หวนแค้นชะตารัก เล่ม1

ื
เขาได้แต่จ้องมองการแข่งขันเบ องหน้า แม้สายตาจับท ี


ี
ื
่

ื
ิ

สนาม แต่ใจกลับไม่อยูกับตัว สิ งทเขาคิดก็คอซูจวซอเด็ก
คนน ทําไม...ทําไมถึงทําให้งงอย่างน
ี
ี









ื

ื
ู
คร่หนึ งก็ถึงคราวกู้จอหยวนเข้าแข่งขัน พอกู้จอหยวนไป
ิ
ิ
แล้ว ซูจวซอยังคงไม่ใส่ใจกู้เฉนหรง การเข้าใกล้ซูเหม

ื
่
ิ
ยนางเลือกกู้จอหยวน ลูกบุญธรรมกู้เฉนหรงไม่ได้อยูใน

ื
ข่ายความสนใจของนาง













แต่ใครก็ตามทเกยวข้องกับซูเหมย นางเกลียดทั งนั น
ี

ี








ี
ื

ิ
ิ
ื
ิ

กู้เฉนหรงขยับเข้ามา กระซิบข้างหูซูจวซอ “จวซอ หลหรง
19

่
ก็มา อยูทางโน้น”











ี
ิ

ื

ิ
ี


ี
ซูจวซอมองตามทกู้เฉนหรงช เห็นหลีหรงจ้องมาทตน
ี
ิ
อย่างเคยดแค้น สีหน้าท่าทางราวกับจะกนนาง




ซูจวซอหน้าไม่เปลียนสี ไม่สะดุ้งสะเทอนแม้แต่น้อย ราว


ื
ิ
ื
กับเตรียมใจไว้ก่อนแล้ว











ู
นางร้ว่าเรื องทนางเข้าร่วมการแข่งขันต้องกระจายออก
ี


็
ไปแน่ ผู้หญงมาแข่งขม้ายิงธนูเปนข่าวแปลกอยูแล้ว

ิ
่
ี







อกทั งนางคงทําผลงานได้ไม่เลว พอถึงเวลานั นหลีหรง
ี


ี

ต้องมาหาเรื องแน่ แต่การหาเรื องคราวน มาเร็วกว่าทคิด
ี




20

นึกไม่ถึงว่าหลีหรงก็เข้าร่วมการแข่งขัน มาทําขายหน้า



แท้ๆ











ิ
ิ
ื

ิ
กู้เฉนหรงถามเนบนาบ “จวซอ ให้ข้าช่วยหรือไม่”







ื
“รับมอกับคนพรรค์น ไม่จําเปนต้องรบกวนคุณชาย
็
ี
หรอก”












ื
ี
กู้เฉนหรงได้ยินนํ าเสียงหนักแน่นของซูจวซอปานน ก็
ิ

ิ
ประหลาดใจ “ถ้าเช่นนั นข้าจะรอดู”












ิ
ู
เขาอยากร้ว่าซูจวซอจะจัดการกับหลีหรงอย่างไร ญาติผู้
ื


ื
ี
น้องคนน น่าสนใจ ทั งดึงดัน ปากแข็ง และกล้าหาญ เมอ




21

ี

ก่อนทําตัวอ่อนแอมาก เสแสร้งได้ไม่เลวน










ิ
ู
ิ
คร่หนึ งก็ถึงคราวกู้เฉนหรงเข้าแข่งขัน กู้เฉนหรงท่าทาง
ื
ื

เฉอยเนอยลง แสดงออกชัดเจนว่าเขาไม่ได้ใส่ใจการแข่ง

ี
ขันครั งน










่
็

ิ
ซูจวซอถอว่ากู้เฉนหรงเปนคูแข่งสําคัญทสุด พอกู้เฉน
ี
ิ
ื

ิ
ื
หรงลงสนาม นางจึงสังเกตท่าทางของเขาอย่างละเอยด
ี






นางเปนคนวงใน พอเห็นท่าทางของกู้เฉนหรงก็ร้ทันท ดู
ู
ิ
ี
็
แล้วตนจะประมาทไม่ได้ นางต้องคว้าอันดับหนึ งมาให้




ได้















22

ื

ิ
จากนั นก็ถึงคราวของซูจวซอ นางไม่ใส่ใจสายตาไม่ยอม

รับของผู้คน สาวเท้าก้าวยาวออกไป ไม่รีบร้อนไม่ชักช้า



ี


หนักแน่นเต็มท คนทแข่งกับนางคอคุณชายหวงคนท ี
ื
ี
ี
ี
นางท้าก่อนหน้าน พอด พอเห็นนางคุณชายหวงก็ทําสี

หน้าดูแคลน “แม่นาง เจ้าแพ้แน่”













“อย่างนั นหรือ คุณชายหวงอย่าลืมทสัญญาไว้เสียเล่า”
ี









ื

ี

ซูจวซอเผยรอยยิ มด้วยความมันใจทมุมปาก พอเห็นนาง
ิ



ี

มันใจอย่างน คุณชายหวงก็ยิงดูหมิน เล่นละครได้
เหมอนจริงๆ
ื










ิ

คุณชายหวงยิงเข้ากลางเป้าพอด เขามองซูจวซอด้วยสี
ื
ี






23

หน้าพออกพอใจ “แม่นางซู มองเห็นกลางเป้าหรือไม่ ให้




ี
ข้าช ให้ดูไหม”











ิ
ี
ื
ซูจวซอไม่ตอบ นางขึ นสาย ยิงเข้ากลางเป้าพอด








สีหน้าของคุณชายหวงแสดงความประหลาดใจ เด็กคนน ี



ยิงธนูได้จริงๆ












่
ี
การยิงครั งต่อไปเป้าอยูห่างกว่าเดิม ครั งน คุณชายหวง


ิ

ื
ยิงไม่ถูกกลางเป้า ซูจวซอยังคงยิงเข้ากลางเป้าอย่าง
แม่นยํา คุณชายหวงแพ้












ิ
ื

ิ

เขามองซูจวซอเหมอนไม่อยากจะเชอ ตนแพ้เด็กผู้หญง
ื
ื
24

ี
ต่อหน้าธารกํานัลหรือน ขายหน้าจริงๆ










ิ
ื

ซูจวซอหันไปยิ มน้อยๆ ให้คุณชายหวง “คุณชายหวง
คุณชายแพ้แล้ว”












ิ
ื

ี
คุณชายหวงดึงป้ายหยกทเอวโยนให้ซูจวซอ ส่งเสียงหึ

แล้วออกจากสนามไป













































25

ี
ตอนท 14 ฮ่องเต้ตรัสชม























ิ
กู้เฉนหรงมองตามอย่างเพลิดเพลิน เดิมทเขาคิดว่าการ
ี


ิ

ื
ื

ี
แข่งขันครั งน คงน่าเบอมาก พอซูจวซอมาปรากฏ
ตัวอย่างคาดไม่ถึง เขายิงร้สึกอยากร้จักญาติผู้น้องคนน ี

ู
ู
26

มากขึ นเรื อยๆ












ิ

ื
หลังจากนั นซูจวซอก็เข้าแข่งขันรอบสุดท้ายท่ามกลาง
ี
ี
ความประหลาดใจของผู้คน ครั งน มผู้แข่งขันเหลือเพยง
ี

ี
ห้าคน ในจํานวนน มกู้จอหยวนและกู้เฉนหรง
ี
ื
ิ








ี

ี

ี
เปนการแข่งขันทมระดับความยากสูงสุด ยิงเป้าเคลือนท
็
ิ


่
ซูจวซอมองกู้เฉนหรงซึงอยูข้างๆ แวบหนึ ง แพ้หรือชนะ
ิ
ื
่
ขึ นอยูกับการยิงครั งน
ี






ื
เดิมทกู้เฉนหรงอยากยกตําแหน่งอันดับหนึ งให้ซูจวซอ
ิ

ิ
ี

ิ
ื
แต่ตอนน เขาร้สึกว่าความสามารถของซูจวซอมมากกว่า
ู
ี
ี
ี

ี

ทเขาคิดไม่น้อย นางมคุณสมบัติทจะชงอันดับหนึ ง เขา
ิ
ี


27

ี
เจอคูแข่งทแท้จริงแล้ว
่









ิ

เขาตัดสินใจแข่งกับซูจวซออย่างแท้จริง อยากดูความ
ื
ื
็

สามารถของนาง เปนการแข่งขันแบบตัวต่อตัวเพอ


ตัดสินชัยชนะ ความร้สึกน เยยมจริงๆ เขาจึงเริมจริงจัง

ี
ู
ี
ี
สลัดความเฉอยชาก่อนหน้าน ซูจวซอตั งสมาธแน่วแน่
ิ

ิ
ื
ื

เตรียมตัวไว้แล้ว








ิ
ู

ื

ู
ี
กู้จอหยวนร้ตัวว่าแพ้แน่ แพ้ซูจวซอ เขากลับร้สึกยินด
ื
ู
ี
ี
ญาติผู้น้องคนน มลักษณะเหมอนท่านป้า เขาเคยร้มาว่า
ื

ซูหลิ วชํานาญการขม้ายิงธนูมาก
ี







ี
็
ื

คนอนเปนไปตามคาด ไม่มใครผ่าน ในทสุดก็เหลือแต่กู้

ี




28

ิ
ิ

็
ื
เฉนหรงกับซูจวซอ รางวัลชนะเลิศต้องเปนของคนใดคน
หนึ ง











ื
ทุกคนจับจ้องมองคนทั งสอง คาดไม่ถึงว่าปน จะมซูจวซอ
ี
ี
ี

ิ
ี
ปรากฎตัวขึ นมา ซํ ายังเก่งกาจปานน ทําให้ทุกคนตะลึง

งัน













แม้แต่ฮ่องเต้ซุ่นต เฟงอวินหล่างและฮองเฮาซึงทอดพระ

ี

ิ
่
เนตรการแข่งขันอยูไม่ไกลก็ยังสนพระทัย ฮ่องเต้ทอด


พระเนตรอย่างเพลิดเพลิน แต่ฮองเฮากลับมสีพระพักตร์
ี



ไม่พอพระทัย พระนางเปนธดาของครอบครัวสกุลกู้
็
ิ

ย่อมอยากให้คนสกุลกู้ชนะ


















29

ลูกธนูยิงออกไปพร้อมกันทั งสองลูก ชัยชนะถูกกําหนดไว้




ี
ิ
ั

ื
แล้ว หัวใจของซูจวซอเต้นแรง ลูกธนูทั งสองปกทกลาง

่
ื
ี
ื
เป้าอย่างแม่นยํา เหมอนคนสองคนยนเคยงคูกัน






ี
ผลทออกมาทําให้ซูจวซอขมวดคิ ว เวลาน นางต้องการ
ื
ิ

ี

ทองคําจํานวนนั นมาก










ี
ทั งสองวางธนูลง มคนในวังพาเข้าไปถวายบังคมฮ่องเต้


่
ฮ่องเต้ทรงปรบพระหัตถ์อย่างอดพระทัยไม่อยู “ใช้ได้



ี
็

ี
การแข่งขันวันน น่าตนเต้นมาก แม่นางซูสมกับทเปนลูก

ื

ื
ื
สาวของซูหมิง ท่าทางเหมอนซูหลิ วเมอก่อน การแข่งขัน
ื
ู
เมอคร่น แม้จะเสมอกัน แต่ลูกธนูของเฉนหรงห่างออกไป

ี
ิ
เล็กน้อย เราคิดว่าแม่นางซูเหนอกว่าขั นหนึ ง รางวัลชนะ
ื


ิ
็
ี
เลิศจึงเปนของแม่นางซู เฉนหรง เจ้ามความเห็นหรือไม่”




30

ี
“เกล้ากระหม่อมไม่มความเห็นพ่ะย่ะค่ะ ยอมแพ้อย่าง


ิ
็
ราบคาบ แม่นางซูเปนผู้หญงเก่ง”










ิ

ี
ิ
ิ
คําน กู้เฉนหรงพูดอย่างจริงใจ เขาร้ว่าซูจวซอขัดสนเงน
ื
ู
ิ
ื
ทอง และไม่คิดจะแย่งชงกับนาง เขายังร้สึกว่าซูจวซอ
ิ
ู

ชนะเลิศด้วยฝมออย่างแท้จริง
ี
ื







ี
่
“ฝาพระบาทตรัสชม หม่อมฉันมิบังอาจ ไม่อาจเทยบ

ี
ื

เคยงกับท่านป้าเมอก่อน”









ซูจวซอถวายบังคมอย่างนอบน้อม
ื

ิ











31

ื


ิ
ี
ู
ิ

ื
“ความสามารถของจวซอทปรากฏเมอคร่เกนความคาด

ิ
ิ
หมายของเรา ใครว่าผู้หญงสู้ผู้ชายไม่ได้ จวซอเปนแบบ
็
ื

อย่างของผู้หญงเมองหลวง ไม่ทราบว่าแข่งขันขม้าใน
ี
ิ
ื
ื

็
รายการต่อไป ผลงานของจวซอจะเปนอย่างไร เราอยาก
ิ
เห็นจริงๆ”








ิ

ฮองเฮากู้เฝนไต้แย้มพระสรวลตรัสอย่างอ่อนโยน พระ

ิ
นางเปนหญงงามตามบรรทัดฐานอย่างแท้จริง
็










ี
พระฉวขาวผ่อง พระขนงโก่งดุจใบหลิ ว พระเนตรโต พระ



นาสิกเล็กงาม ทรงน่ารักน่าเอ็นดู











แม้พระพักตร์เหมอนซูเหมยราวสามสีส่วน แต่ความงาม

ื








32

ี
ื
เหนอกว่าซูเหมย ทรงมบุคลิกอ่อนหวานน่ารัก พระ


สุรเสียงนุ่มนวล ให้ความร้สึกผ่อนคลาย
ู










ิ
ื

ิ
ซูจวซอมองกู้เฝนไต้แวบหนึ งแล้วละสายตาอย่างรวดเร็ว

ซูเหมยช่างร้จักสอนลูกสาว นางคนน เองทชงตําแหน่ง
ี
ี

ู
ิ
็
ิ
ิ
ฮองเฮาจากกู้ชงเฉง ทําให้กู้ชงเฉงถูกลดตําแหน่งเปนกู้
ิ
ิ

ี
ี
กุ้ยเหริน ใช้ชวิตในวังอย่างโดดเดยว







ิ
ลักษณะของผู้หญงคนน ถอดแบบมาจากซูเหมยอย่าง
ี


แท้จริง





























33

ี

ตอนท 15 ใครลอบทําร้าย



























34

ี

“หม่อมฉันจะพยายามเต็มทเพคะ”










ิ
ซูจวซอสะกดอารมณ์ไว้ หลุบเปลือกตาลง พูดอย่างหนัก
ื

แน่น












ื

ิ
ิ

ื
ฮ่องเต้ทรงชนชมจตใจของซูจวซอ ทรงแย้มพระสรวล
“แม่นางซู ถ้าเจ้าชนะเลิศการแข่งขันขม้า จะได้รับรางวัล

ี
และเรายังอนุญาตให้เจ้าทําตามทปรารถนาหนึ งข้อ ด ี
ี


หรือไม่”












“หม่อมฉันไม่ทําให้ฝาพระบาททรงผิดหวังอย่างแน่นอน”
่











ี
็
ช่างเปนโอกาสดอะไรอย่างน นางจะตั งความปรารถนา
ี




35

็
ี
ขอกลับไปยังจวนอันผิงโหว กลับไปบ้านทเปนของนาง


ี

จากนั นจึงค่อยขับคนทยึดครองอันผิงโหวออกไปให้หมด










ิ
ุ
ิ
กู้เฝนไต้พระเนตรฉายแววคร่นคิด ทอดพระเนตรกู้เฉน
ิ
หรงแวบหนึ ง กู้เฉนหลงเข้าใจความหมาย นันคอไม่ว่า

ื
ี
อย่างไรก็ตามการแข่งขันต่อจากน เขาต้องชนะ จะแพ้ซู



จวซอไม่ได้
ิ
ื









ู
ี
ื
ิ

ี
กู้เฉนหรงอยากร้จริงๆ ต่อจากน ซูจวซอจะมอะไรให้เขา
ิ
ื

ตนเต้นอก ชัยชนะไม่ใช่เรื องสําคัญสําหรับกู้เฉนหรง
ี
ิ






ื
เดิมทวันน ซูเหมยมอบหมายหน้าทให้เขาอย่างหนึ ง คอ

ี
ี
ี

็
ทําเปนแพ้กู้จอหยวน เพอให้ลูกชายคนเล็กโด่งดังทันท ี
ื
ื





36

ี
ื
ในเมองหลวง ตอนแรกเขาก็คิดจะทําอย่างน แต่พอเจอซู


ิ

ื
ี

ิ
จวซอ การเปลยนแปลงจึงเกดขึ น






ิ
ซูจวซอเลือกม้าสีดํา ตั งแต่เล็กนางก็คลุกคลีกับม้า จึง
ื

เข้าใจด ี











ิ
ื
ซูจวซอกระโจนขึ นม้า ท่วงท่าคล่องแคล่วว่องไว ช่วงสอง



ี
ี
ปทปวยนางก็ยังขม้ายิงธนูบ่อยๆ พออาการดขึ นบ้างก็จะ
ี
ี
่


ื
ออกไป จนกระทังสองเดอนสุดท้ายเมอปวยจนลุกไม่ไหว
่
ื

จึงหยุดไป










เริมต้นด้วยการแข่งม้า แข่งความเร็ว นางสามารถผ่าน


็
ไปได้อย่างง่ายดาย สุดท้ายเปนการล่าสัตว์บนหลังม้า









37

ื
ี
็

ใครยิงเหยอได้มากทสุดเปนผู้ชนะ







คราวน จําเปนต้องเข้าไปในปาซึงอยูข้างหน้า และเหลือผู้
็
ี

่
่

ี
แข่งขันเพยงสีคน









ี


ซูจวซอสะพายลูกธนู ขม้าเข้าไปในเขตล่าสัตว์อย่างรวด
ื
ิ
ี
ื


เร็ว เมอก่อนนางเคยติดตามพ่อกับพชายไปล่าสัตว์
บ่อยๆ การล่าสัตว์จึงไม่ใช่เรื องแปลกใหม่สําหรับนาง












“เจ้าคอซูจวซอจริงหรือ”

ื
ื
ิ







กู้เฉนหรงไล่ตามซูจวซอ แล้วถามขึ นลอยๆ

ิ
ิ
ื









38

“ไม่ใช่”












็
“อ้าว งั นเจ้าเปนใคร”










็
“ข้าเปนป้าของเจ้า”











ิ
ี
ี
กู้เฉนหรงสีหน้าเครียดทันท “เรื องน ไม่ตลกเลย”









“เออ...”











ซูจวซอพูดเออออกมา แล้วไม่ใส่ใจกู้เฉนหรงอก ตาม
ิ
ิ

ี
ื
ิ
หลักแล้วนางเปนป้าของกู้เฉนหรง แม้ไม่ใช่ป้าแท้ๆ ก็
็








39

ตาม












ื
ี
ื
ิ

ี
ู
ซูจวซอลงมออย่างคล่องแคล่ว เพยงคร่เดยวก็ล่าสัตว์ได้
ี

่
ื

ี
ไม่น้อย ผู้ติดตามทอยูข้างๆ นางถอสัตว์ทล่าได้จนเต็ม
มอ
ื






ความคิดของกู้เฉนหรงไม่ได้อยูทการล่าสัตว์ ตอนยิงธนู
่
ิ
ี

ี
ิ
ิ

เขาได้แข่งกับซูจวซออย่างเปดเผยแล้วครั งหนึ ง ไม่มกะ
ื
จตกะใจจะแข่งเปนครั งทสอง เขาพบว่าเขาสนใจตัวซู
็
ิ

ี

ึ
ื
ิ
จวซอ ความสามารถทนางมอยูน ไปฝกมาจากไหน
่
ี
ี
ี




“คุณชายกู้ คุณชายยังล่าสัตว์ไม่ได้สักตัวเลย”















40

ี
ื
เพอความยุติธรรม ผู้ติดตามทเตรียมไว้ล้วนแต่เปนคน
็


ื
ของฮ่องเต้ พวกเขาเห็นซูจวซอล่าสัตว์ได้มากมาย
ิ








ิ
ื
แต่กู้เฉนหรงกลับไม่ได้ล่าอะไรเลย ผู้ติดตามเตอนด้วย


ความหวังด การเข้ามาล่าสัตว์ในเขตมกําหนดเวลาทแน่
ี
ี

ี
ี
ิ
นอน ถ้าเปนอย่างน กู้เฉนหรงต้องแพ้แน่
็









ี
“ข้าทําใจไม่ได้ทจะทําลายชวิตอน บาปน ให้แม่นางซูทํา
ี
ื
ี


ก็แล้วกัน!”










ิ
ื
ู

ซูจวซอร้สึกว่ากู้เฉนหรงไม่ปกติ อยากปลีกตัวให้พ้นจาก
ิ
เขา จึงเง อแส้ เตรียมไปล่าสัตว์ทอน
ี
ื

ื











41

ี

ี


่
ื
แต่แล้วจู่ๆ ม้าสีดําทขอยูก็ตน วิงทะยานไปตลอดทาง ซู
จวซอทําอย่างไรก็ไม่สามารถคุมม้าดําพยศ ในสมองของ
ื

ิ
ี
นางคิดออกทันท ม้าตัวน โดนวางยา ใครหนอทลอบทํา

ี
ี
ร้ายนาง











ิ

ื
ิ

ื
พอเห็นม้าของซูจวซอตน กู้เฉนหรงก็ไม่รอช้า รีบสังการ
“พวกเจ้าไปทูลฮ่องเต้ก่อน” พูดจบก็ลงแส้ตามนางไป









ื
ิ

แม้ซูจวซอยังคงสงบ แต่ก็เริมร้อนใจ นางจับคอม้าไว้

แน่นจึงไม่ถูกม้าสะบัดตกลงมา





























42

ี
ี
ตอนท 16 ผู้ช่วยชวิต



























43

ิ

ี
่
ิ

็
ทางข้างหน้ามกงไม้ขวางอยูตรงกลาง เปนกงไม้แห้ง
ื
ต้นไม้รอบๆ ก็แห้งตายเหมอนกันหมด ม้าดําคงผ่านไป
ไม่ได้แน่












พอถึงตอนน ทั งคนทั งม้าคงจะล้ม บริเวณนั นเต็มไปด้วย
ี


กงไม้ระเกะระกะหากตกลงไปอาจจะโดนกงไม้ทิม ถ้า


ิ
ิ

็
ี
โชคไม่ดอาจจะเสียชวิตก็เปนได้
ี








นางพยายามสะกดอารมณ์ให้สงบ วางแผนจะกระโดด




ลงจากหลังม้า แม้ได้รับบาดเจ็บแต่ยังดกว่าล้มลงเพราะ
ี




สะดุดกงไม้
ิ









นางปล่อยมอ ม้าดําทกําลังวิงห้อจึงสะบัดนางตกลงมา

ี

ื






44

ี
นางหลับตา เดิมทคิดว่าตนคงจะได้รับความเจ็บปวด


ื
แสนสาหัส แต่กลับได้ยินเสียงฮึบดังขึ น ดูเหมอนว่านาง



ชนถูกใครคนหนึ ง












ิ

ื

ี
ิ
ซูจวซอลืมตาขึ นมาทันท ใบหน้าทขยายใหญของกู้เฉน
ี
่
หรงสะท้อนเข้ามาในม่านตา








ิ
ี
นึกไม่ถึงว่ากู้เฉนหรงจะช่วยนาง เวลาน กู้เฉนหรงนอนท ี
ิ
ิ
พ น ส่วนนางคร่อมอยูบนตัวเขา ทั งสองแนบชดกัน กู้เฉน
ื
ิ
่
หรงขมวดคิ ว บ่นขึ นมา “จวซอ เจ้าหนักจริงๆ”
ิ

ื








ซูจวซอรีบลุกขึ นทันท จากนั นก็ได้ยินเสียงร้องของม้าดํา
ี
ื

ิ





45

ิ

ื
มันสะดุดกงไม้ล้มลงกับพ น









ิ
กู้เฉนหรงลุกขึ น ปดฝุนตามตัว
ั
่








ิ
พอนึกถึงว่ากู้เฉนหรงช่วยตน แม้ซูจวซอยังคงเย็นชา แต่
ิ
ื

ิ
ี
ก็ยังบอกขอบใจกู้เฉนหรง ไม่เอาเรื องหนึ งปนกับอกเรื อง

ิ
หนึ ง แม้นางจะเกลียดกู้เฉนหรง แต่เขาช่วยตน จึงบอก



ขอบใจออกมาได้












ี
“จวซอ ข้าเสียงชวิตมาช่วยเจ้า เจ้าแค่ขอบใจข้าคําเดยว

ิ
ื
ี

หรือ” กู้เฉนหรงเลิกคิ ว สีหน้าไม่พอใจ
ิ









“แล้วเจ้าอยากให้ทําอย่างไร”







46

ี
ิ

่
“ชวนข้าไปกนข้าวทไปเซยงโหลว”
ี







ิ
“คุณชายกู้ ถ้าคุณชายจะกนจริงๆ ข้าคงทําได้แค่ชวนไป



ิ
ิ
กนเซาปงริมทาง”









ี
กู้เฉนหรงกระตุกมุมปาก “ทําไมเจ้าดูถูกตัวเองอย่างน
ิ

ิ
ี
ิ

ชวิตเจ้ามค่าเท่ากับเซาปงช นเดยวหรือ ถ้าอย่างนั นข้า
ี
ี
เอาเซาปงไปสูขอเจ้าก็ได้ใช่ไหม”

่
ิ







“ถ้าคุณชายคิดจะแต่งข้า รอให้ผู้ชายตายหมดทั งโลก




ก่อน” พูดจบก็เดินไปหาม้าดําทล้มอยู นางอยากตรวจ
่

ี
ั
ี
ี
ให้ละเอยด ดูว่าม้ามปญหาอะไร






47

ิ
ี
ื
“จวซอ ข้าแย่ขนาดนั นเชยวหรือ ข้าไม่ได้ชอบเจ้าหรอก
หรือ”












ิ
กู้เฉนหรงตามไป ถ้าร้ว่าเจ้าเด็กนใจดําอย่างน คงไม่ช่วย

ู
ี
ี
หรอก ปล่อยให้ลําบากบ้าง











ซูจวซอคุกเข่าลงข้างม้าดํา สํารวจดูม้าซึงกําลังหายใจ

ื

ิ
ั
ขาดห้วง แต่ไม่พบปญหาอะไร










กู้เฉนหรงตามมาทันเจอผงสีเหลืองเล็กน้อยทข้างปากม้า

ี
ิ

ี

ี
ดํา เขาหยิบมาดม “ม้าตัวน โดนวางยาเชยนหลีจุ้ยถึงได้
ื

ตน จวซอ ดูแล้วคงมคนริษยาเจ้า”

ี
ื
ิ



48

ี


“เมอก่อนตอนทเจ้าชนะเลิศ เคยโดนวางยาหรือไม่”
ื









ี
ี
ี
“คนฉลาดอย่างข้า มหรือทจะโดนวางยา มแต่คนโง่
ื

อย่างเจ้าถึงปล่อยให้คนอนทําอย่างน ”
ี









ื
ี
พูดจบก็ถอโอกาสตบหัวซูจวซอ การกระทําน ทําให้ซู
ื

ิ
ิ
ื
จวซอไม่พอใจทสุด “ไปให้พ้น”


ี






“ถ้าข้าไป จะดูว่าเจ้ากลับอย่างไร กว่าเจ้าเดินออกจาก



ปา การแข่งขันก็ยุติแล้ว ถ้าเจ้าอยากกลับไปก่อนยุติการ
่



แข่งขัน มแต่ข้าเท่านั นทช่วยเจ้าได้”
ี
ี












49

ื

ิ
ู
่
ี
ิ
ซูจวซอร้ว่ากู้เฉนหรงมวรยุทธ์ ม้าของเขายังอยูข้างหน้า
็
ี
เวลาน ต้องรีบกลับไป จําเปนต้องให้กู้เฉนหรงช่วย
ิ






ี
นางไม่อาจตสีหน้าขอร้องกู้เฉนหรงได้ ราวกับว่าการขอ
ิ



ร้องเขาก็เท่ากับขอร้องซูเหมย พอนึกถึงโอกาสทหาไม่ได้
ี

ี
อกแล้ว สุดท้ายนางก็ยอม พูดด้วยสีหน้าบึ งตึง “คุณชาย



กู้ ข้ารบกวนขอยมม้า”
ื










“เรียกพชาย”

ี











ี
“พชาย”










ื
ซูจวซอเรียกอย่างไม่เต็มใจสักนด

ิ
ิ



50

ื
ี
ี
ี
ตอนท 17 เรียกพ ต้องฝนใจขนาดน เชยวหรือ


ี









51

ิ
ี
ิ
ี

ี
“พชายเจ้ามตั งมากมาย ต้องเรียกพเฉนหรง!” กู้เฉนหรง

ยิ มกว้าง จะได้ชนใจหน่อย
ื









ื
ิ
ซูจวซอสีหน้าบึ งตึง สะกดความโกรธในใจ เรียกพเฉน
ิ

ี
หรงครั งหนึ ง










แต่กู้เฉนหรงยังไม่พอใจ ได้คบก็จะเอาศอก บอกว่า
ื
ิ



ี
“อย่างน ไม่ด เรียกพหรงก็แล้วกัน!”
ี
ี








ี
ื
พอถึงตอนน ซูจวซอทนไม่ไหวแล้ว นางยกเท้าขึ นเหยยบ
ี

ิ
ิ
เท้ากู้เฉนหรงทหนึ ง จากนั นก็เดินไปข้างหน้าไม่หันมา
ี

ิ
กระโจนขึ นม้า ควบม้าออกไปทันท ปล่อยให้กู้เฉนหรง
ี

อยูในปาคนเดยว
ี
่
่







52

ี
ิ
ื
ิ
ิ

กู้เฉนหรงมองด้านหลังของซูจวซอ น วเท้าทถูกนาง
ี
เหยยบเจ็บแปลบ เจ้าเด็กคนน ร้ายจริงๆ เจ้าเด็กใจดํา
ี
แม้เขาไม่ใช่คนในครอบครัวสกุลกู้อย่างแท้จริง แต่อย่าง




็
ี
ี
ี
น้อยก็ใช้สกุลกู้ เรียกเขาเปนพต้องฝนขนาดน เชยวหรือ
ื






กู้เฉนหรงมวิชาตัวเบา จึงตามทันอย่างรวดเร็ว
ิ
ี










ิ

ซูจวซอถอโอกาสล่าสัตว์อกเล็กน้อยตามรายทางขณะ
ื
ี
ื
กลับ และกลับไปทันเวลา











คนอนกลับมาก่อนแล้ว พอเห็นซูจวซอลงจากหลังม้า ทุก
ื
ื


ิ
คนต่างประหลาดใจ โดยเฉพาะฮองเฮากู้เฝนไต้ ความ
ิ







53

ไม่พอพระทัยฉายออกมาทางพระเนตรแวบหนึ ง












ื


ู
ื
“เมอคร่ข้าได้ยินผู้ติดตามบอกว่าม้าของแม่นางซูตนและ
พยศ แม่นางซูคงไม่เปนอะไรใช่หรือไม่”
็











ี
ื
ู

ี
ี

ซูจวซอคุกเข่าลงทูล “เมอคร่โชคดทมพรองช่วย หม่อม
ี
ื

ิ
็
ฉันไม่เปนไรเพคะ”



ิ
พอได้ยินว่ากู้เฉนหรงช่วยนางไว้ พระเนตรของฮองเฮาก็



ฉายแววไม่พอพระทัย เขาคิดจะทําอะไรแน่ ทั งทร้ความ

ี
ู
ี
ื
ื
ื
หมายของพระนางยังยนมอไปช่วยซูจอซออก


ื





หมดเวลาแล้ว กู้เฉนหรงยังไม่กลับมา ถอว่าออกจากการ
ิ
ื





54

แข่งขัน












ี


ิ

ฮ่องเต้เฟงอวินหล่างทรงให้ตรวจนับสัตว์ทแต่ละคนล่า
มาได้











็

ื
ื

ื
ซูจอซอได้มากกว่าคนอนตัวหนึ ง เปนผู้ชนะเลิศ






ื

ี
ื



ื
ี
ู
ทุกคนร้ด ซูจอซอล่าสัตว์ในสภาพทม้าตน ถ้าม้าไม่ตน
ื
นางคงล่าสัตว์ได้มากกว่าน มาก จึงเปนผู้ชนะเลิศอย่าง
็
ี
ไร้ข้อกังขา







ื
ิ
ขณะนั นเองกู้เฉนหรงก็กลับเข้ามาอย่างช้าๆ มอทั งสอง


ว่างเปล่า เขาคุกเข่าถวายบังคม







55

ิ
ี
“เฉนหรง ทําไมล่าสัตว์ไม่ได้แม้แต่ตัวเดยว”










ฮ่องเต้ตรัสถาม












ิ
ู
ี
ื
“น้องจวซอกล้าหาญอย่างน เกล้ากระหม่อมร้ตัวว่าคง

ิ
แพ้น้องจวซอแน่ จึงออกจากการแข่งขัน”
ื








ฮ่องเต้แย้มพระสรวลเสียงดัง “วันน เจ้าพบคูแข่งแล้ว แม่
ี
่


ี

นางซูไม่ทําให้เราผิดหวังจริงๆ ผลการแข่งขันขม้ายิงธนูป ี

ู
ี
ื
น ผู้ชนะเลิศคอแม่นางซู เมอคร่น เราสัญญาว่าถ้าแม่นาง
ี

ื
ซูชนะการแข่งขัน เราจะอนุญาตให้แม่นางซูทําตาม


ความปรารถนาข้อหนึ ง ไม่ร้ว่าแม่นางซูต้องการสิ งใด”
ู








56

ิ

ื
่
ซูจวซอตาแดงขึ นมา นางมองขึ นไป “ฝาบาท หม่อมฉัน
ี
ี
จากบ้านมาสิบปแล้ว เวลาน มารดาก็อายุมาก สิ งท ี


หม่อมฉันปรารถนาทสุดคอพามารดากลับบ้าน”
ี
ื










ู
่
เรื องของจวนอันผิงโหวฮ่องเต้ทรงรับร้อยูแล้ว เรื องน ี

ี

ื
ี
เดิมทพระองค์จะทรงจัดการหรือไม่ก็ได้ แต่เวลาน ในเมอ

พระองค์ทรงสัญญากับซูจวซอแล้ว ย่อมไม่อาจกลับคํา
ื
ิ
็
จึงได้แต่ทรงแสร้งทําเปนไม่ร้เรื อง ตรัสถามว่า “เวลาน ี
ู


่
เจ้ากับแม่ไม่ได้อยูทจวนอันผิงโหวหรือ”

ี








ี
่
“ทูลฝาบาท ตอนนั นท่านลุงเสียชวิตกะทันหัน ป้าสะใภ้


ุ
ื
ื
สะเทอนใจอย่างรนแรง จึงยนยันขอย้ายออกจากจวนอัน


ื
ผิงโหว เพอจะได้ไม่อาลัยท่านลุงเมอเห็นข้าวของ จึงย้าย

ื

57

ครอบครัวออกไปจากจวนอันผิงโหว ท่านอาขอร้องให้อยู ่




ิ
ี

ื
ต่อก็ไม่สําเร็จ เวลาน ป้าสะใภ้กับจวซอต้องการกลับไป
ี
ท่านอาต้องดใจแน่ๆ เพคะ”











ฮองเฮาตรัสทูลด้วยสีพระพักตร์แสดงความสงสาร











ื

ิ
ิ
ซูจวซอยิ มเยาะในใจ กู้เฝนไต้ช่างลึกลํ าสืบทอดจากแม่

ู
อย่างแท้จริง ถึงร้จักพูดกลับดําเปนขาวได้อย่างน ี
็










แน่นอนว่าตอนน ไม่ใช่เวลาทจะโต้แย้งกับกู้เฝนไต้ เรื อง

ี

ี
ิ
ี

สําคัญทสุดคอกลับไปจวนอันผิวโหว ขอแต่ให้กลับไปอยู ่
ื
ี
ทจวนอันผิงโหว คนอนก็จะไม่กล้าดูถูกนางกับครอบครัว

ื












58

ี

ตอนท 18 ใครกล้าหัวเราะเยาะสกุลกู้














59

ี
“ตอนนั นท่านแม่ทุกข์ทรมานสิ นหวังจริงๆ เวลาน คิดได้


แล้ว อยากกลับบ้านเร็วๆ”












ี

ี
“หลายปทผ่านมาแม่นางซูได้รับความลําบาก เราจะให้

อันผิงโหวรับฮูหยินกลับจวน เฝนไต้ เรื องน เจ้าจัดการ
ี
ิ

หน่อย”













“เพคะ หม่อมฉันน้อมรับพระบัญชา” กู้เฝนไต้ตรัสรับคํา
ิ

ี
อย่างอ่อนหวาน ราวกับว่าดใจเหลือล้น











ู
ิ
กู้เฉนหรงร้ความตั งใจของซูจวซอแล้ว ดูท่าจวนอันผิง

ิ
ื


60

ี
โหวคงไม่สงบอกต่อไป











ี
เด็กสาวผู้น คงรอคอยวันน มานานมากแล้ว นึกไม่ถึงว่า
ี

ี
นางจะใจเย็นแล้วอาศัยโอกาสน ทําให้คนตกใจในคราว



ี
เดยว ยกเรื องขอกลับจวนโหวขึ นมาพูด เขาชักจะ



ิ

ี
เลือมใสในตัวซูจวซอมากขึ นทุกท มิร้ว่าต่อนางจะทํา
ื
ู
ี
อะไรอกบ้าง









หลังจากรับพระราชทานรางวัล ซูจวซอก็รอให้ซูเหวินส่ง

ื
ิ

คนมารับนางกลับจวน นางออกจากจวนอันผิงโหวมา




ี
ี
หลายปแล้ว นึกไม่ถึงว่าจะได้กลับไปอก









ซูเหวิน อกไม่นานข้าจะไสหัวพวกเจ้าออกจากจวนอันผิง
ี









61

ิ
ื

โหว พอนึกอย่างน ดวงตาของซูจวซอก็ฉายแววอํามหิต
ี
แล้วเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว












ี

ิ
หลังจากการแข่งขันขม้ายิงธนู กู้เฝนไต้ทรงเรียกกู้เฉน
ิ
หรงและกู้จอหยวนไปเข้าเฝ้าทวังเว่ยยาง

ื
ี








ี
ู


วังเว่ยยางเปนทประทับของฮองเฮา หรหราอลังการ ทัว
็
บริเวณงามสง่า แสดงถึงฐานะอันสูงส่งของเจ้าของ



ี

สถานท










เวลาน กู้เฝนไต้เปนทโปรดปรานของฮ่องเต้ ได้รับแต่งตั ง

ี
ี
ิ

็
เปนฮองเฮา ทั งยังเปนทโปรดปรานทสุดในวังหลัง หาก
ี


ี
็
็
ิ
ทรงให้กําเนดพระโอรส แล้วพระโอรสได้รับตําแหน่ง






62

รัชทายาท สกุลกู้ย่อมยิงโดดเด่น











ฮองเฮาทรงขมวดพระขนง โบกพระหัตถ์ให้นางกํานัลคน



่

ื
อนออกไป เหลือแต่ไฉเหลียนนางกํานัลคนสนทคอยรับ
ิ
ใช้อยูข้างๆ
่










ิ
ี

ต่อหน้าพน้องร่วมสกุล พระนางไม่ต้องปดบังพระ

อารมณ์ความร้สึก ตรัสด้วยนํ าเสียงตําหน “เฉนหรง วันน ี
ิ
ิ
ู
ิ
ื
เกดอะไรขึ นหรือ เจ้ายกตําแหน่งชนะเลิศให้ซูจวซอ
ิ

ทําไมจึงเปนอย่างน ”
็
ี











ิ
ื
“ฮองเฮาทรงเข้าพระทัยกระหม่อมผิดไปแล้ว จวซอม ี
ความสามารถจริงๆ ตําแหน่งชนะเลิศไม่ใช่เพราะ










63

กระหม่อมยกให้ แต่นางอาศัยความสามารถของตนเอง




กระหม่อมยอมแพ้อย่างราบคาบ”











ิ

ิ

แต่ไหนแต่ไรมากู้เฉนหรงไม่ชอบกู้เฝนไต้ พอกู้เฝนไต้ตรัส
ิ
ื
ื
ถามจึงตอบอย่างเฉอยเนอย









ี

่
ี
“ทูลฮองเฮา พใหญพูดถูก จวซอมความสามารถจริงๆ
ื
ิ

่
ี

จะโทษทพใหญแพ้ไม่ได้ กระหม่อมก็ยอมแพ้อย่างราบ

ี

คาบ” กู้จอหยวนช่วยพูดให้พชาย สายสัมพันธ์ระหว่าง
ี

ื
เขากับกู้เฉนหรงยังนับว่าไม่เลว นับถอกู้เฉนหรงเปนพ ี
ิ
ื
ิ
็
ชายคนโตมาโดยตลอด










ู
ิ

กู้เฝนไต้สีพระพักตร์บึ งตึงมากขึ น “จอหยวน ร้หรือไม่ว่า

ื





64

ื
็

ิ
ิ
เจ้าพูดอะไรออกมา ซูจวซอเปนพวกผู้หญงทถูกไล่ออก
ี

ื

ี
ี
จากบ้าน เมอก่อนไม่มวันได้ปรากฏตัว แต่วันน กลับ
ปล่อยให้นางได้รางวัลชนะเลิศ พวกเราสกุลกู้จะเอาหน้า


ี

ี
็

ี
ไปไว้ทไหน ถ้าเรื องน แพร่ออกไปจะไม่เปนทเย้ยหยันกัน
หรือ”










ี
“เหนอฟ้ามฟ้า เหนอคนมคน แพ้แล้วก็แล้วไป มฮองเฮา
ี
ื
ี
ื
ิ
ี
่
อยู ใครจะกล้าเย้ยหยันสกุลกู้” กู้เฉนหรงยังคงมท่าท ี

ื
เฉอยเนอย
ื









ื
ิ
“เจ้าหุบปาก เฉนหรง ทําไมเจ้าจึงช่วยซูจวซอ”

ิ







“แล้วทําไมฮองเฮาจึงต้องสังหารจวซอด้วยเล่า” กู้เฉน
ิ
ิ
ื







65

หรงย้อนถาม












ื
ิ

ิ
“ฮองเฮาทรงทําร้ายจวซอหรือ ฮองเฮา...ไม่โหดร้ายเกน
ื
ิ

ไปหรือ จวซอทําผิดอะไร นางชนะก็แล้วไป ไม่ได้ทําอะไร


ิ

ื
ผิด” กู้จอหยวนจ้องมองกู้เฝนไต้อย่างตกตะลึง เขานึกไม่
ถึงว่ากู้เฝนไต้จะโหดร้ายอย่างน
ี
ิ










กู้เฝนไต้ไม่ได้สํานึกแม้แต่น้อยว่าพระนางทรงทําผิด พระ

ิ

นางทอดพระเนตรคนทั งสอง ตรัสอย่างชัดถ้อยชัดคํา “ผู้




็
ชนะต้องเปนสกุลกู้เท่านั น”











ิ

“เฝนไต้ เจ้า...”













66

ื
ทันใดนั นด้วยความร้อนใจ กู้จอหยวนจึงลืมกระทังฐานะ


ิ
็

ิ

ของกู้เฝนไต้ เรียกกู้เฝนไต้ออกมาตรงๆ เขากับนางเปน

ี
็
ิ
ื
ฝาแฝดกัน แต่เขาเกดก่อน ถอว่าเปนพชายของนาง



































































67

ี

ตอนท 19 พระทัยของฮองเฮา























ี
“ถ้าฮองเฮาไม่มอะไรจะตรัสสัง กระหม่อมขอทูลลา”










ิ
ั
กู้เฉนหรงถวายบังคมลาแล้วถอยออกไปทันท การฟง
ี

็
ี
ู

ื


ิ
ผู้หญงคนน พูดสังสอนเปนเรื องน่าเบอทสุด ไม่ร้จริงๆว่า
ี

ิ
ิ

ิ
เฟงอวินหล่างมองอย่างไร ถึงได้ทิ งชงเฉงมาเลือกนาง
เปนฮองเฮา
็
68