หวนแค้นชะตารัก เล่ม1

็
ี
น เปนไปไม่ได้แล้ว










่
ี

“ปล่อยตัวพใหญของเรา ข้าจะส่งตัวแม่นางให้เจ้า”








“ได้ ตกลง”












กู้เฉนหรงรับปากฉับไว
ิ












ื
ิ
ิ

ในทสุดคนชุดดําก็ปล่อยตัวซูจวซอ กู้เฉนหรงรวบตัวซู
ี

จวซอไว้ในวงแขน คนชุดดําหลบหายไปอย่างรวดเร็ว
ื
ิ
ื
ท่ามกลางความมดยามคําคน
ื









พอเห็นท้องฟ้ามดแล้ว ซูจวซอก็รีบร้อนจะกลับเข้าเมอง
ื
ิ
ื

ื
21

ื
ี
ุ
ี
พร่งน นางต้องเข้าวังไปงานเลี ยง ถ้าคนน ไม่รีบกลับจวน
ุ
อันผิงโหว นางคงพลาดงานเลี ยงพร่งน
ี









ื
ี
เวลาน นางยังไม่ออกเรือน และในจวนอันผิงโหวก็ยังยน



ื
ไม่มัน ถ้าค้างคนข้างนอก คงจะถูกนางฟางกับซูเหม่

ิ
ยเสียนพูดให้เสียหาย นางจะเปดโอกาสให้สองคนน ไม่
ี


ได้











พอคนชุดดําออกไปแล้ว กู้เฉนหรงก็ปล่อยมอทจับเอว
ิ

ี
ื
ื
ิ

นาง มิเช่นนั นซูจวซอคงจะพูดเหน็บแนมเย็นชาใส่เขาอีก









ื

“จวซอ เจ้าไม่ต้องร้อนใจ ตอนออกจากเมองข้าหยิบป้าย
ิ
ื
คําสังมาแล้ว เจ้าไม่พลาดงานเลี ยงพร่งน แน่ ส่วนทางแม่

ุ
ี







22

เจ้า ข้าส่งคนไปบอกแล้ว”












ื
ี
ิ
ิ


พอได้ยินว่ากู้เฉนหรงมป้ายคําสัง ซูจวซอก็ถอนหายใจ
อย่างโล่งอก แล้วถามต่อ “เจ้าบอกแม่ข้าอย่างไร”










ี
ื
“ข้าบอกป้าสะใภ้ว่า คนน เจ้ากับข้าจะไปลอยโคมนํ า จะ

กลับจวนคําหน่อย”












“เจ้าพูดจาส่งเดชอะไรกับแม่ข้า”













ื
ผู้หญงออกไปกับผู้ชายตามลําพังยามคําคนเดิมทก็เปน
ิ
ี
็
เรื องต้องห้ามอยูแล้ว กู้เฉนหรงยังบอกว่าไปลอยโคมนํ า
่
ิ

ี
ิ
ี
ี
มแต่หนุ่มสาวทเปนคูรักกันจึงจะทําอย่างน กู้เฉนหรงจง

่
็
23

ใจพูดให้นางหวังเข้าใจผิดชัดๆ












ู
ื
ิ
ู
ื
ิ

กู้เฉนหรงทําหน้าเหมอนไม่ร้เรื องร้ราว “ข้าฉลาดสู้จวซอ
ิ
ื
ื

ี
ื

ไม่ได้ นอกจากเหตุผลน ก็นึกเหตุผลอนไม่ออก จวซอ คน
่
่
น เราสองคนอยูด้วยกันอยูแล้ว จะใส่ใจทําไม”
ี



“หน้าไม่อาย”












พอทิ งคําพูดน ไว้ ซูจวซอก็เดินไปทมุมห้องแล้ว

ี
ิ
ี

ื






ั
ในเมอไม่รีบร้อนกลับเมอง นางก็อยากฝงร่างคนครอบ
ื

ื
ี
ครัวน นางคนเดยวฝงศพสามศพลําบากเกนไป จะว่าไป
ี
ั
ิ
แล้วสามคนน ก็ถูกกู้เฉนหรงดึงเข้ามาพัวพัน นางตะโกน
ิ
ี





24

ิ
เรียกกู้เฉนหรง “เข้ามาช่วยหน่อย”











ี
ิ
กู้เฉนหรงมองเห็นศพก็เข้าใจทันทว่าหมายถึงอะไร นึก

ี
ื
ี

ไม่ถึงว่าซูจวซอทดูเหมอนเย็นชายังมใจเมตตา

ื
ิ


























































25

ี
ิ
ตอนท 44 กู้เฉนหรง ร้ายกาจจริงๆ






















ทั งสองตัดสินใจฝงร่างของคนทั งสามทสวนผักในลาน
ั
ี


ิ
ี


่

ื
บ้าน กู้เฉนหรงรับหน้าทขุดดิน ซูจวซอนังอยูข้างๆ มองดู
ิ
ื
ท้องฟ้ามดมิด ไม่พูดไม่จา







ิ
ื
“จวซอ เจ้าร้จักเคล็ดวิชาเพลงกระบตระกูลถังท่อนครึง

ู

ี

หลังได้อย่างไร”










26

ี
ี
ิ
เรื องน กู้เฉนหรงคิดไม่ออกมาตลอด เคล็ดเพลงกระบน ี
ั
ปจจุบันยังอยูทจวนสกุลกู้ แต่กู้จอหยวนกับกู้หลียวนไม่

ื

ี
่

็
ี
ี

สนใจ มแต่เขาทีสนใจเปนพิเศษ จึงฝกเพลงกระบชุดน
ี
ึ



ตอนทเขาได้เคล็ดวิชาเพลงกระบตระกูลถังก็มคน
ี

ี
ี

ี
ี
บอกว่าท่อนครึงหลังนั นซูหลิ วทําหายไป หลายปมาน เขา

พยายามค้นหาไปทัว แต่ไม่พบท่อนครึงหลัง นึกไม่ถึงว่า



ิ
ซูจวซอจะร้หมด หรือว่าเคล็ดเพลงกระบตระกูลถังท่อน


ี
ื
ู
ิ


ครึงหลังอยูในมอของซูจวซอ
่
ื
ื





“ทําไมพวกนั นถึงต้องการฆ่าเจ้า”












ื
ซูจวซอไม่ตอบ แต่ย้อนถาม
ิ







27

ี
เด็กคนน ไม่ยอมเสียเปรียบ ดูแล้วถ้าเขาไม่ตอบก่อน ซู



ิ
ื
จวซอคงไม่ตอบเขาแน่









“ข้าเองก็ไม่ร้” กู้เฉนหรงยักไหล่ด้วยสีหน้าไม่ร้เรื องร้ราว
ิ
ู
ู
ู








ู
“ข้าก็เหมอนกัน ไม่ร้”
ื









ิ
กู้เฉนหรงโกรธจนแทบกระอักเลือด “ข้าไม่ร้จริงๆ ข้าจํา
ู


เรื องตอนก่อนอายุห้าขวบไม่ได้ ไม่ร้จริงๆ ว่าทําไมคน
ู


ี
พวกน ถึงต้องการฆ่าข้า”











“เห็นทชาติกําเนดของเจ้าไม่ธรรมดาเลยจริงๆ”
ิ
ี




28

ิ
ื
ิ

ซูจวซอไม่ได้ซักถามต่อ นางไม่สนใจชาติกําเนดของกู้
เฉนหรง จุดหมายของนางอยูทครอบครัวสกุลกู้กับครอบ
ิ
ี
่



ี
ครัวของซูเหวิน นไม่ใช่ครั งแรกทกู้เฉนหรงช่วยชวิตนาง
ี
ี
ิ
ี
ิ
นางไม่ได้เกลียดกู้เฉนหรงคนน จริงๆ แต่เกลียดฐานะของ
เขา












ี
ี
ถ้าเขามิใช่สกุลกู้ ผ่านเหตุการณ์ครั งน แล้ว บางทตนอาจ


ื
็
จะคบหาเปนเพอนกับเขาก็ได้









ิ

“จวซอ ถ้าเจ้าบอกเคล็ดวิชาเพลงกระบตระกูลถังท่อน

ี
ื
ี

ครึงหลัง ข้าก็จะบอกเจ้าเกยวกับเหตุการณ์ครั งนั น ข้าร้ ู

ิ
ู
ว่าเจ้าคงอยากร้ว่าเกดอะไรขึ นระหว่างพ่อเจ้ากับป้าเจ้า”









29

ิ

ื
ู
ู
แน่นอนซูจวซออยากร้ แต่นางร้สึกว่าเอาเคล็ดวิชามา
ี
ู
ี
แลกกับความจริงข้อน ไม่คุ้มกัน เรื องราวน นางหวังย่อมร้
เหตุใดนางต้องยอมบอกเรื องเคล็ดวิชาด้วยเล่า












“คุณชายกู้วางแผนอย่างรอบคอบ เรื องน ถึงคุณชายกู้ไม่
ี


บอกข้าก็ร้”
ู












็
ิ
ี
ื

ิ
คําพูดของซูจวซอทําให้กู้เฉนหรงสะอึก สมกับทเปนเด็ก

ิ
ฉลาดจริงๆ จึงยิ มแล้วพูดขึ นทันท “จวซอ อย่าลืมว่าเวลา
ื
ี


น เจ้าต้องการความช่วยเหลือจากข้า ป้ายคําสังทจะกลับ
ี
ี
ื
็
ื
เข้าเมองและม้าล้วนเปนของข้า ถ้าข้าไม่พาเจ้าไป คนน ี
็
ื
ื
เจ้าก็กลับเข้าเมองไม่ได้ กลางคนไม่กลับบ้าน ข้าไม่เปน








30

อะไรหรอก แต่เจ้าต้องแย่แน่”












ิ
“เจ้า...กู้เฉนหรง ร้ายกาจจริงๆ”










ี


ิ
ื
ิ
ี

ในทสุดซูจวซอก็แพ้กู้เฉนหรง นางบอกเคล็ดวิชาทเหลือ
ให้เขาด้วยความจําใจทสุด ความจําของเขาดเยยม แค่
ี
ี

ี

ี
ได้ยินครั งเดยวก็จําได้







ื

“จวซอ เจ้ายังไม่ได้บอกข้าว่าเจ้าอ่านเคล็ดวิชา
ิ



ี
เพลงกระบตระกูลถังท่อนครึงหลังจากไหน”








“เคยอ่านตอนเด็ก ต่อมาพอถูกขับออกจากจวนอันผิง




โหวก็ไม่ได้อ่านอก” ซูจวซอสีหน้าบึ งตึง ไฉนตนจึงแพ้ให้
ิ

ื
ี



31

ิ
่
กู้เฉนหรงอยูรํ าไป










ู

ื
ในเมอร้เคล็ดวิชาแล้ว ท่อนครึงหลังจะหาเจอหรือไม่

สําหรับกู้เฉนหรงแล้วไม่สําคัญเลย
ิ











ิ
เพยงแต่ว่ากู้เฉนหรงเห็นคุณค่าของเคล็ดวิชาเพลงกระบ ี
ี


ตระกูลถังท่อนครึงหลัง อยากสะสมให้ครบชุด คงได้แต่



ี
ตามหาไปเรื อยๆ แล้วยังมฐานะของพวกคนชุดดําพวก


นั นอก เขาก็อยากสืบให้แน่ชัดว่า ใครหนอทต้องการ
ี
ี


ี
ปลิดชวิตเขา











ิ

กู้เฉนหรงหยุดคร่หนึ ง เช็ดเหงอบนหน้าผาก พอเห็นสี
ื
ู
หน้าของซูจวซอยามน เขาจึงตัดสินใจเล่าเรื องราวทั ง
ิ
ื
ี







32

ี
ิ

ื
หมดให้ซูจวซอฟง เจ้าเด็กคนน จะได้ไม่คิดว่าเขาเอา
ั
เปรียบ











ื
ื
ี
ิ
่

“ข้าไม่ได้ทําให้เจ้าเดอดร้อน จวซอ วันน ข้าฝาอันตราย
มาช่วยเจ้าเชยวนะ”
ี










ู
ี

ี
ี

่
ื
ิ
ซูจวซอร้องหึ “ทําไมข้ามาอยูทนได้ เจ้าร้ดทสุด”
ี



































33

ี
ตอนท 45 เหตุการณ์ครั งนั น









“ถ้าข้าไม่มาช่วยเจ้า เจ้าก็ว่าอะไรข้าไม่ได้” กู้เฉนหรงยิ ม
ิ











ู
ี
ิ
ิ

ซูจวซอร้ว่ากู้เฉนหรงพูดมเหตุผล แต่นางไม่ใส่ใจ
ื



34

่
“ตอนนั นท่านป้าซูหลิ วปวย ต่อมาท่านป้าซูหลิ วตาย


่
ท่านย่าเสียใจหมดหวัง ไม่นานก็ปวยตาย ท่านปูเศร้า
่


ี
โศกมาก สองสามปต่อมาก็จากโลกไปด้วย ท่านลุงใหญ ่


รับสืบทอดจวนอันผิงโหว เวลานั นหลียวนกับชงเฉงมัก
ิ
ิ


ี

่
จะไปทจวนอันผิงโหว ท่านลุงใหญรักสองคนน มาก”
ี









ิ

ี
ี
ื
่
ซูจวซอหวนรําลึก ในความทรงจําเท่าทมอยู มกู้หลียวน
ี

ิ
ิ
ี
กับชงเฉงมาเล่นกับนางทจวนอันผิงโหวจริงๆ แต่ความ
ี
ทรงจําน เลือนรางมาก แสดงว่าตอนนั นนางยังเล็ก







ความทรงจําต่อมายังคงมสองคนน มาทจวนอันผิงโหว
ี
ี
ี

แต่ไม่สนใจนางแล้ว หลังจากนางกับครอบครัวออกไป











35

ิ
ี
จากจวนอันผิงโหว ก็ไม่ได้พบกู้หลียวนกับกู้ชงเฉงอก
ิ









่
ิ
“ต่อมาท่านลุงใหญปวย ไม่นานก็จากโลกไป ต่อมาชงเฉ ิ
่

ี

ี
งอยากไปเยยมท่านป้าทจวนอันผิงโหว หลียวนห้ามไว้
ิ
่
หลียวนบอกชงเฉงว่าท่านลุงใหญกับท่านป้าปวยด้วย
่
ิ
โรคเดยวกัน โรคน ท่านลุงใหญติดมาตอนไปหนานเจยง
ี
่
ี
ี
่
ท่านป้าต้องการช่วยท่านลุงใหญ จึงยอมรับเอาโรคมาใส่


่
่
ตัวเองแทน ปรากฏว่าท่านป้าตาย ท่านลุงใหญก็อยูได้



ี
อกไม่กป หลียวนจึงเกลียดท่านลุงใหญมาตลอด คิดว่า
ี
่
ี
ท่านลุงใหญทําร้ายท่านป้า”
่











ี
ี
่
ปวยด้วยโรคเดยวกัน นแสดงว่าซูหมิงก็ถูกพวกพวกนั น
ี

วางยาตายเหมอนกัน เพอตําแหน่งอันผิงโหว พชายน้อง
ื

ื
สาวคูน ไม่มคุณธรรมหลงเหลือเลย
ี
ี
่



36

ื
ื
ิ
มอทั งสองของซูจวซอกําหมัดแน่นในแขนเสื อ








ี

นางนึกไม่ออกว่าซูเหมยกับกู้เหยยนอธบายเรื องการตาย
ิ
ั
ของนางให้กู้หลียวนฟงว่าอย่างไร ตอนนั นซูเหมยเคยพูด



ิ
ไว้ว่าจะให้กู้หลียวนปฏิเสธนางอย่างสิ นเชงไม่ใช่หรือ คง


ั

ื
จะใส่ร้ายทําลายชอเสียงนางให้กู้หลียวนฟง เรื องราวก็

น่าจะเปนอย่างน ี
็










“ท่านป้าปวยมาตลอด หลียวนกับท่านป้าไม่ได้ใกล้ชด
่
ิ



ี
กัน เขาคงไม่มความทรงจําอะไรเกยวกับท่านป้า
ี
กระมัง!”

















37

ิ
ู
ื
ิ

ซูจวซอหลุบตาลงตํา ปกปดความร้สึกในดวงตา ไม่ให้กู้
ิ
เฉนหรงเห็นความผิดปกติ









“หลังจากท่านป้าตายแล้ว ท่านพ่อคงคิดถึงท่านป้า พา




ี
ิ
ครอบครัวไปคารวะหลุมศพท่านป้าทุกป หลียวนกับชง

เฉงแม้ไม่มความทรงจําอะไรกับแม่แท้ๆ แต่ก็ยังคิดถึงแม่
ิ
ี


่
อยู”










ื
ซูจวซอเกอบหัวเราะเยาะออกมาอย่างอดไม่ได้ กู้เหย ี
ิ

ื
ี
ี
ยนทําอย่างน มความหมายหรือ










่
ี
ตอนทนางมชวิตอยูเขาไม่เคยเหลียวแลเลย เวลาน ทํา
ี
ี

ี
เปนอาลัยอาวรณ์ให้ใครดูหรือ
็







38

ี
ถ้าเขามความละอายใจต่อนางจริงๆ ทําไมจึงปล่อยให้ซู



เหมยทําลายลูกชายหญงของนางอย่างน กู้เหยยนเอ๋ยกู้
ี
ี
ิ
ี
ี

็
เหยยน เจ้าไม่มนํ าใจต่อข้าไม่เปนไร แต่การเปนพ่อเจ้าก็
็
ยังไม่ทําให้ด ตอนนั นนางตาบอดจริงๆ ถึงแต่งงานกับกู้
ี


ี
เหยยน ไม่ว่าอย่างไร นางจะให้กู้เหยยนจ่ายค่าตอบแทน

ี

อย่างสาสม












ื
ิ
่

“จวซอ...” กู้เฉนหรงเรียก ซูจวซอจมอยูในห้วงคิดของตน
ื
ิ
ิ
ไม่ตอบสนองเลย กู้เฉนหรงร้สึกประหลาด พอซูจวซอได้
ื
ิ

ิ
ู
ิ
ื
ี
ยินเรื องน แล้วดูเหมอนว่าจะมปฏิกริยามากเกนไปหน่อย
ี
ิ
สายตามแววโกรธแค้น ความแค้นทนางมต่อสกุลกู้เกด
ิ
ี
ี
ี

จากอะไร









39

ี
ี
ดูแล้วเจ้าเด็กคนน มความลับไม่น้อย










“ขุดหลุมเสร็จแล้ว”












ี
ื
ในทสุดซูจวซอก็ได้สติ พูดด้วยนํ าเสียงสงบ “เราช่วยกัน

ิ
ฝงพวกเขาเถอะ!”
ั











ื
ิ

ื

ิ
ู
ิ

พอซูจวซอพูดจบก็เริมย้ายศพ กู้เฉนหรงร้สึกว่าซูจวซอม ี
ิ
ื

บางอย่างผิดปกติ เขาเคยพูดคุยกับซูจวซอหลายครั ง พอ
ู
จะร้นสัยนาง ถ้าถามก็คงไม่ได้คําตอบ
ิ






ี
ทั งสองนําศพทั งสามไปฝงรวมกันอย่างเงยบๆ แล้วซู
ั


ี
ื

ื
ั

จวซอก็ปดดินทมอออก “เรากลับเข้าเมองเถอะ”
ิ
ื
40

ี
ื

ิ
ั

“จวซอ มดๆ อย่างน เพิงฝงศพไป เจ้าไม่กลัวสักนดเลย
ื
ิ
หรือ”




































































41

ี


ี
ี
ตอนท 46 ขม้าตัวเดยวกัน







“พูดเหลวไหล ถ้าเจ้าไม่อยากกลับก็เอาป้ายคําสังมาให้



ข้า ข้าจะกลับเอง”












ื

ซูจวซอพูดจบก็เดินไปข้างหน้า นางเปนคนทผ่านความ
ิ
็

ี
ตายมาแล้ว กลัวอะไรกับเรื องแค่น ี










ู
กู้เฉนหรงไม่ร้จะทําสีหน้าอย่างไร รีบตามไป ม้าของเขา
ิ

่
่
ผูกไว้ใต้ต้นไม้ใหญปากทางเข้าหมูบ้าน กู้เฉนหรงแก้
ิ


ิ
เชอก กระโดดขึ นม้า ยนมอให้ซูจวซอ ยิ มพลางถามว่า
ื

ื
ื
ื
ิ

ื


“จวซอ เจ้าจะนังข้างหน้าหรือนังข้างหลังข้า”

42

ี
ิ
ซูจวซอไม่อยากนังทไหนทั งนั น ไม่ว่าข้างหน้าหรือข้าง
ื

ิ
หลัง นางต้องแนบติดกู้เฉนหรง นางอยากให้กู้เฉนหรง
ิ
ิ
ี
เอาม้าให้ แต่ถ้านางบอกอย่างน กู้เฉนหรงต้องปฏิเสธแน่










ื
ื
ิ
ื

ิ
ซูจวซอไม่ได้ยนมอให้เขาจับ กู้เฉนหรงหดมอกลับ พูด

ื
ด้วยสีหน้าเสียดาย “ดูท่าน้องไม่อยากขม้า ข้าก็ไม่อยาก
ี

บังคับให้ลําบากใจ ในเมอเจ้าใจกล้ามาก ถ้าอย่างนั นก็

ื
เดินกลับเอง ข้ากลับก่อนแล้วกัน”












ิ
ั
ิ
ื
กู้เฉนหรงพูดจบก็เตรียมสะบัดแส้ ซูจวซอกัดฟน นึกด่ากู้

ิ
เฉนหรงอย่างรนแรง
ุ














43

“รอเดยว ข้านังข้างหลัง”
ี









ิ

ื

ื
ิ
ื
กู้เฉนหรงยนมอออกไปจะดึงซูจวซอขึ น แต่ซูจวซอ

ื
ิ
ปฏิเสธ






ี
ี
“เจ้ารังเกยจข้าขนาดน เชยวหรือ”
ี









ิ

กู้เฉนหรงพึมพําเบาๆ ซูจวซอได้ยิน แต่ทําเปนไม่ได้ยิน
ื
ิ
็
ิ
นางขึ นม้าเอง ไม่อยากแนบชดกู้เฉนหรง มอไม่ได้โอบ
ิ
ื
เอวกู้เฉนหรง
ิ











ี
ี
ิ
กู้เฉนหรงไม่ได้พูดอะไรอก มรอยยิ มทมุมปาก ทางบน
ี
่
ื
เขาขรขระ เขาอยากดูว่าซูจวซอจะทรงตัวอยูได้นานแค่

ิ
ุ


44

ไหน














ิ

“จวซอ นังให้มัน”
ื







ิ
ี
่
กู้เฉนหรงพูดจบก็ออกแรงสะบัดแส้ ม้าทขอยูทะยานไป

ี
ี
ี
็

ี
็
ี
ข้างหน้าทันท นเปนม้าชั นดทเปนของขวัญจากทุงหญ้า
่

ู
ิ
ื

่

ี

ี
ี
ฝเท้าดเยยม ซูจวซอนังอยูข้างหลังโงนเงนไปมา ไม่ร้จะ
ิ
ทําอย่างไร จึงต้องกอดเอวกู้เฉนหรงไว้แน่น ไม่เช่นนั น
นางคงตกจากหลังม้าแน่




ิ
ื
ิ

พอเห็นว่าซูจวซอกอดเอวตนไว้แน่น กู้เฉนหรงก็ผุดรอย
ื

ยิ มทมุมปากอย่างสะใจ เขาร้ดว่าซูจวซอคงนังโงนเงนได้
ิ
ี
ี
ู


ี

็
ู
ี
ไม่นาน ความร้สึกทถูกนางกอดอย่างน ช่างดจริงๆ เปน
ี
45

ี

ความอบอุนทหายาก
่









ิ

ี

ื
ิ
ิ
ื
กู้เฉนหรงพาซูจวซอไปส่งทจวนอันผิงโหว ซูจวซอ

ี
็
กระโดดลงจากหลังม้า กู้เฉนหรงอารมณ์ดเปนพิเศษ เขา
ิ
ยิ มพร้อมกับพูดขึ น “จวซอ คนน นอนพักเร็วหน่อย”
ื
ื
ี

ิ




ื
ิ
“กู้เฉนหรง เจ้าจงใจทํา” ซูจวซอกระโดดลงจากม้าสีหน้า
ิ
บึ งตึง












ี
เขาลงแส้ม้าตลอดทาง บบให้นางต้องกอดเอวเขาไว้แน่น










ู
กู้เฉนหรงทําสีหน้าเหมอนไม่ร้เรื องร้ราว “เจ้าอยากกลับ
ิ
ู
ื

ื
เมองเร็วๆ ไม่ใช่หรือ จวซอ เจ้ากลัวหรือ”
ื
ิ



46

ื

“ฮอ...”










ิ

ี
ี
ื
ซูจวซอข เกยจจะต่อปากต่อคํา หันตัวเดินเข้าจวนอันผิง
โหว











ิ
พอเห็นซูจวซอเดินเข้าไป กู้เฉนหรงก็กลั นไม่อยูหัวเราะ

ิ
ื
่


ื
ี

ิ
ี
็
ออกมา ในทสุดเขาก็พบวิธจัดการกับซูจวซอแล้ว นเปน
ี
ื

ื
ครั งแรกทซูจวซอยนมอมากอดเขาเอง
ี
ื


ิ
ซูจวซอกลับมาทเรือนด้วยสีหน้าขุ่นเคอง นางหวังกับซู
ิ

ื

ี
ื
เหลียงอินยังไม่เข้านอน ในห้องจุดตะเกยงนํ ามันไว้ เห็น
ี


ชัดว่านางหวังเริมกระวนกระวาย ซูเหลียงอินคอยมองไป







47

ี
ทหน้าประตูตลอดเวลา











ื

พอเห็นซูจวซอกลับมา ซูเหลียงอินก็รีบวิงเข้ามาหานาง
ิ
ี
ื

หวังอย่างตนเต้น “ท่านแม่ พกลับมาแล้ว”









พอถึงตอนน นางหวังจึงวางใจ ลุกออกไปต้อนรับ และต่อ
ี


ว่า “ลูกคนน ...”
ี











ู
ี
“ท่านแม่ ข้าร้ตัวด ท่านแม่ไม่ต้องเปนห่วง”
็










“พ พไปปล่อยโคมนํ ากับคุณชายกู้จริงหรือ” ซูเหลียงอิน
ี
ี


เอยงหน้าเข้ามาถามด้วยความสนใจอย่างยิง
ี











48

ิ
ี
ื
ื

ซูจวซอไม่อยากตอบว่าใช่ แต่ก็ไม่มเหตุผลอนทจะ
ี
ี
อธบายว่าทําไมตนจึงกลับคําอย่างน ถ้าบอกว่าเจอมอ

ิ
ื
ี
สังหาร นางหวังคงตกใจแน่ พอคิดได้อย่างน นางจึงไม่
ี
ื
ตอบรับและไม่ปฏิเสธ ถอว่ายอมรับอย่างเงยบๆ










ี

“พ พรองเปนคนดมาก เมอไรเขาจะมาสูขอพ”
ี
ี
ี

ื

็
่











































49

ี
ตอนท 47 เข้าวังร่วมงานเลี ยง

























ิ
ี
ื
มุมปากของซูจวซอกระตุกทหนึ ง นางเทชาให้ตัวเองด้วย
็
ี
สีหน้ามันใจ “ทั งหมดน เปนความยินยอมของคุณชายกู้


ข้ากับคุณชายคุยกันชัดเจนแล้ว”


















50

็

ี
ี
ี

“ข้านึกว่าพรองจะเปนพเขยของข้าเสียอก”






ู
ซูเหลียงอินทําหน้าเสียดาย เด็กสาวร้สึกว่าสองคนน ี


เหมาะสมกันมาก












นางหวังกลับถอนหายใจอย่างโล่งอก นางไม่อยากเกยว

ี



ื
ิ
ข้องใดๆ กับสกุลกู้ นางนังลงข้างๆ ซูจวซอ








ิ
“จวซอ คุณชายทั งสามของสกุลกู้ล้วนแต่เปนคนเก่ง แต่
็
ื


่
เราจะยุงเกยวด้วยไม่ได้ ถ้าเจ้าแต่งงานกับสกุลกู้จะ
ี
ี
ลําบาก กู้ฮูหยินไม่มวันเมตตาเจ้า แม่อยากให้เจ้าม ี



ี
อนาคตราบรื น แต่งงานกับคนธรรมดาก็พอ ใช้ชวิตอย่าง


สงบ”










51

ี
ี
่
“ท่านแม่ ข้าอยากอยูกับท่านแม่และน้องอกสองสามป
ุ
ี
พร่งน ยังต้องเข้าวังไปร่วมงานเลี ยง ข้าไปอาบนํ าก่อน


ิ
ท่านแม่กับน้องเข้านอนเร็วหน่อยเถด”












ื
ิ
ตอนแรกซูจวซออยากบอกว่านางไม่อยากแต่งงาน แต่
กลัวว่านางหวังจะตกใจ คําน ไม่พูดดกว่า ฟนชวิตชาติน
ี
ี
ื
ี
ี


นางไม่ได้มาเพอแต่งงานมลูก
ื
ี







ี
นางเพยงแต่อยากให้พวกสารเลวนันจ่ายค่าตอบแทน



อย่างสาสม เรื องผู้ชาย นางไม่มความปรารถนาใดๆ
ี


ี
และไม่มวันรักใคร
















52

ุ
ื
ิ
วันร่งขึ นซูจวซอลุกขึ นมาแต่งตัวแต่เช้า








ี

นางหวังทั งตนแต้นและกังวล หวผมให้ซูจวซอด้วยตัวเอง
ื

ื
ิ





ี

็
ี
ชาติก่อน ซูหลิ วเปนทโปรดปรานของเกาไทเฮา ตอนทยัง

ไม่ได้แต่งงาน นางมักจะเข้าวังไปถวายการรับใช้เกา



ี
ี
ไทเฮา เสียดายทเกาไทเฮาสิ นพระชนม์ไปหลายปแล้ว










็
ี
เวลาน มเสิ นไทเฮาซึงเดิมเปนพระสนมขั นเสียนเฟย ตอน
ี

็
นั นเปนเพราะซูหลิ วเปนทโปรดปรานของเกาไทเฮา เสีย
ี
็

ิ
นเฟยจึงสนทสนมกับนาง นางก็เคยช่วยเหลือเสียนเฟย



นับว่าชอบพอกัน















53

ทุกอย่างตระเตรียมเรียบร้อยแล้ว รถม้าจวนอันผิงโหวรอ




ี

ี
อยูข้างนอก คนทเข้าวังร่วมงานเลี ยงกับนางยังมซูเหม่
่

ื

ื
ยเสียน สองคนนังรถม้าคนละคัน ซูจวซอเลือกพาจอ
ิ

หลานซึงเปนคนหนักแน่นกว่าติดตามเข้าวังไปร่วมงาน

็
เลี ยงด้วย












็
นางเปนพสาว ความจริงแล้วรถม้าของนางควรจะอยู ่

ี
ข้างหน้า แต่ซูเหม่ยเสียนกับนางฟางไม่ทําตามน ซูเหม่
ี




ี

ื
ยเสียนไปก่อน รถม้าทซูเหม่ยเสียนนังดูภายนอกเหมอน
ู


ี
ิ

กับรถม้าทซูจวซอนัง แต่ข้างในหรหรากว่ามาก
ื




“นึกไม่ถึงว่าคุณหนูรองจะไร้มารยาทไม่ให้พสาวไปก่อน”

ี
















54

ื

ิ
พอเห็นซูเหม่ยเสียนชงไปก่อน จอหลานก็ขมวดคิ ว นาง

ื


กับจอซูแม้เพิงเข้ามาในจวนอันผิงโหวเมอวาน แต่ก็เข้า
ื

ใจเรื องราวต่างๆ จากซูเหลียงอินไม่น้อย











“ปล่อยให้นางพอใจไปก่อน พอใจได้อกไม่นานหรอก”
ี










ื

ิ
ซูจวซอไม่ใส่ใจ พูดอย่างราบเรียบ










เวลาน แม้นางจะเปนทประหลาดใจของผู้คนจากการแข่ง
ี
ี
็

ขันขม้ายิงธนู แต่ก็โดดเด่นขึ นมาเพยงระยะหนึ งเท่านั น
ี
ี
ื

มิได้ทําให้นางยนได้อย่างมันคง










รอให้ฐานะตําแหน่งของนางเหนอกว่าซูเหม่ยเสียน การ
ื






55

ี
ี

กระทําทไร้มารยาทของซูเหม่ยเสียนย่อมมคนตําหน
ิ








พอถึงตอนนั นไม่ต้องให้นางเอ่ยปาก ซูเหม่ยเสียนก็จะ



็
ี
ต้องยอมปฏิบัติตามระเบยบอย่างว่าง่าย เปนธรรมดาท ี


ี

ื

ี
ี
คนเราจะยกย่องคนทเหนอกว่าเหยยบยําคนทด้อยกว่า





ี
็
ยามน นางเปนเพยงลูกกําพร้าทไม่มใครร้จัก จึงเปน
ู

ี
ี
็
ี
ี

ธรรมดาทจะถูกมองข้าม







จอหลานไม่พูดอะไรอก นางร้สึกว่าคุณหนูใหญซูจวซอ
่
ื

ี
ิ
ื
ู

ี
ี

็
ื
ี
คนน เหนอกว่าซูเหม่ยเสียน ต่อไปจะเปนสตรีทมอนาคต
ี
ู
ยาวไกล ได้ติดตามเจ้านายเช่นน นางร้สึกว่าตนโชคด ี
มาก







56

็
ี

งานเลี ยงจัดทตําหนักก่วงหยาง เปนงานเลี ยงทเสิ น

ี

ี
ไทเฮาประทานให้จัดขึ น บรรดาพระสนมทมระดับในวัง
ี
ในต่างมาเข้าร่วม












ิ

็
็

ี

ี
ทนย่อมไม่อาจขาดกู้เฝนไต้ซึงเปนฮองเฮาและทรงเปนท ี

โปรดปรานของฮ่องเต้ ภูษาอาภรณ์เครื องประดับของ

พระนางส่งประกายวูบวาบไปทัว ทรงติดตามดูแลเสิ น


ื
ไทเฮาอย่างกระตอรือร้นและรอบคอบ ดูออกว่าเสิ น




ไทเฮาทรงโปรดปรานกู้เฝนไต้มาก
ิ









เดิมทซูจวซอคิดว่าคงจะเจอกู้ชงเฉงทน เสียดายทนางไม่
ี
ี

ิ

ิ
ื
ี


ี
ิ
มา




57

ื
ู
ี

ซูจวซอร้สึกเสียดาย โอกาสเข้าวังมไม่มาก แต่กลับไม่
ิ
ื
ี

ิ
เจอกู้ชงเฉง เมอครั งน ไม่เจอ คงต้องรอโอกาสต่อไป
ิ


































































58

ี
ตอนท 48 ซูเหม่ยเสียนชอบทําตัวเด่น























่
ี
นอกจากพระสนมวังในแล้ว ก็ยังมบุตรีบ้านใหญของ

่
ี
ื
ิ

ิ
ตระกูลใหญและองค์หญง เมอมสตรีผู้หญงมากมายมา
รวมกัน ตําหนักก่วงหยางจึงครึกครื น กลิ นหอมของ


เครื องประทินโฉมอบอวลไปทัว













ื

ิ
ซูจวซอนังคุกเข่าอยูทโตะเล็กของตนเอง ซูเหม่ยเสียนนัง

ี
๊
่

59

ื
่
อยูข้างๆ ส่งสายตาเคองแค้นให้นางเปนระยะ แต่สายตา
็

ี
ี
ื

ิ
น ไม่ได้มผลต่อซูจวซอแม้แต่น้อย






ในบรรดาบุตรีบ้านใหญ ซูจวซอแต่งตัวไม่สะดุดตาและ
่
ื
ิ

เรียบง่ายทสุด แต่หน้าตาสวยเด่น ไม่มใครเทยบได้

ี
ี
ี







ื
เมอวานกู้เฉนหรงกับซูจวซอทําให้ซูเหม่ยเสียนอับอาย

ิ

ื
ิ
ิ
ื

ต่อหน้าธารกํานัล นางยังแค้นใจไม่หาย พอเห็นซูจวซอ
นังอยูข้างตนอย่างสง่าผ่าเผย นางยิงร้สึกทนไม่ได้

่
ู









ื
ิ
ี
วันน นางต้องทําให้ซูจวซออับอายต่อหน้าธารกํานัลเบ อง
ื

พระพักตร์ไทเฮา ทําให้ทุกคนเห็นชัดเจนว่า คุณหนูใหญ ่



ทเคยถูกขับออกจากจวนอันผิงโหวไม่สมควรออกหน้า

ี








60

ออกตา












ซูเหม่ยเสียนชอบทําตัวเด่นมาตลอดย่อมไม่พลาดโอกาส



ี
น พอเห็นว่าได้โอกาสแล้ว จู่ๆ นางก็ลุกขึ นยิ มแล้วกล่าว



“หม่อมฉันได้ยินมาว่าไทเฮาทรงโปรดกล้วยไม้ หม่อมฉัน




เอาภาพดอกกล้วยไม้ทวาดเองมาถวายไทเฮาเพคะ”
ี










“เอามาให้ข้าดูหน่อยซิ”












เสิ นไทเฮาสนพระทัยมาก พระสุรเสียงอ่อนโยนเปน
็


พิเศษ












เสิ นไทเฮายามน กับภาพประทับของเสียนเฟยในความ
ี






61

ิ
ื
ื
ทรงจําของซูจวซอไม่เหมอนกันเลย เวลานั นเสียนเฟย

ิ
ท่วงท่านมนวล นอบน้อมมาก ไม่ได้เปนจุดสนใจของผู้
็
คน












ี
ื
เวลาน เสิ นไทเฮาทรงงามสง่า แม้ดูเหมอนทรงอ่อนโยน


ี
ี
แต่ทรงพระบารมททําให้ไม่มใครกล้าจ้องพระพักตร์โดย
ี
ื

ี
็
ตรง เปนบารมของผู้ทเหนอกว่า
ี






“เพคะ” ซูเหม่ยเสียนขานรับอย่างร่าเริง เฉยวชุ่ยซึงคอย


ี

่
รับใช้อยูข้างหลังรีบยกม้วนภาพเข้ามา นางกํานัลข้าง




ี
พระวรกายของเสิ นไทเฮาก็เข้ามารับไป คลถวายเสิ น

ไทเฮาทอดพระเนตร


















62

ี
ดอกกล้วยไม้สีเหลืองอ่อนในภาพวาด มเกสรสีแดง ใบสี



ี
ื
ี
ี
ี
ู
ี
เขยว ให้ความร้สึกมชวิตชวาเหมอนของจริง ผเสื อทเกาะ

ี
อยูบนกล้วยไม้ราวกับจะบินออกมา
่






“ภาพวาดน สวยมาก เหม่ยเสียน ความสามารถในการ
ี


ี
ี
วาดภาพของเจ้าดขึ น ภาพน ข้ารับไว้ สมควรให้รางวัล”


เสิ นไทเฮาตรัสชม











ิ
ี
“ดอกกล้วยไม้นเหมอนของจริงมาก อย่างน แล้วจตรกร
ื
ี

หลวงในราชสํานักก็ยังสู้เหม่ยเสียนไม่ได้” กู้เฝนไต้
ิ



ิ
่
์
ประทับอยูข้างๆ ทรงปดพระโอษฐ แย้มพระสรวลอย่าง
สุภาพ


















63

ิ

ี
จากนั นกู้เฝนไต้ก็ให้นางกํานัลนําภาพวาดไปให้คนทมา
ร่วมงาน ให้ทุกคนได้ชนชมด้วย
ื












เมอไทเฮากับฮองเฮาตรัสชม คนอนข้างล่างย่อมคล้อย
ื
ื
ี
ตาม มเสียงชมต่างๆ นานาดังไม่ขาดระยะ ซูเหม่ยเสีย


ี
ี
ี
นแสดงความพอใจทางสีหน้า หลายปมาน นางพากเพยร

ฝกวาดภาพ ในบรรดาบุตรีบ้านใหญตระกูลใหญในเมอง
่
ื
ึ
่
หลวง ภาพวาดของนางติดอันดับหนึ ง













ซูจวซอมองดูภาพวาดของซูเหม่ยเสียนแล้วเบนสาย
ิ
ื

็
ี
ี
ตากลับทันท ไม่อาจปฏิเสธได้ ภาพน สวยจริงๆ เปนผล
จากการทุมเทฝกฝน แต่ถ้าเทยบกับนางตอนนั นก็ยังห่าง
ี
่
ึ

ชั น












64

ู
ี
เสิ นไทเฮาทรงโปรดดอกกล้วยไม้เสมอมา เรื องน ใครๆ ก็ร้

็
ซูเหม่ยเสียนเอาพระทัยเสิ นไทเฮาด้วยภาพกล้วยไม้ เปน



ี

การอาศัยประโยชน์จากสิ งทไทเฮาทรงโปรด










ี
ี

ี
แต่ยังมอกสิ งหนึ งทน้อยคนจะร้ว่าเสิ นไทเฮาทรงโปรด
ู
ู
ี
เรื องน ซูเหม่ยเสียนไม่ร้แน่นอน









ื

ิ
พอได้รับคําชมจากผู้คน จู่ๆ ซูเหม่ยเสียนก็มองซูจวซอ
แวบหนึ ง แล้วยิ ม “ไทเฮาเพคะ ครั งน หม่อมฉันไม่ได้มา
ี



งานเลี ยงตามลําพัง พสาวซึงชนะเลิศในการแข่งขันขม้า
ี


ี


็
ี
ยิงธนู วันน นางเพิงเข้าเฝ้าไทเฮาเปนครั งแรก และอยาก
ี

ี
ให้ไทเฮาทรงแปลกพระทัย พสาวอยูนอกจวนหลายป
่







65

ึ
เคยฝกร่ายรํา นางจะร่ายรําถวายไทเฮาเพคะ”



















































































66

ี

็
ี

ตอนท 49 เปนทโปรดปรานของไทเฮา




















ี
ซูเหม่ยเสียนจงใจทูลอย่างน เพราะซูจวซอเปนคุณหนู

ื
็
ิ
ตระกูลใหญ ย่อมร่ายรําไม่เปนแน่ มแต่ผู้หญงตามสํานัก
่
็
ี
ิ
ิ
ึ
มโหรีหรือหอคณกาเท่านั นจึงจะฝกร่ายรํา ซูเหม่ยเสีย


ื
ิ


ี
นทูลอย่างน เพอจะแกล้งซูจวซอ ทําให้นางได้รับความ
ื
อับอาย










ความคิดน ช่างร้ายกาจจริงๆ
ี











“จวซอร่ายรําเปนด้วยหรือ”

็
ื
ิ



67

ิ

ื
กู้เฝนไต้ยนพระหัตถ์เรียวกลมกลึงออกมา ทรงจัดพระ
เกศาทัดไว้หลังพระกรรณ พระสุรเสียงอ่อนหวานยิงนัก




ู

ราวกับว่าทรงอยากร้อย่างยิง










ี
ี

่

ิ
ทันททกู้เฝนไต้ตรัสขึ น สายตาของทุกคนก็พุงไปยังซู
ิ

จวซอ อยากดูว่านางจะทูลตอบอย่างไร
ื







ิ
ซูจวซอลุกขึ น กริยาสง่าผ่าเผย ยิ มน้อยๆ “ทูลไทเฮา ทูล
ื

ิ
ฮองเฮา น้องเหม่ยเสียนอาจจะเข้าใจผิด หม่อมฉันเคย




ึ
ฝกความสามารถอย่างหนึ งจากชาวบ้าน แต่มิใช่การร่าย


รําเพคะ”

















68

ื
ิ


เสิ นไทเฮาทรงทราบว่าซูจวซอชนะเลิศการแข่งขันขม้ายิง
ี
ธนู และทําให้นางได้เข้าวังมาร่วมงานเลี ยง แม้ซูเหม่




ิ
่
ื
ยเสียนไม่พูดถึงซูจวซอ พระนางก็จะตรัสถามอยูแล้ว








็
ี
ื


การทสตรีชนะเลิศการแข่งขันขม้ายิงธนู ถอว่าเปนเรื อง
ี
ี
ี
ี
ประหลาดในช่วงยสิบปมาน







ี
เมอยสิบปก่อน ซูหลิ วก็เคยชนะเลิศ แต่หลังจากซูหลิ ว
ื
ี


ี
แล้วก็ไม่มสตรีคนใดชนะเลิศอก
ี









ิ
ิ

ื
ื
เมอทอดพระเนตรเห็นซูจวซอหน้าตาสะสวย กริยาท่า

ิ
ื

ื
ทางสง่าผ่าเผย พระนางทรงชนชอบซูจวซอมาก หลาน

สาวของซูหลิ วคนน เก่งกว่ากู้ชงเฉงมาก
ิ
ี
ิ





69

ื
ิ

“จวซอ เจ้าอยากให้ข้าดูอะไรหรือ”









เสิ นไทเฮาตรัสถามอย่างอ่อนโยน











ิ

ิ
“ไทเฮาเชญทอดพระเนตร” ซูจวซอถวายบังคม กริยา
ื
ิ

นอบน้อมอย่างยิง










เสิ นไทเฮาทรงตอบรับก่อน ด้วยความประหลาดพระทัย




ผู้คนจ้องมองซูจวซอ อยากดูว่าซูจวซอจะทําอะไร

ื
ิ

ื
ิ






ิ
ื

ื
ซูเหม่ยเสียนยิ มหยัน นางไม่เชอว่าซูจวซอจะมอะไรออก
ี
มาแสดง





70