สาวหลงยุค-พงศกรZX

251/790

หมอบุญญนติ ยห์ นั ไปจ้องหน้ากับพุทธชาด ต่างฝา่ ยต่างทำสีหนา้
กลนื ไมเ่ ขา้ คายไม่ออก แลว้ กน็ ิง่ กันไปพกั หนึ่ง ก่อนท่ีนายแพทยห์ นุ่มจะ
เปน็ ฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบขน้ึ มากอ่ นวา่

“พุทธชาด...ผมวา่ น่ไี มใ่ ชเ่ รอ่ื งลอ้ เลน่ แล้วนะ ผู้หญิงคนนี้ ไม่ใชค่ ุณ
พลอยบุษยพ์ ่ีสาวของคุณแน่...เปน็ ไปได้ไหมวา่ ท่ีเธอเล่ามาท้ังหมดเปน็
เรอ่ื งจริง เธอหลดุ มาจากปี ๒๔๖๔ จรงิ ๆ...”

“แลว้ ถ้าง้ันพ่สี าวของฉันละ่ คะ? พสี่ าวของฉันจะหายไปอยทู่ ่ไี หน?”
พุทธชาดถามดว้ ยท่าทางอบั จนหนทาง “อยา่ บอกนะว่า พส่ี าวของฉนั หลุด
กลบั ไปในอดีต แล้วผ้หู ญงิ คนนี้ก็หลุดจากอดตี มาอยู่ในปัจจุบันแทนท่พี ่ี
สาวของฉนั ...”

“สมมตวิ า่ ถ้าเราอยู่ในปี ๒๔๖๔ คุณจะเรียกปัจจุบันของเราวา่
อยา่ งไร?” ชายหนุม่ ถาม นัยนต์ าหลังแวน่ สายตาทรงกลมมแี ววครุ่นคิด

“ถา้ ฉันอยใู่ นปีน้นั ก็คงเรียกเวลาในตอนนีว้ า่ อนาคต...” พุทธชาด
พมึ พำ

“เห็นไหมว่า เวลาเปน็ เรอื่ งทอ่ี าจจะซบั ซอ้ นเกินกว่าที่เราจะคาดคดิ
ปัจจุบนั ของเรา คอื อนาคตของคนในอดีต ดังน้ัน กอ็ าจเป็นไปได้ เท่าๆกบั
ทเ่ี ปน็ ไปไม่ไดไ้ ม่ใชห่ รือ? หากพีส่ าวของคณุ กับผ้หู ญงิ คนนี้ เกดิ อุบตั ิเหตุ
อะไรบางอย่าง ทที่ ำใหพ้ วกเธอสลับกาลเวลากัน” ชายหนุ่มพูดเบาๆ และ
ถามหญงิ สาวท่ีครงึ่ นัง่ ครึ่งนอนอยู่บนเตยี งต่อไปอีกว่า “คุณว่า คณุ ชือ่
บษุ ราคัมใช่ไหมครับ?”

252/790

บุษราคมั พยกั หนา้ รบั เริม่ ใจเสยี ข้นึ มาบ้างแล้วว่า เหตกุ ารณ์
ประหลาดนี้เกิดข้นึ กบั หลอ่ นได้อย่างไรกัน ทำไมผู้ชายและผูห้ ญงิ ท่ีแต่ง
กายแปลกตาทงั้ สอง จึงได้ถกเถียงกนั หนา้ ดำคร่ำเครยี ด ในเรื่องราวท่ี
เข้าใจยาก..

พวกเขาว่า หลอ่ นสลบั กาลเวลากบั ผูห้ ญงิ อีกคนอย่างนน้ั หรือผู้หญิง
คนนนั้ กลับไปในเวลาของหลอ่ น และหล่อนกา้ วมาแทนหลอ่ นคนนน้ั ใน
อนาคต

จะเป็นไปไดอ้ ย่างไรกัน
หรอื วา่ ...
หรือว่าเปน็ เพราะคำอธษิ ฐานน่ัน...
หลอ่ นไมอ่ ยากเผชญิ กับเรอื่ งราวและปญั หาทเ่ี กดิ ขน้ึ ในชวี ิต เพราะ
ทกุ สิง่ เริม่ ยุ่งยากมากข้นึ ทุกขณะ และหนทางเดยี วที่หลอ่ นจะระบายความ
อึดอัดคบั ขอ้ งใจได้น้ัน ก็คือการเขียนบันทกึ เล่าความร้สู กึ ทกุ อย่าง ใน
บันทึกหนา้ สดุ ทา้ ยน่นั เอง ทห่ี ล่อนพรำ่ รำพัน และอธษิ ฐานกบั สง่ิ ศกั ดสิ์ ทิ ธ์ิ
วา่ ไมอ่ ยากอย่อู ีกแลว้ ในโลกนี้...อยากไปไหนก็ไดใ้ หไ้ กลแสนไกล...
“เมือ่ วาน ฉนั อธษิ ฐานขอไปไหนกไ็ ด้ให้ไกลๆ” บุษราคัมเลา่ ออกมา
ในทีส่ ุด “ฉันมปี ัญหาส่วนตัว และอยากหนีไปใหพ้ น้ ...เป็นไปไดไ้ หมว่า
เพราะฉันอธิษฐานไปอยา่ งนน้ั ...”

253/790

พุทธชาดหนั ไปมองหนา้ หมอบญุ ญนติ ย์ พรอ้ มกบั ทำปากขมุบขมบิ
เปน็ ทำนองว่า จะทำอย่างไรต่อไปดี นายแพทย์หน่มุ ยกมอื ขน้ึ นิดหนง่ึ เปน็
เชิงหา้ มไม่ใหห้ ลอ่ นพดู อะไรออกมา แล้วเขาก็ถามบุษราคมั ว่า

“คณุ อยู่บา้ นของคุณยายของคุณ ท่ีถนนพระอาทติ ยเ์ ม่ือวานนี้ ใช่
ไหมครบั ?”

บษุ ราคมั พยักหน้าแทนคำตอบ และนกึ สงสยั ขนึ้ มาว่า อีกฝา่ ยถาม
ออกมาเพอ่ื อะไร

“วันนี้ ตอนที่คณุ ต่นื ข้ึนมา บ้านท่ีคณุ เห็น เป็นบ้านหลงั เดิมหรอื
เปล่า?” ชายหนุ่มถามคำถามตอ่ ไปดว้ ยความใจเยน็

“ใช่คะ่ ” บษุ ราคมั ตอบเสยี งแผ่ว หล่อนเสริมว่า “บา้ นหลงั เดิมและ
ฉนั ก็ยงั อยใู่ นห้องเดมิ แตข่ ้าวของไม่ใช่ของเดมิ คนในบ้านของฉันหายไป
หมด...”

“กไ็ ม่นา่ มอี ะไรของเดมิ เหลอื อยหู่ รอกครับ นมี่ ันปี ๒๕๔๖ แลว้ ห่าง
จากเวลาท่ีคุณจากมาตง้ั แปดสิบกว่าปี...”

“มแี ต่ตน้ ไม้ ที่เตบิ ใหญข่ น้ึ มาก...มากจนฉันแปลกใจว่า เพียงช่ัวคืน
เดยี ว ทำไมตน้ ปบี ทยี่ ายปลูกอยู่ทห่ี น้าบา้ น จงึ ท้ังสงู ทงั้ ใหญไ่ ด้ถึงเพียงน”้ี
บษุ ราคัมเลา่ ทา่ ทางดเู สมือนวา่ เรม่ิ ควบคุมตนเองให้คลายจากความตน่ื
ตระหนกไปไดใ้ นระดับหนงึ่

254/790

“ตน้ ปีบ...” พุทธชาดทวนคำของอีกฝา่ ย หล่อนยงั จำได้ดีว่ายายเคย
เล่าใหฟ้ ังอยเู่ สมอ ยามท่ีหล่อนเป็นเด็ก และชอบปีนป่ายตน้ ไม้เล่น “ยาย
เคยเลา่ ใหฉ้ นั ฟงั ว่า อายุของมนั นานมาก ยายเคยเหน็ ตงั้ แต่ต้นยังเลก็ อยู่
เลย เจา้ ของบ้านหลังเก่ากอ่ นท่คี ณุ ยายกบั คุณตาฉันมาซือ้ ปลูกเอาไว้”

“พทุ ธชาด...” นายแพทยห์ นมุ่ หนั ไปทางพยาบาลสาว ทีม่ สี หี น้างุนงง

“เวลานี้ ผมอยากใหค้ ณุ ตัดเอาตรรกะ ตดั เอาความเปน็ วิทยา-
ศาสตรท์ งั้ หมดออกไปเสียก่อนนะ...ไมต่ อ้ งเอาเหตุผล เร่ืองราวทเี่ ราเคย
เรยี นร้มู าใช้อ้างอิงอะไรท้ังนั้น...”

“คะ?” พทุ ธชาดยังตามความคดิ ของอกี ฝา่ ยไมท่ นั “คณุ
หมอ...หมายความวา่ อย่างไรกัน?”

“ผมหมายความว่า ถา้ ทบ่ี ษุ ราคมั เล่ามาทง้ั หมดเป็นความจริง...” นาย
แพทย์หนมุ่ ถอนหายใจ “มนั มคี วามเปน็ ไปได้สงู มากวา่ พ่สี าวของคณุ
และผู้หญงิ คนนี้ สลบั ตำแหนง่ แหง่ ท่กี นั จรงิ ๆ!!”

“คุณหมอหมายความวา่ พ่บี ษุ ย์หลดุ กลบั ไปอยใู่ นปีพ.ศ. ๒๔๖๔
แลว้ เธอ...เอ้อ..บุษราคมั จากพ.ศ.๒๔๖๔ หลุดมาอยแู่ ทนพสี่ าวฉนั อยา่ ง
นัน้ หรอื คะ?”

พทุ ธชาดอ้าปากค้าง นัยนต์ าเบกิ กว้างดว้ ยความไมเ่ ชือ่

255/790

“ผมวา่ น่ีเปน็ คำอธิบายทดี่ ีทสี่ ุดในเวลาน.ี้ ..เราไม่รูห้ รอกว่า สงิ่ ที่ผม
สันนิษฐานเป็นความจริงหรือเปลา่ จนกว่าเราจะเจอตวั พ่ีสาวของคุณ แลว้
สอบถามว่า เธอหายไปไหนมา และเกิดอะไรข้ึนกบั เธอบา้ ง...”

“แล้วตอนน้ี เราจะทำอย่างไรดีคะ?” พุทธชาดถามอย่างมดื แปดดา้ น
“ฉันจะไดก้ ลบั ไปบ้านของฉันอีกไหม?” บุษราคัมถามออกมาแทบ
จะพร้อมกนั กบั พทุ ธชาด หลอ่ นเอ้ือมมอื ไปจับมอื ของชายหนมุ่ นัยนต์ า
วิงวอน “ชว่ ยฉันดว้ ยนะคะ...คุณหมอ..”
นายแพทยห์ นมุ่ แตะหลังมอื นมุ่ อุน่ ของบุษราคมั แผว่ เบา ดว้ ยใจท่ี
หนักอง้ึ ราวกับถูกเทือกเขาขนาดใหญถ่ ล่มทับ เพราะเร่อื งท่ีหญงิ สาวทา่ ทาง
น่าสงสารตรงเบอื้ งหนา้ ขอรอ้ งให้ชว่ ย ไมใ่ ชเ่ รือ่ งง่ายสักนิด โดยเฉพาะเมือ่
เขาผซู้ ึง่ มอี าชีพการงาน ซง่ึ ตั้งอยู่บนพน้ื ฐานของเหตผุ ล และความเป็น
วทิ ยาศาสตร์
ในเวลาน้นั เอง ทีม่ เี สยี งประตูหอ้ งตรวจเปดิ แงม้ ออก
“ตายจรงิ ขอโทษค่ะหมอ...”
พยาบาลทีช่ ะโงกหน้าเขา้ มา รบี สง่ เสียงบอก พร้อมกับดงึ ประตใู หป้ ดิ
โดยฉับพลนั เมอื่ เห็นว่านายแพทยห์ นุ่มกับหญิงสาวบนเตียงทำแผล กำลงั
จบั มอื และจ้องตากนั อยู่

256/790

นายแพทยบ์ ุญญนติ ยส์ ่ายหนา้ เลก็ น้อย ในขณะที่บษุ ราคมั เพ่ิงรู้สึก
ตวั ว่าไมส่ มควรทหี่ ล่อนจะเท่ียวไปจบั มือบรุ ษุ หนุม่ อย่างนน้ั หลอ่ นจึงรบี ดึง
มอื ของหล่อนออกจากอุ้งมืออบอุ่นของนายแพทย์หนุ่มโดยเรว็

นายแพทย์บุญญนติ ยข์ ยับแวน่ ดว้ ยท่าทางอดึ อดั ใจ ก่อนจะบอกสอง
สาวทห่ี นา้ ซีดเซยี ว ทง้ั ท่ียงั ไม่ค่อยแน่ใจในตนเองวา่

“ไม่เป็นไรครับ...ผมจะพยายามหาทางช่วยเอง...ผมจะหาทางช่วยให้
คุณกลับบ้านใหไ้ ด้ บษุ ราคัม...”

เพราะรับปากกับสตรีทง้ั สองเอาไว้อยา่ งนน้ั ในตอนบ่ายหลังจากท่ี
เลกิ งานแลว้ บุญญนิตยจ์ ึงขับรถมงุ่ หน้าไปทางถนนวงแหวนรอบนอก
แทนทีจ่ ะตรงกลับบ้านเหมือนอยา่ งเคย

ชายหนมุ่ ขบั รถยนต์คันเลก็ กะทัดรัดของเขา ลัดเลาะไปตามทางเส้น
เลก็ ๆ ทแ่ี ยกออกจากถนนใหญ่ ดว้ ยความชำนาญเส้นทาง ในขณะท่ีมี
เสยี งสญั ญาณจากโทรศพั ท์มือถือขนาดจ๋ิว ที่วางอย่บู นทนี่ ั่งขา้ งคนขบั ดัง
ขน้ึ

“สวสั ดคี รับ แกว้ ”
ชายหนมุ่ สง่ เสยี งทักทาย เม่ือเหน็ หมายเลขของคนที่ตดิ ตอ่ เข้ามาหา
หากเสียงทอ่ี กี ฝ่ายตอบกลบั มา ทำให้ชายหนมุ่ ต้องขมวดคว้ิ ด้วยความ
งุนงง

257/790

“หมอจะอธบิ ายวา่ อย่างไร?”

“เดย๋ี วกอ่ น...อะไรกันครับแกว้ ...” นายแพทยห์ นุ่มถามดว้ ยไม่เขา้ ใจ
ว่า คหู่ ม้นั ของเขากำลงั พูดถึงอะไร

“กเ็ รอ่ื งที่หมอไปจับมือ จอ้ งตาอยกู่ บั แมน่ างแบบในหอ้ งตรวจน่ะส”ิ
แก้วกานดากรีดเสยี งแหลมด้วยอารมณโ์ มโห

“ออ้ ...” บญุ ญนิตย์ถอนหายใจ และนกึ ขนึ้ มาในใจวา่ ต้องเปน็
ปน่ิ ..พยาบาลหน้าห้องตรวจเมื่อเชา้ นแ้ี น่ เขาจำได้วา่ เจ้าหล่อนโผลเ่ ขา้ มา
เห็นตอนทีบ่ ษุ ราคัมกำลังตกใจ และจับมอื เขาเพอ่ื ขอร้องใหช้ ว่ ยพอด.ี ..

นี่แกว้ กานดา มีคนของหลอ่ นคอยรายงานความเคลอ่ื นไหวของเขา
ให้รทู้ ุกระยะเลยเชยี วหรอื ....ตกลงเขาเป็นคหู่ มนั้ กบั หลอ่ น หรอื เป็น
ข้าวของของหลอ่ นกันแน.่ ..

“คงเปน็ เรอ่ื งเข้าใจผิดน่ะแก้ว” ชายหน่มุ พยายามใจเย็น อธิบายให้
อีกฝา่ ยฟงั “บษุ รา...เอ้อ คุณพลอยบุษยเ์ ธอมาทำแผล ท่ีผมเย็บให้เม่อื วาน
นะ่ แลว้ เธอคงเกดิ ตกใจอะไรขน้ึ มา กเ็ ลยจบั มอื ผมเอาไว.้ ..ตอนน้นั ป่ิน
โผลเ่ ข้ามาเหน็ พอดี แล้วคงเทย่ี วเอาไปเล่าโดยไม่ไดร้ ู้เร่อื งอะไร...”

อกี ฝ่ายน่ิงไปนิดหนง่ึ ก่อนจะปรบั เสยี งท่ีพดู ใหม่ ใหฟ้ งั ดไู พเราะนมุ่
หูข้นึ กว่าเกา่

258/790

“อ้อ...หรือคะ? แล้วตกลงวันน้ี หมอจะมารบั แก้วไปซอื้ ของได้ไหมคะ
ทแ่ี กว้ นดั หมอเอาไวน้ ่ะคะ่ อกี สบิ นาทหี า้ โมงเยน็ แก้วแตง่ ตวั เสร็จนาน
แลว้ ...”

โอย...ตายจรงิ ..
บญุ ญนติ ย์ยกมือขา้ งหนงึ่ ขนึ้ แตะหน้าผาก
มัวแต่คดิ เร่ืองของผูห้ ญิงคนนน้ั จนลืมไปเสียสนิทว่า นัดกบั ค่หู มั้น
เอาไวว้ า่ จะพาหล่อนไปเดนิ เลือกซ้อื เสอ้ื ผ้า แต่ถึงตอนน้ี คงกลับรถไปหา
หล่อนไม่ทนั เสียแล้ว เขาจงึ บอกไปตามตรงวา่
“ขอโทษทีแก้ว ผมมวั คิดอะไรนิดหน่อย ลมื ที่นัดกันไวไ้ ปเสียสนทิ
เลย ตอนน้ีผมกำลังขับรถมาหาไอโ้ บท๊ ทีพ่ ทุ ธมณฑล คงกลับมดื เลย เอาไว้
วนั หลงั ....”
เขายังพูดไม่ทนั จบประโยควา่ เอาไว้วนั หลงั คอ่ ยนัดกนั ใหม่ อกี ฝา่ ย
ก็กระแทกหวู างลงไปก่อนแลว้ ด้วยความโกรธจัด
นายแพทย์หน่มุ ถอนหายใจยาว เหลือบตามองโทรศพั ทม์ อื ถอื แลว้
นึกไปถึงหน้าของแกว้ กานดา ท่คี งจะบดู บ้ึงด้วยความไมพ่ อใจ ก่อนจะสา่ ย
หน้ากับตนเอง แล้วหนั มาสนใจกับถนนขา้ งหนา้ ตอ่ ไป
รม่ ไมท้ ี่แผป่ กคลมุ สองขา้ งทาง กอ่ ให้เกดิ ความผ่อนคลาย สีเขยี วขจี
ของตน้ ข้าวในท้องทุ่งริมถนน แลดสู บายตา พลอยให้รสู้ กึ สบายใจไปด้วย

259/790

ชายหนุ่มจึงขับรถช้าลง และฮัมเพลงเบาๆ ในลำคอ ท้งั ทหี่ วั คิว้ ยังคงขมวด
ม่นุ อยู่

แทบไม่มรี ถยนต์คนั อน่ื สวนออกมาเลย เมื่อเขาขบั รถลกึ เขา้ ไปตาม
เส้นทางทีท่ อดคดเคยี้ ว จนกระทัง่ มาหยดุ อยทู่ ่ีหนา้ ประตรู ว้ั บ้านหลังหนง่ึ
และประตูรวั้ เหล็กเปิดออก โดยปราศจากเงาของผคู้ น

จนเมอ่ื จอดรถ และดับเครื่องนง่ิ แลว้ นั่นละ ผู้ชายร่างท้วมอย่างคน
ลงพงุ กก็ า้ วลงมาจากระเบยี งบา้ นที่ยกเอาไว้สูง ดว้ ยทา่ ทางกระฉับ กระเฉง
คล่องแคลว่

“มาถงึ นี่ไดน้ ะ ไอเ้ สอื รา้ ย...”
“เฮอ้ ...” นายแพทย์หนมุ่ ถอนหายใจยาวทันทีทีเ่ จอหน้าเพอื่ น
“เฮ้ย เฮ้ย” อีกฝา่ ยทำเสยี งเอะอะ “หา้ มนะเว้ย อยา่ มาทำหนา้ ตา
หงุดหงดิ แถวนี้ มีอะไรว่ามาได้เลย เพราะเวลาของพวกหมอมกั จะเปน็ เงิน
เป็นทอง...”
“ฉันมเี รือ่ งกลมุ้ ใจว่ะ ไอด้ ็อก....”
“เฮ้ย เฮ้ย...เรียกฉันอย่างน้ันก.็ ..โนน่ ประตู กลับไปได้เลย” ชาย
หนมุ่ เจ้าของบา้ นทำท่าหนั หลังกลบั ...
“โถ โถ...” บญุ ญนติ ยห์ ัวเราะ “ยงั ไม่ทันหัวลา้ นเลย ใจน้อยไปก่อน
แลว้ ”

260/790

“เออ ไมไ่ ด้นัดกันเอาไว้กอ่ นน่ีว่าจะมาหา คหู่ มนั้ นายโทร.มา เพ่ิงจะ
วางหู...ไมใ่ ชส่ ิ...กระแทกหู วางไปเมอ่ื กีน้ เ้ี อง” ดร.ภรต เพอื่ นสนทิ ของเขา
ทำหนา้ ยงุ่ “ถามว่านัดกบั นายเอาไวร้ ึเปล่า ฉันไม่รนู้ ีว่ า่ นายจะมาหา กเ็ ลย
บอกวา่ ไม่ได้นดั เอาไว้ ไมเ่ จอกันมาต้งั นานแลว้ แคน่ ้ันละ กระแทกหูวาง
ไปเลย...ดีนะหฉู ันไม่หนวก”

“เฮย้ ขนาดนนั้ เลยหรอื ?” บุญญนิตย์ขมวดคิ้วมุ่น ชกั ไม่ค่อยพอใจ
ทแ่ี กว้ กานดาทำเชน่ น้ี เขาจงึ พมึ พำขอโทษเพื่อน โดยไม่ได้อธิบายอะไร
อยา่ งอืน่

“ขอโทษดว้ ยว่ะ”
อีกฝ่ายทำหนา้ นิว่ ค้ิวขมวด พึมพำอะไรเบาๆ กอ่ นจะเดนิ นำหน้า
เพอ่ื นสนิทเข้าไปในห้องรบั แขกทรี่ กและมกี องหนังสือระเกะระกะอยทู่ วั่ ไป
ไมเ่ หมอื นเป็นหอ้ งสำหรับใชร้ ับแขกแตอ่ ยา่ งใด
เขากับภรตเปน็ เพือ่ นนกั เรยี นกนั มาต้ังแต่ชน้ั ประถม จนจบชนั้ มธั ยม
ปลาย จงึ ได้แยกยา้ ยกันไปเรียนตอ่ ในสาขาท่ีตนถนดั เขาเรียนแพทย์ ใน
ขณะทภ่ี รตเรียนวิทยาศาสตร์ และไดท้ นุ รฐั บาลไปเรยี นตอ่ ที่อเมริกา จบ
ปริญญาเอกกลับมาเป็นนักฟสิ ิกสใ์ หญ่ อยทู่ ่ีสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งหนึง่
“โบ๊ท...”
นายแพทย์บญุ ญนติ ยเ์ รยี กชือ่ เพื่อน ขณะใชม้ อื กวาดเอากองหนังสอื
บนเก้าอ้อี อกไป พอให้มีที่ว่างสำหรับจะหยอ่ นก้นลงน่ังได้

261/790

ภรตอยูค่ นเดียว เพราะมักทำงานจนดกึ ดน่ื เขาสร้างห้องทดลองเอา
ไวท้ ี่บ้าน เพอ่ื จะได้นั่งทำงานไดอ้ ย่างสบาย โดยไมม่ ีผูใ้ ดกวนใจดังน้นั บา้ น
ของดอกเตอรห์ น่มุ โสดอยา่ งภรต จึงค่อนข้างรกรุงรัง

“อะไร? เกดิ อะไรข้ึน? ทะเลาะกับยายแกว้ อกี แลว้ เรอะ ถอนหมน้ั ไป
เล้ย” อีกฝ่ายเดา พร้อมทง้ั ยุสง่ เพราะสนทิ กนั จนร้ดู วี า่ บุญญนติ ยไ์ ม่ได้
รักใครก่ บั แก้วกานดาเลยจนนดิ เดยี ว การหมัน้ ทเ่ี กิดขน้ึ ระหว่างเพอื่ นของ
เขากบั ผู้หญิงคนนนั้ เกิดจากความตอ้ งการของผู้ใหญ่ทั้งสองฝา่ ยตา่ งหาก

“ไม่ใชเ่ รอื่ งนัน้ ...เร่อื งอน่ื ...” บุญญนติ ยถ์ อนหายใจเป็นครั้งที่นบั ไม่
ถ้วน

“มอี ะไรแน่?...”
ดร.ภรตหนั มาจ้องหน้าเพอื่ นสนทิ ดว้ ยคบหากนั มานานแทบจะท้ัง
ชวี ติ จนรู้ดวี า่ การที่อกี ฝา่ ยแลน่ มาหาถงึ ท่ีบา้ น เช่นในเย็นวันน้ีนนั้ แสดง
วา่ บญุ ญนิตย์ต้องมีเรอ่ื งรอ้ นใจมาก เพราะมเิ ชน่ นนั้ กส็ ามารถใช้โทรศพั ท์
ติดตอ่ หากนั ก็ได้
“นายเชือ่ เรือ่ งยานเวลาไหมวะ? คอื ฉนั หมายถงึ ว่า คนเราจะเดินทาง
ขา้ มกาลเวลาได้ไหม? แบบว่า จากอดีตมาโผล่ในปัจจุบัน หรอื ว่าจาก
ปจั จบุ นั กลบั ไปในอดตี น่ะ...”

262/790

นายแพทยห์ นมุ่ เสหยบิ หนงั สอื เลม่ โน้นเลม่ นข้ี นึ้ มาพลิกดู ทำทา่ ทาง
ราวกบั ไม่ไดใ้ สใ่ จอะไรนกั แตท่ ่ีจริงแล้ว กำลงั นั่งหูผ่งึ รอฟังคำตอบของอกี
ฝา่ ยด้วยใจจดจ่อเชยี วละ

“เช่อื ”
อกี ฝา่ ยตอบคำเดยี วสน้ั ๆ แลว้ น่งิ ไป บญุ ญนติ ยท์ นไมไ่ ด้จึงทำเสียง
จ๊จิ ะ๊ ในลำคอ ก่อนจะวา่ “เชอ่ื ? แค่น้นั เองรึ?”
“อ้าว” อีกฝา่ ยแกลง้ แหย่เพอ่ื น “กน็ ายถามแคว่ า่ ฉันเชอ่ื เรอะเปลา่
ไม่ใช่หรือ? ฉันก็วา่ เช่อื ...แล้วไง?”
บญุ ญนติ ยเ์ หน็ ว่า ขนื โยกโย้กนั อย่างน้ี คุยกนั จนเท่ียงคืนเหน็ ทีจะไม่
รู้เร่อื งกนั แน่ จึงตดั สินใจเลา่ เร่ืองราวท่ีประสบมาทง้ั หมดในวนั นใี้ ห้เพอื่ น
สนิทฟัง นับตงั้ แตไ่ ดเ้ ยบ็ แผลศีรษะแตกใหก้ บั นางแบบสาวชอ่ื ดงั จน
นางแบบสาวกลบั มาลา้ งแผลอกี ครง้ั และลักษณะของบาดแผลทเี่ ขาเย็บก็
เปล่ียนไป ในขณะทบี่ คุ ลกิ ลักษณะของพลอยบุษย์ก็เปล่ยี นไปดว้ ย ราวกับ
เป็นคนอกี คนหนง่ึ ที่ไมใ่ ช่คนเดิม แถมพลอยบษุ ยค์ นใหมย่ งั ยืนยันอีกวา่
หล่อนมาจากปีพ.ศ. ๒๔๖๔...
บุญญนติ ยส์ ังเกตว่า ยง่ิ เลา่ ดอกเตอรห์ นมุ่ ก็ยง่ิ นิง่ เงยี บ และตง้ั ใจฟงั
ด้วยความสนใจเปน็ อย่างยิง่ ...
“เป็นไปได้อยา่ งไร?” ภรตพึมพำ

263/790

“แลว้ วันนี้ ก่อนจะมาหานายทนี่ ี่ ฉันแวะไปที่พิพธิ ภัณฑก์ ารแพทย์
มา...” นายแพทยห์ น่มุ มองหน้าตาเลกิ่ ล่กั ของเพอื่ นสนิท แลว้ เล่าตอ่ ไปดว้ ย
ความรวดเรว็ ว่า “ฉนั พบว่า...ท่ีบษุ ราคัมเลา่ มาน้ัน เปน็ เรอื่ งจริง ...ท่ี
โรงพยาบาลของฉนั เคยมหี มอชอ่ื หลวงโอสถเวชการจรงิ ...คุณหลวงคนน้ี
เคยรับราชการเปน็ แพทย์อยู่ในช่วงปพี .ศ.๒๔๖๐ ถงึ ประมาณปี
พ.ศ.๒๔๗๕ สมยั เปลี่ยนแปลงการปกครอง...และคณุ หลวงคนนลี้ ะท่ี
บษุ ราคมั เล่าวา่ เป็นคนเยบ็ แผลให้หลอ่ น เมื่อวานน้!ี !”

สนิ้ คำบอกเลา่ นัน้ บุญญนติ ย์เหลอื บไปเห็น ดร.ภรต เพอ่ื นรกั ของ
เขา อา้ ปากคา้ งกับทำตาโต ด้วยความต่นื ตะลงึ เป็นลน้ พน้ ...

๑๗

สองหนมุ่ ในหอ้ งรบั แขก ท่มี กี องหนงั สอื และตำรับตำรา
วางระเกะระกะทว่ั ไปหมด ทั้งบนเก้าอี้ และบนพ้ืนหอ้ ง ตา่ งกน็ ่งั จ้องหนา้
กัน ดว้ ยความรู้สึกทีเ่ ตม็ ไปดว้ ยความประหลาดใจ ระคนงนุ งง

ดร.ภรต เป็นคนเอย่ ทำลายความเงียบข้นึ มากอ่ นว่า “แสดงวา่ ผหู้ ญิง
ท่ชี ่อื วา่ บุษ บุษ อะไรเนยี่ มาจากอดีตจรงิ ”

“ฉนั ไม่อยากเช่ือ...” บุญญนติ ย์ขยบั แวน่ ตาไปมา “แตจ่ ะไมเ่ ช่อื กไ็ ม่
ได้ เพราะฉันหาเหตผุ ลมาคัดคา้ น และอธบิ ายส่ิงทฉ่ี ันพบไมไ่ ด้สกั ข้อ
ต้ังแตล่ กั ษณะของไหมเย็บแผล ท่ีเกา่ จนสมยั น้ีไมใ่ ช้กนั แล้ว เรือ่ งของกลุ่ม
เลือดทอี่ ธิบายไมไ่ ด้ เพราะพ่อแม่และน้องสาวของพลอยบุษย์มีเลือดกลุ่ม
โอ พลอยบุษยไ์ ม่มีทางจะมีเลือดเปน็ กลุม่ อ่นื ได้เลยนอกจากโอเท่าน้ัน แต่
ผูห้ ญงิ คนนก้ี ลับมีเลอื ดกลมุ่ เอบี แล้วยงั จะเรื่องของหลวงโอสถเวชการน่ี
อีก...ฉันเชอื่ แน่ว่ายายนางแบบน่นั ไมม่ ีทางร้แู นว่ า่ เคยมหี มอชื่อนท้ี ำงาน
อยทู่ ่โี รงพยาบาลฉัน แถมชว่ งเวลาที่คุณหลวงแกทำงาน ก็เป็นชว่ งเวลา
เดียวกันกบั ท่บี ุษราคัมอยู่เสยี ดว้ ย...”

265/790

“แลว้ นายจะมานง่ั หาเหตผุ ลทำไมกนั ” ภรตวา่ “ก็เห็นๆ อยแู่ ลว้ วา่
ผูห้ ญงิ คนนี้มาจากอดตี จริง”

“ทำไมนายเชอ่ื งา่ ยนักวะ?” บญุ ญนติ ย์ย้อนถาม ภายในใจของเขา
ขณะน้ี วิทยาศาสตรก์ ับสงิ่ ท่ีไม่สามารถพิสูจนไ์ ด้ กำลงั หกั ล้างกันอย่างเตม็
ที่

“กม็ ันเป็นไปได้นห่ี ว่า” ภรตอธิบาย “เวลากเ็ ป็นมติ ิอกี อยา่ งหนง่ึ
นอกเหนือไปจากมิติความกว้าง ยาว และลกึ ตามแบบที่เรารแู้ ละสมั ผัสได้
นายรูส้ ึกใช่ไหมว่า มีเวลา...แต่เราจับตอ้ งเวลา และสัมผสั สิง่ ที่เรียกวา่ เวลา
ไมไ่ ด้...”

บุญญนิตยพ์ ยกั หน้า พลางพยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่เพ่อื นกำลงั
รา่ ยยาว

“ไมใ่ ชว่ ่าเวลาเปน็ ส่ิงที่สมั ผัสไม่ไดห้ รอกนะ แต่เป็นเพราะวา่ ประสาท
รบั รูส้ มั ผัสของมนุษยเ์ รา ไมล่ ะเอียดพอขนาดจะสัมผัสไดต้ ่างหาก”

“พดู ให้เขา้ ใจงา่ ยกวา่ นไี้ ด้ไหมวะ?” นายแพทย์หน่มุ เกาศรี ษะแกรก
“เอ้า...อยา่ งคล่นื วทิ ยุไง...นายรู้ใช่ไหมว่ามี เรารวู้ า่ มี แตส่ ัมผสั ไม่ได้
ท้ังๆ ทมี่ ันก็พงุ่ ผ่านร่างกายของเราไปมา ยังจะคลื่นโทรศพั ท์มือถืออีก จน
กวา่ จะมีเครอื่ งรับท่ีมคี วามถ่ีตรงกันนัน่ ละ เราถึงจะรบั สญั ญาณพวกนั้น
ได”้ ดอกเตอรห์ นุ่มพยายามหาสง่ิ เปรียบเทยี บที่เขา้ ใจไดง้ ่าย
“นายกำลังจะบอกอะไรฉนั ” บญุ ญนติ ยข์ มวดคิว้

266/790

“ฉนั กำลังจะบอกว่า...คนบางคน อาจจะมสี มั ผสั พเิ ศษ ท่สี ามารถ
สัมผสั มิตขิ องเวลาได้ ในแบบทนี่ อกเหนือไปจากสง่ิ ท่ีมนุษยค์ นอน่ื เขา
สมั ผัสไดก้ ัน...เรารบั รู้อณุ หภมู วิ ่ามีร้อน มหี นาว เรารบั รู้กลิน่ ว่าหอม หรือ
เหมน็ ...เรารับรคู้ วามเจ็บปวด ดีใจ เสียใจ...แต่เราไม่เคยสมั ผสั กบั เวลา
ทง้ั ๆ ทเี่ รารูว้ ่ามนั มี มนั เคลื่อนที่ มันไหลผา่ นเราไปทกุ ชัว่ โมงและนาท”ี

ดร.ภรตกลนื นำ้ ลาย กอ่ นจะย้อนถามเพอ่ื นสนิทวา่
“เอง็ รไู้ หมวา่ สมองของสว่ นไหนของคนเรา ที่ทำหน้าที่เกย่ี วกับการ
รับรู้ตา่ งๆ...”
“กห็ ลายสว่ น..สมองใหญ่ กา้ นสมอง...” บุญญนิตย์ตอบ
“แตท่ ัง้ แพทย์และนักวิทยาศาสตร์ กไ็ ม่รูล้ ะเอยี ดใชไ่ หมว่า เซลล์
สมองแตล่ ะสว่ น ทำงานอยา่ งไร ตา่ งกันตรงไหน ทำไมแตล่ ะเซลล์รวู้ ่า
ตวั เองต้องทำหนา้ ท่ีอะไร...ใครเปน็ คนบอกเซลล์เหลา่ น้ัน สิ่งท่ีพวกนาย
เรยี น มาท้ังหมด เป็นเพยี งการสนั นษิ ฐานของนกั วทิ ยาศาสตร์เท่าน้ัน
เอง...”ดอกเตอรท์ างฟิสิกส์พยายามใชค้ วามรทู้ ี่ตนมี อธิบายเรอื่ งสมองที่
ตนไมถ่ นดั “นายเลา่ วา่ ผ้หู ญิงทั้งสองคน เกิดอุบตั ิเหตุกอ่ นจะเกดิ สลับเวลา
กันใช่ไหม?..”
เมือ่ เหน็ ว่าอกี ฝา่ ยพยกั หนา้ หงึกหงกั เป็นเชงิ ตอบรับ ภรตจงึ พูดต่อ
ไปว่า

267/790

“เป็นไปไดไ้ หมว่า อบุ ัตเิ หตุน่นั ทำให้สมองบางสว่ นของผูห้ ญงิ สอง
คนนี้ถูกกระตุ้นขึ้นมา ทำให้สัมผัสมิติเวลาได.้ ...เอางา่ ยๆ นายลองนึกภาพ
ว่าเวลาเปน็ เหมือนสายนำ้ นะ...คนหน่งึ อยู่ที่ปลายข้างหน่ึง อีกคนหนึง่ อยอู่ ีก
ปลาย และสองคนนี้เกิดสวนทางกนั สลับมาอย่คู นละปลาย...”

“สงสยั วันน้ี ฉันต้องกลบั ไปกินยานอนหลับแน”่ นายแพทยห์ นุม่ บน่
“ฟังดแู ลว้ เหมือนจะพอเขา้ ใจนะ แตจ่ ะเขา้ ใจจริงหรือเปล่า ตอ้ งกลบั ไป
น่งั นึกอกี ที แต่ฉันอยากรู้วา่ ถา้ เป็นอยา่ งที่นายว่ามา...เราจะทำอย่างไร
เพือ่ ใหผ้ หู้ ญิงสองคนนีส้ ลับกลับทก่ี นั อีกครง้ั ”

“ไมร่ วู้ ่ะ ฉันทำไมไ่ ดห้ รอก” ภรตแบมอื สองขา้ งออก ท่าทางจน
ปัญญา

“เฮย้ ” ชายหนมุ่ ทน่ี ง่ั เอกเขนกอยโู่ วยวาย “ไดย้ งั ไงวะ ฉันมาน่ี มา
ปรึกษานะ จะมาทำปฏเิ สธอยา่ งนี้ ไมง่ ่ายเกนิ ไปหนอ่ ยหรอื ?”

“อา้ ว กท็ ำไมไ่ ด้นี่หวา่ ถ้าทำได้ ฉนั ไดร้ างวลั โนเบลไปแลว้ ละ”
“ชว่ ยคดิ หน่อยสิ” อกี ฝา่ ยทำเสียงออ้ นวอน “นะเพ่อื นนะ เป็นเพอ่ื น
กนั มายีส่ บิ กว่าปี ฉนั ไมเ่ คยขออะไรแกเลย...”
“แลว้ แกจะต้องไปเดอื ดรอ้ นด้วยทำไมวะ” ภรตบ่นอุบ “ไมเ่ หน็ เกย่ี ว
กบั แกสกั หน่อย”
เออ...น่ันสิ..

268/790

บญุ ญนิตยถ์ ามตัวเอง แล้วเราจะตอ้ งไปเดือดรอ้ นอะไรด้วย เพราะที่
เพอื่ นสนทิ ว่ามากถ็ ูก เรอื่ งของผูห้ ญงิ สองคนนัน้ ไม่ได้เก่ยี วอะไรกบั เขา
เลยแมแ้ ต่นอ้ ย เขาเปน็ แพทย์ ทำการรกั ษาแผล เมื่อแผลหาย สัปดาหห์ นา้
สามารถจะตดั ไหมไดแ้ ล้ว หนา้ ท่ีของเขากจ็ ะจบลงไป และเขาอาจจะไม่มี
โอกาสได้พบกับบุษราคัมอีกเลยก็ได้

แตเ่ มือ่ นึกไปถงึ ดวงตาคสู่ วยงามท่ดี ำขลบั ราวกับนิลคนู่ ้ัน พร้อมท้ัง
แววตาอ้อนวอน อยา่ งคนทไ่ี ม่รู้ว่าจะทำอย่างไรตอ่ ไปกบั ชีวิต ชายหน่มุ ก็
อดไม่ไดท้ จ่ี ะรู้สกึ สงสาร...

ถ้าหล่อนมาจากปี พ.ศ. ๒๔๖๔ จรงิ หลอ่ นจะต้องลำบากแน่เพราะ
โลกยคุ นี้ย่อมต่างจากโลกทหี่ ลอ่ นจากมาโดยสน้ิ เชงิ แมว้ ่าจะเป็นกรุงเทพ
มหานครเหมือนกนั และเวลาก็ห่างกนั เพยี งแค่แปดสิบกวา่ ปีแต่นายแพทย์
หนุ่มรูด้ ีวา่ การดำรงชีวติ ในโลกยุคน้ี ไมง่ า่ ยเลยสำหรับสตรี จากอดีต...

“ฉันสงสารเขาวะ่ ” บญุ ญนติ ยจ์ อ้ งหนา้ เพ่อื น ด้วยท่าทางจรงิ จงั
“อยา่ งนายวา่ ฉันอาจจะไมเ่ กีย่ วอะไรด้วยเลย แต่พอรู้แล้ว ก็อดจะช่วยไม่
ได้ นายลองคดิ ดูโบท๊ ...คนทห่ี ลงเวลามาจากยุคสมยั ท่ีชีวิตยงั เรียบงา่ ยแบบ
นนั้ ใหม้ าอยูย่ ุคอินเทอร์เน็ตแบบโลกเราตอนน.ี้ ..มนั ไม่งา่ ยหรอกนะ...”

“แต่จะส่งให้เธอกลบั ไป กไ็ ม่งา่ ยเหมือนกนั ” ภรตทำหน้าน่วิ แต่ใน
ใจเร่มิ คลอ้ ยตามบญุ ญนิตย์ไปแล้วเกินกว่าครง่ึ “เกดิ หลุดไปโผล่ยุคอื่น ที่
ไมใ่ ชย่ ุคเดิมของเธออีกละก็ยงุ่ กันไปกวา่ เกา่ ...”

“อ้าว...เปน็ อย่างนนั้ ได้ดว้ ยหรือ?”

269/790

“เรือ่ งของมิติ แล้วกก็ าลเวลาน่ะ...อะไรก็เกดิ ได้ท้งั นั้นละ”ดอกเตอร์
หนุม่ ยังคงหนา้ ตายุ่งเหยงิ

“แลว้ นายจะชว่ ยหรอื เปลา่ ล่ะ?” บญุ ญนติ ย์คาดคัน้
“กถ็ ึงขนาดนแ้ี ล้ว ก็ตอ้ งชว่ ยสินะ” ภรตทำปากขมุบขมบิ เป็นเชงิ บ่น
“แตใ่ ห้ฉันลองคิดดกู อ่ นสักคนื สองคนื กอ่ นนะโว้ย”
“เออ” บญุ ญนติ ยถ์ อนใจ เพราะลงอกี ฝ่ายรับปากอย่างน้แี ลว้ ละก็
หายหว่ งได้ เพราะภรตจะช่วยจนสดุ ความสามารถอยา่ งแนน่ อน “ไดค้ วาม
ว่าอย่างไร ส่งข่าวหน่อยนะ”
“เฮอ้ ...” ภรตไม่วายพึมพำ “ไอ้เสอื นะ ไอ้เสือ...ใหฉ้ นั โคลนน่งิ ลูกไก่
ให้กลายไปเป็นหมาหรอื แมวยงั จะง่ายกวา่ เยอะ...นี่ น.่ี ..จะกลับแลว้ ละเร
อะ”
ดอกเตอรห์ นมุ่ ร้องโวยวาย เมื่อเหน็ เพื่อนรกั ทำทา่ ขยับจะกลบั
“อะไรกันวะ มาหาแค่เนยี ะ...”
“เออนา่ ขอบใจมาก” บุญญนติ ย์ย้ิมให้เพอื่ น พลางบอกวา่ “ฉนั จะ
ตอ้ งไปตามดูอะไรท่ีเก่ยี วกับเร่ืองนีอ้ กี หนอ่ ยกอ่ นจะเขา้ บา้ น...”
“ใหม้ นั ไดอ้ ย่างงสี้ วิ ะ” ภรตส่ายหนา้ เมอื่ เหน็ ท่าทางเอาจรงิ เอาจัง กับ
สีหน้าที่สดช่นื ขน้ึ มาทันทที ่ีเขารับปากจะชว่ ยของเพื่อนสนทิ แลว้ กน็ ึกย้อน
ไปถึงสมัยทยี่ งั ว่ิงเลน่ อยู่ด้วยกนั ก่อนบญุ ญนติ ยจ์ ะก้าวขน้ึ รถขับออกไป

270/790

ภรตจึงเพ่ิงนึกอะไรบางอย่างขน้ึ มาได้ จึงบอกกบั เพอื่ นทไ่ี ขกระจก ลงมา
โบกมอื ลาว่า

“ถา้ มเี วลา...ฉันอยากเจอแมส่ าวหลงยุคคนน้ีสักหนอ่ ยไดไ้ หมวะ
...จะลองถามอะไรดสู กั หนอ่ ย เผอ่ื จะคลำทางอะไรไดม้ ากขึ้น...”

“ไดส้ ิ เอาพรงุ่ น้ีเลยละกนั ” บุญญนิตย์ใจรอ้ น “ฉนั ไม่ไดอ้ ยู่เวรแล้ว
จะแวะมารับ”

“ไม่ตอ้ ง ไม่ตอ้ ง” เพอ่ื นของเขายกมือห้าม “ไปเจอกนั เลยดกี วา่ ฉัน
ขบั รถไปเอง นายจะไดไ้ ม่ต้องเสียเวลาย้อนมาส่งฉนั อีก...ท่ีไหนนะ...บา้ น
เขาอยทู่ ถี่ นนพระอาทติ ย์ใชไ่ หม?”

บญุ ญนิตย์ยกั ค้ิวหนหนงึ่ เปน็ เชิงตอบ ก่อนจะบอกเพ่อื นวา่
“เจอกนั สักบ่ายสามโมงเปน็ ไง ไม่คอ่ ยรอ้ นแล้วตอนน้นั ...ฉนั จะ
โทร.ไปนดั กับน้องสาวทีเ่ ปน็ พยาบาลกอ่ นกแ็ ลว้ กัน...คดิ วา่ คงจะไม่มีปญั หา
อะไร...”

พทุ ธชาดพาบุษราคมั น่งั รถแทก็ ซีก่ ลับจากโรงพยาบาล มาถงึ บาง
ลำพเู อาเมอ่ื บ่ายคล้อย หล่อนหวิ จนตาลาย ในขณะที่บุษราคัมน้ันกลับกิน
อะไรไม่ลง

271/790

“กนิ หนอ่ ยเถอะเธอ...” หล่อนพยายามคะยน้ั คะยอ พรอ้ มกบั ชว่ ยส่งั
กว๋ ยเต๋ียวของโปรด จากร้านเจา้ ประจำทต่ี กึ แถว ที่อยฝู่ ่ังตรงขา้ มกบั สวน
สันติไชยปราการ “เดี๋ยวหวิ ปวดทอ้ งไมร่ ู้ดว้ ยนะ”

“ฉนั ไมอ่ ยากกิน” บษุ ราคัมเบ้หน้า “อาหารอะไรกไ็ มร่ ู้ ดไู ม่น่ากนิ เอา
เสียเลย สมยั ฉนั น่ะ เขาไมก่ นิ อาหารนอกบา้ นอยา่ งน้ีดอก ทำกนิ ในบา้ น
อรอ่ ยกวา่ มากนกั ”

“ฉันทำไม่เป็นน่ีนา” พทุ ธชาดบ่นพมึ พำ “ถ้ายายอยู่ คงไดท้ ำอะไร อ
รอ่ ยๆ ใหก้ นิ บ้างหรอก..”

“ไม่เป็นไร” บุษราคมั ยมิ้ และมที า่ ทางกระตอื รอื ร้นขน้ึ มา เมือ่ พูดต่อ
ไปว่า “ประเด๋ยี วกลบั ถึงบ้าน ใหฉ้ นั สำรวจดูครัวของหลอ่ นสกั นดิ ดทู ีรวึ ่า
มกี บั ข้าวกับปลาอะไร แลว้ ฉันจะทำอาหารใหเ้ อง...”

“เธอทำอาหารเปน็ ดว้ ยหรือ?” พทุ ธชาดทำตาโต
“ทำไมจะทำไมเ่ ปน็ เล่า ฉนั นะ่ ออกเรอื นแลว้ นะ...” บษุ ราคัมย้ิมให้
หากพทุ ธชาดรสู้ กึ วา่ มันเปน็ รอยยมิ้ ทดี่ ูเศร้ามากกวา่ สขุ
“อ้าว เหรอ?” พุทธชาดทำหนา้ ตาเหลอหลา เพราะแม้ว่าบุษราคมั จะ
มหี น้าตาเหมอื นกับพลอยบษุ ย์ราวกับพิมพ์เดยี วกัน หากวัยของอีกฝ่าย นา่
จะเพ่งิ เลยย่สี บิ มาไม่นาน แตก่ ็อาจจะจรงิ อย่างท่ีอีกฝ่ายว่าก็ได้ เพราะคน
สมยั ก่อนมักนิยมแตง่ งานตัง้ แต่อายยุ งั นอ้ ย

272/790

“เธออยู่กับยายรึ? ทำไมฉนั จงึ ไมเ่ หน็ ยายของเธอเลยเล่า?”บุษราคัม
เปลีย่ นเร่อื งพูด ราวกับไม่ต้องการเอย่ ถึงเรอ่ื งของตัวเอง

“ฮอ่ื ...” พยาบาลสาวพยกั หนา้ ชา้ ๆ ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย
“ยายของฉันชอ่ื เมตตา ยายอย่แู ถวน้ีมาตง้ั แตเ่ กดิ เดิมอยู่แถววดั สงั เวชฯ
ก่อนจะย้ายมาอยบู่ ้านหลงั น้ี ยายของฉนั หายตัวไปจากบา้ นสองสามวันแล้ว
ละ ฉนั กับพ่ีสาวตามหาจนทั่ว แจ้งตำรวจ แจ้งตามสถานวี ิทยุ แต่กไ็ ม่รวู้ า่
ยายหายไปไหน...”

“โถ...นา่ สงสารจัง” สหี นา้ ของหญิงสาวทีน่ ัง่ อยบู่ นเกา้ อีฝ้ ่ังตรงขา้ ม ดู
เหน็ อกเหน็ ใจ “ยายของเธออายุมากแล้วสินะจ๊ะ...”

“แปดสิบกวา่ ปแี ลว้ ละ”
“ยายของฉนั น่ะอายเุ จด็ สิบแล้ว อยูม่ าตั้งตะสมัยในหลวงพระองค์ ท่ี
ส่ี ถึงแผ่นดนิ นกี้ ย็ งั แขง็ แรงอยู่ ยายเคยเลา่ ว่า อยมู่ าต้ังตะพระนครมที งุ่ นา
เตม็ ไปหมด แหม...น่ีถา้ ยายไดม้ าเห็นอย่างฉันละก็ คงจะอา้ ปากคา้ งไปเลย
เทียว ทไี่ มเ่ หน็ ทงุ่ นาในพระนครอกี แลว้ ...มแี ต่ตกึ ฝร่ังขึน้ เต็มไปหมด
เหมือนเมอื งสวรรคเ์ ทียวนะเน่ีย” บษุ ราคัมพดู แจ้วๆ ท่าทางลมื ความทกุ ข์
ใจไปชว่ั ขณะ
พทุ ธชาดเห็นหลอ่ นสบายใจเชน่ นน้ั จงึ ไม่ได้ขัดคออะไร แม้ว่าบรกิ ร
ทเ่ี ดนิ เอาก๋วยเตย๋ี วมาวางให้ จะส่งสายตาประหลาด มองมาทางหญงิ สาว
ทนี่ งั่ เลา่ โน่นนี่เพลินไป

273/790

“ถา้ ยายฉันได้เจอกบั ยายของเธอก็คงจะดีนะ” บุษราคัมวา่ แล้ว
หล่อนกช็ ะงกั ไปนดิ หนงึ่ กอ่ นจะถามพุทธชาดวา่ “เอะ๊ ...เธอว่ายายของเธอ
ชื่ออะไรนะ?”

“ช่ือเมตตา...” พุทธชาดเลกิ ควิ้ ดว้ ยยงั ตามความคดิ ของอีกฝา่ ยไม่
ทัน

“ฉันรจู้ ักเด็กผูห้ ญิงคนหนึ่ง ชอ่ื เมตตาเหมือนกนั ...แกเปน็ บุตรของ
พ่อพงษ์ ชา่ งทองทอี่ ยู่หน้าวัดสงั เวชฯ คุณยายฉันไปทำทองกับพอ่ พงษเ์ ป็น
ประจำ เดก็ นน่ั ชอบตามมาเลน่ กับฉนั ท่ีบ้านยายออกบ่อยไป...เธอว่ายาย
เธออยู่แถววดั สังเวชฯ ร?ึ ”

คราวน้ีถึงทขี องพุทธชาดทจ่ี ะเป็นฝ่ายอ้าปากคา้ งบา้ ง เพราะเดก็ หญงิ
เมตตา ที่มบี ดิ าชือ่ พงษ์ มอี าชพี เป็นช่างทำทองทีบ่ ุษราคมั เล่าน้ัน กค็ อื ยาย
ของหลอ่ น...

“ใช่...” พุทธชาดยงั ไมห่ ายตะลงึ “แสดงว่า เธอต้องเคยรูจ้ ักกับยาย
ของฉนั มากอ่ น แต่เปน็ ยายทย่ี ังเป็นเดก็ ...”

คณุ ตาทวดของหล่อนชอ่ื พงษ.์ ..เปน็ ชา่ งทอง และบา้ นเดมิ อยู่แถวหนา้
วัดสงั เวชฯ...

คนเดยี วกนั แนแ่ ลว้ ...พทุ ธชาดรำพึง...อะไรจะบงั เอิญได้ถึงเพียงนี้

274/790

บัดนี้ หล่อนเช่ืออย่างสนทิ ใจ วา่ บษุ ราคมั พดู จรงิ ...ไมม่ ขี อ้ สงสัยใด
อีกแลว้ ...จะด้วยเหตผุ ลกลอนั ใดกต็ าม ผู้หญงิ คนนี้เดินทางมาจากอดีต
และมานงั่ อยูต่ อ่ หนา้ หลอ่ นตรงนแ้ี ล้ว!!

“ฉนั อยากเจอกบั ยายของเธอ” บุษราคัมรำพึง ท่าทางไมต่ กใจมาก
เทา่ กบั พทุ ธชาด “หากได้พบหนเู มตตา...ฉนั คงไดร้ วู้ า่ เวลากว่าแปดสิบปที ี่
ผา่ นมาน้นั เกดิ อะไรแกฉ่ ันและยายบา้ ง...”

หลังจากจา่ ยเงนิ คา่ กว๋ ยเตย๋ี วเรียบรอ้ ยแลว้ พทุ ธชาดกับบษุ ราคมั ก็
เดินตามกันกลบั บา้ นดว้ ยความเงียบ ตา่ งคนตา่ งกจ็ มอยใู่ นความคดิ คำนงึ
ของตัวเอง

บษุ ราคมั ขอตวั ขน้ึ ไปผลดั เสื้อผา้ กลับมาน่งุ ซ่ินตามแบบเดมิ ของ
หล่อน โดยให้เหตุผลว่า เส้ือและกางเกงแบบสมยั ใหม่ท่ีพุทธชาดเอาของพ่ี
สาวมาให้หลอ่ นสวมนน้ั ท้งั รอ้ นและคบั ต้ิว จนหล่อนแทบจะเปน็ ลม

เปล่ยี นเสอ้ื ผา้ เสร็จ พทุ ธชาดกเ็ รม่ิ พาบษุ ราคมั เดนิ ดูตามห้องตา่ งๆ
และแนะนำใหอ้ กี ฝา่ ยไดร้ ูว้ ่า วสั ดุอปุ กรณต์ า่ งๆ ในบ้าน ไม่วา่ จะเปน็ ฝกั บวั
สำหรบั อาบนำ้ กระตกิ นำ้ ร้อนไฟฟ้า ไปจนถงึ โทรศัพท์วา่ มเี อาไวเ้ พอื่
ใชส้ อยอะไร และใหบ้ ุษราคมั ทดลองใช้ดู

พุทธชาดสังเกตว่า หญิงสาวทีม่ าจากอดตี น้ัน สามารถปรับตัวได้
รวดเร็วมากกว่าทห่ี ล่อนคิด และยังมีความจำดีเลิศ ทกุ อยา่ งหล่อนสอน
เพียงคร้งั เดียว บษุ ราคมั กส็ ามารถจำได้ และใชไ้ ด้คล่องแคลว่

275/790

“โอ้โฮ” หล่อนร้องอุทานดว้ ยความตื่นเต้น ขณะทดลองเปิดเตาแกส๊
“ยคุ น้สี ะดวกดีแท้ ทกุ อยา่ งรวดเรว็ ดงั่ เนรมติ ...สมัยของฉนั กวา่ จะจุดไฟ
กนั ที ตอ้ งใชเ้ วลานานกวา่ นีม้ ากนัก...”

จนถงึ เวลาเกือบจะหกโมงเย็น พุทธชาดกแ็ นะนำอะไรตอ่ มิอะไรให้
กบั บษุ ราคมั ไปได้หลายอยา่ ง หากก็ยังเหลืออะไรอกี มากนกั ซง่ึ หล่อนลา้
เกินกวา่ จะสอนในวันนี้ ลกู ศิษยข์ องหลอ่ นเองกเ็ ร่ิมมที า่ ทางเบ่อื และไม่
อยากเรียนรอู้ ะไรอีกแลว้ พุทธชาดจงึ พยกั หน้าให้ เมอื่ บษุ ราคัมขอออกไป
เดนิ เล่นในสวนดอกไมข้ องยาย

และเมื่อบษุ ราคมั ลบั กายออกไปจากห้องแปดเหลี่ยม อนั เป็นมขุ หน้า
บา้ นนัน่ เอง ก็มเี สยี งโทรศัพท์ดังขึ้น

พุทธชาดรีบยกหโู ดยเร็ว ในใจภาวนาขอใหเ้ ป็นข่าวเร่อื งยาย หรือไม่
ก็พลอยบษุ ยต์ ดิ ต่อมาจากไหนสกั แห่ง แตแ่ ลว้ หลอ่ นกต็ ้องน่วิ หน้า เม่ือ
เสยี งที่ปลายสายเปน็ เสียงท้มุ ของชายหน่มุ คนหน่ึง

“สวัสดคี รับคุณพุทธชาด...ผมบญุ ญนิตย.์ ..”
“อ้อ...คุณหมอ..สวสั ดีคะ่ มีธรุ ะอะไรหรอื คะ?” พทุ ธชาดงง ดว้ ยไม่
เคยคาดคิดมากอ่ นวา่ จะเป็นนายแพทยห์ นุ่มคนนั้น
บญุ ญนิตยเ์ ล่าเร่ืองราวท้งั หมด และเหตผุ ลท่ีโทร.มาหาใหพ้ ทุ ธชาด
ฟงั อยา่ งรวดเร็ว และเม่อื ตอนทห่ี ลอ่ นวางสายจากนายแพทยบ์ ญุ ญนติ ยไ์ ป
นน้ั บุษราคมั ยังเดินสำรวจบรเิ วณบ้านไม่เสรจ็

276/790

จากหนา้ ตา่ งหอ้ งแปดเหลยี่ ม ทเ่ี ป็นมขุ หน้าบา้ น หล่อนเหน็ หญิงสาว
ทม่ี ีรูปโฉมโนมพรรณ เหมอื นกนั กบั พลอยบษุ ย์ไมม่ ผี ิดเพี้ยนเดนิ ด้อมดูไม้
ไทยท่ยี ายปลูกเอาไว้ด้วยความสนใจ ในมือของหญิงสาวผมู้ าจากอดีต มี
ขันน้ำที่ทำจากไม้ใบย่อมถืออยู่ พุทธชาดเหน็ หล่อนเก็บเอาดอกมะลแิ ละ
กุหลาบหนสู แี ดงสด ใส่เอาไว้จนเตม็

นายแพทยห์ นุ่มโทร.มา เพอ่ื นัดหมายว่าวันพรุง่ นี้ จะแวะมาหาพรอ้ ม
กบั เพอ่ื นสนิทที่เปน็ นกั ฟสิ กิ ส์

บุญญนิตยบ์ อกตรงๆ วา่ เรอ่ื งทเี่ กิดขน้ึ นน้ั มนั อยนู่ อกเหนือจากส่งิ
ทเ่ี ขาเคยรูม้ า และเพือ่ นของเขาคนน้ีเท่าน้ัน ทอ่ี าจจะหาทางออกและคำ
ตอบใหก้ บั เรือ่ งราวแปลกประหลาดนีไ้ ด้

พุทธชาดตอบรับด้วยความยนิ ดี เพราะในยามนีห้ ลอ่ นร้สู กึ วา่
ความคดิ ทีเ่ คยเฉียบคม กลับทม่ึ ท่อื และตนั ไปหมดเสยี ทกุ ดา้ น ฉะนน้ั
หากมใี ครสักคนอาสาเข้ามาชว่ ยกบั ขบคดิ แกไ้ ขปริศนาของเรอ่ื งนไี้ ด้หล่อน
กย็ อ่ มจะยนิ ดีอย่ไู ม่นอ้ ย

แมจ้ ะไม่เข้าใจวา่ อีกฝ่ายจะต้องเขา้ มาเดือดร้อนอะไรด้วย แตอ่ ย่าง
นอ้ ยการทอ่ี กี ฝ่ายเป็นแพทย์ และมงี านการเป็นหลกั แหลง่ มั่นคงดี กช็ ว่ ย
ให้หลอ่ นคลายใจไปไดเ้ ปลาะหน่งึ ในเร่อื งที่ว่าเขาจะมาหลอกลวง เพ่ือ
อะไรหรือไม.่ ..

พุทธชาดจงึ อธบิ ายทางมาท่บี ้านของยายใหช้ ายหนมุ่ ฟัง ซ่ึงอกี ฝ่ายฟัง
แลว้ ถึงกบั ออกปากว่าหาไมย่ าก เพราะซอยบ้านยายเป็นซอยเล็กๆ ทแ่ี ยก

277/790

ออกมาจากถนนพระอาทิตย์ และนายแพทยห์ นุ่มก็สามารถจอดรถฝากเอา
ไว้ที่ร้านอาหารรมิ นำ้ แถวนัน้ ได้

ทีนกี้ ็เป็นหนา้ ที่ของหลอ่ นละ ที่จะตอ้ งโทรศัพทไ์ ปแลกเวรกบั เพอื่ น
เนือ่ งจากวนั พรุง่ นห้ี ล่อนต้องเข้าเวรในช่วงบา่ ยส่ีโมงครงึ่ ในขณะท่ีนาย
แพทย์หนมุ่ และเพ่อื นจะมาถึงที่บ้านยายประมาณบ่ายสามโมง

พทุ ธชาดพยายามตดิ ตอ่ เพอื่ นท่ีสามารถจะแลกเวรด้วยได้ แตก่ ไ็ ม่มี
ใครวา่ งสักคน พยาบาลเวรหอ้ งฉุกเฉนิ อยา่ งหล่อน เปน็ งานทหี่ นกั การแลก
เวรกะทนั หันอยา่ งนี้ จงึ เป็นสง่ิ ท่ีไมง่ า่ ยดายนัก เนื่องจากทกุ คนจะมตี าราง
เวลาของตนเอาไว้แลว้ ว่าเวลาทีว่ ่างไมไ่ ด้ขนึ้ เวร จะเปน็ เวลาที่แต่ละคนจะ
ใชไ้ ปในการตดิ ตอ่ และทำธรุ ะส่วนตวั

หลังจากตระเวนโทร.หาเพื่อนจนครบทกุ คน พุทธชาดก็สรุปได้ว่า ไม่
มีใครวา่ งพอท่ีจะแลกเวรกับหล่อนได้ หญิงสาวจึงได้แต่ภาวนาวา่ ขอให้
ธุระของหมอบุญญนิตย์เสรจ็ ก่อนส่โี มงเยน็ เพ่อื ที่ว่าหลอ่ นจะได้ไปข้ึนเวร
ทันเวลา

ดวงตะวนั เย็นคล้อยต่ำลงไปมากแลว้ เสียงรถราท่ีดังกระห่มึ จาก
ถนนใหญก่ เ็ ริม่ เบาลง เสียงเรอื ยนต์ท่ีข้นึ ล่องแมน่ ำ้ กพ็ ลอยเบาไปด้วยกลิน่
ดอกแก้วทยี่ ายปลกู เอาไว้รอบบา้ นและในสวนจนลำต้นสงู แผ่ก่งิ ก้านเป็น
พมุ่ ใหญ่ เร่มิ ส่งกลิ่นหอมรวยรนิ มาตามลมรำเพย เปน็ สญั ญาณบอกยาม
สนธยากาล

278/790

พุทธชาดชะโงกออกไปมองขา้ งนอกบา้ น กเ็ หน็ ว่าในสวนเร่มิ จะมืด
หลอ่ นเหน็ กง่ิ แกว้ ไหวระรกิ ยามทแ่ี มน่ กเขาบินกลับมากกลกู น้อยในรงั ท่ี
ซ่อนตัวจากสายตาของคนภายนอกอยูภ่ ายในพมุ่ พฤกษ์ และมองเห็น
บุษราคมั เป็นรปู เงาตะคุม่ หลอ่ นจงึ เอ้อื มมือไปเปดิ ไฟโคม ที่ระเบยี งโล่ง
หนา้ บ้าน ซึ่งตอ่ ยน่ื ออกไปจากห้องแปดเหลยี่ ม

พร้อมกับท่ไี ฟหนา้ บา้ นสว่างขึ้น เสียงของใครสองคนทเี่ ดนิ มาหยดุ
อยหู่ นา้ ประตูรว้ั ไม้ ทมี่ เี ถาเลบ็ มือนางขึ้นเกาะเกี่ยวจนรม่ ครึม้ ก็ดังข้ึน
ท่ามกลางความเงียบสงบ

“น่ลี ะคะ่ คุณ...บ้านนี้ละ ไม่ผิดหรอก”
“ขอบใจนะจะ๊ ป้า” เสยี งแหลมบาดหขู องสตรคี นหนง่ึ กล่าวแกส่ ตรี
คนแรก พร้อมกนั น้นั ก็สอดส่องสายตาเข้ามาที่ชอ่ งห่างของรวั้ ไม้ระแนง
กับสง่ เสียงแหลมและดงั ยิง่ กว่าเกา่
“ต๊าย...เจอตวั แลว้ ...อยนู่ เ่ี อง แมบ่ ู๊ดดดดด แมบ่ ษุ ย!์ !”

๑๘

สายลมเยน็ ยามเชา้ มืด โชยผา่ นหน้าตา่ งเข้ามาไล้ผิวกายอ่อน
ละมนุ ของหล่อน พรอ้ มกับทแี่ สงแดดอ่อนโยน ทอลอดม่านผ้าปา่ นสีฟา้ ฉลุ
ลายดอกไม้สวยงาม ตกกระทบพืน้ หอ้ งท่ลี งนำ้ มนั เอาไว้จนเป็นสเี ข้ม

หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตยี งตวั ใหญ่ พลกิ กายกลับไปกลับมา ดว้ ย
ความสุขสบาย ก่อนจะลืมตาขึน้ มา พรอ้ มกบั กะพริบตาถ่ๆี เพื่อขับไล่
ความงว่ งงนุ ออกไป

กลิ่นดอกไมห้ อมอ่อนจากสวนของยาย เจือมากับกระแสลม กลิ่น
ของมนั หอมหวานจนหลอ่ นอดไมไ่ ดท้ ่ีจะสูดหายใจเขา้ ไปเสยี จนเต็มปอด

อากาศทบี่ ริสุทธิ์และสะอาดจนรูส้ กึ ไดน้ ่นั เอง ท่ีเปน็ เคร่ืองบอกวา่
หลอ่ นยังอยทู่ เี่ ก่า...หล่อนยงั อยูใ่ นอดตี ปีพ.ศ.๒๔๖๔ ไม่ไดต้ ื่นนอนและ
กลบั มาอยใู่ นยคุ สมยั ของหลอ่ นอยา่ งทแ่ี อบหวังเอาไว้ ตอนท่ีเข้านอนเมอ่ื
คืนวานนี้

คุณประดบั อนุญาตให้หล่อนนอนในหอ้ ง สว่ นตวั ผสู้ งู วยั อพยพข้ึน
ไปนอนในหอ้ งของบษุ ราคัมแทน

280/790

พลอยบษุ ย์รู้วา่ คณุ ยายเองก็คงจะหวังเอาไว้เช่นกนั วา่ เมื่อตื่นนอน
เชา้ ขึน้ มา ทกุ อย่างจะกลบั ไปเปน็ เหมือนเดมิ ...และหลานของเธอ กค็ งจะได้
กลบั มา

คุณยายจะเสียใจไหมนะ เมอ่ื พบว่า บุษราคัมยังไม่ได้กลับมาอยา่ งที่
คดิ และหล่อนเองยังต้องอยทู่ ่ีน่ีต่อไป จะอีกนานเทา่ ใดกไ็ มม่ ผี ้ใู ดตอบได้

แม่แหวนท่นี อนเฝา้ อยู่บนพนื้ หนา้ เตยี ง ไดย้ ินเสยี งหลอ่ นขยับตัว จึง
ลุกขึน้ มาบา้ ง และเดนิ งวั เงียออกจากห้องไป สักพกั ใหญ่ก็กลบั เขา้ มา
พรอ้ มกบั อา่ งเคลือบใบใหญ่ มีเหยอื กใสน่ ้ำสำหรบั ล้างหนา้ อยใู่ นนั้น

พลอยบุษย์รู้แลว้ ว่า วธิ ลี ้างหน้าลา้ งตาของผคู้ นในสมัยนี้เป็นอยา่ งไร
หล่อนจงึ กลา่ วขอบใจนางพ่เี ล้ยี งรา่ งอ้วนด้วยเสียงแผว่ เบา กอ่ นจะเรม่ิ ทำ
ความสะอาด ชำระล้างหน้าตาของตนเอง

“ลา้ งหน้าเสรจ็ แลว้ คุณทา่ นใหห้ าแน่ะคะ่ ”
นางพี่เลีย้ งบอกพลางส่งผา้ เช็ดหนา้ ผนื โต ท่อี บเทยี นจนกล่นิ หอมฟงุ้
ใหห้ ล่อนใชซ้ ับหยดนำ้ ทีเ่ กาะพราวอยบู่ นใบหน้า
พลอยบุษย์เดนิ ตามหลังนางพเี่ ลีย้ งออกไป แม่แหวนแยกเอาน้ำลา้ ง
หนา้ ไปเทท้งิ ในห้องนำ้ ทอี่ ยู่แยกจากตัวเรอื นใหญ่ สว่ นหลอ่ นเดินไปที่ห้อง
แปดเหลี่ยมทางด้านหน้าบา้ น ซง่ึ คาดวา่ นา่ จะเปน็ ท่ซี ่งึ คุณประดับนัง่ รออยู่
หลอ่ นยกมือไหวค้ ณุ ประดับ ดว้ ยทว่ งทนี อบนอ้ มนุ่มนวล อยา่ งที่
หล่อนไม่เคยทำมาก่อน

281/790

พลอยบุษย์นกึ ประหลาดใจในตนเองข้ึนมาครามครัน เมือ่ รูส้ กึ ว่า
หล่อนกระทำกิรยิ าดงั กล่าวได้อย่างเปน็ ธรรมชาติ เหมอื นกับว่าหล่อนเคย
ชนิ กับการไหว้เชน่ นนั้ มาตลอดชวี ติ ท้ังๆ ทคี่ นในยุคของหลอ่ นไม่คอ่ ย ยก
มือไหว้ พร้อมกับก้มศีรษะลงอยา่ งนอบน้อมกนั อกี แล้ว

ผ้คู นในยคุ ที่เร่งรีบไปเสยี ทกุ เร่ือง จะยกมอื ขน้ึ ไหวผ้ ลุบ แลว้ กย็ กลง
ทันที จนบางคร้ังคนที่ถูกไหวย้ งั ไมท่ นั ไดร้ ับไหว้เสยี ดว้ ยซำ้ ยิ่งไปกวา่ น้ัน
เพ่ือนของหลอ่ นบางคน คงจะลมื ไปเสียแลว้ วา่ การไหว้น้ันทำอยา่ งไรเพราะ
เวลาท่พี วกหล่อนอยากทำความเคารพใคร ก็เพียงแต่ผงกศรี ษะให้ เหมอื น
กบั เวลาท่กี ิง้ กา่ เกาะต้นไม้แล้วชอบผงกหัวหงึกหงัก

หญงิ สาวนึกชมตัวเองวา่ ...เอ...เรากป็ รบั ตวั ได้รวดเรว็ เหมือนกนั นะ...
คุณประดับท่นี ่งั อยู่บนตง่ั ไมก้ ลางหอ้ ง สง่ ยิ้มให้กับหญงิ สาว เป็น
รอยยิ้มทร่ี ้กู ันอยใู่ นทีว่า...เฮอ้ ...เธอยงั อยทู่ ่ีนี่ และหลานของฉนั กย็ ังไม่กลบั
คืนมา...
คุณยายวางเข็มรอ้ ยมาลยั ในมอื และตบมือลงกบั พน้ื ข้างตวั เปน็
ทำนองเรียกใหห้ ญิงสาวเดินเขา้ มานง่ั ใกลๆ้ พร้อมกับพดู ด้วยเสยี งเบาพอ
ใหไ้ ด้ยินกนั สองคนวา่
“ฉันนอนคิดมาท้ังคืน...มีทางเดยี วท่ีเราจะหนหี น้าจากพอ่ ของเธอ
และพอ่ กล้าไปไดส้ ักพัก อกี สองวัน เราจะไปหัวหนิ กัน...”

282/790

“หวั หนิ หรอื คะ?” พลอยบษุ ย์เผลออทุ านเสียงดัง จนนางบา่ วสองคน
ทีน่ งั่ ชว่ ยคณุ ยายรอ้ ยมาลยั ไหวพ้ ระ เงยหน้าขึน้ มามอง พรอ้ มกบั ทำ ตาโต
ดว้ ยความดีใจ

“แตค่ ุณยายคะ...” พลอยบุษย์ลดเสยี งลง “ฉันไม่อยากไปไหนเลยน่ี
คะ...ฉันอยาก ‘อย่ทู นี่ ่’ี เผื่อว่าจะกลับ ‘บา้ น’ ของฉันได้ แล้วหลานคณุ ยาย
กจ็ ะไดก้ ลบั มา...ฉนั เกรงว่าหากไปอยทู่ ีอ่ ่ืน...จะ...”

คณุ ประดับเงยหน้าข้นึ มองพลอยบุษยน์ ่ิงนาน ก่อนจะถอนหายใจ
ยาวแล้วว่า

“หากเราไมห่ ลบไปหวั หนิ สักพกั ฉันไมร่ ับประกันดอกนะว่า จะทาน
พวกนน้ั ได้นานสักเพียงใด บุษราคมั แตง่ งานแล้ว ก็หมายถึงวา่ เธอเป็น
สมบตั ขิ องพ่อกลา้ เขา ถ้าเขาดงึ ดันจะเอาตัวเธอกลับไป ฉนั เองเปน็ ยายก็
จรงิ แต่กถ็ อื ว่าเปน็ คนนอก หา้ มอะไรกค็ งมไิ ด้ ถงึ ตอนน้นั เธอกไ็ มไ่ ดอ้ ยู่
บา้ นน้ี และนอนในห้องของฉันอยูด่ .ี ..”

พลอยบษุ ยน์ ง่ิ คิด...จรงิ สิ...คุณประดับพูดถูกทุกอย่าง หากนายรอ้ ย
โทหลวงราญอริพา่ ย หรือแมแ้ ต่เจ้าคณุ บดิ าของบษุ ราคัม ดึงดนั จะเอาตัว
ของเธอกลบั คนื ไปให้ได้จรงิ ๆ คณุ ประดบั กค็ งจะต้านทานอะไรมิได้...

และอีกอยา่ งหนง่ึ การนอนในหอ้ งของนอนของยาย ก็ไมไ่ ดเ้ ป็นสิง่ ที่
จะรับประกนั วา่ หล่อนจะกลบั ไปสูก่ าลเวลาเดิมได้ เพราะเหตุการณ์
ประหลาดทั้งหมดทเ่ี กดิ ขน้ึ นนั้ พลอยบษุ ยค์ ดิ วา่ นา่ จะมอี ะไรมากไปกว่า
การนอนอย่ใู นหอ้ งของยาย...

283/790

นา่ จะมปี ัจจัยอะไรอีกหลายอยา่ ง มาประจวบเหมาะเขา้ ดว้ ยกนั พอดี
เป็นต้นวา่ หลอ่ นหวั แตก และบษุ ราคมั ก็หัวแตกเหมือนๆ กนั ท้ังหล่อน
และฝา่ ยน้นั ต่างก็ไม่อยากจะอยู่ในกาลเวลาเดมิ ของตนเหมอื นๆ กัน นั่น
อาจจะเป็นปัจจัยหนนุ ใหเ้ รื่องประหลาดมหศั จรรยน์ ี้เกิดขึน้ ไดเ้ พราะไมเ่ ชน่
น้ัน เมื่อคืนนีเ้ ธอกน็ อนหลับอยู่ในห้องของยาย แต่เหตใุ ดเม่ือตน่ื นอนขึ้น
มา ทกุ อยา่ งจงึ ยังคงเปน็ ปพี .ศ.๒๔๖๔ เหมอื นเดิม ทำไมหลอ่ นจึงไม่หวน
กลบั ไปสโู่ ลกปจั จบุ นั ของตน หากทกุ อย่างเป็นเพยี งแคเ่ งอ่ื นเวลาและ
สถานท่.ี ..

“ตกลงค่ะคณุ ยาย...” พลอยบษุ ย์ตกลงปลงใจ เพราะในสถาน-
การณเ์ ช่นนี้ ทางออกท่ีคุณประดับคดิ ให้ น่าจะเปน็ ทางออกท่ดี ที ส่ี ุด

อย่างไรเสีย เดินทางไปหวั หนิ กับคณุ ประดบั ก็ย่อมจะดีกว่าตอ้ งไป
อยใู่ นฐานะภรรยาของคนอย่างหลวงราญอรพิ ่าย และดกี ว่าจะต้อง
เผชญิ หนา้ กบั คนอย่างแม่ระเบยี บหลายเทา่ นกั ...

ข่าวเรื่องไปหัวหนิ ของคุณยายและหล่อน แพร่กระจายไปทั่วบา้ น
อย่างรวดเร็วอยา่ งกบั ไฟไหม้ฟาง และคณุ ยายเลือกใหแ้ มแ่ หวน กบั นาย
ปนื บ่าวผชู้ ายเก่าแกอ่ กี คนหนึง่ เท่านนั้ ตดิ ตามไปดว้ ย ส่วนบ่าวท่ีเหลอื อกี
หลายคนน้ัน คณุ ยายสั่งใหเ้ ฝ้าอยทู่ ีบ่ า้ น

พลอยบษุ ย์เพงิ่ ไดเ้ หน็ ว่า การเตรียมตวั ไปหวั หินในพ.ศ.น้ี วุ่นวาย
โกลาหลมากกว่าในสมัยปัจจุบนั ของหล่อนมากนกั

284/790

ในยคุ ของหลอ่ น เวลาชกั ชวนกันไปเทย่ี วหวั หิน กเ็ พยี งแต่จัด
กระเป๋าเดินทางใบเล็กๆ มีชุดวา่ ยน้ำและครีมกนั แดดนดิ หน่อย โยน
กระเปา๋ ขน้ึ รถ กส็ ามารถออกเดนิ ทางไดท้ นั ที หรอื หากไมต่ อ้ งการจะย่งุ ยาก
เตรยี มสิ่งใด กอ็ อกเดินทางไปหัวหนิ ไดเ้ ลย เพราะหวั หินในสมยั ของหล่อน
นนั้ มีทุกอยา่ งพร่ังพร้อม สามารถไปหาซอ้ื ข้าวของทุกอยา่ งทต่ี อ้ งการเอาท่ี
โนน่ ไม่วา่ จะเปน็ ครมี กนั แดด แว่นตากนั แดดทกุ ยหี่ ้อ หรือแม้แต่ชดุ วา่ ย
น้ำรนุ่ ลา่ สุดท่ีเพ่ิงวางขายในหา้ งสรรพสนิ ค้า ก็หาซ้อื ไดท้ ีห่ ัวหิน

แมแ่ หวนดจู ะเป็นคนทวี่ ุน่ วายมากที่สุด เพราะหล่อนต้องกำกับดแู ล
เรื่องข้าวปลาอาหารแห้งทจี่ ะตอ้ งขนไปด้วย

“ทำไมตอ้ งขนไปแยะขนาดนี”้ พลอยบุษยแ์ อบถามด้วยความสงสัย
“ไปซ้ือเอาทีโ่ น่นกไ็ ด้น่เี ธอ...”

“โอย๊ ” นางแหวนโบกมอื ปากกเ็ คยี้ วหมากหยับๆ “ทำอย่างกบั คุณ
หนูไมเ่ คยไปหวั หนิ อยา่ งงน้ั ละ...กนั ดารออกอยา่ งนัน้ จะไปมีอาไรก้ นั คะ?”

“กันดารอยา่ งนน้ั เชียวหรือ?” พลอยบษุ ยร์ ำพึง...เอาละสิ...หัวหินที่
หลอ่ นกำลงั จะไปกับคณุ ยาย ทา่ ทางจะไม่ธรรมดาอยา่ งท่นี ึกเสยี แลว้

“จำไมไ่ ด้รึคะ?”
นางแหวนเล่า ในขณะทมี่ ือก็สาละวนอยกู่ บั การจัดเรียงของแหง้
จำพวกหัวหอม กระเทียมและปลาแห้งท่ีห่อด้วยใบตองอย่างดี ลงใน

285/790

ตะกร้าหวายใบใหญ่ ส่วนบา่ วผหู้ ญิงอีกคนหน่ึง กำลงั ลำเลียงขวดซอสและ
เต้าเจยี้ วบรรจุลงในตะกร้าอีกใบ

“หนสุดทา้ ยทไ่ี ปกอ่ นคุณหนูจะออกเรือนน่ันอย่างไร ผ้คู นไปกัน
หนาแน่น ตลาดรึกเ็ ลก็ แสนเล็ก แล้วกม็ แี ต่ของแบบชาวบา้ น เจอบา้ นเจ้า
คุณเสนาบดีเหมาไปบา้ นเดียวกแ็ ทบไม่มอี ะไรเหลอื สุดท้ายเปน็ อยา่ งไรเล่า
คะ บ่าวกับคณุ หนูก็ต้องนงั่ รถไฟยอ้ นกลบั ไปถึงเพชรบรุ ี เพ่ือซือ้ ของ เสีย
เวลาเป็นกา่ ยเป็นกอง”

นัง่ ฟังนางแหวนเล่าโนน่ เลา่ นี่ไปเรื่อยๆ พลอยบษุ ยจ์ งึ พอจะเห็นภาพ
ขึน้ มาวา่ หัวหนิ ในเวลานี้ เปน็ เพียงเมอื งชายทะเลขนาดเล็ก ซ่ึงเจ้านายจาก
เมอื งหลวงนิยมไปพกั ผอ่ นเพือ่ ตากอากาศ

ความนิยมนน้ั เรม่ิ มาจากการท่ี เจา้ กรมรถไฟหลวงภาคใต้ เปน็ ฝร่งั
ชื่อ จิตติน๑ ไปสำรวจเสน้ ทางรถไฟสายใต้ จนไปพบกบั ตำบลแห่งหนึ่ง
ซ่งึ เดิมเรียกกนั วา่ ‘บ้านแหลมหิน’ มหี าดทรายยาวสวยงาม และกลุม่ หินที่
เรียงรายอยู่ในทะเล จึงไดน้ ำความขน้ึ กราบทูล พระเจา้ บรม-วงศเ์ ธอกรม
พระกำแพงเพชรอคั รโยธนิ ผู้บญั ชาการกรมรถไฟหลวงในเวลานนั้ ถงึ ความ
สวยงามของชายทะเลที่ไดไ้ ปพบ

เสดจ็ ในกรมฯ จงึ เสด็จไปทอดพระเนตรด้วยพระองคเ์ อง และทรง
เหน็ ว่าชายทะเลบ้านแหลมหนิ เป็นชายทะเลสวยงาม อีกทง้ั อยู่ไมไ่ กลจาก
พระนครมากนกั เหมาะสมทจี่ ะเป็นแหลง่ พักตากอากาศ ประกอบกับการ
เดนิ ทางด้วยรถไฟไปจนถึงทน่ี น่ั สะดวกสบายมากแล้ว จงึ ไดน้ ำความขนึ้

286/790

กราบบังคมทูล พระบาทสมเดจ็ พระมงกุฎเกล้าเจา้ อยหู่ ัว และสมเดจ็ พระ
พนั ปหี ลวง ใหเ้ สดจ็ พระราชดำเนินไปพักผอ่ นทบ่ี า้ นแหลมหิน

ตั้งแต่นัน้ มา บรรดาพระบรมวงศานวุ งศ์ ขา้ ราชการ พอ่ ค้า คหบดี
จงึ เร่ิมใหค้ วามสนใจสถานที่พักตากอากาศแหง่ ใหม่ท่ีบ้านแหลมหนิ จึงได้
ไปจบั จองหาซ้ือท่ีดินชายทะเล เพ่อื กอ่ สรา้ งบ้านพกั ทำให้ชมุ ชนบ้านแหลม
หิน เติบโตขนึ้ จากหมู่บา้ นเลก็ ๆ เปน็ หม่บู า้ นขนาดใหญ่ และไดร้ บั การ
เปล่ยี นชอ่ื เปน็ หวั หนิ ในเวลาตอ่ มา

พลอยบุษยน์ ่ังนงิ่ ฟังดว้ ยความสนใจ เพราะส่ิงท่นี างพี่เลีย้ งเล่าใหฟ้ ัง
นั้น เปน็ เร่ืองท่หี ลอ่ นไมเ่ คยรมู้ าก่อนเลย

หญงิ สาวเคยไปหวั หนิ มาจนนบั คร้ังไมถ่ ว้ น ทงั้ ไปเทย่ี ว และไป
ทำงาน หากไมเ่ คยสนใจถงึ เร่อื งราวความเป็นมาของเมืองชายทะเลแห่งนั้น
ผู้คนในสมัยของหล่อน มเี รื่องราวใหต้ อ้ งครุน่ คดิ และต่อสู้เพือ่ ดำรงชวี ติ
มากมายในแต่ละวันอยู่แล้ว ความละเอยี ดอ่อนในจิตใจของผคู้ นจึงค่อย
หลน่ หายไปทีละน้อยตามกาลเวลา และพลอยบุษยเ์ พ่งิ สงั เกต เห็นได้ชัดก็
ตอนทีห่ ลอ่ นพลัดกาลเวลา มาอย่ใู นยคุ สมยั ที่บา้ นเมืองยังสวยงาม และ
ผ้คู นยังมนี ้ำจติ นำ้ ใจ เอื้ออาทรห่วงใยกันและกนั

“ปกตเิ ตรยี มตวั กันนานนบั อาทิตยเ์ ลยเชียวนะเจา้ คะ ไปอยู่หนหน่ึงก็
นานนบั เดอื น” แม่แหวนเล่าต่อไปอกี “แต่นเ่ี พราะเป็นเรื่องร้อนคณุ ทา่ นคง
ต้องการจะพาคณุ หนูหนหี น้าไปน่นั ละ จึงไดส้ ง่ั บ่าวไพรใ่ ห้เตรียมข้าว
เตรียมของใหเ้ สร็จภายในสองคนื ....”

287/790

“แลว้ จะไปพักที่ไหนล่ะเธอ?” พลอยบุษยส์ งสยั

“บา้ นคณุ ประยงค์อยา่ งไรเล่าคะ” แมพ่ ี่เล้ยี งร่างอว้ นทำเสยี งเหมอื น
ว่า...แหม...แคน่ ี้ก็จำไมไ่ ด้ “คุณประยงค.์ .คณุ ยายเลก็ ของคุณหนูอย่างไร
ท่านเป็นนอ้ งสาวของคุณท่าน แต่งงานออกเรือนไปกบั ท่านขา้ หลวงใหญ่
เมืองเพชรบุรี แลว้ ก็ต้ังรกรากอยู่เสยี ที่เพชรบรุ เี ลย ลกู ของคุณประยงคก์ ็
แตง่ ไปกับพระยาจำนรรค์ภกั ดี และมีบา้ นพักผ่อนอยู่ท่หี วั หิน...”

ยงั ไมท่ นั ทีห่ ลอ่ นจะอ้าปากถามถงึ คณุ ประยงคก์ ับลูกหลานของคณุ
ประยงคต์ อ่ กพ็ อดกี บั ท่ีคณุ ประดบั เรยี กหาหลอ่ น มาจากหอ้ งทางด้านหน้า
บา้ น

“แม่บษุ ย์...”

หลอ่ นจงึ ได้แต่ลุกข้นึ ยนื และเดนิ ไปทางหอ้ งด้านหน้าบ้าน ทีค่ ณุ
ประดับกำลังก้มๆ เงยๆ ลำเลียงเอาข้าวของทีจ่ ะนำไปที่หวั หนิ ด้วย มาวาง
กองเอาไว้

“ไปสกี่ ๊ักพระยาศรีกบั ยายหน่อยลกู ...”

ทนั ทที เี่ หน็ พลอยบษุ ยโ์ ผล่หนา้ มาให้เหน็ คุณประดบั ควา้ เอาผา้ แพร
ผนื ยาวขน้ึ มาคลุมไหลท่ ้งั สองข้างเอาไว้ ในลักษณาการเตรยี มพร้อมออก
จากบา้ น

“คะ? ไปไหนนะคะ?” พลอยบุษยต์ ามความคดิ ของอีกฝา่ ยไม่ทัน

“ส่ีกั๊กพระยาศรี ยายจะเอานาฬกิ าไปเปล่ยี นถา่ นที่ห้างทิศแมน๒...”

288/790

คุณยายพูดดว้ ยท่าทางกระฉบั กระเฉงคล่องแคล่ว พูดจบ คุณ
ประดับกก็ า้ วยาวๆ เดนิ นำหนา้ หลอ่ นออกไปก่อน พลอยบุษย์จงึ ไดแ้ ต่ตาม
หลงั คณุ ยายไปติดๆ

ตอนท่ีเดนิ ออกจากปากซอย พลอยบษุ ยก์ ำลังชะเงอ้ มองวา่ จะมี
รถลากหรือรถมา้ ผ่านมาหรอื ไม่ คุณประดับก็หันมาบอกกับหล่อนวา่

“เดนิ ไปขึ้นรถรางทว่ี ัดบวรฯ ดกี ว่า เดนิ ไกลหน่อย แต่เรว็ กว่าน่งั รถ
เจ๊กแยะ รีบไปจะไดร้ ีบกลบั ...”

สองยายหลานจงึ พากนั เดินเลาะขึ้นไปตามถนนพระสเุ มรุ เพื่อยอ้ น
ข้นึ ไปทางวัดบวรนิเวศน์วิหาร พลอยบุษย์อกใจเต้นตกึ ตกั ด้วยความ
ต่นื เตน้

หลอ่ นจำได้วา่ ยายเคยเล่าใหฟ้ งั ถงึ เรื่องรถราง ที่เปน็ พาหนะยอดฮติ
ของคนกรุงสมัยกอ่ นกง่ึ พุทธกาล แต่ตอนทหี่ ลอ่ นเกิดน้ัน รถรางเลกิ
กจิ การไปนานแล้ว พลอยบษุ ยจ์ ึงไม่มีโอกาสแม้แต่จะไดเ้ ห็น แตค่ ราว
น้ี...ไมเ่ พยี งแต่จะได้เหน็ หากหลอ่ นจะได้นง่ั อีกด้วย...

แคค่ ดิ หลอ่ นก็รู้สกึ ตืน่ เต้นแล้ว นึกเสียดายแทนพทุ ธชาด...นถ่ี า้ หาก
เปลีย่ นจากหล่อนไปเปน็ น้องสาว รายนั้นคงจะพูดคยุ กบั คณุ ประดบั ได้
รู้เร่ือง และสนิทสนมมากกว่าหลอ่ นเปน็ แน่ คา่ ที่น้องสาวของหลอ่ นรูเ้ รื่อง
ประวตั ศิ าสตร์เป็นอยา่ งดี

289/790

คณุ ประดับเดนิ นำหนา้ ไปด้วยความคล่องแคลว่ มีผ้คู นเดินสวนมา
มากมาย ทุกคนลว้ นแตแ่ ต่งกายแตกต่างกันไปตามแตฐ่ านะและความชอบ
สตรที ด่ี ูแลว้ พลอยบษุ ย์ประเมนิ วา่ อายุน่าจะมากกวา่ สามสบิ ปขี น้ึ ไป ส่วน
มากยงั คงไวผ้ มทรงดอกกระทมุ่ ห่มผา้ แถบและนงุ่ โจงกระเบน กับกนิ
หมากจนฟนั ดำอยู่ ในขณะทส่ี ตรีซงึ่ อายุน้อยลงมา จะไวผ้ มยาวประบา่
สวมเสอื้ ผ้าป่านบา้ ง ผ้าลกู ไมบ้ า้ ง และนุ่งซิน่ ยาวจนถึงนอ่ ง มองดุแล้ว
พลอยบษุ ยร์ สู้ กึ ได้ถงึ สงั คมทีเ่ ร่ิมเปลีย่ นแปลงไปทีละน้อย

ปอ้ มพระสเุ มรุตรงหัวมมุ ถนน ตง้ั ตระหง่าน ตอ่ จากป้อมยังมีแนว
กำแพงเมอื งพอใหเ้ หน็ ถัดจากกำแพงเมอื งออกไป หล่อนเหน็ หลังคาโบสถ์
วดั สังเวชฯ และแนวคลองบางลำพู ท่ียงั มีต้นลำพูข้ึนรายเรยี ง ตา่ งจาก
ปจั จบุ ัน ทมี่ ีแต่บา้ นเรอื นของผคู้ น

สายลมเยน็ พดั โบยมาแผ่วเบา อากาศดแี ละไมร่ อ้ นมากนกั แม้ว่า
ตะวันจะเรม่ิ สงู ขึน้ และแดดก็แรงกล้ามากขึน้ ทกุ ขณะ

มอื เล็กอว้ นป้อมของใครคนหนึ่ง ที่ว่ิงอ้อมมาจากทางดา้ นหลงั ฉวย
เอามอื ของหล่อนไปจบั ไวจ้ นแนน่ อยา่ งดใี จ พลอยบุษยส์ ะดุ้ง และรอ้ งออก
มาเบาๆ เพราะมัวแต่มองบ้านเรือนและผคู้ นเพลินไป จงึ มิทันไดต้ ้ังตัว

“คณุ เจา้ ขา...”
เสยี งใสของเดก็ หญงิ คนน้ันดงั ขึ้น พร้อมกับหัวเราะแจม่ ใส

290/790

พลอยบุษยห์ ันไปมอง กเ็ หน็ เจ้าของมือท่ีจบั มอื หลอ่ นเอาไวแ้ นน่
และเสียงร่นื เริงนนั้ เป็นเดก็ หญิงไวผ้ มจุก รา่ งเลก็ จ้อย สวมโจงกระเบน
สีนำ้ เงนิ เข้ม กับเสื้อคอกระเช้าตวั ใหญ่โคร่ง ราวกบั มิใชเ่ ส้ือของเจ้าหล่อน

ดวงตาสนี ำ้ ตาลเขม้ ใสกระจา่ งของเดก็ หญิงคนนัน้ มอี ะไรบางอยา่ ง
ทท่ี ำใหพ้ ลอยบษุ ย์รสู้ ึกว่า ค้นุ เคยเสียเหลือเกินกับแววตาแบบนน้ั หากแต่
หลอ่ นนึกไมอ่ อกวา่ เคยเหน็ ดวงตาคู่น้ที ไ่ี หนมากอ่ น

“คุณเจ้าขา คุณจะไปแตท่ ีไ่ หนเจา้ คะ ให้หนไู ปดว้ ย...”
“ไมไ่ ดห้ รอกหน”ู พลอยบุษย์ย้ิมให้ “ฉันจะไปธรุ ะ หนไู ปด้วยไมไ่ ด้
ดอก”
เดก็ หญิงทำหนา้ สลด พรอ้ มกับเบป้ าก เหมอื นกบั ไม่สบอารมณ์ ท่ี
คณุ คนสวยไมย่ อมให้หลอ่ นติดสอยห้อยตามไปเหมือนเช่นทกุ ครั้ง
คุณประดับที่เดนิ นำอยขู่ ้างหน้า เห็นหญิงสาวหยุดคุยกบั เดก็ หญงิ
จงึ พลอยหยุดเดินไปด้วย และเดนิ ยอ้ นกลบั มาที่หล่อน แล้วบอกกบั เด็ก
หญิงด้วยน้ำเสียงน่มุ นวล
“กลบั บ้านของเจา้ ไปกอ่ น คุณบษุ ยจ์ ะไปซือ้ ของกับข้า เข้าใจไหม
...ถา้ อยากจะเลน่ ดว้ ย ใหไ้ ปที่บา้ นตอนเยน็ ๆ”
เด็กหญงิ ยกมือข้ึนไหวค้ ณุ ยายของบษุ ราคมั ด้วยท่วงทีงดงามก่อน
จะวิ่งต๋อื ขา้ มถนนพระสุเมรุ และสะพานกลบั ไปทางฝ่ังวัดสังเวช-วิศยาราม
คณุ ประดบั หวั เราะเบาๆ ก่อนจะเดนิ ต่อไป

291/790

“เด็กแกนา่ รักดนี ะคะคณุ ...” พลอยบษุ ย์ว่า พลางมองตามเด็กหญิง
ตวั เล็กผ้นู ้นั ไป จนร่างนอ้ ยลบั หายไปจากสายตา

“โอย๊ ...” คุณประดับหัวเราะ นัยนต์ ามแี ววรำลึกถึง “สมนุ แม่บษุ ย์
เขาละ ยง่ิ ตอนยังไมไ่ ดแ้ ตง่ งานออกเรอื นไป มาหาฉนั หนใด เด็กแถวน้ีมา
เลน่ กนั เกรียวจนเต็มบ้าน”

คุณประดับเล่าเรื่องของบษุ ราคมั ในวัยเดก็ ใหห้ ล่อนฟงั อกี หลายเร่ือง
หากพลอยบษุ ยไ์ ม่ไดใ้ สใ่ จฟงั สกั เท่าใด ด้วยเพราะแววตาของเดก็ หญงิ ผู้
นน้ั ยงั คงกอ่ กวนความรสู้ กึ ของพลอยบุษยอ์ ย่างประหลาด หลอ่ นพยายาม
นกึ ว่าเคยเห็นแววตาแบบนีท้ ี่ไหน ก็นึกไม่ออก

จนเดินมาถึงบริเวณร้วั วดั บวรนเิ วศนว์ หิ าร ท่ีมรี ถรางทาสีแดงสวย
งามจอดอยู่ พลอยบษุ ยจ์ ึงลมื เรอ่ื งท่กี ำลงั คร่นุ คิดไปเสียสนิท ดว้ ยพาหนะ
ทอี่ ยู่ตรงหนา้ นัน้ ดูตื่นตาตื่นใจสำหรับหลอ่ น ผู้ซึ่งไม่เคยเห็นรถราง ของ
จริงมาก่อน

“รถรางสายสามเสน” คณุ ยายเล่าใหห้ ล่อนฟงั ขณะทพ่ี ลอยบุษย์จูง
คณุ ยายใหไ้ ปนง่ั บนเกา้ อี้ทเี่ ปน็ ไมย้ าว ตวั ทว่ี า่ งอยู่ “รถรางมหี ลายสาย สาย
นว้ี ิ่งมาแตส่ ามเสน ผา่ นวงั สุโขทัย วงั บางขนุ พรหม บางลำพู ไปสนาม
หลวง บา้ นหม้อ พาหุรดั จนสุดสายที่ศาลาแดงโนน่ ละ แต่ประ-เดยี๋ วเรา
จะลงทก่ี ลาโหมแล้วกเ็ ดินไปอีกหนอ่ ย กถ็ งึ ห้างทฉ่ี นั บอกแลว้ ละ...”

292/790

หลอ่ นมวั แต่ฟังคุณยายเลา่ จนเพลนิ พร้อมกับแลมองสภาพ
บ้านเมืองของกรงุ เทพมหานครเม่ือหลายสิบปี กอ่ นทีห่ ลอ่ นจะเกิด ซ่งึ
หลอ่ นเองไม่เคยคดิ ฝนั มากอ่ นว่าจะได้มโี อกาสมาเห็น

คณุ ประดับเองนงั่ เอนหลังพงิ พนักเก้าออี้ ย่างสบายอารมณ์ ในขณะท่ี
พลอยบษุ ยเ์ หลยี วมองทางซ้ายที ทางขวาที ด้วยความตืน่ ตาต่ืนใจไปกบั
ทกุ อยา่ ง ดังนั้น เมือ่ รถจอดรับผโู้ ดยสารทส่ี ถานสี นามหลวงหล่อนจึงไมไ่ ด้
สงั เกตผโู้ ดยสารใหม่ทเี่ พง่ิ ก้าวขนึ้ มา และน่ังลงท่ีเกา้ อขี้ า้ งหลังหลอ่ น
พรอ้ มกับรอ้ งทกั ขึ้นมาว่า

“แมบ่ ุษย.์ ..ช่างบังเอญิ เสียจริง...”

๑ หมายถึง มิสเตอรเ์ ฮนร่ี กติ ตนิ ส์ ชาวอังกฤษ เจา้ กรมรถไฟหลวง
สายใต้ ระหว่างปี พ.ศ. ๒๔๕๒ - พ.ศ. ๒๔๖๐

๒ ห้างเอช ทศิ แมน แอน โก เปน็ ห้างของคนองั กฤษ ตง้ั อยู่ริมถนน
เฟอื่ งนคร บรเิ วณสี่กัก๊ พระยาศรี ขายภาชนะเงิน เคร่ืองทอง นาฬิกา และ
รับซอ่ มนาฬิกาดว้ ย เป็นห้างทีม่ ีชอื่ เสยี งหา้ งหนึง่ ในสมัยนัน้

๑๙

ท้ังพลอยบุษย์และคุณประดับ หนั กลับไปทางชายหนมุ่ ผู้ซึ่งเพง่ิ ข้ึน
มาเปน็ ผูโ้ ดยสารใหม่ ด้วยความรสู้ กึ ทีแ่ ตกต่างกนั

คุณประดบั นั้นแปลกใจระคนดใี จ ทพี่ บหลวงนติ ธิ รรมพนิ ิจโดย
บังเอญิ สว่ นพลอยบุษย์รสู้ กึ ตนไดใ้ นทันทีว่า ใบหน้าร้อนผา่ ว อกใจเต้น
ตก้ึ ต้กั ขึ้นมา อย่างที่ชว่ั ชีวิตของหล่อนไม่เคยเปน็ มาก่อน

อันที่จรงิ แม้ว่าจะยงั ไมท่ ันได้เหน็ หนา้ หากหล่อนจำเสยี งท้มุ นุม่ ฟงั
ดอู บอุน่ ของอีกฝ่ายได้ตัง้ แต่แรกท่เี ขารอ้ งทกั แล้ว

ใบหนา้ คมสนั กับไรหนวดเขียวจาง บนรมิ ฝีปากบางเรยี วทีแ่ ย้มออก
ส่งรอยยิ้มให้ ทำให้พลอยบุษย์อดนกึ ถงึ วันแรกท่ีหล่อนไดพ้ บกับผู้ชายคน
น้ีไมไ่ ด้

“สวัสดีขอรบั คุณยาย” เขาหันไปยกมอื ไหว้คุณประดับ ในขณะท่ี
พลอยบษุ ยเ์ ร่ิมรูส้ ึกวา่ มอื ไม้ของหลอ่ นเกะกะไปหมด ไม่รูว้ ่าจะเอาไปวางไว้
ทตี่ รงไหน

...เสยี ชื่อนางแบบหมดเลยเรา...หลอ่ นนึกตำหนติ วั เอง

294/790

“ไหวพ้ ระเถิดจะ้ ...นพ่ี อ่ เอื้อมาไดอ้ ยา่ งไรกนั ช่างบงั เอญิ เสียจรงิ เชยี ว”
คุณประดบั ถามชายหนุม่

“กระผมวา่ จะไปห้างรัตนโกสินทร์รัชชะนะ่ ขอรบั ” ชายหนุ่มตอบ
เรยี บๆ

“แหม” คุณยายตบเขา่ ตนเองดงั ฉาดใหญ่ “ฉนั กบั แม่บษุ ยก์ ็กำลังจะ
ไปแถวนัน้ พอดี ฉันว่าจะเอานาฬิกาข้อมือไปเปลีย่ นถา่ นทหี่ า้ งทศิ แมนสกั
หนอ่ ย พอ่ เออ้ื ไปเสยี ด้วยกนั เลยสิ ซอื้ ของเสรจ็ แลว้ จะได้กลับไปบ้านยาย
กินข้าวกลางวันดว้ ยกัน วนั นมี้ ยี ำใหญ่ ของโปรดของพ่อเอือ้ ด้วยนะ”

“ขอรับ” ชายหนมุ่ รบั ปากคณุ ประดับโดยง่ายดาย จนพลอยบุษยน์ ึก
แปลกใจข้นึ มาครามครนั หากหล่อนไม่กลา้ จะเอย่ ปากอะไรออกมา

“เอ...” คณุ ประดับทำทา่ เหมอื นเพง่ิ นึกขน้ึ มาได้ “พ่อเอื้อไปห้างรชั
ชะ...หา้ งน้นั ขายเครือ่ งเดนิ ทางนีน่ ะ...พอ่ จะไปไหนรึ?”

“ออ้ ” ชายหนมุ่ รับ “กระผมจะตอ้ งเดนิ ทางไปหวั หินน่ะขอรับ”
“อะไรนะ”
คราวน้ที ้งั คุณยายและพลอยบษุ ยส์ ง่ เสียงร้องดังขึ้นมาพร้อมกนั จน
ผูโ้ ดยสารอืน่ ในรถรางโบกี้ทห่ี ล่อนนง่ั หนั มาจอ้ งเปน็ ตาเดียวกนั
“คุณจะไปหวั หินรึ?” พลอยบษุ ยถ์ าม ใบหนา้ ยังคงแดงอยู่ แถม
คราวนห้ี ล่อนรสู้ กึ ร้อนที่ใบหูขน้ึ มาอีกด้วย “ไปทำไม?”

295/790

“เมือ่ เช้าน้ี กระผมไปรายงานตัวกับเสด็จในกรมฯ” หลวงนติ ธิ รรม-
พินจิ เอย่ พระนามของเสด็จในกรมฯ พระองคห์ น่ึง ทเี่ ปน็ ผู้สนับสนนุ และ
ใหท้ นุ กระทรวงยุตธิ รรมกบั เขา เพือ่ ให้ไปร่ำเรียนวชิ ากฎหมายที่ประเทศ
อังกฤษ

“พระองคท์ า่ นกำลังจะเสดจ็ ดำเนนิ ไปหัวหนิ ขอรับ ทา่ นว่า ในหลวงมี
พระราชประสงคจ์ ะสร้างพระราชวงั ชายทะเลแหง่ ใหม่ สำหรับเสด็จแปร
พระราชฐานไปประทบั จึงโปรดเกล้าฯ ให้เสด็จในกรมฯ และขา้ ราชการอ่ืน
อีกหลายนาย เดนิ ทางไปตรวจราชการมณฑลแถบน้นั กบั สำรวจที่ดนิ เพอื่
หาทำเลอันเหมาะสม....เสด็จท่านเหน็ วา่ กระผมเพ่อเรยี นกฎหมายจบกลบั
มา จึงมพี ระเมตตา ใหต้ ามพระองค์ท่านไปด้วย เผือ่ วา่ จะไดศ้ ึกษา หาลู่
ทางเรอื่ งจดทะเบยี นท่ดี นิ ทหี่ วั หินน่ะขอรบั ...”

พลอยบุษย์อา้ ปากค้าง...ไมอ่ ยากเช่อื ว่า นี่คือเหตุบงั เอิญ...
“ออ้ มินา่ เลา่ ” คุณประดบั ยิม้ ท่าทางมเี ลศนัยท่ีพลอยบุษยเ์ องกเ็ ดา
ไมอ่ อกวา่ คณุ ยายของบษุ ราคมั กำลงั คดิ อะไรอยู่ “พ่อถึงจะไปห้างรชั ชะ...”
“ขอรบั ” ชายหน่มุ ย้มิ ให้คุณยายด้วยท่าทางนอบน้อม ออ่ นโยนและ
รอยย้ิมน้ัน เผ่ือแผ่มาถึงหลอ่ นดว้ ย “กระผมเพ่อกลับมา ไม่มขี า้ วของ
เครื่องใชเ้ ลย จงึ ต้องรบี ไปเตรียมการหาซื้อเอาไว้กอ่ น พอออกเดินทางจะ
ได้ไม่ฉกุ ละหกุ ”
เสียงระฆงั ทา้ ยรถรางตดี ังแกง๊ เปน็ สัญญาณว่ากำลงั จะจอดที่สถานี
ถัดไป พลอยบุษยอ์ มยิม้ และนกึ ไปถงึ รถไฟฟา้ มหานคร ในโลกทีห่ ลอ่ น

296/790

เพ่ิงจากมา เวลารถไฟฟา้ จะจอดทสี่ ถานีใด กจ็ ะมีเสยี งสัญญาณบอกก่อน
เสมอ

ใครเลยจะนกึ ว่าหล่อนจะได้น่งั ทง้ั รถไฟฟ้า และมโี อกาสไดย้ อ้ นกาล
กลบั มาน่งั รถรางอย่อู ยา่ งในขณะน้ี

คุณประดับลกุ ขน้ึ ยืน คว้าตะกร้าหวายกับรม่ ที่ถือติดมือมา โดยมี
คุณหลวงนิติธรรมพินิจกลุ ีกจุ อช่วยประคองคณุ ยายใหก้ า้ วลงจากรถราง
จากน้นั ก็หนั มาสง่ มือให้กับพลอยบุษยจ์ บั

หลอ่ นลงั เลเลก็ นอ้ ย กอ่ นจะตดั สนิ ใจส่งมอื ให้กับคนตัวใหญ่ ที่จ้อง
มองหล่อนดว้ ยนยั นต์ าพราวระยบั เหมือนกบั มดี าวอยใู่ นน้นั นบั รอ้ ยดวง
และเมือ่ เทา้ ของหลอ่ นแตะพ้ืน พลอยบุษยก์ ็รบี ดงึ มือของเธอกลับมาโดย
เร็ว

...เจ๊จดี๊ รู้เขา้ หัวเราะเยาะฉนั ตายเลย...พลอยบุษยพ์ มึ พำกบั ตนเอง
...กห็ ลอ่ นเป็นสาวยคุ อวกาศอยา่ งน้ัน จะมาเขนิ อายอะไรกับการทมี่ ีผชู้ าย
คนหน่งึ จับมือ แถมผู้ชายคนนย้ี ังเป็นคณุ หลวงสมัยโบราณเสียอกี ดว้ ยสิ

คดิ แค่นั้น พลอยบุษย์กร็ ีบจ้ำตามคณุ ยายและชายหนมุ่ ทอ่ี ยใู่ นชดุ
กางเกงขายาวแบบฝรง่ั ทเ่ี ดนิ นำลวิ่ อยขู่ ้างหนา้ ไป ทั้งท่ีใบหนา้ และใบหูทัง้
สองขา้ งของหล่อนยงั รู้สกึ รอ้ นผ่าวอยไู่ มว่ าย

เมื่อเดินตามกันมาถงึ สี่แยกทถี่ นนเจรญิ กรุง ตัดกับถนนเฟอื่ งนคร
หล่อนจงึ เพิ่งรวู้ า่ ย่านสกี่ ก๊ั พระยาศรี เปน็ ย่านการคา้ ท่ีทันสมัยท่ีสุดของ

297/790

กรุงเทพมหานครในเวลาน้ัน พลอยบุษยเ์ ดินดตู ึกรามและรา้ นรวงทง้ั หลาย
ด้วยความตืน่ ตาตื่นใจ

ในยคุ สมยั ท่ีผคู้ นในพระมหานคร ยังไมแ่ นน่ และแออัดเหมอื นอย่าง
ในสมยั ของหลอ่ น และบา้ นเรอื นสว่ นใหญ่ในกรงุ เทพ ฯ เป็นเพียงบา้ นไม้
หลังเล็ก ชั้นเดยี วบา้ ง สองช้ันบ้าง บางแห่งปลกู ติดกนั ยาวเป็นเรอื นแถว
ตึกแถวฝรัง่ ในยา่ นส่ีกั๊กพระยาศรจี ึงเป็นตกึ ทท่ี ันสมัยทีส่ ุด

ตกึ แถวทเี่ รียงรายไปสองขา้ งถนนเจรญิ กรงุ และเฟื่องนคร มบี ริษทั
หา้ งร้านต้ังอยมู่ ากมาย ดูแลว้ พลอยบษุ ย์นกึ เปรยี บเทียบไปถึงสยาม
สแควร์

ตกึ แถวทด่ี ูเก่าครำ่ ครา่ ในสมยั ของหล่อน บัดน้ี กาลเวลาหวนคนื มา
ใหห้ ล่อนได้เห็นถึงความรุ่งเรืองอกี ครง้ั หนึ่ง พลอยบุษย์อดรสู้ กึ ทึ่ง และ
ตื่นเต้นไมไ่ ด้ ขณะท่ีเดินตามหลังชายหนมุ่ และหญิงชราไปช้าๆ ตามทาง
เดินเท้าทกี่ อ่ ดว้ ยปูน

ตัวถนนเจริญกรงุ และเฟ่อื งนครนั้นยังเป็นถนนกรวด สองขา้ งทางท่ีมี
ทางเดนิ เทา้ นน้ั มีทอ่ ระบายน้ำขนาดเลก็ และตน้ื ด้านบนของท่อระบายนำ้
น้ัน มไี มข้ นาดเลก็ ปดิ เอาไว้อยา่ งไม่แน่นหนามากนกั ตลอดท้ังสาย

เสยี งคนจนี ท่วี ่ิงลากรถ ส่งเสยี ง ‘เพย้ ’ ดงั ลั่น บ้างกส็ ั่นกระดิ่งอนั จว๋ิ
ในมอื เพ่อื ขอทาง หล่อนเห็นม้าสีขาว สดี ำลำตัวพ่วงพี วงิ่ ลากรถประทนุ
ส่งเสยี งกุบกับ กบุ กบั มาตามถนน นานๆ ทกี จ็ ะมีรถยนต์คนั ใหญผ่ า่ นมา
สักคนั หนึง่

298/790

มีผู้คนเดินสวนไปมามากมาย บา้ งกม็ าลำพงั คนเดยี ว บ้างกม็ ากบั คน
รกั

โดยมากแล้ว ผู้คนทีห่ ล่อนเห็นเดนิ ซอ้ื ของนัน้ มกั จะเปน็ คนหนุ่มคน
สาวเสียส่วนใหญ่ มหี ลายคู่ทเ่ี ปน็ ฝร่งั รูปรา่ งสงู ใหญ่ ทำให้พลอยบุษย์บอก
กบั ตนเองได้ว่า ยา่ นนค้ี งจะเป็นย่านการคา้ ทที่ ันสมัย และมีขา้ วของทุก
อย่างครบถว้ น สำหรับท้ังชาวไทย และชาวตา่ งชาตทิ ี่มาอาศยั อยใู่ นเมอื ง
ไทย

คณุ ประดบั ท้ิงนาฬิกาข้อมือเอาไว้ที่ห้างทศิ แมน หลังจากนัน้ ท้ัง
หล่อนและคณุ ประดบั ก็เดนิ ไปกับหลวงนิตธิ รรมพนิ ิจ เพ่อื ช่วยชายหนุ่ม
เลอื กซื้อขา้ วของเครื่องใช้สำหรับการเดนิ ทาง ที่หา้ งรตั นโกสินทรร์ ชั ชะซึง่
อยไู่ ม่ห่างไปเท่าใดนกั

ใชเ้ วลาไม่นาน ชายหนมุ่ กเ็ ลอื กซ้อื ของท่ีตอ้ งการเสรจ็ เรียบรอ้ ย
พลอยบษุ ยส์ ังเกตเห็นวา่ ชายหนมุ่ เปน็ คนง่ายๆ ไมจ่ ุกจกิ จ้จู ้เี ลอื กของมาก
เหมอื นอยา่ ง...เหมือนอย่างอารมั ...

หล่อนรู้สึกแปลบข้นึ มาภายในใจเล็กนอ้ ย เมอ่ื นึกถึงชือ่ คนรัก...
นา่ แปลก ตลอดเวลาหลายวันท่ีผ่านมา หล่อนกลบั ไมไ่ ดร้ ู้สึกโหยหา
และกระวนกระวายรอ้ นรุม่ เมื่อนกึ ถงึ อารมั อกี เหมือนทกุ คร้งั ทผี่ า่ นมา
อารมั ล่ะ...เขาจะคดิ ถงึ หลอ่ นบา้ งหรือเปล่า

299/790

ถามตนเองไปอย่างนัน้ หล่อนกต็ อบไดใ้ นทนั ทีว่า ไม่อยา่ งแนน่ อน
...ป่านนี้ เขาคงจะโกรธหลอ่ นมากกว่า ที่ไปแจง้ ความจับเขาอย่างนน้ั อารัม
ทนไมไ่ ดก้ ับการเสยี หนา้ เขารกั หน้าตาของเขามากพอกบั รกั เงนิ ของหลอ่ น
ตลอดเวลาท่ีผา่ นมา พลอยบษุ ยร์ ู้ดมี าตลอดว่า ฝ่ายนนั้ ทำตัวเปน็ เหลือบ
สบู กินเลือดเน้อื ของหลอ่ นโดยไรค้ วามปรานี หากสิง่ ทห่ี ล่อนคิดวา่ เปน็
ความรกั เทา่ น้ัน ที่พันธนาการหล่อนเอาไว้...

ดีเหมอื นกนั ท่เี กดิ เรอ่ื งประหลาดนก้ี ับหล่อน...บางที เม่ือหลอ่ นกลับ
ไปอกี ครงั้ เรือ่ งราวตา่ งๆ คงจะคลีค่ ลายไปแล้ว...

แต่...หล่อนจะมโี อกาสไดก้ ลบั บา้ นอกี ละหรอื ...

เมอ่ื กลบั มาจากสี่กกั๊ พระยาศรมี าถึงถนนพระอาทติ ย์น้ัน หล่อนก็
สงั เกตเหน็ ว่า บ่าวในบ้านคนหนง่ึ ยนื แอบทำทา่ ลบั ล่ออยทู่ ี่บรเิ วณหนา้ ซอย
เขา้ บา้ น เมื่อบ่าวนางนนั้ แลเหน็ พวกหลอ่ นทัง้ สามเดนิ ตามกันมา กร็ ีบว่ิง
หนา้ ตาตืน่ มาบอกกับคณุ ประดบั วา่

“คณุ เจา้ ขา” นางบ่าวหอบหายใจเหน่ือย “เกิดเรื่องใหญแ่ ลว้ เจา้ คะ่ ”
“มอี ะไร วา่ ไป” คณุ ประดับขมวดควิ้ น่งิ ฟังสิ่งท่ีนางบ่าวเลา่ ออกมา
ด้วยความสงบ ในขณะท่ีพลอยบษุ ยใ์ จเตน้ ตึ้กตัก้ ข้นึ มา และร้สู กึ สังหรณ์
ใจวา่ เรื่องใหญ่ที่นางบา่ วว่า น่าจะเก่ยี วขอ้ งกับหล่อน ไมม่ ากกน็ ้อย
“คณุ หลวงราญฯ เจา้ ค่ะ...” นางบา่ วทำทา่ อึกอกั “คณุ หลวง....”

300/790

“เอ...อีนี่ มีอะไรวา่ ไปเทียว มวั อกึ อกั อย่างน้ี จะรูเ้ รอ่ื งกันไหม” คณุ
ประดับดุเสยี งเข้ม

“คณุ หลวงราญฯ เจ้าคะ่ คุณหลวงให้คนมาขนเอาของของคณุ หนู
ไปแลว้ และใหค้ นเฝา้ อยู่ทบ่ี า้ น สั่งเอาไว้ว่า คุณหนูกลบั มา ให้เอาตัวกลับ
ไป....” แววตาของนางบา่ วทม่ี องมาทางพลอยบุษยม์ ีแววหว่ันเกรง

“เอะ๊ ” คุณประดับนิว่ หนา้ “จะทำอย่างนั้นได้อยา่ งไรกัน นบ่ี า้ นของ
ฉนั ทำอย่างนกี้ เ็ ปน็ ขโมยนะ่ สิ เทยี่ วเข้ามาบ้านของผู้อื่น แลว้ ขนของของ
เขาไปเชน่ นี้”

ว่าแล้วคณุ ประดับกส็ าวเทา้ รวดเรว็ เดินนำหน้านางบา่ วและหลอ่ น
กลบั บา้ น

สภาพบ้านท่พี ลอยบษุ ย์เหน็ นั้น เลวรา้ ยมากกว่าท่นี างบ่าวเลา่ มากนัก
ด้วยขา้ วของในบา้ นถกู คนทหี่ ลวงราญอรพิ ่ายส่งมา ร้อื ค้นจนกระจยุ
กระจายไปท่วั หีบเหล็กหลายใบท่ีวางซอ้ นกันอยใู่ นห้องหลังหอ้ งแปด
เหลี่ยม ถูกยกหายไป

นางแหวนเห็นนายเดินเขา้ มาในหอ้ ง กร็ อ้ งไหฟ้ ูมฟายน้ำตานองหน้า
พลอยบษุ ย์เห็นปากของนางพี่เลย้ี งบวมเจ่อ เหมือนกบั ถกู ทำรา้ ยร่างกาย

“คุณเจา้ ขา....” แมแ่ หวนสะอกึ สะอน้ื “บ่าวขอโทษเจ้าคะ่ ...บา่ วดูแล
บ้านของคณุ ไมไ่ ด้ ปลอ่ ยใหพ้ วกมันมาขนของของคณุ หนูกลับไปจน
หมด...”