หวนแค้นชะตารัก เล่ม1

ี

ี
เฉยวชุ่ยเข้าใจความหมายของซูเหม่ยเสียนทันท นาง

พยักหน้าติดๆ กัน “ผู้น้อยจะไปจัดการ คุณหนูวางใจ




เถอะ”











ี
ื
ี

ี
ี
ิ
ซูจวซอถูกนางปศาจเข้าสิง เหตุผลน ก็เพยงพอทจะ

สังหารนางได้แล้ว!







ี
พอนึกได้อย่างน ซูเหม่ยเสียนก็อดหัวเราะไม่ได้ ราวกับ



ิ
มองเห็นซูจวซอตายต่อหน้าต่อตา พอคิดอย่างน นางก็
ี

ื
ี
ู
ร้สึกดใจมาก















9

ิ
ื

ื

หลังจากมาถึงจวนสกุลกู้ จอซูก็ประคองซูจวซอลงจาก
รถม้าอย่างระมัดระวัง











่

สาวใช้นําทางทั งสองไปทีเรือนใหญของซูเหมย ทนันเปน

ี
็

่
ี
ี

บ้านทซูหลิ วเคยอยู เวลาน การตกแต่งภายในทั งหมด


เปลียนไป เหลือแต่ต้นกุ้ยสองสามต้นทลานบ้าน ต้นไม้
ี
็
่
ี

ี
ื

เล็กๆ เมอยสิบปก่อนกลายเปนต้นไม้ใหญสูงเสียดฟ้า




ซูหลิ วชอบดอกกุ้ย หลังจากคลอดลูกชายคนโต กู้เหย ี




ี

ื
ยนได้ลงมอปลูกต้นกุ้ยทลานบ้านด้วยตัวเอง เวลานั น
ซูหลิ วซาบซึ งในนํ าใจของกู้เหยยนมาก เวลาน ต้นกุ้ยยัง
ี

ี

่
ี
อยู แต่คนเปลียนไปแล้ว ต้นไม้น จึงให้ความหมายตรง


กันข้าม













10

ิ
ี
ี

ื
ซูจวซอยิ มหยันทมุมปาก ไม่มองต้นกุ้ยอก ตามสาวใช้
เข้าไปยังห้องโถงกลางในเรือนของซูเหมย










ี

พอเข้าไปถึง นางก็เจอคนททั งคุ้นเคยและแปลกหน้า








ื
่
ี
ิ
ื

คนทยนอยูข้างหลังซูเหมยคอหงเหลียนสาวใช้ใกล้ชด
ี
ี

ื
ของนางเมอก่อนมิใช่หรือ เวลาผ่านไปยสิบป หงเหลียน

มิใช่สาวใช้เช่นยามนั นแล้ว แต่หน้าตายังคงมเค้าเมอ
ี

ื
่
ี
ก่อนอยูบ้าง นางจึงจําหงเหลียนได้ทันท









ื
ความจริงหงเหลียนถูกซูเหมยซ อตัวก่อนหน้านั นแล้ว มิ



น่าซูเหมยถึงวางยาตนได้ เวลานั นซูเหมยซ อตัวหง
ื


ี
เหลียนด้วยวิธใดหรือ











11

หงเหลียนดูแก่ขึ นมาก ส่วนซูเหมยซึงนังในตําแหน่งเจ้า


ี

บ้านกลับอ่อนวัยลงมาก เห็นชัดว่ายสิบปมาน นางดูแล
ี
ี
ี
ี
ี

ตัวเองอย่างดเยยม ผิวพรรณขาวผ่องนวลเนยน ถ้าไม่

ี
ใช่เพราะรอยตนกาเล็กน้อยทหางตา หน้าตาของนางก็
ี

ไม่ต่างจากตอนอายุสามสิบ










ี
การใช้ชวิตอย่างสูงส่งสุขสบายยสิบป นางจึงไม่เหลือ
ี

ี
ี
ความอ่อนแอข ขลาดน่าสงสารอย่างแต่ก่อน ท่วงท่า



ิ
ื
ิ
กริยาสง่างามสูงศักดิ เหมอนนายหญงมากขึ นเรื อยๆ







ี
ั
พอเห็นซูเหมยอย่างน นึกถึงสภาพของนางหวังปจจุบัน




ี
ิ
ื
ซูจวซอแค้นใจมาก สวรรค์ให้ซูเหมยเสวยสุขมายสิบป ี
แล้ว







12

ทุกสิ งทุกอย่างควรจะสิ นสุด นางต้องการทวง




ื
ทุกอย่างกลับคนมา ให้ซูเหมยทุกข์ทรมานกับการมองดู



การสูญเสียทั งหมด ทุกข์ทรมานกับการตกลงมาจากฟ้า



นางต้องการให้ซูเหมยล้มกระแทกจนแหลกลาญ











ิ


ซูจวซอพยายามสะกดความแค้นในใจอย่างทสุด นาง
ื
ี
็
หลุบตาลง คารวะซูเหมย เรียกท่านอาเปนการทักทาย


ื

ี

แม้ซูจวซอพยายามควบคุมตัวเองเต็มทแล้ว กระนั น
ิ
เสียงเรียกท่านอายังกระด้างเล็กน้อย










ี
่
ี
ี
ื
ื
ซูเหมยไม่ถอสา เหมอนผู้ใหญใจด นางช เก้าอ ข้างๆ

ื

ิ
“จวซอ นังสิ!”








13

ื

ื

ื
ิ

ซูจวซอนังลง ซูเหมยยังคงเหมอนเมอก่อน ต่อหน้าคน
อนทําเปนคนด สูงส่ง หลอกสายตาของผู้คน วันน พอ

ื
ี
ี
็
ี

ื
ู
เห็นซูเหมยอย่างน นางร้สึกคลนไส้มาก




ื

ซูจวซอนังลง พยายามพูดด้วยนํ าเสียงราบเรียบ “ท่าน
ิ

ี
อาเรียกข้ามามธุระอะไรหรือ”










ิ
ี
็
ซูเหมยย มแย้ม “มธุระจริงๆ แล้วยังเปนข่าวมงคลด้วย


็
ื
ิ
ี
ี
จวซอ ปน เจ้าสิบแปดแล้ว อายุไม่น้อย เจ้าเปนคนฉลาด
็
ี
ี
มไหวพริบ ข้าอยากให้เจ้ามาเปนลูกสะใภ้ ดหรือไม่”






ซูเหมยตั งใจเรียกตนมาหาเพอจะให้ตนแต่งงานกับกู้หลี
ื





ู
ี
ี
ยวนนเอง ซูเหมยมแผนร้ายในใจ ทั งๆ ทร้ว่ากู้หลียวนเก
ี

ื
ิ
ื
ิ

่
ลียดซูจวซอ แต่กลับพยายามจัดการจับคูให้ ซูจวซอไม่
14

ี
มวันให้นางสมหวังแน่











็
ี
“ข้าอยากเปนลูกสะใภ้ของท่านอาจริงๆ แต่คนทข้ารัก


ี
ู
ื
ี
ื

คอพจอหยวน ไม่ร้ว่าท่านอายินดหรือไม่”




ี
ี

ิ
ู
ื
ซูจวซอร้ว่าซูเหมยไม่มวันยอมแน่ จึงจงใจพูดอย่างน
อยากดูว่าซูเหมยจะตอบอย่างไร













































15

ี

ตอนท 63 เจ้าทําตัวไม่ต่างจากโคลนตม






















ซูเหมยยังไม่ทันพูด จู่ๆ กู้หลียวนก็เข้ามา “ท่านแม่ ถ้า




ื

ื
ื
น้องจวซอรักจอหยวน ไฉนมิทําให้นางสมปรารถนา เมอ

ิ
ื
สองวันก่อนข้าถามจอหยวนแล้ว เห็นจอหยวนก็ชอบ

ื





16

ื

ิ
ี
ื
ิ

น้องจวซอ แต่ข้าไม่ได้คิดอย่างน กับน้องจวซอ ท่านแม่
่
อย่าจับคูตามใจชอบ”








ดวงตาของซูเหมยฉายแววไม่พอใจแวบหนึ ง แล้วเลือน



หายไปอย่างรวดเร็ว











ื
กู้จอหยวนเปนลูกชายแท้ๆ ของนาง นางจะให้ลูกชาย
็


ของตนแต่งงานกับลูกสาวของซูหมิงได้อย่างไร นางจะ



ิ
ื

ให้กู้หลียวนแต่งงานกับซูจวซอเพราะอยากจะทรมานซู


ื
จวซอให้สาสม แน่นอนว่าเรื องอย่างน ต้องไม่ให้ลูกชาย
ี
ิ
นางเปนคนทํา
็










ิ
ลูกชายนางต้องแต่งงานกับองค์หญงของฮ่องเต้องค์



็
ปจจุบัน หรือองค์หญงของเช อพระวงศ์ จึงจะเปนลูก
ิ
ั
ื


17

ี

สะใภ้ทนางต้องการ









ื
็
่
ี

“เจ้าเปนพใหญยังไม่แต่งงาน จอหยวนจะแต่งได้อย่าง

ี
ไร เขาอายุยังน้อย ยังไม่ผ่านพิธสวมกวาน[1] เรื อง


ี
ี
็

ื

แต่งงานเร็วเกนไป คนทแม่เปนห่วงก็คอเจ้านแหละ” ซู
ิ
เหมยยังคงยิ ม ทําท่าเปนแม่ใจด ี
็







“ท่านแม่ เรื องของข้าท่านแม่ไม่ต้องเปนห่วง เฉนหรง
็
ิ


อายุน้อยกว่าข้า ถ้าท่านแม่เปนห่วงก็ควรจะห่วงเขา ข้า
็



ไม่คิดจะแต่งงาน”











ี
“เจ้าเด็กคนน แม่อยากให้เจ้าแต่งงานเร็วหน่อย แม่จะ


ี
ิ
ได้มความสุขกับลูกหลานเร็วๆ ถ้าเจ้าไม่แต่ง เฉนหรงก็


ิ
คงไม่ยอมแต่ง” ซูเหมยย มพร้อมกับพูดดุ “ฮองเฮาก็ทรง




18

็
เปนห่วงเรื องการแต่งงานของเจ้า เจ้าไม่ยอมแต่ง



ฮองเฮาจะช่วยเจ้าเลือกเอง”












ิ
ิ

ื
ซูจวซอก้มหน้า ถ้าเดาไม่ผิด กู้เฝนไต้คงให้ตนแต่งงาน

ี
ี
กับกู้หลียวน เวลาน เรื องทนางเสนอ ซูเหมยยังปฎิเสธได้
ถ้าหากเปนพระบัญชาก็คงจะพูดอะไรไม่ได้ หากปฏิเสธ
็


ื
ก็คอขัดขนพระบัญชา
ื









ั
ชัดเจนว่าซูเหมยจงใจพูดให้นางกับกู้หลียวนฟง











ี
กู้หลียวนพอได้ยินคําน ก็เริมไม่พอใจ แต่ไม่ได้พูดอะไร


เขามองซูจวซอแวบหนึ ง “ท่านแม่ น้องไม่ได้มาจวน

ิ
ื

สกุลกู้หลายปแล้ว ให้ข้าพาน้องไปเดินรอบจวนเถอะ”
ี










19

ี
ื
ิ
“ก็ด เจ้าพาจวซอไปเดินเล่น”







ซูเหมยตั งใจจะให้เปนเช่นน อยูแล้ว พอกู้หลียวนพูดขึ น
ี
็
่

มา นางจึงพยักหน้าให้ทันท ี











ิ

ื

กู้หลียวนพาซูจวซอไปทลานหลังบ้าน
ี






ี
ื

เดอนห้า สวนดอกไม้ทลานหลังบ้านเต็มไปด้วยดอกไม้

่
ดึงดูดหมูมวลผเสื อเข้ามาบินร่อนไปมา
ี









ื
่
กู้หลียวนเดินอยูข้างหน้า สองมอไพล่หลัง วางตัวหยิง

ู
ี
“แม่ข้าคิดอย่างเดยวว่าจะให้เราแต่งงานกัน ไม่ร้ว่าท่าน







20

ี
แม่ชอบอะไรในตัวเจ้า แม้แต่พ่อข้าก็คิดอย่างเดยวกัน




ื
ิ
จะให้เจ้าแต่งงานกับข้าให้ได้ ซูจวซอ ถ้าเจ้าแต่งกับข้า
ี
่
ต้องเตรียมใจไว้ว่าเจ้าต้องอยูคนเดยวในห้อง จะมาควบ


ี
คุมชวิตข้าไม่ได้ จะห้ามข้ามอนุไม่ได้”
ี










ิ
็
ตอนเจอกู้หลียวนครั งแรก ซูจวซอคิดเช่นคนเปนแม่เท่า
ื
็
ี
่
นั น เมอเห็นลูกชายโตเปนผู้ใหญ นางยินดมาก ทั งยัง

ื
ร้สึกละอายใจด้วย
ู










่
ี
ตั งแต่เขาเกดมา นางได้ดูแลเขาไม่กวัน ดังนั นเมออยูต่อ
ิ
ื


็
หน้ากู้หลียวนนางจึงเอาใจใส่เขาเปนพิเศษ








ี
เวลาน พอเห็นกู้หลียวนทําตัวเหลวไหล ไม่ทําการทํางาน




ี
ิ

เอาแต่ดมเหล้าเทยวผู้หญง นางจึงปวดใจยิงนัก หวังแต่
ื

21

ิ
ี
ว่าต่อไปกู้หลียวนคงไม่ใช้ชวิตอย่างขาดสต นางจะไม่ทํา


ี
กับเขาเหมอนเมอก่อนอก
ื
ื








“กู้หลียวน ข้าไม่แต่งงานกับเจ้าแน่ วางใจเถอะ ทข้า

ี

เอาใจใส่เจ้าก็เพราะเห็นแก่ท่านป้า ไม่ใช่เพราะเหตุผล




่
อน บอกตามตรงในสายตาข้า เจ้าไม่คูควรกับข้า เจ้า

ื

ี
ิ
ี

เอาแต่ดมเหล้าเทยวผู้หญง ใช้ชวิตแต่ละวันอย่างไร้แก่น
ื
ี
ี
สาร ไม่มอุดมการณ์ของลูกผู้ชาย คนเช่นน ไม่ต่างจาก

็
โคลนตม ใครแต่งงานกับเจ้าก็โชคร้าย ข้าไม่ยอมเปน


คนทโชคร้ายคนนั นแน่”
ี













ื
ซูจวซอแสร้งวางท่าดูหมิน นางอยากยัวให้เขาโกรธ
ิ














22

------










ื

ี
ี
ี

ี
[1] พิธสวมกวาน จะจัดเมอเด็กชายจนมอายุครบยสิบ
ี
ิ
ปเต็มเพอแสดงว่าเด็กคนนั นบรรลุนติภาวะแล้ว โดยจะ

ื
มการสวม”กวาน” (冠) หรือสิ งทชนชั นสูงชาวจนใน
ี
ี
ี

็
ี

ื
สมัยโบราณใช้สวมครอบบนศรษะเพอเปนเครื อง
บอกระดับยศและสถานะ










































23

ี
ตอนท 64 อย่ามาหลอกให้ตายใจ





















ื
ิ
“ซูจวซอ อย่ามาหลอกข้าให้ตายใจ แผนอย่างน เคยม ี
ี

ผู้หญงทํากับข้ามาก่อน” กู้หลียวนสีหน้าเมินเฉย “เจ้า
ิ




24

ี
ั
ี
คิดว่าถ้าทําอย่างน ข้าจะมองเจ้าดขึ นหรือ ฝนไปเถอะ”








ี
ื
ิ

ซูจวซอหัวเราะขึ นมาทันท “ถ้าอย่างนั นเจ้ารอดูก็แล้ว
กัน ดูว่าข้าจะหลอกเจ้าให้ตายใจได้หรือไม่ กู้หลียวน



ลูกผู้ชายไม่แน่ว่าต้องมอุดมการณ์สูงส่ง แต่อย่างน้อยก็
ี



ี
ิ
่
ี
ู
ควรใช้ชวิตอย่างมสต ถ้าเจ้าอยูอย่างไม่ร้จักกลางวัน

ื

ื
กลางคน เอาแต่กนดมเทยวเล่น ถ้าไม่ใช่เพราะได้ชอว่า
ี

ิ
ื
เปนคุณชายสกุลกู้ เจ้าคงไม่มปญญาแม้แต่จะหาเลี ยง
ี
ั
็

ี
ตัว นไม่ใช่โคลนตมหรอกหรือ”







ี
ู
่
็
“แม้เจ้าเปนคุณชายใหญสกุลกู้ แต่ในใจเจ้าคงร้ด คนท ี
ื
จะสืบทอดจวนสกุลกู้ก็คอพจอหยวน พอถึงตอนนั นเจ้า
ี
ื


ิ
ี
่
คิดจะอยูอย่างน ต่อไปรอความตายหรือ กู้เฉนหรงเข้าใจ

ี
สภาพของตัวเองด เขาพยายามพัฒนาตนเองทุกด้าน






25

ี

็
เข้ารับราชการในราชสํานักนานแล้ว เปนทวางพระทัย

ี
ี
ของฮ่องเต้ แล้วเจ้ามอะไร เจ้าไม่มอะไรเลย คนอนเรียก
ื

็
เจ้าเปนคุณชาย แต่เขานับถอสกุลกู้ ไม่ใช่ตัวเจ้า”
ื









ิ
ื
คําพูดของซูจวซอแต่ละประโยคแทงใจกู้หลียวน เส้น


ู
เอ็นบนหน้าผากของเขาเต้นตุบๆ “เจ้าจะร้อะไร คนเรา


ี

มความคิดต่างกันไป ไม่ใช่เรื องของเจ้าทจะมาสังสอน

ี
ข้า”











ี
ี
“นอกจากข้า ก็ไม่มใครพูดความจริงเช่นน กับเจ้า ซูเหม


็
ยอยากให้เจ้าเปนโคลนตมไปตลอดกาล กู้หลียวน น้อง


่
สาวเจ้ายังถูกขังอยูในวัง เจ้าไม่คิดจะช่วยนางหรือไร”











“ช่วยหรือ? เจ้าพูดง่ายๆ จะเอาอะไรไปช่วย นางไม่





26

ี

อยากออกไปจากทนันหรอก พอเข้าประตูวัง ใครจะช่วย


ื
อะไรได้ ซูจวซอ เจ้าช่างเพ้อเจ้อจริงๆ”
ิ










“แม้นางไม่อยากออกไปจากทนัน แต่สภาพอย่างทุก

ี
็
ี

ี
ี
วันน ก็ไม่ใช่สิ งทนางต้องการ ตําแหน่งฮองเฮาเดิมทเปน
ของนาง”












ื
็
“แล้วเปนอย่างไร สู้คนอนไม่ได้ก็ต้องแพ้ ไม่ว่าใครเปน
็
็
่
ี
ฮองเฮา ก็ยังเปนฮองเฮาสกุลกู้ครอบครัวเราอยูด
เกยรติยศก็ยังเปนของสกุลกู้ ซูจวซอ เจ้าไม่คิดหรือว่า
ื
ิ

็
ี
ิ
เจ้ายุมย่ามเกนไป”
่









ี
กู้หลียวนสะกดความโกรธเคองก่อนหน้าน ไว้ได้ เขาไม่
ื

ิ

ื
อาจเข้าใจซูจวซอ ไม่ร้ว่านางคิดจะทําอะไรแน่ ทําไม
ู


27

นางจึงเอาใจใส่เรื องของครอบครัวเขา ต้องการไถ่โทษ




็
ี
แทนพ่อของนางหรือ ถ้าเปนอย่างน เขาไม่ต้องการ









“ถ้าเจ้าห่วงว่าข้าจะแต่งงานกับเจ้า เช่นนั นเจ้าวางใจ



ี
ี
เถอะ ข้าไม่มวันแต่งงานกับเจ้าหรอก และไม่มวันรักเจ้า


ี


ื
ี
ด้วย ทข้าพูดและทําทั งหมดน ก็เพอท่านป้า พ่อข้าพูดไว้
็
ี
็

ว่า ท่านป้าเปนญาติคนสําคัญทสุดของข้า เจ้าจึงเปน...

พข้า”
ี









คําว่าพพูดออกมาอย่างฝนๆ เรียกลูกชายของตัวเองเปน
็
ี

ื
ื

ี
็
พเปนเรื องลําบากจริงๆ แต่ซูจวซอก็พยายามพูดออกมา
ิ

จนได้









ี
เวลาน อายุของนางยังน้อยกว่ากู้หลียวน และไม่อาจ





28

่
สานสัมพันธ์กับเขาในฐานะญาติผู้ใหญ นางอยากจะ



คบเปนเพอนกับกู้หลียวน จะได้เข้าใจความคิดของลูก
็

ื
ชายมากขึ น











ี

็
“ข้าไม่ต้องการน้องสาวเพิมขึ น เรื องของหลีอว เจ้าเปน

่
คนเข้ามาสอดใช่หรือไม่ วันหลังอย่ายุงเรื องของข้า”










กู้หลียวนนํ าเสียงอ่อนลงเล็กน้อย พูดจบก็หันหลังจาก




ี

ื
ิ

ไป ทิ งซูจวซอไว้ทลานหลังบ้านตามลําพัง






กู้หลียวนพอจากไปจู่ๆ เขาก็นึกถึงช่วงทเขายังเด็ก เวลา
ี


นั นเขาเล่นกับซูจวซอซึงยังเล็กมาก เขามักจะพานาง

ิ

ื


เล่น เริมตั งแต่เมอไรกันทเขาไม่อยากยอมรับน้องสาวคน
ื
ี

น ี





29

ี
ี

ู
ี
กปกันแน่ เขาลืมไปแล้ว ร้แต่ว่าหลายปมาก






ิ
ื


ื

ื
่
กู้หลียวนไปแล้ว จอซูซึงยนอยูข้างหลังซูจวซอพูดขึ น
ิ
“คุณหนู จวนสกุลกู้กว้างเกนไป ผู้น้อยจําทางกลับไม่ได้
ให้ผู้น้อยไปถามคนอนหรือไม่”
ื










ื
ซูจวซอห้ามจอซู “ไม่ต้อง ข้าจําได้”
ิ


ื






จอซูตะลึงอ้าปากค้าง คุณหนูของนางเก่งจริงๆ! ทางวก
ื



ี
วนอย่างน เดินรอบเดยวก็จําได้
ี








ี
ี

ิ
ู
นางไม่ร้ว่าซูจวซอไม่ได้จําทางได้ แต่นางเคยใช้ชวิตทน ี
ื



30

ี

ถึงห้าป แม้หลายแห่งเปลียนไป แต่เค้าโครงเดิมยังไม่


ู
เปลียน นางร้ว่าประตูจวนอยูไหน และอยากดูจวนสกุล
่

กู้อย่างละเอยด
ี








































































31

ี

ิ
ตอนท 65 หลงเข้าไปในห้องอาบนํ าของกู้เฉนหรง




















ู
็
ี
ื

เมอคร่น นางเห็นซูเหมยกับกู้หลียวนเรียกกันเปนแม่ลูก
ี

็
ี
ในใจของนางก็โกรธจัด เดิมทนางควรเปนคนทมองดู
็
่
เด็กๆ เติบโตเปนผู้ใหญ จัดการเรื องการแต่งงานของลูก


แต่สุดท้ายคนนั นกลับกลายเปนซูเหมย ส่วนนางได้แต่
็


มองดูอยูห่างๆ ไม่สามารถพูดอะไรได้เลย
่















32

สวรรค์ ไฉนคนเลวอย่างซูเหมยจึงไม่ถูกกรรมตามสนอง












ี
ี
ื
ี
แล้วนางก็คิดตกทันท สวรรค์ให้นางฟนชวิตอกครั ง นมิ
ี

ใช่กรรมตามสนองซูเหมยหรอกหรือ สวรรค์ต้องการให้

ิ
ื
ื
ี

นางลงมอจัดการหญงชัวคนน ด้วยมอตนเอง







ิ

ซูจวซอเดินไปข้างหน้าเรื อยๆ จอซูตามหลัง นางร้สึกว่า
ู
ื
ื
ื
ี
ิ
มบางอย่างผิดปกต ดูเหมอนไม่ใช่ทางออกจากจวน
ทําไมยิงเดินยิงไกลออกไปเรื อยๆ











ี
ซูจวซอไม่ได้ออกไปจากจวนจริงๆ ไหนๆ ก็มาทจวนสกุล

ิ
ื


ี
กู้แล้ว ทําไมนางต้องออกไปง่ายๆ ด้วยเส้นทางทนาง

ี
ื

ิ
ิ
เดินต่อไปข้างหน้าคอเรือนทกู้หลียวนกับกู้ชงเฉงเคยอยู ่







33

็
ทางทิศตะวันออกของเรือนด้านในสุดเปนห้องหนังสือ



ี
นางเคยเก็บของอย่างหนึ งไว้ในนั น ถ้าไม่มอะไรผิดคาด


ของน น่าจะยังอยู นางอยากเอาคน
ื
ี
่








ี


ี
ขณะทเดินมาถึงประตูเรือน ทัวบริเวณเงยบสงัด ไม่ม ี
ี

ื
ใครแม้แต่คนเดยว จอซูถามด้วยความสงสัย “คุณหนู


ี
มาทนทําไมหรือ”
ี








ี

ี
ี

่
“จอซู เจ้ารออยูทน ถ้ามใครมารีบบอกข้า”

ื



ื
ื


ื
จอซูพยักหน้า ซูจวซอเข้าไปในเรือนแล้ว ทนไม่เหมอน
ี

ี
ิ

ี
ี
เมอยสิบปก่อน เมอก่อนทหน้าเรือนมชงช้า เวลาน ไม่ร้ ู
ิ
ื
ื


ี

ี

ี
ี

ิ
ี
็

ไปไหน ตําแหน่งทเคยเปนชงช้ากลับมกระถางต้นไม้ซึง
34

ี

กําลังผลิดอกบานเต็มท ได้กลิ นหอมแต่ไกล









นางอาศัยความจําเดินเข้าไปในห้องทิศตะวันออก พอ




ู
ผลักประตูเข้าไปก็ร้สึกว่าไม่ปกติ









ี

ื
็

ทนเมอก่อนเปนห้องหนังสือ ไฉนหนังสือหายไปมาก ชั น
ี

่
ี
หนังสือยังอยู แต่ไม่มจํานวนมากอย่างแต่ก่อน หน้าชั น
่
หนังสือกลับมฉากบังตาขนาดใหญกั นอยู ่
ี









นางขมวดคิ ว ห้องหนังสือน เคยเปนททนางกับกู้เหย ี
ี

ี
ี
็

็
ยนมาบ่อยทสุด นางกับเขาเปนคนชอบอ่านหนังสือ

ี






สถานทน เมอก่อนก็ไม่ค่อยมคนมา ตอนทกู้หลียวนยัง


ี
ี
ื
ี
ี



35

่
เล็กเคยทําท่าว่าสนใจหนังสือ นางจึงให้กู้หลียวนอยูใน



ี
เรือนน ให้เขาอ่านหนังสือได้สะดวก











ี

ี
ี
ี
เวลาน กู้เหยยนกับซูเหมยใช้สถานทน ทําอะไร นางเคย
เอาของซ่อนไว้ในชั นหนังสือข้างในสุด นางเดินอ้อมไป


ื
ด้านหลังฉากบังตา ภาพทปรากฏเบ องหน้าทําให้นาง
ี

ตกตะลึง











ี
่
นางนึกไม่ถึงว่าหลังฉากบังตามถังอาบนํ าตั งอยู และคน


ื
ี
ทกําลังแช่นํ าในถังก็คอกู้เฉนหรง
ิ








นางตะลึงมองกู้เฉนหรงซึงกําลังแช่นํ า จวนสกุลกู้กว้าง
ิ


ี
ี
ขวางขนาดน ไม่มทแล้วหรือ ถึงได้ทําห้องอาบนํ าไว้ใน
ี

ห้องหนังสือ น่าหัวเราะจริงๆ






36

ี
็
ี
ี

ิ
ห้องหนังสือน เคยเปนชวิตจตใจของนางกับกู้เหยยน ทั ง
สองร่วมกันสะสมหนังสือโบราณมากมาย











ี
ี
ี

ี
ี
ี

ี
หนังสือทสะสมในน มจํานวนไม่น้อยทไม่มทไหนอก
ี

ี
ี
เวลาน กู้เหยยนจัดการกับห้องหนังสืออย่างน แสดงว่า
ทุกสิ งทุกอย่างเปนการหลอกลวงใช่หรือไม่ เขาไม่ได้รัก
็
หนังสือแม้แต่น้อย นางเคยคิดว่านางกับเขาเข้าอกเข้า


ใจกันด เวลาน กลับร้สึกว่าน่าขัน
ี
ู
ี








ิ

ี
ื
พอนึกถึงตรงน ซูจวซอก็อยากหัวเราะ







ิ
กู้เฉนหรงนึกไม่ถึงว่าซูจวซอจะเข้ามาทน เขาร้ว่าซูจวซอ
ู
ื

ิ
ื



ี
ิ
ี
มาจวนสกุลกู้ เดิมทเขาคิดว่าหลังอาบนํ าจะไปหาซู
ี
37

ื
ิ

จวซอ นึกไม่ถึงว่ายังไม่ทันอาบเสร็จ นางก็มาหาเขา แม้


ู
ื
ี
ิ
ร้ว่านางไม่ได้ตั งใจ แต่นคอลิขตฟ้า






ื

ิ
ู

ี
เขาสะกดความร้สึกตกใจทเห็นซูจวซอ ท่ามกลางไอนํ า
ื

ิ
สายตาของเขาเลือนราง จึงได้แต่หัวเราะร่ามองดูซูจวซอ

ื
ิ
พร้อมกับทําหน้าทะเล้น “จวซออยากเจอข้าจนทนไม่
ไหวแล้วหรือ”












่
ิ

ื
ื
ิ
ิ
ซูจวซอได้สต เกอบลืมไปว่ากู้เฉนหรงกําลังแช่นํ าอยู
นางรีบถอยไปสองสามก้าว









ี

ี
็
่
ี

“ทนเปนทอยูของเจ้าหรือ”









38

ี

ตอนท 66 ข้าไม่ยอมให้ใครเอาเปรียบ














39

ี

ิ
็
ี

่
ื
“เรือนหลังน เปนทอยูของข้า จวซอ เจ้าคงไม่บอกว่าเจ้า
บังเอิญเข้ามาในเรือนข้า เจ้าไม่เคยเชอเรื องบังเอิญ ข้า
ื


เองก็ไม่เชอ ยอมรับเสียเถอะ ไม่มอะไรหรอก ทัวทั งจวน
ี

ื
ี
ี

ี
ี

ี
สกุลกู้มข้าคนเดยวทดกับเจ้าทสุด”



ื
ิ
กู้เฉนหรงพูดพลางลุกจากนํ าขึ นมายน ซูจวซอนึกไม่ถึง
ิ
ื

็
ิ
ื
ว่ากู้เฉนหรงจะยนขึ น นางเปนผู้หญง จึงรีบลนลานหัน
ิ

หลังให้ “กู้เฉนหรง เจ้าคนตําช้า”
ิ











ี
ี
็

ี


ิ
ื
“จวซอ ทนเปนทของข้า ข้าอาบนํ าเสร็จแล้ว จะลุกขึ น
ี
ไม่ได้หรือ” กู้เฉนหรงวางสีหน้าเฉย แต่สายตามรอยยิ ม
ิ
พอใจ



40

ิ
ื

ซูจวซอหน้าแดงซ่าน เตรียมจะออกไป จู่ๆ กู้เฉนหรงก็
ิ
ื
ิ
ื
ื


ื
ยนมอมาจับข้อมอซูจวซอไว้




“เจ้าจะทําอะไร”












ิ
ื
ี
“จวซอ เจ้าเห็นข้าเปลือยแล้ว คิดจะไปอย่างน หรือ
ิ
ชายหญงไม่ควรใกล้ชดกัน เจ้าเปนคนเข้ามาหาเอง ใน
็
ิ
เมอดูแล้วก็ต้องรับผิดชอบ”
ื










ิ
ิ
ี
ซูจวซอนึกไม่ถึงว่ากู้เฉนหรงจะหน้าด้านอย่างน ทําให้
ื

ู
ตนเสียเปรียบแล้วยังจะให้ตนรับผิดชอบ จึงร้สึกโกรธขึ น


ิ
ี
ี
มาทันท นางหันหลังกลับมาทันท ถลึงตาใส่กู้เฉนหรง








41

“ขอถามหน่อยคุณชายกู้จะให้ข้ารับผิดชอบอย่างไร”











ี

ื
ิ
ิ
กู้เฉนหรงนึกไม่ถึงว่าซูจวซอจะกล้าหันกลับมา ยังดทเขา
ี


ื
เอาผ้าอาบนํ าคาดเอวไว้แล้ว ไม่เช่นนั นซูจวซอคงจะเห็น
ิ
ร่างเปลือยของเขาอีก










ิ
ื

ิ
กู้เฉนหรงดึงเบาๆ ซูจวซอเซเข้ามาในวงแขนของเขา
่
ื
เน อตัวของเขายังไม่แห้ง หยดนํ าเม็ดใหญไหลจากหน้า


อกลงมา











ซูจวซอปะทะอ้อมอกของกู้เฉนหรง ขณะคิดจะยนมอไป
ื
ื
ื
ิ
ิ

ิ
ผลักเขาออก จู่ๆ กู้เฉนหรงก็จูบริมฝปากนาง
ี













42

็
ื

ิ
เปนการจูบอย่างจู่โจม ซูจวซอไม่ทันป้องกัน นึกไม่ถึงว่า
กู้เฉนหรงจะใจกล้าขนาดน ี
ิ










กว่านางจะได้สต กู้เฉนหรงก็จับข้อมอนางไว้แล้ว ซู
ื
ิ
ิ
ิ
ื

่
จวซอดิ นไม่หลุด จึงถูกกู้เฉนหรงจูบอยูอย่างนั น
ิ







ื
ิ

ซูจวซอก็ไม่เกรงใจ กัดสุดแรง กลิ นคาวเลือดกระจายทัว
ปากของคนทั งสอง กระนั นกู้เฉนหรงก็ยังไม่ปล่อยซู
ิ


ิ
ื

จวซอ








ร่างของซูจวซอถูกกู้เฉนหรงรวบไว้ในอ้อมกอด กลิ นทไม่
ื

ี

ิ
ิ
คุ้นเคยลอยเข้ามาปะทะ นางทั งโกรธทั งตกใจ แต่ก็ไม่


ิ
อาจผลักกู้เฉนหรงออกไปได้











43

ิ
ื
ิ
็
่
ื
สุดท้ายกู้เฉนหรงก็เปนฝายปล่อยซูจวซอ นางเง อมอ
ื
เตรียมจะตบกู้เฉนหรง ยังไม่ทันถูกใบหน้าของเขา ข้อ
ิ
มอก็ถูกเขาจับไว้
ื











ี
ู
“เมอคร่เจ้าเห็นข้า อย่างน ถอว่าไม่มใครเอาเปรียบใคร”
ี
ื

ื





“หน้าด้านจริงๆ ”











ิ

ู
ื
ซูจวซอร้ว่าตนสู้เขาไม่ได้ ไม่เช่นนั นนางคงฆ่าเขาแล้ว

เมอก่อนนางเคยคิดจะคบเขาเปนสหาย นึกไม่ถึงว่าเขา
ื
็

็
จะเปนคนเจ้าชู้ยักษ์อย่างน ี















44

“ข้าไม่ยอมให้ใครเอาเปรียบ”











ื
ิ

ื
พูดจบกู้เฉนหรงก็ปล่อยมออย่างพออกพอใจ ซูจวซอไม่
ิ
พูดไม่จา รีบออกไปจากห้อง











ื
ิ
กู้เฉนหรงเอามอลูบหัวตัวเอง คราวน แย่แน่ๆ ทําให้เจ้า
ี

ี
ี
เด็กนโกรธ กลัวว่านางจะถลึงตาใส่เขาไปอกนาน


ี
ี
ิ
ผู้หญงทดุขนาดน เขานึกสงสัยจริงๆ ว่าวันหลังคงจะไม่
มใครมาสูขอ ถ้าเช่นนั นแต่งงานกับเขาก็แล้วกัน
ี
่








ู
ิ
็
ขณะทความคิดน ผุดขึ นมา กู้เฉนหรงก็ร้สึกว่าตนเปนบ้า
ี

ี
ี

ไปแล้ว สตรีผู้น ไม่เข้าใจเรื องความรัก และยังวางตัวหยิง

ี

ขนแต่งงานด้วยตนคงรับกรรม ปญหาอยูทว่าเหตุใดตน
ั
่
ื
จึงเกดความคิดเช่นน ี
ิ




45

ี
จูบนั นยังคงซาบซ่าน ด้วยเหตุน ...










ิ


กู้เฉนหรงยิงคิดยิงประหลาดใจ หรือว่าตนชอบสตรีผู้น ี








แปลกจริงๆ ตลอดมาตนอยากแต่งงานกับสตรีทอ่อน

ี


ื
ี

ิ
โยนน่ารักน่าเอ็นดูข อายมิใช่หรือ ซูจวซอคําน ห่างไกลไม่
ี
ู
ร้เท่าไร











ื
ี
็
ความคิดประหลาดน คงเปนเพราะเขาชนชมความ
สามารถในการจัดการปญหาของนาง นางเกลียดตน
ั



มากขนาดน ขนแต่งงานด้วยก็เท่ากับหาทุกข์ใส่ตัวมิใช่
ื
ี

หรือ











46

ี
ิ
ตอนท 67 คําเชญของซูเหมย







47

ิ
ิ

กู้เฉนหรงพยายามจะโน้มน้าวตัวเองไม่ให้คิดกับซูจวซอ
ื
ี

ในทางทไม่สมควร










ซูจวซอรีบวิงออกมาจากห้อง จอซูเฝ้าอยูข้างนอก เห็นซู
ื

่
ื
ิ

จวซอออกมาอย่างเร่งรีบ ริมฝปากแดงเรื อ ตามตัวม ี
ื

ิ
ี
ิ
รอยเปยก นางไม่ร้ว่าเกดอะไรขึ น จึงถามด้วยสีหน้า
ี
ู
่
็
ห่วงใย “คุณหนูใหญ เปนอะไรไป”









ี
่
“ในนั นมแมวปา ไปกันเถอะ!”















48

่
“ทําไมคุณหนูไม่เรียกผู้น้อยเข้าไปจับแมวปา เรื องน ี



ผู้น้อยชํานาญ”











่
ี
“แค่แมวปาตัวเดยว ข้าจัดการได้”









ื
ิ

ื
ซูจวซอก้าวอย่างรีบร้อน เดินไปพร้อมกับพูด จอซูต้อง

ิ

ื

ู
ี
วิงเหยาะจึงตามทัน นางร้สึกว่าซูจวซอมอะไรแปลกๆ
แต่แปลกอย่างไรนางบอกไม่ถูก









ทั งสองออกจากลานบ้าน เดินไปตามทางเล็ก จู่ๆ ก็ม ี




สาวใช้เข้ามาขวางหน้า “คุณหนูซูไปไหนหรือ ผู้น้อย



่
๊
ตามหาคุณหนูอยู ฮูหยินจะให้คุณหนูไปร่วมโตะอาหาร



่
ี
กําลังรอคุณหนูอยูทห้องอาหารเจ้าค่ะ”








49

“จวนสกุลกู้กว้างขวาง ข้าหลงทาง แม่นางช่วยนําทาง





ด้วย”










ิ
ื
ื

่
ซูจวซอกลับคนสูปกติ ยิ มน้อยๆ พูดกับสาวใช้






นางนึกไม่ถึงว่าซูเหมยจะให้นางไปร่วมโตะอาหาร แสดง
๊


ี
ว่ายังมอะไรจะพูดกับนางอีก ซูเหมยยังพูดไม่จบ ความ



ื
จริงแล้วนางเองก็พูดไม่จบเหมอนกัน










ี

๊

พอมาถึงห้องอาหาร ซูเหมยรออยูทนันจริงๆ บนโตะม ี
่
่
อาหารชั นเลิศวางอยู















50

่
ี
ิ
ี


สถานทกนอาหารอยูในเรือนของซูเหมย จึงไม่มคนอน
ื
มาร่วม เห็นได้ชัดว่าซูเหมยต้องการพูดกับนางตาม


ลําพัง










พอเห็นซูจวซอกลับมา ใบหน้าของซูเหมยก็ยิ มอย่าง

ื
ิ

ื


ิ
อ่อนโยน “จวซอ นังสิ!”







ิ
หากมิเคยร้จักซูเหมยมาก่อน คงถูกรอยย มของซูเหมยล
ู


็
ื
ี

วงตา นึกว่านางเปนสตรีใจดอ่อนโยน เมอเทยบกับนาง
ี

ฟางซึงบางครั งยังวางอํานาจและแสดงความไม่พอใจ


็
ี
ออกมาภายนอก ซูเหมยกลับแสดงตัวเปนคนดม ี


คุณธรรมสูงส่ง










ี
เมอพบซูเหมยอกครั ง ซูจวซอก็ควบคุมอารมณ์ได้ด ไม่
ื

ี
ื
ิ

51

ื
ื

ี
ื

ตนเต้นเหมอนเมอพบครั งแรก ไม่เพยงแต่สงบ ใบหน้า

ี
ี
ยังมรอยยิ มน้อยๆ “ขอบคุณท่านอาทต้อนรับ”







ื
“พูดเหมอนไม่ใช่คนกันเองเสียได้ ได้ข่าวว่าไทเฮาทรง



ุ
ี
โปรดเจ้ามาก ยังทรงโปรดให้เจ้าไปเข้าเฝ้าในวังพร่งน

ี
็

ิ
ื
จวซอ เปนโชคดของเจ้าแล้ว”






ี

พอซูจวซอนังลง ซูเหมยก็ให้สาวใช้ทคอยอยูข้างๆ ตัก
่

ิ
ื

ื
อาหาร สาวใช้ผู้น ก็คอหงเหลียน พอเห็นหงเหลียนทํา
ี
ื
งานอย่างคล่องแคล่ว ซูจวซอก็นึกอยากถามนางว่าตอน

ิ

นั นเพราะเหตุใดจึงทรยศนาง











็
ิ
แม้แต่คนใกล้ชดทนางไว้ใจทสุดก็ยังกลายมาเปนคน

ี

ี
ิ
สนทของซูเหมย ซูเหมยแย่งทุกสิ งทุกอย่างของซูหลิ ว



52

จริงๆ











ิ
ซูจวซอปรับความคิดกลับมา หลุบตาลง ตอบด้วยนํ า
ื

เสียงราบเรียบ “ได้รับพระเมตตาจากไทเฮา เปนโชคด ี
็



ของข้าจริงๆ”











ิ

ี
ื
“จวซอ เจ้าฉลาดมาก ทุกครั งทปรากฏตัวก็ได้ผลตอบ
ี
๊
แทน แม่เจ้าสอนดมาก” ซูเหมยยกชามเล็กบนโตะขึ น


ใช้ช้อนคนนํ าแกงในชามอย่างช้าๆ ตักเข้าปากช้อนหนึ ง











ิ
ี

ิ
ซูจวซอไม่มแก่ใจจะกนอาหารร่วมกับซูเหมย นางหยิบ
ื
ี
ตะเกยบขึ นมาแต่ไม่ได้ขยับ จู่ๆ ก็เหลือบตาขึ น ยิ ม



ื
ี
่
็


ี

ี
่
น้อยๆ “ททข้าอยูเวลาน เมอก่อนเปนทอยูของมารดา
ี
ท่านอา มารดาท่านอาเปนสาวใช้ แต่สามารถตั งหลักใน
็
53

็
จวนอันผิงโหวอย่างมันคง ทั งยังสอนท่านอาให้เปนฮูห


ยินระดับแนวหน้า ถ้าพูดถึงเรื องการสอนลูก ไม่มใครสู้
ี



มารดาท่านอาได้”










ี
“บังอาจ! คุณหนูซู ไฉนถึงพูดจากับฮูหยินเช่นน ”










ิ

ี

ื
ื

เมอได้ยินคําพูดของซูจวซอสีหน้าของซูเหมยเปลยนไป
เล็กน้อย กระนั นก็ยังไม่โกรธ ชัวพริบตาสีหน้าก็กลับสู ่



ื
ิ
ปกติ ส่วนหงเหลียนกลับออกหน้าต่อว่าซูจวซอ








ี
“ข้าเพยงแต่พูดตามความจริง หวังว่าท่านอาคงไม่


ถอสา วรบุรษไม่ถามถึงชาติกําเนด แม้ท่านอามชาติ
ี
ี
ื
ุ
ิ
็
ิ
ิ
ี
กําเนดไม่สูงก็ยังมผลสําเร็จในทุกวันน ชาติกําเนดเปน
ี






54

อย่างไรจึงมิใช่เรื องสําคัญ”



















































































55

ี

ตอนท 68 ยุแยงให้แตกแยก






















ื
ซูเหมยนึกไม่ถึงว่าซูจวซอจะใจกล้าปานน กล้าเย้ยหยัน
ิ
ี

ื

ิ
นางซึงหน้า ตามเหตุผลแล้วซูจวซอควรจะเอาใจนาง
ุ
ิ
นางเปนผู้อาวุโส ย่อมไม่อาจเสียกริยาต่อหน้าเด็กร่น
็

หลัง










ื
ิ

ู
“จวซอ เจ้ายังเด็กมาก ถ้าพูดอะไรโดยไม่ร้จักหักห้ามใจ
ี
เกรงว่าจะมเคราะห์ถึงตัว วันหลังต้องระวังคําพูดด้วย”











“คําสอนของท่านอา ข้าจะจดจําใส่ใจ”









56

ู
ี
“คนเราต้องร้จักกาลเทศะ จวนอันผิงโหวเวลาน ไม่ใช่



ั
จวนอันผิงโหวเมอก่อน ถ้ามัวแต่ยุแยงปนปวนจะมอะไร

ื
่
ี
ี
ดขึ น”









“ข้าก็เคยเตอนน้องเหม่ยเสียนกับอาสะใภ้เช่นน เหมอน
ื
ี
ื
ี
ั
กัน แต่สองคนน ไม่ฟงข้า คําพูดของท่านอาข้าจะเอาไป


ถ่ายทอดเจ้าค่ะ”











ี

ี
ซูเหมยยังคงยิ ม แต่ดวงตาเย็นชาลง เจ้าเด็กนปากดนัก
ี
นึกไม่ถึงว่านางหวังจะสอนลูกสาวได้อย่างน ดูแล้วคง




ฝากความหวังกับลูกสาวไว้มาก










ื
ิ

ื
ในเมอซูจวซอช่างหาเรื องอย่างน ก็ให้นางฟางกําจัดให้

ี
57

ี
ั
่


เร็วทสุด จะได้ไม่ยุแยงจวนอันผิงโหวจนปนปวนไปหมด






ื


ี
ิ
อาหารม อน กนด้วยความหวาดหวันพรันพรึง ดูผิวเผิน
่
บรรยากาศอบอุน ใบหน้าของคนทั งสองเต็มไปด้วยรอย



ิ
ยิ ม ซูเหมยดูแลซูจวซอตลอดเวลา แต่ความจริงแล้วม ี
ื

็

ื
คลนใต้นํ าผุดขึ นมาเปนระลอก








ิ
ั
ื
ซูเหมยพูดแต่ละคําซูจวซอรับฟง และสามารถโต้แย้งได้


หมด เกอบทําให้ซูเหมยทนไม่ได้ มิน่ากู้เฝนไต้ถึงได้
ื
ิ

ี
ี
็
บอกว่าเด็กคนน ความคิดลํ าลึก เปนเช่นน จริงๆ








ซูหมิงเอ๋ยซูหมิง เจ้าคิดว่าลูกสาวเจ้าสามารถเปลยน
ี



แปลงทุกอย่างได้หรือ











58