หวนแค้นชะตารัก เล่ม1

ี
ี
ซูเหม่ยเสียนโกรธจนหน้าซด ดวงตามเพลิงพิโรธลุก



ื
ื
ิ
ิ
็
ื
โพลง เหมอนจะกลืนกนซูจวซอทั งเปน แต่ซูจวซอไม่ใส่

ิ
ื
ใจ ทําเหมอนกับมองไม่เห็น





ซูเหม่ยเสียนควบคุมตัวเองได้น้อย มักจะโกรธง่าย แย่





ื
ื

กว่าเมอก่อนมาก เมอก่อนแม้นางจะเอาแต่ใจตัวเอง
หลงตัวเองบ้าง กระนั นก็มิได้ใจแคบเช่นน ซูเหวินไม่ร้จัก
ู
ี


สอนลูกสาวเอาเสียเลย











ื

ิ
ี
ซูเหม่ยเสียนเดิมทคิดจะให้คนใช้มาลากตัวซูจวซอออก
ิ
ไป แต่รถม้าของกู้เฉนกรงมาถึงแล้ว ซูเหม่ยเสียนไม่



อยากทําลายภาพจําของตน จึงสะกดโทสะ ฝนยิ มอย่าง
ื



ิ
อ่อนหวานมองไปทางรถม้าของกู้เฉนหรง












52

ิ
ิ
ื

ซูจวซอยิ มหยัน ท่าทางซูเหม่ยเสียนจะชอบกู้เฉนหรง
จริงๆ











ซูเหมยวางแผนไว้แล้ว ให้ลูกบุญธรรมแต่งงานกับซูเหม่



ยเสียน ดึงคนในครอบครัวฝายมารดามาเปนพวก แต่
็
่


ี
ลูกชายแท้ๆ กลับจะให้ถบตัวสูง ให้หลียวนแต่งกับซู


ื
ู
ี

ิ
ิ

ื

จวซอ ทั งๆ ทร้ว่าหลีหยวนเกลียดซูจวซอ แต่ก็ยังจงใจ
เห็นชัดว่าต้องการทรมานเด็กทั งสอง







ู
ื

ทําไมเมอก่อนตนเองจึงไม่ร้จักดูคน ถึงได้ถูกซูเหม

ี
ี
็
ิ
ยหลอก นึกว่าซูเหมยเปนผู้หญงทอ่อนแอและมเมตตา






รถม้าของกู้เฉนหรงจอดแล้ว กู้เฉนหรงในชุดคลุมยาวสี
ิ
ิ


กรมท่ายิ มร่าลงมาจากรถม้า ผมสีดํามรัดเกล้าหยก
ี





53

่
็
ครอบอยู ก้าวลงมาอย่างสง่างาม ท่าทางเปนธรรมชาติ


อย่างแท้จริง











ิ

ิ
พอเห็นกู้เฉนหรงซูจวซอมักจะเกดภาพหลอน ความสูง
ิ
ื
ี
ื
ศักดิ ทเผยออกมาจากภายในช่างคล้ายเช อพระวงศ์

ู
ี
เหลือเกน ไม่ร้ว่าซูเหมยไปเอาลูกบุญธรรมคนน มาจาก
ิ

ไหน










ี

“พรอง”









ิ
พอเห็นกู้เฉนหรงลงจากรถม้า ซูเหม่ยเสียนก็ร้องเรียก




เสียงออดอ้อน
















54

ิ

ิ
ื
่
ื
ท่าทางขวยเขนช่างแตกต่างกับเมออยูกับซูจวซอราวฟ้า

กับดิน









ี
ี
ิ
กู้เฉนหรงเพยงแต่พยักหน้าอย่างขอไปท แล้วสาวเท้า

ิ
ื
เข้าไปหาซูจวซอ พอเห็นกู้เฉนหรงเดินไปหาซูจวซอ ซู
ิ
ื
ิ

ิ
ื
เหม่ยเสียนก็โกรธจนจกผ้าเช็ดหน้าในมอไว้แน่น จ้อง
ิ
ื

ื
หน้าซูจวซออย่างแค้นเคอง







ิ

ื
“จวซอ ขึ นรถเถอะ!”








ิ

พูดจบก็ทําท่าเชญซูจวซอ ซูจวซอเองก็ไม่เกรงใจ ขึ นรถ
ิ
ื
ิ
ื

ม้าไปก่อน















55

ิ
กู้เฉนหรงหันหน้ามา เห็นซูเหม่ยเสียนสีหน้าบูดบึ ง จึง




ิ
ื
ี

็
็
็
พูดอย่างเปนการเปนงาน “เหม่ยเสียน จวซอเปนพสาว
เจ้า ตามหลักแล้วต้องให้นางขึ นรถม้าก่อน เจ้าคงไม่
ื
ถอสากระมัง”


































































56

ี
่
ตอนท 38 จู่ๆ ก็อดใจไม่อยูขึ นมา




















ื
ิ
ซูเหม่ยเสียนจะไม่ถอสาได้อย่างไร แต่ต่อหน้ากู้เฉนหรง


ื
ื
นางได้แต่ฝนบอกว่าไม่ถอสา









จากนั นซูเหม่ยเสียนก็ขึ นรถม้า นางไม่อยากนังข้างซู




ิ

ื
จวซอ จึงนังตรงกันข้าม






57

ิ


พอกู้เฉนหรงขึ นมา นางก็รีบร้องเรียก “พรอง มานังข้าง
ี

ข้าเถอะ!”










นึกไม่ถึงว่ากู้เฉนหรงจะหันมายิ มให้นาง แต่ยกเท้าก้าว
ิ



ี

ื
ิ

ไปนังข้างซูจวซอ การกระทําน ยิงสะกดอารมณ์ของซู
ิ

ื
ี
เหม่ยเสียนอก ทําให้นางเกอบระงับอารมณ์ไม่อยู มอทั ง
่
ื

่
ี
สองข้างทอยูในแขนเสื อจับกันไว้แน่น







ื

สีหน้าของซูจวซอไม่เปลียนไปแม้แต่น้อย นางไม่ได้ใส่ใจ
ิ
กู้เฉนหรง แม้นางรับปากว่าจะเล่นละครกับเขาครั งน แต่
ิ
ี


ิ
ิ
ก็ไม่อาจทําใจใกล้ชดกับเขาเกนไปได้









ิ
“จวซอ เปนอะไรไป” กู้เฉนหรงนังข้างซูจวซอ นํ าเสียง
ื
ิ
ื
็
ิ



58

็
อ่อนโยนเปนพิเศษ










ื

ิ
ี
ิ
่
ซูจวซอไม่คุ้นเคยกับการอยูใกล้กู้เฉนหรงขนาดน เดิมท ี
นางอยากขยับห่างสักเล็กน้อย แต่เมอนึกถึงว่ากู้เฉนหรง
ื
ิ

ื
กุมความลับของตนไว้ในมอ จึงอดกลั นไว้ หากแต่ตัว



่
เกร็งอยูบ้าง










็
“ข้าไม่เปนไร คุณ...”










เดิมทนางอยากเรียกเขาว่าคุณชายกู้ แต่ร้สึกว่าไม่
ี
ู


เหมาะจึงชะงัก











นึกไม่ถึงว่ากู้เฉนหรงกลับยิ มแล้วพูดต่อ “ถ้าเรียกคุณ
ิ








59

ิ


ชายกู้จะทําให้คนอนเข้าใจผิด จวเอ๋อร์ เรียกข้าว่าเฉน
ิ
ื
ื
หรงเหมอนเดิมเถอะ”











ิ
ิ
มุมปากซูจวซอกระตุก เออหนอกู้เฉนหรง ช่าง...หน้า
ื

ู
ด้านจริงๆ ทั งๆ ทร้ว่านางจะพูดอะไร ก็ยังเปลียนคําพูด

ี
ของนางอย่างคล่องปาก แล้วยังเรียกจวเอ๋อร์ทําให้นาง

ิ

ิ

ู
ี
ี
ร้สึกอึดอัดอก นางกับกู้เฉนหรงอย่างมากทสุดก็แค่พยัก
หน้าให้กันเท่านั น










ิ
ี

“จวเอ๋อร์ วันน เจ้าสวยจริงๆ”








ิ

ื

ิ
ิ
ื
กู้เฉนหรงชมซูจวซอต่อ ทําท่าทางหลงใหลในตัวซูจวซอ
่
ี
ไม่ใส่ใจว่ามซูเหม่ยเสียนอยูด้วย







60

่

ี
ซูเหม่ยเสียนนังอยูตรงกันข้ามไม่อาจเสแสร้งอกต่อไป

เล็บจกลึกเข้าไปในเน อแล้ว คนสารเลว ให้ท่าคนใน
ิ
ื

ิ


ื
หัวใจของนาง กลับไปนางต้องสังสอนซูจวซอให้หนัก
เสียแล้ว











ิ
ี


ี
“พรองชมเกนไป เหม่ยเสียนต่างหากทสวย”







ี
“เหม่ยเสียนสวยแน่ แต่ในใจข้าเจ้าสวยทสุด”









ื
ี
ี
พูดจบก็จุมพิตหน้าผากซูจวซอทหนึ ง ริมฝปากของเขา
ิ

ื

ิ
ิ

ื
ื
เคลอนผ่านใบหน้าของซูจวซออย่างรวดเร็ว กว่าซูจวซอ

ื
ู
ิ
ิ

จะร้ตัว กู้เฉนหรงก็ผละจากใบหน้าของซูจวซอแล้ว


61

็

ิ
ี

ื
ิ
เปนการกระทําทใจกล้ามาก ซูจวซอนึกไม่ถึงว่ากู้เฉน
ี
หรงจะเสียมารยาทอย่างน








ี
ิ
ขณะทคิดจะแสดงความโกรธ กู้เฉนหรงก็ส่งสายตาทํา

ี
ื
ท่าบอกซูจวซอ นางจึงสะกดโทสะอกครั ง ถลึงตาใส่กู้

ิ
ิ
เฉนหรง










่
ิ
กู้เฉนหรงยักไหล่ “จู่ๆ ก็อดใจไม่อยูขึ นมา จวซอ ข้าจะ
ิ
ื

รับผิดชอบเจ้า แต่งงานกับข้าได้หรือไม่”











“จอดรถ”
















62

ในทสุดซูเหม่ยเสียนก็ทนไม่ไหว นางตะโกนขึ นมา ถ้านัง
ี

ู
็
ในรถม้าต่อนางร้สึกว่าตนคงเปนบ้าไปแล้ว









็
“เหม่ยเสียน เจ้าเปนอะไรไป”










ิ
กู้เฉนหรงแสร้งทําท่าสงสัย










ู
“พรอง จู่ๆ ข้าก็ร้สึกไม่ค่อยสบาย ข้าไม่ไปแล้ว” ซูเหม่

ี

ี
ยเสียนฉกยิ ม










ี
“ถ้าอย่างนั นก็ด เหม่ยเสียน ข้าจะให้คนพาเจ้ากลับ



จวน”














63

็
“ไม่จําเปน ข้ากลับจวนเองได้”










ิ
ิ
ซูเหม่ยเสียนพูดจบก็เปดม่านลงจากรถม้า กู้เฉนหรง


ี
ี
ี
กําชับสองสามคําอย่างเกยจคร้าน ไม่มทท่าว่าจะไปส่งซู
ี
เหม่ยเสียนเอง ในทสุดซูเหม่ยเสียนก็เดินไปด้วยความ




โกรธ











“คุณชายกู้พอใจแล้วใช่หรือไม่”











“พอใจ”










ี

ื
“ในเมอแสดงละครจบแล้ว ข้าก็ควรจะกลับเสียท”












64

ี
ี

“ถ้ากลับตอนน ททําไว้ก็ไร้ประโยชน์ วันน เจ้าต้องแสดง
ี
ให้จบ ใครจะไปร้ว่าซูเหม่ยเสียนแอบส่งคนมาเฝ้าดูเรา
ู


ี
ิ
หรือไม่ จวซอ เรื องน เจ้ารับปากเอง อย่าลืมนะ เจ้าทํา
ื

ผิดมหันต์โทษฐานฆ่าคนตาย”



































































65

ี

ื
ิ
ตอนท 39 ซูจวซอโกรธจัด



















พอเห็นใบหน้ายิ มกริมของกู้เฉนหรง ซูจวซอก็สะกด

ิ
ื
ิ


ั
ู
อารมณ์ไว้ พูดด้วยสีหน้าไร้ความร้สึก “ไปนังฝงตรง
ข้าม”










ั


คราวน กู้เฉนหรงไม่ขัดขน ลุกขึ นไปนังฝงตรงกันข้าม
ี
ื
ิ
็

ู
ื
ิ
จริงๆ ถ้าไม่เช่นนั นเขาร้ว่าซูจวซอต้องโกรธจัดเปนแน่
การแหย่นางต้องทําพอสมควรแล้วหยุด









66

ี
ี
“ก่อนหน้าน เราตกลงกันแล้ว วันน วันเดยว ต่อไปคุณ
ี

ี
ี
ชายกู้อย่าพูดเรื องน อก”











“ข้าไม่ใช่คนตําช้าหน้าด้านอย่างนั น ในเมอตกลงกัน
ื

ิ
ื
ิ
ี
แล้ว ถ้าจวซอทําได้ ข้าก็ทําได้” กู้เฉนหรงอารมณ์ดเปน

็
ี

พิเศษ นังพิงรถม้าอย่างเกยจคร้าน ท่าทางผ่อนคลาย








ี
ิ
ี
ื
แค่วันน วันเดยว อดทนหน่อยประเดยวก็ผ่านไป ซูจวซอ

ี
ิ
บอกกับตัวเองอย่างน แต่นางนึกไม่ถึงว่ากู้เฉนหรงจะ
ี
ตามรบกวนไม่เลิก











“เจ้าทําอย่างน กับซูเหม่ยเสียน เจ้าอาจจะสลัดนางพ้น
ี


รอดตัวไปได้ แต่ซูเหมยเสียนคงระบายความโกรธมาที





67

ิ
ข้า พอถึงตอนนั นแม้แต่แม่เจ้าก็จะมารังควานข้า กู้เฉน



ี
หรง เจ้าช่างมนํ าใจจริงๆ ”











ื

ิ
ิ

ี
ื
ู
ซูจวซอเย้ยหยัน เมอคร่น กู้เฉนหรงยัวโมโหซูเหม่ยเสีย
นต่อหน้าต่อตาเช่นน ต่อไปซูเหม่ยเสียนคงโกรธแค้น
ี
นางมาก นางคาดเดาได้เลย










ี
็
การจับคูครั งน ซูเหมยเปนคนจัดการอย่างแน่นอน เวลา
่

ื
น กู้เฉนหรงทําท่าเหมอนหลงใหลในตัวนาง ซูเหมยคงมา
ี
ิ

รังควานนางแน่










แม้นางอยากเจอซูเหมยนานแล้ว สําหรับนางจึงไม่ใช่




็
เรื องเลวร้าย แต่กู้เฉนหรงทําให้นางตกเปนเป้า นางจึง
ิ

ู
ร้สึกไม่ค่อยพอใจนัก





68

ู
ิ
กู้เฉนหรงก็ไม่ปดบังความร้สึกของตน ยังคงพูดต่อไป
ิ

ิ

่
ื
ิ
อย่างเนบๆ “จวซอ ซูเหม่ยเสียนไม่ใช่คูต่อสู้ของเจ้า
่
แต่ไหนๆ เจ้ากับนางก็เข้ากันไม่ได้อยูแล้ว เพิมอกเรื อง
ี

หนึ งจะเปนไรไป แต่แม่ข้าสิ ท่านแม่จับจ้องเจ้าอยู แล้ว
่
็


ยังเอาเรื องมาเพิมให้ข้าอกหลายเรื อง แต่ถ้าเจ้าอยากให้

ี

ี
ข้าช่วยก็บอก ข้ายินดช่วยเจ้า”










ื

ิ
ิ
ครั งก่อนกู้เฝนไต้เตอนนางไว้ ดูท่ากู้เฝนไต้คงบอกซูเหม


ี
ยแล้ว ในทสุดนางก็เจอสิ งทรอคอยแล้วนางอยากร้ว่าซู
ู

ี
ื
เหมยจะรับมอกับนางอย่างไร









ื
ี
ิ
เวลาน ฐานะของนางคอซูจวซอ ซูเหมยคงไม่ใส่ใจนาง

ื
ี
นัก คงประมาทคูต่อสู้ จึงเปนโอกาสดทสุดทนางจะโจม

ี
็
่

ี
69

ี
ตพวกเขา










ู
“เจ้าไม่ช่วยแม่เจ้า แต่กลับมาช่วยข้า ไม่ร้สึกแปลก



หรือ”











็
่
“เจ้าคิดว่าเจ้าเปนคูต่อสู้ของแม่ข้าหรือ ข้าเพยงแต่ไม่
ี
ิ

ิ
ื
อยากให้เจ้าตาย จวซอ บางครั งก็ไม่ควรอวดเก่งเกนไป
ี
ถึงเจ้าฉลาดเพยงไร แต่เจ้าไม่มคนหนุนหลัง ถึงอย่างไร
ี


แขนก็แรงสู้ขาไม่ได้”











“ถ้าเช่นนั นข้าจะทําให้เจ้าเห็นว่าแขนสู้ขาได้อย่างไร”











ี

ิ
ิ

ื
ซูจวซอพูดด้วยความมันใจอย่างเต็มเปยม แม้แต่กู้เฉน



70

็
ี
หรงก็ยังสะดุ้ง แวบหนึ งเขานึกสงสัย นเปนคําพูดของ

ี
เด็กสาวอายุสิบแปดปหรือ










็
ี
นางหวังเปนคนข ขลาด ไฉนจึงสอนลูกสาวให้กล้าหาญ

ื
ี

ี
ิ
ได้ขนาดน เขาประหลาดใจในตัวซูจวซอมากขึ นทุกท






ิ

เขาพูดเช่นน ความจริงก็เพราะอยากให้ซูจวซอขอความ
ื
ี
ช่วยเหลือจากเขา เขาอยากเห็นนักว่าเจ้าเด็กอวดเก่งคน



ี
ี
น จะทําได้แค่ไหน นึกไม่ถึงว่าเจ้าเด็กนกลับพูดโอ้อวด


ต่อหน้าเขาว่าจะเอาแขนสู้กับขาให้ได้











เด็กกําพร้าพูดออกมาเช่นน เปนเรื องทคาดไม่ถึง พอเห็น

ี
็
ี

ู
ิ
ื
ิ


ท่าทางมันอกมันใจของซูจวซอ เขาก็อยากร้ว่าซูจวซอม ี
ื


ี
ี
คุณสมบัติอะไรทจะทําได้อย่างน
71

ื
ิ
ิ
็
กู้เฉนหรงดวงตาเปนประกาย ยิ มน้อยๆ มองซูจวซอ






ี
ี

ี
“อากาศดอย่างน เราไปเล่นททะเลสาบกันเถอะ!”







ิ

กู้เฉนหรงเปลียนเรื องพูด ถามขึ น









ี

็
ื

ิ
ิ
ซูจวซอไม่ตอบ เปนอันว่ายอมรับทกู้เฉนหรงจัด




ทั งสองนังรถม้าไปยังทะเลสาบตงหูทางตะวันออกของ




ี
ี

็
ื
ื
เมองหลวง เดอนพฤษภาคมเปนช่วงทมลมและแดด ใน
ิ
ี
ทะเลสาบมคนนังเรือเล่นไม่น้อย พอกู้เฉนหรงลงจากรถ

ม้าก็มคนเรือเข้ามาต้อนรับอย่างกระตอรือร้น “คุณชาย
ื
ี







72

ี
ิ
กู้ เรือเรียบร้อยแล้ว เชญทางน ”


















































































73

ี
ตอนท 40 หลียวนไม่มวันชอบเจ้า
ี





















ื
ิ
ื
ื

กู้เฉนหรงเลิกม่านรถ ยนมอให้ซูจวซอหมายจะประคอ
ิ

ื

ื
ิ

ื
ื
ิ
งซูจวซอลงจากรถม้า แต่ซูจวซอไม่ได้ยนมอให้
นางกระโดดลงจากรถม้าเอง





ี
ิ
ื
ื
กู้เฉนหรงร้อยูก่อนแล้วว่าซูจวซอจะทําอย่างน เขาหดมอ
ู
่

ิ
กลับไม่ช้าไม่เร็ว







ี


็
ทั งสองลงเรือ คนหนึ งนังหน้าคนหนึ งนังหลัง เรือน เปน

ี


ลําเล็ก ไม่มประทุน คนเรือนังพายทหัวเรือ ทั งสองนัง
ี





74

่
อยูข้างหลัง










แสงแดดอ่อนๆ ส่องลงมาอาบไล้บนตัว สายลมพัดโชย




ี


ต้องใบหน้า คลนทผิวนํ าพลิ วไหวเปนระลอก นํ าวนผุด
ื
็
็

ขึ นมาเปนระยะตามการเคลือนไหวของใบพาย








ี
เทยวท่ามกลางบรรยากาศเช่นน มความสุขจริงๆ แม้แต่ซู
ี
ี

ี

ี

จวซอก็ยังมรอยยิ มจางๆ ทมุมปาก ราวกับได้หวนกลับ
ิ
ื
่
ไปสูวัยเด็กของซูหลิ ว ตอนนั นนางมักจะพาน้องชายไป

พายเรือบ่อยๆ











ชัวพริบตาเวลาก็ผ่านไปยสิบกว่าปแล้ว ซูหลิ วกับซูหมิ


ี
ี
งจากไปแล้ว











75

ิ
ื


กู้เฉนหรงนังตรงกันข้ามกับนาง สองมอจับทกราบเรือ
ี
ิ

ื
ด้านหลัง พอเห็นซูจวซอเผยรอยยิ ม รอยยิ มบนใบหน้า

ื

ิ
ของเขาก็ยิงชัดขึ น ความจริงยามซูจวซอยิ มดูอ่อนโยน
จริงๆ











ี
เพยงแต่ว่ายามปกตินางชอบทําหน้าบึ ง ไม่ใช่ทั งหมด


่
ทว่านางชอบทําหน้าบึ งเวลาอยูต่อหน้าเขา











ี
็

ี
ิ


ื
“จวซอ ทิวทัศน์ทนเปนอย่างไร”



ซูจวซอไม่ใส่ใจกู้เฉนหรง สายตามองไปยังบริเวณหนึ ง
ิ

ื
ิ
บนผิวนํ า










76

ื
ิ
ิ
กู้เฉนหรงไม่ได้ยินซูจวซอตอบ จึงมองตามสายตาของซู

ื
ี
่
ู
่
ิ
จวซอ ในทสุดก็เห็นเรือใหญหรหราลําหนึ งอยูห่างออก

ไปไม่ไกล







่

ี
่
ิ
ในเรือมหนุ่มสาวคูหนึ งนังอยู หญงสาวพิงอกชายหนุ่ม
ชายหนุ่มก้มหน้าพูดคุยกับหญงสาวในอ้อมอกอย่างอ่อน
ิ


ิ
โยน แม้ฟงไม่ออกว่าทั งสองพูดอะไร แต่เห็นชัดว่าหญง
ั


สาวหัวเราะร่า












ื

ชายหนุ่มคนนั นมิใช่ใครอน กู้หลียวนนันเอง








ิ
ิ

พอเห็นซูจวซอมองกู้หลียวนด้วยสายตาซับซ้อน กู้เฉน
ื
ี

หรงก็ยิงร้สึกว่าซูจวซอชอบกู้หลียวน พอความคิดน ผุด
ิ
ื
ู

77

ู
ขึ นมา หัวใจของเขาเริมร้สึกอึดอัด









ิ

ี
ื
“จวซอ หลียวนไม่มวันชอบเจ้าแน่ เจ้าตัดใจเถอะ!”







ื
ซูจวซอร้ว่ากู้เฉนหรงเข้าใจผิด แต่ไม่อยากอธบาย พอ
ิ
ู
ิ

ิ

ี
นึกถึงคําทกู้หลียวนพูดกับนางทร้านเครื องประดับ นาง
ี

จึงถามขึ น “ทําไมหรือ”











กู้เฉนหรงนึกไม่ถึงว่าซูจวซอจะชอบกู้หลียวนจริงๆ ใบ
ื
ิ
ิ


หน้าของเขาเกร็งขึ นมา แล้วรีบกลบเกลือน พูดอย่าง



ช้าๆ “แม่แท้ๆ ของหลียวนถูกพ่อของเจ้าทําร้ายจนตาย




เขาจะชอบเจ้าได้อย่างไร”
















78

ี
็

“ไร้เหตุผลสิ นด ท่านพ่อข้ากับท่านป้าเปนพน้องท้อง
ี
ี

ี
็
เดยวกัน เปนไปได้อย่างไรทท่านพ่อข้าจะทําร้ายท่าน
ป้า”











ื
ซูจวซอนึกโกรธขึ นมาทันท คาดไม่ถึงว่าซูเหมยจะพูด
ี
ิ
ี
สอนกู้หลียวนอย่างน ช่างหน้าด้านเสียจริง ใส่ร้ายซูหมิ


ี
ื

ี
ี

ื
ง เรื องไร้สาระอย่างน ทําไมจึงมคนเชอ ต้องมอย่างอน
่
แฝงอยูแน่








็
ี

“เจ้าเปนลูกสาวของท่านน้า ไม่ผิดทจะปกป้องท่านน้า

ื

แต่เสียดายทหลียวนเชออย่างน โดยไม่สงสัย เมอมความ
ื
ี


ี
ี
ื

ิ
ี
สัมพันธ์กันอย่างน เขาจะชอบเจ้าได้อย่างไร จวซอ เจ้า
ี
ี
ู
ฉลาดขนาดน น่าจะร้ดมิใช่หรือ ล้มเลิกความคิดเสีย
่
ิ
เถอะ เจ้าก็เห็นอยูแล้ว ข้างตัวหลียวนไม่เคยขาดหญง




79

ู
็
งาม เจ้าเปนคนแข็งกระด้าง ไม่ร้จักทําให้ผู้ชายพอใจ


ี
ิ
แล้วจะเทยบหญงงามอ่อนหวานคนนั นได้อย่างไร”









ี
ี

“เรื องน เกยวอะไรกับคุณชายกู้”








ื

พอเข้าใจเหตุการณ์คร่าวๆ แล้ว ซูจวซอก็ไม่ได้ซักถามกู้
ิ
เฉนหรงต่อ นางตัดสินใจกลับจวนไปถามนางหวัง นาง
ิ



ู
ิ
หวังคงจะร้ว่าตอนนั นเกดอะไรขึ น









ี
ี
ื
ี

“ไม่เกยวกับข้าแน่ ข้าเพยงแต่เตอนด้วยความหวังด

เจ้าจะได้ไม่ถูกดูหมิน หัวเราะเยาะ”










กู้เฉนหรงปากก็พูดเสียดส แต่ใจกลับร้สึกอึดอัด ไม่ร้ ู
ิ
ู
ี






80

ิ
ื
ิ
จริงๆ ว่าทําไมซูจวซอถึงได้หลงรักกู้หลียวน ผู้หญงอย่าง

นางไม่น่าจะชอบคุณชายเสเพลอย่างกู้หลียวนได้














































































81

ี

ตอนท 41 ถูกจับตัวไป






















ื
ิ
ซูจวซอละสายตากลับมา ทั งสองไม่ได้พูดคุยกันอก
ี









ี

จู่ๆ ผิวนํ าทสงบก็กระเพอมขึ นมา เรือเล็กโคลงเคลงอย่าง

ื
ิ
ี
ื
หนัก ซูจวซอรีบจับกราบเรือไว้แน่น จากนั นก็มคนชุดดํา


ื
ี
ิ
สีคนพุงขึ นมาจากผิวนํ า ในมอถอกระบ แทงเข้าใส่กู้เฉน
ื

่
หรง









ี
ิ

กู้เฉนหรงสีหน้าตกใจ รีบหลบกระบ










1

ิ

ี
คนเรือพอเห็นเหตุการณ์ทเกดขึ นกะทันหันก็ตกใจล้มลง


บนเรือ เรือโคลงเคลงอย่างรนแรง อาจพลิกควําได้ทุก
ุ

ื
เมอ











ิ
ื

ซูจวซอรีบเข้าไปหยิบไม้พายมาพายเรือ คิดจะพายไปท ี
ิ

็
ฝง สงบนงโดยตลอด นางพายเรือเปนแต่ว่ายนํ าไม่เปน
็

ั
ถ้าตกลงไปในนํ าคงตายแน่










ชัดเจนว่าคนพวกน มุงหน้ามาหากู้เฉนหรง เขาไปทําให้
่
ิ
ี

็
่
ื
มอสังหารไม่พอใจ หรือว่าเปนคูแค้นของสกุลกู้อย่างนั น

หรือ











็
ถ้าเปนคูแค้นสกุลกู้ ทําไมจึงมาแก้แค้นลูกบุญธรรม
่








2

ี

ี
็
ิ
เปนครั งแรกทนางเห็นกู้เฉนหรงต่อสู้ ฝมอของเขาดกว่าท ี
ื
ี
นางคิดไว้มาก









ื
ิ

กู้เฉนหรงเกรงว่าซูจวซอและคนเรือจะพลอยถูกทําร้าย
ิ
ี
ั

ี
ี

จึงคิดจะล่อให้คนชุดดําไปทฝง ขณะทกําลังตลังกาขึ น

มาจากผิวนํ า กระบเล่มหนึ งก็จ่อทคอซูจวซอ

ิ
ี
ื

ี



ี
ี
ิ
ื



คมกระบเย็นวาบแนบผิวหนังทลําคอของซูจวซอ




ี
็


ี
ี
กระบน คมเปนพิเศษ ซูจวซอร้สึกเจ็บแปลบทคอ เสียงตํา
ู

ิ
ื

ิ
ของคนชุดดําดังขึ น “กู้เฉนหรง ก่อนตะวันตกดินเจ้าไป

ี
ื
หาข้าตามลําพังทหมูบ้านหงเยยชุนนอกเมอง ถ้าพาคน
ี

่
3

็
ิ
มา ข้าจะหันนางให้เปนช นๆ”










พูดจบ คนชุดดําก็พาซูจวซอเหยยบบนผิวนํ า หายไป
ิ
ื
ี
จากทะเลสาบอย่างรวดเร็ว












ี
ี
ผิวนํ าทะเลสาบสงบลงอกครั งราวกับไม่มใครเคยมา กู้

เฉนหรงกําหมัดชกลงบนเรือลําเล็ก “บัดซบ!”
ิ











ู
็
หมัดน เกอบทําให้เรือทะลุเปนร
ื
ี








ั

“คุณ...คุณชายกู้ พวกเราเข้าฝงกันเถอะ!”









ิ
คนเรือตกใจจนตัวสัน พูดตะกุกตะกัก วันหลังถ้ากู้เฉน




4

ี
ื
หรงมาว่าจ้างเขาคงไม่กล้ารับแล้ว ชวิตสําคัญกว่า เมอ

ื
คร่เขาเกอบไม่รอดแล้ว
ู









ิ
ี
ิ
กู้เฉนหรงเอาเงนให้เขาจํานวนหนึ ง แล้วเหยยบบนผิวนํ า

กลับไปทฝงทันทอย่างรวดเร็ว เจ้าเด็กนแม้พูดจาไม่น่า
ั

ี

ี

ี
ี
รัก แต่ก็เดอดร้อนเพราะเขา เขาไม่มวันทิ งไปโดยไม่
ื
เหลียวแล











ู

ิ
พอถูกจับตัวไปโดยไม่ร้สาเหตุ ซูจวซอก็นึกสงสัย
ื








ี
ุ
ี

เรื องน ไม่เกยวข้องกับนางสักนด พร่งน ก็ต้องไปร่วมงาน
ี
ิ
ื
ี
เลี ยง คนน นางต้องกลับบ้าน ถ้าพลาดงานเลี ยงครั งน
ี

ี
ี
็

ู
ครั งต่อไปไม่ร้ว่าต้องรออีกเมอไร พร่งน เปนโอกาสดทสุด
ุ
ี
ื

5

นางต้องไม่พลาดเด็ดขาด













่
่
่
ี

ี
ี
คนชุดดําพานางไปทหมูบ้านหงเยย หมูบ้านน อยูใกล้
เมองหลวง อยูตนเขา มคนไม่มาก ทั งหมูบ้านมเพยง
่
ี
ี
ื
ี
่
ี
่
สิบกว่าหลังคาเรือนตั งอยูกระจัดกระจาย




ี
ซูจวซอสังเกตรอบๆ อย่างละเอยด คนชุดดําพานางไป
ิ
ื


ื
่

บ้านชาวนาซึงอยูห่างจากหลังอน พอเดินมาถึงลานบ้าน

ี
ซึงมรั วกั นโดยรอบ นางก็ได้กลิ นคาวเลือดคละคลุ้ง










บนพ นมรอยเลือดทแห้งแล้ว จากนั นนางก็เห็นคน

ี
ื
ี
่
นอนอยูตรงมุมของลานบ้านหลายคน แต่ละคนสวมเสื อ



็

ื
ผ้าเน อหยาบ คนทอายุน้อยทสุดเปนเด็กชายอายุเพิงห้า
ี

ี



6

ิ
หกขวบ คนชุดดําต้องการชงเอาบ้าน ถึงกับฆ่าคนทั ง



ครอบครัว











ื
ื
ิ

ี
็

ู
ี
ซูจวซอร้ว่าคนเหล่าน เปนมอสังหารทฆ่าคนไม่กะพริบตา
ื
นางไม่พูดไม่จาแม้แต่คําเดยว ไม่ขัดขน แสดงอาการ
ี
ยินยอม นางถูกผลักเข้าไปในห้อง จากนั นประตูห้องก็



ปดลงกลอนทด้านนอก
ิ
ี








ี
ื
ิ

ซูจวซอลงบนม้านัง มองไปรอบๆ มมอสังหารคนหนึ งเฝ้า

ื
อยูข้างนอก หน้าต่างปดตาย นางจะกระโดดออกไปแทบ
่
ิ

เปนไปไม่ได้
็










่
ี
เวลาน มแต่รอให้กู้เฉนหรงมาช่วย การตกอยูในสภาพท ี
ี
ิ






7

ิ
ทําอะไรไม่ได้ทําให้นางวิตก ถ้ากู้เฉนหรงไม่มาช่วย นาง



ไม่ตายหรือ














































































8

ี


ื
ิ
ตอนท 42 บุกเข้าช่วยจวซอ




















ิ
ถ้าพวกน จะฆ่านางก็ง่ายเหมอนพลิกฝามอ แค่ขยับน วก็
ื
ื
่
ี
เรียบร้อย











พอนึกอย่างน นางก็ได้แต่สะกดตัวเองให้สงบ ดูว่าจะหา
ี



ี
โอกาสหนออกไปได้หรือไม่











ิ

ื
ในห้องทแปลกตาน เวลาผ่านไปอย่างเชองช้า ซูจวซอ
ี
ี
ื

ิ
ื

ู
มองออกไปข้างนอก ท้องฟ้าเริมมดแล้ว ไม่ร้ว่ากู้เฉนหรง
9

จะมาหรือไม่












ิ
นางไม่เข้าใจกู้เฉนหรง แต่ก็เคยพูดคุยกับเขาหลายครั ง


กู้เฉนหรงไม่ใช่คนเลวทรามไม่ร้จักละอาย เขาไม่ใช่ลูก
ิ
ู


แท้ๆ ของซูเหมย จึงไม่เหมอนซูเหมย
ื










“ข้ามาแล้ว พวกเจ้าก็อย่าหัวหดเปนเต่า ออกมาเลย!
็




ี
ิ
เรื องน ไม่เกยวกับแม่นางคนนั นสักนด พวกเจ้าปล่อยนาง
ี
แน่จริงก็จับข้า ข้ายอมให้พวกเจ้าทําทุกอย่าง ว่าอย่าง




ไร”












ี
ิ
ี

ขณะทซูจวซอกําลังร้อนใจ จู่ๆ ก็มเสียงของกู้เฉนหรงดัง

ิ
ื
มาจากข้างนอก นางร้สึกโล่งอก แต่ยังห่วงเรื องความ
ู






10

ิ
ี
สามารถของกู้เฉนหรง ถ้าเขามาคนเดยวจริงๆ จะสู้กับ


ี
พวกน ไหวหรือ










ิ

พอคนชุดดําได้ยินเสียงของกู้เฉนหรง ทั งสีคนก็เข้ามา


ล้อมกู้เฉนหรงไว้
ิ










ิ
ี
ี

็

ี
“เจ้ากล้าดน” คนชุดดําทเปนหัวหน้าปดใบหน้าไว้ แม้
ู
เห็นหน้าไม่ชัด แต่ฟงจากเสียงก็ร้ว่าเปนชายกลางคน
็
ั







“รักหยกถนอมบุปผา[1] ข้าต้องทําอยูแล้ว ถ้าทอดทิ ง
่



็
ื
ิ

หญงงาม ชอเสียงของข้าก็ปนป พวกเจ้าเปนใคร ใครส่ง
ี
่
พวกเจ้ามา”













11

ิ
กู้เฉนหรงทบทวนครั งแล้วครั งเล่า ก็คิดไม่ออกว่าคนพวก



็
ี
ี
ื
่
น เปนใคร เขาอยูเมองหลวง ไม่เคยมความแค้นกับใคร
ถ้าต้องการทําร้ายสกุลกู้ ทําไมต้องทํากับเขา











ี
คนพวกน แปลกจริงๆ










็
ู
ี
“เจ้าไม่ต้องใส่ใจว่าข้าเปนใคร ขอให้ร้ว่าข้ามาเอาชวิต

เจ้าก็พอ พวกนั นคิดว่าพอส่งเจ้ามาแคว้นเว่ยเจ้าก็หน ี




ี
พ้นตลอดกาล เสียดายทข้าพบเจ้าแล้ว”










กู้เฉนหรงหุบยิ ม
ิ











ิ
ี
เรื องน ทําให้เขานึกถึงชาติกําเนดของตนเอง เหตุการณ์





12

ู

ี
ก่อนอายุห้าขวบเขาจําไม่ได้เลย ไม่ร้ว่าพ่อแม่ทแท้จริง

ของตนเปนใครมาจากไหน
็










ความทรงจําของเขาเริมจากห้าขวบไปแล้ว พอลืมตาขึ น





ื

ี
เขาก็เห็นซูเหมย เมอก่อนเขาคิดว่าซูเหมยเปนแม่ทแท้
็

ู
ี
ื
จริง จนกระทังเมอซูเหมยมลูก เขาจึงเริมร้จากปากของ


ื

็
็
คนอนว่าเขาเปนลูกบุญธรรม ส่วนเรื องความเปนมาของ
เขา ซูเหมยเคยบอกเขาว่าเขาเปนเด็กกําพร้า
็









พวกน ร้หรือว่าเขาเปนใคร
ู
ี
็









“พวกเจ้าพูดอย่างน หมายความว่าอย่างไร”
ี














13

ี
ู
“ถ้าเจ้าอยากร้ก็ไปถามยมบาลทยมโลก ข้าจะส่งเจ้าไป

ี
ื
หายมบาลเอง” พูดยังไม่ทันจบก็ลงมอทันท คนชุดดําทั ง


ิ
สีล้อมกู้เฉนหรงไว้










ื
ื
่
ซูจวซอยนอยูข้างประตู มองผ่านรอยแยกดูสภาพภาย

ิ
นอก คําพูดเมอคร่น นางก็ได้ยิน
ู
ี
ื








ี

็
ี
จากคําพูดของพวกน เปนไปได้มากทกู้เฉนหรงไม่ใช่คน
ิ
ื


ี
แคว้นเว่ย คนในครอบครัวพาเขามาทแคว้นเว่ยเพอหน ี
ิ
ิ
ภัย ถ้าทําให้เกดความแค้นได้ขนาดน แสดงว่ากู้เฉนหรง
ี

่
มิได้มาจากครอบครัวธรรมดา คงเปนตระกูลใหญทม ี
ี
็

ิ
อิทธพล

















14

ี
ี

แต่เรื องทั งหมดไม่เกยวข้องกับนาง เวลาน นางใส่ใจแต่


ว่านางกับกู้เฉนหรงจะออกไปจากทนได้อย่างปลอดภัย
ิ

ี
ี
หรือไม่











ื
ิ

เริมแรกกู้เฉนหรงยังพอจะรับมอคนชุดดําทั งสีได้ ต่อมาก็

ี
ค่อยๆ อ่อนแรงลง หากเปนเช่นน ต่อไปกู้เฉนหรงต้องแพ้
็
ิ

แน่












ื

ิ
ี
ิ
ถ้ากู้เฉนหรงตาย นางก็ไม่มทางรอด ซูจวซอเริมวิตก

สายตาของนางจ้องไปทข้างนอกตาไม่กะพริบ จู่ๆ ก็ร้สึก
ี
ู
ว่ากระบวนท่าของเขาดูคุ้นตา











ี
ี

ื

แล้วนางก็นึกขึ นได้อย่างรวดเร็ว นคอเพลงกระบตระกูล





15

ี

็
ถัง เปนสุดยอดเคล็ดวิชากระบทสืบทอดมา เพราะบิดา

ี
ี

ี


ี
ของซูหลิ วชนชอบเพลงกระบ เคล็ดวิชากระบชุดน จึงเคย
ื
เก็บไว้ทจวนอันผิงโหว

ี




















------












ี
[1] รักหยกถนอมบุปผา เปนสํานวนจน หมายถึง การ
็


อ่อนโยนต่อสตรี


























16

ิ
ื
ตอนท 43 ช่วยซูจวซอ

ี


















17

ื

เมอก่อนเวลาว่างซูหลิ วมักจะหยิบเคล็ดวิชาเพลงกระบ ี

มาพลิกอ่าน ท่องจําอย่างขึ นใจ ต่อมาภายหลังนางเผลอ





ี

ทําส่วนครึงหลังหลายไป ถ้าเดาไม่ผิด เพลงกระบตระกูล


็
ึ
ิ
ี
ถังทกู้เฉนหรงฝกเปนส่วนครึงแรก








ี
นางเริมตะโกนบอกเคล็ดวิชาเพลงกระบส่วนครึงทเหลือ

ี







ี

ี
ิ
กู้เฉนหรงเดิมทมวแววว่าจะแพ้ พอได้ยินเสียงของซู
ี
ิ
จวซอ คนฉลาดอย่างเขาไม่ทันคิดว่าทําไมซูจวซอจึงร้ ู


ื
ื
ิ
ี
ี

เคล็ดวิชาเพลงกระบตระกูลถัง เขาเข้าใจความหมายทซู

จวซอบอกทันท แล้วสถานการณ์ก็พลิกผัน
ี
ื

ิ











18

ู
ี
ื

ิ
คนชุดดํานึกไม่ถึงว่าซูจวซอจะร้เพลงกระบ คนชุดดําท ี

เปนหัวหน้าพยักหน้าให้คนชุดดําคนหนึ งในกลุม ให้ไป
็
่

ิ
ื
จัดการซูจวซอ กู้เฉนหรงเข้าใจความหมายของพวกนั น
ิ

ี
ื
ทันท รีบแทงกระบออกไปอย่างรวดเร็ว ถอโอกาสจับหัว
ี
หน้าคนนั นไว้












ี
“อย่าขยับ ไม่เช่นนั นข้าจะฆ่าเขาเดยวน ”
ี









ื
ิ
ี
กู้เฉนหรงดูออกทันทว่าคนน ไม่ใช่มอสังหาร แต่เปนคนม ี
็
ี

ี
ี
ฐานะตําแหน่ง พอจับคนน ไว้ได้ คนชุดดําทเหลือก็ไม่

่
กล้าทําอะไรบุมบ่าม










็
เปนจริงตามนั น พอเห็นชายกลางคนถูกจับ คนชุดดําท ี









19

ื

ิ
กําลังจะไปหาซูจวซอก็ชะงัก แววตาตระหนกพิสูจน์ให้

เห็นว่าการคาดเดาของกู้เฉนหรงถูกต้อง
ิ










ี
ิ
ี
่
ื
พอถึงตอนน กู้เฉนหรงไม่กลัวแล้ว มตัวประกันอยูในมอ
ไม่ต้องกลัวว่าจะหนไม่ได้
ี










“พานางออกมา”












ิ
็
กู้เฉนหรงไม่ได้บอกว่าเปนใคร แต่คนชุดดําเข้าใจความ


ิ
ื

หมาย รีบเปดประตู พาซูจวซอออกมา
ิ







่
ื
่
ี
่
ทั งสองฝายต่างก็มตัวประกันอยูในมอฝายละคน ไม่ม ี
ใครเสียเปรียบใคร คนชุดดําร้ด การจะฆ่ากู้เฉนหรงตอน
ี
ิ
ู




20