หวนแค้นชะตารัก เล่ม1

ิ

จวซอ เจ้าต้องไปกับข้าแน่ ใช่หรือไม่
ื










ุ
ิ
ื
วันร่งขึ น ซูจวซอกนม อเช้ากับนางหวังและซูเหลียงอิน
ิ
ื
ี

ี
็
ื
ิ
อาหารทกนเปนของพ นๆ มข้าวต้มกับผักดองเล็กน้อย
ี
ื
และหมันโถว นอกจากน ก็ไม่มอย่างอน

ี




ื

ื
ขณะทกนอยู จอซูก็วิงกระหดกระหอบเข้ามา นางเปน

่
ิ
็
ี

คนร่าเริงและชอบล้อเล่น แม้รอบตามปาน กระนั นก็ไม่ม ี
ี
ผลต่อความน่ารักของนาง ในจวนนางสร้างความสนท
ิ


สนมกับคนรับใช้ไว้ไม่น้อย ปกตินางจึงเปนคนไปสืบข่าว
็












ื

ี
“จอซู วิงเร็วอย่างน ฟ้าถล่มหรือ”











4

ี

ซูเหลียงอินเค ยวหมันโถวอยู ถามเสียงอู้อ ี
่









่

ื
ี


ี

“จอซู บอกเจ้ากครั งกหนแล้ว อยูในจวนอย่าวิงทะเล่อ
ทะล่า” พอเห็นจอซูท่าทางร้อนรน จอหลานก็ถลึงตาใส่

ื

ื




ื

จอซูแลบลิ นให้พสาว แล้วหันมาคารวะนางหวังกับซู
ี

จวซออย่างเรียบร้อย “ฮูหยิน คุณหนู คุณหนูรองถูกจับ
ื
ิ


ไป”












“ใครจับคุณหนูรองไป” แม้แต่นางหวังก็ยังประหลาดใจ



ื
ยกมอค้าง ถามขึ น











“เปนคนในวัง บ่าวไม่ร้ว่าเกดอะไรขึ น แต่บ่าวได้ยินว่า
ิ
็
ู




5

่
ื

เมอวานตอนบ่ายคุณหนูรองเข้าวัง เดาว่าตอนอยูในวัง

คงไปทะเลาะกับใครเข้า คุณหนูรองก็เลยเคราะห์ร้าย”












ื
จอซูไม่ชอบซูเหม่ยเสียน พอร้ว่าซูเหม่ยเสียนถูกจับไป
ู

ี
ื
แรกสุดนางปรบมอดใจ แล้วรีบวิงเข้ามาบอกข่าวให้ทุก

คนร้ ู












ี
ิ
ซูเหลียงอินหัวเราะ “นแหละกรรมตามสนอง สวรรค์เปด


ื
ตาดูแล้ว จอซู ไปสืบข่าวต่อ”










“ได้เลย”












ื
พอเห็นซูเหลียงอินดใจขนาดน นางหวังก็เตอน “ต่อหน้า
ี
ี




6

ี
ิ
คนนอกอย่าเสียกริยาเช่นน จะได้ไม่เดอดร้อน”
ื










ี
“ถ้านางตาย ข้ายิงดใจ”









ซูเหลียงอินไม่ใส่ใจ แม้เห็นว่านางหวังมองตนอยู ทว่า
่



ู
ิ
นางร้นสัยของนางหวังด จึงรีบเปลียนนํ าเสียงพูดออด

ี
ี
อ้อน “ก็ได้ ท่านแม่ ข้าจะพูดอย่างน ในห้องของตัวเอง




ี
ิ
ี
วันหลังจะเอาอย่างพสาว ได้ยินข่าวน แล้วยังกนต่อได้
ื
ี
ิ
เหมอนไม่มอะไรเกดขึ น”










ซูจวซอพอได้ยินข่าวน แล้ว นางกับจอหลานก็มองหน้า
ิ
ื
ื

ี
กันแวบหนึ งแล้วกนนํ าแกงในชามต่อ สีหน้าไม่เปลียน

ิ
ี
แม้แต่น้อย เรื องน นางคาดไว้แล้ว ครั งน ซูเหม่ยเสียนคง
ี








7

ไม่พ้นเคราะห์ง่ายๆ












ู
ซูเหม่ยเสียนเอ๋ยซูเหม่ยเสียน เจ้าคิดว่าข้าไม่ร้จักจัดการ


เจ้าหรือ


























------











ั
่
ตอนที 87 รบกรรมที กอไว ้









“คุณหนูรองใจกล้าแค่ไหนก็คงไม่กล้าไปทะเลาะกับคน




็
ในวัง” นางหวังประหลาดใจ เหตุการณ์เปนอย่างไรกัน




8

ี
แน่ ถึงได้มคนจากในวังมาจับคนจวนอันผิงโหว











ี
ิ

“ท่านแม่ ดูจากนสัยของนาง ทนางก่อเรื องผิดแบบแผนก ็

มิใช่เรื องแปลก เรื องน ไม่เกยวกับเรา เราไม่จําเปนต้อง
็
ี
ี
ี
ไปยุงเกยว”
่









ซูเหลียงอินพยักหน้า “ใช่ สมนํ าหน้า”












“เรื องของนางไม่เกยวกับเราก็จริง แต่แม่ก็อยากให้ลูกอยู ่

ี


อย่างสงบ”











ี
นางหวังกําลังพูดจบ จู่ๆ ก็มสาวใช้เข้ามารายงาน “คุณ



ิ
่
หนูใหญ มคนจากวังไทเฮามาหา บอกว่าเชญคุณหนู
ี




9

่
่
ี
ใหญเข้าวัง รถม้ารออยูทหน้าประตูแล้ว”








ี
ู
“ร้แล้ว จะไปเดยวน ”

ี







ี
ื
ซูจวซอพยักหน้า วางชามกับตะเกยบในมอลง
ื

ิ







พอถึงตอนน นางหวังเครียดทันท เหตุใดเรื องน จึงโยงมา
ี
ี
ี

ื
ิ

ิ
ื
ถึงซูจวซอ ซูจวซอแตะหลังมอของนางหวังเบาๆ เหมอน
ื
ื

ปกติ “ท่านแม่ ไม่ต้องห่วง แค่เรียกไปสอบถามเท่านั น
็
ข้าไม่เปนอะไรหรอก”










“ต้องเปนเพราะซูเหม่ยเสียนพูดจาเลอะเทอะทูลไทเฮา
็



ี
หญงคนน ช่างร้ายกาจเสียจริง”
ิ





10

ซูเหลียงอินด่าว่า













ื
ี

“เหลียงอิน เจ้าคอยดูแลท่านแม่ ข้าไปเดยวก็กลับ จอ
หลาน ไปกับข้า”












“เจ้าค่ะ คุณหนู”











ื
ื
ิ

ิ
ื

ซอหลานรับคํา ติดตามซูจวซอออกไปจากเรือน ซูจวซอ


ไม่กลัวเลยสักน้อย เปนไปตามทนางคาดไว้ ซูเหม่ยเสีย
็
ี
นคงโยนความผิดทั งหมดให้นาง นางจําเปนต้อง
็

โยนกลับไป














11

เป้าหมายของนางไม่ใช่ซูเหม่ยเสียน และไม่คิดจะล้อเล่น






ิ
ี
ี
็
่
กับซูเหม่ยเสียนต่อไป นเปนของขวัญช นใหญทนางมอบ
ี
ให้ซูเหม่ยเสียน เพยงครั งเดยวก็ทําให้ซูเหม่ยเสียนล้มไม่
ี
ลุก












ิ
ื

หลังจากขึ นรถม้าแล้ว ซูจวซอก็ถาม “จอหลาน วันนั นท ี
ื
ุ
่
เจ้าไปรีดพิษแมงปองมเผยพิรธหรือไม่”
ี








ื

จอหลานสันหัว “บ่าวระมัดระวังมาก ใช้ผ้าบางปดหน้า

ิ
ี
จงใจเผยร่องรอยคุณหนูรอง ไม่มใครสนใจบ่าวเจ้าค่ะ”











็
“อย่างน ก็ดแล้ว แมงปองนันนางฟางเปนคนซ อ เรื องน ี

ี
่
ี
ื
ี

ิ
ั
นางปดไม่พ้นตัวแน่” ซูจวซอเผยรอยยิ มอํามหิตทมุม
ื



12

ปาก “ก่อกรรมไว้ต้องได้รับกรรมสนอง สองแม่ลูกรับให้ด ี




ก็แล้วกัน”












ื
ื
ู

ิ
จอหลานไม่พูดแทรก แต่ร้สึกว่าความคิดของซูจวซอช่าง
ี
็
ลํ าลึกนัก จัดการทุกอย่างได้เหมาะเจาะพอด นเปนกับ
ี

ดักตาย พอซูเหม่ยเสียนติดกับดัก ดิ นอย่างไรก็ดิ นไม่



หลุด












ิ
ื
นางเห็นความร้ายกาจของซูจวซอแล้ว ติดตามเจ้านาย



ี
เช่นน ต้องซอสัตย์เสมอ ไม่เช่นนั นจะพบจุดจบทน่าเศร้า
ื
ี







ื
ิ

ิ
ื
ความจริงแล้วนางเทิดทูนซูจวซอมาก ติดตามซูจวซอทํา

ี
ู
ให้นางได้เรียนร้ไม่น้อย อกทั งซูจวซอใจดกับนางและ
ี

ิ
ื


13

็
ื

ี

ื
น้องสาวมาก นางถอว่าซูจวซอเปนเจ้านายทตนจะจงรัก
ิ
ี
ภักดไปตลอดชวิต
ี







ิ
ื
ซูจวซอเปดม่านรถม้า มองออกไปข้างนอก วันน ฟ้าไม่
ี

ิ
ี
กระจ่าง สูงขึ นไปเหนอศรษะเห็นเมฆดําทะมน เปน
็
ื
ื
ี
ี
สัญญาณว่าจะมพายุฝน อากาศเช่นน คอสภาพของซู
ื


ี
เหม่ยเสียนเวลาน นแล
ี








ิ
พอเข้าไปในวัง ซูจวซอเดินตามนางกํานัลไปยังวังฉางโซ่
ื



ี
วโดยตรง เวลาน ซูเหม่ยเสียนอยูทวังฉางโซ่ว กําลังคุก
่
ี
ื

เข่าทีพ นอย่างพินอบพิเทา









ื
ิ
ี
ุ

พอเห็นซูจวซอเข้ามา นางก็อารมณ์รนแรงขึ นมาทันท ช ี





14

ื
ิ


ี

หน้าซูจวซอพลางตะโกนลัน “เจ้านแหละ! เจ้าคนสารเลว
็
ให้ร้ายข้า ไทเฮา ชากระปุกนั นเปนของนาง หม่อมฉัน

ี
เพยงแต่เอามาถวาย ไทเฮา หม่อมฉันไม่ได้ทําผิด นางน ี



แหละ นางให้ร้ายหม่อมฉันเพคะ”











ื
ซูจวซอมองซูเหม่ยเสียนด้วยความประหลาดใจ ไม่ใส่ใจ
ิ


คําฟ้องร้องของซูเหม่ยเสียน ถวายบังคมไทเฮาอย่าง



นอบน้อม












ิ
เสิ นไทเฮาไม่ได้ตรัสบอกให้นางลุกขึ น ซูจวซอจึงคุกเข่า
ื


ลงกับพ นต่อไป กล่าวด้วยสีหน้างุนงง “เหม่ยเสียน ทําไม
ื


เจ้ามาอยูทนได้ ข้าไม่ร้ว่าเจ้าพูดอะไร ชาอะไร ให้ร้าย
ู
ี

่
ี

อะไร...เรื องราวเปนอย่างไรกันแน่”
็










15

ตอนที 88 ยิงทีเดียวได้นกสองตัว











ิ

ื
ู
ู
ซูจวซอแสดงสีหน้าว่าไม่ร้เรื องร้ราวอะไรเลย







ซูเหม่ยเสียนโกรธจนควบคุมตัวเองไม่อยู “ไม่ต้องมาเส
่


แสร้ง เจ้ากล้าให้ร้ายข้า เจ้า...”












“ไทเฮา หม่อมฉันไม่ทราบว่าเกดอะไรขึ น ขอไทเฮาทรง
ิ


ิ
โปรดอธบายเพคะ”











่
ื
ื
เพ่ยเอ๋อซึงยนอยูข้างเสิ นไทเฮาพูดขึ น “เมอวานคุณหนู


ิ
รองเข้าวังมาถวายชาใบตงชงกระปุกหนึ งให้ไทเฮา แต่


ี

ี
ี
พบว่าชาน มพิษแมงปอง โชคดทไทเฮายังไม่ได้เสวย จึง
ี
่


1

็
ไม่เปนความผิดมหันต์”












ี
ื

็
เมอก่อนเสียนเฟยจะระมัดระวังของทจะเสวยเปนพิเศษ






เวลาน ทรงมฐานันดรสูงขึ น ยงระมัดระวังเพิมขึ น ของท ี

ิ
ี

ี
๋
ี
ิ
ิ
จะเสวยต้องใช้เข็มเงนตรวจสอบ ชาใบตงชงกระปองน ก็
ิ
ี
เช่นเดยวกัน ก่อนเสวยได้ใช้เข็มเงนตรวจสอบ พิษแมง


่
ปองนั นร้ายแรงมาก พอตรวจก็พบทันท ี











ิ
ซูจวซอแสร้งทําท่าประหลาดใจ “ทรงเข้าใจผิดอะไรหรือ
ื

ี
ไม่เพคะ ซูเหม่ยเสียนคงไม่กล้าถึงขั นน แน่”











ื

ิ
ี
ี
ซูเหม่ยเสียนไม่มเหตุผลทจะทําร้ายไทเฮา เรื องน ซูจวซอ

ี
2

คิดไว้ก่อน และเตรียมเหตุผลมาแก้ตัวแทนซูเหม่ยเสีย




ี

่
ี
ี
น การกระทําครั งน นางมเป้าหมายอยูทคนสองคน







ี
“เจ้านแหละ เจ้าต้องการให้ร้ายข้าจึงเอาพิษแมงปองใส่
่

ิ
ในชาใบตงชง ไทเฮา ทรงเข้าใจหม่อมฉันผิดไป ถึงแม้


ี
็
หม่อมฉันจะมความกล้าเปนสิบเท่า หม่อมฉันก็ไม่กล้า


ื
ิ
ี

ทําร้ายไทเฮา ชาใบตงชงกระปุกน ซูจวซอเตรียมจะถวาย
ิ
ให้ไทเฮา หม่อมฉันคิดละโมบไปชัวขณะ จึงขโมยมา



ถวายไทเฮาเอง”













ซูเหม่ยเสียนหวาดกลัวสุดขด ความเย่อหยิงทเคยมไม่
ี
ี
ี

ู
ื
เหลือแล้ว นางก้มลงกับพ นร้องห่มร้องไห้ นางร้ว่าถ้า

็
พิสูจน์ได้ว่าเปนความผิดของนาง คงถูกประหารและไม่ม ี


ใครช่วยได้







3

ื

ิ
ื
ซูจวซอทําท่าเหมอนจู่ๆ ก็นึกขึ นมาได้ ทูลขึ น “ไทเฮา
หม่อมฉันนึกขึ นได้ หม่อมฉันชอบชาตงชง วันก่อนอา
ิ



ิ
สะใภ้เอาชาตงชงให้หม่อมฉันกระปุกหนึ ง แต่หม่อมฉัน



ยังไม่ทันเอามาดม”
ื










เสิ นไทเฮาพยักพระพักตร์ให้เพ่ยเอ๋อ เพ่ยเอ๋อเข้าใจความ




หมายของเสิ นไทเฮา รีบออกคําสังให้นางกํานัลหยิบชา



ิ
ื

ใบตงชงกระปุกนั นมาให้ซูจวซอ
ิ








ี
พอซูจวซอเห็นก็พยักหน้า “กระปุกน แหละทอาสะใภ้
ี

ื
ิ

ี
ี
มอบให้หม่อมฉัน วันน หม่อมฉันหาใบชากระปุกน ไม่เจอ
ี
ยังนึกว่าสาวใช้วางผิดท นึกไม่ถึงว่าซูเหม่ยเสียนจะเอา



็
่
ี
มาถวายไทเฮา แต่เหตุไฉนใบชาจึงมพิษแมงปอง เปนไป


4

ไม่ได้เพคะ”












ื
ิ

ซูเหม่ยเสียนเห็นซูจวซอพาดพิงถึงนางฟาง ก็ร้อนใจขึ น
มาทันท ตะโกนขึ น “หุบปาก! อย่ามาใส่ร้ายแม่ข้า นเปน
็
ี
ี

ของเจ้าแท้ๆ”












ี
็

ี
“คุณหนูรอง ทนเปนวังหย่งโซ่วมิใช่จวนอันผิงโหว จวน
ี
อันผิงโหวไม่ได้สอนเจ้าเรื องกฎระเบยบหรือ”




all-all2 blog



เสิ นไทเฮาทรงไม่พอพระทัยซูเหม่ยเสียนอย่างยิง ทําตัว


ี
็

ี
ิ
เหมอนหญงสาวตระกูลใหญเสียทไหน เปนผู้หญงทไม่
ิ
ื
่


ี
ได้รับการอบรมต่างหาก ทําให้พระนางทรงนึกถึงเรื องทซู
เหม่ยเสียนหาเรื องทะเลาะวิวาทหน้าประตูวัง จึงทรงรัง


เกยจซูเหม่ยเสียนมากขึ น
ี






5

ี
ู
ิ
พอถึงตอนน ซูเหม่ยเสียนจึงร้ว่าตนเสียกริยา รีบขอ
ประทานอภัย “ไทเฮาทรงโปรดประทานอภัยด้วย หม่อม




ฉันเพยงแต่ไม่ยอมให้ใครมาใส่ร้ายมารดา”
ี











ี
“ไทเฮา เรื องน หม่อมฉันเองก็คิดไม่ออกเพคะ อาสะใภ้



ี
แม้จะตระหนต่อข้าบ้าง แต่ก็ไม่ถึงขั นจะวางยาพิษหม่อม


ฉัน หม่อมฉันเองก็ไม่เชอเพคะ”

ื









ซูจวซอก้มศรษะราวกับว่ายังคร่นคิด
ุ
ี
ื
ิ








ี
พอถึงตอนน ก็มขันทเข้ามาอย่างรีบร้อน ทูลรายงานว่า
ี
ี
“ไทเฮา กระหม่อมไปทตลาด ตรวจสอบความเปนมา

็
ี






6

่
ื
ี
ของเรื องน ได้ชัดเจนแล้วพ่ะย่ะค่ะ ซูฮูหยินซ อแมงปอง

ื

ื

พิษสามตัวเมอวันก่อนจริงๆ เมอสองวันก่อนก็ไปรีดพิษ
ี
ิ

กับหมอยาเร่ ส่วนชาใบตงชงกระปุกน ซ อทไหนยังไม่
ี
ื
ี
ี
ื
ทราบ ร้านชาในเมองหลวงทั งหมดไม่มชาอย่างน ”








------












ั
่
ตอนที 89 เปนคร งแรกที รู้สึกวานางนากลว
ั
็
่






พอถึงตอนน เรื องราวก็ชัดเจนแล้ว พิสูจน์ได้ว่านางฟาง
ี



กระทําผิด











ี
นอกจากน ยังสามารถประมวลเรื องราวทั งหมด ให้คํา







7

ี

ตอบทสมเหตุผลได้ว่าทําไมจึงทําร้ายไทเฮา นางฟาง



ื
ต้องการสังหารซูจวซอ แต่ด้วยความพลาดพลั ง ซูเหม่
ิ
ยเสียนกลับขโมยใบชามาถวายไทเฮา












ื
ื
ื
ี

ซูเหม่ยเสียนเกอบล้มลงกับพ น หน้าผากมเหงอเย็นผุด
ี
ออกมาไม่ขาดสาย สีหน้าซดขาวราวกับกระดาษ เสื อใน


ก็เปยกโชก
ี










ู
นเปนครั งแรกทนางร้สึกว่าซูจวซอน่ากลัวขนาดน วาง

ิ
ื
ี
ี
็

ี

แผนจัดการนางสองคนแม่ลูกได้อย่างรัดกุม








ื
ในเมอไม่สามารถทําร้ายนางกับมารดานางได้ ก็อาศัย

ื
พระหัตถ์ของไทเฮา ซํ ายังถอโอกาสขจัดความสงสัยของ









8

ี
็
ไทเฮา นเปนการวางแผนอย่างแยบยล นางกับนางฟาง

ี
ไม่มโอกาสตอบโต้ได้เลย










ี

“จวซอ ลุกขึ นเถอะ! เจ้าเด็กคนน พลอยลําบากไปด้วย”
ื
ิ

ี
ในทสุดเสิ นไทเฮาก็ตรัสบอกให้ซูจวซอลุกขึ น แต่ไม่ได้ให้
ื

ิ
ซูเหม่ยเสียนลุกขึ น เปนการแสดงว่าพระนางทรงเชอคํา

็
ื
ื
ิ
พูดของซูจวซอ









ิ
ซูจวซอไม่ขยับ ยังคงหมอบรับโทษต่อ “หม่อมฉันไม่ร้ว่า
ู

ื
ี
อาสะใภ้เกลียดหม่อมฉันขนาดน เกอบจะพัวพันมาถึง
ื


ี
ี

็
ไทเฮา โชคดทไทเฮาไม่เปนอะไร ไม่เช่นนั นหม่อมฉันคง
สมควรตายแน่”


















9

ี

ี

“เรื องน ไม่เกยวกับเจ้า จวซอ ไม่ต้องโทษตัวเอง เจ้า
ื
ิ
็
่
ิ
พลอยลําบากไปด้วย ซูฮูหยินอยูในฐานะเปนนายหญง
ิ
ี
ของครอบครัว ยังมจตใจอสรพิษเช่นน ทําการชัวร้าย คน
ี

ิ
็
แบบน ไม่สมควรเปนนายหญงของครอบครัว แม่ของเจ้า
ี
กลับร้จักอบรมลูก”
ู











พอได้ยินคําตรัสน ซูเหม่ยเสียนก็ร้อนใจ รีบขอประทาน
ี


อภัยแทนนางฟาง “ไทเฮา มารดาพลั งเผลอ ขอไทเฮา




โปรดประทานอภัยสักครั งเถด”
ิ











ิ
ิ
็
“เปนนายหญงของครอบครัว วางยาพิษหลานสาว หญง
ชัวร้ายอย่างน ปล่อยไว้ก็เปนภัย ซูเหม่ยเสียน เจ้าเปน
็

ี
็
คุณหนูรองของจวนอันผิงโหว แต่คุณธรรมและการ



กระทําไม่เหมาะสม ทําให้จวนอันผิงโหวอับอายขายหน้า







10

ี
ตั งแต่วันน เจ้าไม่ต้องออกมา ให้อันผิงโหวสังสอนเจ้าให้


ี
ี
ด ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้าอก”









เสิ นไทเฮาตรัสจบก็ไม่ได้ทอดพระเนตรซูเหม่ยเสียน ทรง




โบกพระหัตถ์ให้พาซูเหม่ยเสียนออกไป ซูเหม่ยเสียนยัง



อยากพูดอะไรอก แต่ถูกทหารรักษาการณ์ในวังหย่งโซ่
ี



ี
ู
วลากตัวออกไป นางร้ว่าเวลาน พูดอะไรออกไปก็ไม่ม ี

ประโยชน์












ื
ี
นางมองซูจวซออย่างโกรธแค้น ความแค้นครั งน นางจะ

ิ

ี
ี
จําใส่ใจ ซูจวซอนแหละททําร้ายนางกับแม่ถึงขั นน !

ิ
ี

ื



“ไทเฮา อันผิงโหวขอเข้าเฝ้าเพคะ”










11

ขณะนั นเองนางกํานัลก็เข้ามาทูลรายงาน













ิ
ี
“อันผิงโหวมาพอด จวซอ เจ้าออกไปก่อนเถอะ”
ื







“เพคะ ไทเฮา”












ื
ิ
ซูจวซอถวายบังคมแล้วออกไป ยังไม่ทันออกจากวัง ก็ถูก

คนของวังเว่ยยางพาไปทวังเว่ยยางแล้ว
ี












ี
เหตุการณ์ทั งหมดน กู้เฝนไต้ฮองเฮาได้ยินมาตลอด พระ
ิ
นางพิโรธจนแทบจะหักปลอกพระนขาในพระหัตถ์












12

ิ
ื
ี

เดิมทพระนางจะหมั นหมายซูจวซอให้กู้หลียวน แต่
ไทเฮาตรัสสังพระนางเปนพิเศษว่าอย่าดําเนนการเหลว
็

ิ

ไหลในการหมั นหมาย พระนางย่อมไม่กล้าขัดไทเฮา



ี
เรื องน จึงเปนอันล้มเลิก
็











ี
ื
ิ
พระนางไม่ร้ว่าซูจวซอใช้วิธใดจึงได้รับการชมเชยจาก
ู
ไทเฮา ทําให้ไทเฮาตรัสถามเหตุการณ์จากพระนางด้วย



พระองค์เอง












ตั งแต่เช้าก็ทรงได้ข่าวว่าซูเหม่ยเสียนเกดเรื อง เมอทรง
ิ
ื

ทราบความเปนมาของเหตุการณ์แล้ว พระนางจึงร้ว่าทั ง
ู
็



ี
็

ี
หมดน เปนกับดักทซูจวซอวางไว้ จึงพิโรธอย่างยิง
ื

ิ



13

ี
สตรีผู้น ได้รับการชมเชยจากไทเฮา ทั งยังได้เล่น


หมากล้อมกับฮ่องเต้ตลอดบ่าย












ี
เวลาน ยังได้กําจัดนางฟางกับซูเหม่ยเสียน พระนางไม่ร้ ู




ู
ื
ิ
ว่าก้าวต่อไปซูจวซอจะทําอะไร แต่ทรงร้สึกว่าช่วงเวลา
สั นๆ ก็สามารถทําการเหล่าน ได้ ช่างร้ายกาจจริงๆ
ี












ิ

ิ
ื

พอมาถึงวังเว่ยยาง ซูจวซอก็ถวายบังคมกู้เฝนไต้ กู้เฝน
ิ

ิ
ื

ไต้ไม่ได้ตรัสบอกให้ซูจวซอลุกขึ น ปล่อยให้ซูจวซอคุกเข่า
ิ
ื
ื
ี

ทพ น















14

ี

ตอนท 90 ฮองเฮาทรงขู่










ื

ิ
่
ื
็
ซูจวซอคุกเข่าอยูนาน จนเข่าชาเปนระยะๆ นางยดตัว
ู
ตรง สีหน้าไม่เปลียนแม้แต่น้อย นางร้ว่ากู้เฝนไต้เรียก

ิ


นางมาเข้าเฝ้าก็เพอจะหาเรื อง
ื








เมอเทยบกับซูเหม่ยเสียนแล้ว เห็นได้ชัดว่ากู้เฝนไต้
ิ


ื
ี
ฉลาดกว่ามาก












ื

“ซูจวซอ เจ้าก่อเรื องตั งมากมาย ต้องการจะทําอะไร”
ิ








ซูจวซอหลุบตาลง ทูลด้วยนํ าเสียงราบเรียบ “หม่อมฉัน
ื

ิ

โง่เขลา ไม่เข้าใจความหมายของฮองเฮา ขอฮองเฮาทรง







1

ิ
โปรดอธบายด้วยเพคะ”











ิ

กู้เฝนไต้ตรัสด้วยพระสุรเสียงอ่อนโยน พระพักตร์ยังคง

ิ
ิ
แย้มพระสรวล แต่พระเนตรแสดงความชงชังอย่างไม่ปด


บัง











ี
“ต่อหน้าข้าไม่ต้องแสร้งทําเปนโง่ เจ้าคิดว่าไม่มใคร
็


ี
จัดการเจ้าได้หรือ เวลาน ฮ่องเต้และไทเฮาทรงชนชมเจ้า
ื

ข้าทําอะไรเจ้าไม่ได้ แต่คนใกล้ชดเจ้าอาจจะรับเคราะห์
ิ



ี

ี
ื
ซูเหิงไปเรียนทอน ถ้าเกดเรื องทคาดไม่ถึง เจ้าคิดว่าจะ


ิ
โทษใคร”










ิ

พอได้ยินกู้เฝนไต้เรียกชอซูเหิง ซูจวซอก็ร้อนใจขึ นมา

ื
ื
ิ



2

ี
ทันท











ี
ิ
ี


เวลาน ซูเหิงไปเรียนหนังสือทสํานักต่างแดน ถ้ากู้เฝนไต้
ส่งคนไปทําร้ายซูเหิง ซูเหิงคงแย่เปนแน่ ดินแดนห่างไกล
็


จากพระเนตรพระกรรณของฮ่องเต้ สามารถโยนความ



ื
ผิดไปให้โจรได้ ไม่ว่าอย่างไรก็สาวไม่ถึงคนในเมองหลวง











็
ี
ซูเหิงเปนลูกชายคนเดยวของนางหวัง และเปนคนท ี
็

ิ
ื
สมควรสืบทอดจวนอันผิงโหวในอนาคต ซูจวซอไม่มวัน
ี
ปล่อยให้ใครมาทําร้ายน้องชายแน่












ี
ความร้อนรนน ปรากฏในดวงตาแวบเดยว แล้วสงบลง
ี

อย่างรวดเร็ว










3

ี

“ฮองเฮาทรงอํานาจสูงส่ง ทรงปรารถนาทจะต่อสู้กับ

หม่อมฉันอย่างเอาเปนเอาตายหรือเพคะ ถ้าฮองเฮากล้า
็



ี

แตะต้องซูเหิง เวลาน ฮ่องเต้ทรงชนชมหม่อมฉัน หาก
ื
ุ
ี
หม่อมฉันรกเพยงเล็กน้อย ฮ่องเต้คงรับหม่อมฉันเข้าวัง


็

ในเปนแน่ พอถึงตอนนั นฮองเฮายังจะเปนทโปรดปราน
็
ี
หรือไม่ เช่นนั นคงไม่เหมอนเดิมแล้ว”
ื










“เจ้ากล้าขู่ข้าหรือ”












็
“เปนเพราะฮองเฮาทรงขู่หม่อมฉันก่อน ถ้าฮองเฮาไม่ทํา


ิ
อะไรคนใกล้ชดหม่อมฉันก่อน หม่อมฉันก็จะรับปากว่า



จะไม่เข้าวังในเด็ดขาด”











4

ิ

ิ

ี
ื
ี
ื
ซูจวซอไม่เคยคิดจะเข้าวังใน คําพูดน เพยงเพอขู่กู้เฝนไต้

เท่านั น








ตอนแข่งขม้ายิงธนู เปนเพราะนางเอาชนะกู้เฉนหรง กู้
็
ี
ิ
เฝนไต้ถึงกับจะสังหารนาง คนเช่นน ย่อมให้ความสําคัญ
ี
ิ

็
ต่อตําแหน่งฮองเฮามากเปนพิเศษ











ี


ิ

ิ
ู

นางร้ว่ากู้เฝนไต้กังวลเรื องทตนกับเฟงอวินหล่างเล่น

หมากรกด้วยกัน หากเอาเรื องน มาเปนเงอนไข พระนาง
ื
ี
็
ุ
คงตกลง








ิ
ื
ิ
กู้เฝนไต้ไม่ได้ตรัส เพยงแต่ทอดพระเนตรมองซูจวซอ

ี



5

ิ


ื
แววพระเนตรเร้นลับสุดคาดเดา ซูจวซอก็ไม่พูด ทัว
ตําหนักเงยบสงัด
ี










ิ

“ซูจวซอ จําคําพูดของข้าไว้ ถ้าเจ้ากล้าเข้าวังใน ไม่เพยง
ื
ี
แต่ซูเหิง แม่เจ้าและซูเหลียงอินได้ตายแน่ ถ้าเจ้าอยาก



ี
เปนลูกกตัญ ู ก็อย่าละโมบอยากได้ของทมิใช่ของตน

็

่
ี
เอง ไม่เช่นนั นเจ้าจะไม่มวันอยูอย่างสงบสุข”









“หม่อมฉันจะจดจําคําสอนของฮองเฮาเพคะ”












ุ

ิ
ื

ี
ิ
ซูจวซอเข้าใจกู้เฝนไต้อย่างทะลุปรโปร่ง สิ งทพระนางให้



ิ

ความสําคัญทสุดคอตําแหน่งฮองเฮาและเฟงอวินหล่าง
ี
ื
ดูแล้วพระนางทรงกลัวว่าตนจะเข้าวังใน การเรียกตัวเข้า





6

ื
ื
เฝ้าครั งน จุดหมายก็เพอจะเตอนนาง
ี








ี

ี
เสียดายทว่าของเหล่าน พระนางทรงแย่งมา สักวันหนึ งก็
ควรคนเจ้าของเดิม
ื












ิ
ิ
ิ
ิ
ิ
ื
เวลาน ซูจวซอยังไม่พบหน้ากู้ชงเฉง รอให้นางเจอกู้ชงเฉง
ี
ก่อน นางจะสืบให้แน่ชัดว่าเรื องราวเปนอย่างไร
็







“ซูจวซอ เจ้าสมควรแต่งงานได้แล้ว”
ื
ิ










ี
ซูจวซอเข้าใจความหมายของกู้เฝนไต้ มแต่ต้องเปนเช่น
ิ

ิ

ื
็
ิ
ิ


ี
ี
น จึงจะตัดโอกาสทตนจะเข้าวังในอย่างสิ นเชง กู้เฝนไต้
ี
เอาชวิตของซูเหิงและคนในครอบครัวนางมาบีบให้นาง


7

แต่งงาน












ิ
ี
ื

แต่เวลาน ซูจวซอไม่อยากแต่งงานแม้แต่น้อย และไม่คิด
จะแต่งงานด้วย












ี
ี
ี

ี
แต่ถ้าไม่ทําเช่นน ก็ไม่มวิธใดทจะทําให้กู้เฝนไต้วางใจ

ิ
ื
ี
นางควรจะชวนใครสักคนมาร่วมมอกับนางในเรื องน





















------











่

ตอนท 91 อยูรอดได้นานแค่ไหนขึ นอยูกับวาสนาของเจ้า
ี
่

8

แล้ว

























็
กู้หลีหยวนก็ใช้ได้ แต่เขาเปนลูกชายของนาง นางไม่อาจ



โน้มน้าวให้ตนแต่งงานหลอกๆ กับกู้หลียวน คิดอย่างไรก็



ู
ร้สึกลําบากใจ











ื
ส่วนกู้จอหยวนก็เปนลูกชายของซูเหมย หากซูเหมยไม่

็

ยินยอม คนในสกุลกู้คงไม่เห็นด้วย












ี
กู้เฉนหรง...ไม่ได้ ความคิดของเขายากทจะจับได้ไล่ทัน
ิ

ถ้าร่วมมอกับเขา อาจจะทําให้ตนเดอดร้อน
ื
ื





9

“หม่อมฉันเข้าใจพระทัยของฮองเฮา จะพยายามตัดสิน




ี
ใจเรื องการแต่งงานให้เร็วทสุดเพคะ”











ื
ิ
ิ

ื
เมอทรงสดับคําพูดของซูจวซอ สายพระเนตรของกู้เฝน

ไต้ก็สว่างวาบขึ น พอถึงตอนน พระนางจึงจะทรงนึกขึ น
ี
ื
ได้ว่าซูจวซอยังคุกเข่าอยูทพ น เผยรอยแย้มพระสรวล

ี
่
ื

ิ
อ่อนหวานอกครั ง “ความจําของข้าแย่จริงๆ ไฉนถึงลืมไป
ี
เสียได้ว่าเจ้ายังคุกเข่าอยูทพ น รีบลุกขึ นเถอะ”
ื
่
ี









ื
ิ
ู
่
ี
คุกเข่าอยูตั งนาน หัวเข่าของซูจวซอชาจนไม่มความร้สึก

ื
แล้ว นางฝนลุกขึ น เกอบล้มลงกับพ น
ื
ื












10

ื
“ข้าเหนอยแล้ว เจ้าไปเถอะ!”










“หม่อมฉันทูลลาเพคะ”












ื

ื
ื
ิ
ซูจวซอคารวะ ฝนยนให้มัน ออกไปจากวังเว่ยยาง






ื
ี

หลังจากซูจวซอไปแล้ว อซ่านก็ทูลถามด้วยความสงสัย

ิ

ิ
ื
ี
“เหตุใดฮองเฮาจึงทรงปล่อยซูจวซอไปง่ายๆ อย่างน เล่า
เพคะ”












ื

ิ
“ป้าสะใภ้กับเหม่ยเสียนเพิงเกดเรื อง ถ้าข้าทําให้ซูจวซอ

ิ
ลําบากใจ ไทเฮากับฮ่องเต้ทรงทราบเข้า จะเข้าพระทัย



ว่าข้าไม่คํานึงถึงสถานการณ์โดยรวม เรื องทเกดขึ นข้าไม่
ี

ิ




11

ิ
ี
ิ
อาจพูดอะไรได้เลย ยงเวลาน จะทําให้ซูจวซอลําบากใจ
ื


ื
ู
ี
ื
ิ

ไม่ได้ เมอคร่ข้าเพยงแต่ทดสอบซูจวซอ นางเอาใจใส่
็
ื

น้องชายมาก ในเมอนางเปนห่วงชวิตของคนใกล้ชด ก็
ี
ิ
จัดการง่ายขึ นมาก หากนางแต่งงานแล้วย่อมไม่อาจเข้า
ี
วังได้อก เรื องอนค่อยว่าวันหลัง นางอยูรอดได้นานแค่
่
ื

ไหนก็ขึ นอยูกับวาสนาของนางแล้ว”
่










ิ
“ฮองเฮาทรงพระปรีชา ทรงจับจุดอ่อนของซูจวซอได้”

ื









อซ่านเห็นสีพระพักตร์ของกู้เฝนไต้ผ่อนคลายลงมาก จึง
ี


ิ
รีบทูลประจบ











ี

ี
“อซ่าน เจ้าไปวังเจ ยนจางกับข้าหน่อย!”







12

ี

ิ

ี

พอได้ยินว่ากู้เฝนไต้จะเสด็จวังเจ ยนจาง อซ่านก็เริมพูด
ติดขัด “ฮองเฮาค่อยเสด็จวันหลังเถอะเพคะ!”











ี
่
“ฮ่องเต้ประทับอยูทไหน เสด็จไปทอุทยานเหมยหยวนใช่

ี
หรือไม่”











ิ

ี

อซ่านไม่กล้ามองพระพักตร์กู้เฝนไต้ หากแต่พยักหน้า








ิ
กู้เฝนไต้สีพระพักตร์มึนตึงทันท “ฮ่องเต้ยังทรงคิดถึง
ี

นาง”












“ฮองเฮาอย่าพิโรธเลยเพคะ”






13

ิ
ิ
“กู้ชงเฉงไม่ยอมขอพระราชทานอภัยโทษ ถ้ายอมฮ่องเต้

คงทรงโปรดปรานนางอีก ฮ่องเต้แม้ทรงลดฐานะของนาง




็
ลงเปนพระสนมกุ้ยเหริน แต่ในพระทัยยังทรงคิดถึง


่
นางอยู ไม่เช่นนั นคงไม่เสด็จไปอุทยานเหมยหยวนตาม



ู
ู
ลําพังบ่อยๆ คนใกล้ชดอาจจะไม่ร้ แต่ข้าร้ด อุทยานเหม
ี
ิ
ิ

ี

ี
ยหยวนเปนสถานททฮ่องเต้กับกู้ชงเฉงทําสัญญาใจกัน”
ิ
็




สีพระพักตร์ของกู้เฝนไต้ฉายแววหม่นหมองแวบหนึ ง แต่
ิ



ิ
ิ
แล้วก็ปกปดอย่างรวดเร็ว “ข้าจะไปวังจอจง เจ้าไป

ื
ิ
ิ
ี

เตรียมขนมทครัวหลวงเล็ก ไม่ได้เจอกู้ชงเฉงนานแล้ว ข้า

ี
จะไปเยยมพสาวคนน เสียหน่อย”
ี
ี















14

ี
ี
“เพคะ หม่อมฉันจะไปเตรียมเดยวน ”











ี
อซ่านขานรับแล้วออกไป










สายพระเนตรของกู้เฝนไต้ฉายแววเร้นลับ พระนางไม่ม ี
ิ


ิ
วันยอมให้กู้ชงเฉงกับฮ่องเต้ปรับความเข้าใจกัน พระนาง
ิ

ี
ี
ควรจะคงสภาพอย่างน ไปตลอดพระชนม์ชพ ทุกสิ ง


ิ
ี

ี
ทุกอย่างทนเปนของพระนาง ไม่อาจยอมให้กู้ชงเฉงมา
็

ิ
คุกคามฐานะของพระนางได้









ื

ิ

ิ
ื
ื

ซูจวซอพาจอหลานออกจากวัง พอเห็นซูจวซอเดินโขยก
เขยก จอหลานจึงเข้ามาประคอง “คุณหนูเข้าไปตั งหนึ ง
ื

็
ชัวยาม ฮองเฮาให้คุณหนูคุกเข่าตลอดชัวยาม เปนอันใด








15

หรือไม่เจ้าคะ!”












็
ี
“ไม่เปนไร กลับไปทายาหน่อยก็คงหาย ลําบากวันน ต่อ

็
ื
ไปจะเอาคนเปนเท่าตัว นางจะรักษาตําแหน่งฮองเฮาได้


อกนานเท่าไรก็ไม่แน่”
ี










ทั งสองเดินไปทางหน้าประตูวัง ขณะเตรียมจะขึ นรถม้า




ิ
่
จู่ๆ กู้เฉนหรงก็กระโดดลงจากรถม้าซึงจอดอยูข้างๆ มา

ื
ิ

อยูตรงหน้าซูจวซอด้วยท่าทางสง่าผ่าเผย
่








“จวซอ ข้ามาพาเจ้ากลับ”

ื
ิ


















16

ตอนท 92 ช่างหน้าไม่อายจริงๆ
ี























ี
ิ

ื
ิ
เดิมทซูจวซอจะปฏิเสธ แต่พอนึกถึงคําพูดของหญงชุด
ื

ื
ดําคนนั น นางก็รับคํา “จอหลาน เจ้ากลับไปบอกแม่ข้า
็
ก่อน ท่านแม่กับเหลียงอินจะได้ไม่เปนห่วง”











“เจ้าค่ะ เช่นนั นผู้น้อยขอตัวก่อน”












ื
ิ
จอหลานพยักหน้า พูดกับกู้เฉนหรงว่า “คุณชายรอง ขอ

ฝากคุณหนูบ้านข้าไว้กับคุณชายด้วยเจ้าค่ะ”













1

พูดจบนางก็คารวะแล้วขึ นรถม้าไปก่อน












ิ

ิ
ื
กู้เฉนหรงเห็นซูจวซอเดินท่าทางไม่ปกติ จึงถามอย่าง
ห่วงใย “ขาเจ้าบาดเจ็บหรือ”












็
“ไม่เปนไร”











“ข้าประคองเจ้าขึ นรถ”












ิ
ื
ื
ิ
ื

ื
ิ
กู้เฉนหรงยนมอให้ซูจวซอ ทว่าซูจวซอไม่มองมอของเขา
ื



ื
ทยนมาให้ นางขึ นรถม้าเอง แต่เนองจากเจ็บเข่า ขณะ

ื
ี
ี
ขึ นรถม้า นางขมวดคิ วทหนึ ง




2

ื
ิ
ี
ิ
ื


ิ
กู้เฉนหรงส่ายหน้า เมอไรซูจวซอจึงจะดกับเขาสักนด
หนึ ง








ิ

ื
ิ
พอซูจวซอขึ นไปแล้ว กู้เฉนหรงก็ขึ นตาม และกําชับชง
ิ
ซานคนขับรถม้า











ู
ื

ิ
เขานึกถึงอาการบาดเจ็บของซูจวซอ ร้ว่านางคงไม่ยอม
ื
ร่วมมออย่างว่าง่าย จู่ๆ เขาจึงกดจุดนางแล้วคุกเข่าลง


ิ

ต่อหน้าซูจวซอ เตรียมถอดรองเท้าให้
ื









“กู้เฉนหรง นเจ้าจะทําอะไรกัน”
ิ

ี









ซูจวซอถลึงตาใส่ แต่ไม่สามารถขยับตัวได้ จึงได้แต่มอง
ิ
ื





3

ิ
ดูกู้เฉนหรงถอดรองเท้าให้ตน











“ข้าจะดูอาการให้เจ้า”











่
ิ
“เรื องของข้าไม่ต้องมายุง กู้เฉนหรง ปล่อยข้าเถอะ เจ้า


ช่างหน้าไม่อายจริงๆ”













ิ
ื
ซูจวซอโกรธจัด ส่งเสียงดังขึ นจนหน้าแดง หากทว่าคํา
ี
ิ
ิ
พูดของนางไม่มผลต่อกู้เฉนหรงแม้แต่น้อย กู้เฉนหรงทํา

ื

็
ิ
เปนไม่ได้ยิน ดึงขากางเกงซูจวซอขึ น







ิ

็
ี
ื

ิ
ขาของซูจวซอขาวผ่องนวลเนยน เปนครั งแรกทกู้เฉนหรง
ี
ู
เห็นขาเด็กสาวในระยะใกล้ขนาดน จึงเกดความร้สึก
ี
ิ

4

ประหลาด หัวใจเต้นระรัวขึ นมา












ู
เขาพยายามสะกดความร้สึกประหลาดไว้ ทําสีหน้าให้


็
ื
ปกติ ขากางเกงถูกดึงขึ นไปเหนอเข่า เห็นรอยแดงเปน


ื

ี
ปน ผิวถลอกมเลือดซึม








“ไปโดนอะไรมา เจ็บหรือไม่”












่
ี
กู้เฉนหรงเปนห่วงมาก เดิมทเขาอยากจะเปาให้นาง แต่
ิ
็
พอสบสายตาดุดันของซูจวซอเข้าก็พลันชะงักไป
ื

ิ








“เรื องของข้าไม่ต้องมายุง ไปให้พ้น”
่












5

ิ
กู้เฉนหรงไม่ได้เอายาติดตัวมา จึงได้แต่ดึงชายกางเกงลง



ี
อย่างระมัดระวัง สวมรองเท้าให้นาง “ไฉนถึงดุอย่างน


ื
ถ้าเจ้าอยากให้ข้ารับผิดชอบ ข้าพอจะฝนใจแต่งงานกับ



เจ้าได้”











ี
ิ
ี
ื
“รอให้โลกน ไม่มผู้ชายค่อยมาพูดคําน กู้เฉนหรง ถ้าขน
ี
ทําอะไรไม่ให้เกยรติข้า ข้าจะ...”
ี










ิ
ื

“เจ้าจะทําอะไร” กู้เฉนหรงเลิกคิ วถาม พูดจบก็ยนมอมา
ื



ี

ิ
ื
คลายจุดให้ซูจวซอ แล้วจึงนังลงบนทนังตรงกันข้ามกับซู
ิ

จวซอ
ื






ู
ซูจวซอร้สึกงุนงงมาก แม้กู้เฉนหรงจะทําอะไรขัดใจนาง
ิ
ิ

ื





6

ื
แต่ดูเหมอนว่านางไม่สามารถทําอะไรเขาได้เลย พอนึก



ี
ิ
อย่างน นางก็หงุดหงด ไม่พูดไม่จา









ู
กู้เฉนหรงร้ว่าการกระทําของตนทําให้ซูจวซอขัดใจมาก
ิ

ิ
ื
ี
ถ้ามิด้คิดให้ด เขาคงไม่ทําเช่นน กับนาง เขาเข้าใจตัวเอง
ี

ด ถึงอย่างไรสักวันหนึ งนางต้องเปนของเขา
ี
็










ื
แม้จะเปนการหาเรื องเดอดร้อนใส่ตัว แต่เขาก็ยอมรับ
็

็
นางเปนคนทําให้เขาหวันไหวมิใช่หรือ











่

ิ
ื
ี
“จวซอ ครั งน เจ้าก่อเรื องใหญมาก ไม่กลัวหรือว่าถ้ากลับ
ื
ไปอาเจ้าจะหาเรื องให้เจ้าเดอดร้อน แผนการของเจ้า



ยอดเยยมจริงๆ ยมมอไทเฮามากําจัดอาสะใภ้ แล้วยังสัง
ี

ื
ื





7

สอนเหม่ยเสียนอย่างหนัก นับวันเจ้าจะยิงสร้างความ



ประหลาดใจมากขึ นทุกท”
ี











ิ
ิ
ิ
ี
ื
กู้เฉนหรงไม่เพยงแต่ไม่ตําหนซูจวซอ แต่กลับชมซูจวซอ

ื
ิ



“คุณชายกู้ไม่ช่วยทวงความยุติธรรมให้ป้าสะใภ้หรือ”












่
็
ู
“นางเปนคนอย่างไร ข้าร้อยูก่อนแล้ว กรรมตามสนอง
ข้าจะทวงความยุติธรรมอะไรกัน เจ้าต้องระวัง เวลาน คน
ี



ทจับตามองเจ้าไม่ได้มแค่คนเดยว”

ี
ี
ี






















8