หนี้รัก

350

ฉนั ไม่มี 'พ่ตี ุม่ ' อีกแลว้ พี่ตุม่ คนน้นั ไดต้ ายจากฉนั ไป
นบั ต้งั แต่ชว่ั โมงน้ีวนิ าทีน้ี!

"อา้ ว อน้ จะใหน้ ุชเรียก เจา้ นาย' วา่ พี่ไดย้ งั ไง"
"อ้ือ....แตก่ เ็ คยเรียกกนั มาอยา่ งน้นั "
"นนั่ มนั นาน.....นานมาแลว้ จะ้ อดีตมนั ยอ่ มตายไป....
เหเลือแตป่ ัจจุบนั เท่าน้นั "

"แลว้ อนาคตของนุชล่ะ?"
"ไม่มีหรอกจะ้ อน้ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

351

36……………………………………………
อนาคต....เมื่อไม่ถึงชวั่ โมงน้ีเอง ฉนั ยงั แจ่มใส
หวงั ถึงอนาคตในภายหนา้ ไวอ้ ยา่ งเตม็ เปี่ ยม ฉนั เคย
นึกวา่ เพียงแต่มี 'เขา' คนเดียวกเ็ ท่ากบั วา่ ฉนั มีทุก
สิ่งทุกอยา่ งในโลก แตแ่ ลว้ คาพดู เพียงประโยคที่วา่
"นุช....นี่ไงจะ๊ พระเอกของอน้ "

อนาคตและโลกท้งั โลกที่ฉนั คิดวา่ ฉนั มีอยู่ กพ็ งั ทลายราบ
ลงมากองอยตู่ รงหนา้ ไมม่ ีอนาคต แต่ถึงกระน้นั ก็คง...ยมิ้ ท้งั ๆ ท่ี
รู้สึกวา่ ความเจบ็ ปวดกาลงั วง่ิ ข้ึนมาเป็นริ้ว....ยมิ้ เถิดนุช ....ยมิ้ ! ยมิ้
ก่อนท่ีจะร้องไห้ ฉนั รู้สึกคลา้ ยกบั วา่ ตวั เองกาลงั เป็ นหวดั น้าตา
หล่อล่ืนจนเกือบหยดฉนั รีบเงยหนา้ ข้ึนสูงปล่อยใหน้ ้าตาไหล
ยอ้ นกลบั เขา้ ไปขา้ งในจนเหือดแหง้ แต่เม่ือลดสายตาลงมาฉนั ก็
เกือบสะดุง้ เพราะดวงตาดาใหญก่ าลงั มองฉนั ทางกระจกหลงั
ดวงตาคูน่ ้นั ช่างแหง้ แลง้ เสียเหลือเกิน

"อุย๊ ....ที่ตุม่ คะ จกั รยานคะ่ !"
เสียงหนูอน้ อุทานอยา่ งตกใจ 'เขา' รีบหกั พวงมาลยั หลบ
จกั รยานเขา้ ขา้ งทางไดอ้ ยา่ งหวดุ หวดิ
"วนั น้ีพตี่ ุ่มเป็นอะไรคะ เงียบไป แถมใจลอยเสียดว้ ย?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

352

ไม่วา่ อะไรที่เป็ นความผดิ ปกติของ 'เขา' หนูอน้ ช่างห่วงใย
เสียเหลือเกินไม่ผิดกบั หนูอน้ คนเดิมท่ีภาคภมู ิใจในตวั 'พ่ตี ุ่ม' เป็น
นกั หนาเขาต่างหากท่ีผกู พนั กนั มาอยา่ งลึกซ้ึงจากสมยั เยาวว์ ยั มา
จนบดั น้ี เขาตา่ งหากท่ีผกู พนั กนั มาอยา่ งลึกซ้ึงจากสมยั เยาวว์ ยั มา
จนบฉนั เป็ นเพยี งผมู้ าทีหลงั 'เขา' อาจจะรู้สึกตอ่ ฉนั เสมือน 'เดก็ '
เขาเคยเห็นมาแต่เล็กแต่นอ้ ยไม่มีอะไรมากวา่ น้นั ! เป็นความผดิ
ของฉนั เอง ที่โง่เขลา เป็นความหลงผดิ ของฉนั เอง

"พ่ีไมเ่ ป็นอะไรหรอก"
น้าเสียงของเขาอ่อนเบามีแววออ่ นโยน ละมา้ ยแมน้ กบั ท่ี
เคยใชก้ บั ฉนั แต่ผเู้ ดียว ดวงตาดา คม ชาเลืองมาอีกแวบ่ หน่ึง
"ถึงพ่ไี มห่ ่วงตวั เอง ก็ตอ้ งห่วงคนอ่ืนบา้ ง"
ฉนั เอนหลงั พิงเบาะท่ีนงั่ กอดอกไวแ้ น่นกดเน้ือให้รู้สึก
เจบ็ ไวเ้ พ่ือใหค้ วามเจบ็ จากภายนอกช่วยบรรเทาความเจบ็ ปวด
ภายในลงไปเสียงหวั เราะของฉนั ฟังดูแปร่งหูคลา้ ยกบั ไม่ใช่เสียง
ตวั เอง
"อยา่ งนอ้ ยหนูอน้ ก็มีค่ายง่ิ กวา่ อะไรท้งั หมดละ คุณรังสีคง
ไมย่ อมใหเ้ ป็นอะไรไปง่าย ๆ หรอกน่า"
หนูอน้ หนั มายมิ้ กบั ฉนั อยา่ งสดใส รอยยมิ้ น้นั ช่วยเตือน
ใหฉ้ นั รู้สึกวา่ อยา่ งนอ้ ยฉนั ก็ไมค่ วรจะทาใหผ้ บู้ ริสุทธ์ิคนหน่ึงตอ้ ง
มาพลอย รู้สึกกระทบกระเทือนไปดว้ ย หน้ีอนั น้ีมีผคู้ า้ งชาระแต่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

353

เพียงผเู้ ดียว อทิติและเดก็ ซ่ึงถึงแมจ้ ะเป็นลูกของขา ไม่ควรท่ี
จะตอ้ งมารับรู้เกี่ยวกบั ความโง่เขลาหลงผดิ ของฉนั !

"ขบั ไดข้ บั ไปถอะจะนุช ไมถ่ ึงคราวของอน้ บา้ งกแ็ ลว้ ไป
ตะก้ีน้ีกเ็ ห็นทาทา่ ชอบกล คงอีกไมน่ าน.....จริงไหมคะพี่ตุ่ม ?"

หนูอน้ หนั ไปถามอยา่ งแจ่มใส 'เขา' อึกอกั เล็กนอ้ ย
"พ่ไี ม่ทราบ"
"อะไรคะ ทางานอยดู่ ว้ ยกนั แต่ไม่ทราบ ?"
เธอคาดค้นั อยา่ งประหลาดใจ ฉนั รีบขดั ข้ึนดว้ ยน้าเสียง
แกมหวั เราะ
"โธ่...คุณรังสีจะไปมีเวลาสนใจใครอีกล่ะจะ๊ อน้ ควร
ภูมิใจท่ีมีแฟนเป็ นคนซ่ือถึงขนาดน้ี"
ฉนั หวั เราะเสียงแหลมอยา่ งสมใจ ที่เห็นดวงตาดาใหญ่ มี
แววโกรธเกร้ียวข้ึนชนิดหน่ึง
"ผชู้ ายซ่ือ ๆ เดี๋ยวน้ีหายาก มีแตค่ นหนา้ ซ่ือใจคดเสีย
โดยมากบางคนมีแลว้ แตท่ าท่าวา่ ฉนั ยงั โสดอยกู่ ็มี ถา้ ไดก้ ด็ ี ไมไ่ ด้
กแ็ ลว้ ไป !"
"ถึงผชู้ ายเราจะสามะเลเทเมา ถูกด่าวา่ เป็นคนตลบแตลง
แค่ไหน เรากย็ งั รู้ดีวา่ เราฝากหวั ใจของเราไวท้ ่ีใคร !"
'เขา' สวนข้ึนทนั ควนั แถมยงั หนั ไปยมิ้ กบั หนูอน้ ทาใหฉ้ นั
รู้สึกคลา้ ยกบั วา่ หวั ใจถูกกรีดดว้ ยของมีคม

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

354

"นุช ล่ะจะ๊ รับฝากหวั ใจใครไวม้ ง่ั ?"
หนูอน้ หนั มายมิ้ กบั ฉนั อยา่ งลอ้ เลียน
"อยา่ งนุชนี่คงรับฝากหวั ใจของใครต่อมิใครไม่หวดั ไม่
ไหวทีเดียว
" ฉนั พยายามจอ้ งมองเพยี งแคใ่ บหนา้ ขาวผอ่ งน้นั จากดั
สายตามิใหเ้ หลือบแลไปยงั อีกคนหน่ึง
"ไม่มีอะไรหรอกจะ๊ อน้ นุชเคยเห็นแต่หวั ใจสกปรกเสีย
จนปลงตกเสียเลย...."
"แมแ้ ผน่ ดินสิ้นชายที่พงึ เชย อยา่ มีคู่เสียเลยจะดีกวา่ "
หนูอน้ เดาะบา้ งฉนั ฝื นหวั เราะอีก
"ไมถ่ ึงอยา่ งน้นั อีกนน่ั แหละ สกั วนั หน่ึง.... "
ฉนั เบนสายตาไปยงั คนใกลเ้ คียง
"บางทีนุชอาจจะไดพ้ บใครสักคนหน่ึงท่ีรักนุชมาก
เหมือนคุณรังสีรักอนั กระมงั !"
ดวงตาคู่น้นั เป็นประกายวบั ตน้ คอเกล้ียงเกลาต้งั ตรง
"ความจริงก็ดูเหมือนจะมีคนอีกหลายคน ท่ีเตรียมพร้อมท่ี
จะฝากหวั ใจอยา่ ง...คุณนุชตอ้ งการ !"
เสียง 'เขา' หา้ ว ๆ แสดงวา่ ไม่สบอารมณ์นกั ...คุณนุช....น่า
ขนั ที่ฉนั ไม่ใช่ 'นุช' ของเขาอีกตอ่ ไป ไม่มีแลว้ ...ไม่มีเสียง
ออ่ นโยนแกมประเลา้ ประโลมอยา่ งอ่อนหวานที่เคยขานช่ือฉนั ได้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

355

อยา่ งซาบซ้ึง ไม่มีผใู้ ดเสมอเหมือน.....นุชจะ๊ .....ไม่มีนุช....ไมมีพ่ี
ตุ่ม มีแตค่ ุณรังสีกบั คุณนุช

ฉนั กดั ริมฝีปากดา้ นในไว้ กดั จนรู้สึกถึงส่ิงอุน่ ๆ ที่ทะลกั
ออกมา ฉนั ยกผา้ เช็ดหนา้ ข้ึนแตะริมฝีปากปรากฎวา่ แดงฉานไป
ดว้ ยเลือด....ไหล ออกมาเถอะ หยาดยอ้ ยออกมาใหพ้ อหวั ใจฉนั จะ
ไดค้ ลายความร้าวรานลงไปบา้ ง

There's nothing left for me
of days that use to be....
ความทรงจาแวบ่ เขา้ มา.... .หมดสิ้นกนั แลว้ ฉนั ไมม่ ีอะไร
อีกแลว้ ....วนั คืนเก่าๆ ไดผ้ า่ นไปโดยไมห่ วนกลบั มาอีก
I find a broken heart
Among my souvenirs
ไมม่ ีวนั ....ไม่มีวนั ท่ีฉนั จะเกบ็ หวั ใจอนั สลายยบั เยนิ ไมม่ ี
ดีไวร้ วมกบั ของท่ีระลึกท้งั ปวง ไม่มีวนั ท่ีฉนั จะใหใ้ ครไดเ้ ห็นซาก
แห่งความชอกช้าน้นั ฉนั เอง...ฉนั นี่แหละที่จะ
เหยบี ขย้จี นกวา่ ทุกชิ้นทุกส่วนจะแหลเป็นภสั มธุลีไปกบั ตาไม่
เหลือใหใ้ ครเก็บมาเยย้ หยนั ไมเ่ หลือใหเ้ ขายมิ้ เยาะ....ฉนั ตอบเขา
เรียบ ๆ เรียบจนรู้สึกวา่ ฉนั ทาไดอ้ ยา่ งสนิทสนมเสียจริงๆไมม่ ี
ความรู้สึกใด ๆ ปรากฏออกมาตามน้าเสียงน้นั มนั ชาเยน็ กระดา้ ง
แหง้ แลง้ เสมือนหวั ใจของฉนั ในขณะน้นั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

356

"สกั วนั หน่ึงเถอะคะ่ ดิฉนั จะลองนง่ั พจิ ารณาดูบางที....
บางทีอาจจะไดพ้ บหวั ใจอยา่ งท่ีตอ้ งการเขา้ ก็ได"้

"ถา้ อนั เป็นผชู้ าย จะลองเอาหวั ใจมาฝากใหน้ ุชพจิ ารณา
บา้ งเหมือนกนั เพราะถา้ นุชรับหวั ใจใครไวค้ น ๆ น้นั คงโชคดี
ที่สุดในโลก"

"คงไม่ถึงอยา่ งน้นั หรอกจะ้ อนั เสียแตต่ อนน้ีอนั ไม่มี
หวั ใจมาฝากนุชใหพ้ จิ ารณาเสียแลว้ "

"รวมความวา่ อีกไม่นานเราคงจะไดร้ ู้ซินะวา่ นุชจะรับฝาก
ดวงใจดวงไหนไว้ ?"

"อาจจะเร็ว ๆ น้ีมงั จะ๊ "
ฉนั ทาเสียงใหแ้ จ่มใสใบหนา้ ที่เห็นจากกระจกหลงั ซีด
ขาวดวงตาพงุ่ ตรงไปเบ้ืองหนา้ โดยไมเ่ หลือบแลไปทางใด
"พีต่ ุ่มกบั อนั คอยแสดงความยนิ ดีไดแ้ ลว้ ซินะ"
ฉนั หวั เราะอยา่ งสะใจ จนรู้สึกวา่ 'เขา' เล้ียวรถอยา่ งแรง
"ถึงบา้ นของเราแลว้ จะ้ นุช !"
น้าเสียงน้นั มีแววอวดนิด ๆ อยา่ งภาคภมู ิใจแบบคนที่มี
ความสุขสมบรู ณ์อยา่ งแทจ้ ริง 'บา้ นของเรา' แต่ 'เรา' น้นั มิไดม้ ีฉนั
ปะปนเขา้ ไปดว้ ย
บริเวณบา้ นค่อนขา้ งกวา้ ดา้ นหลงั มีเคา้ วา่ เป็ นสวนผลไม้
ร่มคร้ืม ตวั บา้ นปลูกคร่ึงไมส้ องช้นั ขนาดกะทดั รัด บริเวณหนา้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

357

บา้ นเป็นสวนแบบอิตาลีแบง่ เป็นช้นั ๆ ลดหลนั่ คลา้ ยข้นั บนั ได
ประดบั ตุก๊ ตาหินสลบั อ่างน้าพเุ ป็นระยะ ๆ ความรู้สึแปลบปลาบ
ในอกพงุ่ ข้ึนมาอีก....บา้ นของเขาไม่ใช่บา้ นของเรา....ไม่ใช่บา้ น
ช้นั เดียวบเนินดินแวดลอ้ มดว้ ยหมู่ไม้ กระท่อมเล็ก ๆ ท่ี....เรา...
ไม่ใช่....ฉนั ...ฉนั คนเดียวตา่ งหากที่เคยใฝ่ ฝันถึงหายวบั ไปกบั ตา
แต่ 'บา้ น' ท่ีอยตู่ รงหนา้ ฉนั ซิ เป็น ของจริง โอ่อ่างดงาม สมฐานะ
'เศรษฐี' น่ีเอง.... 'เขา' ถึงไดไ้ ม่เคยแมแ้ ต่จะปริปากชวนใหม้ าที่น่ี
บา้ นของเขากบั ....คนท่ีเขารัก บา้ นท่ีฉนั ไม่สมควรจะเหยยี บยา่ ง
เขา้ มาเพราะเป็ นประดุจสถานที่ศกั ด์ิสิทธ์ิท่ีฉนั ไม่มีส่วนร่วมดว้ ย
เลย

'เขา' เปิ ดประตูรถออ้ มมาทางดา้ นหนา้ พยงุ แขนผเู้ ป็น
ภรรยาใหค้ ่อย ๆ กา้ วลงมาอยา่ งถนอม ฉนั หลบสายตาจากภาพน้นั
เปิ ดประตอู ีกดา้ นหน่ึงกา้ วลงมาอยา่ งรวดเร็ว

"เป็นไงบา้ งจะ๊ นุช บา้ นน้ีพี่ตุ่มออกแบบ จดั การตกแต่งเอง
เสร็จ"

น้าเสียงของหนูอนั บอกถึงความชื่นชมอยา่ งเปิ ดเผย
"สวยดี น่าสบาย" ฉนั ตอบเรียบ ๆ พยายามขม่ ใจตวั เอง
"ถึงคราวนุชจะมี 'บา้ น' บา้ งละก็ อยา่ ลืมมาใหพ้ ตี่ ุ่ม
ออกแบบใหแ้ ลว้ กนั "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

358

ฉนั หวั เราะเบา ๆ อยา่ งขมข่ืน "นุชคงไมม่ ีวาสนาถึงแคน่ ้ี
หรอกจะ้ ไดก้ ระท่อมสักหลงั ก็คงจะดีถมไปแลว้ "

"คุณนุช เขามีตึกคอยอยแู่ ลว้ ละจะอน้ !"
ฉนั คุน้ กบั น้าเสียงรวน ๆ น้นั ดี จึงหนั ขวบั ไป แตป่ รากฏ
วา่ เขากาลงั หนั ไปยมิ้ กบั หนูอน้ ...ยมิ้ น้นั เป็นยมิ้ ของบุคคลสองคนที่
รู้จกั เขา้ ใจกนั ดีอยา่ งลึกซ้ึง ฉนั รู้สึกวา่ หวั ใจเตน้ ออ่ นลง เหน็เหนื่อย
ออ่ นเพลียจนอยากจะลม้ ลงนอนหลบั ใหน้ านแสนนาน ความรู้สึก
อา้ งวา้ ง วง่ิ เขา้ เกาะกมุ หวั ใจ
"ข้ึนบา้ นเถอะจะ้ นุช วนั น้ีตอ้ งทานขา้ วดว้ ยกนั ก่อนนะ
จะ๊ "
"เห็นจะไม่ไหวละจะ้ เดี๋ยวเรือไม่มี"
"กวา่ เรือจะเลิกต้งั สองทุ่มสามทุ่ม"
พ่ตี ุ่มพล้งั ปากออกมา ฉนั ยมิ้ อยา่ งเนือย ๆ
"ไมแ่ น่หรอกคะ่ บางทีก็เลิกแต่หวั ค่า วนั น้ีท่าฝนจะตก
เสียดว้ ย"
"บอกแลว้ ไงจะ๊ เดี๋ยวจะให้พ่ีตุ่มไปส่ง พี่ตุ่มไปถูกไหม
คะ?"
ฉนั อยากจะหวั เราะออกมาใหเ้ ตม็ เสียง 'เขา' อึกอกั
เลก็ นอ้ ย

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

359

"ไมต่ อ้ งใหไ้ ปส่งหรอกจะอน้ นุชกลบั เองได้ คนเราตอ้ ง
รู้จกั พ่งึ ตวั ของตวั เอง"

ประโยคหลงั ฉนั ต้งั ใจสอนตวั ของตวั เองมากกวา่ ฉนั ตอ้ ง
หดั พ่ึงตวั เอง ทาอะไรดว้ ยตวั ของตวั เสียต้งั แต่บดั น้ี เพราะจากน้ีไป
ฉนั ไมม่ ีใครคอยรับฟัง รับปรึกษาอีกแลว้ ไม่มีอีกแลว้ !

ราวกบั ดินฟ้ าอากาศจะเป็นใจ เพราะหลงั จากที่ฉนั ไปถึง
เพยี งครู่เดียว ฝนกต็ ้งั เคา้ มา ฉนั รีบฉวยโอกาสลากลบั บา้ นทนั ที ไม่
ฟังเสียงหนูอน้ ท่ีคา้ นวา่

"ถา้ ฝนตกก็รอให้หายค่อยกลบั กไ็ ดน้ ่ีจะ๊ นุช"
"ไมไ่ ดห้ รอกจะ้ เด๋ียวตกหนกั ละแยเ่ ลย ไวว้ นั หลงั ดีกวา่
คอ่ ยมากนั ใหม่"
"วนั อาทิตยน์ ้ีเป็นยงั ไง ?"
"ไมไ่ ดห้ รอก อาทิตยน์ ้ีมีนดั "
"นนั่ แน่ อยา่ งน้ีน่ีเอง ไหนบอกวา่ ยงั ไม่ไดร้ ับฝากหวั ใจ
ของใคร"
"ก็เดี๋ยวน้ียงั แต่ตอ่ ไปไม่แน่"
"ถา้ แน่อยา่ ลืมเชิญไปกินเล้ียงแลว้ กนั พตี่ ุ่มไปส่งนุช
หน่อยนะคะ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

360

ตลอดเวลา 'เขา' นง่ั อา่ นหนงั สือพมิ พอ์ ยเู่ งียบ ๆ ไมไ่ ดม้ ีที
ทา่ วา่ จะสนใจเราสกั นิดเดียว พอไดย้ นิ เสียงสง่ั ' เขา' จึงวาง
หนงั สือพิมพล์ งชา้ ๆ ราวกบั ไมเ่ ตม็ ใจ

"ไมต่ อ้ งหรอกจะอน้ นุชกลบั เองได"้
ฉนั รวบรวมขา้ วของมาหอบไวเ้ ตม็ ออ้ มแขน....ฉนั ไม่มี
'ใคร' มาช่วยถือใหอ้ ีกแลว้
"โธ่....จะมาเกรงใจอะไรกนั นะ ใครที่ไหน"
ฉนั สนั่ ศีรษะรีบลุกข้ึนโดยเร็ว
"ไม่ตอ้ งจะ้ ไมต่ อ้ ง นุชกลบั เองดีกวา่ ... "
ฉนั หนั ไปมอง 'เขา' เตม็ ตา ยมิ้ เย้อื นแกมเยาะ
"คุณรังสี จะไดไ้ มล่ าบากเพราะดิฉนั "
ฉนั พนมมือไหวล้ งเขา เป็นการลาจากชวั่ นิรันดร ! ฉนั
ตอ้ งตดั ใจจก 'เขา' ใหไ้ ดใ้ นเวลาน้ีวนิ าทีน้ี หนูอน้ คลอ้ งแขนไวก้ บั
วงแขนอนั ล่าสนั เดินคลอมาส่งฉนั จนถึงบนั ไดหนา้
"แลว้ นุช ตอ้ งมาอีกนะจะ๊ ถา้ ไมม่ าอน้ จะใหพ้ ่ีตุม่ ไปฉุดมา
ใหไ้ ด"้
"ถา้ วา่ ง นุชจะมา"
"กน็ ุชอยา่ มีนดั เสียทุกอาทิตยซ์ ิ"
ฉนั ไม่พยายามองหนา้ คนอีกคนหน่ึง
"นุชไม่มีนดั ในวนั อาทิตยอ์ ีกแลว้ จะ้ ไมม่ ีวนั มีอีกแลว้ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

361

ฉนั ประกาศอยา่ งเด็ดเดี่ยวก่อนท่ีจะหนั กลบั ....ทุกฝีกา้ วท่ี
ยา่ งจากมา ความรู้สึเจบ็ ปวดรุมร้าไปทว่ั ทุกขมุ ขน แตส่ มองดา้ นชา
ไม่รับต่อสิ่งใดท้งั สิ้น ฉนั ออกเดินไปเรื่อย ๆ เดินไปโดยไมม่ ี
จุดหมายฉนั บอกตวั เองแต่วา่ ฉนั ตอ้ งไป ! ไปใหไ้ กลแสนไกล...
ฝนเริ่มโปรยเมด็ ลงมา ความเยน็ ของหยาดน้าที่หยดลงมาตามเส้น
ผมและร่างกายทาใหค้ วามร้อนรุ่มในใจค่อยบรรเทาลง ทา้ ยสุดจึง
เปลี่ยนเป็นความหนาวสะทา้ นจนฟักระทบกนั ฉนั หยดุ ยนื งง เมื่อ
รู้ตวั วา่ กาลงั เดินทอดน่องฝ่ าฝนอยรู่ ิมถนนขา้ วของในออ้ แขนท่ี
กอดไวแ้ น่นแนบอกเปี ยกโชก

รถเมถแ์ น่นขนดั คนทุกคนเหน็ดเหนื่อยเกินกวา่ จะลุก
ใหแ้ ก่คนอ่ืน โดยเฉพาะผหู้ ญิงที่เปี ยกมอมแมมอยา่ งฉนั ฉนั กอด
ของไวม้ ือหน่ึงอีกมือหน่ึงโหนราวรถ ศีรษะปวดตุบ ๆ จนฉนั ตอ้ ง
วางไวบ้ นท่อนแขน

I find my broken heart....broken heart....
รถกระชากไปขา้ งหนา้ ขา้ งหลงั เซทางซา้ ย ทางขวา
จิตสานึกย้าแตว่ า่ ....หวั ใจที่ร้าวสลาย....หวั ใจท่ีร้าวสลาย....
"ท่าเรือคา้ บ ท่าเรือ...."
คนลงกนั หมด ฉนั ตามเขาลงมาบา้ ง มือยงั กอดของไว้
แน่นหนาวจบั ข้วั หวั ใจ แต่สมองเร่าร้อน ปวดมึน
"นุช....คุณนุช"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

362

หวั ใจตุบแรกเตน้ รัวเร็ว แต่แลว้ ก็กลบั อ่อนเบาลง....ไม่ใช่
เขาหรอก....ไม่ใช่เขา เราไมม่ ีเขาแลว้ ....ดูเหมือนจะมีใครมายนื พดู
อยใู่ กล้ ๆฉนั พยายามจบั ความอยนู่ านจึงฟังไดถ้ นดั วา่ เขากาลงั พดู
วา่ กระไร

"คุณนุช ยงั ไมล่ งเรืออีกเรอะ ไปโดนฝนท่ีไหนมาถึงได้
เปี ยกโซกยงั ง้ี ?"

ดวงหนา้ ท่ีอยใู่ กล้ ๆ พร่า เลือน มองไม่เห็นถนดั ฉนั ตอ้ ง
กะพริบตาถี่ ๆ อาการพร่าน้นั จึงค่อย ๆ หายไป

"ออ้ ....แกละ"
"ลงเรือเฮอะ มายนื อยทู่ าไม ?"

เขาออกเดินนาหนา้ มีฉนั เดินตามไปอยา่ งวา่
ง่ายทุกระยะยา่ งกา้ ว หวั ใจฉนั บอกตวั เองวา่ ...หมด
สิ้นแลว้ !

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

363

37……………………………………………
เรือหางยาววิ่งปราดออกจากท่า ลมเยน็ จาก
แม่น้าทาใหฉ้ นั ถึงกบั สนั่ สะทา้ น แต่ลมหายใจร้อน
ผา่ วริมฝีปากและดวงตาแหง้ ผาก....หมดแลว้ ....ไม่มี
แลว้ เสียงเหล่าน้นั ย้าอยคู่ ร้ังแลว้ คร้ังเล่า....หนา้ ไม่อาย
ท่ีหลงผดิ อยขู่ า้ งเดียว.....หนา้ ไม่อายเขาไม่เคยบอกรัก
เจา้ สกั คา.....เสียงเรือดงั ลนั่ ฟังคลา้ ยทานองเพลงท่ี
เคยร้องเล่นในสมยั เดก็ ๆ

....เจา้ ช่อมะกอก เจา้ ดอกมะไฟ...
เขาไมร่ ักเจา้ จริง เขาจึงทิง้ เจา้ ไป...
เขาไม่รักเจา้ .....เขาไมเ่ คยบอกรักฉนั สักคา เขาไมเ่ คยพดู
แต่เขาแสดงออกท้งั ท่าทีทา่ ทางและดวงตา ส่ิงเหล่าน้นั บอกฉนั
มากกวา่ คาพดู เสียอีก ฉนั เพิ่งสานึกไดเ้ ด๋ียวน้ีเองวา่ ส่ิงท่ีฉนั เขา้ ใจ
น้นั เน้ือแทเ้ ป็นเรื่องหลอกลวงท้งั เพ.....ความหนาวเยน็ ทาใหฉ้ นั
ถึงกบั ตอ้ งกดั ฟันแตห่ วั ใจกลบั ร้อนเร่า....
"จาไวน้ ะจะ๊ นุช ไมว่ า่ พจี่ ะเป็ นอะไร...พ่ีมีนุชคนเดียว... "
เสียงหา้ วอ่อนโยนยงั ดงั กอ้ งติดหู ฉนั ยมิ้ ใหก้ บั ตวั เอง ยมิ้
เยาะเสียใหส้ าแกใจ..เขาไมไ่ ดม้ ีฉนั คนเดียว แต่เขามีพร้อมท้งั ลูก

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

364

และเมีย !ลมอุ่น ๆ ท่ีเคยเป่ าอยขู่ า้ งแกม้ และเหนือหนา้ ผากติดเตือน
ความทรงจาไม่รู้วาย ฉนั ใชท้ ่อนแขนเช็ดตรงบริเวณน้นั อยา่ งแรง
ราวกบั จะลบลา้ งความรู้สึกท้งั หมดใหส้ ิ้นไปดว้ ย

เรือชะลอความเร็วลง ขณะเบนหวั เรือเขา้ เทียบทา่ เรือนแพ
....ไม่มีแลว้ ไม่มีวนั อาทิตยส์ าหรับ 'เรา' อีกแลว้ ไมม่ ีวนั ท่ีฉนั จะ
ไดล้ งมาชะแงค้ อยอยา่ งใจจดใจจอ่ และทุกคร้ังที่หวั เรือเริ่มเบนเขา้
จะจอดเทียบท่า เขาจะตอ้ งออกมายนื เด่น จบั ตามองฉนั ราวกบั
ใฝ่ หาอยทู่ ุกลมหายใจเขา้ ออกเช่นกนั

"ข้ึนดีๆ นะคุณนุช คลื่นกาลงั มา"
ตาแกละเพ่ือนเล่นสมยั ยาวว์ ยั ของฉนั เตือนเสียงดงั ฉนั
หอบขา้ วของไปอยา่ งเปะปะพยายามเอ้ือมมือไปควา้ ราวลูกกรง
แต่กร็ ู้สึกวา่ เรือโยนตวั ข้ึนอยา่ งแรง ศีรษะฉนั ถลาไปขา้ งหนา้ มือ
ควา้ อากาศอนั วา่ งเปล่า จึงเสียหลกั ลม้ ฟาดลง ความเจบ็ ปวดทาให้
ความงุนงงผอ่ นคลายลง ถุงกระดาษหลายถุงกระจายอยบู่ นฟ้ื น
เรือนแพ
"เป็นไงคุณนุช เจบ็ มากไหม ?"
ฉนั สัน่ ศีรษะ เจบ็ รึ?....ความเจบ็ ในหวั ใจของฉนั ตา่ งหาก
ที่มากจนประมาณไม่ได.้ ..ฉนั ขยบั ลุกข้ึนจากทา่ พงั พาบควานหา
กระเป๋ าถือแคม่ ีเสียงร้องบอกข้ึนเสียก่อน
''ไม่ตอ้ งใหเ้ งินหรอก''

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

365

คร้ันแลว้ เรือลาน้นั กเ็ บนหวั ว่งิ น้ากระจายห่างออกไป
''คุณพีเ่ ป็นอาราย ? ''
ตากุง้ วงิ ตึง ๆ โผล่หนา้ เป๋ อเหลอเขา้ มาพลางช่วยเกบ็ ถุงให้
เป็นกุลีกจุ อ
"คุณพอ่ กลบั หรือยงั ?"
"กลบั แลว้ ครับ ตะก้ีน้ีทาก๋อยถูกตี"
เสียงแจ๋วๆ ของตากงุ้ ทาใหฉ้ นั คอ่ ยรู้สึกเป็นตวั ของตวั เอง
ข้ึน
"เรื่องอะไรคะ ?"
"ก๋อยหยกิ นอ้ งกอ้ ย แลว้ นอ้ งกอ้ ยร้องไห"้
ตากุง้ เล่าไปเปิ ดถุงขนมไปพลาง ทาทา่ กระลิ้มกระเหล่ีย
"เดี๋ยวค่ะ เอาข้ึนไปบนบา้ นก่อนคอ่ ยทาน"
พอฉนั โผล่พน้ บนั ไดเรือนใหญ่ เสียงคุณจินตก์ ท็ กั ข้ึน
อยา่ งตกใจวา่

"ตาย...คุณนุชทาไมโชกมายงั ง้นั คะ หนา้ ซ้ีดซีด ?"
ฉนั วางถุงกระดาษในมือลงบนระเบียงอยา่ งอ่อนแรง
พลางยกมือข้ึนลูบหนา้
"เดี๋ยวหวดั กินแย่ ไปเปล่ียนเครื่องแตง่ ตวั เสียเถอะค่ะ
เดี๋ยวดิฉนั จะเอาน้าร้อนในกามาผสมน้าอาบให"้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

366

"ไม่เป็ นไรหรอกค่ะ"
ตากุง้ ยายก๋อย เขา้ มารุมฉนั ในขณะที่ตากอ้ ยคนเล็กสุด
โบกมือหยอย ๆ เตน้ อยใู่ นคอกของแก ถุงพลาสติกท่ีหุม้ ไวอ้ ีก
ช้นั หน่ึงทาใหข้ นมไม่เปี ยกฝน ฉนั แบ่งใหน้ อ้ ง ๆ ซ่ึงชิงกนั
กล่าวโทษของแตล่ ะฝ่ ายตามประสาเด็กช่างพดู
"ก๋อยหยกิ นอ้ งกอ้ ย แม่บอกวา่ จะไมใ่ หข้ นมทานนี่คบั คุณ
พ่"ี
"ตาก้ีน้ีพ่ีกุง้ แยง่ ลูกฮุดบอลลน์ อ้ งกอ้ ย"
"นน่ั ของเขาตาหาก"
"อยา่ เลย แมบ่ อกใหพ้ ก่ี ุง้ แบง่ ใหน้ อ้ งกอ้ ยเล่นยงั ไง"
ชวั่ ขณะน้นั ดูเหมือนฉนั จะลืมความยงุ่ ยากในเรื่องส่วนตวั
เสีย
"เอา้ อยา่ รุมคุณพเ่ี ขาซิลูก"
เสียงหา้ มของคุณพอ่ ทาใหพ้ วกเดก็ ๆ ถอยไปทนั ทีอยา่ ง
วา่ ง่าย
"นุชเป็นอะไรหรือเปล่าลูกหนา้ ซีดเชียว ทาไมตากฝนมา
ล่ะเปี๊ ยกหมดท้งั ตวั ?"
ฉนั เงยหนา้ ข้ึนดูท่าน สีหนา้ และแววตาท่ีแสดงความ
อาทรห่วงใยทาใหค้ วามรู้สึกแปลบปลาบพุง่ ข้ึนมาอีกจนน้าตาคลอ
ตา ฉนั อยากซุกเขา้ ไปในออ้ มแขนน้นั ร้องไหเ้ สียใหส้ าแกใจ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

367

"ไปเปล่ียนเคร่ืองแต่งตวั เสียไ เด๋ียวจะไดม้ าทานขา้ วกบั
พอ่ คราวหนา้ คราวหลงั รอให้ฝนหายเสียก่อนซิลูก คอ่ ยมา"
ไมม่ ีประโยชนท์ ี่ฉนั จะบอกเล่าถึงเร่ืองน้ีใหใ้ ครฟัง ไมม่ ี
ประโยชนท์ ี่จะใหใ้ ครมารับรู้ถึงความหลงผดิ ของฉนั

หลงั จากรับประทานอาหารเย็นแล้ว คุณพ่อออกไปนอน
เล่นบนเกา้ อ้ีโยกหนา้ ระเบียงเรือนใน ฉนั นง่ั พิงเสาเหยยี ดยาวอยู่
ในเงามืด ตากงุ้ กบั ยายก๋อยวงิ่ เล่นไล่จบั กนั วนไปวนมาอยแู่ ถวน้นั
พลางหวั เราะเสียงแจ๋ว ฉนั จบั ตาดูเด็กท้งั สองอยา่ งเหม่อ ๆ เม่ือไม่
นานมาน้ีเอง....ฉนั ยงั นอนกลิ้งเกลือกอยขู่ า้ งคุณยา่ ขณะน้นั โลกท้งั
โลกของฉนั ยงั สดใสเป็นสุข

"โน่นดาวลูกไก่ น่ีดาวไถไกลด้ าวเตา่ ดาวหมีใหญ่กม็ ีเห็น
ไหมลูก ?"

บทเรียนยา่ งง่าย ๆ ของฉนั เร่ิมจากคุณยา่ ท่ีชานบา้ นหลงั น้ี
แตค่ ุณยา่ ไม่ไดส้ อนฉนั ถึงความกลบั กลอกของน้าใจ
มนุษย์ ทา่ นเสียสนิททีเดียววส่ รรพวชิ าต่าง ๆ ไม่สามารถจะช่วย
ใหฉ้ นั พนั จากความขมข่ืนจากเพอ่ื นมนุษยด์ ว้ ยกนั ได้
....พอระฆงั หง่างเสียงใส
วง่ิ ออกไปนอกหอ้ งใน ลงบนั ไดเกือกแกว้ กระเดน็ ...
น่ีเองเวลาสองยามของฉนั เวลาท่ีทุกสิ่งทุกอยา่ งอนั งดงาม
ไดห้ ายวบั ไปกบั ตาไมม่ ี 'เจา้ ชาย' ในฝันอีกแลว้ ....หมดสิ้นแลว้ ...

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

368

ฉนั ไมท่ นั สังเกตวา่ คุณจินตม์ านง่ั ขา้ ง ๆ ต้งั แต่เม่ือไหร่
ตราบจนกระทง่ั ไดย้ นิ เสียงพดู เบา ๆ

"โอวลั ตินค่ะ ทานเสียหน่อย เมื่อเยน็ ทานขา้ วนิดเดียว"
ฉนั มองดูถว้ ยโอวลั ตินในถาดเล็ก ๆ มีฝาปิ ดเรียบร้อยดว้ ยความ
รู้สึกต้ืนตนั พลางเอ้ือมมือออกไปรับไมใ่ ช่เพราะฉนั รู้สึกหิวโหย
อะไรหรอกแตฉ่ นั ทาเพ่ือถนอมน้าใจอีกฝ่ ายหน่ึงต่างหาก

"ขอบคุณค่ะ"
"นุชไม่สบายหรือเปล่าลูก ?"
คุณพอ่ ผงกศีรษะข้ึนถามอยา่ งห่วงใย ฉนั รีบตอบปฏิเสธ
โดยเร็ว
"เปล่าคะ่ "
และเพื่อกนั ความสงสยั ฉนั จึงแบง่ รับแบ่งสู้แต่เพยี งวา่
"นุชรู้สึกเหมือนจะเป็ นหวดั นิดหน่อย มึนศีรษะ"
"ง้นั เดี๋ยวเขา้ นอนเสียซิลูก ห่มผา้ หนา ๆ จะไดค้ อ่ ยยงั ชวั่ "
ฉนั ถือโอกาสเล่ียงเขา้ นอนแต่หวั ค่าตามคาแนะนาโดยเร็ว
แต่ทนั ทีท่ีแนบหนา้ ลงกบั หมอน ความรู้สึกอึดอดั ทาใหน้ ้าตาร่วง
พรูออกมา ฉนั ใชห้ มอนอุดปากไวแ้ น่นกนั ไม่ใหเ้ สียงสะอ้ืนดงั
ออกไปภายนอก....ยามร้องไหฉ้ นั จะร้องไหแ้ ต่ผเู้ ดียว ร้องไหก้ บั
ความชมช่ืน โง่เขลาลงผดิ ท่ีผา่ นมาแลว้ ร้องไหเ้ สียใหพ้ อใจ
หลงั จากน้ีฉนั จะเก็บน้าตาท้งั หมดไวส้ าหรับเสียใหแ้ ก่ส่ิงของที่มี

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

369

ค่ามากกวา่ น้ี ตอ่ ไปฉนั จะขอหวั เราะบา้ ง...ฉนั อดทนไดเ้ สมอ
สาหรับการรอคอย ....หน้ีท่ีตอ้ งชาระ!

วนั รุ่งข้ึนฉนั รู้สึกหนกั ศีรษะจนแทบลุกไมข่ ้ึน แต่ก็ตอ้ ง
กดั ฟันเพราะถา้ หากวนั น้ีฉนั ไม่ไปทางานฉนั จะกลายเป็นผแู้ พต้ น้
มือซ่ึงฉนั ยอมไม่ได้ ! อยา่ งนอ้ ยท่ีสุดฉนั กอ็ ยากแสดงใหเ้ ขาเห็นวา่
ฉนั ไม่ไดแ้ คร์ต่อเขาแมแ้ ตน่ ิดเดียว...เป็นคร้ังแรกท่ีฉนั แตง่ หนา้
อยา่ งประณีต ท้งั เพอ่ื เจตนาจะลบรอยซูบซีด อิดโรยบนใบหนา้
และเพือ่ จงใจใหม้ องดูสดใสกวา่ วนั ธรรมดาเสียดว้ ยซ้า ....มารยา
ของผหู้ ญิงท่ีใคร ๆกล่าวกนั วา่ มีอยถู่ ึงหา้ ร้อยเล่มเกวยี นน้นั ฉนั จะ
เริ่มนาออกใชต้ ้งั แตว่ นั น้ีเป็ นตน้ ไป !

เม่ือฉนั ออกมายงั โตะ๊ อาหาร คุณจินตถ์ ึงกบั ทกั วา่
"วนั น้ีสวยจริง"
พวกเดก็ ๆ รีบหนั มามองพลางร้องมงั่ วา่
"สวย....จ๋วย"
ฉนั รู้สึกเหมือนหวั ใจแหง้ ผาก ไมม่ ีความยนิ ดียนิ ร้ายต่อ
ส่ิงใดอีกความปวดแปลบในใจถูกน้าตาลา้ งจนบรรเทาลงแลว้ แต่
ความกระดา้ งเฉียบเยน็ ท่ียงั เขา้ มาแทนท่ีจะไมม่ ีวนั ถูกลบเล่ือนลง
ไปได้
ฉันผลกั บานประตูกระจกของอาคารช้ันล่างท่ที างานเข้า
ไปพร้อมกบั บอกตวั เองวา่ ฉนั จะเร่ิมตน้ ใหม่ต้งั แต่เด๋ียวน้ี บดั น้ี!

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

370

พนกั งานท่ีเคานตอร์ช้นั ล่างหนั มามอง สีหนา้ ของแทบทุกคนมีริ้ว
รอย ประหลาดใจ....วนั น้ีฉนั ไมใ่ ช่นางสาวตรีนุช คนที่แต่งกาย
สุภาพเรียบร้อยอยเู่ ป็นนิตยอ์ ีกแลว้ ...รองเทา้ ส้นสูงสีขาว สูงเกือบ
สี่นิ้ว เคยใชห้ นเดียวในงานฉลองปริญญาถูกนาออกมาใชอ้ ีกคร้ัง
หน่ึง เขา้ ชุดกบั กระเป๋ าถือใบใหญ่สีขาวและเส้ือกระโปรงชุด
ติดกนั สีขาว มีลายดอกไม่ตา่ งๆ สีประห่างๆ ทว่ั ตวั ที่สะดุดตาคน
อ่ืนก็เป็น จะเป็นเพราะฉนั ใส่ตุม้ หูดอกไมฟ้ างสีแสดจดั ผมกลา้
ตลบไวง้ ่าย ๆ แบบหญิงสเปนนนั่ เองฉนั กวาดยมิ้ ไปทว่ั ก่อนท่ีจะ
กา้ วตวั ตรงข้ึนบนั ไดไปช้นั บนไกล้ 'เขา' เขา้ ไปทุกที....เขาจะมา
ทางานหรือยงั หนอ ? หรือวา่ จะยงั มวั ห่วงลูกห่วงเมียอยู่ ฉนั รีบปัด
ความคิดอนั น้นั ออกไปโดยเร็ว...ฉนั ไมม่ ีสิทธ์ิที่จะคิดอยา่ งน้นั
เพราะตามความเป็นจริงเขามีความชอบธรรมท่ีจะทาได้ !

ประตูหอ้ งทางานเขาปิ ดสนิท.... 'เขา' คงยงั ไม่มาหรอก
อาจจะพะวงอยกู่ บั ลูกเมียใหแ้ น่ใจวา่ 'คนของเขา' จะปลอดภยั ดว้ ย
ประการท้งั ปวง....แต่พอฉนั จะเดินผา่ นก็ตอ้ งชะงกั เพราะบาน
ประตูถูกเปิ ดออกทนั ทีทนั ควนั ราวกบั คนท่ีอยภู่ ายในจะเงี่ยหูคอย
ฟังเสียงฝีเทา้ ของฉนั อยกู่ ่อนแลว้ 'เขา' แต่งกายเรียบร้อยแตใ่ บหนา้
อิดโรย ขอบตาคล้าคลา้ ยคนอดนอน ผมคอ่ นขา้ งยงุ่ ทนั ทีท่ีสบตา
กบั ความรู้สึกแปลบปลาบท่ีฉนั พยายามสะกดไวก้ ลบั พุง่ ข้ึนมาอีก
ฉนั กาหูกระเป๋ าแน่นใชเ้ ล็บกดเน้ือตวั เองไวจ้ นเจบ็ ....นุชอยา่ หลง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

371

ผดิ อีก อยา่ ใจออ่ นกบั ทา่ ทางท่ีลวงโลกน้นั เลย...เจา้ ช่อมะกอก เจา้
ดอกมะไฟ เขาไม่รักจริง เขาจึงทิง้ เจา้ ไป...I find a broken heart
among my souvenirs
....ฉนั ยมิ้ นิด ๆ ทกั ดว้ ยเสียงแจม่ ใสจนฟังดูคลา้ ยไม่ใช่เสียงของ
ตวั เอง

"ฮลั โหล มาทางานแต่เชา้ เซียวหรือคะ ?"
ริมฝีปากคู่น้นั คงหุบสนิท แววตามีริ้วรอยคลางแคลงขม
ข่ืนฉนั ทาท่าทางจะเดินผา่ นไปโดยไมส่ นใจ
"นุช....."
เสียงเรียกแหบๆ ทาใหฉ้ นั ชะงกั เกิดความรู้สึกใจหาย
อยา่ งประหลาด
"หยดุ พดู กบั พี่สกั ครู่ไดไ้ หม ?"
ฉนั ไมม่ ีอะไรจะตอ้ งพดู กบั เขาอีกแลว้ ทุกอยา่ งไดจ้ บสิ้น
ลง ไมเ่ หลืออะไรไวใ้ หเ้ ราตอ้ งพดู จากนั อีก ! ฉนั อมยมิ้ นอ้ ย ๆ ยมิ้ ที่
กระดา้ ง ชาเยน็ ราวกบั ไม่รู้สึกรู้สม พลางกม้ ลงดูนาฬิกาขอ้ มือ
"ขอโทษค่ะ ยงั ไมถ่ ึงเวลาทางาน"
"เด๋ียวน้ีนุช ไม่มีแมแ้ ต่เวลาจะหยดุ พดู กบั พี่แลว้ เรอะ ?"
น้าเสียงที่เขาใชต้ ดั พอ้ ต่อวา่ อยใู่ นขณะน้ี ฉนั เคยภมู ิใจอยู่
คนเดียวเงียบ ๆ เสมอมาวา่ 'เขา' ใชก้ บั ฉนั เพียงผเู้ ดียว บดั น้ีฉนั รู้ซ้ึง
เสียแลว้ วา่ เขาไมไ่ ดใ้ ชก้ บั ฉนั เทา่ น้นั กบั 'คนของเขา' เขากใ็ ชเ้ สียง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

372

แบบน้ีเช่นกนั
"ถึงเวลา แลว้ ค่อยออดเรียกนะคะ"
ฉนั ตอบอยา่ งหนา้ ตาเฉย แลว้ เลยผา่ นไปทุกฝีกา้ ว

ความรู้สึกเจบ็ ปวดวง่ิ ข้ึนมาเป็ นริ้ว ...ฉนั กบั เขากาลงั จะห่างกนั ไป
ทุกที จนทา้ ยสุดระหวา่ งเรา คงไมม่ ีอะไรเหลืออยเู่ ลย !

คุณชิดชไมมาถึงก่อนฉนั เธอกาลงั สาละวนอยกู่ บั งานใน
แฟ้ มพอฉนั เปิ ดประตูเขา้ ไปก็เงยหนา้ ข้ึนทกั เสียงใสวา่

"ตา๊ ย....ตาย คุณนุชสวยจงั วนั น้ีมีอะไรพิเศษหรือเปล่าคะ
วนั เกิด ? ไปงานเล้ียง ?"

ฉนั ส่ันศีรษะ วางกระเป๋ าถือลงบนโตะ๊
"ไม่ใช่วนั เกิดค่ะ แต่กต็ ้งั ใจวา่ จะฉลองตวั เองเปลี่ยนเป็ น
คนใหม่เสียที"
"อา้ ว....เกิดอะไรข้ึนมาคะ ?"
ฉนั หวั เราะเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกของตวั เอง
"ไม่ไดเ้ ป็นอะไรหรอกคะ่ แต่มาปลงตกวา่ ชีวติ คนเรามนั
ส้นั นกั ถา้ ไม่รีบกินรีบเที่ยว รีบแต่งตวั ใหส้ วย ๆ ตายไปจะเสียใจ
แย"่
เสียงออดบนโตะ๊ ดงั ข้ึน ฉนั แสร้งทาท่าเปิ ดประเป๋ าหา
กุญแจโตะ๊ วนุ่ วาย คุณชิดชไมอดรนทนไม่ไดจ้ ึงตอ้ งลุกข้ึนมากด
สวติ ชใ์ ห้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

373

" นุช...."
"ชิดชไมค่ะ"
"ออ้ ....ช่วยบอกคุณนุช ใหม้ าหาผมที่หอ้ งดว้ ย"
ฉนั ชะโงกเขา้ ไปใกลเ้ ครื่องติดตอ่ ภายในพดู กรอกเขา้ ไป
ดว้ ยน้าเสียงแจ่มใส
"เด๋ียวคะ่ "
คุณชิคชไมปิ ดสวติ ช์ พลางปรารภเบา ๆ
"วนั น้ีไมท่ ราบวา่ คุณรังสีเป็ นอะไร ตอนเชา้ น้ีทา่ ทาง
เหมือนคนไมส่ บาย"
ฉนั ทาท่าไม่สนใจ ไขกุญแจโตะ๊ เก็บกระเป๋ า แลว้ เดินไป
เปิ ดวทิ ยทุ รานซิสเตอร์คร่ืองเลก็ ๆ ที่คุณชิดชไมหามาเปิ ดแกเ้ หงา
ในเวลาหยดุ พกั ฉนั รู้สึกเหมือนกบั วา่ ดวงตาคมคูน่ ้นั กาลงั มองฉนั
อยา่ งตรวจตราเช่นกนั
"คุณนุช กด็ ูแปลกไป"
ฉนั หนั มาทาตาโต
"คุณชิดชไมกแ็ ปลก ท่ีวนั น้ีมองเห็นคนอื่นเขาแปลกไป
หมดท้งั ๆท่ีไม่มีใครเขาเป็ นอะไรสกั นิด"
"คุณนุชน่ะแปลกแน่ ท่ีทาร่าเริงจนกินไป แตล่ ูกตาไม่
บอกเลยวา่ คุณมีความสุข สิทธิการิยะแบบน้ีแสดงวา่ เจา้ ตวั กาลงั จะ
ปกปิ ดอะไรในใจไวส้ ักอยา่ งหน่ึงแล !"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

374

"เห็นจะปกปิ ดเร่ืองกระเป๋ าแหง้ เพราะจ่ายไปหมดต้งั แต่
เมื่อวานน้ีแล!"

"เออ....เพงิ่ นึกได้ เพื่อนคุณนุชคนเมื่อวานน้ี
แหละคะ่ ท่ีดิฉนั เคยเห็นไปดูหนงั กบั คุณรังสี !"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

375

38……………………………………………
ความรู้สึกแปลบปลาบร้าวรานพงุ่ ข้ึนมาอีก
คร้ังหน่ึง จนฉนั ตอ้ งพยายามสะกดไว้

"ง้นั หรือคะ ?"
น่าแปลก ที่ฉนั ทาเสียงราบเรียบไดอ้ ยา่ งสนิทสนม
"เพื่อนเก่าของคุณนุชหรือคะ ?"
น้าเสียงคุณชิดชไม มีความคลางแคลงอะไรบางอยา่ ง
"เพ่อื นเก่าแก่กนั ทีเดียวค่ะ คบกนั มาต้งั แต่เดก็ "
"ออ้ ....ถึงไดร้ ู้จกั กบั คุณรังสีดว้ ย"
ฉนั เหลืบดูนาฬิกาก่อนที่จะหยบิ สมุดฉีกข้ึนมาถือ
"ไม่ใช่รู้จกั กนั เฉย ๆ คะ่ เธอเป็นภรรยาคุณรังสีไงคะ ?"
ฉนั ตดั สินใจบอกเสียต้งั แต่วนั น้ี เดี๋ยวน้ี ดีกวา่ ท่ีจะให้อีก
ฝ่ ายหน่ึง ไปทราบจากผใู้ ดผหู้ น่ึงและเกบ็ มา 'เวหนา' ฉนั การท่ีรู้
จากฉนั จึงดูเหมือนจะดีกวา่ ท่ีจะรู้จกคนอ่ืน เพราะในไม่ชา้ ใคร ๆ ก็
คงจะรู้เร่ืองน้ีจนได้
"ง้นั หรือคะ ?"
สีหนา้ ของคุณชิดชไมมีแววประหลาดใจนิด ๆ แตท่ ่ีน่า
แปลกคิดเหมือนเธอจะไมต่ กใจต่อข่าวน้ีเลย
"ดิฉนั เพง่ิ ทราบวา่ ภรรยาคุณรังสีเป็นเพ่ือนเก่ของคุณนุช"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

376

ดวงตาคม ลึก มองมุ่งตรงมายงั ฉนั
"ดิฉนั เคยแวว่ ๆ ข่าวมาเหมือนกนั วา่ คุณรังสีแตง่ งานแลว้
แตก่ ็ไม่แน่ใจจนกระทงั่ คุณนุชบอกเดี๋ยวน้ี"
'เคยแวว่ ข่าว'....ดูเถอะ แมแ้ ต่คน 'วงนอก' อยา่ งคุณชิดชไม
ก็ดูเหมือนจะรู้อะไรดีกวา่ ฉนั ฉนั ซิไม่เคย 'แวว่ ข่าว' แมแ้ ต่นิดเดียว
..ฉนั หวั เราะเยาะออกมาเบา ๆ หวั เราะเยาะตวั เอง และหวั เราะเพ่อื
กลบกลื่อนความเจบ็ ซ้าที่ซาบซ่านไปทุกขมุ ขน ทุกขณะที่หวั
ใจเตน้ ราวกบั จะย้าแต่วา่ ....โง่ .... โง่....น่าอาย....หลงผดิ ....เขา
ไมไ่ ดร้ ักเจา้ . ...ไม่รัก...ไมร่ ัก....
"คุณรังสี ดิฉนั แลว้ ก็อทิติ เคยเป็นเพอ่ื นเล่นกนั มาคะ่ "
แมฉ้ นั จะกลบเกลื่อนอยา่ งไร ดวงตาของคุณชิดชไมกย็ งั มี
แววประหลาด ลึกลงไปเกือบจะมีริ้วรอยเห็นอกเห็นใจจนฉนั หนา้
ชาดว้ ยความอดสู
"ไดเ้ วลาทางานแลว้ เดี๋ยวค่อยคุยกนั ใหม"่
เสียงออดบอกเวลาทางานดงั ข้ึน ฉนั วางทา่ ให้
กระฉบั กระเฉงในขณะท่ีหอบสมุดฉีกผลกั ประตอู อกจากหอ้ ง
ทางาน แต่พอลบั ตาคุณชิดชไมฉนั ก็ตอ้ งหยดุ พิงบานประตูอยา่ ง
เหน่ือยออ่ น กาลงั ใจท้งั หมด ดูจะมลายหายไปอยา่ งรวดเร็ว....อีก
ไมก่ ี่กา้ วจากน้ีก็จะถึงตวั เขา แต่ระยะทางน้นั ดูเหมือนจะไกลสน
ไกล และยงิ่ นบั วนั กจ็ ะยง่ิ เลือนลบั ไปทุกที ไมม่ ี 'พ่ตี ุม่ ' ของ 'นุช'

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

377

อีกแลว้ นอกจาก 'คุณรังสี'และ 'คุณนุช 'เม่ือไม่ก่ีวนั มาน่ีเอง ฉนั ยงั
รู้สึวา่ เขาเป็ นของฉนั แต่ผเู้ ดียวไม่วา่ ยามอยใู่ กลอ้ ยไู่ กลฉนั ยอ่ มระลึ
ถึงเขาอยา่ งมีความสุขสมอ บดั น้ีความสุขอนั น้นั กลบั เปล่ียนเป็น
ความขมน บีบรัดรึงไวอ้ ยา่ งแนบแน่นเช่นกนั ฉนั บีบสมุดฉีกใน
มือแน่น จนส่วนสดั ท่ีเป็นโลหะกดเน้ือไรจนเจบ็

"นุช....ลืมเขาเสีย เขาไม่มีอะไรกบั เราอีกแลว้ เขาเป็นของ
หนูอน้ ต่างหาก ลืมเขาเสีย....อยา่ ยอมแพอ้ ยา่ ยอมแพ.้ ..."

ฉนั สะบดั ศีรษะต้งั ตวั ตรง กา้ วไปชา้ ๆ ตราบจนกระทงั่
หยดุ ลงที่หนา้ หอ้ งทางาน และดูเหมือนเขาจะต้งั ใจคอยฉนั อยแู่ ลว้
เพราะยงั ไม่ทนั ท่ีจะเคาะประตูก็มีเสียงหา้ ว ๆ ดงั ข้ึนมา

"เชิญ!"
ฉนั ผลกั บานประตูเขา้ ไป ร่างสูงตรงน้นั นง่ั อยเู่ บ้ืองหลงั
โตะ๊ ทางานตวั ใหญ่ ใบหนา้ และท่าทางช่างดูผดิ แผกจาก 'พ่ีตุ่ม' คน
ที่ฉนั เคยรู้จกั แทบจะเป็นคนละคน เส้ือนอกสีเขม้ ถูกเหวย่ี งออกไว้
บนเกา้ อ้ีขา้ งกระถางอินเดีย เนคไทรูดลงมาถึงคร่ึงอก ผมหยกั ศก
ยงุ่ เหยงิ ในหนา้ แหง้ ดวงตาดาลึกคลา้ ยคนอดนอนมาหลายคืน ท่ี
เขี่ยบุหรี่ท่ีวางอยตู่ รงหนา้ มีกนั บุหรี่สุมอยู่ ซองบุหรี่ ไฟแช็กวาง
กระจดั กระจายดวงตาที่มอตรงมาน้นั มีแววอา้ งวา้ งอยา่ งน่าใจหาย
ฉนั กดั ริมฝีปากดา้ นในย้าตรงส่วนรอยแผลเดิมได้ กดั ลงไปใหเ้ จบ็

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

378

....เจบ็ เพ่ือใหร้ ู้วา่ ฉนั จะตอ้ งจดจาเจา้ ความเจบ็ ปวดท่ีเคยไดร้ ับไว้
ใหด้ ีอยา่ ลืมเสีย !

ฉนั วางท่าเฉยเมยเป็ นปกติ เสมือนไมม่ ีอะไรเกิดข้ึนมอง
สบตาคู่น้นั อยา่ งตรง ๆ

"จะใหด้ ิฉนั จดชวเลขหรือวา่ ...."
"นุช...."
น้าเสียงน้นั ส่ันเลก็ นอ้ ย แต่อ่อนเบาแกมตดั พอ้ ต่อวา่
รวมท้งั ดวงตาซ่ึงคอ่ นขา้ งละหอ้ ย ฉนั ย้ารอยแผลเก่าก่อนท่ีจะถาม
ต่อไปวา่
"มีธุระอะไรหรือคะ ?"
"พ่ีคอยอยตู่ ้งั นาน"
ฉนั แสร้งเหลือบมองดูนาฬิกาอีกคร้ังหน่ึง
"พอไดเ้ วลาทางาน ดิฉนั กเ็ ขา้ มาทนั ที"
"นุชจะโกรธพกี่ โ็ กรธเถอะ อยา่ เกลียดพเี่ ลย พีท่ นไม่ได"้
ฉนั ยนื น่ิงตาตกจบั อยทู่ ่ีสมุดฉีกในออ้ มแขน
"พเี่ คยบอกนุชแลว้ ใชไ้ หมวา่ พมี่ ีอะไรสกั อยา่ งจะบอกนุช
....พ่ีพยายามจะบอกคร้ังแลว้ คร้ังเล่า เรื่อง....หนูอน้ น่ีแหละ"
"ดิฉนั ทราบแลว้ น่ีคะ ไมเ่ ห็นมีอะไร"
"มีซิ....มีมากทีเดียว"
เขาหวั เราะ ๆ น้าเสียงแหบแหง้ ขมข่ืน

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

379

"ท่ีพไี่ ม่กลา้ บอก ก็เห็นจะเป็ นเพราะความเห็นแก่ตวั ของ
พ่ี พี่กลวั วา่ ความสุขที่พีไ่ ดร้ ับจะสูญหายไปเสีย"

"กไ็ มม่ ีอะไรมากน่ีคะ" ฉนั แยง้ เสียงเยน็
"มีซิ มีมาก....โดยเฉพาะสาเหตุสาคญั คือ..พ่ีรักนุช"
ประโยคสุดทา้ ยน้าเสียงเขาหนกั แน่นจริงจงั ....น่าขนั
ประโยคน้ีเอง ฉนั รอคอยจะใหเ้ ขาบอกแก่ฉนั มานมนานนกั หนา
แต่บดั น้ี..ประโยชน์อะไรท่ีเขาจะมาบอกแก่ฉนั สายเสียแลว้ ...ไม่มี
วนั ที่ฉนั จะไปต้งั ตน้ ณ จุดเก่าไดอ้ ีก เอาคืนไปเถิดความรักชนิด
น้นั !
"หรือคะ ?"
ฉนั ถามเสียงใส ยมิ้ แกมเยาะสะใจท่ีเห็นใบหนา้ น้นั แดงก่า
ข้ึน มาทนั ที
"นุช !"
เสียงเขาหา้ วข้ึนเล็กนอ้ ย แต่แลว้ กอ็ อ่ นลง
"พไี่ มไ่ ดเ้ พง่ิ มารักนุชเด๋ียวน้ี แตพ่ ี่รักนุชมานาน....นาน
เทา่ ที่พพ่ี บนุช"
"หมดเรื่องหรือยงั คะ ดิฉนั มีงานตอ้ งทาอีกมาก !"
ร่างสูงน้นั ผดุ พรวดลุกข้ึน เขากา้ วยาว ๆ เพยี งสองกา้ วก็
มายนื ตระหง่านอยตู่ รงหนา้
"นุช!"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

380

"คอ่ ย ๆ ก็ไดค้ ะ่ ดิฉนั ยนื อยตู่ รงน้ี คุณมีธุระอะไรก็รีบ ๆ
สงั่ เสียดีกวา่ ดิฉนั มีงานอีกหลายอยา่ ง"

มือใหญ่แขง็ แรงกระชากแขนฉนั จนเซเขา้ ไปปะทะอก
กวา้ งความอบอุ่นวงิ่ ปราดเขา้ จบั หวั ใจ น่ีเองคือแหล่งท่ีฉนั โหยหา
ตลอดมาฉนั อยากจะซุกหนา้ ลงแทบไหล่น้นั ร้องไหเ้ สียใหส้ าสม
กบั ความขมขื่นท่ีพลุกพล่านอยภู่ ายในวงแขนอนั มน่ั คงโอบไว้
แน่น

"นุช....ที่รักนุช ไดย้ นิ ไหมพี่รักนุช !"
"ไม่ใช่....ตอ้ งไมใ่ ช่ฉนั ....หนูอน้ .....หนูอน้ ตา่ งหาก !" ฉนั
ออกแรงผลกั โดยแรง แต่ลมหายใจอุน่ ๆ กลบั ซุกลงท่ีซอกคอ
เสียงหา้ ว ๆพมึ พาอยใู่ กล้ ๆ หู
"นุชต่างหาก....พี่มีนุชคนเดียวตลอดมา"
ฉนั สะบดั เตม็ แรงอีกคร้ังหน่ึง จนเขาผงะ
"เด๋ียวนุช....ฟังพีก่ ่อน พมี่ ีอะไรจะเล่าใหฟ้ ัง"
"ขอบคุณค่ะ ขอบคุณสาหรับการกระทาเช่นน้ี ใหเ้ รายตุ ิ
กนั เพยี งแคน่ ้ีดีกวา่ "
ฉนั หนั กลบั ผลกั บานประตูออกมาโดยแรง ฉนั ตอ้ ง
ตดั สินใจเช่นน้นั ก่อนที่ฉนั จะใจอ่อนซุกตวั เขา้ าอิงแอบหาความ
อบอุ่นจากออ้ มอกน้นั
ฉันกลบั เข้าไปในห้องทางาน คุณชิดชไมกาลงั พมิ พ์ดดี

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

381

เสียงรัวเร็ว พอเห็นหนา้ ฉนั เธอกห็ ยดุ พิมพ์
"วนั น้ีตอนเยน็ เชิญคุณนุชไปท่ีบนดิฉนั หน่อยนะคะ"
"แต"่
"ไปเถอะคะ่ ดิฉนั จะใหด้ ูอะไรสกั อยา่ ง"
พอพดู จบเธอกก็ ม้ หนา้ ทางานต่อไปโดยเร็ว ฉนั หนั

กลบั ไปที่โตะ๊ ทางาน วางสมุดฉีกลงชา้ ๆ
"พี่รักนุช....รักนุชคนเดียว"
เสียงหา้ ว ๆ อ่อนหวาน แกมเศร้าสร้อยยงั กอ้ งติดหู
"พีม่ ีนุชคนเดียวตลอดมา"
ลืมเสียเถิด...ลืมเสีย.....เขาไม่ไดม้ ีเจา้ คนเดียวหรอก

ไมอ่ ยา่ งน้นั ลูกเมียของเขา เขาจะเอาไปไวท้ ่ีไหน....ฉนั เหลือบตาดู
เครื่องติดตอ่ ภายใน 'เขา' จะคิดยงั ไงบา้ งหนอ เพียงแต่จะกดสวติ ช์
สกั นิด....ออดกงั วานข้ึน !

ฉนั รีบเอ้ือมมือไปกดสวติ ช์โดยเร็ว

"คุณนุชครับ"....

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

382

39……………………………………………
เสียงหา้ วแจ่มใสของคุณอรชุน กลบั ทาใหฉ้ นั
ใจแหง้ ลงอยา่ งประหลาด

"คะ ?"
"ยายนอ้ งใหผ้ มเตือนคุณวา่ อยา่ ลืมอาทิตยน์ ้ี"
"คะ่ "
"ค่ะน่ะ หมายความวา่ จะไปหรือไม่ไปครับผม ?"
"ค่ะ เกา๊ ะแปลวา่ ไปซิคะ"
"จะใหผ้ มไปรับท่ีทา่ เรือกี่โมง"
"ไม่ตอ้ งคะ่ ดิฉนั ไปเอง"
ฉนั เหลืบมองไปทางคุณชิดชไม ร่างสูงระหงท่ีกาลงั กม้
หนา้ กม้ ตาพมิ พด์ ีดอยนู่ ้นั ก่อใหเ้ กิดความรู้สึกอยา่ งประหลาดผา่ น
แวบเขา้ มา
"ดิฉนั จะพาเพ่อื นไปอีกสกั คน จะไดไ้ หมคะ ?"
"ดว้ ยความเตม็ ใจอยา่ งยงิ่ "
"จะมีใครไปสักก่ีคนคะ ?"
"กค็ งไม่มีก่ีคนนกั หรอกครับ อาจจะมีเพ่ือน ๆ ของคุณกบั
ยายนอ้ งแลว้ กเ็ พื่อนผม"
"ชุมนุมกนั เพอื่ อะไรคะ่ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

383

"สาเหตุจากการเห่อคนละอยา่ งครับ แมน่ อ้ งสาวผมน่ะเขา
เห่อครัวสมยั ใหม่ท่ีเขาจดั การตกแตง่ ของเขาเอง ผมเห่อสระ
อาบน้าแบบแปลนวสั ดุก่อสร้างของเราเองเหมือนกนั ผลมนั เลยลง
ตวั ไดค้ ือ พวกผหู้ ญิงทาครัว พวกผชู้ ายเล่นน้าแลว้ กิน อาทิตยท์ ี่คุณ
ไมไ่ ดไ้ ปน่ะเขาทาสปาเกต็ ต้ี... "

"เป็นไงคะ ?"
"ไอเ้ พือ่ น ๆ ผมมนั บ่นกนั วา่ ผมควรทาบ่อปลามากกวา่
สระอาบน้า มนั จะไดห้ ยอ่ นสปาเกต็ ต้ีใหป้ ลาไดส้ ะดวกหน่อย"
น้าเสียงน้นั ทาใหฉ้ นั อดหวั เราะไม่ได้
"อาทิตยน์ ้ีเขาออ้ นวอนจะขอแกต้ วั พวกเราเลยนดั กนั วา่
จะแอบหาอะไรกินรองทอ้ งเสียก่อนที่จะถึงเวลาเล้ียง"
"ง้นั ดีล่ะ ดิฉนั จะบอกวรรณ เขา"
"โอย๊ ...อยา่ เล่นนาคุณนุช รายน้นั น่ะเจา้ หน้ีรายใหญข่ อง
ผมยงั ไง ๆ ผมตอ้ งเอาใจเจา้ หล่อนอยวู่ นั ยงั ค่า ถา้ รู้เขา้ ผมโดนทวง
ท้งั ตน้ ท้งั ดอกยบั เยนิ แน่ อยา่ ลืมนะครับ วนั อาทิตย.์ ... "
"ค่ะ"
"ออ้ ....บางทีผมอาจจะชวนนายทกั เขาดว้ ย"
เสียงอีกฝ่ ายหน่ึงเงียบไปชว่ั ครู่
"เด๋ียวผมจะชวนนายตุ่มของเราดว้ ยอีกคน"
"อยา่ ลืมชวนหนูอน้ ดว้ ยนะคะ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

384

"อะไร คุณนุชวา่ อะไร ?"
"ดิฉนั วา่ ถา้ จะชวนคุณ....รังสีกค็ วรชวนอทิติดว้ ยคะ่ "
อีกคร้ังหน่ึงเขาเงียบไปก่อนที่จะถามวา่
"คุณพบเธอแลว้ หรือ ?"
"ค่ะ พบกนั แลว้ เห็นบอกวา่ เพิ่งลงมาเมื่อไม่ก่ีวนั น่ีเอง"
ฉนั ตอบอยา่ งระมตั ระวงั ให้น้าเสียงฟังดูแจม่ ใส
"เม่ือวานยงั ไปคุยกนั ท่ีบา้ นกลบั เสียเยน็ "
"ออ้ .... เสียงคุณอรชุนก่ึงอึดอดั ก่ึงโล่งใจระคนกนั "
"คุณทราบแลว้ ซิวา่ อีกหน่อยพวกเรากจ็ ะไดห้ ลาน"
ฉนั รู้สึกปลาบข้ึนมาทนั ที แต่เสียงอีกตา้ นหน่ึงหวั เราะ
เบาๆ
"ตอนนายตุม่ เขาแต่งงานที่เชียงใหม่ ผมกบั นายทกั ไปเป็น
เพอ่ื นเจา้ บ่าว ยงั จองไวข้ อเป็ นลุง นายตุ่มมนั จะยอมหรือ
เปล่ากไ็ มร่ ู้ คุณล่ะอยากจะเป็ นป้ า เป็นนา้ เป็นอา?"
ฉนั ?...ฉนั น่ะรึที่จะตอ้ งเขา้ ไปเก่ียวขอ้ งดว้ ย....
"ตาแหน่งป้ าน่ะ นายตุม่ เขาคงไม่ยอมหรอก จะใหเ้ ป็นนา้
คุณก็คงไม่ยอม คุณเห็นจะตอ้ งเป็นอาเสียละมากกวา่ "
"ง้นั หรือคะ ?" ฉนั ยอ้ นถามอยา่ งใจลอย
"ตกลงอาทิตยน์ ้ีนะครับ สวสั ดี"
"ค่ะ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

385

ฉนั กดสวติ ชเ์ คร่ืองติดตอ่ ภายใน....
"พรี่ ักนุช"
....เจา้ ช่อมะกอก เจา้ ดอกมะไฟ
เขาไม่รักเจา้ จริง เขาจึงทิ้งเจา้ ไป
ตลอดวนั น้นั ท้งั วนั ฉนั ทางานดว้ ยความรู้สึกไม่เป็ นปกติ
สุขนกั หลายคร้ังท่ีฉนั รู้สึเหมือนกบั วา่ ตวั เองกาลงั ต้งั ใจคอยสิ่ง
หน่ึงส่ิงใดอยแู่ ตพ่ อตวั ฉนั ก็พยายามปัดความคิดอนั น้นั ออกไป
โดยเร็ว วนั น้นั คุณชิดชไมกลายเป็นคนช่างพดู ไปไดอ้ ยา่ งน่าพศิ วง
ตลอดเวลาเธอเป็ นฝ่ ายชวนฉนั คุยท้งั ๆ ที่ฉนั ฟังมง่ั ไมฟ่ ังมงั่ แตก่ ็
ยงั รู้สึกเพลินท่ีอยา่ งนอ้ ยที่สุดกม็ ีเสียใครแจว้ ๆ อยตู่ ลอดเวลา
ก่อนเลินงานตอนเยน็ เสียง หา้ ว ๆ ท่ีเคยเจนใจฉนั ดี ดงั มาจาก
เคร่ืองติดต่อภายใน
"นุช เลิกงานแลว้ เด๋ียวพี่จะไปส่ง"
ความรู้สึทุกอยา่ งพุง่ ประดงั กนั ข้ึนมา จนฉนั พดู ไมอ่ อก
"คอยพดี่ ว้ ยนะจะ๊ นุช"
น้าเสียงน้นั อ่อนโยนเกือบจะเป็นปลอบประโลมอยา่ งเคย
คร้ันแลว้ เขากป็ ิ ดสวติ ชก์ ่อนที่ฉนั จะทนั ตอบวา่ กระไร ฉนั คง
เพง่ มองสวติ ชเครื่องติดต่อภายในน่ิงราวกบั ไมเ่ คยเห็น ความรู้สึก
ก่ึงหน่ึงร้าวรานไม่อยากพบไมอ่ ยากเห็น แตอ่ ีกก่ึงหน่ึงล่ะ ?
"คุณนุชจะกลบั บา้ นเลยหรือคะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

386

เสียงแหลม ๆ ของคุณชิดชไม ช่วยใหฉ้ นั คอ่ ยรู้สึกตวั ข้ึน
"ไม่หรอกค่ะ ก็เรานดั กนั ไวแ้ ลว้ "
"อา้ ว....แลว้ คุณรังสี...."
"เด๋ียวดิฉนั บอกเองคะ่ "
จวบจนกระทง่ั เลิกงาน ทนั ทีท่ีเสียงออดดงั ข้ึน ฉนั เป็น
ฝ่ ายเก็บของก่อนอยา่ งรวดเร็ว พลางร้องเร่งคุณชิดชไมก่อนท่ีฉนั
จะทนั เปล่ียนใจทาตามความรู้สึกจากส่วนลึกภายในท่ีดูเหมือนจะ
กระซิบบอกตวั เองวา่ "นุช....คอยเขาเด๋ีย....เ.ผอื เขาจะมีเร่ืองพดู
ดว้ ย....
"เร็วเขา้ คะ่ คุณชิดชไม"
ฉนั พดู เสียงดงั ใหก้ ลบเสียงจากหวั ใจตวั เอง
"คุณนุชไปเรียนคุณรังสีก่อนเถอะคะ่ ด๋ียวดิฉนั เก็บ
เคร่ืองพิมพเ์ สร็จจะตามออกไป"
ฉนั ควา้ กระเป๋ าถือเดินออกจากหอ้ ง วางทา่ ใหด้ ูเหมือนวา่
ไม่มีอะไรผดิ ปกติ แตแ่ ทจ้ ริงฉนั รู้ตวั ดีวา่ ความผดิ ปกติของฉนั อยู่
ที่ใจ! ขณะท่ีฉนั เคาะประตูกา้ วเขา้ ไปภายใน 'เขา' เพงิ่ เงยหนา้ ข้ึน
จากโตะ๊ เขียนแบบสีหนา้ น้นั ดูเหน็ดเหนื่อยอ่อนเพลียทอ้ แท้ แต่พอ
เห็นฉนั ดวงตาแหง้ แลง้ คู่น้นั ก็ค่อยมีแววกระตือรือร้นข้ึน
"เด๋ียวนะจะ๊ นุช คอยพีอ่ ีกเดี๋ยวเดียว"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

387

สีหนา้ และท่าทางของเขา ทาใหค้ วามเจบ็ ปวดภายในคอ่ ย
บรรเทาลงอยา่ งประหลาด ถา้ เป็นเช่นคร้ังก่อนน้นั ฉนั คงจะไปยนื
ขา้ งๆถามเขาอยา่ งเคยวา่

"ทาอะไรคะพี่ตุ่ม เหน่ือยไหม ?"
บดั น้ีคนที่จะถามเขาดงั น้นั ไมใ่ ช่ฉนั เสียแลว้
"นุชวา่ ผา้ ม่านสีเขียวน่ี จะข้ึนกบั โคมไฟสีอะไรจะ๊ ?"
ใบหนา้ ที่กม้ ต่าผมปรกระอยแู่ ทบหนา้ ผาก เหนือริมฝีปาก
มีรอยหนวดโกนไวเ้ ป็ นไรเขียวจาง ๆ ทุกส่ิงทุกอยา่ งประกอบข้ึน
เป็น 'เขา' เจนตาเจนใจฉนั ตลอดมา
"ไมท่ ราบคะ่ !"
เขาเงยหนา้ ข้ึนทนั ทีทนั ควนั ดวงตาคู่น้นั สลดลง แต่ฉนั
แลสบ อยา่ งเคร่งขรึม
"ดิฉนั จะเขา้ มาเรียนวา่ ดิฉนั จะไปธุระไมจ่ าเป็นตอ้ งไป
ส่งดิฉนั หรอกคะ่ "
เขาน่ิงเงียบไปชว่ั ครู่ ตาตกจบั อยทู่ ี่ดินสอเขียนแบบในมือ
อยา่ ง แน่วแน่
"นุชไม่ใหโ้ อกาสพพี่ ดู หรืออธิบายอะไรเลย"
"ดิฉนั ไม่ตอ้ งการฟังคาอธิบายอะไรอีก"
เขาถอนใจยาว

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

388

"สกั วนั หน่ึงจะรู้วา่ มนุษยเ์ ราไม่จาเป็นตอ้ งรักคนที่เรา
แต่งงานดว้ ยเสมอไป"

"แต่จะไปรักคนที่เขาไมไ่ ดแ้ ต่งงานดว้ ย ก็เห็นจะไมไ่ ด้
หรอกค่ะ"

ฉนั หนั กลบั กา้ วออกมาจากห้องโดยเร็วท่ีสุด ทางเดินน้นั
คุณชิดชไมยนื คอยอยู่ ฉนั กา้ วตรงเขา้ ไปหาราวกบั จะยดึ เธอไวเ้ ป็น
หลกั เพ่ือความแน่วแน่แห่งจิตใจของตวั เอง ดวงตาฉนั ค่อนขา้ ง
พร่าเลก็ นอ้ ยในณะที่เธอเอ้ือมมือมาแตะตน้ แขนฉนั น้าเสียงของ
คุณชิดชไมอ่อนโยนน่าฟัง

"เราไปกนั เถอะคะ่ "
เราไปกนั เถอะ.....ไปเสีย.....ไปใหห้ ่างเขา ไปที่ไหนกไ็ ด้
ที่ฉนั จะไม่ตอ้ งเห็นเขาอีกตอ่ ไป ตลอดเวลาฉนั ตามคุณชิดชไมไป
อยา่ งคนใจลอยสุดแต่เธอจะพาข้ึนรถคนั น้นั ลงคนั น้ี ต่อคนั โนน้
มือเรียวเล็กแต่ดูแขง็ แกร่งดูเหมือนจะเป็นหลกั อนั มนั่ คงท่ียดึ ฉนั
ไวอ้ ยา่ งแน่นหนาเสียงแหลม ๆ น้นั คอยบญั ชาอยตู่ ลอดเวลา
"นงั่ ไดแ้ ลว้ คะ่ คุณนุช....จวนจะลงแลว้ ค่ะ"
ฉนั มารู้สึตวั เตม็ ที่ เม่ือไดย้ นิ เสียงคุณชิดชไมบอกอยใู่ กล้
ๆ วา่
"ถึงแลว้ คะ่ "
บ้านทอ่ี ยู่ตรงหน้าฉัน เป็ นตัวตึกแบบโบราณ อาณาเขต

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

389

ค่อนขา้ งกวา้ งแต่รกรุงรัง ประตบู า้ นซ่ึงเป็นเหลก็ สนิมจบั เขรอะ
ทางเดินซ่ึงเป็นถนนโรยกรวดเป็นหลุมเป็ นบอ่ สองขา้ งทางมี
ตน้ ไมข้ ้ึนรก ระเบียงหนา้ ตึกมีราวผา้ ตากเรียงกนั ป็นแถว
คุณชิดชไมหยดุ มองสีหนา้ ค่อนขา้ งขมช่ืน

"น่ีละค่ะ สภาพบา้ นของดิฉนั "
ฉนั กะพริบตาถี่ ๆ ไมข่ า้ ใจวา่ คุณชิดชไมพาฉนั มาพบ
สภาพแบบน้ีของเธอทาไม
"ไปขา้ งในเถอะคะ่ จะไดด้ ูอะไรดีๆ กวา่ น้ี"
ถนนโรยกรวดน้นั วกออ้ มไปเบ้ืองหลงั ตึก ซ่ึงเป็นระเบียง
กวา้ งมีทอ้ งเรียงรายกนั เป็นแถวมีลกั ษณะคลา้ ยหอ้ งแถว หนา้
ระเบียงมีโตะ๊ ที่ต่อข้ึนอยา่ งง่าย ๆ หยาบ ๆ เห็นไดช้ ดั วา่ เป็ นท่ีรวม
สาหรับรีดผา้ เพราะมีผา้ รองรีด ชมอ่าง ขนั น้า กระจดั กระจาย
รวมท้งั ชามชา้ วแหง้ กรังมดข้ึนอีก 2-3 ใบ มุมระเบียงมีกรง
นกขนุ ทองเก่าทรุดโทรมไม่มีนกอยภู่ ายในนอกจากเศษผา้ เปลือก
กลว้ ยยดั ไวร้ ุงรัง มองดูคลา้ ยถงั ขยะ หอ้ งบางหอ้ งมีเด็กวงิ่ กรูเกรียว
รอยเทา้ ยา่ เป็ นเทือก มีเสียงเอะอะดุวา่ ดงั แหว ๆ แต่ดูเหมือนไม่มี
ใครสนใจ
"เป็นไงคะ น่ีแหละคะ่ ที่เราเรียกวา่ แถวเตง๊ เป็นท่ีอยู่
สาหรับผหู้ ญิง ในบา้ นน้ี"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

390

ฉนั ไดแ้ ต่น่ิงอ้นั พดู ไมอ่ อก สภาพของคุณชิดชไมจะดู
เลวร้ายยง่ิ กวา่ ท่ีฉนั คิด

"ข้ึนไปเถอะค่ะ หอ้ งของดิฉนั กบั แมอ่ ยมู่ ุมสุดน่ี"
หา้ มเสียก่อน ฉนั ทาท่าจะถอดรองเทา้ ขณะท่ีกา้ วข้ึนไป
บนระเบียงแตเ่ ธอ
"ไม่ตอ้ งถอดหรอกค่ะ ขืนวางไวต้ รงน้ีไอพ้ วกทะโมนน้นั
จะไดล้ กั เอาไปซ่อนหมด ดีไมด่ ีแกลง้ ดึงใหข้ าดเสียดว้ ย"
น้าเสียงของคุณชิดชไมค่อนขา้ งเห้ียมเกรียมขณะท่ีพดู ถึง
เดก็ ๆซ่ึงวง่ิ ไล่กนั โครมครา รายหน่ึงปี นลูดกรงข้ึนไปโหนเสาอยา่ ง
น่ากลวั ตก
"อีตาคนน้นั เด๋ียวตกลงมาหรอกคะ่ "
"โอย๊ ช่างมนั เถอะคะ่ คุณนุช ตายกนั เสียมงั่ กด็ ีจะไดส้ บาย
หูข้ึนมาบา้ ง"
เสียงของคุณชิดชไมไม่ค่อยนกั ทาใหเ้ กิดเสียงแหวข้ึนมา
จากหอ้ งหน่ึงทนั ที
"เอา้ ! เงียบ ๆ กนั หน่อยโวย้ ผดู้ ีเก่าเหงาผดู้ ี ท่านกลบั มา
แลว้ "
ฉนั ใจหายวาบทาหนา้ เสีย แต่คุณชิดชไมทาหนา้ ตาเฉย พา
กนั เดินเลยผา่ นไปยงั มุระเบียงซ่ึงหนา้ หอ้ งดูเหมือนจะค่อนขา้ ง
สะดวกกวา่ ตอนอื่น ๆ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

391

"คุณแม่อยไู่ หมคะ ?"
"ตอ้ งดูก่อนคะ่ ไมท่ ราบเหมือนกนั วา่ อยหู่ รือเปล่า แต่
สงสยั วา่ จะไปเล่นไพเ่ สียละมงั !"
ปรากฏวา่ ประตหู อ้ งปิ ดใส่กญุ แจ คุณชิดชไมเปิ ดกระเป๋ า
ถือควานหาลูกกญุ แจพลางบอกฉนั วา่
"คงจะไปเล่นไพแ่ ลว้ "
เธอไขคุณแจหอ้ งพลางผลกั ประตอู อกกวา้ ง
"เชิญคะ่ "
ภายในเป็นห้องคอ่ นขา้ งกวา้ ง พ้นื หอ้ งปดู ว้ ยเสื่อน้ามนั สี
น้าตาลอ่อนเตม็ ดา้ นในถูกแบง่ เป็นส่วนสดั ดว้ ยตเู้ ส้ือผา้ ทึบใบ
ใหญแ่ บบโบราณดา้ นนอกเท่าที่เห็น ชิดริมหนา้ ต่างต้งั จกั รเยบ็ ผา้
ซ่ึงมีผา้ คลุมไวเ้ รียบร้อยและดูเหมือนจะใชเ้ ป็นโตะ๊ ดว้ ยในตวั
เพราะมีแจกนั แกว้ ใบเต้ียป้ อมปักดอกุหลาบมอญดอกเกร็น ๆ ไว้
เพยี งดอกเดียว ชิดริมฝาตีเป็ นช้นั ไมส้ ูงมีหนงั สือและขา้ วของ
สารพดั ส่วนดา้ นตรงขา้ มเป็ น ตงั่ ตวั ใหญ่ แมล้ วดลายไมส้ ลกั จะยงั
งดงาม แต่กค็ ่อนขา้ งถลอกปอกเปิ กบนตงั่ มีถาดถว้ ยแกว้ ขวดน้า
ป้ันน้าชา รวมท้งั ดว้ ยชามนอ้ ยวางไวเ้ ตม็ ติดกบั ตง่ั มีราวไมก้ ลม ๆ
ตอกติดกบั ลูกต้งั ริมฝา ทาเป็ นท่ีวางรองเทา้ มีรองเทา้ สีต่าง ๆ ของ
คุณชิดชไมวางเรียงกนั อยา่ งมีระเบียบ
"เชิญซิคะคุณนุช นง่ั เกา้ อ้ีหนา้ จกั รนนั่ แหละคะ่ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

392

ฉนั ถอดรองเทา้ งวางแอบไวข้ า้ งประตู คุณชิดชไมวาง
กระเป๋ าถือไวบ้ นหลงั จกั ร พลางเดินไปคุกเข่าที่หนา้ ตงั ลากกระติก
น้าแช็งใบเล็กมาเปิ ด

"หมด....ไม่มีสักกอ้ น"
"ช่างเถอะคะ่ ไม่เป็นไร"
"ทานน้าชาแลว้ กนั ค่ะ ชุ่มคอดี"
อาการกุลีกจุ อน้นั ทาใหฉ้ นั ตอ้ งรับดว้ ยชาใบเลก็ ๆ มาจิบ
แลว้ วางไวบ้ นหลงั จกั รขา้ งตวั คุณชิชไมเลื่อนของบนตง่ั ไปแอบ ๆ
รวมกนั ไวข้ า้ งหน่ึง แลว้ ตวั เองจึงทรุดลงนงั่ ไขวข้ ามองฉนั พลาง
ยมิ้ ๆ
"เป็นไงคะ บา้ นดิฉนั ?"
ยงั ไม่ทนั ท่ีฉนั จะตอบ เธอกก็ ระดิกนิ้วช้ีข้ึนไปขา้ งบน
"นน่ั ท่ีประทบั .... "
พอฉนั ทาหนา้ ฉงน เธอก็หวั เราะเบา ๆ น้าเสียงแปร่ง
เลก็ นอ้ ย
"ดิฉนั หมายถึงคุณพอ่ ดิฉนั คะ่ ช้นั บนเป็นที่หวงหา้ ม
สาหรับทา่ นโดยฉพาะ ผทู้ ่ีจะข้ึนไปไดก้ ต็ ่อเมื่อถึงเวรปรนนิบตั ิ
เท่าน้นั ! ดิฉนั ถึงไดเ้ รียกแถวน้ีววา่ แถวเตง็ ! ที่อยขู่ องนางสนม
กรมในไงคะ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

393

คุณชิดชไม หมุนถว้ ยน้าชาลายจีนแบบโบราณในมือ
พลางเพง่ มองอยา่ งแน่วแน่

"ดิฉนั พาคุณนุชมาท่ีนี่เพราะอยากใหเ้ ห็นวา่ มนุษยน์ ้นั มี
ตา่ ง ๆกนั ถา้ จะเปรียบเทียบระหวา่ งบา้ นคุณนุชกบั บา้ นดิฉนั บางที
คุณนุชอาจจะรู้สึกวา่ สิ่ที่คุณนุชมีอยแู่ ลว้ เป็นความสุขอยา่ งพอเพยี ง
โดยไม่ตอ้ งอาศยั อุปกรณ์จากภายนอกเขา้ มายงุ่ เก่ียวดว้ ย"

ฉนั จอ้ งมองเธออยา่ งแน่วแน่ ความรู้สึกมึนงงในสมอง
คอ่ ยรวมตวั กนั เขา้ มาทีละนอ้ ย

"ดิฉนั เคยบอกคุณนุชแลว้ วา่ ทาไมดิฉนั หวงตาแหน่งของ
ดิฉนั นกั หนา เพราะตาแหน่งงานของดิฉนั เป็นสิ่งเดียวจริง ๆ ที่จะ
เชิดหนา้ ชูตา เป็ นความหวงั และเป็นทางทามาหากินทางเดียวที่
ดิฉนั มีอยู่ !"

น้าเสียงของคุณชิดชไมค่อนขา้ งต่า แต่ราบเรียบถอ้ ยคาทุก
ประการไหลพรูออกมาราวกบั กระแสน้า ท่ีเจา้ ตวั เองกไ็ มส่ ามารถ
ยบั ย้งั ไวไ้ ด้

"ดิฉนั ไดร้ ับการศึกษาเพียแค่ช้นั เตรียมอุดม วนั ที่เพ่ือน ๆ
ไปสอบเขา้ มหาวทิ ยาลยั ดิฉนั ร้องไหเ้ สียใจแทบขาด เพราะตวั เอง
ไม่มีโอกาสอยา่ งน้นั ท่ีนี่....ทุกคน....เขาวา่ กนั วา่ ดิฉนั เรียนมาก
พอที่จะพ่งึ ตวั เองไดแ้ ลว้ ในบา้ นยงั มีนอ้ งเล็ก ๆ อีกหลายคน ทุก
คนตอ้ งการโอกาสท้งั น้นั ความรู้ท่ีมีอยู่ ถา้ จะไปทางานกไ็ ดเ้ ดือน

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

394

ละหกเจด็ ร้อยพอกินถมไป ! ดิฉนั ร้องไหจ้ นแม่ราคาญเลยออก
ปากใหเ้ งินไปเรียนลดั ดา้ น เลขานุการ โดยหารายไดจ้ ากวงไพ่ กวา่
จะจบก็เล่นเอาทุลกั ทุเล จากน้นั ดิฉนั ก็เขา้ งานออกงาน เปลี่ยนงาน
ใหมเ่ ร่ือยไป หาใหม้ นั ดีข้ึนไปเรื่อย เพือ่ ลบลา้ งคาพดู ที่ซุบซิบกนั
วา่ หนา้ อยา่ งดิฉนั จะมีปัญญาหาอะไรไดด้ ีกวา่ เป็นคนขายของหนา้
ร้านไปวนั ๆ จนกระทงั่ ไดง้ านนี่....ดิฉนั ยดึ หมายไวว้ า่ จะทาใหย้ ดื
กพ็ อดีคุณนุชเขา้ มา....คุณมีทุกอยา่ งที่ดิฉนั เคยยากมีร่วมท้คั วาม
แจ่มใสในชีวติ ท่ีดิฉนั ไม่เคยไดพ้ บ ดิฉนั คงไม่คอ่ ยชอบคุณนุชนกั
หรอก ในตอนน้นั ...."

คุณชิดชไมเงยหนา้ ข้ึนมองพลางยมิ้ นิด ๆ
"แตถ่ ึงยงั ง้นั ดิฉนั ก็ชอบดูคุณ ดูความแจม่ ใส ดูความสด
ช่ืน ทีตวั เองเคยปรารถนาที่จะมีแต่ไมเ่ คยไดร้ ับ ยง่ิ นานวนั ....ดิฉนั
ก็ยงิ่ รู้สึกวา่ ตวั เองชอบดูคุณมากข้ึนทุกที วนั ไหนสีหนา้ คุณไม่มี
ความสุข ดิฉนั ก็อดสงสยั เป็นทุกขแ์ ทนไม่ได้ คุณจะมีเร่ืองอะไร....
ดิฉนั อาจจะเหมือน คนท่ีชอบดูนกร้องเพลงมงั คะ พอนกหงอยไป
ก็ชกั ใจไมส่ บาย....ตอนน้ีแหละคะ่ ที่ดิฉนั อยากจะทาอะไรใหค้ ุณ
หลายอยา่ ง เพ่อื ใหน้ กร้องเพลงใหไ้ ด้ กไ็ ม่ใช่เพ่ือความดีอะไร
หรอก แต่เพ่ือตวั เองต่างหาก"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

395

ฉนั เพง่ิ เขา้ ใจ คุณชิดชไมอยา่ งถ่องแทว้ นั น้ีเอง ผหู้ ญิงร่าง
ระหง ตาคม ท่ีไมเ่ คยยอมแพต้ ่อชีวิต ไมย่ อมแมแ้ ต่จะรับวา่ ส่ิงที่
เธอทาลงไปน้นั เพื่อผอู้ ่ืน

"วนั น้ีดิฉนั ถึงไดพ้ าคุณมาที่น้ี พามาใหเ้ ห็นวา่ ชีวติ
น้นั เป็นของอยากลาบาก ความเจบ็ ปวดในชีวติ ของเราท่ีเรา
คิดมากเกินกวา่ ที่จะทนไดน้ ้นั บางทีอาจจะมีคนท่ีเจบ็ ปวด
มากกวา่ เรา ในบา้ นน้ีมีคนป่ วยทางจิตใจต่าง ๆ กนั ทุกคน
คนที่ตะโกนด่าฉนั ตอนท่ีมาถึงใหม่ ๆ กเ็ ป็นคนหน่ึงใน
จานวนแม่เล้ียงของดิฉนั เดก็ ๆ ท่ีวงิ่ อยนู่ ้นั คือนอ้ งๆ ของ
ดิฉนั ถา้ เราไปนง่ั บนพระจนั ทร์แลว้ ยอ้ นกลบั
มาดูโลกเราเองได้ เรากจ็ ะ้ เห็นวา่ โลกเราน้ีแทจ้ ริงกเ็ ลก็ นิด
เดียว คนในโลกไม่ใหญ่เกินไปกวา่ ผงธุลี ฉะน้นั ถา้ จะมี
อะไรเกิดข้ึนกบั ผงธุลีเหล่าน้นั มนั กไ็ ม่มากมายอะไร
นกั หนา คนท่ีแขง็ แรงที่สุดเท่าน้นั จึงจะอยใู่ นโลกน้ีไดค้ ุณ
นุชมีหลายอยา่ งในชีวติ ที่ใคร ๆ เขายงั ไม่มีเท่า แลว้ ทาไม
จะตอ้ งไปอาทรต่อเฟื องจกั รเฟื องเดียวที่สูญเสียไป!"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

396

40…………………………………………
เยน็ น้นั คุณชิดชไม มาส่งฉนั ข้ึนรถแทก็ ซ่ีที่
หนา้ บา้ น ก่อนที่รถจะเคล่ือนออกจากท่ีเธอกม้ ลง
มองฉนั พลางยมิ้ นิด ๆ

"ลืมเสียเถอะคะ่ ลืมอะไร ๆ เสียใหห้ มด มนุษยเ์ ราน้นั
ความจริงถา้ จะเร่ิมตน้ ชีวติ ใหม่กนั แลว้ เราเร่ิมตน้ ไดท้ ุกชว่ั โมง ทุก
นาที ไมจ่ าเป็นตอ้ งคอยโน่น คอยนี่ เวน้ แต่วา่ ...เราจะเริ่มหรือไม่
เทา่ น้นั !"

ขณะท่ีรถเล้ียวกลบั น้นั ฉนั เหลียวไปมองเธอจากกระจก
ดา้ นหลงั ร่างสูงระหงกาลงั หนั กลบั เดินเขา้ บา้ นไปชา้ ๆ ศีรษะได้
รูปสวยกม้ ต่าลงราวกบั เหน่ือยต่อชีวติ ..คุณชิดชไมคือแบบฉบบั
ของผหู้ ญิงที่ต่อสู้ทุกอยา่ งเพื่อตวั ของตวั เอง ไมม่ ีคนปลอบใจ ไม่มี
คนค้าจุน...ชว่ั ชณะหน่ึงน้นั ฉนั ระลึกถึงอรวรรณที่เคยประชด
ประชนั พ่ชี ายวา่

"ชิดอะไรกช็ ่าง อยา่ ใหช้ ิดอรชุนก็แลว้ กนั !"
หลายคน ไดม้ องขา้ มคุณสมบตั ิส่วนหน่ึงของคุณชิดชไม
ไปอยา่ งน่าเสียดาย คุณสมบตั ิขอ้ น้ีคือ ความอ่อนโยนในจิตใจ ซ่ึง
ดูเหมือนเจา้ ตวั เองกป็ กปิ ดไวอ้ ยา่ งมิดชิด คุณชิดชไมเป็น
แบบอยา่ งของผหู้ ญิงที่จะยนื หยดั ตอ่ สู้ทุกอยา่ งเคียงขา้ งกบั คนท่ี

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

397

เธอรัก...เป็ นคร้ังแรกท่ีฉนั สงสยั วา่ คุณชิดชไมเอาหวั ใจของเธอไป
ไวท้ ่ีไหนหนอ ?

"คุณนุขยงั มีอะไรหลายอยา่ งในชีวติ ท่ีใคร ๆ เขายงั ไม่มี
เทา่ แลว้ ทาไมจะตอ้ งไปอาทรต่อเองจกั รเฟื องเดียวที่สูญเสียไป !"

เสียงปลอบออ่ น ๆ ของคุณชิดชไม ยงั ติดอยรู่ ิมหู ฉนั
อยากจะรู้นกั วา่ คุณชิดชไมรู้อะไรในส่วนตวั ฉนั สกั แคไ่ หน ?...
ความเจบ็ ปวดในชีวติ ของผอู้ ื่นท่ีฉนั ไดเ้ ห็นมาหยก ๆ ทาใหค้ วาม
ร้าวระบมในหวั ใจของฉนั ค่อยคลายลง...จริงซิ ฉนั ยงั มีอะไรหลาย
อยา่ งในชีวติ ที่คนอ่ืนไม่มี แลว้ ทาไมฉนั จะตอ้ งไปอาวรณ์กบั
ส่วนประกอบในชีวติ ท่ีสูญเสียไปน้นั ...ส่วนประกอบของชีวติ ...
แน่รึ ' เขา' เคยเป็ นส่วนสาคญั ในชีวติ ของฉันต่างหากเป็ นเฟื อง
จักรเฟื องเดยี วกจ็ ริงแต่กย็ งิ่ ใหญ่...ยง่ิ ใหญ่จนทาให้ชีวติ ของฉัน
สะดุดลงได้ ถ้าหาก...ไม่มีเขา!

ฉนั เอนศีรษะลงพิงพนกั รู้สึปวดขมบั ตุบ ๆ เมฆฝนที่เร่ิม
ต้งั เคา้ มาทาใหอ้ ากาศภายนอกลดลงอยา่ งรวดเร็ว เสียงคนขบั
แทก็ ซ่ีบ่นเบา ๆ

"เชา้ ตก เยน็ ตก ทายงั กบั ฝนราชการ"
ประโยคน้นั ทาใหฉ้ นั อดคิดถึงคุณยา่ ไม่ได้ สมยั ที่ฉนั เป็น
เดก็ หากฝนตกเชา้ ตกเยน็ คุณยา่ เป็นตอ้ งบ่นวา่
"เชา้ มา เยน็ มา สีกาไม่ตอ้ งร้อนใจ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

398

บดั น้ีฉนั ไม่มีคุณยา่ อีกแลว้ ไมม่ ีท่ีพกั พิงใหค้ วามอบอุ่น
ไม่มีคนเช็ดน้าตาให.้ ..สายฝนเร่ิมโปรยปรายลงมา ละอองฝนปลิว
กระทบหนา้ แขนจนรู้สึกเยน็ ช้ืน

"คุณ...ปิ ดกระจกเสียซี เด๋ียวฝนสาด"
เสียงหา้ ว ๆเตือนอยา่ งฉุน ๆ ฉนั จึงเอ้ือมมือไปหมุน
กระจกดา้ นตรงขา้ มข้ึน แลว้ ถอยกลบั มาเอนตวั พงิ พนกั ท่ีเดิม
"แลว้ ดา้ นคุณล่ะ เด๋ียวก็ไม่สบายหรอก หมู่น้ีหวดั ยงิ่
ระบาดอย.ู่ .."
น้าเสียงน้นั ถึงแมจ้ ะหว้ น ๆ กย็ งั มีแววหวงั ดีแฝงอยู่
"ไมเ่ ป็นไรหรอกจะ้ ฉนั ชอบเยน็ ๆ"
เขามองฉนั ทางกระจกหลงั นิดหน่ึง
"สมยั น้ีไอเ้ รื่องทุกขร์ ้อนมนั มากเหลือเกิน ร้อนกาย ร้อน
ใจจนแทบจะหาที่เยน็ ๆ ใจไม่ได"้
ฉนั คงนิ่งฟังเขาเงียบ ๆ ชะรอยวา่ เขาคงจะเดาเรื่องของฉนั
จากคาพดู ของคุณชิดชไมนน่ั เอง
"ไอผ้ มมนั ร้อนดอกเบ้ีย เพราะดนั ไปผอ่ นส่งรถคนั น้ีเขา้
กวา่ จะหมาส่งเขาไดเ้ ดือนละสองพนั ก็แทบรากเลือด แถมลูกอีก
หา้ เมียหน่ึง พอ่ ตา แมย่ าย สองพอ่ แมต่ วั ไม่ยกั กะไดเ้ ล้ียง"
เสียงพดู แจ๋ว ๆ น้นั อยา่ งนอ้ ยก็ทาใหฉ้ นั ลืมเร่ืองของ
ตวั เองลงไดช้ วั่ คราว

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

399

"ทาไมล่ะ ?"
"นนั่ ซิ ผมก็เคยถามตวั เองยงั ง้นั เหมือนกนั พอผมแก่มาก
แลว้ เลยหนั เขา้ วดั บวชบิณฑบาตเล้ียงตวั สบายไป แม่เป็นมคั ทายก
กินในวดั อีกไม่เดือดร้อนถึงลูก คนที่ทาความเดือดร้อนให้ผม
กลายเป็น พอ่ ตา แมย่ าย ไปฉิบ พอ่ ตานกั เลงการพนนั ...มนุษย.์ ..
มนั กเ็ ป็นอยา่ งน้ีแหละมีแต่เรื่องยงุ่ ๆ"
เขาถอนใจยาวกระแทกเกียร์อยา่ งคนข้ีโมโห
"อยา่ งเพอื่ นคุณวา่ นนั่ แหละ มนุษยเ์ ราเริ่มตน้ ใหมก่ นั ได้
ทุกชวั่ โมง ทุกนาที วนั แตจ่ ะไม่ยอมเร่ิมตน้ เหมือนอยา่ งพอ่ ตาแม่
ยายผมนนั่ ปะไรไม่ยอมเลิกเหลเ้ ลิการพนนั จนวอดวายจะหมดตวั
อยแู่ ลว้ หนกั ๆ เขา้ กม็ าแหมะเอาท่ีเมียผม หาเท่าไหร่ก็ไม่ค่อยจะ
พอ"
ฉนั ปล่อยใหเ้ สียงเหล่าน้นั ผา่ นไปโดยไม่ไดส้ นใจฟัง
นอกจากเออ ๆ คะ ๆ ไปตามเรื่อง ความเยน็ จากละอองฝนท่ีเปี ยก
ใบหนา้ ทาใหค้ วามร้อนรุ่มในใจบรรเทาลง เสียงสายฝนที่
กระหน่าหนกั ฟังคลา้ ยเสียงห้าว ๆ ที่ย้าวา่
"พีร่ ักนุช...พี่รักนุช..."
สายเสียแลว้ สาหรับคาน้ี...ไมม่ ีประโยชน์อะไรอีกแลว้ ที่
เขาจะมาบอกฉนั และไมม่ ีคาอธิบายใด ๆ อีก..ลืเมขาเสีย ต้งั ตน้
ใหม่ ต้งั แต่ นาทีน้ี....วนิ าที่น้ี...

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี