หนี้รัก

650

ฉนั ทอดสายตามองที่นง่ั ตอนหนา้ คู่กบั เขาซ่ึงวา่ งเปล่าดว้ ย
ความรู้สึกใจหายมากยงิ่ ข้ึน เขาเองกม็ องตาม คร้ันแลว้ กเ็ บน
สายตามองตรงไปขา้ งหนา้ โดยเร็ว

"จะใหน้ ุชช่วยอะไรอีกไหมคะ ?"
"ไมต่ อ้ งหรอกนุช ฝากลูกดว้ ยแลว้ กนั อน้ ...เขาห่วงลูก
เหลือเกิน..."
"อน้ ...เขาก็ฝากนุชไวแ้ ลว้ คะ่ พต่ี ุม่ ไม่ตอ้ งห่วง"
"เขาคงรู้สึกอยา่ งน้นั ตอน...สิ้นใจ หนา้ เขาถึงไดส้ งบ
เหลือเกินดูเหมือนจะยมิ้ ๆ เสียดว้ ยซ้า"
"อน้ เขาสบายไปแลว้ คะ่ "
"นน่ั ซิ...เหลือแตพ่ เ่ี ท่าน้นั แหละ ทาไมไมต่ ายเสียก่อนเขา
กไ็ มร่ ู้จะไดส้ ิ้นเวรกรรมไปเสียที"
"อยา่ คิดอยา่ งน้นั เลยค่ะ คนเราเลือกท่ีเกิดที่ตายไม่ได้
พตี่ ุม่ ยงั มีตาหนูอยอู่ ีก"
"ก็คงจะมีลูกน่ีแหละที่เป็นสิ่งเดียวท่ีพีเ่ หลืออย"ู่
เขาถอนใจหนกั ๆ เอ้ือมมือไปบิดกุญแจสตาร์ทรถ
"ขบั รถดี ๆ นะคะ ทาอะไรค่อยๆ คิด"
เขาพยกั หนา้ เสมือนคนปราศจากชีวติ จิตใจ ก่อนที่รถจะ
เคล่ือนไปชา้ ๆ หนา้ หมอ้ ส่ายเล็กนอ้ ยเพราะมือท่ีกุมพวงมาลยั ไม่
มน่ั คงนกั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

651

ฉนั ออกไปโทรศพั ท์ แจง้ ข่าวน้ีใหค้ ุณอรชุนทราบเสียงเขา
ดงั ลน่ั อยา่ งตกใจเตม็ ท่ี

"ไหนวา่ อะไรนะ ? กเ็ ม่ือวานซืนผมยงั ไปเยยี่ มอยนู่ ่ีนา"
"พีต่ ุม่ เพง่ิ มาบอกครู่น้ีเองค่ะ เยน็ น้ีจะรดน้า"
ฉนั เอ่ยชื่อวดั ตามท่ีพีต่ ุ่มบอกไว้
"ผมจะไปรับท่ีบา้ นดีไหม?"
"ไมเ่ ป็นไรค่ะ นุชจะไปกบั คุณพอ่ "
ฉนั เพ่งิ รู้วา่ ฉนั คิดผดิ ถนดั เพราะเม่ือไปถึงวดั คนที่มากนั
จนไม่รู้วา่ ใครเป็ นใคร ดูเหมือนจะมีญาติพน่ี อ้ งท้งั สองฝ่ ายปะปน
อยา่ งคบั คง่ั บางหนา้ ฉนั จาไม่ไดว้ า่ เคยห็นจากโรงพยาบาลในคืน
น้นั หลายคนมองดูฉนั ดว้ ยแววตประหลาดบางรายก็ชุบซิบเอาเลย
ทีเดียว
"คนน้ีไง!"
ประโยคน้ีฉนั ไดย้ นิ อยา่ งถนดั หู แตก่ ็ไม่ทราบวา่ คนพดู จะ
หมายความวา่ กระไรแน่ ใบหนของคุณพอ่ คงขรึมเฉยเป็นปกติแต่
มือเยน็ เฉียบ
'หนูอน้ ' นอนน่ิงอยบู่ นตงั่ เต้ีย ๆ มีผา้ แพรเพลาะสีชมพู
ออ่ นคลุมจดปลายเทา้ มือที่ย่ืนออกมาเหนือพานขาวซีดปลายเลบ็
ดาคล้าแตใ่ บหนา้ ตกแตง่ ไวง้ ดงามมองดูคลา้ ยคนหลบั สนิท ริม

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

652

ฝีปากมีรอยยมิ้ นิดๆ ราวกบั จะพึงใจในสิ่งบางประการ...ในช่วง
วนิ าทีสุดทา้ ย ก่อนที่สติสัมปชญั ญะจะเล่ือนลอยออกจากร่าง
'หนูอน้ ' ไดพ้ ดู ในส่ิงที่เธออดั อ้นั ตนั ใจตลอดมาใหฉ้ นั ฟังจนหมด
สิ้น เธอไดฝ้ ากฝังของรักไวก้ บั ฉนั ดว้ ยความมนั่ ใจวา่ ฉนั จะรักษา
ของรักของเธอไวก้ บั ตวั เอง จึงไม่เหลือความกงั วลใด ๆ อยใู่ นใจ
อีก

"สญั ญานะจะ๊ ?"
รักของเธอเป็นรักที่มิตอ้ งการสิ่งตอบแทน เป็นความรักที่
บริสุทธ์ิผดุ ผอ่ งอยา่ งแทจ้ ริง เป็นรักท่ีไม่เคยคิดวา่ จะตอ้ งการ
ชดใชด้ ว้ ยประการใดท้งั สิ้น!
พีต่ ุ่มวนุ่ วายอยกู่ บั การรับแขก ใบหนา้ ดาคล้า คุณพอ่ เขา้
กลุ่มไปกบั พวกผใู้ หญร่ ุ่นเก่ที่เคยรู้จกั กนั มา ทิง้ ใหฉ้ นั นง่ั เฝ้ าจอ้ ง
มอง 'หนูอน้ ' อยคู่ นเดียวเงียบ ๆ ผา้ แพรเพลาะถูกลมพดั ไหวปลิว
เล็กนอ้ ยราวกบั ผทู้ ี่นอนสงบนิ่งอยู่ จะทอดถอนใจเบา ๆ สาหรับ
ฉนั ...ฉนั อยากจะใหว้ นั คืนในขณะน้ีถอยร่นกลบั ไปอดีตสมยั
เยาวว์ ยั เพื่อฉนั จะไดใ้ หค้ วามสุขแก่ 'หนูอน้ ' มากกวา่ น้ี หากรู้วา่
วนั คืนของเธอจะส้นั จนน่าใจหาย
"น่ีแหละ แฟนเก่าของคุณรังสี"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

653

เสียงน้นั ไมค่ อ่ ยนกั และดูราวกบั คนพดู จะไมเ่ กรงวา่ ใคร
จะไดย้ นิ เสียงดว้ ย ฉนั รู้สึกตวั ชาวบู แลว้ ร้อนวาบสลบั กนั ไป มือท่ี
จบั หูกระเป๋ าเกร็งแน่น

"สวยดีนี่ เขาวา่ ถึงกบั ตอ้ งเอาลูกไปเล้ียงใหเ้ ชียวเรอะ"
"คงคอยกนั อยมู่ ้งั "
"คงสบายใจกนั ละซิ ท่ีเมียเก่าตายเสียได"้
"ใครจะไปรู้เขา"
"เห็นวา่ ทางานอยดู่ ว้ ยกนั น่ีนะ"
"น่ีน่ะซิ เมียถึงไดซ้ ้าใจตาย!"
ฉนั เกือบลุกทะล่ึงพรวดข้ึน ถา้ ไมม่ ีมืออุน่ ๆ หนกั แตะลง
ตรงแขนเสียก่อน
"คุณนุช...มานานแลว้ เรอะ ?"
ฉนั แหงนดูหนา้ ผพู้ ดู ดว้ ยดวงตาพร่าพราว ใบหนา้ น้นั
ขรึมเฉยมีแววปรานีจนฉนั ใจช้ืนข้ึน
"หนา้ ซีดเหลือเกิน จะเป็ นลมหรือเปล่า?"
เขาทรุดลงนงั่ ใกล้ ๆ พลางแตะนิ้วฉนั เบา ๆ
"มือเยน็ เฉียบเชียว"
"ไม่...ไม่เป็นอะไรหรอกคะ่ "
"ในกระเป๋ าคุณมียาดมบา้ งไหม?"
"คง...ไมม่ ีค่ะ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

654

"มา ผมจะคน้ เอง"
เขาดึงกระเป๋ าในมือฉนั ไปคน้ วนุ่ วาย ฉนั เช่ือวา่ ผทู้ ่ีกาลงั
วพิ ากษว์ จิ ารณ์ฉนั อยนู่ ้นั คงจะจบั ตาดูอยตู่ ลอด เสียงคุณอรชุน
กระซิบเบาๆ
"ทาใจดีๆไว้ คุณไปฟังพวกน้นั ทาไม พวกใจสกปรก คิด
สกปรกตะก้ีผมยนื พดู อยกู่ บั เพื่อนขา้ งหลงั คุณนี่เอง เดี๋ยวนายทกั
จะตามมาสมทบ พวกน้นั จะไดเ้ ลิกคิดบา้ ๆ กนั เสียที"
"ทาไม...ทาไม เขาตอ้ งพดู อยา่ งน้นั ดว้ ยคะ ?"
"คน...นงั่ อยวู่ า่ ง ๆ มนั ก็พดู อะไรบา้ ๆ ยงั ง้นั แหละ...มีแต่
ขวดน้าหอมตวั อยา่ ง คมสกั นิดไหมครับ ?"
"ไม่ค่ะ"
ฉนั ปฏิเสธเสียงแขง็ ท้งั ๆ ที่ใจรอน ๆ แต่ฉนั ไมม่ ีวนั ยอม
ให้ 'พวกน้นั ' เห็นเป็นอนั ขาดวา่ ฉนั ไดผ้ ลจากคาพดู น้นั อยา่ งไร
บา้ ง
"คืนน้ีคุณจะฟังสวดไหม ?"
"เห็นจะไม่ละค่ะ"
"ผมวา่ จะอยชู่ ่วยนายตุ่มเขาหน่อย ถา้ คุณจะมาคืนไหน
โทรฯไปบอกผมกแ็ ลว้ กนั ผมจะไปรับ จะไดม้ าดว้ ยกนั "

"ขอบคุณคะ่ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

655

69..................................................................
น่าแปลกที่คุณทกั ษิณมากบั คุณชิดชไม แต่ฉนั
กม็ ิไดส้ นใจมากนกั
"คุณนุชเป็ นอะไรคะ?"

คุณชิดชไม ทรุดตวั ลงนง่ั ขนาบฉนั อีกขา้ งหน่ึงพลาง
กระซิบถามเบาๆ

"ไมเ่ ป็นอะไรหรอกค่ะ"
พวกผใู้ หญเ่ ดินเรียงแถวเขา้ ไปรดน้าก่อน ฉนั รอจนคน
ค่อยบางตาแลว้ จึงลุกข้ึนโดยมีคุณอรชุนเดินเคียงขา้ งไปดว้ ย
ขณะที่ฉนั รับน้าขวดเล็กๆ เทลงบนฝ่ ามือที่แบออกคอยรับน้นั ดู
เหมือนริมฝีปากท่ีแยม้ อยนู่ ิดๆ จะกระซิบเตือนฉนั วา่
"อยา่ ลืมสัญญานะจะ๊ นุช"
"ฉนั คงทาตามสัญญาไดเ้ พียงคร่ึงเดียวแหละจะอน้ ไมว่ า่
จะเป็นอยา่ งไรฉนั จะไม่ยอมทิง้ ตาหนูเป็ นอนั ขาด"
"ฝากพีต่ ุ่ม...ฝากตาหนูดว้ ย นุชสัญญาแลว้ นะจะ๊ "
"เอาพ่ตี ุ่มของอน้ คืนไปเถอะ"
ฉนั เทน้าอบไทยอนั หอมกรุ่นลงชา้ ๆ ส่งขวดคืนใหก้ บั เจา้
พนกั งานแลว้ กมุ มืออนั เยน็ ชืคน้นั ไวช้ ว่ั ครู่ ปรารถนาท่ีจะถ่ายทอด

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

656

ความอบอุ่นในร่างกายท้งั หมด ลงสู่ร่างท่ีนอนสงบเงียบ ไมร่ ับรู้
ตอ่ ความทุกขโ์ ศกความชอกช้าใด ๆ ในโลกน้ีอีก

"ไปกนั เถอะนุช"
เสียงคุณอรชุนกระซิบเบา ๆ พลางจบั ตน้ แขนฉนั กา้ วเดิน
ห่างออมาชา้ ๆผา่ น 'เขา' ซ่ึงยนื ส่งแขกอยภู่ ายนอกดว้ ยดวงหนา้ คล้า
เกรียม
"ไปส่งนุชก่อนนะตุ่ม เด๋ียวจะกลบั มาช่วย นายทกั เขายงั
ไม่กลบั หรอก นายจะใหเ้ ขาทาอะไรก็เรียกแลว้ กนั "
การสูญเสียคน ๆ หน่ึงไป ดูเหมือนจะทาใหท้ ุกคนท่ีเหลือ
รู้จกั ค่าของกนั และกนั ข้ึน!
เมื่อฉันกลบั มาถงึ บ้าน 'ตาหนู' กาลงั โยเยอยู่พอดี
คุณจินตนาตอ้ งอุม้ เดินแกวง่ ไปมาพอฉนั ลงจากรถรับร่างน้นั มาอุม้
ไว้ แกจึงค่อยเงียบเสียงลง เหลือแต่สะอ้ืนฮกั ๆ ราวกบั ผใู้ หญ่
"โอ๋...โอ๋ น่ิงเสียนะจะ๊ คนดี"
"คุณอรชุนนง่ั เกาะพวงมาลยั รถมองฉนั อยา่ งขรึม ๆ
"แลว้ คุณนุชจะทายงั ไงต่อไปล่ะ ?"
"ไมท่ ราบซิคะ คงตอ้ งเล้ียงไวใ้ หจ้ นกวา่ ทางโนน้ จะเสร็จ
งานนนั่ แหละ"
เขายมิ้ นิด ๆ ดวงตามีแววเศร้าอยา่ งลึกซ้ึง
"คุณอาจจะตอ้ งเล้ียงอีกนานก็ได้ !"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

657

พอพดู จบ รถคนั น้นั ก็พุง่ ปราดออกไปโดยเร็ว ยงั ไมท่ นั ที่
ฉนั จะทนั โตต้ อบแต่อยา่ งใดท้งั สิ้น

วนั รุ่งข้ึน ฉนั ลุกข้ึนใส่บาตรแต่เชา้ ต้งั ใจอุทิศส่วนกศุ ลไป
ใหอ้ ทิติโดยฉพาะ ขณะท่ีพระภิกษุองคส์ ุดทา้ ยกาลงั มารับบาตร
'เขา' กร็ ถสวนเขา้ มาพอดี ร่างสูง ๆ น้นั กา้ วลงมายนื่ คอยฉนั อยู่
อยา่ งสงบ จนกระทง่ั ฉนั ใส่บาตรเสร็จเรียบร้อยจึงหนั มาชา้ ๆ
ใบหนา้ ของเขมีร่องรอยของความทรุดโทรมภายในจิตใจอยา่ งเห็น
ไดช้ ดั ไหล่คอ้ มตกดวงตาปราศจากแวว ผมยงุ่ คลา้ ยไมเ่ คยแตะหวี
อีกเลย

"พม่ี าดูลูก"
"คุณจินตก์ าลงั ป้ อนขา้ วค่ะ พี่ตุม่ ทานอะไรหรือยงั คะ ?"
"ยงั เลย ต้งั แตเ่ ม่ือเยน็ วานดูเหมือนเมื่อคืนไดก้ าแฟไปแกว้
หน่ึงนายชุนเขาหามาให"้
"ตายจริง ง้นั ตอ้ งทานขา้ วตม้ ถว้ ยหน่ึงก่อนค่ะ"
ขณะท่ีไปถึงโตะ๊ อาหารปรากฏวา่ คุณพอ่ กาลงั ลุกข้ึนพอดี
"เป็นไงเรียบร้อยรึ จะสวดก่ีคืน ?"
"กะวา่ เจด็ คืนครับ แลว้ ก็จะบรรจุไวก้ ่อน"
"เจด็ คืนกาลงั ดี มากกวา่ น้นั เจา้ ภาพเหน่ือยแย่ กินขา้ วตม้
ก่อนชิกาลงั ร้อน ๆ ลูกชาย คุณจินตเ์ ขากาลงั ป้ อนขา้ วให"้
"ผมเสียใจท่ีมารบกวน...."

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

658

"จะเป็นอะไรไป เม่ือวานเห็นขา้ หลวงท่านวา่ จะเอาไป
เล้ียงที่โนนไมใ่ ช่เรอะ"

"ทางญาติๆ เขากว็ า่ ยงั ง้นั แหละครับ แตผ่ มตอ้ งคิดดูก่อน"
"ตามสบายนะ"
ฉนั ตกั ขา้ วตม้ ใส่ถว้ ยใบเล็ก เล่ือนไปตรงหนา้ เขา ซ่ึงใช้
ชอ้ นคน ไปมาอยา่ งใจลอย
"ทานเสียซิคะ"
"นุชล่ะทานดว้ ยกนั ซิ"
ฉนั นงั่ ลงตรงขา้ มกบั เขา ตกั ขา้ วตม้ ใส่ถว้ ยตวั เอง พลางลง
มือรับประทานเงียบ ๆ
"หลงั จากเสร็จงานแลว้ พ่ีคง...ตอ้ งรับตาหนูไป"
ฉนั รู้สึกใจหายแต่ก็ฟ้ื นเงยหนา้ ข้ึนมองเขาตรงๆ
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ จะส่งไปอยกู่ บั ใครคะ ?"
"คงเอาไปไวเ้ หนือ"
เขายงั คงถือชอ้ นถว้ ยคา้ งอยใู่ นมือ มิไดแ้ ตะตอ้ งอาหาร
แมแ้ ตค่ าเดียว
"หาคนเล้ียงไดแ้ ลว้ หรือคะ ?"
"ไม่รู้เหมือนกนั ที่จริง..พี่อยากฝากนุชไวม้ ากกวา่
แตท่ ่ีน้ี... "
"ไม่เป็นไรคะ่ นุชเขา้ ใจ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

659

"อน้ เองเขากค็ งอยากใหน้ ุชเล้ียงมากกวา่ คนอื่น"
"แตถ่ ึงยงั ไงนุชก็คง ไมม่ ีสิทธ์ิในตวั ตาหนูเทา่ ...ญาติของ
แก" เขาถอนใจยาว ตาตกมองดูแค่มือของตวั เอง
"พีก่ ็เบ่ือเหมือนกนั ที่ดูเหมือนจะมีใคร ๆ เขา้ มายงุ่ ดว้ ย
เสียเรื่อย"
"ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนี่คะ"
"นนั่ แหละ..ตลอดชีวติ ของพ่ีดูเหมือนจะตอ้ งมีคนมาคอย
บงการใหท้ าโน่นทาน่ีอยเู่ สมอยงั กบั วา่ พที่ าอะไรเองไมถ่ ูก"
"ตาหนูแกยงั เลก็ มากค่ะ แกตอ้ งการความอบอุ่น นุชเองก็
เป็นเพยี งคนอ่ืน..."
"ใครวา่ นุชเป็ นคนอื่น ?"
"แต่นุชก็ไมใ่ ช่ญาตินี่คะ"
เขาถอนใจอีกคร้ังวางชอ้ นถว้ ยลงทนั ที
"อา้ ว... ไมท่ านหรือคะ ?"
"พยี่ งั ไมห่ ิวเลย มนั ต้ือไปหมด"
"แต่ก็ตอ้ งทานสกั นอดล่ะค่ะ เพราะไม่ไดท้ านอะไรมาเลย
เด๋ียวจะไม่สบายไปอีกจะยงุ่ นะคะ...นะคะ"
ฉนั เลื่อนถาดกบั ขา้ วเขา้ ไปใกล้
"ยากงุ้ แหง้ นี่ คุณจินตเ์ อามาบุบจนเป็นปุยแลว้ แช่น้าตาล
มะนาว น้าปลาไวต้ ้งั แต่เยน็ วานรสดีค่ะ เตา้ หูย้ ้นี ี่เผือกนะคะไมใช่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

660

มนั เห็นแลว้ คิดถึงคุณยา่ "
เขาตกั ขา้ วใส่ปากชา้ ๆ ท่าทางดูจะเอาใจฉนั มากกวา่ ต้งั ใจ

จริง
"คุณพอ่ ขายบา้ นสวนไปหรือยงั ?"
"ยงั ขายไมไ่ ดเ้ ลยคะ่ รายก่อนมาต่อแลว้ ก็เงียบหายไป"
"ดีแลว้ อยา่ เพิ่งขาย พหี่ าคนซ้ือไดแ้ ลว้ แตต่ อ้ งรอใหเ้ สร็จ

งานเสียก่อนค่อยมาตกลง"
"ใครคะ จะซ้ือไปทาไม?"
"เอาเถอะ ไวใ้ ห้หมดงานเสียก่อน"
ขา้ วตม้ พร่องไปเพียงคร่ึงดว้ ย ขาก็วางชอ้ นพร้อมกบั คุณ

จินตนาอุม้ 'ตาหนู' โผล่หนา้ เขา้ มาพอดี
"ลูกชายวนั น้ีงอแงเหลือเกินค่ะ ทุกทีเคยกินขา้ วบด วนั น้ี

ไมย่ อมกินท่าเดียวท่ีแรกคิดวา่ ไมส่ บาย แต่ตวั กไ็ มร่ ้อนไมเ่ ห็นเป็น
อะไรสักนิด"

"ไหน...ส่งมาใหน้ ุชซิคะ"
แตพ่ อถึงมือฉนั 'ตาหนู' ก็ยอมกินขา้ วบดละเอียดน้นั โดย
ดี 'เขา' นง่ั มองดูอยา่ งเงียบ ๆ
"ถา้ แกจะติดนุชเสียแลว้ "
"เดี๋ยวน้ีชกั จะรู้แลว้ คะ่ วา่ ใครเป็นใคร"
"นนั่ ซิ ถา้ เอาไปคงจะยงุ่ กนั ใหญ่"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

661

ฉนั มองดูใบหนา้ อว้ นกลมผมสีทองน้นั แลว้ ก็ใจวบู น้าตา
คลอตาวงแขนที่โอบกระชบั อยกู่ อดไวแ้ น่น...ฝากตาหนูดว้ ยนะจะ๊
นุช....สัญญานะจะ๊ ...

"เด๋ียวนุชจะไปทางานไหม ?"
"ไปค่ะ"
"ง้นั พี่จะไปส่ง แต่วนั น้ีเห็นจะไม่ทางานละ"
"อยา่ ดีกวา่ ค่ะ พต่ี ุ่มจะไปทางานอยา่ งอื่น นุชไปเองได"้
"ไมเ่ ป็นไร"
"อยา่ ดีกวา่ คะ่ "
ฉนั ตอบเสียงแขง็ ความรู้สึกร้าวรานจากคาพดู เมื่อคืนน้ียงั
แวว่ อยใู่ นความทรงจา เขาเองก็คงจะรู้สึกจึงนิ่งไป มองดูฉนั
จดั การกบั ตาหนูจนเรียบร้อย
"สายแลว้ นุชไปอาบน้าแต่งตวั เถอะ พ่ีจะอุม้ ลูกไวเ้ อง
เด๋ียวพจ่ี ะส่งนุชไวท้ ่ีป้ ายรถเมล"์
...พจี่ ะอุม้ ลูกไวเ้ อง...เพียงแต่ตาหนูเป็ น 'ลูกของเรา' ฉนั
จะมีความรู้สึกอยา่ งไรหนอ....สายเสียแลว้ สาหรับการต้งั ตน้ ...
ฉนั ไปถึงที่ทางานค่อนขา้ งสาย เพราะรถเมลแ์ น่นขนดั
ฉนั เองก็รู้สึกออ่ นแรงเกินกวา่ ท่ีจะพยายามเบียดเสียดยดั เยยี ดข้ึน
ไปจนได้ จึงตอ้ งคอยอยดู่ นั แลว้ คนั เล่า คุณชิดชไมวางมือจาก
เคร่ืองพิมพเ์ งยหนา้ ข้ึนดูฉนั ดว้ ยแววตาแวววามสดใสกวา่ เคย

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

662

"เป็นไงคะคุณนุช ไม่น่าจะมาทาเลยวนั น้ีท้งั ผจู้ ดั การ
แผนกแบบแปลน แผนกวสั ดุก่อสร้างไมม่ าเลยสกั คน"

"ผจู้ ดั การแผนกบญั ชีล่ะคะ ?"
ดูเหมือนสีหนา้ ของคุณชิดชไม จะผดิ ปกติไปเล็กนอ้ ย
"คุณทกั ษิณมาแลว้ คะ่ "
"เม่ือคืนฟังสวดหรือเปล่าคะ ?"
"อยคู่ ่ะ ครบส่ีจบเลย เพราะไม่มีคนไปส่ง คุณทกั ษิณกม็ วั
แต่วนุ่ "
ฉนั เพงิ่ เริ่มสงั เกตถึงความผดิ ปกติแห่งน้าเสียงอนั แจม่ ใส
น้นั
"แขกเม่ือคืนน้นั มากคะ่ แลว้ ลืมส่ังของวา่ งไวด้ ว้ ย ตอน
ตึกเลยตอ้ งเอาหมอ้ ทางวดั วงิ่ ออกไปซ้ือขา้ วตม้ ปลา"
คุณชิคชไมเล่าต่อไปเรื่อย ๆ แตแ่ ลว้ ก็ชะงกั หนั มาสบตา
ฉนั ดูเหมือนแกม้ และริมฝีปากจะแดงจดั ข้ึน
"วนั น้ีคุณนุชดูดิฉนั แปลก ๆ"
"คุณชิดชไมต่างหากคะ แปลกไป"
ดวงตาท่ีแลทอดมามีแววสุขสมหวงั แฝงอยอู่ ยา่ งเห็นได้
ชดั คร้ันแลว้ ก็หลบลงต่ามือลูบไดไ้ ปบนแป้ นพมิ พอ์ ยเู่ งียบๆ
สกั ครู่จึงพดู ข้ึนเบาๆ วา่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

663

"มนุษยเ์ ราน่ีแปลกนะคะ โดยมากเราไม่คอ่ ยรู้ตวั เองหรอ
กวา่ เราตอ้ งการอะไรแน่ เหมือนดิฉนั ...ดิฉนั เคยทะเยอทะยานหวงั
นกั หนาวา่ ดิฉนั จะตอ้ งมีทุกอยา่ งไวใ้ นกามือใหไ้ ด้ ทุกอยา่ งของ
ดิฉนั หมายถึงความสุขสมบูรณ์ในชีวติ ไม่วา่ บา้ นเงินวตั ถุท่ีจะให้
ความสุขทุกอยา่ งดิฉนั พยายามไขวค่ วา้ หาใหไ้ ด้ เพ่ือทดแทนปม
ดอ้ ยของตนเอง ดิฉนั เคยหวงั ในตวั คุณอรชุน...เพราะเหตุน้ีแหละ
แรกๆ ดิฉนั ถึงไดไ้ มช่ อบคุณนุช...."

คุณชิคชไมแลสบตาฉนั ตรง ๆ อยา่ งเปิ ดเผย
ดิฉนั หวงั ในตวั คุณอรชุนเพราะดิฉนั รู้ดีวา่ คุณอรชุนมีทุกส่ิง
ทุกอยา่ งที่ดิฉนั ตอ้ งการ แต่แลว้ ...ผชู้ ายอีกคนหน่ึงกลบั ทาใหด้ ิฉนั
รู้สึกวา่ สิ่งท่ีดิฉนั ตอ้ งการไม่ใช่วตั ถุพวกน้นั ดิฉนั ตอ้ งการความ
อบอุ่นและความสุข จากครอบครัวเล็ก ๆ มากกวา่ เพราะ...นนั่ คือ
สิ่งที่ดิฉนั ขาดมนั อยา่ งแทจ้ ริง..."

"คุณทกั ษิณหรือคะ?"
"แปลกคะ่ ที่เราไม่ค่อยไดค้ ุน้ เคยกนั เท่าไหร่ แตท่ าไม
ดิฉนั เกิดรู้สึกอบอุ่นเวลาอยใู่ กล้ ๆ ผชู้ ายคนน้ีข้ึนมาก็ไมท่ ราบ เห็น
จะเป็นเพราะดิฉนั เคยไปที่บา้ นคุณทกั ษิณหนหน่ึง ท่ีแรกไมใ่ ช่
เพราะไปเท่ียวฉนั คนรู้จกั มกั คุน้ หรอกคะ่ คุณทกั ษิณใหด้ ิฉนั ไป
ดว้ ยเพราะลืมบญั ชีไวท้ ่ีบา้ น จะใหด้ ิฉนั จดั การใหเ้ สร็จก่อนรุ่งเชา้
ดิฉนั เลยติดรถไป... พอเห็นบา้ นหลงั เล็กนน่ั เขา้ ดิฉนั เกิดรู้สึก

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

664

ข้ึนมาเฉยๆ วา่ ดิฉนั เองอยากอยบู่ า้ นอยา่ งน้ีมากกวา่ บา้ นหลงั ใหญ่
ๆ ที่ดิฉนั ไม่คุน้ เคยกบั ชีวติ อยา่ งน้นั มาก่อนเลย แลว้ ก็คุณแมท่ ่าทาง
ใจดีอ่อนหวานน่ารัก อยา่ งท่ีดิฉนั เคยปรารถนาจะใหแ้ ม่ตวั เองเป็น
อยา่ งน้นั วนั น้นั เป็นวนั แรกที่ดิฉนั รู้ตวั วา่ ตวั เองอยากไดอ้ ะไรแน่...
น่าขนั นะคะ...คุณทกั ษิณก็ดูเหมือนจะตอ้ งการผหู้ ญิงสักคนหน่ึง
เพื่อมาแทนที่คนเป็ นไดแ้ ต่เงา ๆ อยใู่ นหวั ใจโดยท่ีรู้ตวั ดีวา่ จะไมม่ ี
โอกาสใหเ้ งาน้นั เป็นรูปรอยข้ึนมาไดเ้ ลย เราตอ้ งการกนั คนละ
อยา่ งและกเ็ ขา้ ใจกนั ได"้

รอยยมิ้ ชองคุณชิดชไม เป็นรอยยมิ้ ของคนที่เป็ นสุขกบั
ความจริง

"บางทีความเขา้ ใจกนั อาจจะยงั่ ยนื กวา่ ความ
รักกระมงั คะ คุณทกั ษิณอาจจะรักดิฉนั ไม่ไดเ้ ท่าท่ี
เคยรักมาแลว้ แต่ส่ิงที่เราขาดเผอิญมาตรงกนั พอดี
เท่าน้นั กพ็ อแลว้
ใช่ไหมคะ สาหรับชีวิตในความเป็นจริงของมนุษย?์ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

665

70……………………………………………
ฉนั ตอบคาถามของคุณชิดชไมไม่ได้ นอกจาก
บอกเธอดว้ ยความรู้สึกอนั จริงใจวา่
"ยนิ ดีดว้ ยคะ่ ยนิ ดีดว้ ยจริงๆ"

"ขอบคุณคะ่ " ความรักทาใหใ้ บหนา้ น้นั สดใสอ่อนโยน
กวา่ ปกติ

"นานเหลือเกินนะคะ กวา่ ท่ีเราจะรู้วา่ เราตอ้ งการอะไร
จากชีวติ คุณนุชล่ะคะตอ้ งการอะไรมงั่ ?"

ตอ้ งการอะไรจากชีวติ บา้ ง ?...ฉนั ตอบไม่ไดอ้ ีกเช่นกนั
ทุกวนั น้ีฉนั ชีวิตอยดู่ ว้ ยความรู้สึกคลา้ ยเคร่ืองจกั รซ่ึงตอ้ งทางานไป
ตามหนา้ ท่ีความอ่อนโยนสดใสซ่ึงเคยจุดสวา่ งอยกู่ ลางใจมลาย
หายไปอยา่ งประหลาด

"ไม่ทราบซิคะ ก็คงอยา่ งที่คุณชิดชไมวา่ อาจจะอีกนาน....
กวา่ ดิฉนั จะรู้ตวั วา่ ตวั เองตอ้ งการอะไร ?"

ดวงตาคมแลทอดมายงั ฉนั อยา่ งเคร่งคิด เสียงที่พดู ชา้ ลง
"คุณนุชเป็นผหู้ ญิงท่ีแปลกกวค่ นอื่น ท่ีวา่ ชอบคิดดว้ ย
หวั ใจมากกวา่ สมอง ทุกส่ิงทุกอยา่ งคุณตดั สินดว้ ยหวั ใจท้งั น้นั
เพราะน้ีแหละ ถา้ มีเร่ืองอะไรเกิดข้ึนคุณจึงรู้สึกเจบ็ ปวดมากกวา่
คนอื่นสารวจหวั ใจคุณสียใหด้ ีแลว้ คุณจะรู้วา่ คุณตอ้ งการอะไร"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

666

ระหวา่ งท่ีศพ 'หนูอน้ ' ต้งั อยทู่ ่ีวดั ฉนั พยายามจะหาโอกาส
ไปฟังสวดอภิธรรมแต่กไ็ ม่เป็ นผลสาเร็จ เพราะ 'ตาหนู' ออ้ น โยเย
ตลอดท้งั วนั ท้งั คืนจนแมแ้ ต่คุณจินตก์ ็เอาไวไ้ ม่อยู่ นอกจากฉนั
เพียงคนเดียวเทา่ น้นั หลายคร้ังท่ีฉนั แตง่ ตวั เสร็จเรียบร้อยแลว้
แต่ตอ้ งกลบั มาอุม้ 'ตาหนู' เดินแกวง่ กล่อมไปรอบขา้ ง 'เขา' เองก็
พลอยหายหนา้ ไปจวบจนกระทง่ั ถึงคืนวนั สุดทา้ ย เขาจึงขบั รถเขา้
มาในบา้ นโดยแต่งดว้ ยชุดขาวเรียบร้อย แสดงวา่ แวะมาหาฉนั
ก่อนท่ีจะเลยไปวดั ขณะน้นั 'ตาหนู" กาลงั ออกฤทธ์ิเตม็ ท่ีฉนั ตอ้ ง
ปลอบพลางเดินกลบั ไปกลบั มาอยบู่ นระเบียงหนา้ บา้ น

"ทา่ จะกวนหนกั ละซิ ?"
"ค่ะ หมู่น้ีไม่ยอมหลบั ยอมนอน ใหห้ มอเขาดูแลว้ กไ็ ม่มี
อะไรตกเยน็ เป็นร้องยงั ง้ีแหละคะ่ เรื่อยไปจนถึงสองทุ่มสามทุ่ม
ถึงจะนอน"
"ลาบากกนั แยซ่ ินะ ?"
"ไมเ่ ป็นไรหรอกค่ะ คืนน้ีคืนสุดทา้ ยแลว้ ซินะคะ วา่ จะ
ไปๆไปไมไ่ ดส้ ักที"
"แคน่ ้ีก็บุญคุณลนั เหลือแลว้ "
"โธ่...บุญคุณอะไรคะ พรุ่งน้ีบรรจุศพท่ีโมงคะ จะเก็บไว้
สักเทา่ ไหร่?"
"สิ้นเดือนน้ีอาจจะ...เผา...เสียเลย"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

667

"พวกพๆ่ี นอ้ งๆ เขาวา่ ไหน ๆ ลงมาแลว้ กท็ าเสียใหเ้ สร็จ
เลยเก็บไวน้ านไปก็เท่าน้นั คุณพอ่ ทา่ นกม็ ีอายมุ ากแลว้ ข้ึน ๆ
ล่องๆ ลาบาก ไหนจะเอาตาหนูไปอยโู่ น่นดว้ ย จะไดไ้ ม่ตอ้ งพะวกั
พะวนั "

"เก็บไวส้ กั ปี กไ็ ดน้ ี่คะ พอวา่ ง ๆ สบายๆ ใจกนั คอ่ ยมาร่วม
คิดกนั ใหม่ เร็วนกั ยง่ิ ใจหาย...ยงั เห็นกนั อยหู่ ลดั ๆ"

"พก่ี ็ยนื ยนั วา่ จะทาอยา่ งน้นั แต่คราวน้ีพดู กนั ไปพดู กนั มา
กเ็ ลยราคาญ จะทายงั ไงกท็ ากนั "

เขาถอนใจยาวราวกบั มีเรื่องอดั อ้นั ตนั ใจอยใู่ นอก
"สาหรับตาหนูนี่พี่ขอให้นุชช่วยเล้ียงไปก่อน จนกวา่ จะ
เสร็จงานหมดแลว้ กนั ส่งตวั ไปโน่น เม่ือไหร่ค่อยมารับ"
"ไดค้ ะ่ จะไม่ส่งไปโน่นกไ็ ดน้ ี่คะนุชเล้ียงได"้
"พี่ก็ไมย่ ากส่งไป แต่ตอนน้ี...เขากระตือรือร้ันกนั ก็ตามๆ
ใจไปก่อน ยงั ไงๆ ค่อยไปรับมาทีหลงั คงกวนไม่ใช่เล่นเชียวละ
นุชถึงไดผ้ อมไป"
"พตี่ ุม่ กผ็ อมไปมากเหมือนกนั ค่ะ"
"อะไรๆ มนั ยงุ่ ๆ ไปหมด นอนไม่คอ่ ยหลบั "
"เสร็จงานแลว้ ไปหาหมอเสียบา้ งซิคะ"
รอยยมิ้ ค่อนขา้ งซีดเซียวสาเนียงที่ตอบอ่อนเนื่อย
"ช่างมนั เถอะ จะเป็นไรก็เป็นไป พีห่ มดแรงสู้เสียแลว้ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

668

เขาจบั ตามองหนา้ อว้ นกลมในวงแขนฉนั อยนู่ ่ิงนาน
"ห่วงก็แต่ตาหนู..." เขาถอนใจยาวใหญ่
"คืนน้ีนุชจะไปหรือเปล่า ไปพร้อมกบั พไ่ี หม ?"
"คิดวา่ จะไปคะ่ แตต่ อ้ งดูสถานการณ์ก่อนวา่ พอจะโอน
ใหค้ ุณจินตไ์ ดไ้ หม แต่...นุชนดั กบั คุณอรชุนไวแ้ ลว้ อยา่ คอยเลยค่ะ
"นนั่ ซิ"
เขาตอบเสียงค่อย ทอดสายตาจบั อยเู่ พียงแคป่ ลายรองเทา้
ของตนเอง
"นายชุนกบั นายทกั เขาไปช่วยทุกคืน คุณชิดชไมกไ็ ป
หลายคืน"
"คู่น้นั เขาตกลงกนั ไดแ้ ลว้ คะ่ "
"คู่ไหน ?" เขาเงยหนา้ ข้ึนถามทนั ควนั เสียงคอ่ ยดีข้ึน
"คุณทกั ษิณกบั คุณชิดชไมคะ่ "
"อา้ ว..." เสียงอุทานมีแววประหลาดใจเตม็ ท่ี
"นุชกเ็ พ่งิ ทราบเหมือนกนั แหละค่ะ"
"สมกนั ดีหรอก นายทกั ขาเป็ นคนเยน็ ๆ คิดอะไรลึกซ้ึง
เหมาะกบั คุณชิดชไม รายน้นั เร็ว..ไม่ยกั คิดวา่ นายทกั เขาตดั สินใจ
ง่ายๆ"
"เห็นจะไม่ใช่ตดั สินใจง่าย ๆ หรอกคะ่ ท้งั คูเ่ ขาตา่ งก็มี
เหตุผล พอสมควร"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

669

"ดี...นายทกั เขาอาจจะตดั สินใจถูกก็ได้ คราวน้ีกค็ งเหลือ
แตน่ ายชุน.... เขาเป็นคนโชคดีเสมอ ดูเหมือนจะทุกอยา่ งดว้ ย ไม่
วา่ จะดา้ นชีวิตการเรียน อาชีพ...ความรักดว้ ยกระมงั ...เขาเป็นคนดี
พ่ีคงไดร้ ับข่าวดีของเพ่ือนๆ ทุกคนเร็วๆ น้ีซินะ"

ดวงตาแหง้ แลง้ มองมาสบตาฉนั พลางพยายามหวั เราะ
"พีย่ นิ ดีกบั นุชดว้ ย"
ก่อนท่ีฉนั จะตอบเขาก็หนั กลบั เดินลงบนั ไดไปอยา่ ง
เงียบๆ ไหล่คอ้ มตกลู่ที่ท่าคลา้ ยคนออ่ นแรง..ชว่ั ครู่ตอ่ มารถคนั เลก็
น้นั กเ็ ล้ียวลบั หายออกจากประตูบา้ น
วนั บรรจุศพ พวกท่ีไปส่วนใหญ่เป็ นญาติมิตรท่ีสนิทกนั
ท้งั สิ้น ฉนั ไปพร้อมกบั คุณอรชุน คุณทกั ษิณและคุณชิดชไม แตถ่ ึง
กระน้นั กม็ ีสายตาหลายคูห่ นั มาจบั จอ้ งมองฉนั อยา่ งสนใจอยดู่ ี จน
ฉนั รู้สึกร้อนวบู ไปทว่ั ตวั ดว้ ยความรู้สึหวน่ั ระแวง ขณะน้นั เจา้ หนา้
ท่ี่ีวดั กาลงั ถอดส่วนประกอบของโลงทองภายนอกเผยใหเ้ ห็นโลง
ไมส้ ่ีเหลี่ยมผนื ผา้ ท่ีผกู ผนึกไวส้ นิท รูปถ่ายคร้ังสุดทา้ ยบนขาหยงั
กรอบดอกไมส้ ด ดูเหมือนจะทอดสายตามองดูฉนั อยา่ งแน่วแน่...
สัญญานะจะ๊ ...เจา้ หนา้ ท่ีช่วยกนั หามโลงไปวางบนรถเขน็ ไส่ไป
ตามทางเดินเลก็ ๆ ทอดไปสู่หลงั วดั ทุกคนเดินตามไปเป็ นแถว
คุณอรชุนลุกข้ึนยนื พลางกม้ ลงถามฉนั เบาๆ
"จะไปเดี๋ยวน้ีหรือจะรอสักครู่ ใหค้ นนอ้ ยลงก่อน"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

670

"เราเดินตามเขาไปกไ็ ดค้ ่ะ"
เขาเอ้ือมมือมาแตะขอ้ มือฉนั เบา ๆ คร้ันแลว้ ก็กลบั รวบมือ
ฉนั ไปกาไวแ้ น่น ทีท่าอ่อนโยนราวกบั จะพยายามถ่ายทอดความ
เขม้ แขง็ ท้งั ปวงจากอุง้ มืออนั อบอุน่ น้นั ใหแ้ ล่นเขา้ สู่หวั ใจฉนั สอง
ขา้ งทางเดินร่มคร้ึมดว้ ยตน้ ไมข้ นาดใหญใ่ หเ้ ร่มเยน็ ฮวงซุย้ ปนู ก่อ
เรียงรายอยเู่ ป็นแถว ดา้ นหนา้ มีกระถางธูปและแจกนั ดอกไมเ้ ป็น
ระยะ บางแห่งควนั รูปยงั มว้ นตวั ลอยข้ึนสู่อากาศเป็ นสาย ดอกไม้
ที่เสียบอยใู่ นแจกนั บานสะพรั่ง แต่..ไมว่ า่ ผทู้ ี่อยเู่ บ้ืองหลงั จะรู้สึก
อยา่ งไร ร่างท่ีนอนสงบแน่น่ิงเรียงรายอยนู่ ้นั มิไดร้ ับรู้ท้งั สิ้น ใบไม้
แหง้ ปลิดปลิวลงมาสู่พ้ืนดินทาใหเ้ กิดเสียงดงั ข้ึนเบา ๆ ละมา้ ย
คลา้ ยกบั เสียงถอนใจอยา่ งละหอ้ ย
When I am dead, my dearest,

Sing no sad song for me.
Pain thou no roses at my head,

Nor shady cypreas tree;
Be the green grass above me

With showers and dewdrops wet;
And if thou with, remember,

And if thou with, forget.

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

671

ความตายคือความสงบชว่ั นิรันดร ไม่ตอ้ งรับรู้ต่อความ
ทุกข์ ความขมขื่นใด ๆ อีกท้งั สิ้น ไมต่ อ้ งผจญกบั ความเจบ็ ปวดใน
ชีวติ อยา่ งสิ้นสุดลงเพยี งน้นั ...

I shall not see the shadows.,
I shall not feel the rain;

I shall not hear nightingale
Sing on, as if in pain:

And dreaming through the twilight
That dath not rise nor set,

Happy I may forget
And happy many forget

เสียงดินกระทบฝาโลงดงั สะทอ้ นกอ้ งกงั วาน คร้ันแลว้ ฝา
ปูนซิเมนตก์ ถ็ ูกเล่ือนปิ ดสนิท พระสงฆส์ วดบงั สกลุ อยเู่ บา ๆ แดด
สีเหลืองอ่อนทอแสงคอ่ นขา้ งมืดสลวั ลงมาเป็นลายาว...ลาก่อน
'หนูอนั 'ผเู้ กิดมาเพื่อ 'รัก' แต่มิเคยหวงั ส่ิงใดตอบแทนจาก 'รัก' น้นั
เลย...มนั ช่วยไมไ่ ดจ้ ริง ๆ นะจะ๊ ท่ีเราจะรักใครสักคนอยา่ งสุด
หวั ใจ...แลว้ หวั ใจฉนั ล่ะ ?

หลงั จากวนั งานเสร็จสิ้นไปแลว้ เขากม็ าทางานเป็นปกติ
แตด่ ูเหมือนจะไม่คยพดู กบั ใครแมแ้ ตค่ นเดียว นอกจากกม้ หนา้ กม้
ตาอยกู่ บั งานกองใหญ่ ซ่ึงประดงั คง่ั คงั อยู่ หลายคร้ังท่ีคุณอรชุนมา

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

672

ชวนฉนั ไปรับประทานอาหารกลางวนั แลว้ เลยแวะเขา้ ไปในห้อง
เขา

"นี่นาย...วางงานเสียที มนั เที่ยงแลว้ ไปกินขา้ วกนั "
"ไปก่อนเถอะ เราจะเร่งมือไอพ้ วกน้ีใหม้ นั เสร็จเสียที"
"กะอีสมบตั ิชวั่ โมงเดียว มนั จะเสียเวลาไปเท่าไร
นกั หนา?"
"อยา่ เลย ยงั ไมอ่ ยากออกขา้ งนอก"
แมแ้ ตฉ่ นั เอง เขาก็ไม่พยายามมองหนา้ ดว้ ยซ้าไป แตแ่ ลว้
ในเยน็ วนั หน่ึงหลงั จากเลิกงาน ขณะท่ีฉนั กบั คุณชิคชไมกาลงั
สาละวนกบั แท่นพิมพแ์ ละแฟ้ มเอกสารเรียงลาดบั เขา้ ตู้ เขากผ็ ลกั
บานประตูเขา้ มาเงียบ ๆ
"เยน็ น้ีกลบั ดว้ ยกนั ไหม พ่จี ะเลยไปดูลูก?"
เขาถามราวกบั จะตอ้ งขออนุญาตฉนั ก่อนที่จะไปบา้ นทุก
คร้ัง
"ไดค้ ่ะ"
"พีบ่ อกนายชุนเขาแลว้ "
ฉนั ชะงกั เกือบจะยอ้ นใหถ้ า้ คุณชิดชไมจะไม่แตะมือฉนั
ไวเ้ บา ๆ
"ไปเถอะค่ะ ดิฉนั เกบ็ เอง"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

673

ฉนั ด้ือช่วยคุณชิดชไมเกบ็ ของจนเสร็จจนได้ ทิ้งใหเ้ ขายนื
คอยอยเู่ งียบ ๆ แถมยงั เขา้ ไปออ้ ยอิ่งลา้ งมือเช็ดหนา้ ในหอ้ งน้าอีก
นานท้งั ๆ ท่ีคุณชิดชไมตอ้ ยเร่งวา่

"เร็วๆ เขา้ ซิคะคุณนุช คุณรังสีคอยอยนู่ านแลว้ "
"เดี๋ยวกไ็ ดค้ ะ่ ทาไมตอ้ งเร่งดว้ ย ?"
"ดิฉนั เห็นหนา้ คุณรังสีแลว้ รู้สึกยงั ไงบอกไมถ่ ูก ดูคลา้ ย ๆ
คนหมดแรง หมดกาลงั ใจ"
"หนา้ คุณทกั ษิณล่ะคะเป็นยงั ไง?"
"คอยดูเอาเองซีคะ"
"ง้นั ดูหนา้ คุณชิดชไมก็ได้ คงไมต่ ่างกนั เท่าไหร่นกั
หรอก"
พอเห็นฉนั กา้ วออกจากห้องน้า เขาก็ขยบั ตวั ออกเดิน
นาหนา้ เย้ืองห่างออกไปเล็กนอ้ ย ร่างน้นั สูงผอมทรุดโทรมจนเห็น
ไดช้ ดั เองในขณะท่ีเขาเปิ ดประตใู ห้ ก็ยงั อดรู้สึกใจหายวบั อีกไมไ่ ด้
ทาใหฉ้ นั พลอยไมป่ ริปากพดู ไปดว้ ย
"พรุ่งน้ี พีจ่ ะรับตาหนูไปบา้ น"
"คะ ?" ฉนั หนั ขวบั ไปโดยเร็ว
"วนั น้ีพี่เลยอยากบอกเสียก่อน"
"มีคนเล้ียงแลว้ หรือคะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

674

"ก็...พวกที่บา้ น เขาอยากจะใหส้ นิทสนมกนั เสีย ไม่ง้นั
พอเอาไปจะยงุ่ "

"ไดค้ ่ะ" ฉนั ตอบเสียงเบา
เสียงเขาถอนหายใจหนกั ๆ "พีไ่ ม่อยากใหเ้ อาไปหรอก
แตก่ ็..เกรงใจนุช เผอื่ จะทาอะไร...."
"กไ็ ม่เห็นมีอะไรน่ีคะ นุชจะทาอะไรกท็ าไป คุณจินตม์ ง่ั
ยายเจียมมง่ั บางที่กน็ ช่วยผลดั กนั ดูกไ็ ด"้
"นายชุนเขาจะวา่ ได.้ ...
"เรื่องน้ีเก่ียวอะไรกบั คุณอรชุนดว้ ย ?"
ฉนั ถามเสียงหว้ น แต่เขาไมต่ อบ
"ถา้ พีต่ ุ่มจะเอาตาหนูไปกเ็ อาไปเถอะค่ะ ไม่ตอ้ งมาอา้ งนนั่
อา้ งนี่เพราะนุชกไ็ ม่มีสิทธ์ิจะไปหน่วงเหนี่ยวแกไว้ เพียงแต่..อน้ ..
เขาออกปาก ฝากเทา่ น้นั เอง...."
"อน้ เขาบอกอะไรนุชบา้ ง?"
"ก็...ฝากตาหนู..."
"เทา่ น้นั หรือ?" เขาถามเสียงแปร่ง
...ฝากพ่ตี ุม่ ฝากตาหนูดว้ ย...สัญญานะจะ๊ นุช...
"ค่ะ!" ฉนั ตอบเสียงหนกั แน่น พลางยอ้ นถามวา่
"ทาไมคะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

675

ก่อนที่เขาจะตายวนั หน่ึง เขาถามพีว่ า่ พี่จะแตง่ งานอีก
ไหม ?"

ฉนั นิ่งฟังเขาพดู อยขู่ า้ งเดียวโดยไม่ปริปากซกั ถาม

"พ่ีตอบเขาวา่ ตอบไม่ได้ เพราะสาหรับพ.ี่ ..
อะไรอนั เป็นที่รัก มกั จะเลื่อนลอยหายไปเสมอ เขา
ยงั บอกพี่เสียอีกวา่ สกั วนั หน่ึงพ่ีจะมีทุกสิ่งทุกอยา่ งท่ี
พ่ีตอ้ งการ ขออยา่ งเดียวฝากลูกดว้ ย...ยงั จารอยยมิ้ เขา
ใหต้ ิดตามาจนกระทง่ั เดี๋ยวน้ีจนพอี่ ดเสียใจไม่ได้ ที่
ไม่เคยรักเขาเท่ากบั ท่ีเขารักพ่ี"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

676

71……………………………………………
คืนน้นั ตาหนูโยเยยงิ่ กวา่ ท่ีเคยราวกบั จะรู้ตวั วา่
จะตอ้ งพรากจากไป

คุณพอ่ พอรู้ข่าวกถ็ ึงกบั อ้ึงเพราะระยะหลงั ๆ น้ี พอกลบั
จากทางาน ท่านกอ็ ดที่จะอุม้ ร่างอว้ นกลมน้นั ตระเวนไปรอบ ๆ
บา้ นมิไดโ้ ดยมีพวกเดก็ ๆ ตามไปเป็นขบวน เพือ่ เปิ ดโอกาสใหค้ ุณ
จินตนากบั ฉนั ทางานไดโ้ ดยสะดวก ตาหนูกค็ ุน้ กบั พอ่ ขนาดเห็น
หนา้ ที่ไรเป็ นตอ้ งออ้ แออ้ า้ แขนใหอ้ ุม้ ยายเจียมหนา้ เสียมากกวา่
เพื่อน พลางบ่นอุบอิบ

"เราเล้ียงของเรามา พอจะน่ารักน่าชงั ก็จะมาเอาไป ทีแต่
ก่อนน้นั ไปอยเู่ สียท่ีไหนกนั หมด"

"ลูกหลานของเขา ก็ตอ้ งใหเ้ ขาไป"
คุณพอ่ ตดั สินดว้ ยน้าเสียงเรียบ ๆ แตพ่ วกเด็ก ๆ มีปัญหา
มากกวา่ เพื่อน
"คุณพี.่ ..ทาไมเขาตอ้ งเอานอ้ งไปดว้ ย ก็กุง้ งเล้ียงของกุง้
มา"
"ก๋อยก็เล้ียง"
"กอ้ ยกเ็ ล้ียง"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

677

ลูกขนุ พลอยพยกั ประสานเสียงกนั เซ็งแซ่ ลว้ นแต่ยนื ยนั
วา่ ทุกคนเล้ียง นอ้ ง ท้งั สิ้น

"กน็ อ้ งไมใ่ ช่ของเราน่ีคะ ของพี่ตุ่มเขาเอามาฝากไว้ ก็ตอ้ ง
คืนใหเ้ ขาไป"

"ใหแ้ ลว้ คืนมะร่ืนน้ีตาย"
ตากุง้ ทาปากยน่ื สมุนท้งั สองกระโดดโลดเตน้ ร้องต่อ
เสียงลน่ั
"กินยาถ่ายตายเร็ว ๆ กินยาเมด็ เจด็ วนั ตาย หามผเี ขา้ วดั จุด
ประทดั โป้ งป้ าง!"
ฉะน้นั วนั รุ่งข้ึน พอพ่ีตุ่มขบั รถขา้ มาจึงไดย้ นิ เสียงเล็กๆ
สามเสียงประสานกนั ดงั ลน่ั อยหู่ นา้ บา้ น เขามองดูฉนั พลางทาหนา้
งง ๆ
"พวกน้ีเขากาลงั วโี ตเ้ รื่องนอ้ งคะ่ "
"มิน่า แช่งใหต้ ายเร็วๆ"
ขอบตาเขาเขียวคล้าคลา้ ยคนอดนอนอยา่ งหนกั
"เมื่อคืนพกี่ ฝ็ ันถึงอน้ วา่ เขามาต่อวา่ วา่ ทาไมจะเอาลูกไป
ใหค้ นอ่ืนเล้ียง เขาฝากนุชไวแ้ ลว้ ท่าทางเขาดูออกจะโกรธ ๆ"
"คงคิดมากไปมงั คะเลยเก็บเอามาฝัน นุชเตรียมขา้ วของ
ไวเ้ รียบร้อยแลว้ คะ่ คุณจินตก์ าลงั แต่งตวั ให้ น่ีเอาใครมาดว้ ยหรือ
เปล่า ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

678

"อา้ ว...พก่ี ล็ ืมไป ออกจากบา้ นไดต้ รงล่ิวมาเลย"
"ง้นั เดี๋ยวใหย้ ายเจียมอุม้ ไปให"้
ตาหนูร้องไหไ้ มส่ ร่างซา แต่พอฉนั อุม้ ก็หยดุ นิ่งสะอ้ืน
ฮกั ๆ ราวกบั ผใู้ หญ่ เขาจบั ตามองดว้ ยสีหนา้ ประหลาด
"แกติดท่ีนี่เสียแลว้ ละ เอาไปคงยงุ่ "
"อาจจะยงุ่ อยไู่ มก่ ่ีวนั หรอกคะ่ เดก็ ๆ...ไม่ชา้ ก็ลืม"
"ดีกวา่ ผใู้ หญ่ตรงน้ีเอง ผใู้ หญ่ลืมอะไรไมไ่ ดง้ ่าย ๆ เสีย
ดว้ ย"
ฉนั ยนื มองจนรถกลางเก่ากลางใหม่คนั น้นั เล้ียวออกจาก
ประตูบา้ นเสียงร้องไหด้ งั ลน่ั ไปตลอดทาง ในไม่ชา้ กล็ บั หายทิง้ ไว้
แต่ความเงียบสงดั คุณจินตนาลงมือเก็บขา้ วของท่ีใชใ้ นการเล้ียง
เดก็ ใหร้ าวกบั จะใหก้ ารทางานมาช่วยลบเลือนความทรงจาเสีย
เสียงเด็กๆเถียงกนั เอะอะอยหู่ ลงั บา้ นไดย้ นิ เพยี งแวว่ ๆ
นอกจากน้นั กไ็ มม่ ีเสียงอะไรอีก จนก่อใหเ้ กิดความรู้สึกอา้ งวา้ ง
อยา่ งประหลาด ฉนั ไดร้ ับคาบอกเล่าจาก เขา ในวนั ต่อมาวา่
"แกกวนท้งั วนั ท้งั คืนเลย ใครอุม้ ก็ร้องวนุ่ วายกนั ไปหมด
พ่ียงั นึกไม่ออกเลยวา่ ตอนอยกู่ บั นุชทากนั ยงั ไง"
"ความจริงแกไมใ่ ช่เดก็ งอแงนี่คะ กินเป็นเวลานอนเป็น
เวลาหนา้ เป็ นช่างเล่นดว้ ยซ้าไป"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

679

"อยา่ เอาถึงแค่หนา้ เป็นเลย แคห่ ยดุ ร้องกรี๊ด ๆ นน่ั กด็ ีถม
ไปแลว้ พอร้องจนเหน่ือยน่ะแหละถึงจะยอมหลบั "

และหลงั จากงานฌาปนกิจศพหนูอน้ แลว้ เขากบ็ อกฉนั อีก
วา่

"ส่งข้ึนเหนือไปแลว้ เล่นเอาบา้ นเงียบไปเป็นกอง"
งานที่ทยอยตามมาคือขา่ วการแตง่ งานของ คุณชิดชไมกบั
คุณทกั ษิณ ฉนั ตอ้ งเป็นตวั ต้งั ตวั ตีช่วยทางฝ่ ายเจา้ สาว ซ่ึงอธิบาย
ดว้ ยเสียงแหง้ ๆ วา่
"ทางบา้ นไมม่ ีใครเขามายงุ่ กบั ดิฉนั หรอกคะ่ แมก่ ็โกรธตุ
ตุปัดตูป่ องวา่ จะแต่งงานท้งั ทีไม่มีสินสอดทองหม้นั หรือค่าเล้ียงดู
ใหเ้ ลยโธ่เพียงจดั งานแค่น้ีเราก็แยแ่ ลว้ คะ่ ดิฉนั เกรงใจคุณแมค่ ุณ
ทกั จะแยท่ า่ นทาใหท้ ุกอยา่ ง ท้งั ทางเจา้ บ่าวเจา้ สาว ไม่เคยหนา้ บ้ึง
หนา้ งอ มีแตจ่ ะคอยถามวา่ ...จะใหแ้ ม่ทาอะไรอีกลูก... ไอโ้ น่นแม่
กจ็ ดั ให้ ท่านบอกดิฉนั วา่ ...จะไดล้ ูกสาวมาอีกคน ตอ้ งทาใหเ้ ขาดี
ๆ หน่อย...
ดวงตาคม กลา้ แขง็ อ่อนลง หยาดน้าคลอเป็นประกาย ฉนั
จบั มือคุณชิดชไมมาบีบไวเ้ บา ๆ
"อยา่ คิดอะไรเลยค่ะ งานมงคลของเราแท้ ๆ ใครจะยงั ไงก็
ช่าง"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

680

"นนั่ ซิคะ อยากจะคิดอยา่ งน้ีเหมือนกนั แต่พอกลบั บา้ น
ไปไดย้ นิ คนโนน้ กระแทกคนน้ีกระทน่ั ใจมนั ก็อดวบู วาบไม่ได้ แม่
เล้ียงดิฉนั น่ะถึงกบั ตะโกนสอนลูกสาวแลว้ วา่ ...ถา้ มึงมีลูกมผี วั กู
ไม่ไดค้ น่ ้านมละกไู ม่ยกใหล้ ะโวย้ "

คุณชิดชไมทาเสียงเลียนแบบไดส้ นิทสนม จนฉนั อด
หวั เราะไม่ได้

"ก็อยา่ ไปสนใจซิคะ"
"ไม่สนใจหรอกค่ะ แต่เดี๋ยวแมก่ ็ไปเตน้ ผางๆ ด่ากบั เขา
เสียทีพอเขา้ หอ้ งกม็ าพิร้ีพิไรกบั ดิฉนั อีก คุณนุชรู้ไหมคะยง่ิ ฟังยง่ิ
อยากแต่งๆเสียเร็วๆ เพราะอยากไปใหพ้ น้ ๆ บา้ นนี่แหละ จนใคร
เขาไม่รู้เขาจะคิดยงั ไงๆ เอาน่ะซิ"
"ทนอีกสักนิดเถอะคะ่ คุณทนมาไดต้ ้งั นานน่ีทนอีกไม่
เทา่ ไหร่ก็สบายแลว้ "
"คร้ังน้ีเป็ นคร้ังแรกในชีวติ มงั คะ ท่ีดิฉนั รู้จกั คาวา่ 'บา้ น'
ที่แทจ้ ริง ดิฉนั คงไมต่ อ้ งทาตวั เป็นคนขม้ แขง็ คอยตอ่ สู้เพ่ือช่วงชิง
อะไรมาเป็นของตวั อีก"
ฉนั เองก็เพงิ่ สงั เกตเห็นวา่ ลกั ษณะแขง็ ๆ ในตวั คุณชิดชไม
คอ่ ยมลายไปท่ีละนอ้ ย โดยเฉพาะในวนั งานเคร่ืองแต่งกายชุดไทย
ทาใหเ้ ธอดูสดใสจนผิดตา คุณทกั ษิณคงยมิ้ ขรึมๆ ตามเคย แต่แวว

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

681

ตาที่ทอดมองผเู้ ป็ น 'เจา้ สาว' มีประกายอาทรเอน็ ดูจนคุณอรชุนอด
เยา้ แหยไม่ได้

"น่ีเจา้ ทกั นายฝากรักคุณชิดชไมยงั ไงนะเธอจึงไดย้ อมตก
ลงปลงใจดว้ ย ไอห้ มอน่ีมนั มีที่เดด็ แฮะ เห็นไม่ค่อยพดู ยงั ง้ีเถอะ"
ดวงตาเศร้าๆ ชื่อๆแลผา่ นคุณอรชุนมายมิ้ ใหฉ้ นั นิด ๆ

"กไ็ มไ่ ดพ้ ดู อะไรกนั "
"หนอย...ไมไ่ ดพ้ ดู จะมาถึงข้นั น้ีไดห้ รือวะ ?"
คุณอรชุนทาท่าชกั ไซอ้ ยา่ งเอาเรื่อง
"หรือนายกลวั เราจะลอกวธิ ีของนายมาใช้ ?"
"ก็...คนเปลี่ยวเปล่ามาเจอกนั เขา้ ไมต่ อ้ งมาพดู มากก็
เขา้ ใจ"
"เรากค็ นเปลี่ยวเปล่า เม่ือไหร่จะพบคนเปล่ียวเปล่าอีกสัก
คนนะ" คุณทกั ษิณหนั ไปมองตาคุณอรชุนพลางยมิ้ เร่ือย ๆ
"นนั่ อยทู่ ี่เขาจะยอมเปล่ียวเปล่ากบั นายดว้ ยหรือไมเ่ ท่าน้นั
แหละ?"
ดว้ ยเหตุน้ีเอง คืนน้นั หลงั จากที่กลบั จากงานเล้ียง คุณ
อรชุนรับอาสาไปส่งฉนั พลางต้งั ปัญหาถามในส่ิงที่ฉนั หลีกเล่ียง
ตลอดมา
"คุณนุช...จะตอบผมไดห้ รือยงั ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

682

"เร่ืองงานคืนน้ีน่ะหรือคะ สนุกดี...คุณชิดชไมสวย
เหลือเกิน"

"ผมพดู ถึงเราต่างหาก ?"
"คะ?" ฉนั อุทานเสียงแหลม แลว้ ก็เงียบไป
"คุณคยบอกผมวา่ สักวนั หน่ึงจะตอบผม ผมคอยวนั น้นั
มานานนกั หนาแลว้ คอยดว้ ยความไม่แน่ใจตลอดมา คุณรู้ไหม..
ไอค้ วามไมแ่ น่ใจน่ีน่ะทรมานคนเราแคไ่ หน ยงั ไง ๆ กใ็ หร้ ู้แน่ลง
ไปเสียดีกวา่ "
"แต่..."
ฉนั อึกอกั หาคาตอบไม่ได้ เสียงเขาหวั เราะอยใู่ นลาคอ
เบา ๆ
"คุณนุชไหมวท่ าไมอยดู่ ี ๆ นายทกั ถึงไดต้ ดั สินใจแต่งงาน
เอาด้ือๆน่าขนั ...ท่ีสมยั เป็นเด็กไมม่ ีใครสกั คนจะคิดวา่ ยายชมพู่
แกม้ แหมม่ คนน้นั จะผกู พนั เราท้งั สามคนไไดถ้ ึงเพยี งน้ี นายทกั เขา
คิดถูกท่ีรู้วา่ เขายงิ ธนูแห่งความหวงั ไวส้ ูงกินไปจนลบั หาย... แต่
ของผมมนั อาจจะหล่นลงมาแหลกรานอยตู่ ่อหนา้ ก็เป็นได้ ถึงยงั ไง
ผมก็ผดิ กบั นายทกั ตรงที่วา่ ผมไมย่ อมควา้ คนเปลี่ยวเปล่าคนอ่ืน ๆ
มาแกค้ วามเปล่าเปลี่ยวของตวั เองหรอก"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

683

"ดิฉนั วา่ คุณทกั ษิณคิดถูกนะคะ มนุษยเ์ ราที่จะอยรู่ ่วมกนั
ไปไดน้ านๆ น้นั ไม่ใช่วา่ จะตอ้ งรักกนั ตอ้ งมีความเขา้ ใจความ
เชื่อมน่ั ศรัทธากนั ดว้ ย"

"แลว้ ผมล่ะ คุณนุชคิดวา่ จะศรัทธาหรือเขา้ ใจผมได้
ไหม?"

"ความศรัทธา ความเขา้ ใจกนั ไม่ใช่ของท่ีจะปลูกฝังกนั
ไดง้ ่าย ๆน่ีคะ มนั ตอ้ งใชเ้ วลานานเหลือเกิน"

"แสดงวา่ คุณนุชกย็ งั เห็นผมไมน่ านพออีกหรือ คุณจะ
ตอ้ งการเวลาอีกเท่าไหร่ ปี สองปี หรือสิบปี ?"

ฉนั ตอบเขาไมไ่ ด้ คุณอรชุนหนั มามองฉนั แวบ่ หน่ึง
"ผมจะคอยคุณเสมอแหละ !"
"อยา่ คอยเลยค่ะ"
ฉนั ตอบเขาบ่อย ๆ เพราะตดั สินใจเด็ดขาดแลว้ วา่ ให้
เจบ็ ปวดเพียงคร้ังเดียวดีกวา่ ย่นื ความทรมานใหเ้ ขาอีกต่อไป ความ
ทรมานซ่ึงฉนั เคยรู้รสชาติของมนั ดี !
คุณอรชุนน่ิงไปชวั่ ครู่ ก่อนที่จะถามเรียบ ๆ วา่
"ทาไม?"
"เพราะดิฉนั เองไมท่ ราบวา่ จะตอบไดเ้ มื่อไหร่"
"แตผ่ มก็บอกแลว้ วา่ ผมคอยไดห้ ากเพยี งจะไดร้ ู้วา่ ....

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

684

"นน่ั แหละค่ะคือส่ิงท่ียากท่ีสุด ดิฉนั ไม่อยากใหค้ ุณเสี่ยง
คอยโดยไม่รู้แน่วา่ ผลของคาตอบน้นั จะเป็นอยา่ งไร"

"ตรีนุช..."
เป็นคร้ังแรกที่เขาเรียกช่ือเตม็ ๆ ของฉนั ดว้ ยน้าเสียงหา้ ว
ลึก
"จนป่ านน้ีคุณก็ยงั ลืม..." เขาเวน้ จงั หวะนิดหน่ึง
"ไม่ไดอ้ ีกหรือ ?"
ฉนั กามือแน่น...ลืมไมไ่ ดง้ ้นั หรือ ?.... แทจ้ ริงแลว้ ฉนั ไม่
เคยลืมต่างหาก
"กท็ าไมคุณไม่ลืมยายชมพแู่ กม้ แหมม่ คนน้นั เสียล่ะคะ ?"
ฉนั ยอ้ นให้ ความเร็วของรถดูเหมือนจะทวียง่ิ ข้ึนตามแรง
อารมณ์ของผขู้ บั
"ผมพยายามแลว้ พยายามบอกตวั เองวา่ ...ไม่มีประโยชน์
อะไรหรอกนายอรชุน ท่ีจะหวงั ในตวั ผหู้ ญิงใจเด็ดคนน้นั เธอ
ไม่ไดเ้ กิดมาสาหรับนาย... ท้งั ๆ ที่รู้นี่แหละผมก็ช่วยตวั เองไม่ได"้
รถเล้ียวเขา้ ตรอกพลางชะลอความเร็วลง ก่อนท่ีจะจอดชิด
ประตูหนา้ บา้ น เขาวางมือไวบ้ นพวงมาลยั หนั มองฉนั น่ิงอยชู่ วั่ ครู่
"คาตอบอนั น้ี คุณนุชจะถือวา่ เป็นคาตอบสุดทา้ ยดว้ ยหรือ
เปล่า ?"
"ค่ะ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

685

ฉนั ตอบเบา ๆ แต่น้าเสียงเด็ดขาดเพราะฝ้ าบอกตวั เองวา่ ..
ใหเ้ ขาเจบ็ เพียงแค่คร้ังเดียวเถิดอยา่ ทรมานยดื เย้อื มากอยา่ งฉนั เลย
...ฉนั เปิ ดประตูรถกา้ วลงมาชา้ ๆ ท้งั ๆ ท่ีรู้ดีกวา่ ฉนั ไดล้ ะทิ้งโอกาส
ซ่ึงหญิงอ่ืนเคยใฝ่ ฝันถึงตลอดมา

รถคันใหญ่น้ันถอยหลงั กลบั ออกไปช้า ๆ แสงไฟหน้าส่อง
สวา่ งเป็นทางยาว เพียงชว่ั ครู่กล็ บั หาย ฉนั ไขกุญแจกา้ วเขา้ ไป
ภายในพลางแหนมองดูตวั บา้ น ซ่ึงยนื ทะมึนอยทู่ ่ามกลางแสง
สวา่ งสลวั ๆระน้นั ก็ยงั มีเคา้ ของความทรุดโทรมอยา่ งเห็นไดช้ ดั ..
ฉนั ตดั สินใจถูกแลว้ หรือ 'บา้ นสวน' กาลงั จะหลุดมือไป...คุณพอ่ ก็
แก่เกินที่จะต่อสู้กบั งานบริษทั ซ่ึงลม้ ลุกคลกู คลานตลอดมา...
รวมท้งั นอ้ งเล็ก ๆ ซ่ึงลว้ นแตเ่ ป็นปัญหาอนั หนกั อกท้งั สิ้น ถา้
เพียงแตฉ่ นั จะปัดความรู้สึกในหวั ใจท้งั ยอมรับสภาพความเป็น
จริงของตวั เอง ฉนั ก็จะไดท้ ุกส่ิงทุกอยา่ งไวใ้ นอุง้ มือ..

"มาแลว้ หรือลูก?"
ร่างท่ีสูงเห็นเป็นเงา ๆ อยมู่ ุมเฉลียงลุกข้ึนชะโงกมาร้อง
ถามทาใหฉ้ นั รีบเดินตรงเขา้ ไปหาโดยเร็ว
"มาแลว้ คะ่ คุณพอ่ ยงั ไม่นอนอีกหรือคะ?"
"มนั เยน็ ๆ กเ็ ลยออกมานอนเล่น"
ฉนั รู้อีกวา่ ท่านออกมานอนคอยฉนั ตา่ งหาก ความรู้สึกอนั
ต้ืนตนั ทาใหฉ้ นั กา้ วเขา้ ไปใกล้ โอบกอดสะเอวน้นั ไวด้ ว้ ยกิริยาที่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

686

ฉนั ไม่ไดท้ ามาเสียนาน ร่างสูงแขง็ แรงแบบทหารผอมลงจนฉนั
รู้สึก

"สนุกไหม ใครมาส่งล่ะ?"
"คุณอรชุนค่ะ"
ทาไม...ทาไมฉนั ไมร่ ับปากเขา...เพียงคาเดียวเท่าน้นั ...ทุก
สิ่งทุกอยา่ งก็คงเรียบร้อย
"ตอนกินเล้ียงคนมากไหมลูก ?"
"มากเหมือนกนั แหละค่ะ เพราะคนที่บริษทั เขาไปต้งั คร่ึง
แลว้ "

"แม่เจา้ สาวดูหนา้ ตาใจดี แตด่ ูเหมือนจะมารด
น้าเท่าน้นั "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

687

72…………………………………………..
"อา้ ว...ทาไมทายงั กบั แขกยงั ง้นั ล่ะ?
"เห็นวา่ ไม่คอ่ ยพอใจค่ะ"

"จะพอใจหรือไมพ่ อใจ เราเป็ นพอ่ คนแม่คนกต็ อ้ งทา
หนา้ ท่ีใหถ้ ูกตอ้ ง น้าข่นุ ไวใ้ นน้าใสไวน้ อก วนั สาคญั ของลูกท้งั ท่ี
อยา่ ใหเ้ ขาใจเสีย...นุชล่ะลูก เมื่อไหร่จะใหพ้ อ่ รดน้าบา้ ง คอยสาม
คนนน่ั เห็นจะไมไ่ หวหรอก พอ่ แก่แลว้ คงตายเสียก่อนกวา่ เขาจะ
เป็นฝ่ังฝากนั "

"ครู่น้ี...คุณอรชุน....เขาถามนุช...
"แลว้ นุชตอบวา่ ยงั ไงล่ะลูก?"
"นุชบอกเขาวา่ ...อยา่ รอนุชเลย...นุชไมร่ ู้หรอกค่ะวา่ ท่ี
ตอบไปนนั่ ถูกหรือผดิ ..."
"นุชชอบคุณอรชุนหรือเปล่า?"
"ชอบมากคะ่ แต่...ยงั ไมร่ ัก..."
อุง้ มืออบอุน่ น้นั ลูบไลเ้ ส้นผมฉนั เบา ๆ
"นุชตอบถูกแลว้ ล่ะลูก การแต่งงานน้นั คือการท่ีเรา
จะตอ้ งอยรู่ ่วมกบั คน ๆ หน่ึงไปจนตลอดชีวติ นุชอยา่ เอาวตั ถุ
ภายนอกหรือความสบายอยา่ งอื่นมาช่วยตดั สินใจดว้ ยเลยลูก
เพราะสิ่งเหล่าน้ีมีไดแ้ ละกห็ มดไปได้ แตค่ วามรักความศรัทธาของ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

688

มนุษยไ์ มม่ ีวนั หมด ถา้ นุชเลือกคุณอรชุนเพราะหวงั เพียงแต่
ความสุขสบาย ความมีหนา้ มีตา หากเกิดส่ิงเหล่าน้ีหมดไป ส่ิงยดึ
เหน่ียวทางใจไม่มีกจ็ ะเกิดยงุ่ ยากทีหลงั เปล่า ๆนุชเป็นลูกทหาร
หลานทหารกลวั อะไรกบั ความยากลาบาก"

"ฉนั เกิดความรู้สึกโล่งอกข้ึนมาทนั ที
"นุชไปเปล่ียนเครื่องแต่งตวั เสียเถอะ ลูกจะไดน้ อนดึก
แลว้ พรุ่งน้ีตอ้ งไปทางานหรือเปล่า ?"
"ไปคะ่ เพราะคุณชิดชไมไดพ้ กั อาทิตยห์ น่ึง"
คืนน้นั ท้งั คืนฉนั ฝันเลอะเลือนยงุ่ เหยงิ รู้แต่วา่ ตวั เองแตง่
ชุดเจา้ สาวยาวแบบฝร่ัง วงิ่ อยหู่ ่มกลางหมอกอนั หนาทึบหาทาง
ออกมิได้ รอบดา้ นมีเสียงเรียกชื่อฉนั วนุ่ วายหลายคร้ังดูเหมือนจะ
มีมือของใครคนหน่ึงเอ้ือมมาควา้ แขนฉนั ไวแ้ ลว้ กห็ ลุดลอย
หายไปอีก ทา้ ยสุดท่ีฉนั จาไดแ้ มน่ ยากค็ ือ เสียงของอทิติท่ีดูเหมือน
จะกงั วานกึกกอ้ ง
"นุช...สัญญานะจะ๊ นุช...สญั ญา!"
"หนูอน้ !"
ฉนั ผวาไปตามเสียงน้นั คร้ันแลว้ ก็รู้สึกใจหายวาบคลา้ ย
หลุดลอยลงมาจากที่สูง ในความรู้สึกเวงิ้ วา้ งและล่ิวลงมา หมอก
ควนั ค่อยๆรวมตวั กนั เขา้ เป็นร่างสูงระหงแบบบางผมยาวสลวย

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

689

ปลิวไสว ใบหนา้ ขาวซีดแต่ยิม้ ละไมริมผ้ปึ ากขมุบขมิบสั่งซ้าๆ
ซากๆ วา่

"สัญญา...สัญญา!"
วนั รุ่งขึน้ ฉันไปทางานด้วยความรู้สึกอ่อนเพลียท้งั กาลงั
กายกาลงั ใจ หอ้ งทางานดูเงียบไปเม่ือขาดคุณชิดชไม พอฉนั ไปถึง
ท่ีทางาน ไมน่ านเสียงเครื่องติดตอ่ ภายในก็ดงั ข้ึน
"ผมเอง"
เสียงแหง้ ๆ กงั วานข้ึนพลางเงียบไปชวั่ ครู่
"ผมยงั ไม่ยอมรับคาตอบของคุณเม่ือคืนเป็นคาตอบ
สุดทา้ ย หรอกนะ"
"แต่..."
"ผมจะรอ..."
"ดิฉนั บอกแลว้ นี่คะ..."
เสียงสวติ ชเ์ คร่ืองติดต่อภายในดงั กร๊ิก ฉนั ไดแ้ ต่ถอนใจ
ยาวและเพียงชวั่ ครู่ต่อมากก็ ลบั ดงั ข้ึนอีก ฉนั รีบกรอกเสียงลงไป
โดยเร็ววา่ "
"ดิฉนั ตอบไปแลว้ วา่ ....
"น่ีพย่ี งั ไมไ่ ดถ้ ามอะไรเลยนะ"
"เออ้ ..."
"นุชตอบเขาวา่ ยงั ไงล่ะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

690

ฉนั น่ิงเงียบเขาเองก็นิ่งไปเช่นกนั
"ตามใจเถอะถา้ จะไมบ่ อกก็ แต่ท่ีบา้ นสวนมีคนจะซ้ือแลว้
เยน็ น้ีวา่ งไหมไปดว้ ยกนั หน่อย"
"ไม่ทราบซิคะวา่ คุณพอ่ จะวา่ งหรือเปล่า ?"
"กน็ ุชไปแทนไม่ไดเ้ รอะ ?"
"แต่..นุชตกลงอะไรดว้ ยไม่ไดน้ ่ีคะ"
"ไม่เป็นไรหรอก ไปดู ๆ เสียหน่อยเทา่ น้นั "
"ไดค้ ่ะ"
ดว้ ยเหตุน้ีเองในตอนเยน็ ขณะท่ีฉนั จะกา้ วข้ึนรถพ่ีตุม่
คุณอรชุนยนื มองอยขู่ า้ งรถคนั ใหญ่ดว้ ยสีหนา้ ขรึมๆ
"จะไปบา้ นสวนค่ะ มีคนเขาจะซ้ือ ไปดว้ ยกนั ไหมคะ ?"
"อยา่ เลย" เขาส่ันศีรษะพลางยมิ้ นิด ๆ
"เด๋ียวนายตุม่ เขาจะเขมน่ เอา"
"ถา้ นายอยากไปจะเป็นอะไร"
"แตน่ ายจะไม่อยากใหเ้ ราไปน่ะซิ"
ฉนั เหลียวมองหนา้ คนโนน้ ทีคนน้ีที่อยา่ งราคาญ
"ไปกนั ไหมคะถา้ ไม่ไปนุชจะไดก้ ลบั บา้ น"
คุณอรชุนหวั เราะหึ ๆ ก่อนท่ีจะกา้ วข้ึนรถปิ ดประตปู ัง
ใหญโ่ ดยมิไดเ้ หลียวมาดูเราแมแ้ ตน่ อ้ ย.... ตลอดทางฉนั นง่ั เงียบ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

691

รถคนั เก่าและสภาพของสถานท่ีเก่า ๆ ทาใหอ้ ดระลึกถึงวนั คืนที่
ผา่ นมาไมไ่ ด้

"ที่มาน่ี ทาใหน้ ุชลาบากใจหรือเปล่า"
"คะ ?" ฉนั หนั ไปถามอยา่ งแปลกใจ
"ดูทา่ นายชุนเขาจะโกรธใคร ๆ อยนู่ ะ"
"จะโกรธเรื่องอะไรคะ ?"
ฉนั เกลียดเสียงหวั เราะในคอน้นั นกั
"นุชไมเ่ ขา้ ใจหรือพยายามไมเ่ ขา้ ใจ ?"
"ไม่เห็นจาเป็นทีนุชจะตอ้ งเขา้ ใจใคร หรือพยายามเขา้ ใจ
ใคร"
"เมื่อตอนเชา้ ทาไมนุชคิดวา่ พ่ีเป็นนายชุน"
"เราเพง่ิ พดู ธุระกนั เสร็จคะ่ "
"ธุระอะไร?"
ฉนั นิ่งเงียบไม่ตอบ แต่เขาพยายามซกั ไซจ้ นได้
"เขาตอ้ งการคาตอบอะไรจากนุช ?"
"กไ็ ม่มีอะไรคะ่ เขาถามมานุชตอบไปก็เทา่ น้นั "
"พ่อี ยากรู้วา่ เขาถามอะไรนุช ?"
"ธุระคะ่ " ฉนั ตอบห้วนๆ
"ธุระแน่หรือ?"
ฉนั หนั ขวบั ไปมองเม่ือไดย้ นิ เสียงถามแกมเยาะ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

692

"ทาไมคะ ?"
"พี่อยากรู้นะซิวา่ นายชุนเขารบเร้าใหน้ ุชตอบอะไรเขา"
"นน่ั เป็นเรื่องระหวา่ งนุชกบั คุณอรชุน ไมใ่ ช่หรือคะ ?"
เขานิ่งเงียบไปทนั ที ตามองตรงไปเบ้ืองหนา้ ฉนั เองกใ็ จ
วบู ที่รู้สึกวา่ รุนแรงไป
"เออ้ ...ไม่มีอะไรหรอกคะ่ คือ..."
"ช่างเถอะนุข..ไมเ่ ป็นไรหรอก พี่เองก็เขา้ ไปยงุ่ กบั เร่ือง
ของนุชมากไป นุชมีสิทธ์ิท่ีจะตอบนายชุนเขาได้ ไมใ่ ช่เรื่องอะไร
ของพท่ี ่ีจะเขา้ ไปยงุ่ เก่ียว ลืมมนั เสียเถอะ"
เขาตดั บทดว้ ยเสียงหว้ น ๆ บาดลึกลงไปในความรู้สึกของ
ฉนั เขาจอดรถไวท้ ่ีเดิมดงั ที่เคยทาในสมยั ก่อนโนน้ วนั เวลาเก่าๆ
ยงั สดใสอยใู่ นความทรงจา...หลายคนท่ีท่เรือซ่ึงคงจะจาฉนั ได้
เหลียวมามอง
"คุณนุช...คุณนุช...เขา้ บา้ นสวนเรอะ ?"
ตาแกละ...เพอ่ื นเล่นก่าแก่ของฉนั ร้องตะโกนถามมาจาก
ร้านกาแฟพลางรีบเดินตรงมาโดยเร็ว
"ไง...สบายดีหรือ ?"
พต่ี ุ่มทกั อยา่ งคุน้ เคย ฝ่ ายน้นั ตอบดว้ ยอาการยมิ้ อยา่ ง
กวา้ งขวาง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

693

"ต้งั แตย่ า้ ยบา้ นหายไปเลย เรือนแพวนั ก่อนมีขโมยแอบ
มางดั ะกระดาน คนแถวน้นั ช่วยดูใหย้ งั จบั ไมไ่ ด้ มนั โทรมเตม็ ที
แลว้ ร้ือๆ เสียแถอะ เด๋ียวหมดหลงั "

"วา่ จะขายเลยน่ะซิ"
"ฮา่ ...ขายจริงๆ น่ะเรอะ" "จริงๆ น่ีมาคอยคนท่ีเขาจะเขา้
ไปดู ไหนวา่ เขามาคอยท่ีนี่ไงคะ ?"
"พีต่ ุ่มเหลียวไปมองรอบ ๆ นนั่ ซินดั กนั แลว้ น่ีนาใหม้ า
คอยที่น่ี"
"เขามาถูกหรือคะ ?"
"ถูกซิ ถูกแน่ๆ"
"ยงั ไม่เห็นมีใครแปลกหนา้ มาเลย" แกละเอย่ บา้ ง
"ง้นั ท่าเขาไม่มาแลว้ ละค่ะ"

"เราเลยเขา้ ไปดูบา้ นสวนดว้ ยกนั ไหม?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

694

73....................................................................
ความเร็วของเรือ ทาใหน้ ้ากระเซ็นซ่าข้ึนมา
เป็นละออง ริมฝั่งน้าซ่ึงเคยระเกะระกะดว้ ยเรือใหญ่
นอ้ ยและเรือนแพ บดั น้ีส่วนใหญ่กลายเป็นตึกแบบ
ทนั สมยั มีเรือเร็วจอดเทียบท่า ทุกสิ่งทุกอยา่ งดแู ปลก
ตาไปจนสิ้น แมก้ ระทงั่ เรือนแพท่าน้ากก็ ลายสภาพ
เป็นเรือนโทรมๆ ฝาทุกดา้ นโล่งตลอด หลงั คาทรุด
เอียงลาด ริมน้ารกไปดว้ ยกกและกอหญา้

ขณะที่เรือชะลอเขา้ จอดเทียบ พ่ตี ุ่มยนื ยดึ เสาเรือนแพไว้
อยา่ งแน่นหนา ใหฉ้ นั ค่อย ๆ กา้ วเล้ียงตวั ข้ึนไปบนแผน่
กระดานผๆุ

"ใหค้ อยไหม ?"
"ไมต่ อ้ งหรอก เด๋ียวเรียกเรือใหแ้ วะกไ็ ด้ ขอบใจมากนะ"
แมพ้ ีต่ ุม่ จะยดั เยยี ดเงิน ใหเ้ ท่าไหร่ตาแกละก็ไม่ยอมรับท่าเดียว
กลบั ถอยเรือหนีพลางตะโกนวา่
"เวลาจะกลบั มาคอยอยทู่ ่ีน่ีกแ็ ลว้ กนั อีกสองชวั่ โมงจะ
แวะมารับ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

695

สะพานที่ทอดไปสู่เรือนใหญ่พงั จนหมด ตวั คานมีเถา
ผกั บุง้ พาดพนั จนหนาทีบออกดอกสีม่วงไสว เสาบา้ นซ่ึงเหลือแต่
ตอดาโผล่พน้ พงหญา้ อยเู่ ป็ นแถว ไม่มีส่วนใดเหลือเคา้ เดิมใหเ้ ห็น
เลยแมแ้ ตน่ ิดเดียว ส่วนท่ีเคยเป็นเรือนในมีกระถินข้ึนเป็ นพมุ่ ออก
ดอกหอมรวยริน

"มาทางน้ีจะนุช"
พี่ตุ่ม กระโดดลงจากชานดา้ นหลงั เรือนแพซ่ึงเอียงจน
แทบจะจดดินพลางส่งมือใหฉ้ นั เกาะกระโดดขา้ มไปยนื เคียงขา้ ง
เสียงตวั แมลงตามพงหญา้ ร้องเซ็งแซ่
"เขา้ ไปขา้ งในไหม?"
ฉนั ไดแ้ ตพ่ ยกั หนา้ ...ความทรงจาเก่า ๆ ยงั ชดั เจนแจม่ ใส
เสียเหลือเกิน แตบ่ ดั น้ีทุกส่ิงทุกอยา่ งเหลือแต่ซากปรักหกั พงั
ทางเดินท่ีพต่ี ุ่มใชเ้ ทา้ แหวกกอหญา้ เขา้ ไปมีเศษกระเบ้ืองไหมไ้ ฟ
กระจายเกลื่อนกลาด อุง้ มือบอุ่นแขง็ แรงดูเหมือนจะเป็ นสิ่งเดียวที่
ยดึ ฉนั ไวอ้ ยา่ งมน่ั คง..ตน้ ฝร่ังตน้ ใหญ่แก่มากจนเหลือแต่กิ่งกา้ น
โหรงเหรง ใบสีเหลืองจดั ปลิดปลิวร่วงพรู ตน้ ไมซ้ ่ึงขาดการดูแล
ข้ึนจนแน่นทึบ ทอ้ งร่องต้ืนเขินมีผกั เบ้ียและแหนข้ึนเขียวชอุม่ ฉนั
เหลียวมองไปรอบ ๆ ดว้ ยความรู้สึคลา้ ยกบั ตวั เองหลงขา้ มาอยใู่ น
ถิ่นที่ไม่เคยรู้จกั มาก่อนเลย
"บา้ นของนุช"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

696

พต่ี ุ่มเองก็เงียบไป ใบหนซ้ ูบจนจมกู ข้ึนเป็นสนั แหงนมอง
ตน้ ฝร่ังเก่าแก่ตน้ น้นั ดว้ ยตาเศร้า ๆ

"นุชจาตนั ฝร่ังตน้ น้ีไดไ้ หม ?"
"ไดค้ ะ่ " ฉนั ยงั จาภาพเดก็ หญิงร่างอว้ นกลมท่ีข้ึนไปหอ้ ย
โหนอยนู่ ้นั ไดด้ ีรวมท้งั เด็กหญิงผอมบางผมสีอ่อนซ่ึงแหงนเงยอยู่
โคนตน้ อยา่ งเอาใจช่วย บดั น้ี..ไม่มีเด็กหญิงผนู้ ้นั อีกแลว้ !
"วนั ...เวลา ดูจะผา่ นไปเร็วเหลือเกิน"
เขาถอนใจพลางเอ้ือมมือไปแตะตน้ ฝร่ังดว้ ยอาการเบามือ
"พ่ยี งั จาวนั ทีนุชจะตกตน้ ฝร่ังได้ นุชล่ะจาไดไ้ หมวา่ พ่ี
บอกวา่ อะไร ?"
ฉนั น่ิงเงียบ มีประโยชนอ์ ะไรที่จะพดู ถึงวนั น้นั ..มี
ประโยชน์อะไร ท่ีจะมาทบทวนความจาถึงสิ่งที่ไม่มีวนั หวน
กลบั มาอีก
"พ่ีบอกใหน้ ุชสัญญาวา่ ถา้ มีอะไรใหน้ ุชคิดถึงพ่กี ่อน
เสมอ..พเี่ องถา้ มีอะไรพ่จี ะคิดถึงนุชก่อนเพื่อน"
เขาถอนใจอีกคร้ังหน่ึง ตาจบั อยทู่ ี่กิ่งไมต้ รงหนา้ อยา่ งแน่ว
แน่
"ตอนนุชไปอยปู่ ระจา พคี่ ิดถึงใจจะขาด แต่ก็ยงั ไมใ่ จหาย
เทา่ เม่ือตอนจะไปนอก นุชไมร่ ู้หรอกวา่ พ่ที ุรนทุรายแคไ่ หน จน
ใคร ๆสงสัยกนั วา่ ทาไมพไ่ี มอ่ ยากไป"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

697

เขาหนั มายมิ้ นิด ๆ ริมฝีปากไดร้ ูปสวยแหง้ ผาก
"วนั ท่ีทารุณที่สุดในชีวติ ของพ่ีเห็นจะเป็ นวนั ..แต่งงาน
วนั ท่ีพร่ี ู้ตวั วา่ นุชจะหลุดลอยจากมือไปชว่ั ชีวติ "
ฉนั นิ่งฟังอยเู่ งียบ ๆ ท่ามกลางบรรยากาศเก่า ๆ ทาให้
ความรู้สึกเยน็ กระดา้ งในใจค่อยบรรเทาลง ลมที่พดั กรรโชกมา
โดยแรงทาใหต้ น้ หญา้ โอนลู่ลม ใบไมแ้ หง้ หมุนควา้ ง ปุยนุ่นซ่ึง
แตกอา้ อยเู่ ตม็ ตนั ปลิววอ่ นไปทวั่ บริเวณ
"พรี่ ู้ชะตกรรมของพีด่ ี จนวนั น้นั ...มาจนบดั น้ีวา่ นุชคงจะ
ไม่ยอมยกโทษ...นายชุน....เขารักนุชไม่ใช่หรือ ?"
เขาวกกลบั มาถามอยา่ งรวดเร็ว ฉนั ไม่ไดป้ ริปากตอบ
นอกจากเพง่ มองละอองเบาบางสีขาว ซ่ึงปลิวลอ้ ลมเลื่อนตกลงมา
ชา้ ๆ
"ถา้ นุชจะเลือกใครสักคนท่ี...เหมาะสม พค่ี ิดวค่ วรจะเป็น
นายชุน"
ฉนั เผยอริมฝีปากข้ึนนิด ๆ แตแ่ ลว้ กก็ ลบั น่ิง
"นายชุนเขา...ถามนุชแลว้ ไม่ใช่หรือ ?"
"คะ่ "
"นุชตอบเขาแลว้ หรือยงั ?"
"ตอบแลว้ ค่ะ"
ทวั่ บริเวณเงียบลงทนั ทีมีแต่เสียงทอดถอนใจยาว...นาน

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

698

"พ่ขี อแสดงความยนิ ดีดว้ ย"
ฉนั ไม่อธิบายถึงความขา้ ใจอนั น้นั ใบหนา้ ซูบดูเหมือนจะ
ซีดลงดวงตาฉายแววเศร้าขมขื่นจนฉนั เองก็อดใจหายไมไ่ ด้
"อีกนานไหม...กวา่ จะถึง...วนั น้นั "
"ไมท่ ราบซิคะ"
สาหรับฉนั "วนั น้นั " ที่เขาถามถึง อาจจะไม่มีวนั มาถึงก็
ได้ !
"นายชุนเขาคงไม่ตอ้ งรอชา้ หรอก เพราะเขามีทุกสิ่งทุก
อยา่ งคบบริบูรณ์แลว้ ระหวา่ งน้ี...ระหวา่ งทีนุชยงั มีอิสระอยู่ ขอ
เวลาท่ียงั เหลือน้ีใหพ้ ี่ไดไ้ หม ?"
ฉนั หนั มาสบตาแหง้ แลง้ คู่น้นั ความรู้สึกดา้ นชาเยือกเยน็
ค่อย ๆจางลง ความรู้สึกแปลบปลาบท่ีเคยหายไปกลบั เร่ิมเกาะกิน
ความรู้สึกอีกคร้ังหน่ึง
"พี่ขอเวลาน้นั สาหรับ...ความหลงั คร้ังเก่า ๆ ของเรา
เหมือนเมื่อตอนที่เราไดพ้ บกนั ใหม่ ๆ เพือ่ วา่ ...พี่จะไดจ้ ดจาความ
ผาสุกอนั น้นั ไวส้ าหรับวนั คืนที่ยาวนานองั วา้ งโดดเดี่ยวซ่ึงพี่
จะตอ้ งผจญตอ่ ไปในขา้ งหนา้ หรือนุชกลวั นายซุนจะวา่ ?"
"คุณอรชุนไมม่ ีสิทธ์ิอะไรมาวา่ นุชน่ีคะ"
"ง้นั ตกลงไหม ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

699

ฉนั ไมต่ อบแต่ออกเดินไปชา้ ๆ กหุ ลาบมอญกอใหญท่ อด
ก่ิงกา้ นยาวเกง้ กา้ ง ปลายก่ิงอุตส่าห์มีดอกแกร็นๆ แยม้ สะพร่ังอยู่
2-3 ดอกพ่ตี ุม่ เอ้ือมมืมาเดด็ ดอกท่ีงามที่สุดส่งใหฉ้ นั

"From my heart, last rose of summer
I salute you wish a pating sigh
On my lover's heart go to slumber,
Till with you, I'm to die..."
น้าเสียงประโยคทา้ ย ๆ สัน่ เลก็ นอ้ ย โดยเฉพาะเขายงั
พมึ พาย้าอีกวา่
Till with you, I'm to die...
"อีกไม่เทา่ ไหร่ นุชก็คงตอ้ งขาย คนซ้ือเขาจะยอมซ้ือหรือ
คะสวนออกรก ?"
"ถึงยงั ไงเขากซ็ ้ือ"
"ทาไมคะ ?"
"เพราะอยา่ งนอ้ ยที่สุด ท่ีนี่ก็เป็นอนุสรณ์แห่งความทรงจา
ของเขา"
"ใครคะ ?"
"พ่ีเองแหละ !"
เขาหนั มาทางฉนั ดว้ ยสีหนา้ เยอื กเยน็ ราวกบั คนหมดหวงั
ในชีวติ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี