หวนแค้นชะตารัก เล่ม1

ิ
ิ

ื
ุ
กู้เฝนไต้ทอดพระเนตรดูซูจวซออย่างคร่นคิด พระนาง

ิ
ิ
ิ
ี
ื
ร้สึกว่าตนประมาทซูจวซอเกนไปอกแล้ว ผู้หญงคนน ี
ู
ี
ฉลาดกว่าทพระนางทรงคาดไว้







ซูจวซอหันไปพยักหน้าให้จอหลาน จอหลานยนถุงปก

ื

ื

ั
ื
ื
ิ

ลายสีชมพูให้ทันท ซูจวซอรับถุงไว้ หยิบเอาใบไม้สีเขยว

ี
ิ
ื
ี
ออกมา





พอเห็นใบไม้ในมอของซูจวซอ สีพระพักตร์เสิ นไทเฮาก็
ิ

ื
ื


ื
เปลียนไปเล็กน้อย ราวกับทรงตนเต้น แต่ไม่ตรัสอะไร
ิ
ออกมา ได้แต่ทอดพระเนตรมองซูจวซอ

ื














71

ิ

่
ื
ซูจวซออ้าปากเล็กน้อย วางใบไม้ไว้ในปาก จากนั นก็เปา
ใบไม้เปนเพลง เสียงนั นนุ่มนวลเสนาะหู ทําให้ร้สึก
็
ู

ื
เหมอนอยูในปา
่
่









่
ั
เสิ นไทเฮาคล้ายกับทรงตกอยูในห้วงคํานึง ทรงฟงอย่าง

เพลิดเพลิน












ี
ทัวทั งตําหนักเงยบสงัด มแต่เสียงดนตรีดังก้องอยูข้างหู

่
ี
่
บรรดาพระสนมวังในและคุณหนูบ้านใหญตระกูลใหญ ่



ต่างฟงอย่างเคลิบเคลิ ม
ั











กู้เฝนไต้ทรงประทับนังข้างเสิ นไทเฮา ทอดพระเนตรเห็น

ิ

ั
เสิ นไทเฮาทรงตั งพระทัยฟง จึงทรงทราบว่าไม่ดแน่ ซู
ี








72

ื
ิ
จวซอทําโดยไม่ได้ตั งใจ แต่เสิ นไทเฮากลับโปรดปราน

มาก











ั
ซูเหม่ยเสียนโกรธจนเสียวฟน แต่ไม่อาจส่งเสียงได้ เสิ น



ไทเฮาโปรดการเปาใบไม้เปนเพลงจริงๆ
่
็









ิ
็
เสิ นไทเฮาแม้ทรงกําเนดในตระกูลขุนนาง แต่ก็เปนขุน


นางเล็กๆ ขั นเจ็ดระดับท้องถน พระบิดาเปนขุนนางทซอ
ื
็
ิ


ี

ี
ี
็
ี
สัตย์สมถะ พระนางเปนเพยงคุณหนูบ้านรอง มชวิต
อย่างลําบาก










ทเรือนของพระนางมต้นตงชง[1]จํานวนมาก ในวัยเด็ก
ี
ิ
ี

เสิ นไทเฮาชอบเด็ดใบตงชงมาเปาเปนเพลง
็
่
ิ







73

ี



ื
ต่อมาพอเข้าวัง เริมวิตกเกยวกับอนาคต เหน็ดเหนอย
ิ
ู
กับการต่อสู้รปแบบต่างๆ ในวังไม่มการปลูกต้นตงชง
ี
ิ
พระนางจึงไม่พบใบตงชงอก
ี










ี
ี
นึกไม่ถึงว่าวันน พระนางทรงมโอกาสทอดพระเนตรใบตง

ั
ื
ชงในมอของซูจวซอ ทรงได้ฟงบทเพลงทเคยโปรดในวัย
ิ

ี
ิ

ื
เด็ก ทําให้พระนางทรงหวนรําลึกถึงเรื องราวต่างๆ ใน
ี
อดต











เวลานั นพระนางกับซูหลิ วเคยคบหากันอย่างสนทสนม
ิ


่
เคยสอนซูหลิ วเปาใบไม้เปนเพลง ทั งสองเคยเปาเพลง
็
่


ี
ี
็

ด้วยกัน เปนช่วงเวลาทพระนางผ่อนคลายทสุด นึกไม่ถึง
ี

ว่าผ่านไปยสิบปจะมโอกาสได้ฟงเพลงเดยวกันจากปาก
ี
ั
ี
ี
74

หลานสาวของซูหลิ ว

























------


























็
ื
ี
่
ิ
[1] ต้นตงชง คอ ต้นฮอลลี(Holly) เปนไม้พุมเต ย ใบสี
ี
เขยวเปนหยัก มผลกลมสีแดง
ี
็




















75

็


่

ตอนท 50 ถึงเปลียนเปนคุณหนูบ้านใหญ ความต้อยตํา
ี
ในสันดานก็ยังไม่เปลียน
















76

ื

ิ
พอจบเพลงแล้ว ซูจวซอก็หยิบใบไม้ออก ถวายบังคม
ี
เสิ นไทเฮา “หม่อมฉันทําได้เพยงเล็กน้อยเพคะ”











ี
พอถึงตอนน เสิ นไทเฮาจึงทรงได้สติ สายพระเนตรอ่อน


ื
ี

โยนลงอก “เพลงน ไพเราะจริงๆ จวซอ เจ้าฝกมาจาก
ึ
ิ
ี
ไหน”











ู
“หม่อมฉันฝกมาจากครชาวบ้านคนหนึ งเพคะ ได้ทําให้
ึ

ไทเฮาแย้มพระสรวล หม่อมฉันก็พอใจแล้วเพคะ”












ิ
“เราไม่เห็นตงชงมาหลายปแล้ว”
ี





77

ื
ิ
“ตงชงให้เสียงใส หม่อมฉันชอบเสียงของตงชง ในเมอง
ิ
ี
ื
หลวงไม่มต้นตงชง หม่อมฉันหาซ อจากร้านได้ต้นหนึ งเพ
ิ

คะ”












็
เสิ นไทเฮาแย้มพระสรวล “นับว่าเปนวาสนาของเจ้ากับ


็
ื
ิ
ข้า จวซอ เจ้าต้องการอะไรเปนรางวัล”










ื
ี
ู
ั
“หากไทเฮาทรงฟงเพลงเมอคร่น แล้วทรงสําราญพระทัย
ก็เปนรางวัลสูงสุดสําหรับหม่อมฉันแล้วเพคะ”
็










ื
ิ
ิ
“จวซอ เจ้าทําอะไรสง่าผ่าเผย นสัยเหมอนป้าของเจ้า”

ื
เสิ นไทเฮาตรัสชม “วันหลังถ้าว่างก็เข้าวังมาหาข้ามาคุย








78

กับข้าบ้าง”













ิ
ื
ซูจวซอขานรับอย่างนอบน้อม “เพคะ ได้เข้าวังมาเข้าเฝ้า
็
ไทเฮาก็เปนบุญของหม่อมฉันเพคะ”











ซูเหม่ยเสียนควบคุมอารมณ์ไม่อยูแล้ว นางสีหน้าบึ งตึง
่


แต่ไม่อยากให้ใครเห็น จึงก้มหน้าลง












ี
ิ
ื

เรื องน กู้เฝนไต้ทรงเหนอกว่ามาก แม้พระนางไม่พอ

พระทัยอย่างยิง แต่พระพักตร์ยังคงแย้มพระสรวล



ื
ื
ั
ี
ู
“จวซอ เพลงน ไพเราะมาก เมอคร่น ข้าฟงเสียจนเพลิน”

ี
ิ



ื
็
ในเมอเสิ นไทเฮาทรงโปรด กู้เฝนไต้ก็ไม่อาจตรัสเปน

ิ



79

ิ

ื
อย่างอนโดยไม่คํานึงถึงกาลเทศะ จึงตรัสชมซูจวซอเปน
็
ื
ิ

ี
ี

ธรรมดา เวลาน ซูจวซอกําลังเปนทสนพระทัยของไทเฮา
็
ื
ี

ต่อไปนางคงจะมาทวังบ่อยๆ






ิ
แล้วจากน ไป ไม่ร้ว่าซูจวซอจะมาหว่านเสน่ห์เฟงอวินห


ิ
ื

ู
ี

ื
ล่างหรือไม่ เพราะฮ่องเต้ทรงชนชมนางมาก






ิ

ื
็

ิ
กู้เฝนไต้ร้สึกร้อนพระทัย ทรงเห็นว่าซูจวซอเปนอุปสรรค
ู
ของพระนาง พระนางไม่โปรดคนในครอบครัวของซูหมิ

ิ
่

งอยูแล้ว จึงไม่อาจปล่อยให้ซูจวซอก้าวต่อไปอย่างเด็ด
ื
ขาด











ิ
“ฮองเฮาทรงชมเกนไปเพคะ”









80

ิ
ิ
็
ื
งานเลี ยงยังคงดําเนนต่อไป ซูจวซอกลายเปนจุดเด่นของ
งานเลี ยงได้สําเร็จ











็
การกระทําของนางเปนไปอย่างเหมาะสม กริยาท่าทาง
ิ


สมเปนบุตรีบ้านใหญตระกูลใหญ ไม่อ่อนหรือแข็งเกนไป
่
ิ
่
็
สง่าผ่าเผย แววตาเด็ดเดยว โดดเด่นจนซูเหม่ยเสียนไม่
ี



ี
อาจเทยบได้










ื
เบ องหน้าซูจวซอ ซูเหม่ยเสียนเปนเหมอนลูกสาวบ้าน
ื
็
ิ
ื

รองทไม่อาจออกหน้าออกตา หากไม่มการเปรียบเทยบ
ี
ี

ี
ี
ยังนับว่าซูเหม่ยเสียนพอใช้ได้ แต่เมอเปรียบเทยบกัน จึง
ื

เห็นความแตกต่างอย่างชัดเจน











81

ื
ี
ิ

หลังจากงานเลี ยงสิ นสุดลง ซูจวซอก็ขึ นรถม้า ทันททขึ น

ี
ิ
รถ จู่ๆ ซูเหม่ยเสียนก็เปดม่านรถม้า เดินตามเข้ามา


ิ
ื
ปรายตามองซูจวซออย่างเย็นชา “พอใจแล้วใช่หรือไม่”









ี
“น้องพูดอย่างน หมายความว่าอย่างไร”










ี

ซูเหม่ยเสียนพยายามสะกดอารมณ์ แต่ในทสุดก็ทนไม่


ไหว











นางอุตส่าห์ตระเตรียมภาพกล้วยไม้ตั งหลายวันแต่ก็ถูก




ซูจวซอใช้ใบไม้ไม่กใบมากลบหมด รวมทั งเมอวานกู้เฉน
ื

ิ

ื

ิ
ี
ิ

หรงจูบซูจวซอต่อหน้านาง ทุกสิ งทุกอย่างนางอดทนจน
ื


82

ี
ถึงขดสุดแล้ว











ี

“เจ้าช่างร้ายกาจจริงๆ หว่านเสน่ห์ให้พรอง เอาอกเอาใจ

ู
็
ไทเฮา ไม่ร้จักส่องกระจกดูบ้างว่าตัวเองเปนอย่างไร”










ี
็
่
“น้องพูดอย่างน ก็แปลก พ่อข้าเปนลูกชายบ้านใหญของ
่
็
ปู เคยเปนอันผิงโหว ข้าจึงเปนคุณหนูใหญจวนอันผิง
็
่
ี
ู
ิ
โหวอย่างแท้จริง เจ้ามชาติกําเนดอย่างไร ในใจเจ้าร้แน่
ชัดทสุด พรองไม่ชอบเจ้าเอง ไม่เกยวกับข้า ถ้าเจ้าแน่
ี

ี

ี

ี


ี
จริงก็ให้เขามาสูขอเจ้ากลับจวน มาโวยวายกับข้าทนจะ
่

มประโยชน์อะไร อย่างน จะทําให้คนอนเห็นว่าเจ้าก็ออก
ี
ี
ื
็

ื
หน้าออกตาไม่ได้เหมอนพ่อกับแม่เจ้า ถึงเปลียนเปนคุณ
่
หนูบ้านใหญ ก็เปลียนความต้อยตําในสันดานไม่ได้”











83

ื
ี
คําพูดน ทําให้ซูเหม่ยเสียนโกรธจัด นางเง อมอขึ นจะตบซู
ื
ื

จวซอ
ิ





































































84

ี
ตอนท 51 โวยวายต่อหน้าผู้คน























ื

ิ
ซูจวซอผลักนาง แล้วยกมอขย ผมตนเอง จากนั นจึง
ี
ื

ี
่
ี

กระโดดลงจากรถม้า ทนยังอยูในบริเวณหน้าประตูวัง ม ี
รถม้าเข้าออกมากมาย ล้วนแต่เปนขุนนางระดับสูง
็










ซูเหม่ยเสียนโกรธจัดจนระงับอารมณ์ไม่อยู รีบกระโดด
่




ื

ิ
ลงจากรถม้าไล่ตาม ซูจวซอจงใจยัวให้ซูเหม่ยเสียนโมโห







นางต้องการให้ทุกคนเห็นว่าซูเหวินอบรมลูกสาวแย่เพยง
ี



ี
ไร เรื องน จะกระจายไปทัวเมองหลวงอย่างรวดเร็ว พอถึง
ื





1

ี
ตอนนั นก็จะมคนมาจัดการกับซูเหม่ยเสียนเอง











ซูจวซอถอยหลังไปเรื อยๆ ยามน ซูเหม่ยเสียนเปนเหมอน
ิ
ื
ี

ื
็

ผู้หญงทไร้เหตุผล ถลึงตาร้องด่าเสียงขรม “นางสารเลว
ิ
ี
ี
คอยดูข้าจะตให้ตาย!”










ี
เฉยวชุ่ยตกใจกับสภาพของซูเหม่ยเสียนในเวลาน
ี










พอเห็นรถม้าทเข้าออกทนมไม่น้อย นางรีบยนมอไปดึง
ี
ี
ื
ื


ี

ี

แขนเสื อซูเหม่ยเสียน บอกนางให้ระวังภาพลักษณ์ แต่
ี
ยามน ซูเหม่ยเสียนโกรธจนเสียสติ สะบัดมอเฉยวชุ่ย

ื
ี
ออกอย่างแรง แล้วตะคอก “ไปให้พ้น!”















2

่
ี

ี
ซูเหม่ยเสียนตอนอยูทจวนอันผิงโหวก็อารมณ์ไม่ดนัก
ิ
เวลาหงุดหงดขึ นมามักจะระบายกับคนรับใช้ ดุด่าทุบต ี


คนรับใช้บ่อยๆ












ี
ิ
ิ
คนใกล้ชดจะยอมนางเสมอ ก่อนหน้าน จึงไม่เคยเกด
ิ
ี
ิ
ื


ื

เรื องราว แต่วันน นางเจอซูจวซอ พอถูกซูจวซอยัวโมโห

ี
โฉมหน้าทแท้จริงของนางก็เผยออกมา






หลายคนส่งสายตาดูถูกซูเหม่ยเสียน แต่ไม่มใครเข้ามา
ี




่
ยุงเกยว
ี









ขณะนั นซูจวซอเห็นกู้จอหยวนลงมาจากรถม้า นางย่อม
ื

ิ
ื

ี
ี
ื
ไม่พลาดโอกาสดน รีบเข้าไปหลบข้างหลังกู้จอหยวน






3

ี


ร้องเรียกเบาๆ “พจอหยวน”
ื








ื
่

ื
ิ
กู้จอหยวนเห็นซูจวซอผมเผ้ายุงเหยิง เห็นซูเหม่ยเสียนวิง


ื
ิ
เข้ามาด้วยความโกรธเหมอนผู้หญงทไร้เหตุผล ก็ขมวด

ี
คิ ว “เหม่ยเสียน ต่อหน้าผู้คนตั งมากมาย นเจ้าทําอะไร
ี

อยู”
่











ซูเหม่ยเสียนมองไปรอบๆ เห็นรถม้าขวักไขว่ นึกขึ นได้ว่า



ี

ั
ี
ี
ี


ทนเปนประตูวัง จึงเริมสงบลง แต่ก็ยังขบเข ยวเค ยวฟน
็
ี


“พจอหยวน หลบไป อย่ามายุง ข้าจะสังสอนนางสารเลว
ื

่
นก่อน”
ี





ี
ี
็
ู

“ว่าพสาวตัวเองเปนคนสารเลว ไม่ร้จักธรรมเนยมเลย





4

ิ
เหม่ยเสียน ดูแล้วท่านลุงคงตามใจเจ้าเกนไปจนเจ้า




ื
ี

ี
ี
เหมอนคนทไม่มใครสังสอน ยังไม่รีบกลับไปอก อย่าทํา
ขายหน้าทน”
ี

ี








่
ื
ซูเหม่ยเสียนโกรธจัดอยูแล้ว เวลาปกติกู้จอหยวนมักจะ
พูดคุยกับซูเหม่ยเสียนอย่างยิ มแย้ม แต่ครั งน กลับทํา
ี




ุ
หน้าบึ งสังสอนซูเหม่ยเสียน นางจึงด่าอย่างรนแรง “พจอ
ื

ี

ี

หยวน พก็หลงเสน่ห์นางสารเลวนเหมอนกันหรือ”
ื

ี





ิ

“เจ้าพูดเหลวไหลอะไรกัน จวซอเปนพสาวของเจ้า”
ี

ื

็





็
่
“นางไม่คูควรเปนพสาวข้า”

ี











5

ื
ิ

ื
่

ซูจวซอหลบอยูข้างหลังกู้จอหยวนไม่พูดไม่จา สําหรับ
ี
นางแล้ว ซูเหม่ยเสียนต่างหากทไม่คูควรเปนน้องสาว

็
่
ของนาง น้องสาวอย่างน นางรังเกยจจริงๆ
ี
ี









ี
ี

็
“น้องสาว เราสองคนเปนพน้องกัน มอะไรเข้าใจผิดค่อย
ื

กลับไปคุยกัน ทําไมมาทําให้คนอนหัวเราะเยาะ แล้วยัง



ต่อว่าพจอหยวนด้วย”
ี
ื








ื
ิ
ื

คําพูดของซูจวซอเหนอกว่าคําพูดของซูเหม่ยเสียนมาก
ี
ทําให้เห็นชัดว่าซูจวซอเปนคนมเหตุผล ส่วนซูเหม่ยเสีย
ิ

็
ื
ี
นเปนผู้หญงทไร้เหตุผลไม่เลือกท
็
ิ


ี





่

ื
ู
ซูเหมยเสียนร้ว่าถ้ากู้จอหยวนยังอยู นางคงทําอะไรซู






6

ิ
ื
จวซอไม่ได้ และไม่อยากให้คนอนหัวเราะเยาะ จึงถลึง

ื
ื
ิ

ตาใส่ซูจวซออย่างโกรธแค้น “กลับไปก่อนเถอะข้าจะ
ิ

จัดการเจ้า ซูจวซอ คอยดูก็แล้วกัน”
ื









ี
ซูเหม่ยเสียนทิ งคําพูดน ไว้ขณะจากไปแล้ว ซูจวซอพึมพํา
ิ
ื

ี
ิ
ู
เบาๆ “น้องสาวเข้าใจข้าผิด ไม่ร้ว่าจะอธบายอย่างไรด”









“จวซอ เจ้าอย่าใส่ใจนางเลย ข้าพาเจ้าไปส่ง เหม่ยเสีย
ื

ิ
นจะได้ไม่หาเรื องเจ้า”












ี

ื


ซูจวซอพยักหน้าขอบใจ “ถ้าเช่นนั นก็รบกวนพจอหยวน
ิ
ื
ด้วยแล้ว”













7

ื

็

กู้จอหยวนสันหัว “เราสองคนเปนญาติกัน ไม่ต้องเกรงใจ
นังรถม้าข้ากลับเถอะ!”














































































8

ี


ื
ิ
ตอนท 52 จวซอ ขอโทษ




















่
ิ
ื
ซูจวซออยากใกล้ชดกับกู้จอหยวนอยูแล้ว จึงพยักหน้า

ื
ิ

รับอย่างว่าง่าย นางร้ว่าซูเหมยคงจะยนมอมาจัดการ
ู
ื

ื
นางแน่ พอถึงตอนนั นนางจะให้กู้จอหยวนมองเห็นอย่าง
ื

็
ิ
ชัดเจน ว่าแม่แท้ๆ ของเขาเปนผู้หญงอย่างไร










ี
กู้จอหยวนมจตใจดกว่าแม่แท้ๆ และน้องสาวมาก

ิ
ี
ื
ี

เสียดายทเขาเปนลูกชายของซูเหมย ไม่เช่นนั นนางคง
็
็
ี
ยินดคบเขาเปนเพอน
ื












9

ื
ื
ื

ิ


ิ
ี

กู้จอหยวนกับซูจวซอนังรถม้าคันเดยวกัน ซูจวซอจัดผม

ให้เรียบ ทั งสองไม่ได้พูดคุยกัน แต่กู้จอหยวนแอบชํา
ื
ิ
ื

เลืองมองซูจวซอตลอดเวลา






ู
ื

ิ

ื
ยิงมองเขาก็ร้สึกว่าซูจวซอสวยมาก นางไม่เหมอนคุณ

่
หนูคนอนๆ ทเขาร้จัก มความหนักแน่นเกนอายุอยูในตัว
ิ
ี
ื

ู
ี


ี
สิ งสําคัญทสุดคอนางเปนผู้หญงคนเดยวทชนะเลิศการ
ิ
ี
ี
ื

็

ื

ี
็
ี


แข่งขันขม้ายิงธนู ซึงเปนเรื องทเขาเองไม่กล้าคิด กู้จอ

ี
หยวนคิดว่าตนพยายามเต็มทแล้ว นึกไม่ถึงว่าจะพ่าย

แพ้ผู้หญงคนหนึ ง เขาเห็นฝมอซูจวซอมากับตา จึงยอม
ิ
ิ
ื
ื
ี

แพ้อย่างราบคาบ












10

ื
“จวซอ ขอโทษ”
ื









ื
จู่ๆ กู้จอหยวนก็ขอโทษ การขอโทษอย่างกะทันหันทําให้


ื

ื

ิ
ซูจวซองุนงง มองกู้จอหยวนสงสัย รอให้เขาพูดต่อ







ื

ี
ความจริงแล้วกู้จอหยวนขอโทษเรื องทกู้เฝนไต้วางยาม้า
ิ


ิ

็
ของนางเมอครั งก่อน แต่กู้เฝนไต้เปนน้องสาวแท้ๆ ของ
ื

ื

ิ
ตน เขาจึงไม่อาจบอกซูจวซอเรื องน โดยตรง จึงพูดขอ
ี
ิ

ี
ี
ี
โทษโดยไม่มทมาทไป คําขอโทษน เขาพูดแทนกู้เฝนไต้


ี


“เอ่อ...ไม่มอะไร”
ี











ื
ื

ื

กู้จอหยวนไม่ถนัดในการพูดคุยกับเด็กสาว เขายนมอ


11

ออกมาแล้วสันหัว













ื
ื
ิ

ื
กู้จอหยวนไม่พูด ซูจวซอก็ไม่ถาม กู้จอหยวนพูดต่อด้วย
็
สีหน้าเห็นใจ “เหม่ยเสียนเปนคนพาลเกเรเอาแต่ใจตัว
เอง เจ้าอยูจวนโหวคงไม่สบายใจแน่ ท่านลุงมนางเปน
่
ี
็
ี
ลูกสาวคนเดยว ตั งแต่เล็กก็ได้รับการประคบประหงม



ิ
ี
ี
ถูกตามใจจนเสียนสัย เจ้าต้องระวังนางให้ด ถ้ามอะไร
จะให้ข้าช่วย ไม่ต้องเกรงใจ บอกได้เลย”













ื
ิ
กู้จอหยวนร้สภาพของซูจวซอ แต่เรื องในจวนโหวเขาช่วย
ื

ู
ื

อะไรไม่ได้ ได้แต่เปนห่วงซูจวซอ เกรงว่านางจะถูกซูเหม่
็
ิ
ี
ยเสียนรังแก เมอคร่ทหน้าประตูวังซูเหม่ยเสียนยังกล้า

ู
ื


ทํา ในจวนโหวคงยิงย่ามใจ










12

ี


ื
“ขอบใจพจอหยวน ข้าจะระวัง”









ซูจวซอบอกขอบใจกู้จอหยวนด้วยสีหน้าซาบซึ ง
ิ
ื

ื






คร่หนึ งรถม้าก็มาถึงจวนอันผิงโหว ซูจวซอลงจากรถม้า

ื
ิ
ู
ื

ี


ี
ขอบใจกู้จอหยวนอกครั ง เดิมททเขาเข้าวังเนองจาก
ื
ี
ฮ่องเต้ทรงโปรดให้เข้าเฝ้า เสียเวลาไปคร่หนึ ง เขาไม่อาจ
ู
ชักช้าต่อไป ถ้าไม่เช่นนั นเขาก็อยากส่งซูจวซอกลับจวน

ิ
ื








ื

ิ
ื
ซูจวซอยนอยูทประตูจวน รอให้รถม้าของกู้จอหยวนไป

ื
ี

่
ก่อนจึงเข้าจวน ถ้าคาดไม่ผิด ซูเหม่ยเสียนซึงกลับมา

ก่อนคงจะฟ้องเรื องนางแล้ว








13

็
เปนเช่นนั นจริงๆ พอนางกลับมาถึงเรือน ป้าแม่บ้านคน


็
ื
ใกล้ชดนางฟางก็มาหา นางถอตัวว่าเปนคนเก่าแก่ใกล้
ิ


ิ
ิ
ื
ชดนางฟาง จึงพูดกับซูจวซออย่างไม่เกรงใจ นํ าเสียงไม่
ิ
อ่อนน้อมสักนด “คุณหนูใหญ ฮูหยินต้องการพบคุณหนู
่


ี
ิ
่
ใหญ เชญไปกับข้าตอนน เลย”










ิ
ี
ื

ื

ิ
ซูจวซอหลุบตา ย มเยอกเย็นทมุมปาก นางฟางซึงไม่เคย
ออกหน้าได้ตัดสินใจสําแดงความโกรธแทนลูกสาวแล้ว








นางหวังร้ว่าคราวน คงไม่ใช่เรื องดแน่ นางเปนห่วงว่าซู
็
ู
ี
ี
ิ
ิ
ื
จวซอจะเกดเรื อง จึงห้ามไว้ “แม่ไปกับเจ้าด้วย”














14

่
่
ี
“ฮูหยินใหญ ฮูหยินต้องการพบคุณหนูใหญคนเดยว อย่า

ทําให้ผู้น้อยลําบากใจเลย”











่
ี
แม้ปากจะพูดอย่างน แต่ความหมายก็ชัดเจนอยูแล้ว ถ้า


นางหวังดึงดันจะไป คนทนางพามาด้วยก็จะฉุดตัวนาง
ี


หวังไว้






















































15

ี
ิ
ตอนท 53 เผชญหน้า























“ท่านแม่ ข้าไปเดยวเดยวก็มา ไม่ต้องเปนห่วง”
็
ี
ี









ิ
ี
ื
ซูจวซอเกรงว่าคนพวกน จะทําร้ายนางหวัง จึงหันไปยิ ม
ให้นางหวัง ทําท่าบอกให้วางใจ แล้วพาจอหลานเดิน

ื



ตามป้าหลีไปยังเรือนของนางฟาง











ื
ิ
่
เรือนของนางฟางอยูห่างจากเรือนของซูจวซอ พอเดิน

16

็
ทะลุลานด้านหลัง ก็เปนทางเล็กยาวไกล แล้วจึงมาถึง



่
ทางเข้าประตูใหญจวนอันผิงโหว










่
่
ี

ี
ททางเข้าประตูใหญมสาวใช้สองคนรออยู พอเห็นป้าหลี
เข้ามา สาวใช้ทั งสองก็คารวะป้าหลี พอเข้าประตูไปแล้ว



ี
ี
ี



ี
ทุกทล้วนแต่มสาวใช้กําลังง่วนกับงาน ทนเปนเรือนหลัง
็
ใหญทสุดในจวนอันผิงโหว เมอเทยบกับเรือนทซูจวซอ
ื

ี
ื


ี
่
ี

ิ
่
อยูแล้วแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน

่
ี
็

เมอก่อนเรือนหลังน เปนทอยูของมารดาซูหลิ ว ตอนท ี

ื
ี
ี
่

นางหวังยังไม่ออกไปจากจวนอันผิงโหวก็เคยอยูทน แต่
ี


พอนางฟางมาอยูก็ร้สึกว่าทนเรียบง่ายเกนไป จึงซ่อม
ี

ู
ิ
ี
่

ื
แซมตกแต่งใหม่ ทําให้ดูโอ่อ่ากว่าเมอก่อนมาก





17

ี
ี

ื

ี
เมอก่อนซูหลิ วมักจะมาทเรือนหลังน บ่อยๆ วันน พอเข้า
ี
มาอกครั ง กลับไม่เหลือความร้สึกคุ้นเคยแม้แต่น้อย
ู








ื

ิ

ื
ป้าหลีพาซูจวซอเข้าไปในห้องโถงกลาง จอหลานจะเข้า


ื
ื
ไปด้วย แต่ป้าหลียนมอมาขวางไว้ ทําท่าบอกให้ไปรอท ี

หน้าประตู











พอเข้าประตูไป ซูจวซอก็เห็นผู้หญงอายุสามสิบกว่านังท ี
ิ


ื
ิ
ตําแหน่งเจ้าบ้าน สวมชุดตัวยาวผ้าไหมสีเขยวเข้ม ผม
ี


ี

ประดับปนมุกสีเหลืองแวววาวทั งศรษะ แต่งตัวแบบคน
ิ
ชั นสูง เพราะดูแลตัวเองอย่างด ทําให้นางดูสาวกว่านาง
ี



หวังมาก











18

็
มิน่าซูเหม่ยเสียนจึงแต่งตัวฉูดฉาดแบบนั นทุกวัน เปน



ี
ี
ิ

ี
ี
เพราะมแม่ทรสนยมแบบเดยวกันนเอง





นางฟางถอถ้วยชา พอเห็นซูจวซอเข้ามา นางก็วางถ้วย
ื

ิ
ื
ื
ชาในมอลง










“อาสะใภ้”












ิ
ื

ื
่
ซูจวซอยนอยูเบ องหน้านางฟาง ร้องทักด้วยนํ าเสียงไม่
ื
ื
เย็นชาแต่ไม่กระตอรือร้น









นางฟางกวาดตามองซูจวซออย่างดูแคลนแวบหนึ ง ไม่
ิ
ื




19

ิ
ื
ื
ื

ี
อาจฝนทําท่าเอ็นดู “ซูจวซอ ไม่เลวน ถอโอกาสอาศัย
ี
การแข่งม้ายิงธนูกลับจวนอันผิงโหว เรื องน เจ้ากับแม่เจ้า
คงวางแผนนานแล้วกระมัง! อย่าลืมว่าพ่อเจ้าไม่อยู
่



ื
เวลาน เจ้าของบ้านก็คอนายท่าน เจ้ายังถอตัวว่าเปนคุณ
ื
็
ี
หนูใหญ คอยรังแกเหม่ยเสียน เจ้าว่าข้าควรจะจัดการ
่



เจ้าอย่างไร”











็
ี
ี
“อาสะใภ้พูดอย่างน ก็แปลก เดิมทข้าเปนคุณหนูใหญ ่

ู
จวนอันผิงโหว เรื องน ใครๆก็ร้ ทําไมพอมาทอาสะใภ้กลับ

ี
ี

ี
ื
็

ี
ี
บอกว่าข้าไม่ใช่ เวลาน คนทเปนเจ้าบ้านทแท้จริงก็คอ
ี
็
ท่านอา เปนอาแท้ๆ ของข้า เราเปนครอบครัวเดยวกัน
็
ิ
็
ข้าจะรังแกน้องหญงได้อย่างไร แต่เปนเพราะตอนอยู ่
นอกบ้านน้องหญงไม่ค่อยร้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควร อา
ิ
ู


ี

สะใภ้โปรดอย่าฟงความข้างเดยว เหตุการณ์ทหน้าประตู
ั
ี





20

ี
ี

ื
วังวันน มคนเห็นกับตาหลายคน ถ้าอาสะใภ้ไม่เชอ ลอง
ไปสอบถามได้ ดูว่าข้าพูดความจริงหรือไม่”











ิ

ื
ซูจวซอพูดอย่างราบเรียบ คําพูดน เตอนให้นางฟางร้ว่า
ื
ู
ี
เรื องน แพร่ออกไปแล้ว
ี









นางฟางหน้าบึ งทันท เจ้าเด็กคนน กล้าดอย่างไรจึงมากุ
ี
ี
ี

ี
เรื องต่อหน้านาง นางหวังข ขลาดขนาดนั นทําไมถึงสอน


ลูกสาวให้กล้าหาเรื องอย่างน
ี











ี
ู
ี
นางฟางร้ดว่าพอเรื องน แพร่ออกไปจะทําให้ลูกสาวของ

ตนเสียชอเสียง คนภายนอกจะพูดได้ว่าซูเหวินไม่ร้จัก

ู
ื
สอนลูกสาว ซูเหวินเปนคนรักหน้า ถ้าร้เรื องน เข้า คงลง
็
ู
ี







21

โทษซูเหม่ยเสียนแน่













ิ

ี

ื
นางเรียกซูจวซอมา ไม่ได้คิดจะสังสอน เจ้าเด็กนไม่ร้จัก
ู
ี
เจยมตัว วันน นางจะสังสอนสักหน่อย ให้ร้จักธรรมเนยม
ี
ี
ู

ี

่
็
บ้าง ว่าตัวเปนแค่เด็กกําพร้าทมาอาศัยอยูในบ้าน




่
“ซูจวซอ เจ้ากล้าดนัก ผู้ใหญสังสอนยังกล้าเถยง ใครก็


ี
ี
ิ
ื

ี
ได้มาตบหน้าเด็กนเดยวน !”

ี
ี





นางฟางตะโกนต่อว่า


























22

ี
ตอนท 54 บังอาจขู่ข้าหรือ























ื
ซูจวซอไม่กลัวนางฟางแม้แต่น้อย นางเงยหน้าขึ น สาย
ิ







23

ี
ี
ตาเย็นชา “อาสะใภ้ ก่อนตบลองคิดให้ด วันน ตอนออก


จากวัง ไทเฮาบอกข้าว่า ให้ข้าเข้าวังไปถวายการรับใช้



ื
บ่อยๆ ตัวข้ามรอยแผล ถ้าไทเฮาตรัสถาม ต่อเบ องพระ
ี


พักตร์ไทเฮาข้าต้องทูลทุกอย่าง”











“บังอาจขู่ข้ารึ”












ิ

ื
นางฟางนึกไม่ถึงว่าซูจวซอไม่ได้ขอร้อง แต่กลับขู่นาง ยิง

ทําให้นางโกรธจนควบคุมไม่อยู ่












“อาสะใภ้เข้าใจผิดแล้ว ข้าเพยงแต่พูดตามความจริง ถ้า
ี



ิ
็
ไทเฮาทรงเข้าพระทัยผิดคิดว่าอาสะใภ้เปนผู้หญงไร้

เหตุผลไม่เมตตาลูกหลาน คงไม่ใช่เรื องดสําหรับอาสะใภ้
ี









24

ี
ี
็

อาสะใภ้คิดให้ดก่อนทจะโกรธ ถ้าเปนน้องเหม่ยเสียนก็
็
ู
พอจะพูดได้ว่าเพราะยังเด็กไม่ร้ประสีประสา แต่ถ้าเปน

อาสะใภ้จะเอาเหตุผลน มาทูลไทเฮาได้หรือ”
ี











ี
ื
ู
ซูจวซอร้ว่านางฟางไม่กล้าทําอะไรกับตน เวลาน นางอยู ่

ิ
ในจวนอันผิงโหว ไทเฮากับฮ่องเต้ทรงสนับสนุนนาง การ



กระทําทุกอย่างของนางล้วนอยูบนพ นฐานความ
ื
่


สามารถของตนและค่อยๆ เพิมขึ น












ี
วันน ทหน้าประตูวัง ซูเหม่ยเสียนเพิงก่อเรื องไปหนหนึ ง

ี
ื

ิ
ี
ถ้าตอนน นางฟางทําอะไรซูจวซอ ยิงพิสูจน์คํารํ าลือทว่า


ี
ี

แม่ลูกคูน รังแกซูจวซอ พอถึงตอนนั นสองแม่ลูกพูดอะไร
่
ื
ิ
ออกมาก็ผิด ซูเหวินเองก็จะยิงเสียหน้า









25

ิ
ื
ู
ี
ซูจวซอจึงไม่มอะไรต้องกังวล ถ้านางฟางยังร้จักคิดบ้าง
ย่อมไม่กล้าลงมอ
ื










ิ
ื
ู

นางฟางเจนโลกมากกว่าซูเหม่ยเสียน นางร้ว่าซูจวซอ
พูดมเหตุผล จึงสะกดความโกรธไว้ เมอทําในทแจ้งไม่ได้
ี


ื
ี
ี
ก็ต้องทําในทลับ











“เจ้าเก่งนักน แค่เข้าวังครั งแรกก็ถอเอาไทเฮาเปนคน
ี
็
ื
หนุนหลัง”












ิ
ื

“ไทเฮาตรัสเอง อาสะใภ้ไม่เชอก็ลองถามดู” ซูจวซอยิ ม

ื
ประสานสายตากับนางฟาง








26

ื
นางฟางพยายามสงบสติอารมณ์ไว้ได้ แล้วยังฝนยิ มออก


ี

ื
ิ
มา “จวซอ เจ้ากลับไปเถอะ จําไว้นะ ดูแลแม่เจ้าให้ด”








“ขอบคุณอาสะใภ้ทเปนห่วง ข้าขอตัวก่อน”
ี
็










ิ
ื

ี
พูดจบซูจวซอก็ลุกออกไป นางฟางสีหน้าบึ งตึง วันน ถูก

ี

ิ
ื

ี
เจ้าเด็กคนน ข่มจนได้ ทนจวนอันผิงโหว ไม่ใช่ทให้ซูจวซอ
ี
ี

ี

ื
ิ

มาก่อเรื อง นางต้องจัดการกับซูจวซอในทีลับดกว่า

ขณะออกมาจากเรือนของนางฟาง ซูจวซอคร่นคิดตลอด
ุ

ิ
ื
เวลา จู่ๆ นางก็เดินช้าลง ออกคําสัง “จอหลาน ต่อไปเจ้า

ื

ื

กับจอซูต้องระวังหน่อย สนใจรอบข้างให้มาก อาสะใภ้







27

ื
ี
ไม่ยอมเลิกราง่ายๆ คงจะลงมออก”










ี
ื
คําพูดน จอหลานได้ยินแล้ว นางเข้าใจความหมายของซู


ื
ิ
จวซอด จึงพยักหน้ารับ “ข้าเข้าใจ คุณหนูก็ต้องระวัง
ี
ด้วย”











ี

ร่งขึ นเรื องทซูเหม่ยเสียนโวยวายทหน้าประตูวังก็กระจาย

ุ
ี
ื
ไปทัวเมอง











ซูเหวินร้สึกอับอายขายหน้ามาก จากนั นเหตุการณ์ก็เปน
ู
็

ิ
ื
ไปอย่างทซูจวซอคาด ซูเหวินลงโทษซูเหม่ยเสียนด้วย

ี

การให้คุกเข่าอยูแต่ในศาลบรรพชน ไม่อาจตัดใจลงโทษ
่


ุ
รนแรง แต่เปนครั งแรกทเขาลงโทษซูเหม่ยเสียน
็
ี







28

ิ
ื


ไทเฮาทรงรับสังให้ซูจวซอเข้าเฝ้าจริงๆ ให้นางเข้าวังใน
วันร่งขึ น นางฟางจึงส่งผ้าชั นดและเครื องประดับมาให้ซู
ุ
ี



็
ื
ี

ื
ี

ิ
จวซออย่างทไม่เคยทํามาก่อน ทั งหมดน เปนการทําเพอ
ให้ไทเฮาทอดพระเนตร









ื
ื

ี
ิ
ซูจวซอพาซูเหลียงอินและจอหลานเอาผ้าไปทร้านตัด

เย็บ และถอโอกาสดูว่ามเสื อทเหมาะสมหรือไม่
ี
ื
ี
นางอยากซ อชุดสําเร็จรป
ื
ู








ี
ี
ซูเหลียงอินลองเสื อผ้าในร้านตัดเย็บอย่างดอกดใจ ส่วน

ซูจวซอแค่มองผ่านๆ

ิ
ื














29

ื
ี

นางยนทหน้าต่าง จู่ๆ ก็เห็นเงาคนทคุ้นเคยเดินผ่านข้าง

ี

นอก กู้หลียวนนันเอง










เขากอดเด็กสาวคนหนึ งไว้พลางก้มหน้าพูดคุยหัวเราะ ดู




็
ิ
ี

จากการแต่งตัว เปนผู้หญงทเห็นในเรือวันนั น







ครั งก่อนตอนอยูในเรือ นางไม่เห็นรปร่างหน้าตาของเด็ก
ู
่


ี
สาวอย่างชัดเจน คราวน เห็นชัดแล้ว สวมเสื อสีเขยว
ี

มรกต หน้าตาสะสวย เปนลูกสาวคนสวยของครอบครัว
็



ชั นล่าง





























30

ี

ตอนท 55 น่าสมนํ าหน้าหรือไม่



























31

็
็
“ได้ข่าวว่าคุณชายจวนสกุลกู้เปนคนเจ้าชู้ เปนความจริง


ทเดยว แม่นางคนน กล้าโอบกอดคุณชายกลางถนน ไม่ร้ ู
ี
ี
ี
ว่าเปนลูกสาวบ้านไหน”
็











ื
่
ื
ิ
ซูจวซอเห็นผู้จัดการร้านยนอยูข้างหลังตน จึงถามขึ น

อย่างจงใจ












่
ี
ิ
นางอยากดูว่าผู้จัดการร้านร้จักผู้หญงทอยูในอ้อมกอด
ู
ื
ของกู้หลียวนหรือไม่ แม้กู้หลียวนจะเข้าใจผิดและถอ


็
็
ู
นางเปนศัตร แต่เขาก็เปนลูกชายของนาง เรื องของกู้หลี

ยวน ซูจวซอจึงใส่ใจเปนพิเศษ

็
ื
ิ







ื

ี
ิ
“ผู้หญงดๆ มหรือจะใจกล้าอย่างน เมอสองวันก่อนข้า
ี
ี




32

ี

ี
ื
่
เห็นแม่นางคนน ทหมูบ้านหวงเฉานอกเมอง ตอนนั นนาง
่
อุ้มเด็กเล็กอยูกับชายหนุ่ม ดูเหมอนว่าจะเปนแม่คนนาน
ื
่
็
ิ
แล้ว” ผู้จัดการสีหน้าดูแคลน “ผู้หญงคนน คงอยากจับ
ี


คนรวย หน้าไม่อายจริงๆ ”











ี
ิ
ซูจวซอตะลึง กู้หลียวนไร้คุณธรรมเพยงน เชยวหรือ ถึงได้
ี
ื
ี

ู
ี
ี
ี

ิ
ไปยุงกับหญงทมสามแล้ว พอคิดได้อย่างน นางก็ร้สึก
่
ี
่
หดหู







ผู้จัดการเห็นสีหน้าซูจวซอผิดไปจากเดิม จึงนึกสงสัย แม่
ิ
ื

นางคนน ก็รักคุณชายใหญจวนสกุลกู้อย่างนั นหรือ
ี
่









่
แต่มิใช่เรื องแปลก คุณชายใหญจวนสกุลกู้หน้าตาหล่อ









33

ิ
ี
ื
เหลา จวนสกุลกู้โดดเด่น ในเมองหลวงมผู้หญงไม่น้อยท ี

อยากแต่งเข้าจวนสกุลกู้











ื

ิ
ซูจวซอออกจากร้านตัดเย็บเสื อผ้า เตรียมขึ นม้า ทันใด

ี
นั นก็มคนเรียก










ื
ิ

ซูจวซอเหลือบตาขึ นมอง เห็นกู้เฉนหรงแต่ไกล เขาถอพัด
ื
ิ
ในมอ สวมชุดคลุมยาวสีม่วง ท่วงท่างามสง่า ดึงดูดสาย
ื


ี

ตาของสตรีทผ่านไปมา เขาไม่ได้มองคนอน เดินรี เข้ามา
ื


หาซูจวซอ
ื
ิ









ี

“พรอง”













34

ิ
ี
ซูเหลียงอินพอเห็นกู้เฉนหรงก็ร้องเรียกอย่างดใจ


ี
ิ
็

ิ
นางอยากให้กู้เฉนหรงเปนพเขย พอเห็นกู้เฉนหรงจึง
็
นอบน้อมเปนพิเศษ










ิ
กู้เฉนหรงพยักหน้าให้ซูเหลียงอิน “เหลียงอิน เจ้ากลับ


จวนก่อน สายๆ ข้าจะพาซูจวซอกลับไป”

ิ
ื









“อ้อ ได้”












ี
ิ
ซูเหลียงอินรับคําทันทโดยไม่ถามซูจวซอ นางหันมาหลิ ว
ื


ตาให้ซูจวซออย่างซุกซน แล้วบอกคนรถให้รีบไป
ื
ิ









ิ
ี

“เจ้าเด็กน” ซูจวซอขมวดคิ ว ซูเหลียงอินสนทสนมกับกู้
ิ
ื


35

ื

ิ
เฉนหรงตั งแต่เมอไร









ิ
ี
็
กู้เฉนหรงอารมณ์ดเปนพิเศษ อดหัวเราะไม่ได้ ซูเหลียง
ื
ิ

ี


ู
อินน่ารัก น่ารักกว่าซูจวซอซึงหน้าตาบูดบึ งไม่ร้กเท่า แต่
ิ

ื
่
เขากลับชอบเข้ามาอยูต่อหน้าซูจวซอ น่าสมนํ าหน้าหรือ
ไม่










ิ
กู้เฉนหรงคิด











“คุณชายกุ้ยจะทําอะไรหรือ”












“วันน ไม่เห็นหน้า คิดถึงเจ้าหนักหนา เมอได้มาพบเจ้า
ี
ื

จึงอยากบอกเล่าเรื องราวความหลัง”







36