หนี้รัก

750

"น่ากลวั แขนจะหกั ดว้ ย เอาหมอนรองใหก้ อดไวก้ ่อน เอา
เดก็ ๆ ออก"

ตาหนู....ตาหนู...ในความมึนงง เควง้ ควา้ ง ดูเหมือนฉนั จะ
ท่องคาน้ี ทบทวนกลบั ไปกลบั มาไมม่ ีวนั ท่ีฉนั จะปล่อยให้แกหลุด
ลอยไปจากฉนั ได.้ ..อะไรหอม ๆ อบอวลไปทว่ั ของแหลม ๆ ทิ่ม
แทงเขา้ ไปในเน้ือฉนั หลายคร้ัง

"ใหม้ อร์ฟื นไวก้ ่อน"
คร้ังสุดทา้ ยน้ีทาใหฉ้ นั รู้สึกงง ๆ แตป่ ลอดโปร่งสบาย
อยา่ งประหลาด ไมเ่ จบ็ ร้วทรมานอีกต่อไป ในความรู้สึกคลา้ ยกบั
ตวั เองลอยอยใู่ นที่วา่ งน้ีภาพหลายภาพปรากฏชดั ข้ึนในความทรง
จา โดยเฉพาะภาพที่ฉนั กาลงั โหนอยบู่ นตน้ ฝร่ัง มีเดก็ หญิงร่าง
ผอมบางแหงนมองอยา่ งเป็นห่วงเป็นใย ริมฝีปากคู่น้นั ดูเหมือนจะ
ขมุบขมิบปลอบฉนั วา่
"ไม่เป็นไรหรอกนุช ไม่เป็นไร"
"อน้ ...อน้ ..."
ฉนั พึมพาเรียกชื่อเธออยา่ งออ่ นแรง คร้ันแลว้ ใบหนา้ น้นั
ก็วบู หาย กลายเป็นใบหนา้ ผอมซูบดวงตาอ่อนเศร้า
"อยา่ ลืมสัญญานะนุช สญั ญา..."
ฉนั รู้สึกวา่ ตวั เองร่วงละล่ิวลงมา ความเจบ็ ปวดทวขี ้ึนอีก
"พี่ตุม่ !"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

751

ฉนั เรียกขานช่ือน้ีอยา่ งติดปาก และติดอยใู่ นหวั ใจตลอด
มา

"ผา่ ตดั ด่วน !"
กลิ่นหอมหวานเอียนๆ ฟ้ ุงไปทว่ั ฉนั พยายามเบือนหนา้
หนีแตไ่ ม่สาเร็จ
"พตี่ ุม่ ช่วยนุชดว้ ย"
จากน้นั ความรู้สึกท้งั หมดก็วบู หายไป เหลือไวแ้ ตค่ วาม
มืด ที่ฉุดใหฉ้ นั ด่ิงลึกลงไปทุกที ๆ ! เจบ็ ...เจบ็ จริง...ทาไมมนั เจบ็
ไปท้งั ตวั อยา่ งน้ีปวดเหลือเกิน...อะไรกนั ...อะไรกนั ...ฉนั พยายาม
ขยบั ตวั ส่ายศีรษะไปมาแตม่ ือแขง็ แรงอบอุ่น จบั ไวแ้ น่น พร้อมกบั
เสียงหา้ วๆ กระซิบเบาๆ
หนงั ตาหนกั จนลืมไมข่ ้ึนแตไ่ มม่ ีวนั ท่ีฉนั จะลืมเสียงน้นั
กล่ินหอมเอียน ๆ ยงั ติดจมูกทาใหอ้ ยากอาเจียนเตม็ ท่ี แต่พอส่ิงที่
อยใู่ นทอ้ งจะถูกดนั ข้ึนมา อาการเจบ็ ปลาบก็พลุ่งข้ึนมาถึงทรวงอก
"อุย...ที่ตุ่ม...ช่วยนุชดว้ ย"
"พี่อยนู่ ่ีจะนุช"
ทาไมห่ นอเสียงน้นั จึงสนั่ เครือเสียเหลือเกิน ฉนั ถอนใจ
แต่อาการเสียวในทรวงอกมิไดล้ ดลงเลย จนตอ้ งขมวดคิ้วพยายาม
ลืมตาข้ึนชา้ ๆ...เตียงท่ีฉนั นอนดูสูงอยา่ งประหลาด ดา้ นขา้ งมี
ลูกกรงก้นั ภายในหอ้ งสวา่ งไสว ผนงั เป็นสีเขียวออ่ นเยน็ ตา ม่าน

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

752

บงั ตาสีเดียวกนั ปลิวสะบดั รอบเตียงยงั มีดวงหนา้ ต่าง ๆ กนั กม้ ลง
มองอยา่ งห่วงใย ฉนั กลอกมองตาทุก ๆ คนอยา่ งฉงน

"คะ...อะไรกนั ?"
"ฟ้ื นแลว้ หรือลูก ?"
คุณพอ่ ถอนหายใจยาวอยา่ งโล่งอก สีหนา้ ท่านเห่ียวยน่
กวา่ ท่ีเคย
"เป็นไงบา้ งลูก?"
ฉนั พยายามจะเผยอตวั ลุกข้ึน แตท่ ุกคนร้องเป็ นเสียง
เดียวกนั วา่
"อยา่ ...อยา่ ลุก !"
ฉนั เองพยายามจะเผยอตวั ก็รู้สึกเสียวปลาบทวั่ จนตอ้ ง
ครางออกมาเบาๆ
"อะไรคะนี่ นุชเป็นอะไร?"
"นุชตกบนั ไดลงมาไงจะ๊ จาไดไ้ หม?"
ฉนั พยายามลาดบั ความแต่ก็จาไม่ไดต้ ลอด ดวงหนา้ ของพ่ี
ตุม่ ที่กม้ อยใู่ กล้ ๆ ซีดเผอื ด ดวงตาฉายแวววติ กกงั วลอยา่ งเห็นได้
ชดั
"เผอิญตอนเชา้ พี่แวะไปพอดี"
"โรงพยาบาลใช่ไหคะนี่ ตากุง้ กบั ตาหนูเป็ นยงั ไงบา้ ง
คะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

753

"ตากุง้ หวั แตก ยายเจียมพากลบั บา้ นไปแลว้ ตาหนูคน
เดียวท่ีไมเ่ ป็นอะไรเลย นุชละจะ้ ที่แยห่ น่อย"

กระดูกซีโครงฉนั หกั ท่ิมปอดเพราะแรงกระแทกกบั ราว
บนั ไดแขนขวาเดาะ หวั แตกเยบ็ ถึงแปดเขม็ นอกจากน้นั ยงั มีรอย
ฟกช้าดาเขียวไปทว่ั

"เพราะตาหนูแท้ ๆ ที่ทาใหน้ ุชเดือดร้อน"
"ไม่เป็นไรหรอกคะ่ แกไม่เจบ็ นุชกด็ ีใจแลว้ ตากงุ้ หวั แตก
มากไหมคะ ?"
"ไมม่ ากหรอกลูก เยน็ สามเข็มเท่าน้นั เอง ไมล้ ูกกรงที่หกั
มนั คงขดู เอา"
ฉนั หลบั ตาลงอยา่ งเพลีย ชว่ั ครู่กห็ ลบั ผลอยไปเมื่อตื่นข้ึน
อีกคร้ังน้นั แสงสวา่ งภายในหอ้ งจางลงไปมากแลว้ ไฟนีออนเปิ ด
หมดทุกดวงและร่างท่ีสูง ๆ น้นั กย็ งั คงนงั่ ขา้ งเตียงราวกบั วา่ ไมเ่ คย
ลุกจากที่น้นั ไปไหนเลย
"ตื่นแลว้ หรือจะ๊ "
เขากม้ ลงยมิ้ กบั ฉนั อยา่ งเอาใจ พลางค่อย ๆ ใชป้ ลายนิ้ว
แตะหนา้ ผากฉนั เบา ๆ
"เหงื่อชุ่มเชียว เดี๋ยวพี่จะเช็ดหนา้ ให้ ตะก้ีนางพยาบาลจะ
เขา้ มาวดั ปรอท แตเ่ ห็นนุชหลบั เขาเลยกลบั ออกไปก่อน เขากลวั
นุชจะมีไขเ้ ท่าน้นั แหละ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

754

"ไปไหนกนั หมดแลว้ คะนี่ ?"
"คุณพอ่ ของนุชกลบั ไปบา้ นเปล่ียนใหค้ ุณจินตม์ าเฝ้ าตอน
กลางคืนตะก้ีนายทกั กบั คุณชิดชไมกม็ า พอเห็นนุชหลบั เลย
กลบั ไปก่อนวา่ พรุ่งน้ีจะมาใหม่ นายชุนเดี๋ยวคงมาเพราะกาลงั ติด
งานอย"ู่
เขาพดู พลางเปิ ดลิ้นชกั โตะ๊ ปลายเตียง คนั หาผา้ ขนหนูผนื
เล็กเขา้ ไปชุบน้าในหอ้ งน้ากลบั ออกมาเช็ดหนา้ ใหฉ้ นั อยา่ งเบามือ
"คุณจินตว์ ง่ิ ขนของมาเที่ยวหน่ึงแลว้ ถึงกลบั ไปดูบา้ น
ค่าๆคงมานอนเฝ้ านุช"
"อา้ ว...แลว้ ตาหนูจะทายงั ไงล่ะคะ ?"
"ทีแรกยายเจียมจะรับอาสาเล้ียงให้ แตพ่ เ่ี ห็นทางบา้ นยงุ่
พออยแู่ ลว้ กะวา่ พอพ่กี ลบั จากโรงพยาบาลจะไปรับกลบั บา้ น"
"แกคงไม่ยอมหรอกค่ะ"
"แค่น้ีพกี่ ็ทาใหน้ ุชกบั ทางบา้ นลาบากพออยแู่ ลว้ "
"ไมล่ าบากอะไรนี่คะ ท่ีเกิดเรื่องน้ีเพราะตากงุ้ แกอุม้ ตาหนู
ข้ึน ไปต่างหาก"
"ทาไมไม่ใหบ้ วั แกว้ เขาดูมง่ั ?"
เสียงเขาชกั จะเขม้ งวด หาเร่ืองพาลคนอื่นตามเคย

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

755

"บวั แกว้ เล้ียงเด็กเป็นเมื่อไหร่คะ คุณจินตเ์ ลยโอนใหเ้ ป็น
พนกั งานช่วยยายเจียในครัว บางที่กช็ ่วยรดน้าตน้ ไม้ แค่ตน้ ไมแ้ ก
ยงั รดน้าเสียตายไปหลายตน้

มือท่ีลูบไลอ้ ยทู่ ว่ั ใบหนา้ ฉนั ชะงกั ไปนิดหน่ึงปลายนิ้ว
อบอุน่ แตะอยทู่ ี่คางฉนั พลางกม้ หนา้ ลงมาใกลจ้ นเห็นแววตาคมท่ี
แลทอดลงอยา่ งอ่อนโยน ดว้ ยความรู้สึกซาบซ้ึงในใจ

"พ่ีขอบใจนุช จนไม่รู้จะพดู ยงั ไงถกู ทีนุช
พยายามช่วยลกู หนูจนตวั เองเจบ็ ถึงขนาดน้ี ต้งั แต่น้ี
ต่อไป...อยา่ วา่ แต่หวั ใจเลย พี่ยอมใหน้ ุชหมดทุก
อยา่ ง เพราะไม่รู้จะตอบแทนยงั ไงดีแลว้ ท้งั พอ่ ท้งั
ลูก ยอมอยใู่ นกามือนุช สุดแต่วา่ นุชจะบญั ชา...."

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

756

80....................................................................
"ไม่เห็นอยากได"้
ฉนั พึมพาเบาๆ ความเจบ็ ทางกายดูจะไม่ล้าลึก
กินเขา้ ไปถึงหวั ใจ...แต่แลว้ เขากส็ ะดุง้ เพราะเสียง

"ขอประทานโทษเถอะ ขอโอกาสเยยี่ มคนเจบ็ สกั หน่อย
ไดไ้ หม?"

"เขา้ มาเลยนายชุน ทาไมมาเงียบ ๆ ตะก้ีนายทกั กบั คุณชิด
ชไมกม็ า"

คุณอรชุนหอบกระเชา้ ดอกไมก้ ระเชา้ ใหญม่ าดว้ ยสีหนา้
หมองคล้า อิดโรย แมจ้ ะพยายามยมิ้ ใหด้ ูเป็นปกติ

"ฉนั เดินออกลน่ั ไม่ไดย้ อ่ งสักนิด นายมวั แต่ประดบั
ประคองคนป่ วยอยนู่ ่ะซิเลยไมไ่ ดย้ นิ เป็นยงั ไงบา้ งครับไดย้ นิ ข่าว
วา่ ตกบนั ไดคร้ังมโหฬารเชียวหรือ ?"

ฉนั ไดแ้ ต่ยมิ้ ในขณะท่ีพ่ีตุ่มทาท่ากุลีกจุ อราวกบั เป็น
เจา้ ของไขก้ ไ็ มป่ าน คุณอรชุนนง่ั คุยอยนู่ าน ขดั คอกบั พ่ีตุ่มบา้ ง
เออออห่อหมกกนั บา้ ง เหมือนสมยั ดก็ ๆ ไมม่ ีผดิ หลายคร้ังท่ีฉนั
เกือบหวั เราะแตก่ ็ตอ้ งขมวดคิ้วเพราะยงั เจบ็ แปลบปลาบไม่หาย

"เอาละกลบั เสียที เดี๋ยวกห็ าย ลงไดบ้ ุรุษพยาบาลแบบน้ี
ละก็..."

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

757

เขาหนั มายมิ้ ยวั่ ฉนั อยา่ งลอ้ เลียน แต่ขดั กบั แววตาอยา่ ง
เห็นไดช้ ดั

"ตะก้ีผมเกือบจะควา้ เอากระเชา้ กหุ ลาบแดงมาแลว้ แตพ่ อ
นึกข้ึนไดเ้ ลยตอ้ งเปล่ียน กลวั นายตุม่ จบั โยนทิ้งหนา้ ตา่ งไมท่ นั "

"นายไม่ตอ้ งกลวั หรอก พรุ่งน้ีฉนั จะซ้ือมาปักแจกนั เอง !"
พี่ตุ่มรับคายว่ั เยา้ น้นั อยา่ งหนา้ ตาเฉยโดยไม่เหลือบแลมา
ทางฉนั ราวกบั วา่ เราเขา้ ใจกนั ดีแลว้ กระน้นั ! พอลบั ตวั คุณอรชุน
เขาก็หนั มามองฉนั อยา่ งครุ่นคิด
"นุชจะรับดอกกหุ ลาบแดงของพไี่ วไ้ หมจะ๊ ?"
ฉนั ดีใจที่คุณจินตนาหอบขา้ วของพะรุงพะรังเขา้ มาเสีย
ก่อนท่ีฉนั จะตอ้ งตอบคาถามน้นั !
แตแ่ ลว้ ฉนั ก็ตอ้ งไปตอบคาถามใหค้ นอื่นจนไดโ้ ดยเฉพาะ
กบั คนที่ฉนั พยายามหลบหนา้ ตลอดมา....อรวรรณหิวกระเชา้
ผลไมโ้ ผลเขา้ มาเยยี่ มพลางหวั เราะร่า
"เป็นไงมงั่ ..พอพระพชี่ ายไปบอก ก็วา่ จะรีบมาเยย่ี มแลว้
แต่พอรู้วา่ มีคนพยาบาลดีเลยมาชา้ ๆ หน่อยก็ได้ เพราะไขแ้ บบน้ี
อาการไมถ่ ึงตายเด็ดขาด ไขอ้ ยา่ งน้ีเหลือที่จะรักษา ถึงจะไดห้ มอดี
มาก็ไมห่ าย' ตอ้ งหาหมอพเิ ศษถึงจะได"้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

758

อรวรรณเคาะแคะแลว้ ก็ไปพูดเร่ืองอื่น ทาใหฉ้ นั พอจะ
หายใจทวั่ ทอ้ งไดบ้ า้ ง เพราะดูท่าวา่ เธอจะลือเร่ืองน้ีเสียสนิท แต่
แลว้ ก่อนจะกลบั ปัญหาเหล่าน้นั ไดถ้ ูกหยบิ ยกข้ึนมาถามฉนั อีกคร้ัง

"ถามจริงๆ เถอะนุช นุชจะกลบั ไปแต่งงานกบั พระพี่ชาย
ร่วมหน่ึงโลกคนน้นั แน่หรือ ?"

"ทาไม?"
ฉนั ยอ้ นถามค่อย ๆ เพราะสีหนา้ ของเธอช่างเอาจริงเอาจงั
เสียเหลือเกิน
"เห็นพระพี่เราเขาวา่ เขาจะยอมลาโรงเสียแลว้ น่ีพดู จริงๆ
นะนุช ถา้ เราจะมีพ่สี ะใภส้ กั คนก็ยากจะไดต้ วั นี่แหละ ทีแรกเราก็
คิดวา่ คงจะไดร้ าบร่ืนดี แต่ทาไมตอนทา้ ยมนั เป็นยงั ง้ีไปก็ไม่รู้ ทาง
พช่ี ายเราน่ะซึมไปเลย พอ่ กบั แมก่ พ็ ลอยร้อนใจไปดว้ ย ถา้ นุชเป็น
ตุก๊ ตาละก็ป่ านน้ีพอ่ เราซ้ือใส่พานทองถวายพอ่ ลูกชายไปแลว้
เขาเฟเลียร์จริง ๆนะ พ่ชี ายเราน่ะ อาจจะเคยกรุ้มกร่ิมเจา้ สาราญมา
นาน แต่กไ็ มเ่ คยเห็นเขารักใครมากกวา่ ตวั พอเรารู้เขา้ ยงั เชียร์เสีย
แทบแย่ พอ่ กบั แม่ยงั เยา้ เขาบ่อย ๆ วา่ จะหาแหวนวงโตไวห้ ม้นั
ลูกสะใภ้ พอถึงตอนน้ีเขา้ ไม่วา่ ใคร ๆ ทาท่าจะตายไปกบั เขาดว้ ย
หมด มนั ก็รวมท้งั เราดว้ ยน้นั แหละ"
อรวรรณถอนใจยาว สีหนา้ แสดงความรู้สึกทางใจอยา่ ง
ชดั เจน

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

759

"ถา้ เราไม่เคยรักใครมาก่อน คนแรกที่เราจะรักกเ็ ห็นจะ
เป็ นคุณอรชุนนี่แหละจะวรรณ"

"แลว้ ทาไมตวั ไม่รักขาเสียเลย ไปอาลยั อาวรณ์ทาไมกบั อี
ตาพอ่ ม่ายลูกติดยงั ง้นั เขาไม่ไดร้ ักตวั อยา่ งที่ตวั รักเขาสักหน่อย ท่ี
เจบ็ ซ้าน้าใจมาแลว้ น่ะลืมเสียแลว้ หรือ?"

คาถามน้ีทาใหฉ้ นั ถอนใจเบาๆ
"ถา้ วรรณเคยรักใครมาสักคนหน่ึง บางทีจะรู้วา่ ตวั รักเขาก็
เพราะรักอยา่ งเดียวเท่าน้นั โดยไม่มีเหตุผลสักนิด ในความรักเรา
มกั จะยอมรับ ท้งั ความทุกขค์ วามสุขแตโ่ ดยดี เรารู้แต่วา่ เขาจะทา
ยงั ไงหรือจะเป็ นอะไรเรากร็ ักเขา พี่ตุม่ กบั เราผกู พนั กนั มานาน จน
เราแยกแยะไมไ่ ดว้ า่ ความรู้ส่วนไหนท่ีมีต่อเขาเป็นความรัก ความ
นบั ถือหรือความศรัทธา เขาเป็นทุกอยา่ งของเรามานานนบั ดว้ ยปี
ไม่ใช่เราจะเพง่ิ รู้สึกแลว้ วรรณจะใหเ้ ราหกั ลา้ งความรู้สึกเป็นปี ๆ
น้นั ไดง้ ่ายๆอยา่ งไ ถา้ เราเป็ นคนอยา่ งน้นั จริง ๆ วรรณจะยอมรับ
นบั ถือเราไปเป็นพสี่ ะใภไ้ ด้ ?"
อรวรรณเป็ นฝ่ ายถอนใจยาวบา้ ง
"นุชพดู ก็ถูก คนมนั รักกนั ยงั ไงๆ ก็รักอยนู่ น่ั เอง แบบคน
รถที่บา้ นตีกบั เมียทุกวนั จนไมม่ ีใครเขา้ หา้ มเพราะพอคนอื่นเขา้ ไป
ยงุ่ แม่เจา้ ประคุณเขาเขา้ กนั เป็ นเป็นขลุ่ย เป็นอนั วา่ พชี่ ายเราแกไม่มี
บุญแลว้ กนั "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

760

"ไม่ใช่คุณอรชุนไม่มีบุญ เราต่างหากบุญไม่ถึง เพราะถา้
เราตกลงแต่งงานกบั คุณอรชุน เรามีแตจ่ ะเป็นฝ่ ายไดฝ้ ่ ายเดียว"

"กลบั ละนะ ถา้ ตกลงจะแจกการ์ดกบั พี่ชายของตวั ละก็
บอกไปดว้ ย ดีเหมือนกนั แต่งงานทีเดียวไดล้ ูกตวั เบอ้ เริ่มไม่ตอ้ ง
เสียเวลาเล้ียงลาบาก แต่อีตอนแต่งงานกาลงั รดน้ากนั อยเู่ กิดลูก
ร้องไหจ้ ะหาพอ่ ข้ึนมา จะทายงั ไง?"

"กเ็ อามาหมอบไวต้ รงกลางเสียเลยน่ะซิ"
"นุชน่ีคิดรอบคอบแฮะ แตง่ งานท้งั ที่มีของแถมดว้ ย ได้
ท้งั ตวั จริง ตวั จาลอง เคยสอนใหเ้ รียกแมม่ ง่ั หรือยงั หรือพระโฉม
เอกนนั่ แอบสอนไวแ้ ลว้ "
แมร้ ิมฝีปากจะแยม้ ยมิ้ ยว่ั เยา้ แตด่ วงตาท่ีละมา้ ยแมน้ ผเู้ ป็น
พ่ีชายมองฉนั ดว้ ยประกายเกือบจะเป็นเศร้า..ฉนั หลบั ตาลงชา้ ๆ
ขณะที่เสียงรองเทา้ สันสูงกระทบพ้นื ห่างออกไป
ฉันลมื ตาขนึ้ อกี คร้ัง เมื่อได้กลนิ่ กหุ ลาบหอมอบอวล มือ
ใหญ่แขง็ แรงกาลงั ค่อย ๆ เอ้ือมมาวางกระเชา้ ดอกกุหลาบแดงลง
ขา้ งๆโตะ๊ เล็กหวั เตียง ดวงตาคู่น้นั ฉายแววท่ีทาใหฉ้ นั รู้สึกอบอุน่
ข้ึนมาทนั ที
"วนั น้ีเป็ นยงั ไงบา้ ง มีไขห้ รือเปล่า?"
"เปล่าค่ะ"
เขาหยอ่ นตวั ลงนงั่ บนเกา้ อ้ีหนา้ เตียง พลางชะโงกหนา้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

761

เขา้ มาใกล้
"ตะก้ีพ่ีจะเขา้ มาแลว้ แตไ่ ดย้ นิ เสียงคุณอรวรรณเลยหลบ

ไปเสียก่อน...."
ฉนั ไดแ้ ต่หวงั วา่ เขาจะ หลบ ไปทนั ก่อนที่จะไดย้ นิ เรื่อง

ท่ีเราพดู กนั แตค่ วามหวงั ของฉนั ดูจะไม่เป็นผลสกั ที
"นุช....พดู จริงหรือเปล่าท่ีจะยอมใหต้ าหนูหมอบอยตู่ รง

กลางน่ะ?"
"คะ ?"
ฉนั อุทานเสียงแหลมลืมความเจบ็ ปวดใดๆ ท้งั สิ้นอุง้ มือ

อนั อบอุ่นน้นั วางทาบทบั ลงบนหลงั มือฉนั สีหนา้ ท่ีมีรอยยมิ้ อ่อน
ๆ อยา่ งละมุนละไมชะโงกเขา้ มาใกลย้ งิ่ ข้ึน

"วนั ท่ีพ่ีเอาดอกกหุ ลาบแดงมาใหน้ ุชจะรับไวไ้ หมจะ๊ ?"
"ต้งั ไวเ้ ฉย ๆ คงไมเ่ สียหายอะไรมงั คะ เพราะคนให้เขามี
หลายกระเชา้ !"
"แต่ท่ีตดั มานี่หมดสวนแลว้ จะ้ ไม่มีเหลือใหใ้ ครอีกแลว้ "
เสียงประตูที่ถูกผลกั เขา้ มาพร้อมกบั เสียงหวั เราะทาใหพ้ ี่
ตุม่ ตอ้ งรีบวางมือฉนั โดยเร็ว
"โอ๋...โอ๋...ลูกหนูอยา่ ร้องไห้ นน่ั ใครคะนน่ั ใคร"
คุณจินตนาอุม้ ตาหนูนาหนา้ เขา้ มา มีตากงุ้ รวมท้งั ยายก๋อย
ยายกอ้ ตามเขา้ มาเป็นพรวนโดยเฉพาะตากุง้ ยงั มีผา้ พนั ไวร้ อบ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

762

ศีรษะพอห็นฉนั ทุกคนกท็ าท่าจะโถมเขา้ มาหา ร้อนถึงแม่บวั แกว้ ท่ี
ตามเขา้ มาร้ังทา้ ย ตอ้ งร้องหา้ มเสียงหลง

"อยา่ ค่ะ...อยา่ "
แต่ถึงกระน้นั พวกเด็ก ๆ ก็ยงั ไมว่ ายเขา้ มาเกาะเตียงชะเงอ้
ดูเป็ นแถว
"ลูกหนูของคุณงอแงเหลือเกินวนั น้ี เลยตอ้ งพามาน่ี
ลูกสมุนอีกสามคนตา่ งก็ไมม่ ีใครยอมอยบู่ า้ น เลยตอ้ งหอบมาหมด
นางพยาบาลเขาจะไม่ใหเ้ ขา้ อยแู่ ลว้ น่ีออ้ นวอนขอเขาวา่ มาเยย่ี ม
เด๋ียวเดียว"
"คุณพเ่ี จบ็ ไหม...กุนพ่.ี ..
เสียงชดั บา้ งไมช่ ดั บา้ งถามอาการใหเ้ ซ็งแซ่ แต่เดี๋ยวเดียวก็
ชกั ไปบว้ นเป้ี ยนแถวกระเชา้ ผลไมจ้ นร้อนถึงคุณจินตนาตามเคย
"ผมอุม้ ลูกหนูไวเ้ อง"
พอพีต่ ุม่ รับร่างน้นั มาจากคุณจินตนา มือเลก็ ๆ กเ็ อ้ือมมือ
ไปควา้ ดอกกุหลาบแดงมากาไวแ้ น่น พลางเตน้ อยใู่ นออ้ มแขนน้นั
ทาท่าจะเขา้ มาหาฉนั ใหไ้ ด้ พ่ีตุม่ จึงโนม้ ตวั ลงจนใกลพ้ ลาง
กระซิบๆ วา่
"ลูกหนู...ไหนลองหดั เรียกแม่ตามที่พอ่ เคยสอนซิลูก"
มือเล็ก ๆ ท่ีกาดอกกหุ ลาบไวก้ วดั แกวง่ ปัดผา่ นใบหนา้ ฉนั ไปมา
พลางหวั เราะเสียงใส ทา้ ยสุดก็คลายมือทิง้ ลงมาวางไวบ้ นอกพอดี

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

763

"มีคนใหก้ หุ ลาบแดงนุชเสียแลว้ ละคะ่ เห็นจะรับของใคร
อีกไม่ได้ !"

"ลูกหนูบอกซิลูก บอกวา่ กุหลาบน่ีพอ่ เขาฝากลูกหนูมา
ให"้

ลูกหนูหวั เราะเอิ๊ก ๆ พลางพยกั พเยดิ ไปตามประสาเด็ก
แตผ่ ใู้ หญก่ ็ยงั ฉวยโอกาสหาประโยชนใ์ ส่ตวั จนได้

"นน่ั ..ลูกหนูบอกวา่ ใช่แลว้ ..ใช่แลว้ ....
"สงสยั วา่ โตข้ึนจะเหมือนพ่อ"
"ถา้ จะมีอีกสกั คน คราวน้ีคงเหมือนแม่"
ดอกกหุ ลาบแดงที่อยบู่ นอกฉนั ส่งกล่ินหอมจาง ๆ แม้
ตามกลีบจะมีรอยซ้าเพราะความบอบบาง แต่มนั ก็ยงั ทรง
ความหมายอยใู่ นตวั อยา่ งสมบรู ณ์ เสมือนคุณค่าของความรักที่แม้
จะชอกช้าขมขื่น ใหค้ วามรวดร้าวยอกแสลงเพียงใดกต็ าม แต่มนั ก็
ยงั ใหค้ วามรู้สึกด่ืมด่าอ่อนโยนอยใู่ นส่วนลึกดื่มด่าออ่ นโยนอยใู่ น
ส่วนลึกตลอดมา ใบหนา้ ท่ีกาลงั ยมิ้ แยม้ อยเู่ คียงกนั น้นั เป็นท่ีรัก
ของฉนั อยา่ งซาบซ้ึง เป็นส่วนที่ฉนั รู้แจง้ แก่ใจดีวา่ ฉนั สามารถจะ
ใชช้ ีวติ ของตวั เองเป็นเคร่ืองปกป้ องได.้ ..ตาหนูเตน้ พลางหวั เราะ
พลาง จนน้าลายไหลยอ้ นออกมาคร้ันผเู้ ป็ นพอ่ ยน่ื หนา้ เขา้ ไปใกล้
แกก็พน่ น้าลายใส่หนา้ เตม็ รัก
"อา้ ว...ลูกหนูถ่มน้าลายรดพอ่ ทาไม ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

764

"แกคงดูถูกกระมงั คะวา่ เร่ืองแคน่ ้ีกต็ อ้ งใหล้ ูกหนูจดั การ
ให้ !"

เสียงคุณจินตนาดงั มาจากกลุ่มทะโมนกลุ่มน้นั พี่ตุ่มกม้ ลง
ยมิ้ กบั ฉนั อยา่ งกวา้ งขวาง

"ถา้ จะจริงอยา่ งคุณจินตว์ า่ นะจะ๊ นุช เร่ืองน้ีสาเร็จเพราะ
ฝีมือลูกหนูเขาทีเดียว ตอนโตมนั คงทวงบุญคุณพิลึกไอล้ าพงั
พอ่ น่ะเห็นจะไม่มีทาง"

ฉนั ไม่โตต้ อบ นอกจากนอนดูพอ่ ลูกแสนกลคู่น้นั ต่อไป
จริงอยา่ งท่ีคุณจินตนาวา่ ...ฉนั ไม่เคยคิดสักนิดเดียววา่ 'หน้ีรัก' ของ
ฉนั ท่ีหมายมาดไวน้ กั หนาจะให้ 'ดอกเบ้ีย' เสียดว้ ย...ฉนั ถอนใจ
ยาว...กเ็ มื่อตวั เองคิดจะ 'สร้างหน้ี' ข้ึนแลว้ เม่ือได้ 'ดอกเบ้ีย' มา จะ
ไปบ่นเอากบั ใคร ฉนั ก็เห็นจะตอ้ งยนิ ดีรับโดยไม่มีทางหลีกเล่ียง!

"ถอนใจทาไมจะ๊ นุช ?"
"นุชกาลงั คิดวา่ ถา้ ใหล้ ูกหนูหมอบอยตู่ รงกลางมง่ั มนั จะ
พอหรือเปล่าซิคะ!"
พ่ตี ุม่ มองฉนั ดว้ ยดวงตาอนั อ่อนหวาน ริมฝีปากสีสดแยม้
ออกนอ้ ย ๆ
"ลูกหนู...กม้ ลงจูบแม่เขาทีลูก จูบแทนพอ่ ท่ียงั ...หา
โอกาสไมไ่ ดจ้ ูบแลว้ สญั ญากบั แมเ่ ขาดว้ ยวา่ ท้งั ลูกหนูท้งั พอ่ อยใู่ น
กามือแมเ่ ขาแลว้ สุดแตว่ า่ เขาจะทายงั ไงเถอะ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

765

"ลูกหนูตวั ดีกม้ ลงมาจนน้าลายเป้ื อนแกม้ ฉนั เสียงคุณ
จินตนาเอ็ดเดก็ ๆ วา่ "

"ออกไปขา้ งนอกจะ้ ผใู้ หญ่เขาจะคุยกนั !"
แสงแดดส่องสวา่ งจา้ มือหน่ึงของฉนั ถูกเกาะกุมไวด้ ว้ ยมือ
มนั่ คงอบอุ่น แขง็ แรง อีกมือหน่ึของเขาโอบอุม้ ตาหนูไว้
...หากคุณจะรักใครสักคนกจ็ งรักเถดิ เพราะช่วง
ระยะเวลาแห่งชีวติ นีส้ ้ันนักหนา หากวนั ใดท่ีแสงทอง
ของชีวติ ผ่านไป โลกท้งั โลกจะมืดครึ้มเยอื กเย็น วงั เวง
วาระน้ันคุณจะได้ใช้ไฟรักและความอบอุ่นจากอดตี เป็ น
เครื่องหล่อเลยี้ งชีวติ ทย่ี งั เหลือย่.ู ..

จบบริบูรณ์
ขอไดร้ ับคาขอบคุณจาก
ณ บา้ นวรรณกรรม และ ลกั ษณวดี

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี