็กชายอายุห้าขวบคน


หนึ ง เด็กคนนั นก็คอกู้เฉนหรง
ื
ิ










็
ต่อมานางคลอดลูกแฝดเปนเด็กชายสองคน ฐานะลูก


ื
บุญธรรมในจวนทําให้เขาลําบากใจ แต่ซูเหมยดูเหมอน









49

ว่าจะดูแลลูกบุญธรรมได้ไม่เลว อย่างน้อยก็ไม่ได้เลี ยง




ี
็
เขาให้เปนคนเกกมะเหรก ดกว่าลูกแท้ๆ ของนางมาก











็
ี
็
ิ

ื
เมอเปนคนของสกุลกู้ จึงเปนธรรมดาทซูจวซอไม่สนใจ
ื

ี
เขา และไม่อยากใส่ใจด้วย ขณะทนางเตรียมจะกลับ
ห้อง กู้เฉนหรงก็ทะยานเข้าไปขวางหน้าซูจวซอไว้
ิ

ิ
ื






็

ี
ู
ี
ื
“น้องสาว แผนเมอคร่น เยยมจริงๆ สมกับเปนคนทออก


ี
มาจากจวนอันผิงโหว”







ิ
สายตาของกู้เฉนหรงแสดงความชนชมอย่างไม่ปดบังแม้
ิ

ื
แต่น้อย เดิมทเขาไม่มภาพจําใดๆ ในตัวญาติผู้น้องคนน ี
ี
ี

เลย










50

่
ื
แม้เคยเจอหน้ากันบ้างแล้ว เขาจําได้ว่าซูจวซอเมออยูต่อ
ื
ิ
หน้าเขาจะสํารวม เวลาพูดก็ไม่พูดเสียงดัง แต่จู่ๆ


นางกลับกล้าหาญอย่างน เขาคาดไม่ถึงแม้แต่น้อย
ี











ื
ิ
ซูจวซอไม่แม้แต่จะลืมตาขึ นมามอง นางเตรียมผลัก

ประตูเข้าไป พอเห็นว่าตนเองถูกซูจวซอเมินเฉย กู้เฉน
ิ

ื
ิ

หรงจึงเริมอึดอัด “น้องสาว ข้าจะตามหมอมาให้!”










“ไปให้พ้น”












็
ิ
ื
สุดท้ายซูจวซอก็เปดประตูด้วยความร้สึกรําคาญเปนท ี

ู
ิ
ิ
สุด สายตาแสดงความเกลียดชังอย่างไม่ปดบังแม้แต่






51

น้อย












ิ
ี
กู้เฉนหรงสีหน้างุนงง เขาทําให้ญาติผู้น้องคนน ไม่พอใจ


ตั งแต่เมอไร เพยงแต่ว่าสองครอบครัวไม่ได้ไปมาหาสูกัน
ื
่
ี
เท่านั น












็
ี
ี

ี
“พ คนทมาหาเปนแขก เราทําอย่างน กับคุณชายกู้คงไม่
ี
ดแน่”










ซูเหลียงอินผลักประตูห้องเดินออกมา พูดเบาๆ











“เหลียงอิน ไปตักนํ ามา พจะล้างแผล”
ี












52

ี

ี
“ได้ ข้าจะไปเดยวน แหละ”









ิ
ื
ซูเหลียงอินเห็นมอและใบหน้าของซูจวซอเต็มไปด้วย

ื

เลือดก็ไม่กล้าชักช้า รีบวิงลงไปทันท
ี











“ในเมอน้องสาวไม่ชอบข้า ข้าก็ขอลาก่อน แต่ป้า
ื

สะใภ้...” กู้เฉนหรงจงใจพูดลากเสียงตอนจบ ขณะ
ิ



ื
ิ

ี
เตรียมหันตัวกลับ ซูจวซอก็ดึงแขนเสื อเขาไว้ทันท ถาม
็
ด้วยความกังวล “แม่ข้าเปนอะไร”











ื
ื
ิ
“น้องสาว ชายหญงไม่ควรถูกเน อต้องตัวกัน เจ้าจับมอ

ข้าอย่างน ไม่ดกระมัง!”
ี
ี













53

ื

ี
ื
ซูจวซอปล่อยมอทันทราวกับแตะถูกของสกปรก เอามอ
ื
ิ
ิ
ื
ี

เช็ดแขนเสื ออย่างแรง พอซูจวซอทําอย่างน กู้เฉนหรงก็ไม่
ิ
ี
พอใจ สีหน้าบึ งตึงทันท “ข้าสกปรกขนาดนั นเชยวหรือ”
ี





































































54

ี
ิ
ตอนท 8 กู้เฉนหรง ไปให้พ้น























“คนแซ่กู้สกปรกทั งนั น” พอพูดจบซูจวซอก็ร้สึกว่าไม่
ู
ื
ิ
สมควร ลูกชายลูกสาวของนางก็แซ่กู้ นางจึงพูดต่อ “ยก




ิ
ิ
เว้นชงเฉงกับหลียวน”









กู้เฉนหรงนึกขึ นได้ว่าแม่แท้ๆ ของกู้ชงเฉงกับกู้หลียวน
ิ
ิ
ิ

็
เปนพสาวของพ่อซูจวซอ นางแบ่งแยกชัดเจนจริงๆ


ี
ื
ิ
55

ี


ี
เสียดายทคนทั งสองทนางพูดถึงไม่เคยเห็นนาง เพราะไม่
่
ได้ไปมาหาสูกับสกุลซูนานแล้ว










“ป้าสะใภ้เปนลมทจวนสกุลกู้”
็

ี









ี
็

ิ

พอได้ยินว่าซูฮูหยินเปนลมทจวนสกุลกู้ ซูจวซอก็ร้อนใจ
ื
ดุจไฟลน ไม่ใส่ใจล้างหน้าทําแผล รีบวิงออกไปอย่างรวด


เร็ว












ี
เออหนอเจ้าเด็กน เขาพูดยังไม่ทันจบเลย










กู้เฉนหรงขมวดคิ ว วิงตามไป
ิ












56

ซูเหลียงอินบอกว่าซูฮูหยินไปจวนอันผิงโหวมิใช่หรือ ไฉน




ู
ถึงไปจวนสกุลกู้ ไม่ร้ว่าซูเหมยจะทําให้นางลําบากใจ


ื
ิ
ี

หรือไม่ เวลาน ซูจวซอเปนห่วงนางมาก
็








ี
เวลาผ่านไปยสิบปแล้ว แต่เมองหลวงไม่ได้เปลียนแปลง
ี
ื

ื
มากนัก บ้านเมองโดยรวมยังคงเค้าเดิม จวนสกุลกู้ยังอยู ่



ี
ื
ทเดิม ซูจวซอเติบโตในเมองหลวง คุ้นเคยกับทุกซอกทุก
ิ
ื

มุม ดังนั นพอไปถึงถนนหลักนางก็ยังร้สึกคุ้น
ู









่
ู
แต่ความคุ้นน ยังมความร้สึกเลือนรางราวกับอยูต่างภพ
ี
ี








ื
็
สําหรับนางแล้วทุกสิ งทุกอย่างยังเปนเมอวาน แต่โลกใน

ี
ี
ี

ยามน กลับผ่านไปยสิบปอย่างไร้สุ้มเสียง






57

่
่
จวนสกุลกู้อยูห่างจากจวนสกุลซูมาก ไม่ได้อยูทิศทาง

ิ

ี
ื
เดยวกัน ซูจวซอวิงไปตลอดทาง พอผ่านถนนหลักท ี

จอแจ ความเร็วก็ลดลง












ื

ิ

นางเพิงฟนขึ นมาและยังไม่ได้กนอะไรเลย มิหนําซํ า
่
เดิมทร่างกายก็อ่อนแออยูแล้ว
ี










พอวิงมาได้ระยะหนึ งร่างกายก็ไม่ไหวแล้ว ร้สึกเวยนหัว
ู
ี


ุ
อย่างรนแรง นางหาบริเวณมุมกําแพงแล้วนังลง คิดว่า



ู
พักสักคร่แล้วค่อยไป ใบหน้าหล่อเหลาทขยายใหญก็ยน

ื
ี
่
เข้ามาเบ องหน้า “ให้ข้าพาเจ้าไปทําแผลก่อนเถอะ!”
ื














58

“ไม่ต้อง”












ิ
ี
“ไปกนอะไรหน่อยดหรือไม่”









“ไม่ต้อง”












ิ
“น้องสาว ถ้าเจ้าอยากพบป้าสะใภ้ ข้าแนะว่าเจ้าควรกน



อะไรหน่อย เจ้าเดินผิดทางแล้ว”











ิ
ิ
ิ
ื

ซูจวซอถลึงตามองกู้เฉนหรง ไม่รอให้นางเปดปากเอ่ย กู้

็
ี
ิ
เฉนหรงพูดต่อช้าๆ “ป้าสะใภ้เปนลมทจวนสกุลกู้ก็จริง
ี
ี
แต่พ่อข้าให้คนพาไปส่งทโรงหมอแล้ว เวลาน ป้าสะใภ้อยู ่



ี
ื
ทโรงทานด้านตะวันตกของเมอง”




59

ื
ิ

ิ
“เจ้า...” ซูจวซอเห็นสีหน้าเรียบเฉยของกู้เฉนหรง นาง
โกรธจนแทบกระอักเลือด ใช่ลูกชายของซูเหมยจริงๆ ถึง




ิ
ได้แกล้งนาง “กู้เฉนหรง ไปให้พ้น”











“ข้าพูดไม่ทันจบ เจ้าก็วิงออกมาแล้ว จะโทษข้าได้อย่าง



ไร”












ู
ู
ิ
ื

กู้เฉนหรงทําสีหน้าไม่ร้เรื องร้ราว ราวกับว่าซูจวซอใส่ร้าย
ิ
เขา










ื

ื
ิ
ิ

ี
ื
ซูจวซอตะเกยกตะกายจะลุกขึ น กู้เฉนหรงยนมอมา
ื
ประคอง ซูจวซอถลึงตามองเขาอย่างรังเกยจ “เอามอ
ี
ื
ิ

60

สกปรกของเจ้าออกไป”












ี
ี
“เรื องสกปรก เราสองคนไม่มใครดกว่าใคร เจ้าเด็กน้อย

ี
ื
ทําไมถึงด ออย่างน ”











ื
ิ
พูดจบเขาก็อุ้มซูจวซอขึ นมาโดยไม่บอกกล่าว นางนึกไม่
ถึงว่ากู้เฉนหรงจะหน้าด้านอย่างน นางโมโหด่าลัน “กู้

ี
ิ

่
เฉนหรง ปล่อยข้านะ เรื องของข้าเจ้าไม่ต้องมายุง!”
ิ










ื
ื
ิ
ู
ิ
กู้เฉนหรงคงร้สึกว่าซูจวซอส่งเสียงหนวกหู จึงยนมอมา
ื


ี
่

ิ
ื
กดจุดบนตัวนาง ซูจวซอซึงกําลังดิ นอยูสงบลงทันท



นางเอนตัวซบอกกู้เฉนหรงอย่างไร้เรี ยวแรง เขามองใบ
ิ






61

ี
ื
ี

หน้าทกําลังหลับของนางแล้วส่ายหน้า เจ้าเด็กคนน ด อ
จริงๆ













ื
ี
ตอนทเจอนางเมอก่อนไม่เห็นนางแสดงความเปนศัตร ู
็
กับสกุลกู้ คราวน ทําไมถึงโกรธแค้นอย่างรนแรง หรือว่า
ี
ุ

ช่วงน มใครในสกุลกู้ทําให้นางไม่พอใจ
ี
ี










ี

ิ

ิ
กู้เฉนหรงอุ้มซูจวซอไปทโรงทาน เขาจงใจทําอย่างน ี
ื
จริงๆ ก็เจ้าเด็กคนน หาว่าเขาสกปรกน
ี
ี































62

ี
ตอนท 9 ทําไมจึงเกลียดคุณชายกู้























ี
ี

ื

ิ
พอซูจวซอลืมตาขึ นก็ผุดลุกจากเตยงขึ นมานังทันท



63

ี

ู

ี
มองไปรอบๆ ร้สึกทั งคุ้นเคยและแปลกตา ทนคอห้อง
ื

ของซูจวซอ
ิ
ื








ี
ู
พอขยับตัวก็ร้สึกเจ็บแปลบทแขนเปนพักๆ
็









ี
่
ี
นางดึงแขนเสื อขึ นเห็นทแขนมผ้าบางพันอยู แผลได้รับ
่
็

ี
การดูแลแล้ว แม้แต่เสื อผ้าทใส่อยูก็เปลยนเปนชุด

ี
สะอาด ก่อนหน้าน เสื อผ้านางเลอะรอยเลือด นางกลับ
ี

มาเมอไรหนอ

ื










ขณะนั นประตูห้องก็ส่งเสียงเอ ยดแล้วเปดออก ซูฮูหยิน
ี
ิ

ี

แซ่หวังเดินเข้ามา คนทตามหลังคอซูเหลียงอิน
ื






64

ื

ี
พอเห็นซูจวซอนังบนเตยง นางหวังก็รีบก้าวเข้ามาหา

ิ
ี

็

ี
ิ
ื
็

หลังนํ าตาอย่างเงยบๆ “จวซอ เปนเพราะข้าเปนแม่ทใช้
ี
ี
ไม่ได้ วันหลังเจ้าอย่าทําอะไรโง่ๆ อย่างน อก”





ี
“ท่านแม่ ข้าสบายดมิใช่หรือไร แผลเล็กน้อยก็ทําให้ยก


เลิกการแต่งงานได้ เราไม่ได้เสียหาย ท่านแม่อย่าร้องไห้




เลย”











ี

ื

ี


็
“พ พทําให้ข้าตกใจแทบตาย ไฉนพเหมอนเปลียนไปเปน
ี
คนละคนเลยเล่า”







ื

ื

ี
ยังมบางอย่างทซูเหลียงอินไม่ทันนึก หลังจากซูจวซอฟน

ิ
ี

65

ี
็
แล้วก็ทําเรื องทนางคาดไม่ถึง หรือเปนเพราะได้รับการ


ิ
ี
กระทบกระเทอนจนนสัยเปลยนไป
ื








ื
ซูจวซอยนมอไปจับแขนซูเหลียงอิน พูดด้วยนํ าเสียงอ่อน
ื

ิ
ื
ี

็

โยน “ถึงจะเปลียนไปอย่างไรก็ยังเปนพเจ้า ข้าจะปกป้อง
เจ้าและท่านแม่เอง”











แม้น้องสะใภ้และหลานสาวจะกลายเปนแม่และน้อง แต่
็


ี
ก็ยังเปนครอบครัวเดยวกัน อย่างน ก็ดเหมอนกัน ซูหลิ ว
ี
็
ื
ี

ิ
ื
พ่ายแพ้ นางจะไม่ยอมให้ซูจวซอซํ ารอยเดิม









่
“แม่อยากให้ลูกๆ อยูอย่างสงบสุข”














66

ี

“ท่านแม่ ทําไมถึงไปทจวนสกุลกู้หรือ”










นางจําได้ว่านางหวังจะไปจวนอันผิงโหว ทําไมถึงไปท ี



จวนสกุลกู้ หลังจากนางและครอบครัวออกจากจวนอัน




ี
่
ผิงโหวแล้วก็ไม่ได้ไปมาหาสูกับจวนสกุลกู้อก แทบจะตัด

ิ
ขาดกันอย่างสิ นเชง











พอนึกถึงเรื องน สีหน้านางหวังก็หมองลงไป ก็เพราะนาง
ี



ี
็
เปนหญงทปล่อยให้ชะตากรรมกําหนด
ิ








่
เวลาน นางได้แต่หวังว่าลูกๆ จะอยูอย่างสงบสุข นอก
ี


ี
ี
จากน แล้วก็ไม่ต้องการอะไรอก “อาเจ้าไม่ยอมให้แม่เข้า

็
ไปหา แม่หมดหนทางจึงไปจวนสกุลกู้ นึกไม่ถึงว่าจะเปน









67

ี
ี

ลมทจวนสกุลกู้ ตอนทคุณชายกู้พาเจ้าไปโรงทาน แม่
ตกใจแทบแย่ หน้าเจ้าเต็มไปด้วยเลือด”











ี

ี
“พ ทําไมพถึงเกลียดคุณชายกู้ขนาดน ความจริงเขาก็ไม่

ี
ี
ี

ี
็

ี
ี

ใช่คนเลว ในสกุลกู้ทั งหมดมเขานแหละทดทสุด เขาเปน
คนอุ้มพกลับมา”
ี






ซูเหลียงอินพูดเสริม












็
็
ิ

ิ
ี
คนทซูจวซอเกลียดมิใช่กู้เฉนหรง แต่เปนซูเหมย เขาเปน

ื
ิ
ี
่
ลูกบุญธรรมของหญงคนนั น เขาอยูในฐานะอย่างน นาง
จึงร้สึกเกลียด ถึงอย่างไรนางก็ไม่มวันคบลูกชายของซู
ู
ี
็
เหมยเปนสหาย









68

ิ

ิ
ื
“จวซอ หิวหรือไม่ แม่จะไปทําอะไรให้กน เหลียงอิน เจ้า
อยูกับพสาวนะ”
่
ี











ี
ี
นางหวังกําชับอกสองสามคํา เช็ดนํ าตาทหางตา

็
แล้วออกไปจากห้อง ซูเหลียงอินเปนเด็กไร้เดยงสา ช่าง
ี

ิ
ื

ิ
ื
พูด นางนังข้างเตยงซูจวซอ คุยจ้อตลอดเวลา ซูจวซอไม่


ี
ั
ได้พูดแทรก ได้แต่ยิ มน้อยๆ ฟงน้องสาวพูด







ช่วงหลายวันหลังจากนั นซูจวซอไม่ได้ออกจากบ้าน นาง
ื

ิ

ื
สงบใจพักฟน ไม่นานร่างกายก็ฟนฟูเต็มท แผลทมอตก

ี
ี


ื

ื
สะเก็ดแล้ว












69

ี
ี
่
ุ
หลายวันมาน นางคร่นคิดอยูเรื องหนึ ง เวลาน ควรจะลง
มอทําแล้ว
ื










ยามน ครอบครัวสกุลซูลําบากมาก ซูเหิงน้องชายของซู
ี



ื

ี
จวซอกําลังเรียนหนังสือทโรงเรียนหลวง

ิ






ปกติสกุลซูอาศัยเงนยังชพจากงานเย็บปกถักร้อยของ
ิ
ี
ั

ิ
ื
นางหวังกับซูจวซอ และการช่วยเหลือจากครอบครัวเดิม

ี
ของนางหวัง ใช้ชวิตอย่างกระเบยดกระเสียร จวนอันผิง
ี


ิ
โหวใจร้ายทสุด ตอนนั นเอาเงนร้อยตําลึงให้ก่อนจะขับ
ี


นางกับครอบครัวออกจากจวนอันผิงโหว จากนั นก็ไม่



เคยให้เงนอกเลย
ี
ิ
















70

ี
ี
ั
ื
ุ
็
เวลาน ปญหาแรกสุดของนางคอปรับปรงชวิตความเปน
อยูของครอบครัวสกุลซู ซูหลิ วในชาติก่อนเปนคนเอาแต่
็
่
ี
ี
ใจตัวเอง รอบร้ทั งการดดพิณเล่นหมากล้อมเขยนอักษร
ู

และวาดภาพ รอบร้ทั งดาราศาสตร์ และธรณวิทยา ไม่
ี
ู

น้อยหน้าบุรษแม้แต่น้อย ในเมองหลวงใครๆ ต่างก็ร้จัก
ู
ุ
ื

่
คุณหนูใหญจวนโหวทั งสิ น























































71

ี
ี

ื
ี

ตอนท 10 ทันททส่งเสียงก็ดังสะท้านสะเทอน




















การแข่งขันขม้ายิงธนูในเมองจัดขึ นสามปครั ง ไม่ว่าชาย
ื
ี

ี
็
ี
ื

ิ
หรือหญงก็เข้าร่วมได้ โดยมเงอนไขว่าต้องเปนคนใน
เมองหลวง
ื










แต่สตรีแคว้นเว่ยทชํานาญการขม้ายิงธนูมน้อยมาก ลูก
ี

ี

ี
72

ี
ี

ชาวบ้านทัวไปไม่มโอกาสหัดขม้ายิงธนู ดังนั นการแข่ง


ี
่
ี
ขันแต่ละครั งคนทเข้าร่วมจึงมแต่ลูกหลานสกุลใหญใน
เมองหลวง
ื











ี
ี
ู
ซูจวซอเคยถามซูเหลียงอิน ร้ว่าอกไม่กวันก็จะมการแข่ง

ิ

ื
ี
ิ
ี
ขันขม้ายิงธนูครั งใหญ จึงเกดความคิดขึ นมาทันท
่

ี



นางอยากเข้าร่วมด้วยเหตุผลง่ายๆ ถ้าชนะเลิศฮ่องเต้จะ



พระราชทานโอกาสให้เข้าเฝ้า และยังได้รับรางวัลเปน
็



ทองคําหนึ งพันตําลึง













ทองคําจํานวนน จําเปนอย่างยิงสําหรับนาง สามารถนํา
็
ี
มาปรับปรงชวิตความเปนอยูของครอบครัวสกุลซู และ
็
่
ี
ุ






73

ี
ยังทําอะไรได้อกไม่น้อย เช่นถ้าหลีหรงเห็นนางปรากฏ


ตัว อาจจะมาหาเรื อง พอถึงตอนนั นนางสามารถใช้เงน
ิ


แก้ปญหาน
ี
ั











ี

ี
ื
ทสําคัญทสุดคอนางต้องยนให้ได้อย่างมันคงในเมอง
ื

ื

ี
ี
ี
หลวง มทางเดยวเท่านั นททําให้นางสามารถทําอะไร
ตามต้องการ








ี
ี
ี
ชาติภพน นางไม่มวันด้อยกว่าซูหลิ ว และไม่มวันทําผิด

ี

พลาดซํ ารอยทซูหลิ วเคยทํา










ิ

หลังจากร่างกายฟนฟูแล้ว ซูจวซอก็ไปสมัครเข้าร่วมการ
ื
ื

ี
ื
แข่งขันขม้ายิงธนูครั งใหญทททําการเมอง เจ้าหน้าทพอ

ี
ี


ี

่
74

ิ


ื
ี
็
เห็นคนทมาสมัครเปนเด็กสาวก็อดมองซูจวซอไม่ได้






เด็กคนน หน้าตาคมคายงดงาม อายุไม่น่าจะเกนสิบเจ็ด
ี
ิ

ื
สิบแปด ใบหน้ามิได้ทาแป้ง สวมเสื อผ้าเน อหยาบ ดูก็ร้ ู




็
็
ว่าเปนลูกสาวชาวบ้านทัวไป คงมาผิดทเปนแน่
ี







ื
ี

ิ

ื
พอคิดได้อย่างน เจ้าหน้าทก็โบกไม้โบกมอไล่ซูจวซอ “แม่
ี

หนู ทนไม่รับสาวใช้ ไปซะ ไป”
ี

ี






ี

“ข้ามาสมัครแข่งขม้ายิงธนู”










นํ าเสียงของซูจวซอหนักแน่น
ิ
ื










75

ี

ตอนแรกเจ้าหน้าทตะลึง จากนั นก็หัวเราะออกมาอย่าง


่
กลั นไม่อยู ราวกับได้ยินเรื องขําขัน “โอโห แม่หนู เจ้ายัง



ื

ี
หลับไม่ตนใช่หรือไม่ เจ้าเคยคลําคันธนูหรือ เคยขม้าหรือ
็
ี
ถ้าเจ้าขม้ายิงธนูเปน คนตาบอดก็คงจะทําได้เหมอนกัน”
ื









ซูจวซอไม่ใส่ใจคําเย้ยหยันของเจ้าหน้าท ดวงตาดําขลับ

ี
ื
ิ
ี
ี

็

เปนประกายนั นลึกลํ าสุดหยัง นางช ไปทตัวหนังสือสีดํา
บนป้ายผ้า “ทําไมข้าจะสมัครไม่ได้ ในน เขยนไว้ชัดเจน
ี
ี

ไม่ว่าชายหรือหญงก็สมัครเข้าร่วมการแข่งขันครั งใหญ ่
ิ



ได้”











“แม่หนู คนเราต้องร้จักประมาณตัว”
ู

















76

ี

ี
ิ
เจ้าหน้าทสะกดรอยย มไว้ เวลาน กําลังว่าง นึกอยากจะดู

ละครสนุกๆ จึงลุกขึ นหยิบคันธนูเดินไปหาซูจวซอ “อย่าง
ิ
ื
ี
ี

น ก็แล้วกัน ถ้าเจ้ายิงถูกป้ายผ้าทอยูข้างหลังข้า ข้าจะให้
่
เจ้าสมัคร”











่
่
ี
ื
ิ
ป้ายผ้านั นมขนาดใหญมาก ทั งยังอยูห่างจากซูจวซอไม่

ไกล เจ้าหน้าทมันใจว่าซูจวซอขม้ายิงธนูไม่เปนแน่

ี
ิ
ื

ี
็


อยากเห็นนางทําขายหน้า เขาคิดไว้แล้วว่าหลังจากนั น
จะพูดอย่างไร











ี


ี
ื
ิ
ื
ื
ซูจวซอไม่พูดอะไรอก ยนมอรับคันธนูจากเจ้าหน้าทแล้ว

ดึงสายยิงออกไป ชัวพริบตาลูกธนูในมอก็เสียบติดป้าย

ื
ผ้าดังปก ปกอยูตรงกลางพอด
่
ี
ึ
ั






77

ื
ี
ื
ี

เมอก่อนฝมอขม้ายิงธนูของนางติดอันดับต้นๆ ในเมอง
ื
ี
ื
ุ

ี
่
หลวง ทัวเมองหลวงบุรษทเอาชนะนางได้มอยูคนสอง

คนเท่านั น แม้แต่ฮ่องเต้ยังตรัสชมนาง








ี
ื


เจ้าหน้าทเบิงตากว้าง ไม่อยากจะเชอว่าเด็กสาวทอยู ่
ี

ี

ข้างหน้าขม้ายิงธนูเปนจริงๆ และทําได้อย่างคล่องแคล่ว
็
แสดงว่าชํานาญอยูแล้ว
่









“เอาละ ข้าสมัครได้หรือยัง”













่
ื

ี
“ได้ ได้” คร่ใหญเจ้าหน้าทจึงได้สติ “แม่หนูชออะไร”
ู








78

ิ

ื
“ซูจวซอ ลูกสาวของซูหมิง”









ซูจวซอทิ งพูดคําน ไว้ ขณะออกไปจากทว่าการเมอง

ิ
ี
ื
ื
ี





ู
ี


ี
ี
็
แน่นอนว่าเจ้าหน้าทร้ดว่าซูหมิงเปนใคร ไม่เสียททเปน
็
ี
คนจากจวนอันผิงโหว แม้ถูกไล่ออกมาจากจวนอันผิง
ี
ี
โหวหลายปก็ยังมลักษณะของคุณหนูแห่งจวนโหว เจ้า


็
ี

ื
หน้าทอดสะเทอนใจไม่ได้ บางอย่างเปนเรื องของ
พรสวรรค์จริงๆ












เขายนมอไปดึงลูกธนูยาวบนกําแพง ต้องใช้กําลัง
ื
ื


มากกว่าจะดึงออกมาได้ ดูแล้วพอจะมองเห็นผู้ชนะใน




ี
การแข่งขันขม้ายิงธนูปน เสียดายทเขาไปดูไม่ได้
ี
ี

ี




79

ี

ตอนท 11 ท้าพนัน























ิ

หลังจากสมัครแล้วซูจวซอก็หาวัสดุมาทําธนู แล้วแอบ
ื

ฝกในจวน
ึ











ี
็

ี
ื
ซูจวซอตัวจริงขม้ายิงธนูไม่เปน อายุแปดปก็ออกจาก

ิ
ี
จวนอันผิงโหวแล้ว ไม่มโอกาสฝกด้านน แต่ได้เรียน
ึ
ี
หนังสือจากนางหวัง ชํานาญการเย็บปกถักร้อย
ั









ึ
ี
ความจริงแล้วแม้อยูจวนอันผิงโหวตลอดก็ไม่มโอกาสฝก
่

ี
ี

ขม้ายิงธนู มแต่ซูหลิ วคนเดยว ตอนนั นซูหลิ วทําเช่นน ได้
ี
ี


1

ี
ี
เพราะบิดาทมความคิดก้าวหน้าสอนนาง











ิ
ื
พอถึงวันแข่งขัน ซูจวซอรวบผมยาวดําขลับ สวมเสื อผ้า
ี
ื
เน อหยาบสีเขยวอ่อนทั งตัว ออกจากจวนสกุลซูอย่าง


ี
เงยบๆ










ี


ี
การแข่งขันขม้ายิงธนูจัดขึ นทเขตล่าสัตว์ของราชสกุล
ื
ื
นอกเมอง ซูจวซอถอป้ายเข้าไปในสนาม
ิ

ื







ในสนามเต็มไปด้วยลูกหลานสกุลใหญและผู้ติดตาม
่


ื
ซูหลิ วซอไม่ร้จักใครเลย นางก้าวอย่างรวดเร็วไปยังสถาน
ู



ี
ทรอการแข่งขัน













2

ี
็

ี

การเข้ามาของนางทําให้คนไม่น้อยสนใจ ทนเปนการ
ู
ี
่

แข่งขันระหว่างสกุลใหญ ชาวบ้านทัวไปต่างก็ร้ด คนทไม่

ี
ู
ู
ร้เรื องไม่ร้ราวไม่อาจเข้ามาแข่งได้








ี
ิ
็
็

ื
ซูจวซอแต่งตัวเรียบง่าย อกทั งเปนสตรี จึงเปนคน
ประหลาดในสนาม










เบ องหน้าสายตาไม่ยอมรับของผู้คน ซูจวซอผ่อนคลาย
ื
ื
ิ

นางหาทีแล้วนังลง












็
ี

ทันททนังลง เก้าอ ข้างๆ ก็มคนเข้ามานัง เปนชายแปลก
ี


ี
ี
หน้า












3

ู
ิ
ื
ชายคนน สวมเส อคลุมยาวสีนํ าเงน ดวงตารปดอกท้อ ดู
ี

ู
็
ก็ร้ว่าเปนคุณชายเสเพล เขาเอนตัวเข้ามาหาซูจวซอ พูด
ื
ิ
ด้วยนํ าเสียงหยอกเอิน “เจ้าเปนสาวใช้บ้านไหน เดินหลง
็


ทางหรือ”












ื

“ข้าก็เหมอนคุณชายนันแหละ มาร่วมแข่งขันขม้ายิงธนู
ี
คุณชายระวังตัวก็แล้วกัน”











ี
็
ิ
ื
ซูจวซอรังเกยจคุณชายเสเพลพวกน มาก ถ้าเปนชาติ

ี
ู
ี
ก่อนนางคงตบหน้าไปแล้ว เวลาน นางร้ฐานะของตัวเอง

ด จึงสะกดอารมณ์ไว้ ตอบอย่างราบเรียบ
ี










่
็
็
“ฮ่าๆ... แม่นาง ตลกจริงๆ เปนสาวเปนนางไม่อยูบ้าน







4

ั
เย็บปกถักร้อย ทําไมออกมาทําขายหน้าให้คนเห็นเสีย



เล่า” เขายักคิ ว ส่งสายตาดูแคลน











ี

“เอาอย่างน ก็แล้วกัน คุณชาย เรามาพนันกัน ประเดยว
ี

ถ้าข้าชนะ คุณชายเอาป้ายหยกทแขวนเอวให้ข้า”
ี










ื
ี
ี

ี
ซูจวซอช ป้ายหยกทชายหนุ่มแขวนไว้ทเอว นางดูออก


ิ
ิ
ทันทว่าเปนหยกราคาไม่น้อย ถ้าเอาไปแลกเปนเงนคงได้
ี
็
็
ไม่น้อย









ี
ิ
ื
ชายหนุ่มเห็นซูจวซอใจกล้าขนาดน แล้วยังมาท้าพนัน

ี
กับตน จึงรับคําท้าทันท “ได้ ประเดยวถ้าเจ้าเอาชนะข้า
ี

ได้ ข้าจะเอาป้ายหยกน ให้เจ้า ถ้าแพ้ เจ้าต้องยอมให้ข้า
ี









5

็
ทําตามใจชอบ เปนอย่างไร”











ี
“ตกลงตามน ”










ื
ิ


ื
ู
ซูจวซอเชอมันในตัวเองอย่างแน่วแน่ นางร้ว่าชายหนุ่ม

ี
คนน ต้องแพ้แน่ ได้ป้ายหยกอย่างน ก็ไม่เลว
ี








ู

ิ
ื


ื
ชายหนุ่มตะลึง ไม่ร้ว่าซูจวซอเอาความเชอมันมาจาก
ู
ไหน เขาร้สึกขํา เด็กคนน หน้าตาไม่เลว พอถึงตอนนั น
ี
เอาไปเปนเมยน้อยก็ได้
็
ี










“คุณชายหวง คุณชายหลิวตามหาท่านไปทัว”












6

ี
ิ
ทันใดนั นเสียงของกู้เฉนหรงก็ดังขึ น ชายทถูกเรียกว่าคุณ

ชายหวงพอได้ยินก็หันไปพยักหน้าให้กู้เฉนหรงแล้วจาก
ิ


ไป













ื

ิ

ี
ี
ื

กู้เฉนหรงนังทเก้าอ ข้างซูจวซอ ซูจวซอทําเหมอนมองไม่
ื
ิ
ิ
เห็นกู้เฉนหรง สีหน้าเย็นชา
ิ




ื
ี
เขาก็มาร่วมแข่งขันขม้ายิงธนูเหมอนกัน แม้นางไม่เคย
ิ
พูดคุยกับกู้เฉนหรง แต่ก็เคยได้ยินว่าครั งก่อนคนทได้ท ี
ี


ี
ื

ิ
ื
ี
ี
ิ
หนึ งก็คอกู้เฉนหรง ปน เขายังมาอก ซูจวซออาศัยความ
ร้สึก ก็ร้ว่าการจะได้ทหนึ งคงลําบากหน่อย
ู
ี

ู




ื
“น้องสาว เมอก เห็นเจ้า ข้านึกว่าตัวเองตาลาย เจ้ามา

ี







7

ิ
ื
ิ
ร่วมการแข่งขัน น่าสนใจจริงๆ” กู้เฉนหรงมองซูจวซอ

ด้วยความตนเต้น
ื













































































8

ี

ื

ตอนท 12 ข้าทําให้เจ้าไม่พอใจตั งแต่เมอไร





















“เจ้าก็คิดว่าข้าต้องแพ้แน่ ใช่หรือไม่”













ื
ี
“ในเมอเจ้ากล้ามา ย่อมไม่ใช่มาทําขายหน้า ข้าเพยงแต่

ี
แปลกใจว่าเจ้าหัดขม้ายิงธนูจากไหน เจ้าออกจากจวน



ี
อันผิงโหวตั งแต่แปดขวบ ชวิตทผ่านมาเจ้าก็มิได้สุข
ี
สบายนัก”












ิ
กู้เฉนหรงแม้ไม่พูดตรงจุด แต่ความหมายนั นชัดเจนอยู ่





9

แล้ว













็
ี
ในแคว้นเว่ยการขม้ายิงธนูเปนสันทนาการราคาแพง
ื
็

ชาวเมองทัวไปจึงทําไม่เปน เขาพูดด้วยนํ าเสียง

ิ
ู
ประหลาดใจ จ้องมองซูจวซอด้วยความอยากร้ ไม่ให้
ื

ความร้สึกทางสีหน้าของนางเล็ดลอดสายตาไปได้
ู











ิ
ื

คําถามดังกล่าวซูจวซอเคยคิดคําตอบไว้แล้ว แต่นางไม่
ิ
คิดจะอธบายให้กู้เฉนหรงฟง จึงตอบอย่างเย็นชา “กู้เฉน
ั
ิ
ิ
หรง เรื องน เกยวอะไรกับเจ้า”
ี
ี










แน่นอนว่าเรื องน ไม่เกยวกับกู้เฉนหรง เพยงแต่ว่าเขา
ิ
ี

ี
ี
ื
ิ
ู

ี

อยากร้อยากเห็นเกยวกับซูจวซอมาก



10

ิ

ี
ื
ครั งก่อนทพบซูจวซอนางต่างไปจากเดิมมาก ความโกรธ

ิ
ี
็
แค้นชงชังในดวงตาของนางเปนเรื องทเขาคิดไม่ออกว่า

ตนไปทําให้ญาติผู้น้องคนน ไม่พอใจตั งแต่เมอไร
ี
ื










“ข้าแค่เอาใจใส่เจ้าเท่านั นเอง”











“ไม่ต้อง”












ิ
นํ าเสียงของซูจวซอยังคงเย็นชา ไม่มองกู้เฉนหรงแม้แต่

ื
ิ
แวบเดยว
ี











่
ี
ิ
กู้เฉนหรงไม่เคยเจออุปสรรคอย่างน เวลาอยูต่อหน้า



11

ิ
ผู้หญง











็
เขาเปนคนร่าเริงแจ่มใส แม้เปนลูกบุญธรรมในครอบครัว
็


ี
็
สกุลกู้ แต่เข้ารับราชการในวังนานแล้ว เปนทไว้วาง

ี
ิ
พระทัยของฮ่องเต้ อนาคตยาวไกล มหญงสาวในเมอง
ื
ี

ี
็
ี
มากมายหลงรักเขา นเปนครั งแรกทเขาถูกรังเกยจ







ิ
ิ
พอเห็นซูจวซอไม่สนใจตน กู้เฉนหรงจึงไม่คุยต่อ
ื









ิ

ซูจวซอดูการแข่งขันทสนามอย่างจดจ่อ
ื

ี






กู้เฉนหรงก็ดูการแข่งขันในสนามอย่างเหม่อลอย เขาเปน
็
ิ


ี
ี
ตัวแทนของครอบครัวสกุลกู้มาแข่งขัน ครั งน เดิมทเขาคง





12

ี



ี

ได้ทหนึ งแน่ พอนึกถึงคําทมารดาสัง คิ วของเขาก็เริม
ขมวด เขาเงยหน้าขึ นมองคนทเดินเข้ามาหา

ี








่
ี


ี
“พ ทําไมมาอยูน”







ิ
ชายหนุ่มคนหนึ งสาวเท้าก้าวเข้ามาหากู้เฉนหรง เขาคิ ว


เข้มตาโต หน้าตาคมคาย รปร่างสูงใหญ สวมเสื อนวมสี
ู
่


ิ
นํ าเงน ใบหน้ามรอยยิ ม ท่าทางร่าเริง
ี










ิ
ซูจวซอเหลือบตาขึ นมอง พอเห็นหน้าตาของชายหนุ่มชัด
ื

รม่านตาก็หดเล็กทันท เด็กหนุ่มคนน หน้าตาคล้ายกู้เหย ี
ี
ี
ู

ยนมาก















13

ื
ี
ู
อาศัยความทรงจําในสมอง นางร้ว่าชายหนุ่มคนน ก็คอกู้


จอหยวนลูกชายของซูเหมย ซูเหมยมลูกชายหน้าตา
ื
ี

ี

ื
ี
คล้ายกู้เหยยนขนาดน เหลือเชอจริงๆ







ื

ิ

ื
“จอหยวน จําจวซอได้หรือไม่”







ื
ื
กู้จอหยวนมองเด็กสาวแสนสวยเบ องหน้าอย่างตะลึง

ื
ิ



ี
ี
ื
“เอ่อ...เจ้าคอซูจวซอหรือ ทําไมเข้ามาทนได้”





ู
ิ
ซูจวซอพยายามสะกดอารมณ์ไว้ นางร้ว่าซูเหมยรักลูก
ื

ี

็
ี
ชายคนน มาก นเปนช่องทางสําคัญทนางจะจัดการกับซู
ี

ิ
ื
เหมย ต่อไปนางต้องใกล้ชดกู้จอหยวน นางต้องไม่ทํากับ

กู้จอหยวนเหมอนททํากับกู้เฉนหรง
ิ
ื
ี

ื




14

ี
ื


นางยิ มให้กู้จอหยวน “พจอหยวน ไม่ได้เจอกันเสียนาน”
ื







ื

ิ
ื
ซูจวซอกับกู้จอหยวนอายุเท่ากัน แต่กู้จอหยวนแก่กว่าไม่
ื


็
ื
ี
กเดอน นางจึงเรียกเขาเปนพ ี






ี
ทั งสองเคยเจอกันก่อนหน้าน หลายปแล้ว ตอนนั นซู
ี


ิ
ี
ิ
ื
จวซอยังเปนเด็กผู้หญงทยังไม่โตเปนสาว นางสํารวม

็
็
มาก เวลาน โตเปนสาวสวย ท่าทางมันใจ

็
ี





ิ
ใบหน้าของซูจวซอแม้ไม่ทาแป้ง แต่ผิวพรรณขาวผ่อง

ื

ี
อกทั งยังสวมเส อสีเขยวอ่อน ยิงทําให้ดูสดใส กู้จอหยวน
ี
ื
ื


ิ
่
คุ้นเคยการเห็นหญงสาวสกุลใหญแต่งตัวด้วยความพิถ ี





15

ื
ี

ิ
พิถัน พอเห็นซูจวซออย่างน ก็ร้สึกใจเต้นขึ นมาทันท ี
ู







ิ

กู้เฉนหรงยิงนึกสงสัย ทําไมจึงทํากับอกคนหนึ งไม่
ี
ื
ี

เหมอนกับททํากับเขา










ิ
ี
ี
ื
“จวซอ เจ้าโตปานน เชยวหรือ”








“จอหยวน ข้าจําได้ว่าเจ้ากับจวซออายุเท่ากัน”
ิ
ื
ื








กู้จอหยวนพยักหน้า “ใช่ ข้าลืมไป”
ื










ี


“พ นังสิ!”







16

ื

ื
ซูจวซอบอกให้กู้จอหยวนให้นัง

ิ







































































17

ี
ตอนท 13 คุณชายกู้ถูกมองข้าม
























กู้จอหยวนพยักหน้ารับแล้วนังลงข้างซูจวซอทันท ซู
ี
ื

ิ
ื

จวซอแม้ไม่กระตอรือร้นต่อเขานัก แต่ก็ยังดกว่าททํากับ
ี
ื

ิ
ี

ื
ิ
ิ
ู
็
กู้เฉนหรงไม่ร้เท่าไร ทั งสองคุยกันเปนระยะๆ กู้เฉนหรง
ถูกมองข้ามอย่างสิ นเชง
ิ






ู
ื

คุณชายกู้เมอถูกมองเหมอนเปนอากาศธาตุก็ร้สึกไม่พอ
็
ื
ใจ แต่ไม่อาจแสดงออก







18