หวนแค้นชะตารัก เล่ม1

ื


ั
ิ
กู้จอหยวนก็ไม่อยากฟงกู้เฝนไต้พูดต่อเช่นกัน เขาถวาย
บังคมลาแล้วตามออกไป











ิ

ื
กู้เฝนไต้พิโรธอย่างหนัก แทบจะหักปลอกเล็บในมอ ไม่ร้ ู

ิ
จริงๆ ทําไมตอนนั นมารดาจึงรับเลี ยงกู้เฉนหรง และหลัง


ี
จากนั นก็ไม่สนใจพระนางอกเลย











ิ
ี
ี
หลายปมาน กู้เฉนหรงทําให้สกุลกู้ได้รับการยกย่องไม่


ื
ี
น้อย เวลาน เขายังอยูชัวคราว รอให้กู้จอหยวนสืบทอด
่
ครอบครัว ถ้ากู้เฉนหรงยังทําตามใจชอบอย่างน ต่อไปก็
ิ
ี

ไม่จําเปนต้องให้อยูแล้ว
่
็















69

ิ

ี
หลังจากคนทั งสองไปแล้ว กู้เฝนไต้จึงมพระบัญชาเรียกซู

ิ
ื
จวซอมาเข้าเฝ้า









ื
ิ

นางกํานัลพาซูจวซอมายังวังเว่ยยาง









ื
หลังจากถวายบังคมแล้ว ซูจวซอก็ยนก้มศรษะอยูเบ อง
ิ

่
ื
ื
ี
ั
ล่างพระพักตร์ของฮองเฮา รอฟงพระดํารัสของพระนาง
ื
ื
ื

ิ
ุ
ซูจวซอคร่นคิดอย่างละเอยดถึงสาเหตุเบ องหน้าเบ อง
ี
็
หลังเหตุการณ์ทั งหมด พอจะเดาได้ว่าใครเปนคนวางยา
ม้าดําตัวนั น












ู
ิ

กู้เฝนไต้ทอดพระเนตรดูซูจวซอ ทรงร้สึกว่านางหน้าตา
ื
ิ

สะสวย ไม่นอบน้อมไม่เย่อหยิง มลักษณะของคุณหนู

ี






70

ิ
่
ี
สกุลใหญ พระนางทรงนึกถึงตอนทเฟงอวินหล่างทรง



ื
ิ

ื

แสดงความชนชมซูจวซอ ใจนางไม่สบายอย่างยิง




ทว่าพระพักตร์ไม่ได้เผยออกมาแม้แต่น้อย ทรงแย้มพระ






ื
ิ
ี
ี
สรวลอย่างอ่อนหวาน “จวซอ ผลงานทเจ้าทําวันน ทําให้
ี
ข้ามองเจ้าเสียใหม่ ป้าสะใภ้อบรมเจ้าอย่างด แม้แต่


ี

ฮ่องเต้ยังทอดพระเนตรเจ้าด้วยพระทัยทเปลียนไป”








ิ
ี

“ฮองเฮาทรงชมเกนไป หม่อมฉันแค่ทําหน้าทของตัวเอง

เพคะ”












ี
ี
ื

“จวซอ ปน เจ้าอายุเท่าไร”
ิ










71

ิ
กู้เฝนไต้ยังคงแย้มพระสรวลพร้อมกับตรัสถาม










ี
ี
“หม่อมฉันปน สิบแปดปเพคะ”
ี








่
“อ้อ อายุไม่น้อยแล้ว มคูหมั นหรือยัง”
ี










ี
่
“หม่อมฉันยังไม่มคูหมั นเพคะ”










ซูจวซอตอบตามจริง นางหลุบตาลง พูดด้วยนํ าเสียงราบ
ื
ิ



ู
ื
ิ
เรียบ ดวงตาฉายแววเบอหน่ายแวบหนึ ง ไม่ร้ว่ากู้เฝนไต้
ี

ี

คิดอย่างไร ถึงได้พูดเรื องน ขึ นมาโดยไม่มทมาทไป คงไม่
ี
ี
หวังดแน่
ี










72

ิ

กู้เฝนไต้แย้มพระสรวลแล้วแล้วตรัสต่อ “เจ้าทั งเก่งทั ง


ื

ื

สวย การแข่งขันครั งน จะทําให้เจ้ามชอเสียงเลองลือไป
ี
ี
ี

่
ทัวเมองหลวง พอถึงตอนนั นเกรงว่าจะมคนมาสูขอจน
ื
ี
ี
ื
ธรณประตูจวนอันผิงโหวถูกเหยยบจนราบ จวซอ ข้าคิด
ิ

ว่าสกุลกู้กับจวนอันผิงโหวเกยวดองกันอยูแล้วยังเกยว

ี
่

ี
ู
ี
ี
ดองกันได้อก เวลาน หลียวนยังไม่ได้แต่งงาน ข้าร้สึกว่า
เขากับเจ้าเหมาะสมกันมาก อยากให้เจ้าแต่งงานกับหลี



ยวน”












ิ
่
ซูจวซอสีหน้าแข็งเกร็ง แต่ชัวขณะก็กลับสูปกติ แต่ไม่ได้


ื
คลาดไปจากสายพระเนตรของกู้เฝนไต้ พระนางทรงพอ

ิ

พระทัยมาก











ี

ิ
ี
ซูจวซอหน้าตาสะสวยและมความกล้า วันน ได้อวดตัว
ื


73

ิ


ี

ี
เต็มทในการแข่งขันขม้ายิงธนู เฟงอวินหล่างทรงชนชม

ื
ื
ิ

นางอย่างเห็นได้ชัด พระนางต้องไม่ให้โอกาสซูจวซอ กู้

ี
ี

ี
หลียวนเปนตัวเลือกทดทสุด
็



็
กู้หลียวนกับพระนางเปนพน้องต่างมารดา ตลอดเวลา

ี
่
ี
ื
ิ

มาน เขาไม่รํ าเรียนไม่ร้วิชา ลุมหลงกับการกนดมเทยว
ี
ู

ุ
ี

ี
เล่น กู้เหยยนผิดหวังกับลูกชายคนน อย่างรนแรง จึงทอด
็
ทิ งไม่ใส่ใจมานานแล้ว ให้ซูจวซอแต่งงานกับเขาก็เปน
ื
ิ

ทางเลือกทไม่เลว

ี








ื
ู
็
ซูจอซิวร้สึกแต่ว่าเปนเรื องเหลวไหล หลียวนเปนลูกชาย
็

คนโตของนาง นางจะแต่งงานกับลูกของตนได้อย่างไร

















74

ี
ิ
การกลับมาเกดในภพน นางไม่คิดจะแต่งงานกับใคร คิด


ี

ื
แต่ว่าจะฟนฟูสกุลซู เหยยบซูเหมยไว้ใต้ฝาเท้าอย่างสุด
่
แรง มองดูนางตกลงมาจากทสูง เอาทุกสิ งทุกอย่างท ี
ี



ื
็
เปนของลูกนางกลับคนมา









็
ี
แต่เวลาน กู้เฝนไต้ได้เปนฮองเฮา ถ้าจะปฏิเสธก็ไม่
ิ

สามารถพูดออกมาตรงๆ “ขอบพระทัยในความ



ี

ี
ี
ปรารถนาดของฮองเฮา แต่หม่อมฉันมคนทถูกใจแล้ว ไม่
ทราบว่าถ้าจะทูลให้ฮองเฮาทรงช่วยสูขอจะได้หรือไม่”
่




































75

ี

่
ตอนท 20 ฝาออกไปได้สําเร็จ








“ใครหรือ”












ื
ี
“พจอหยวนเพคะ”







76

็
ิ

ื
ิ

ื
ื
ซูจวซอพยายามทําเปนขวยเขน นางจงใจบอกชอกู้จอ

ู
ี
่
หยวนเพราะร้อยูแก่ใจ ฮองเฮาไม่มวันให้นางแต่งงานกับ
กู้จอหยวนแน่
ื









ี
ิ

กู้จอหยวนเปนแก้วตาดวงใจของซูเหมย เท่าทซูจวซอร้ ู
ื

็
ื
จักซูเหมย นางคงเลือกคุณหนูใหญของสกุลใหญทโดด
่
ี

่
ื
ิ

ี
็
เด่นเปนลูกสะใภ้ของนาง ไม่มวันเลือกคนอย่างซูจวซอ
แน่








ิ

็
กู้เฝนไต้กับซูเหมยเปนคนแบบเดยวกัน ความเห็นใน
ี
เรื องน คงไม่ต่างกัน
ี
















77

ี

ี

ื

ิ

ื
ทันทททรงได้ยินชอกู้จอหยวน พระพักตร์ของกู้เฝนไต้ก็

ตะลึงไปชัวขณะ แม้ไม่พอพระทัย แต่ทรงแย้มพระสรวล

ั
อย่างรวดเร็ว พระสุรเสียงอ่อนหวานน่าฟง “จอหยวนยัง
ื

ี
เด็ก ยังไม่ถึงเวลาแต่งงาน จวซอ เจ้าเลือกคนอนดกว่า”
ิ
ื
ื






ื
“หม่อมฉันชอบพจอหยวนจริงๆ รอสองปก็ได้เพคะ”
ี

ี









ื
ิ
ซูจวซอก้มหน้าราวกับว่าพระดํารัสนั นกระทบใจ และ
ู
ร้สึกเศร้า











ิ


กู้เฝนไต้ไม่ยอมตรัสเรื องน กับนางอีก เปลียนหัวข้อ
ี
ื

ิ
ี


ิ
สนทนาทันท พอเห็นว่ากู้เฝนไต้เปลียนเรื อง ซูจวซอก็
ร้สึกขํา ในทสุดก็ฝาออกไปได้สําเร็จ
ู

ี
่



78

ิ

ิ
ี

ื
กู้เฝนไต้ตรัสอกไม่กคําก็ให้ซูจวซอออกไป หลังจากซู
ี

ิ
ื

ิ

จวซอไปแล้ว กู้เฝนไต้ก็ตรัสด้วยสีพระพักตร์ดูแคลน “ซู

ื
จวซอทะเยอทะยาน คิดเพ้อเจ้ออยากแต่งงานกับจอ
ื
ิ


่
ื
หยวน นางจะคูควรกับจอหยวนได้อย่างไร”




“ฮองเฮาอย่าทรงกริ วเลยเพคะ คุณชายสามชาติกําเนด
ิ




ี
สูงส่งทสุด ไม่แปลกทแม่นางซูอยากจะจับ แต่การจะ
ี

แต่งงานกับใครไม่ใช่ให้แม่นางซูกําหนด เรื องน ฮองเฮา
ี



ทรงกําหนด”












ื

ิ
ื
“จอหยวนไม่ประสีประสา ข้ากลัวว่าเขาจะถูกซูจวซอ
่
ี
ี
หลอก ไฉเหลียน เจ้าไปบอกให้ท่านแม่มาทวัง ข้ามธุระ

ิ

จะคุยด้วย ให้ท่านแม่ระวังซูจวซอ อย่าให้โอกาสนาง
ื


79

แทรกเข้ามาได้”












“เพคะ หม่อมฉันจะไปถ่ายทอดพระบัญชา”











่
ไฉเหลียนรับคําแล้วออกไปทันท ี











ิ

ซูเหมยเกลียดคนในครอบครัวของซูหมิง กู้เฝนไต้ก็เช่น


กัน











ิ

็
ื

ื
ื
พระนางไม่เคยถอว่าซูจวซอเปนญาติผู้น้อง เมอ
ก่อนพระนางทรงคิดว่าหลังจากทแม่ลูกออกไปจากจวน
ี

็
อันผิงโหวแล้วคงจะหายสาบสูญไป เพราะเปนแม่ม่าย




ี
กับลูกกําพร้าไร้ทพึง ครอบครัวเดิมของนางหวังก็ตกตํา





80

่
อยูก่อนแล้ว คงช่วยอะไรนางไม่ได้











ิ
ื
ี

นึกไม่ถึงว่าเวลาน จู่ๆ ซูจวซอจะเด่นดังขึ นมา และสร้าง
ความประหลาดใจให้ผู้คนทันท ี













ื
ิ
ั
ซูจวซออยากเปนน้องสะใภ้ของพระนาง ฝนไปเถอะ
็









ี
ื
ิ
ิ
ขณะทซูจวซอกลับไปยังจวนสกุลซู เงนรางวัลการแข่งขัน
ี

ี
ขม้ายิงธนูก็ถูกส่งมาทจวนสกุลซูแล้ว นางหวังกับซู

ิ
เหลียงอินสีหน้างุนงง ยังไม่ทันเข้าใจว่าเกดอะไรขึ น









พอซูจวซออธบายเรื องราวชัดเจนแล้ว ซูเหลียงอินก็มอง
ื

ิ
ิ
ิ
ื


ื
ิ
ซูจวซออย่างชนชม เด็กสาวอดยกน วหัวแม่มอให้ไม่ได้
ื
81

ี

ี
ี
ี

“พ ยอดเยยมจริงๆ ชนะเลิศการแข่งขันขม้ายิงธนูเชยว

นะ พทําได้อย่างไร”
ี








ี
ี

นางหวังเองก็ไม่เข้าใจ ลูกสาวคนน ไม่เคยหัดขม้ายิงธนู

็
ี

ี
มาก่อน เปนไปได้อย่างไรทจะเก่งกาจขนาดน ”








ี
ิ
ิ
ื
ิ
ซูจวซออธบาย “ท่านแม่ เหลียงอิน เรื องน ข้าปดบังท่าน

ื
แม่กับน้องมาตลอด ตั งแต่เล็กข้าก็ชนชมท่านป้า บาง
็
ครั งพบคนในวงยุทธภพ ข้าก็กราบเปนอาจารย์ ความ



สามารถเหล่าน มคนสอนข้า ข้ากลัวว่าท่านแม่ไม่เห็น
ี
ี


ิ
ด้วยถึงได้ปดบังมาตลอด ขออภัยด้วยเจ้าค่ะท่านแม่”










ิ

ื
ี

ซูเหลียงอินเชออย่างไม่สงสัย เด็กสาวตบไหล่ซูจวซอ “พ
ื




82

ิ
ิ
ี
พปดบังได้มิดชดจริงๆ ไม่แพร่งพรายสักนด เงนรางวัลตั ง
ิ
ิ
ื
ี
มากมายอย่างน ข้าคงตัดเส อใหม่ได้ใช่หรือไม่”








“ได้แน่นอน อยากได้ผ้าแบบไหนก็เลือกเอา”













ี
“ดจริงๆ เสื อทใส่ตอนน ใกล้จะขาดแล้ว” ซูเหลียงอินยังม ี
ี
ี
นสัยแบบเด็กๆ พอได้ยินว่าจะได้เสื อผ้าใหม่ก็ดใจ
ิ
ี


ี
ี
ื
กระโดดโลดเต้น ซูจวซอเห็นซูเหลียงอินดใจขนาดน ก็อด

ิ
หัวเราะไม่ได้ แววตาอ่อนโยนขึ นมา น้องชายไม่อยูแล้ว
่



็
ี
นางจะช่วยดูแลครอบครัวน เอง พวกเขานแหละทเปนคน
ี
ี

ใกล้ชดของนาง
ิ





















83

ื
ี
ตอนท 21 เมอก่อนกับตอนน ไม่เหมอนกัน
ื
ี



















ื

ิ
นางหวังกลับวิตก “จวซอ แม่สอนเจ้ามาตลอดว่าอย่าทํา

ตัวเด่น วันน เจ้ากลับทําเรื องใหญโต อาเจ้าทางโน้นย่อม
่
ี

ไม่พอใจ พอถึงตอนนั นเกรงว่าจะเกดเรื องยุงยาก แม่
่
ิ


่
อยากให้เจ้าอยูอย่างสงบ”











ี
ี
ี
“วางใจเถอะ ท่านแม่ ไม่มอะไรหรอก อกไม่กวันท่านอาก็

จะมารับพวกเรากลับจวนแล้ว”












ิ

ื
“กลับจวนหรือ” นางหวังมองซูจวซอด้วยความตกใจ สี




1

ื

ื
ิ
หน้าไม่อยากเชอคําพูดของซูจวซอ เรื องกลับจวน นาง
หมดหวังมานานแล้ว











ี


ื
ซูจวซอพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ใช่ กลับจวน ทนันถึง

ิ
จะเปนบ้านของเรา พวกนั นยึดครองนานพอแล้ว ท่าน
็

แม่ เราควรจะกลับไปได้แล้ว”












ี
ื

ู

นางหวังร้สึกว่าลูกสาวคนน หลังจากฟนขึ นมาก็เปลียน
ไปมาก












ี
ิ
ื

ื
ถ้าเปนเมอก่อนซูจวซอไม่มวันพูดอย่างน แน่ ซูจวซอคน
็
ิ
ื
ี

ก่อนเปนคนร่าเริง แต่ไม่เคยก่อเรื อง ด้วยการอบรมของ
็
ี
นาง จึงอยากใช้ชวิตอย่างสงบ ไม่เคยคิดจะกลับจวนอัน






2

ผิงโหว












หรือว่าหลังจากกระโดดนํ าแล้วได้รับความกระทบ



ื
ุ
กระเทอนอย่างรนแรง











นางหวังนึกสงสัย ด้วยยังไม่คุ้นเคยกับการเปลียนแปลง


ี
ของลูกสาว ส่วนซูเหลียงอินกลับดใจมาก












ี
ขณะทซูเหลียงอินกําลังจะพูด จู่ๆ ข้างนอกก็มเสียงโหวก
ี


เหวกดังขึ น ลุงผิงวิงกระหดกระหอบเข้ามา “ฮูหยิน คุณ
ื

หนู แย่แล้ว คุณชายหลีมา”












ซูจวซอร้ว่าหลีหรงต้องมาหาเรื องแน่ แต่นึกไม่ถึงว่าจะ
ิ


ู
ื


3

ี
มาเร็วขนาดน












ื

ิ
ื
พอได้ยินว่าหลีหรงมา นางหวังก็ร้อนใจ ซูจวซอยนมอไป
ื

ื
แตะหลังมอนางหวัง พูดปลอบเสียงอ่อน “ท่านแม่ ไม่
ต้องกลัว ข้าจะไปดูก่อน ไหนๆ เราก็จะกลับจวนอันผิง




โหวแล้ว หลหรงคงไม่กล้าทําอะไรข้าหรอก เหลียงอิน
ี



่
เจ้าอยูกับแม่ เรื องหลีหรงข้าจัดการเอง”









พอสังการแล้วซูจวซอก็รีบตามลุงผิงออกไปทีลานนอก


ิ
ื

เรือน












“เจ้า...”















4

ิ
ื
นางหวังตกใจกลัว เกรงว่าซูจวซอจะถูกทําร้าย










ี
ื

ี
็

ื
“ท่านแม่ไม่ต้องเปนห่วง ตอนน พไม่เหมอนเมอก่อน หลี
ี
หรงรังแกพไม่ได้หรอก”








เหตุการณ์ก่อนหน้าน ทําให้ซูเหลียงอินชนชมซูจวซอมาก
ี
ื

ิ

ื

ื
ี
ู
ิ
เด็กสาวร้สึกว่าครั งน ซูจวซอกําราบหลีหรงได้แน่





ิ

พอซูจวซอไปถึงลานนอกเรือน หลีหรงซึงกอดอกอยูจ้อง

ื

่
ิ

ื
มองนาง สีหน้าเต็มไปด้วยความขุ่นเคอง “ซูจวซอ เจ้า
ื
ี
กล้าดอย่างไรมาหลอกข้า”











ื
“คุณชายหลีพูดอย่างน หมายความว่าอย่างไร เมอก่อน
ี




5

ื
ี
ี
กับตอนน ไม่เหมอนกัน เวลาน ถ้าคุณชายหลีอยากได้ข้า

ี
เปนเมยน้อย เกรงว่าท่านอากับฮองเฮาคงไม่เห็นด้วยแน่
็


ี
ู
ื
ในเมอร้แล้วว่าเราไม่มวาสนาต่อกัน ก็เชญคุณชายหลี
ิ
กลับไปเถอะ”











ี
่
็

ิ
ี
ื
ี

ี
หลีหรงมเมยอยูแล้ว เดิมทเขาคิดจะให้ซูจวซอไปเปนเมย
น้อย






ี
็

ิ
ื
เวลาน ซูจวซอกําลังจะกลับจวนอย่างเปนทางการแล้ว
ทั งยังชนะเลิศการแข่งขันขม้ายิงธนู ได้รับพระราชทาน
ี



รางวัลจากฮ่องเต้ ต่อไปนางก็จะเปนคนของจวนอันผิง
็


ื
็
ี

ิ
โหว ทางจวนอันผิงโหวคงไม่ปล่อยให้ซูจวซอเปนเมย

ี

ี
็
น้อยของหลีหรง เรื องน ถ้าแพร่ออกไปก็จะเปนทเย้ยหยัน







6

ิ

ู

หลีหรงก็ร้ว่าตนไม่สามารถรับซูจวซอเปนเมยน้อยได้ แต่
ี
ื
็
ื
ี


เขาไม่พอใจ ในเมอถูกนางเด็กนหลอก ก่อนกลับจวนอัน

ี
ผิงโหว เขาจะสังสอนนางเด็กนให้สาสม








“ซูจวซอ เจ้าหลอกข้าเจ้าต้องจ่ายค่าตอบแทน เข้ามา
ิ

ื
พังบ้านเลย!”












ี

หลีหรงหันไปโบกมอให้คนงานทอยูข้างหลัง พวกนั นรีบ
่
ื

ทะยานเข้าไป เห็นอะไรก็ทําลาย











่
จวนสกุลซูไม่มคนงานในบ้าน อยากห้ามก็ห้ามไม่อยู ลุง
ี


่
ผิงร้อนใจมาก อยากพุงเข้าไปขวางคนของหลีหรง ซู







7

ิ


จวซอสันหัวให้ลุงผิง ทําท่าบอกว่าไม่ต้องขยับ
ื









ี
ู
ิ
ิ
ลุงผิงเห็นซูจวจงสงบอย่างน ก็ร้สึกประหลาดใจ คุณหนู
ื
ี
อดทนได้ขนาดน ตั งแต่เมอไร









ิ

ื
หลีหรงเห็นซูจวซอไม่ตอบโต้แม้แต่น้อย ปล่อยให้เขา


ทําลายข้าวของตามใจชอบ จึงเริมสงสัย นางเด็กคนน ี



คิดจะมาไม้ไหน








































8

ี

ตอนท 22 ชดใช้สิบเท่า























ิ
พอนึกถึงว่าตนถูกเด็กผู้หญงหลอกจนหัวหมุน ใจของหลี




ิ
ื
ื
ิ

ี
ื

หรงก็ไม่อาจสงบ เขายนมอไปบบคอซูจวซอ “ซูจวซอ
ื
ี
เจ้าคิดว่าข้าพังข้าวเล็กน้อยเรื องน ก็ผ่านไปใช่หรือไม่
9

ี
ขอบอกไว้ ข้าไม่มวันปล่อยเจ้าง่ายๆ แน่”












ิ

ี
พอเห็นหลีหรงบบคอซูจวซอ ลุงผิงก็ร้อนใจ รีบพุงเข้ามา
่
ื

หวังจะดึงหลีหรงออก









ี
ี
ื

หลีหรงยกเท้าขึ นถบร่างลุงผิง ลุงผิงล้มลงกับพ นทันท
ิ
แววตาของซูจวซอฉายแววเยอกเย็นแวบหนึ ง ลุงผิงลุก
ื
ื

ขึ นคิดจะพุงเข้าไปอก ซูจวซอร้องบอกลุงผิง “ลุงผิง อย่า
ื
ิ
ี
่

ขยับ”











ลุงผิงอายุหกสิบกว่าแล้ว ซูจวซอเกรงว่าลุงผิงจะเปน
็
ื
ิ

อะไรไป จึงรีบร้องห้าม















10

ี
ุ
่
่
“พร่งน ฝาบาทให้ข้าเข้าเฝ้า ถ้าฝาบาทเห็นข้าบาดเจ็บ ไม่

ู
ร้ว่าคุณชายหลีจะอธบายอย่างไร”
ิ








หลีหรงบบคอซูจวซอ แต่ไม่กล้าออกแรงเต็มท นางจะ
ี
ื

ิ

ี

กลับจวนอันผิงโหวและได้รับการชมเชยจากฮ่องเต้ ถ้า

ั
นางได้รับบาดเจ็บจนเห็นชัด ตนคงปดความรับผิดชอบ



ไม่พ้น











หลีหรงปล่อยมออย่างจําใจ แต่ยังผลักซูจวซออย่างแรง


ื
ื
ิ

นางเซไปข้างหลังหลายก้าว ยังไม่ทันยนให้มันก้นก็
ื


ื
กระแทกพ น










ิ
“ซูจวซอ เจ้าคิดว่าจวนอันผิงโหวจะรับเจ้าจริงหรือ เจ้า
ื








11

ถูกอันผิงโหวขับออกมาตั งแต่ตอนนั นแล้ว ข้าจะรอให้




็
เจ้าถูกขับออกมาอีก ถึงเวลานั นก็เปนวันตายของเจ้า”










ิ
ั

ี
ิ
่
ซูจวซอลุกขึ น ปดฝุนตามตัวเหมอนไม่มอะไรเกดขึ น “ขอ
ื
ื
ให้คุณชายหลีสมหวัง”








หลังจากทําลายข้าวของแล้ว ความแค้นในใจของหลีหรง





ก็ระบายออกมามากกว่าครึง เขาเดินส่ายอาดๆ ออกไป


ี
ิ
ขณะทจวนสกุลซูถูกทําลายแทบไม่เหลือช นด

ี









ซูจวซอประคองลุงผิงขึ นจากพ น นางหวังกับซูเหลียงอิน
ิ
ื
ื
ื
วิงออกมา นางหวังรีบดึงลูกสาวไว้ “จวซอ เจ้าบาดเจ็บ
ิ


หรือไม่”










12

ี
็

“ท่านแม่ไม่ต้องห่วง ข้าไม่เปนอะไรหรอก หลหรงไม่ใจ
กล้ามากขนาดนั น”












“เจ้าหลีหรงช่างเลวจริงๆ ทําลายข้าวของในบ้านหมด




วางอํานาจรังแกคนแท้ๆ” ซูเหลียงอินด่าออกมาด้วย



ความโกรธ












ื
ซูจวซอกวาดตามองจวนสกุลซู ภาพความเสียหาย

ิ
ปรากฏเต็มสายตา แต่นางไม่ใส่ใจ “ไหนๆ เราก็จะย้าย





ไปแล้ว ทําลายได้ก็ทําลายไป ข้าจะให้หลีหรงชดใช้สิบ


เท่า”

















13

ื
ี
ิ
“จวซอ อย่าก่อเรื องอกเลย ผ่านไปแล้วก็แล้วไป”









ิ
ื
นางหวังร้อนใจ กลัวจะเกดเรื องกับซูจวซอ
ิ








ื
ิ

ซูจวซอยิ มให้นางหวัง “ท่านแม่ ไม่ต้องกลัว ข้าบอกแล้ว

ว่าจะปกป้องท่านแม่กับน้อง”












ี
นางไม่พูดอะไรกับนางหวังอก ไม่เช่นนั นนางหวังจะยิง


เปนห่วง
็











ี
นางเข้าใจนางหวังด แม่ม่ายกับลูกกําพร้า ไม่ได้รับการ


ช่วยเหลือจากใครเลย นางหวังจึงต้องอดกลั น ขออยู ่




อย่างสงบ อกทั งนางเปนคนประนประนอม ไม่อยากม ี
ี
็
ี




14

เรื องทะเลาะกับใคร












ื


ิ
ซูจวซอต่างออกไป ชาติก่อนนางไม่ใช่คนทปล่อยให้ใคร
ี
รังแก ใช้ชวิตตามใจชอบ นางร้ว่ากับคนเลวคอต้อง
ู
ี
ื
่

ิ
ี
ร้ายกว่า ถ้าอดกลั นฝายเดยว ยงทําให้คนเลวย่ามใจ







ี
ชาติกําเนดของนางกําหนดไว้แล้วว่าไม่มใครลืมนางได้
ิ


ไม่เช่นนั นซูจวซอตัวจริงก็คงไม่ถูกบบคั นจนกระโดดนํ า
ี

ิ
ื
ฆ่าตัวตาย












หลีหรงเปนตัวการสําคัญททําร้ายซูจวซอ นางต้องแก้
็
ิ

ี

ื

ี
แค้นให้หลานสาว เมอก่อนยังไม่มความสามารถจะทํา

ื

ี

ี
ได้ เวลาน ได้โอกาสแล้ว ถึงเวลาทจะให้หลีหรงจ่ายค่า





15

ตอบแทนความเลวของตน













ื

ี
“ท่านแม่ เชอพเถอะ เมอก่อนเราได้แต่อดทน ใครๆ ก็มา

ื
ี
รังแกเรา อกไม่นานเราจะกลับจวนอันผิงโหวแล้ว ไม่ต้อง

กลัวหลีหรง เราเก็บกวาดก่อนเถอะ ไม่เช่นนั นคนน คงไม่
ื

ี

ี
มทนอน”
ี



















































16

ี

ตอนท 23 จ้างมอสังหาร
ื






















ื
ิ
ซูจวซอลูบหัวซูเหลียงอิน ยิ มให้น้องสาว ทําลายข้าวของ


่
ิ
็
ไม่เปนไร ขอแต่ให้เงนรางวัลยังอยูก็ใช้ได้














17

ี
ิ
็
ี
ิ
เงนรางวัลน เปนเงนของทางการ มตราประทับของราช
ิ
ิ
สํานัก หลีหรงไม่กล้าชงเงนรางวัลแน่ เพราะถ้าฮ่องเต้

ทรงทราบ เขาต้องตายแน่













ี

ิ
ื
ื
ขณะทนางหวังกับซูเหลียงอินเก็บกวาด ซูจวซอก็ถอ
ื
็
ื
โอกาสเปลยนเส อผ้าเปนผ้าเน อหยาบ ออกจากจวนสกุล

ี
ซูไปยังตรอกแห่งหนึ ง









่

ทนเปนแหล่งชุมนุมบรรดาอันธพาล ส่วนใหญเปนพวก

ี
็
็
ี
เดนตาย ขอเพยงมเงนก็ไม่กลัวตาย เมอก่อนซูหลิ วเคย
ี
ื
ิ

ี
ื
คบหากับคนเหล่าน ถึงขั นเคยเปนเพอนกับอันธพาลคน
ี

็
่
ี

ี
หนึ ง นึกไม่ถึงว่ายสิบปผ่านไป สถานทน ยังคงอยู
ี
ี










18

ิ
ื


ี
ขณะทซูจวซอเข้าไปใกล้ ผู้ชายหลายคนในชุดผ้าหยาบท ี

นังบนพ นก็รีบลุกขึ นมาล้อมนาง แต่ละคนหน้าตาดุร้าย
ื

ี

เ**◌้ยมเกรียม มทั งคนแก่คนหนุ่ม ชาวบ้านทัวไปไม่กล้า



ี
ี

มาทน จะเดินอ้อมไปไกล







“มาทําอะไร”












ในน มชายหน้าบากคนหนึ งตะโกนถาม
ี
ี











ิ
ิ

ื

ถ้าเปนเด็กสาวทัวไปคงตกใจจนร้องไห้ ซูจวซอสงบนง
็
ยิ มเล็กน้อย “ข้ามข้อตกลงซ อขาย ทําสําเร็จได้ทองคํา
ื
ี
ร้อยตําลึง พวกเจ้าจะทําหรือไม่”















19

พอได้ยินว่าทองคําร้อยตําลึง อันธพาลทั งหมดก็




ี
ตาลุกวาว ถ้ามทองคําร้อยตําลึง ก็ไม่ต้องออกมาทํางาน


ี
หลายป











ื
“ซ อขายอะไร”










ชายหน้าบากถามต่อ












ี
“เจ้านายบ้านข้าต้องการชวิตหลีหรง พวกเจ้ากล้าหรือ



ไม่”











ื
ทุกคนมองหน้ากันเหมอนจะคิดดูก่อน ชายหน้าบากถาม




ต่อ “หลีหรงทเจ้านายบ้านเจ้าว่าหมายถึงคุณชายรอง
ี





20

ื

ครอบครัวหลีซอหลางใช่หรือไม่”










“เขานันแหละ”










ี
ชายข ริ วหน้าตาอายุยสิบกว่าในนั นเข้ามาหาชายหน้า
ี


ี
็

่
ี

บาก พูดเบาๆ “พใหญ หลหรงคนน เปนคุณชายขุนนาง
ี
ในราชสํานัก ฆ่าเขามโทษหนัก พอถึงตอนนั นราชสํานัก
ี
ื
คงตรวจค้นเรา เราจะอยูเมองหลวงไม่ได้ เรื องน อย่าด ี
ี
่
กว่า!”












ื
ื
“ข้อตกลงซ อขายถ้าพวกเจ้าไม่ทํา ข้าก็ต้องไปหามอ


สังหารโดยเฉพาะ”















21

ิ

ื
ซูจวซอพูดจบก็เตรียมจะไป นางสามารถเอาทองร้อย

ตําลึงออกมาได้ ต้องไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาแน่ นางเองก็



ไม่กลัวว่าคนเหล่าน จะทําอะไรนาง ปกติพวกเขามักจะ
ี



ี
ี
ี
ี
กล้ารังแกคนทไม่มอํานาจบารมเท่านั น กับขุนนางผู้ดไม่

็
กล้าหาเรื องเดอดร้อนโดยไม่จําเปน
ื









ี
ิ
“รอเดยว ข้อตกลงซ อขายน พวกข้าทําได้ แต่เงนรางวัล
ี

ื

ต้องเพิมเท่าตัว”










ี

“เจ้านายข้าให้ได้ เพิมเท่าตัวไม่มปญหา แต่พวกเจ้าต้อง
ั


ฆ่าหลีหรง ไม่เช่นนั นเจ้านายโกรธแน่ พวกเจ้า...”










คําทเหลือซูจวซอไม่ได้พูดต่อ สีหน้าของคนพวกนั นเข้า
ื

ิ

ี





22

ี
ิ
ี

ใจด “บ่ายน ข้าจะเอาตัวเงนร้อยตําลึงทองมาให้ ภายใน
สามวัน เจ้านายต้องการเห็นศพหลีหรง ไม่เช่นนั นคนท ี



ตายคอพวกเจ้า”
ื











ื
ิ

ี
ทิ งคําพูดน ไว้แล้วซูจวซอก็จากไป คําพูดของนางม ี

อิทธพลมาก ทําให้อันธพาลทั งหมดตนตระหนก พากัน
ิ
ื

ี
คาดเดาว่าเจ้านายทนางพูดถึงเปนใคร อันธพาลคนหนึ ง

็
็
ี

เดา “พใหญ เจ้านายคนนั นเปนคนในสกุลกู้ใช่หรือไม่”
่









ี
ี
ี

ี
เวลาน สกุลทมอํานาจบารมพอทจะอวดเบ่งได้ มแต่สกุล
ี
ี
กู้เท่านั น








ี
“สกุลไหนก็ช่างมัน ข้าร้จักแต่เงน พน้องทั งหลาย เตรียม
ิ
ู







23

ื
่
็

ี
ตัวไว้ นเปนการตกลงซ อขายก้อนใหญ”







ิ
ชายหน้าบากไม่ใส่ใจ ในสายตามองเห็นแต่เงนรางวัล


่
ี
ี
ิ
็
ก้อนใหญ พวกเขาเปนพวกเดนตาย ถ้ามเงนก้อนน ไป
ี
อยูทไหนก็เหมอนกัน ผ่านไปไม่กป พอเรื องเงยบค่อย
ี
ี

่

ี
ื
กลับเมองหลวงก็ได้
ื







ิ
ี
ิ
ื
พอออกจากตรอก ซูจวซอยังมธุระอกอย่างหนึ ง เงน
ี

รางวัลทั งหมดของนางมตราประทับของราชสํานัก จะ
ี

เอามาให้อันธพาลพวกน โดยตรงไม่ได้เด็ดขาด ถ้ามการ
ี
ี


ตรวจสอบจะสาวมาถึงตนได้ง่าย นางต้องเอาทองคําไป



แลก


















24

ี
ิ
ตอนท 24 ขอให้กู้เฉนหรงช่วย







25

ี
ี
ู
ื
เวลาน ผ่านไปยสิบปแล้ว นางไม่ร้จักใครในเมองหลวง

ี
ี
็
เลย พวกทเคยเปนคนเก่าแก่ก็ไม่ใช่คนหนุ่มแล้ว อกทั ง
ี


ยามน ฐานะของนางเปลียนไป ไม่สะดวกทจะไปหา
ี
ี







ิ
แล้วนางก็นึกถึงคนคนหนึ ง เรื องน มแต่กู้เฉนหรงเท่านั นท ี
ี
ี

ช่วยได้












ี

ี
ิ
ื
พอคิดได้อย่างน ซูจวซอจึงไปทโรงนํ าชาละแวกนั น
ี
ิ
เขยนจดหมายฉบับหนึ ง ให้คนเอาไปให้กู้เฉนหรง ส่วน
นางรออยูทโรงนํ าชา

ี
่






26

ื
ิ


ี

ิ
ซูจวซอขอห้องพิเศษ สังชา แล้วนังอย่างเงยบๆ รอกู้เฉน
หรง










ื

โรงนํ าชาน ชอหมิงเซยงเก๋อ เมอยสิบปก่อนก็มแล้ว เปน
็
ื
ี

ี
ี
ี
ี
็
ี
ี



ี
ื
ื

โรงนํ าชาโด่งดังทสุดในเมองหลวง และเปนสถานททเมอ
ี
ี



ี
ก่อนซูหลิ วชอบมาทีสุด นางพบกู้เหยยนทน


ี

ู
ี
ยสิบปผ่านไป โรงนํ าชาไม่ได้เปลียนไปเลย ยังคงหรหรา

แต่แขกขาประจํากลับเปลียนหน้า





ี
พอนึกถึงเรื องราวในอดต ซูจวซอก็เริมใจลอย พอนึกถึง
ิ

ื
ู
เรื องราวต่างๆ ในเวลาต่อมา นางจึงร้ว่าเหตุการณ์เวลา







27

็

ี
นั นเปนการวางแผนอย่างแยบยลของกู้เหยยน ตั งแต่ต้น

่
จนจบ นางเปนบันไดให้กู้เหยยนปนขึ นไปสูตําแหน่ง
็

ี
ี
สําคัญ












ี
นางกลับมอบความจริงใจทั งหมดให้กู้เหยยนอย่างโง่

เขลา เพ้อฝนว่าจะอยูด้วยกันจนแก่เฒ่า น่าขันจริงๆ
่
ั










่
ี
ี

ี
เวลาน กู้เหยยนยังมชวิตอยู นางอยากเห็นกู้เหยยนตาย
ี

ี
ี
ต่อหน้าต่อตา กู้เหยยนไม่เพยงแต่ทําร้ายนาง ยังทําร้าย
ี

ลูกชายลูกสาวของนาง










็
ี
่
เด็กทั งสองตกอยูในสภาพอย่างทุกวันน เปนความรับผิด

ชอบทกู้เหยยนไม่อาจปฏิเสธได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาตาม
ี

ี






28

ี
ใจ ซูเหมยมหรือจะกล้าวางอํานาจ












ิ
่
ี
ขณะทกําลังคิดอยูนั น ประตูห้องพิเศษก็เปดออก คนรับ
ิ
ใช้ส่งเสียงทักทายกู้เฉนหรง “คุณชายกู้ เชญข้างใน”
ิ










จากนั นกู้เฉนหรงก็เดินเข้ามา เขาสวมเส อตัวยาวสีม่วง
ิ
ื

ิ
ื

ท่าทางภูมิฐาน งามสง่าไม่เหมอนใคร พอเห็นซูจวซอเขา
ื
ื
ก็ส่งยิ มให้ “จวซอ เจ้าถึงกับเรียกข้ามาหา ดวงอาทิตย์
ิ

ี
ขึ นทางทิศตะวันตกแล้วหรือน”












ิ
“คุณชายกู้ เชญนัง”










ื
ื

ซูจวซอฝนยิ มออกมาทหนึ ง ช เก้าอ ทอยูข้างหน้า
ิ
่
ี
ี
ี
ี

29

ี

กู้เฉนหรงนังลงอย่างสบายใจ “ไม่มธุระไม่เข้าตําหนัก
ิ
่
ี

ี
ซานเปา ในทสุดเจ้าก็มเรื องลําบากอยากขอร้องข้าแล้ว
หรือ”













ิ
ื
ี

พอเห็นกู้เฉนหรงทําท่าดใจทเห็นคนอนเดอดร้อน ซูจวซอ
ี
ื
ิ

ื
ู
ิ
ร้สึกไม่พอใจอย่างมาก รอยย มบนใบหน้าจางหายไป
เริมร้สึกเสียใจภายหลัง ไม่น่าเรียกกู้เฉนหรงมาเลย
ิ
ู






ิ
ิ

ี

ื
โอกาสทซูจวซอจะมาขอร้องตนช่างหายาก กู้เฉนหรงไม่
ี
อยากพลาดโอกาสน จึงไม่พูดจาล้อเล่นอก เขาพูดอย่าง
ี
จริงจัง “จวซอ เจ้าว่ามาเลย”
ื

ิ














30

ิ

ู
“คุณชายกู้ก็ร้ว่าข้าเพิงได้เงนรางวัลมา ทองจํานวนมาก

ใช้ไม่สะดวก ข้าจึงอยากขอแลกกับคุณชายกู้ส่วนหนึ ง




ี

ื
็
เพอเปนการขอบใจ ข้าจะให้คุณชายกู้เพิมอกสิบตําลึง
ทอง ไม่ร้ว่าคุณชายกู้มความเห็นอย่างไร”
ี
ู









ทองคําจํานวนมากใช้ไม่สะดวกจริงๆ ความจริงแล้วเอา




ิ
ไปแลกตามร้านแลกเงนข้างนอกก็ได้ แต่เพราะเปนเงน
ิ
็
ิ

หลวง ร้านแลกเงนทัวไปไม่รับแลก และเงนรางวัลในมอ
ื
ิ
ื
ิ

ี
ของซูจวซอมจํานวนมากจริงๆ








ความจริงแล้วตอนทกู้เฉนหรงมาเขาก็เดาถูกแล้ว ซู
ิ

ี

ิ
จวซอต้องการเงนรางวัลมาก แต่เอามาใช้โดยตรงไม่ได้
ิ
ื
ี
ิ
นึกไม่ถึงว่านางจะให้ตนช่วย พอคิดได้อย่างน กู้เฉนหรง

ู
ก็ดใจโดยไม่ร้ตัว
ี





31

ี

ั
ิ
ี
ื
“แลกเงนได้ไม่มปญหา แต่ข้ามเงอนไขอย่างหนึ ง” กู้เฉน
ิ
หรงย่อมไม่พลาดโอกาสน แน่ ถ้าพลาดก็คงไม่มโอกาส
ี
ี
ี
อก











ื

ี
“เจ้ามเงอนไขอะไร”








ิ
ซูจวซอร้ว่ากู้เฉนหรงหาใช่คนไร้เล่ห์เหลียม นึกไม่ถึงว่า

ิ
ื
ู

พอนางเสนอจะให้ทองร้อยตําลึง กู้เฉนหรงยังเพิม

ิ
ี
เงอนไขอีก ได้คบก็จะเอาศอกจริงๆ แต่ครั งน นางเปนคน
ื
ื

็
ขอร้องเขาเอง จึงได้แต่ข่มใจไว้











่
“ท่านแม่ข้าอยากเลือกคูให้ข้า แต่แม่นางคนนั นไม่ใช่








32

ี
ิ
ี

ผู้หญงทข้าชอบ ทว่ามท่านแม่คอยสนับสนุน นางจึงตาม
ต อข้า ทําให้ข้ารําคาญมาก ถ้าเจ้ารับปากว่าจะช่วยข้า
ื


ี
ิ
แก้ปญหาน ข้าจะให้เจ้าแลกเงนทั งหมด ทองหนึ งร้อย
ั

ตําลึงข้าไม่ต้องการ ตกลงไหม”



































































33

ี
ี

ตอนท 25 ไม่กลัวหรือว่าวันหลังจะไม่มใครมาสูขอ
่





















“คุณหนูบ้านไหนหรือ”












็
ี
ซูจวซอถาม งานประเภทน เปนเรื องง่ายสําหรับนาง
ิ
ื







“ซูเหม่ยเสียน”
















34

ี


ื

ี
ิ
ื
พอได้ยินชอน ซูจวซอก็สะดุ้ง ซูเหม่ยเสียนนเอง




ซูหลิ วไม่เคยเจอซูเหม่ยเสียน แต่ซูจวซอกลับมภาพจํา
ื
ิ

ี
็
ี
ิ
ของผู้หญงคนน อย่างลึกซึ ง นางเปนลูกสาวคนโตของซู

ื

เหวิน อายุน้อยกว่าซูจวซอสองสามป
ิ
ี







่

หลังจากซูหมิงปวยหนัก ซูเหม่ยเสียนซึงเคยสงบเสงยมก ็
ี



ิ
ื
ื
ิ

เริมวางอํานาจกับซูจวซอ มักจะหาเรื องรังแกซูจวซออยู ่


ี
เสมอ ซูจวซอไม่ใช่คนทจะรังแกได้ง่ายๆ ตอนเด็กทั งสอง
ื
ิ

เคยตบตกันหลายครั ง ทว่าเนองจากซูเหวินคอยปกป้อง
ี
ื
ทุกครั งซูจวซอจึงเปนฝายถูกลงโทษ
็
ิ
่
ื






ต่อมาขณะทซูจวซอกําลังจะถูกขับออกจากจวนอันผิง
ิ

ื

ี





35