หวนแค้นชะตารัก เล่ม1

ี
่
ื
ิ

หลังอาหาร ซูจวซอก็บอกลา ขณะทอยูหน้าประตูจวน
ื

ี

ก็เจอกู้จอหยวนซึงกําลังกลับจวนพอด






เขาสวมเสื อคุลมยาวสีนํ าเงน เขาอายุเพิงสิบแปดปท่า
ิ

ี
ื
ทางร่าเริง พอเห็นซูจวซอ เขาก็ทําท่าประหลาดใจ รีบ

ิ


ื
ิ
ิ

ื
เข้ามาทักทายซูจวซอ “จวซอ เจ้ามาได้อย่างไร”





ิ
“ท่านอาชวนข้ามากนอาหารทจวน” พูดจบก็ทําท่า

ี

ื
ี

ื

เหมอนน้อยใจ “พจอหยวน ข้าไปก่อนล่ะ”






ิ

“เอ่อ...จวซอ...” กู้จอหยวนร้สึกว่าซูจวซอมอะไรปด
ิ
ี
ื
ื


ื
ู
ิ
่
ี
็
บังตนอยู จึงรีบตามไป “เจ้าเปนอะไรไป มคนรังแกเจ้า

59

หรือ”











ื

ิ
ซูจวซอสันหัว “ไม่มใครรังแกข้า เพยงแต่ว่าวันหลังข้า
ี
ี

ื
ี

คงพูดคุยกับพจอหยวนไม่ได้แล้ว จะได้ไม่ทําให้ท่านอา
ี

ื

ไม่พอใจ ขอร้องพจอหยวน วันหลังเจอข้าก็หลบไปก่อน
็
ี
แม่ข้าสุขภาพไม่ด ข้าไม่อยากให้ท่านแม่เปนห่วง”










ื

ื
พูดจบซูจวซอก็รีบขึ นรถม้า กู้จอหยวนยนอยูกับท เมอ
่
ี

ื
ิ
ื

่
ื
ิ
ก่อนกู้เฝนไต้เคยเตอนเขาไว้ไม่ให้เขาไปมาหาสูกับซู

ี
ิ
ื
ื

จวซอ นึกไม่ถึงว่าซูเหมยจะทําเช่นน เหมอนกัน
ื

ู
กู้จอหยวนร้สึกไม่พอใจ รีบเข้าไปในเรือนของซูเหมย ซู


ื
๊

เหมยเพิงให้คนยกอาหารบนโตะออกไป พอเห็นกู้จอ
หยวนกลับมาก็รีบเข้าไปหา สีหน้ายิ มแย้มด้วยความรัก





60

ื

“จอหยวน กลับมาแล้วหรือ”









ิ

ื
“ท่านแม่ ไฉนท่านแม่ต้องทําให้จวซอลําบากใจด้วย

ท่านแม่เปนคนใจกว้างและร้จักเอาใจคนมาตลอด เหตุ
ู
็


ิ

ิ

ื
ื
ใดถึงทํากับจวซอเหมอนเฝนไต้ทํา นางทําอะไรผิดหรือ
แค่แข่งขม้ายิงธนูชนะพีรองมิใช่หรือ นางไม่ได้ทําอะไร

ี


เสียหาย เราเก่งสู้เขาไม่ได้จริงๆ เฝนไต้เกอบทําให้จวซอ
ิ
ิ
ื
ื

ิ
ตาย ท่านแม่ยังเรียกจวซอมาทจวนให้ลําบากใจ ทําเกน
ี

ื
ิ

ไปจริงๆ”










ซูเหมยนึกไม่ถึงว่ากู้จอหยวนเพิงกลับมาถึงจวนก็ซักไซ้
ื
ื

ิ

ื

ื
ไล่เลียงตนเพอซูจวซอ ก่อนหน้าน นางถูกซูจวซอเยาะ
ี
ิ
ี
ื
ิ
เย้ยยังพอทนได้ แต่ตอนน พอเห็นลูกชายปกป้องซูจวซอ

ี
ถึงขนาดน ซูเหมยก็อดรนทนไม่ไหว รอยยิ มบนใบหน้า



61

ี
ิ
เลือนหายไปทันท “แม่ทําให้จวซอลําบากใจอย่างไร แค่
ื
ิ
ี

ชวนนางมากนอาหารทจวนเท่านั น”








“ข้าไม่ใช่เด็กสามขวบ ท่านแม่ไม่ต้องหลอกข้า ท่านแม่




ู
ื

ิ
ร้สึกว่าจวซอแย่งตําแหน่งชนะเลิศของสกุลกู้ไม่ใช่หรือ

ื
็
ท่านแม่กลายเปนคนใจแคบตั งแต่เมอไร”








ื
ิ
ื


“เจ้าเชอคําพูดของซูจวซออย่างนั นหรือ”




































62

ี

ตอนท 69 ความคิดของซูเหมย























ี

ื
ื

ิ
“จวซอไม่ได้พูดอะไรกับข้า ข้าเชอสิ งทข้าเห็นกับตาเท่า


63

ื
ิ
ี
่

นั น วันหลังถ้าท่านแม่รังแกจวซออก ข้าจะไม่อยูเฉยแน่
ขอตัวกลับห้องก่อน”











ื

พูดจบกู้จอหยวนก็ออกไปจากเรือนของซูเหมย








๊

ั
ซูเหมยโกรธจัดจนแทบจะล้มโตะ กู้จอเหยยนเคยเชอฟง
ื

ื
ี

ี
มาตลอด นเปนครั งแรกทเขาพูดกับนางด้วยนํ าเสียงเช่น
็

ี
ี
น









พอเห็นซูเหมยโกรธ หงเหลียนซึงอยูข้างๆ ก็ปลอบซูเหม
่

ย “ฮูหยินอย่าโกรธเลย คุณชายสามอายุยังน้อยถึงได้





ื
ถูกคุณหนูซูยุแยง แม่ลูกหัวใจเชอมโยงกัน คุณชายสาม


คงเข้าใจความตั งใจของฮูหยิน”











64

ี
ี
ิ
ิ

“เด็กคนน ใจดเกนไป ถ้าเขาใจแข็งอย่างเฝนไต้คงไม่พูด
อย่างน จนใจจริงๆ คนเปนแม่อย่างข้าก็ได้แต่ช่วยปูทาง
ี
็


ให้เขา”











ซูเหมยมลูกชายคนเดยวคอกู้จอหยวน จึงฝากความหวัง
ี
ี
ื
ื

ทเขา ตั งแต่เล็กนางก็รักกู้จอหยวนมาก ข้าวของทให้เขา

ี

ื

ี
ี
็
ี
ล้วนแต่เปนของดทสุด นึกไม่ถึงว่าสุดท้ายเขาจะกลาย

็
ี
ี
เปนคนใจกว้างใจดอย่างน






ี

นมิใช่ความตั งใจเดิมของซูเหมย









กู้หลียวนเหลวไหลไม่อาจคาดหวังได้ นางกลับไม่ห่วง











65

อะไร










ิ
ี

็
ี

เวลาน คนทนางกังวลทสุดกลับเปนกู้เฉนหรง เด็กคนน ี
ี
แม้เปนลูกบุญธรรมของนาง แต่เก่งทุกเรื อง ความคิดก็
็
ื

่
ลุมลึกกว่ากู้จอหยวนอย่างชัดเจน








ตอนแรกนางรับเลี ยงกู้เฉนหรงก็เพอวันหลังเขาจะได้ช่วย

ิ
ื

เหลือกู้จอหยวน นึกไม่ถึงว่าพอโตขึ น ความคิดของกู้
ื


ิ
เฉนหรงกลับยากจะคาดเดา










ิ
ี
อกทั งกู้เหยยนยังมอบหมายงานสําคัญให้กู้เฉนหรงทํา
ี

่
ู
มากขึ นเรื อยๆ ทําให้นางร้สึกไม่สบายใจอยูลึกๆ กลัว


ื
ว่ากู้เฉนหรงจะชงตําแหน่งโหวจากกู้จอหยวน เช่นน ก็
ิ
ี
ิ
ู
็
เท่ากับเลี ยงเสือไว้เปนภัยต่อตนเอง ถ้าร้ตั งแต่แรกว่าจะ




66

่
ี
ี
ี
ิ
มเรื องยุงยากอย่างน นางไม่มวันรับเลี ยงกู้เฉนหรงแน่






ิ
ตอนแรกนางรับเลี ยงกู้เฉนหรงเพราะเห็นว่าเขาฉลาด





ื
ี
ี
ี
อยากอาศัยเด็กคนน มาทําให้ตนมทยนมันคงในจวน
สกุลกู้ นึกไม่ถึงว่าสวรรค์จะส่งลูกแฝดมาให้นาง










เรื องราวในโลกล้วนยากจะคาดเดา










็
“ฮูหยินกังวลเรื องคุณชายใหญหรือ เขาเปนคนทฮูหยิน
่
ี

เลี ยงมานะเจ้าคะ”











“แล้วอย่างไร เขาไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของข้า คนเราร้หน้าไม่ร้ ู
ู



ี
ู
ใจ ใครจะร้ว่าเขาคิดอะไรทไม่สมควร เวลาน เขาสูญเสีย

ี





67

ื
ความทรงจํา ถ้าวันใดวันหนึ งเขาฟนความจําได้ เจ้าว่า


็
จะเปนอย่างไร”










ี
ิ
เวลาน ซูเหมยไม่พอใจกู้เฉนหรงมากขึ นเรื อยๆ เพยงแต่
ี
ิ
ิ
กู้เฉนหรงไม่ได้ทําอะไรเกนเลย นางเองก็เดาใจเขาไม่ถูก



ื

ี
อกอย่างกู้จอหยวนยังเด็กอยู นางต้องรอดูการเปลยน
ี
่
ี
แปลงอย่างเงยบๆ








“ฮูหยินอย่าวิตกไปเลย โดนพิษนั นไปแล้ว ชาติน เขาฟน
ี

ื


ความจําไม่ได้แน่”










ิ
ี
ื


ซูเหมยพยักหน้า ไม่เอ่ยเรื องน ต่อ วันน ทเรียกซูจวซอมา
ี
ี
เดิมทคิดว่าจะเล่นงานให้หนัก นึกไม่ถึงว่ากลับถูกเจ้า
ี

ี

ี

เด็กนยัวจนโมโห นางอยากดูว่าเจ้าเด็กททําให้คนใน

68

่
จวนอันผิงโหวโกรธจะอยูอย่างไร










ี

ื
ถ้านางฟางรับมอกับเจ้าเด็กนไม่ได้ ถอว่าไม่เอาไหน
ื
จริงๆ











ี

ื

ื
เรื องทเหลือยกให้นางฟางไปจัดการ เพอไม่ให้กู้จอ

ื
ิ

หยวนหลงเชอมากขึ นเรื อยๆ นางต้องให้เฝนไต้จัดการ
ิ
ื

หมั นหมายให้ซูจวซอ








ิ

ี
เดิมทนางคิดว่าจะให้ซูจวซอแต่งกับกู้หลียวน แต่พอเห็น
ื

ื

ิ
ื
ี
กู้จอหยวนปกป้องซูจวซอ นางจึงล้มเลิกความคิดน ไป
เพอไม่ให้กระทบต่อความสัมพันธ์แม่ลูก นางจะให้กู้เฝน
ิ
ื


ื
ิ
่

ไต้จัดการเลือกคูให้ซูจวซอ







69

ื


ิ
หลังจากขึ นรถม้าแล้วสมองของซูจวซอก็เริมสับสน ไม่
ิ
อาจลบภาพทกู้เฉนหรงจูบนางออกไปได้ ภาพน มักจะ

ี
ี
ื
ื



ิ
ปรากฏขึ นมาเบ องหน้านางเสมอ ซูจวซอยิงคิดยิงโมโห
ิ
ื
กู้เฉนหรงคนเจ้าชู้ยักษ์ ถอโอกาสรังแกนาง








ิ
กู้เฉนหรงก็เปนบุคคลอันตรายเช่นกัน วันหลังอย่าทําให้
็

ี
เขาโกรธดกว่า จะได้ไม่ถูกเขารบกวนจนเสียแผน










ซูเหมย ละครเริมต้นขึ นแล้ว เจ้าเตรียมตัวเรียบร้อยหรือ





ยัง










ี

ื
ื
พอนึกถึงตอนน มุมปากของซูจวซอก็เผยรอยยิ มเยอก
ิ






70

เย็น



















































































71

ี

ตอนท 70 ไทเฮาทรงทดสอบ





















ุ
ื
ิ

ร่งขึ นซูจวซอเข้าวัง








นางกํานัลพาไปยังวังหย่งโซ่ว











่

ี
ี
เสิ นไทเฮาประทับนังอยู ในห้องจุดไม้จันทน์ ทันททก้าว
เข้าไปในห้องก็ได้กลิ นหอมรวยรินของไม้จันทน์










ิ

ซูจวซอถวายบังคมเสิ นไทเฮาอย่างนอบน้อม เสิ นไทเฮา
ื


ื
ิ
ิ

ื
พอทอดพระเนตรเห็นซูจวซอก็แย้มพระสรวล “จวซอ


72

ิ
ี
เจ้ามาแล้ว คราวน เจ้าเอาใบตงชงมาให้เราหรือไม่”









“พระบัญชาของไทเฮา หม่อมฉันไม่กล้าลืมเพคะ” ซู




ิ

ื

ื
จวซอยิ มเล็กน้อย แล้วหยิบถุงผ้าจากอกเสื อยนให้
ิ
เพ่ยเอ๋อร์นางกํานัลคนสนทของเสิ นไทเฮา










ิ
ื
เพ่ยเอ๋อร์รับถุงผ้าจากซูจวซอ ไปถวายให้เสิ นไทเฮา








ิ
เสิ นไทเฮาทรงหยิบใบตงชงออกมา สายพระเนตรอ่อน



ิ
โยนลง ราวกับถอนพระทัย “ข้าไม่เห็นตงชงหลายป ี



แล้ว”











“ทจวนของหม่อมฉันมอยูต้นหนึ ง แต่ยังเล็ก ถ้าไทเฮา

ี
่
ี





73

ี

ี
ทรงโปรด ย้ายมาปลูกทวังหย่งโซ่วดไหมเพคะ”








ี
เสิ นไทเฮาโบกพระหัตถ์ “ไม่ต้องหรอก นานทเห็นครั ง




ื

ี

ิ
ื

ี

หนึ งก็พอ ในเมอปลูกทจวนเจ้าก็เอาไว้ทนันต่อ จวซอ

ี
เจ้าหัดขม้ายิงธนูมาจากไหน”



เสิ นไทเฮาตรัสด้วยพระสุรเสียงอ่อนโยน ซูจวซอไม่กล้า

ิ
ื

ี
ี
พลั งปาก หากทูลตอบไม่ด ก็จะเผยให้เห็นว่านางมเล่ห์


เหลียม ตนคงไม่เปนทโปรดปรานอีกต่อไป ไทเฮาคงทรง
็

ี

ทดสอบลองใจ










ี
ี

ี

ื
็
การเปนทโปรดปรานของไทเฮาทําให้นางมทยนในเวลา
ี

ื
ื

ี

น นางต้องการให้ไทเฮาชนชอบนางยิงขึ น เพอจะได้มท ี

ื
ยนอย่างมันคง ไม่เช่นนั นนางก็จะพบอันตรายมาก
74

ี
มายอย่างทุกวันน











ิ
ื
ซูจวซอสีหน้าหมอง ทูลตอบอย่างระมัดระวัง “ไทเฮา

ี
ี
ู

ทรงร้ดว่าท่านป้าของหม่อมฉันชํานาญการขม้ายิงธนู
หม่อมฉันเคยได้ยินท่านพ่อกับท่านแม่พูดถึงท่านป้า แม้




ื
ไม่เคยเห็นท่านป้า แต่ก็ถอท่านป้าเปนแบบอย่าง ตั งแต่
็

ี

เล็กหม่อมฉันก็สนใจขม้ายิงธนูมากเพคะ แต่ไม่มโอกาส
ี

ฝก จนกระทังวันหนึ งหม่อมฉันเจอคนในยุทธภพ เขา
ึ



ี
็
เห็นว่าหม่อมฉันท่าทางด จึงรับหม่อมฉันเปนศิษย์ ฝกข ี
ึ

ม้ายิงธนู”










ี

ิ
็
“ป้าของเจ้าเปนหญงเก่งอย่างแท้จริง ชํานาญทั งขม้ายิง
ี
ู
ี
ธนู ดดพิณ เล่นหมากล้อม เขยนหนังสือวาดรป ฉลาด

ู
ี
ื
ในการคบหาสมาคม ในเมองหลวงไม่มใครไม่ร้จักนาง




75

ี
เสียดายคนเก่งอายุสั น เจ้ามลักษณะคล้ายป้าเจ้าไม่



น้อย”












พอตรัสถึงซูหลิ ว สายพระเนตรของเสิ นไทเฮาก็ยิงอ่อน


ื
ิ
ี


โยน ไม่ตรัสถามอะไรอก คําตอบของซูจวซอเปนทพอ
็
ี
พระทัยแล้ว









่
ี
ี
“ดูแล้ว หลายปมาน เจ้าอยูข้างนอกคงลําบากไม่น้อย”








“หม่อมฉันได้อยูกับแม่และน้องชายน้องสาว ไม่ร้สึก
ู
่


ลําบากเพคะ”











่
เสิ นไทเฮาตรัสชม “นางหวังร้จักสอนลูก จวซอ เรื องเปา

ู
ิ
ื




76

ึ
ใบไม้ก็ฝกจากอาจารย์ของเจ้าหรือ”










ิ

ื
ซูจวซอพยักหน้า “อาจารย์สอนหม่อมฉันเองเพคะ

ิ
่
อาจารย์ชอบใบตงชงมาก ทุกครั งทเปาใบไม้จะเลือกแต่
ี

่
ิ
็
ใบตงชง เวลาว่างอาจารย์ชอบเปาใบไม้เปนเพลง ทุก

ิ

ี
ครั งทกระหม่อมถามอาจารย์ว่าทําไมชอบใบตงชง
ี
ู
อาจารย์ก็จะยิ ม แต่ไม่ยอมบอกเรื องน ให้หม่อมฉันร้”










็
“อาจารย์ของเจ้าเปนใคร”












พระสุรเสียงของเสิ นไทเฮาเริมตนเต้น ราวกับควบคุม
ื

พระองค์ไม่ได้
















77

ื
ื
ื
ี
็
ิ
เรื องน เปนเหมอนไพ่ใบสุดท้ายในมอของซูจวซอ นางร้ ู


ี

ื
ี
ี
ว่านางสามารถอาศัยเรื องน มาทําให้ตนมทยนมันคงท ี

ี
ี
เสิ นไทเฮา ในงานเลี ยงนางไม่สะดวกททูลเรื องน นางร้ ู
ี
ว่าหลังจากนั นเสิ นไทเฮาจะมพระบัญชาให้นางเข้าเฝ้า
ี
ี

็
อก และเปนไปตามทนางคาด







็
นางไม่อยากใช้อุบายกับเสิ นไทเฮา แต่เวลาน นางจําเปน
ี


ต้องอาศัยความช่วยเหลือจากเสิ นไทเฮา











“อาจารย์ของหม่อมฉันไม่เคยบอกชอ แต่หม่อมฉันร้ว่า
ู

ื

ิ

ี
อาจารย์มาจากอําเภอเวินเซยน แซ่หวัง อาจารย์น วก้อย
ื
มอซ้ายขาด”










ู
็
ิ

ื
เสิ นไทเฮาทรงรับร้แล้วว่าอาจารย์ของซูจวซอเปนใคร

78

ี
นึกไม่ถึงว่าหลายปผ่านไปยังได้ข่าวคราวของเขา เขารับ



็
ิ
็

ิ
ื
ซูจวซอเปนศิษย์ เปนลิขตฟ้าจริงๆ








































































79

ี


ื
ตอนท 71 ยนอย่างมันคง





















เมอทอดพระเนตรเห็นซูจวซอมองดูพระนางด้วยความ
ิ
ื

ื

ู
งุนงง เสิ นไทเฮาจึงร้ว่าพระนางเผลอไป ทรงพระสรวลขึ น


สีพระพักตร์กลับสูปกติ
่











“ช่างบังเอิญจริงๆ อาจารย์ของเจ้าเปนคนบ้านเดยวกับ
็
ี


เรา”











ู
“ไทเฮาทรงร้จักอาจารย์ของหม่อมฉันใช่ไหมเพคะ”












1

ู
“ไม่ร้จัก”











่
“อาจารย์ไม่อยูเปนหลักแหล่ง หม่อมฉันก็ไม่เจออาจารย์
็


ื
ิ
นานแล้ว” ซูจวซอถอนหายใจ










ี
คําอธบายของนาง เปนเหตุผลเพยงพอทจะทําให้เสิ น
ิ
็
ี
ไทเฮาทรงเข้าใจเรื องการขม้ายิงธนูและการเปาใบไม้
่
ี

ของนาง












ี
ั
ื
เรื องน เมอก่อนพระสนมซูเฟยไม่ได้เล่าให้ซูหลิ วฟง แต่ม ี

ื
่
อยูครั งหนึ งขณะทซูเฟยดมเหล้าได้เผลอพูดออกมา


ี
็
ี
ซูหลิ วเปนคนฉลาดจึงเข้าใจทันท และยังส่งคนไปตรวจ

สอบเรื องน ี










2

ี
เมอก่อนซูหลิ วกับซูเฟยแม้คบหาสมาคมกันด แต่ส่วน
ื
่
็
ใหญเปนความสัมพันธ์ด้านการทํางาน ทั งสองยังม ี


ความลับต่อกัน ไม่ถึงขั นเปนสหายร้ใจ นางตรวจสอบ
็
ู

ื

ื

ื
เรื องน เพอกุมหลักฐานไว้ในมอ เผอว่าสักวันหนึ งถ้านาง
ี
ี
กับพระสนมซูเฟยมเรื องขัดใจกัน นางยังมหลักฐานน คุ้ม
ี
ี
กันตัว












ี
นางร้ว่าซูเฟยไม่ได้จริงใจเหมอนทแสดงออกทางสีหน้า
ื
ู
ี
็
ไม่เช่นนั นคงไม่ได้เปนไทเฮา นึกไม่ถึงว่าเรื องน ได้ใช้

ประโยชน์ในเวลาน ี












เสิ นไทเฮาอ่อนโยนต่อนางมากขึ น “ข้ากับเจ้านับว่าม ี











3

ี


ี
วาสนาต่อกัน วันหลังมาหาข้าทนบ่อยๆ”








“หม่อมฉันน้อมรับพระบัญชาเพคะ”











ิ

ื
ซูจวซอทูลขานรับอย่างนอบน้อม นางร้ว่าเสิ นไทเฮาทรง
ู
่
ู
ิ
ื
ื

ี
โปรดคนทสํารวมร้จักรักษากริยา ดังนั นเมออยูเบ องพระ

ิ
พักตร์เสิ นไทเฮา นางจึงระมัดระวังกริยาอย่างมาก







การมาครั งน ความจริงแล้วซูจวซอยังมอกเรื องหนึ ง นาง
ื
ี
ี
ิ
ี

ิ
ต้องชงลงมอก่อนซูเหมย ไม่เช่นนั นอาจจะเกดความยุง
่
ิ
ื
ยาก











ี
ื

ื
เมอเห็นว่าโอกาสเหมาะสม นางจึงทําท่าเหมอนมเรื อง



4

ื
ี

ิ
หนักใจ เสิ นไทเฮาตรัสถามอย่างห่วงใย “จวซอ มอะไร
ั
ในใจก็พูดให้ข้าฟงเถอะ”











ื
ี
ซูจวซอหลุบตา ราวกับว่ามเรื องทยากจะพูดออกมา
ี
ิ







“เจ้ามเรื องลําบากใจอะไรหรือ” เสิ นไทเฮาตรัสถามต่อ
ี











“หม่อมฉันไม่ควรทําให้ไทเฮาทรงเปนห่วง หม่อมฉันม ี
็


ื

ิ
เรื องลําบากใจจริงๆ” ซูจวซอแสดงสีหน้าทุกข์ใจ “เมอ

ื
วานท่านอาให้หม่อมฉันไปหา ท่านอาอยากให้ข้าหมั น



ี
ี
่
หมายกับพใหญ แต่พใหญมคนรักอยูแล้ว ข้าเองก็ไม่ได้

ี
่
่

ี
ี

ชอบพอกับพใหญ ท่านอากระตอรือร้นต่อเรื องน มาก
ื
่
และทูลกับฮองเฮาไว้แล้ว เกรงว่าฮองเฮาจะทรงหมั น






5

ี

ู
หมายให้ข้าแต่งกับพใหญ หม่อมฉันไม่ร้ว่าควรทําอย่าง
่
ี
ไรด”











่
็
“เจ้ากับคุณชายใหญสกุลกู้เปนญาติผู้พผู้น้อง กู้ฮูหยิน
ี
อยากให้ญาติแต่งงานกันก็ไม่มอะไรผิด แต่ถ้าทั งสองไม่
ี


ได้ชอบพอกัน แต่งงานกันไป ก็จะเปนเรื องทุกข์ใจ
็



สําหรับเจ้าทั งสอง ข้าจะไปพูดกับฮองเฮา ไม่ให้หมั น



หมายโดยไม่พิจารณาให้ด รอให้เจ้าชอบพอใครก่อน
ี



ค่อยมาบอกข้า ข้าจะหมั นหมายให้”












่
ิ

ซูจวซอดใจจนระงับใจไม่อยู รีบคุกเข่าลงขอบพระทัย
ี
ื
“ขอบพระทัยไทเฮา ไทเฮาทรงเมตตา หม่อมฉันจะจดจํา



ใส่ใจ”












6

ี
ี
ี
เสิ นไทเฮาแย้มพระสรวล “ดูเด็กคนน สิ ดใจปานน ดูแล้ว
เรื องหมั นหมายคงทําให้เจ้าวิตกมาก รีบลุกขึ นเถอะ!”












“เพคะ”












ี
ื
ซูจวซอลุกขึ นด้วยความพอใจ แสดงความดใจตาม
ิ

สมควร พยายามสะกดอารมณ์ไว้












ื
ิ
ี

ิ
เสิ นไทเฮาทรงโปรดซูจวซอมาก พระนางไม่มพระธดา

็
หลังจากทรงทราบว่าซูจวซอเปนศิษย์ของคนคนนั น จึง
ื
ิ
ี
ิ

ทรงมความคิดทจะให้ซูจวซอมารับใช้ใกล้ชด
ิ
ื

ี







7

ี
็
เสิ นไทเฮาทรงเปนหน บุญคุณคนคนนั น ศิษย์ของเขา


ิ
ื

ี
ี
ู
พระนางย่อมดูแลอย่างด อกทั งซูจวซอเปนคนทร้จักวาง

ี
็
ตัว พระนางทรงโปรดเด็กคนน มาก
ี







๊
ื
ื
เสิ นไทเฮาทรงให้ซูจวซอร่วมโตะเสวยพระกระยาหารม อ
ิ
กลางวัน และทรงพูดคุยกับนางอย่างเพลิดเพลิน











พระโอรสของเสิ นไทเฮาได้ครองบัลลังก์ฮ่องเต้ แม้



ี

ี
พระองค์ทรงกตัญ ู แต่ทรงมเวลาน้อยมากทจะเสด็จมา

เยยมพระนาง
ี












ี
กู้เฝนไต้ปากหวานและอ่อนหวาน มักจะมาเยยมบ่อยๆ
ิ



ื
ี
ื
แต่เมอเทยบกันแล้ว พระนางกลับชอบซูจวซอ ในตัวซู
ิ




8

ี
ี
็
ี

จวซอมอะไรบางอย่างททรงคุ้นเคย บางทอาจเปนเพราะ
ื
ิ
คนผู้นั น











































































9

ี

ตอนท 72 เราแพ้แล้ว























หลังเสวยพระกระยาหารกลางวัน เสิ นไทเฮาทรงพักผ่อน




ิ

ื
ซูจวซอออกจากวังหย่งโซ่ว









การมาครั งน ได้อะไรมากมาย อย่างน้อยก็ช่วยยับยั งเรื อง
ี


ิ


ิ
การหมั นหมาย ถ้ากู้เฝนไต้มพระบัญชาจริงๆ ซูจวซอ
ี
ื
็
ื

ี
เวลาน ไม่อยูในฐานะทจะขัดขนได้ กู้หลียวนเปนลูกชาย
่
ี
ี
ของนาง นางย่อมไม่อาจให้เรื องเหลวไหลอย่างน เกดขึ น
ิ
แน่















10

ี
ขณะเดินทางผ่านอุทยานอว ฮวาหยวน ไกลออกไปเห็น




ี
ี
ี
เงาคนสีเหลืองสด ในพระราชวังมบุคคลเดยวเท่านั นทใส่
สีน ได้ นางรีบหลบข้างทาง เฟงอวินหล่างเสด็จเข้ามา
ี

ิ

ใกล้ นางคุกเข่าถวายบังคม











ิ

ิ

ื
่
ื

เฟงอวินหล่างทรงหยุดอยูเบ องหน้าซูจวซอ พระสุรเสียง
นุ่มนวลเปนพิเศษ “ลุกขึ นเถอะ!”
็







ี
ี

ิ
เฟงอวินหล่าทรงมพระบารมสูงส่ง สง่างาม ทรงครอง


ื
ื
ี
บัลลังก์เมอสามปก่อน ไม่โหดเ**◌้ยมเหมอนฮ่องเต้องค์


ก่อน ซึงให้มการลงทัณฑ์อย่างโหดร้าย เฟงอวินหล่าง
ิ

ี

ี
็
ทรงเปนฮ่องเต้ททําให้บ้านเมองเจริญ นํ าพระทัยกว้าง
ื
ี
ขวางสุขุมรอบคอบ หลังครองราชย์ได้โปรดให้มการยก



เลิกภาษ ทรงรักราษฎรเหมอนลูก ทรงเปนทเคารพรัก
ื
็
ี
ี


11

ของประชาชนแคว้นเว่ย












ื
่

ิ

ซูจวซอลุกขึ น แต่ยังคงหลบอยูข้างทาง รอให้เฟงอวินห

ิ
ล่างเสด็จไปก่อน










ี
ี

แต่เฟงอวินหล่างยังไม่มทท่าว่าจะเสด็จ ทรงอารมณ์ด ี
ิ
ื

เปนพิเศษ พระเนตรฉายแววชนชมอย่างไม่ปดบัง “ได้ยิน
ิ
็
ื
มาว่าพระมารดาชอบเจ้ามาก คุณหนูซู เมองหลวงไม่


ื

ี
ปรากฏมผู้หญงอย่างน นานแล้ว เมอก่อนพระมารดากับ
ี
ิ
ี
ป้าของเจ้าเคยคบหาสมาคมกัน จึงไม่แปลกททรงชอบ



เจ้า”











ิ
“ฮ่องเต้ทรงชมเกนไป หม่อมฉันมิบังอาจ ได้รับพระ









12

็
เมตตาจากไทเฮา เปนวาสนาของหม่อมฉันเพคะ”











ิ

ื

็
ซูจวซอนอบน้อมเปนพิเศษ แต่ก็ไม่แสดงความต้อยตํา
แสดงกริยาไม่มากหรือน้อยเกนไป
ิ
ิ









“คุณหนูซูเล่นหมากล้อมเปนหรือไม่”
็











“พอเล่นได้บ้างเพคะ”











็
“ถ้าเช่นนั นมาเล่นกับเราสักกระดานได้ไหม ยังเปนคํา



เดิม ถ้าเจ้าเอาชนะเราได้ เราจะให้เจ้าทําตามความ



ปรารถนาข้อหนึ ง แต่ถ้าเจ้าแพ้ เจ้าก็ต้องรับปากเราเรื อง




หนึ ง ได้หรือไม่”







13

“หม่อมฉันรับพระบัญชาเพคะ”














ี
ื

ิ

ิ
ซูจวซอรับคํา ครั งก่อนตอนแข่งขม้ายิงธนูเฟงอวินหล่าง
ี

ิ
ู
ิ
ไม่ได้ทรงลําเอยงเข้าข้างกู้เฉนหรง นางจึงร้ว่าเฟงอวินห

ล่างมิใช่นํ าพระทัยคับแคบ แม้นางชนะแต่เฟงอวินหล่าง
ิ


ก็ไม่ทําให้กู้เฉนหรงเสียใจ กลับให้เขามองนางเสียใหม่
ิ







ิ
เฟงอวินหล่างเปนฮ่องเต้แคว้นเว่ย ถ้าได้รับความชนชม


็

ื
จากพระองค์ ย่อมเปนเรื องดทสุดสําหรับนาง

ี
็
ี






ี


ิ

พระทัยของเฟงอวินหล่างทรงคิดง่ายๆ การแข่งขันขม้า

ิ


ยิงธนูเมอครั งก่อนซูจวซอชนะกู้เฉนหรง เฟงอวินหล่าง
ื

ิ
ิ
ื
14

ิ
ี

ทรงร้ความสามารถทแท้จริงของกู้เฉนหรง พระองค์จึง
ู

ิ
อยากทอดพระเนตรซูจวซอว่ายังมความสามารถอะไร
ี
ื

ิ
็
ื
ี
อก จึงตรัสชวนซูจวซอมาเล่นหมากล้อม เพราะเปนเรื อง

ี
ทพระองค์ทรงชํานาญทสุด ไม่เคยคาดว่าพระองค์จะแพ้

ี









ิ

หลังจากซูจวซอรับปากแล้ว เฟงอวินหล่างทรงให้คนไป
ื
ิ
จัดการ การแข่งขันหมากล้อมจึงจัดขึ นทอุทยานอว ฮวา
ี
ี

หยวน












ื
ิ

เฟงอวินหล่างทรงหมากสีดํา ซูจวซอเล่นหมากสีขาว


ิ
ื
่

นางกํานัลคอยเฝ้าอยูห่างๆ ไม่อนุญาตให้คนอนเข้า
มารบกวนใกล้ๆ


















15

ี
ื
ิ

ซูจวซอเล่นอย่างตั งอกตั งใจ เดิมทเฟงอวินหล่างไม่ได้ใส่
ิ

ื
ิ

พระทัยซูจวซอนัก ทรงคิดว่าพระองค์ต้องชนะอย่างแน่
นอน











ิ
ื

ู
แต่พอวางหมากไปแล้วพระองค์จึงทรงร้ว่าซูจวซอไม่ใช่
พอเล่นได้บ้าง แต่ชํานาญอย่างมาก จึงไม่กล้าประมาท




ทรงตั งสมาธแข่งกับซูจวซออย่างจริงจัง
ิ

ิ
ื








ิ

ิ
ซูจวซอนึกไม่ถึงว่าทักษะการเล่นหมากล้อมของเฟงอ
ื

่
ี

ี
็
วินหล่างจะสูงปานน เปนครั งแรกทได้ต่อกรกับคูต่อสู้
อย่างแท้จริง นางชอบแข่งกับยอดฝมอมาตลอด เปน
ี
็
ื
ความร้สึกทสบายใจเปนพิเศษ
ู
็

ี














16

ี
ี
ี
่
ทั งสองไม่มใครกล้าประมาทอกฝายหนึ ง อุทยานอว ฮวา
หยวนเงยบสงัด มเสียงลมพัดเปนครั งคราว นอกจากน ก็
็
ี
ี
ี
มแต่เสียงวางหมากของทั งสอง
ี











ี
กระทังฟ้ามด หมากตาน ก็ยังไม่ยุติ แต่พอจะมองออกว่า
ื

ใครแพ้ใครชนะ












เฟงอวินหล่างทรงวางหมากสีดําในพระหัตถ์ลง ยุติการ
ิ


ี
แข่งขันตาน “เราแพ้แล้ว”











ิ


แม้ทรงแพ้ แต่เฟงอวินหล่างก็ทรงแพ้อย่างเต็มพระทัย









ี
ี
ิ
พระองค์ทรงนึกไม่ถึงว่าผู้หญงจะมพลังปานน วางหมาก




17

ื
ี
็
กดดันอย่างหนัก มอํานาจเหนอธรรมดา แม่นยําเปน

พิเศษ สามารถกดดันพระองค์จนหมดหนทาง แม้ดิ นรน



ี
ได้อกระยะหนึ ง แต่จุดจบก็มาถึง เพยงแต่ว่าจะแพ้เร็ว
ี


หรือช้าเท่านั น



































































18

ี
ตอนท 73 คําตรัสชมของฮ่องเต้























“หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ”












ื

ซูจวซอยิ ม ดวงตาฉายแววมันใจในตนเองออกมาแวบ
ิ

หนึ ง












ื



ี
็
การแข่งขันหมากล้อมเปนเรื องทนางเชอมันในตัวเอง
มาก










19

ึ
็
่
ึ
ื
เมอก่อนพ่อนางทุมเทฝกนางเปนพิเศษ นางเองก็ขยันฝก
อกทั งเฉลียวฉลาด ฝมอการดดพิณเล่นหมากล้อมเขยน
ี
ี
ื
ี
ี
ู
ี

ื
หนังสือวาดรปถึงระดับอาจารย์ การขม้ายิงปนก็เช่นกัน
แม้แต่เรื องการเย็บปกถักร้อยนางก็ทําได้ด ในเมองหลวง
ี
ื
ั
ี
ไม่มใครสู้นางได้











ื

ี
เวลานั นซูหลิ วมชอเสียงเลองลือ ลูกหลานตระกูลใหญ ่
ื

นับไม่ถ้วนหลงรักนาง หลังจากนางเสียชวิต ผู้คนจํานวน
ี


ู
มากร้สึกเสียดาย











“คุณหนูซู เจ้าเปนคนแรกทเอาชนะเราได้” เฟงอวินหล่าง

็
ี
ิ

ิ
ทรงยกพระอังคุฐ(น วหัวแม่มอ) พลางแย้มพระสรวล
ื

“คนใกล้ชดเราบางคนก็ไม่เก่ง บางคนก็ไม่กล้า หลายป ี
ิ




20

ี
ู
มาน เราไม่เคยแพ้ เจ้าทําให้เราเข้าใจความร้สึกแพ้ กล้า


หาญจริงๆ ไม่เลวเลย”











“หม่อมฉันก็โชคดเพคะ ชนะอย่างหวุดหวิด”
ี











ื
ู
“วันหลังค่อยมาแข่งกันใหม่ เมอคร่เรารับปากเจ้า ถ้าเจ้า

ชนะจะให้เจ้าตามความปรารถนา เจ้ามความปรารถนา
ี



อะไร”












“หม่อมฉันขอเก็บความปรารถนาไว้ก่อนได้ไหมเพคะ”











ิ

เฟงอวินหล่างทรงตกตะลึง จากนั นก็แย้มพระสรวล “ได้


อยูแล้ว รอเจ้าคิดได้เมอไร ก็มาหาเรา ฟ้ามดไม่ร้ตัวเลย
ื
ู
่
ื



21

ิ
ประตูวังปดแล้ว หวังคัง เจ้าพาคุณหนูซูออกไปจากวัง”











“พ่ะย่ะค่ะ ฝาบาท”
่










ื
ิ

หวังคังทูลขานรับ จากนั นแล้วถอโอกาสแอบมองซูจวซอ
ื
ิ

ี

เขาถวายการรับใช้ใกล้ชดเฟงอวินหล่างมาหลายป เข้า
ิ

ี
็
ิ



ี
ิ
ี
ใจพระนสัยของพระองค์ด นเปนครั งแรกทเห็นเฟงอวินห
ล่างทรงชนชมผู้หญง ดูแล้วแม่นางคนน ต้องมอนาคต
ี
ี
ิ
ื

ไกลแน่





“หม่อมฉันทูลลาเพคะ”












ซูจวซอน้อมคารวะ แล้วตามหวังคังออกไป
ื
ิ





22

ิ

ี

เฟงอวินหล่างทรงให้เก็บกระดานหมากล้อม ขันทน้อย
่
เข้ามาทูลถามใกล้ๆ “ฝาบาทจะเสด็จวังเว่ยยางหรือไม่



พ่ะย่ะค่ะ”












ี
“ไม่ละ กลับวังเจ ยนจางกงก่อน!”










ื



ิ
ี
เดิมทเฟงอวินหล่างทรงวางแผนจะไปหากู้เฝนไต้ แต่เมอ
ิ

ทอดพระเนตรเห็นฟ้ามดแล้ว จึงทรงยกเลิก ทรงเล่น
ื
หมากล้อมตลอดทั งบ่าย ยังต้องรีบเสด็จไปทรง




งานราชการ











วังเว่ยยาง









23

ี
ี

ู
ิ
กู้เฝนไต้ทรงร้ข่าวแล้ว เวลาน ไม่มคนนอก พระนางเองก็
ิ
ไม่อยากปดบังพระอารมณ์ สีพระพักตร์บึ งตึง พระหัตถ์


๊
ทั งสองกําแน่น ทรงทุบโตะอย่างแรง “ซูจวซอนางปศาจ
ิ
ื
ี

ิ
่
หมาจ งจอกมาทอดไมตรีให้ฝาบาท”









่
ี
“ฮองเฮา ฟ้ามดแล้ว ฝาบาททรงมพระบัญชามาว่าไม่
ื

เสด็จแล้ว ฮองเฮาเสวยพระกระยาหารก่อนเถอะเพคะ!”













อซ่านหัวหน้านางกํานัลคนสนทของกู้เฝนไต้ยนอยูข้าง
ิ
ี
ิ
่
ื
ิ

ู
ี
หลัง ทูลอย่างระมัดระวัง นางร้ว่ายามน กู้เฝนไต้ทรงหงุด

ิ
หงดอย่างยิง













24

“ยกกลับไป ข้าไม่หิว”












ี
ี
ิ

กู้เฝนไต้ทรงพิโรธ เวลาน ไม่มใจจะเสวย








ื
ิ
ิ


เมอทรงนึกถึงภาพซูจวซอเล่นหมากล้อมกับเฟงอวินห

ื
ื
ล่างตลอดบ่าย พระนางก็พิโรธจนแทบจะสังหารซูจวซอ
ิ

พระเนตรของพระนางฉายแววแค้นแวบหนึ ง “จะปล่อย


ี
ุ
ิ
ให้ซูจวซอทําอย่างน ต่อไปไม่ได้ พร่งน ข้าจะหมั นหมาย

ี
ื
ู
ให้นาง ข้าร้ว่าผู้หญงคนน ไม่ธรรมดา ช่างเจ้าเล่ห์เจ้ากล
ิ
ี
จริงๆ”












“นางชอบคุณชายสามไม่ใช่หรือเพคะ”















25

ิ
ื
ี

อซ่านนึกถึงคําพูดครั งก่อนของซูจวซอ จึงทูลถามด้วย
ความสงสัย











“นางแค่พูดให้ข้าสับสนเท่านั นเอง












ิ
ื
ิ
ิ
ิ
ื
ิ

ซูจวซอไม่เหมอนกู้ชงเฉง กู้ชงเฉงรับมอได้ง่าย ซูจวซอม ี
ื
ื

ิ

ี
ิ
ความคิดลํ าลึกกว่ากู้ชงเฉง ดูจากทนางใช้เวลาสั นๆ แต่
ิ
สร้างเรื องขึ นมากมาย คงวางแผนมานานแล้ว ข้าไม่
อยากให้โอกาสนาง”









“ถ้าฮองเฮาหวันเกรงซูจวซอ ส่งคนไปสังหารนางโดยตรง


ิ
ื
ก็ได้ จึงจะกําจัดได้อย่างเด็ดขาด”















26

ิ

ื
ื
“แค่ซูจวซอตัวเล็กๆ คนหนึ งไม่ต้องให้ข้าลงมอเองหรอก
ื
ทําอย่างน จะไม่เลอะมอข้าหรือ
ี









เหม่ยเสียนแค้นนางมาก คงจะลงมอจัดการแน่
ื



ี
ี
เรื องอย่างน ให้เหม่ยเสียนทําดกว่า









“ข้าจะหมั นหมายให้นางก่อน พอหมั นหมายแล้ว ถ้านาง




ิ
จะมาใกล้ชดกับฝาบาทก็ผิดคุณธรรมสตรี ไทเฮาไม่
่

โปรดคนทไม่รักษาคุณธรรมสตรี พอถึงตอนนั นข้าค่อย
ี



กระซิบทูลไทเฮา ข้าไม่เชอหรอกว่าไทเฮายังจะโปรดนาง
ื



ี
อก”






















27

ี

ตอนท 74 เด่นปานน ี



























28

ิ
กู้เฝนไต้ทรงค่อยๆ สงบลง แต่พระทัยยังไม่สบายนัก










ิ
ิ
พระนางเคยเอาชนะกู้ชงเฉง ชงทุกสิ งทุกอย่างจากนาง
ิ
ี
ิ
ื
นึกไม่ถึงว่าจะมซูจวซอปรากฏขึ น










ิ
ิ
เมอก่อนพระนางไม่เคยใส่พระทัยซูจวซอ เด็กหญง
ื

ื
กําพร้าทถูกขับออกจากบ้านมค่าควรให้พระนางใส่

ี
ี
พระทัยหรือ ทรงนึกไม่ถึงว่าซูจวซอจะมแผนลํ าลึกอย่าง
ี

ื
ิ
ี
ี
น ไม่เพยงแต่สร้างความประหลาดใจให้ผู้คน ยังมาทอด



ิ
ไมตรีให้เฟงอวินหล่าง










ี
เวลาน ทุกสิ งทุกอย่างเปนของพระนาง และจะเปนของ
็
็

ี
ี
็
พระนางเช่นน ตลอดไป พระนางเปนฮองเฮาทฮ่องเต้ทรง






29