หนี้รัก

150

"หนูอน้ เขากค็ งยา้ ยโรงเรียนเหมือนกนั แหละนุช ไปไหม
ลูก ไปอยโู่ รงเรียนใหม่

"แลว้ ....คุณยา่ ล่ะคะ ?"
คาถามน้นั ทาใหท้ ่านถึงกบั น่ิงอ้ึง
"พอ่ จะพดู กบั คุณยา่ เอง คุณยา่ ต่ืนหรือยงั ลูก ?"
"ตื่นแลว้ ค่ะ"
"ง้นั เดี๋ยวไปทานขา้ วกนั "
นานแสนนานแลว้ ท่ีเราไม่ค่อยไดอ้ ยกู่ นั ครบอยา่ งแต่
ก่อนทา ใหฉ้ นั รีบวงิ่ ปร๋อ ออกจากหอ้ งแน่วไปท่ีครัวทนั ที
"เจียม...เจี่ยม.....เจ้ียม....เจี๊ยม....เจี๋ยม...จา...จา่ ...จา้ ...จา๊ ....
จ๋า...
เด๋ียวคุณพอ่ จะมากิน คาว....ข่าว...ขา้ ว....คา้ ว....ขาว"
"คอ่ ยๆ หน่อยลูก แม่นุช ยา่ รู้แลว้ "
คุณยา่ เองก็คงดีใจ เพราะถึงกบั ลงมาช่วยยายเจียมง่วน
"ทาไมคุณหนูทราบล่ะคะ วา่ คุณพอ่ มา?" ยายเจียมซกั
"นุชเห็นประตหู อ้ งคุณแม่เปิ ด นุชคิดวา่ คุณแมม่ าเลยเขา้
ไปดู..."
ยายเจียมซกั ทาหนา้ แหย "แลว้ คุณพอ่ วา่ ยงั ไงบา้ งคะ?"
"คุณพอ่ นอนกางแขนอยบู่ นหมอนคุณแม.่ ..."
"โถ.... ยายเจียมเร่ิมเตรียมโอด

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

151

"เมื่อคืนกเ็ มามาค่ะ คนเรือท่ีท่าเขาเอามาส่ง เขาบอกวา่
เห็นคุณเปะปะลงจากรถ....ส่วนพอ่ ช่วยน่ะเห็นคนมาข้ึนท่ีทา่ ดึกๆ
เลยไปดูพบคุณกาลงั ข้ึนจากเรือพอดีพอเห็นหนา้ เขาก็ถามวา่ 'คุณ
นิดนอนหรือยงั ' แลว้ กเ็ ลยเซข้ึนเรือนตรงเขา้ หอ้ งโนน้ เงียบไป"

"พอ่ วฒุ ิ?" คุณยา่ อุทานเสียงเครือ
"คุณพอ่ ถามนุชคะ่ วา่ นุชเรียนหนงั สือถึงไหน ?"
ฉนั คุยอวดทาใหผ้ ใู้ หญ่ท้งั สองสีหนา้ ดีข้ึน
"นุชบอกคุณพอ่ หรือเปล่า วา่ นุชอ่านหนงั สือหมดแลว้ ?"
"บอกคะ่ คุณพอ่ ยงั วา่ จะใหน้ ุชไปเรียนหนงั สือโรงเรียน
ใหญๆ่ มีครูเยอะๆ เพือ่ นเยอะๆ"
"เอ.๊ ...กลวั วา่ คุณจะพาคุณหนูไปเรียนหนงั สือในกรุงนะ
คะ"
"ฮ้ือ....ทาไมอยดู่ ีๆ เกิดจะมาพาไป"
คุณยา่ ขมวดคิ้วมือเร่งซอยหอมโรยหนา้ ปลาเคม็ ทอดตดั
เป็น ชิ้นเลก็ ๆ พอคา บีบมะนาวพริก
"ก็คุณหนูจะจบแลว้ น่ีคะ"
"ใหย้ ายนุชเขา้ ไปเรียนตอ่ ท่ีโรงเรียนในจงั หวดั กไ็ ดน้ ี่นา"
สีหนา้ คุณยา่ บอกอาการไมส่ บายใจ
"เขา้ ไปในโนน้ แลว้ จะพกั กบั ใคร.....เตรียมจดั ท่ีเถอะ.... "
คุณยวางมีดใชเ้ ปลือกมะนาวถูมือเดินไปท่ีโองน้า

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

152

"นุชราดมือใหย้ า่ หน่อยลูก"
คุณยา่ ใหย้ า้ ยที่ต้งั กบั ขว้ ไปชานเรือนหน้ เพื่อหลีกใหพ้ น้
จากท่ีเดิม แตย่ งั ดงปูเส่ือต้งั สารับคบั คอนอยา่ งเคย คุณพ่ออาบน้า
เปลี่ยนเคร่ืองแต่งตวั แลว้ ใบหนา้ จึงสดใสข้ึน คุณยา่ ตกั ขา้ วตม้ ใส่
ดว้ ยลายผกั ชีเล่ือนใหค้ ุณพอ่ ก่อนแลว้ จึงถึงฉนั ตอ่ จากน้นั จึงถึงตวั
ทา่ นเอง "ขา้ วซ้อมมือน่ีหุงขา้ วตม้ หอมดี"
"เม่ือคืนทาไมมาเสียดึกล่ะพอ่ วฒุ ิ ?"
"มีเล้ียงกนั ครับ เมาแลว้ ไม่รู้เหมือนกนั วา่ ทาไมมาบา้ นได้
....คงเป็ นเพราะเคย....."
"ระวงั เถอะจะตกน้าตกท่าไป"
คุณพอ่ ยมิ้ ขนั ๆ มองฉนั นงั่ พบั เพยี บทา้ วแขนตกั ขา้ วตม้ อยู่
ใกลๆ้ อยา่ งเอน็ ดู
"แหม...ยายนุชแขนอ่อนยงั กบั นางละเวงเชียวลูก"
"นนั่ ละ ดดั กนั เสียแทบตาย ผหู้ ญิงนง่ั พบั เพียบเทา้ แขน
ตรง ยงั กบั ตน้ ไมไ้ ผม่ นั จะสวยอะไร กวา่ จะดดั ไดย้ งั ง้ีแม่ก็เตน้ เสีย
บา้ นแทบพงั ....ตะก้ีน้ีแม่นชเขาคุยโขมงวา่ พอ่ วุฒิจะส่งเขาไป
โรงเรียนไหน ?"
คุณพอ่ เหลือบตาดูคุณยา่ อยา่ งระมดั ระวงั สีหนา้ ขรึมลง
ทนั ที
"ผมกะวา่ พอแกจบช้นั น้ีจะส่งเขา้ กรุงเทพฯครับ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

153

"ก็ทาไมล่ะ พอจบช้นั น้ี ส่งแกเขา้ โรงเรียนท่ีจงั หวดั ก่อนก็
ได้ แมน่ ุชแกยงั เลก็ นกั จะไปๆ มาๆ ไดย้ งั ไง หนทางไมใ่ ช่ใกล้
หรือจะใหไ้ ปอยบู่ า้ นท่ีกรม ?"

"ผมไมใ่ หอ้ ยทู่ ่ีนนั่ หรอกครับ ไมม่ ีคนดูแล"
"นนั่ ซิ" คุณยา่ พดู อยา่ งเป็นต่อ
"ใหแ้ กเรียนท่ีน่ีไปพลางๆ ก่อนก็ได"้
"แต่..... " คุณพอ่ อึกอกั
"ผมอยากส่งเขา้ กรุงเทพฯ ให้แกเรียนเป็นชิ้นเป็นอนั เสียที
แกโตมากแลว้ ?"
"ก็ไหนวา่ ไม่มีท่ีพกั ?"
"ผมอยากจะส่งแกเขา้ ประจา !"
พอหลุดปากออกไดส้ ีหนา้ คุณพอ่ คอ่ ยแสดงอาการโล่งใจ
ข้ึน
"อาไร้พอ่ วฒุ ิ ลูกตวั เท่าเขียดจะส่งเขา้ ประจาใครเขาจะมา
ดูแล ใหย้ ายนุชไดเ้ หมือนอยบู่ า้ น"
"แต่ถา้ ไม่ส่งแกเขา้ ประจาก็ไมม่ ีทางนี่ครับ"
"กบ็ อกแลว้ ไงวา่ ใหแ้ กโตกวา่ น้ีอีกหน่อย"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

154

17……………………………………………………
"คุณแมค่ ิดดูใหด้ ีนะครับ ยายนุชแกไม่เลก็ แลว้ แกโต
พอท่ีจะเขา้ โรงเรียน เรียนเป็ นเรื่องเป็ นราวเสียที แต่ถา้ ไม่ส่งแกเขา้
ประจาเรากค็ งเป็นห่วงกนั "
"แม่นุชจะเขา้ ไปอยไู่ ดย้ งั ไง แกไม่เคยนะลูกโรงเรียนเขาก็
คงมีนกั เรียนมาก เดี๋ยวไปทิ้งๆ ขวา้ งๆ แก"
"เขาไม่ทายงั ง้นั หรอกครับ ผมไปสืบถามเขามาเรียบร้อย
แลว้ สมคั รไวแ้ ลว้ ดว้ ยตน้ ปี หนา้ นี่กเ็ ขา้ ไปเรียนไดเ้ ลย
"อะไร! รวดเร็วยงั ง้นั เชียว !"
"ผมไมอ่ ยากใหญ้ าติพน่ี อ้ งทาง....คุณนิด....เขามาดูถูกได้
ครับ แค่น้ีเขากว็ างท่ากบั เรามากแลว้ ผมเหลือลูกอยคู่ นเดียว
ถา้ เล้ียงใหด้ ี ไมไ่ ดเ้ ขากค็ งดูถูกเราหนกั เขา้ ไปอีก"
"เอาอะไรกบั ปากคน !"
คุณพอ่ มองดูคุณยา่ อยา่ งเตม็ ตาสีหนา้ มีริ้วรอยชมชื่น
"พวกน้นั แหละที่เขาจะเอาผมไปพดู วา่ คุณนิดเจบ็ ผมไม่
ดูแล รักษาจนคุณนิด....ตาย....ยายนุชเองพวกพี่นอ้ งเขากท็ าท่าจะ
ยน่ื มือเขา้ มายงุ่ เกี่ยว เขากลวั วา่ เราจะเล้ียงยายนุชใหด้ ีไม่ได"้
"โอย๊ ....แมไ่ ม่ยอม"....คุณแม่พดู เสียงดงั "
"เพราะเหตุน้ีแหละ ผมถึงคิดจะส่งยายนุชเขา้ โรงเรียน
ประจาปิ ดเทอมท่ีแกก็คงไดก้ ลบั บา้ นดีกวา่ แกจะไมไ่ ดก้ ลบั มาเลย!

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

155

คุณยา่ วางชามขา้ วตม้ ยกผา้ สีแดงซ่ึงจีบวางไวข้ า้ งถาด
กาน้าร้อนข้ึนแตะหวั ตา

"แม่นุชเอย๊ ...พลดั ท่ีนาคาท่ีอยแู่ ตเ่ ล็กเชียวลูก โธ่....นุช
ของยา่ ..."

ฉนั ไมร่ ู้อะไรมากไปกวา่ คุณพอ่ จะพาฉนั ไปอยกู่ รุงเทพฯ
จึงเกบ็ เร่ืองน้ีไปคุยเข่ืองกบั ใครต่อใครโขมงโดยเฉพาะกบั หนูอน้

"หนูอน้ นุชจะไปอยกู่ รุงเทพฯ เขา้ โรงเรียนใหญๆ่ มี
เพ่อื นเยอะ ๆ"

หนูอน้ ทาหนา้ เสียเสียงอ่อนลงทนั ที
"แลว้ อน้ ล่ะ อน้ จะเรียนหนงั สือกะใคร ?"
คาถามของหนูอน้ ทาใหฉ้ นั ชกั ลงั เล
"นน่ั ซิ....แต่คุณพอ่ บอกวา่ หนูอน้ ก็ตอ้ งยา้ ยโรงเรียน
เหมือนกนั "
"จริงเหรอ ?" หนูอน้ มีสีหนา้ กระตือรือร้นข้ึน
"คุณพอ่ บอกนุชวา่ ยงั ง้นั น่ี"
พอวนั รุ่งข้ึนหนูอน้ กม็ าอวดฉนั บา้ งวา่
"อน้ กจ็ ะไปกรุงเทพเอิงเงย....คุณลุงจะใหอ้ น้ เรียนเหมือน
อยา่ งกะนุช คุณลุงถามอน้ วา่ "
"พออน้ โตข้ึนอน้ อยากเป็นอะไร....
"เป็นอะไร ?" ฉนั ถามอยา่ งสงสยั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

156

"อนั จะแต่งงานเหมือนพส่ี ุมนาบา้ นคุณลุงพระแลว้ มีลูก
เยอะๆ จะไดเ้ ล่นขายของกนั "

ฉนั ทาตาโต "แตง่ งานดียงั ไง ?" ถามเพราะยงั ไมเ่ คยเห็น
ใคร แต่งงานสกั ที

"เวลาแต่งงานเราเก็ะไดแ้ ตง่ ตวั สวย ๆ มีขนมเยอะแยะ มี
แขกมาใหข้ องขวญั ดว้ ย"

"นุชไมช่ อบแต่งงาน"
ฉนั สรุปง่ายๆ เพราะท่ีบา้ นฉนั เวลามีคนมามากๆ ทีไร
หมายความวา่ ฉนั ตอ้ งเสียใครคนหน่ึงคนใดไปทุกที
"นุชจะทางาน มีเงินมาก ๆ จะไดซ้ ้ือเรือบิน บินใหส้ ูงถึง
บนสวรรคเ์ ลย นุชจะไดร้ ับคุณแมล่ งมา"
อีกนานทีเดียวกวา่ ฉนั จะยอมเขา้ ใจวา่ ฉนั ไม่มีวนั จะไดไ้ ป
ถึง สวรรค์ สวรรคส์ าหรับฉนั วา่ งเปล่าเสมอ !"
ระยะหลงั ๆ น่ี คุณยา่ ดูเหมือนจะเอาใจใส่ฉนั มากข้ึน คอย
เรียกฉนั ไวใ้ กลต้ วั ไม่ยอมใหห้ ่างแมแ้ ต่เวลาอาบน้าใหท้ า่ นก็เฝ้ าแต่
ลูบไล้ ฉนั ไปมาปากกพ็ ร่าสอนวา่
"ไปอยไู่ กลหูไกลตายา่ ระวงั เน้ือระวงั ตวั นะลูกนะ นุช
ตอ้ งเป็ นเดก็ วา่ นอนสอนง่าย ครูเขาจะไดร้ ัก หมนั่ เล่าเรียนหนงั สือ
หนงั หา อยา่ มวั แต่เล่น โตข้ึนอยา่ จะไดพ้ ่งึ พายา่ แก่แลว้ จะอยไู่ ป
สกั กี่วนั ก็ไมร่ ู้เลย.... "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

157

ส่ิงท่ีคุณยา่ พร่าสอนน้นั แมเ้ วลาจะผา่ นไปแลว้ นานแสน
นาน แต่ดูเหมือนจะยงั จาไดแ้ ม่นยาราวกบั วา่ ท่านเพงิ่ พดู จบไป
หยกๆ กระน้นั ตอนเยน็ ๆ พออาบน้าเสร็จ คุณยา่ เป็ นตอ้ งเรียกฉนั
มาใหอ้ ่าน
หนงั สือทบทวนใหท้ า่ นฟัง ถา้ วนั ไหนฉนั ข้ีเกียจเอามือจ้ีๆ ตาเหม่อ
ไปดูโน่นดูน่ี ท่องปากเปล่าปาวๆ เป็นตอ้ งโดนเทศนท์ ุกท่ีวา่

"สวดอ่านชา้ ๆ วา่ เร็วไปไย ชา้ ๆ จาได้ เขา้ ใจในเรียน อา่ น
เขียนเรียนเล่า มือจ้ีช้ีเปล่า ตาเมิน ๆ เขียนบ่ต้งั ใจตรง ลงท่ีเล่าเรียน
อ่านเมินเดินเขียน เรียนไดเ้ มื่อไร"

คุณยา่ เทศนาคลอ้ งจองกนั คล่องปาก จนฉนั ฟังพลางแป๋
วอยา่ งนึกสนุก

"แลว้ ยงั ไงอีกคะ ?"
คุณยา่ สีปากดว้ ยช้ีผ้งึ ชา้ ๆ ทาตาคอ้ นๆ แตป่ ากคงทอ่ ง
ต่อไปวา่
"อา่ นเขียนเรียนเล่า ใจตรึกนึกเอา จึงจะจาได้ ตวั เขียนตวั
แกมประโยคนอกใน พวั พนั กนั ไป
ลึกล้าคมั ภีร์ เม่ือใจไมต่ รึก ปัญญา ไมน่ ึกคาถบาลี ปากวเ่ ปล่า ๆ ไม่
เอามือจ้ี ทาเล่นเช่นน้ี จะรู้เม่ือไร"
คุณยา่ วา่ ไปอีกยาวเหยยี ด ลงทา้ ยดว้ ย

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

158

"อนั สรพิษ แมต้ วั กะจิหริด มีคนเกรงกลวั คร้ันหาพษิ ไม่
เติบใหญเ่ ทา่ ววั เขาไม่เกรงกลวั
จบั ตวั ไถนา !"

"นุชไมอ่ ยากถูกจบั ไปไถนานี่คะ"
"ง้นั ตอ้ งอ่านดีๆ ซิลูก อ่านใหม่..."
บางคร้ังในคืนเดือนหงายหนา้ ร้อน คุณยา่ ชอบปูเส่ือนอน
เล่น อยกู่ ลางนอกชานมีฉนั นอนกลิ้งเกลือกอยขู่ า้ ๆ คุณยา่ มกั ใช้
เวลาตอนน้นั สอนใหฉ้ นั ร้องเพลงไทยงายๆ ต้งั แต่ พราหมณ์ดีด
น้าเตา้
เต่ากินผกั บุง้ เร่ือยไปจนถึงชุดดบั นางซิน ดบั จูล่ง ดบั นางลอย
แลว้ แต่ท่านจะจาไดด้ ว้ ยปากเปล่า เพลงเหล่าน้นั หลายเพลงฉนั ยงั
จาได้ มาจนโต
"โอส้ งสารนางซินเดอร์รินลา เสียอารมณ์กม้ หนา้ น้าตา
ไหล เจา้ เธอรับเศรษฐีผดู้ ีไป ประชุมในวงั เล่นเตน้ รากนั .... "
ฉนั ชอบเพลชุดนางซินนกั หนา โดยไม่ไดส้ งั หรณ์สกั นิด
เดียววา่ ต่อมาฉนั จะมีสภาพไมผ่ ดิ อะไรกบั นางซินตอนที่
"นางซินตอร์รินลา เห็นนาฬิกาเกือบสองยาม ตกประหมา่
ลาเจา้ งาม เจา้ ไมต่ ามใจใหไ้ ป จนใจยนื จงั งงั พอระฆงั หง่างเสียง
ใส วงิ่ ออกนอกหอ้ งใน ลงบนั ไดเกือกแกว้ กระเด็น"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

159

เพียงแต่ฉนั ไมม่ ีเจา้ ชายวง่ิ ตามเก็บเกือกแกว้ เทา่ น้นั !
เวลาสองยาม....เวลาแห่งความสุขไดห้ มุนเวยี นผา่ นไปแลว้ และจะ
ไม่มีวนั ผา่ นมาอีก ฉนั ไม่มีแมแ้ ต่เจา้ ชายองคน์ ้นั !

ยง่ิ ใกล้เวลาจากบ้านของฉันเข้าไปเก่ไร คุณย่ากย็ งิ่ ว่นุ วาย
นบั แตเ่ ตรียมเส้ือผา้ เคร่ืองใชไ้ มส้ อยเกบ็ ห่อๆ รวมๆ กนั ไวม้ ากข้ึน
ทุกทีๆ โดยไม่นบั ของกินอื่นๆ เช่นพวกเครื่องจนั อบั ผลไมแ้ ช่อ่ิม
ราวกบั ฉนั จะจากบา้ นไปไกลก็ไมป่ าน พอคุณพอ่ ทว้ งวา่

"แมอ่ ยา่ เตรียมอะไรมากนกั เลยครับ ท่ีโรงเรียนเขามีให้
พร้อมแลว้ ท้งั น้นั "

คุณยา่ จะเถียงเสียงแขง็ วา่
"แม่เตรียมไวเ้ ผ่ือครูเขาจะดูแลดก็ ไม่ทว่ั ถึง เดี๋ยวยายนุช
อดหวั โต อยบู่ า้ นเคยมีของกินท้งั วนั แกจะไปอด ๆ อยาก ๆ คุณพอ่
เลยไมอ่ ยากพดู อะไรอีก เพราะการที่คุณยา่ ยอมใหฉ้ นั ไปโรงเรียน
แต่โดยดี กน็ บั วา่ บุญเหลือเกินแลว้ ฉนั เคยสงสัยไม่หายวา่ ถา้ คุณ
พอ่ ไมอ่ า้ งถึงเร่ืองญาติทางคุณแมจ่ ะยน่ื มือเขา้ มายงุ่ เกี่ยวกบั ฉนั
แลว้ คุณยา่ จะยอมใหฉ้ นั ไปโรงเรียนไหมหนอ
ก่อนท่ีจะเขา้ กรุงเทพฯ หน่ึงวนั คุณพอ่ พาฉนั ไปลาคุณแม่
ท่ีวดั คุณยา่ มดั ดอกไมธ้ ูปเทียนใหฉ้ นั ไป
กาหน่ึง นา้ ช่วยเป็นคนพายเรือฉนั กบั คุณพอ่ ไปส่งท่ีทา่ น้าท่ีวดั คุณ
พอ่ นง่ั ขรึมไปตลอดทาง ใบหนา้ ท่านค่อนยงั ซูบจนผดิ ตา ท่านจงู

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

160

ฉนั ข้ึนบนั ไดท่าน้ามือหน่ึง อีกมือหน่ึงถือดอกไมร้ ูปเทียนใหฉ้ นั
ทางเดินน้นั เป็นทางหินแคบๆ ตดั ผา่ นลานวดั ไปดา้ นหลงั ใกล้
ทางเดิน มีตนั ลนั่ ทมใหญ่ออกดอกขาวสะพรั่งจนฉนั ตอ้ งกระตุก
มือคุณพอ่ ใหห้ ยดุ

"อะไรลูก?" ทา่ นถามเสียงแหง้ ๆ
"คุณพอ่ เก็บดอกไมไ้ ปฝากคุณแม่ซิคะ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

161

18………………………………………………………
ทา่ นโนม้ ก่ิงท่ีต่าท่ีสุดหกั ไปท้งั กิ่งแลว้ จึงจงู มือฉนั ลอด
ประตูกาแพงวดั ออ้ มไปดา้ นหลงั ซ่ึงค่อนขา้ งรก มีเจดียเ์ ก่า ๆ ท้งั
ขนาดเลก็ ขนาดใหญ่ต้งั อยเู่ รียงรายบางแห่งทาเป็ นกฏุ ิเลก็ ๆ
ทา้ ยสุดจนมาถึงแท่นหินสูงมีปนู ก่อเป็นรูปยาว พ้นื ที่โดยรอบถาง
ไวเ้ ตียนราบสะอาดสะอา้ นบนแท่นหินมีดอกไมพ้ วงหรีดเก่าๆวาง
อยเู่ รียงราย แท่นน้นั เห็นไดช้ ดั วา่ เป็ นของจดั ทาใหม่เป็นพิเศษ
หนา้ แท่นหินมีกระถางธูปแจกนั วางอยดู่ ว้ ย ดา้ นปลายแทน่ เป็นดง
ดอกรักออกดอกสีม่วงงามสะพรั่ง คุณพอ่ กามือฉนั ไวแ้ น่นจนฉนั
รู้สึกเจบ็
"นุช...คุณแมอ่ ยทู่ ่ีน่ีลูก...."
"ไหนคะ่ ไหนคุณแม่?"
"คุณแม่นอนอยใู่ นหีบยาวๆ ไงลูก แลว้ เขาเอาหีบใส่ในน้ี"
"เปิ ดดูหนา้ คุณแมด่ ีไหมคะ ?"
"ไม่ไดห้ รอกลูก นุชตอ้ งจุดรูปเทียนบอกคุณแม่ กลิ่นรูป
หอม ลอยไปถึงสวรรค์ คุณแมจ่ ะไดร้ ู้วา่ นุชมาหา"
คุณพอ่ ช่วยฉนั จุดธูปปักใส่กระถางจุดเทียนปักไวข้ า้ งๆ
ฉนั จดั ดอกไมท้ ่ีคุณยา่ ฝากมาใส่แจกนั ส่วนก่ิงลน่ั ทมคุณพอ่ วางไว้
ขา้ งบนแทน่
"นุช บอกคุณแม่เร่ืองจะไปโรงเรียนซิลูก"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

162

"บอกดงั ๆ เหรอคะ ?"
ฉนั กม้ ลงกราบกบั แท่นหินน้นั พดู ไปแจ๋วๆ เท่าที่คิดวา่
อยากจะพดู
"คุณแม่ขา...นุชมาหาคะ่ คุณแมไ่ ปสวรรคแ์ ลว้ ไมด่ ีเลย
นุชกบั คุณยา่ เหงาออก คุณแม่ลงมาจากสวรรคบ์ า้ งซิคะ มาหา
นุชมงั นุชเป็นเดก็ ดี ไม่ด้ือ ไม่ซน ไปโรงเรียนทุกวนั แลว้ ก็อ่าน
หนงั สือ จนหมดทุกเล่มแลว้ คุณพอ่ จะพานุชไปโรงเรียน พอนุช
เรียนจบจะ ซ้ือเรือบิน บินไปหาคุณแม่ ใครๆ กค็ ิดถึงคุณแม่ท้งั น้นั
คุณแมไ่ มอ่ ยคู่ ุณพอ่ กไ็ ม่ค่อยกลบั บา้ น... "
"นุช !"
ฉนั เงยหนา้ ข้ึนมองคุณพอ่ แต่ท่านกลบั ซบหนา้ ลงกบั
ทอ่ นแขน ซ่ึงวางพาดไวบ้ นแทน่ หินราวกบั จะโอบกอดผเู้ ป็นที่รัก
ไว้ ดูเหมือน ท่านจะถอนใจแกมสะอ้ืน
"นิด...คุณนิด.....ผมกบั ลูกมาหา....คุณรู้ไหม...ผมกบั ลูกมา
หา"
เสียงคุณพอ่ คลา้ ยคนกาลงั จะขาดใจ ประโยคต่อๆ ไปทา่ น
ทอดเสียงเบาลงราวกบั จะกระซิบเฉพาะกบั คุณแม่ซ่ึงคง
นอนฟังอยา่ ง
สงบ ทา่ นคงพดู .....พดู .....ถึงสิ่งอดั อ้นั อยนู่ าน.....ช่วง
ระยะน้นั คุณพอ่ ไดท้ ิ้งความเขม็ แขง็ ท้งั หลายแหล่ไปจนหมดสิ้น

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

163

เหลืออยเู่ พียงผชู้ ายที่สูญเสีย คนท่ีรักไปอยา่ งไมม่ ีวนั กลบั ...เสียง
กิ่งไผส่ ู่ลมเบาๆ ฟังคลา้ ยเสียงถอนใจของผทู้ ่ีอยใู่ นความทุกข.์ ...
คุณพอ่ ซบหนา้ อยนู่ านจนฉนั เขา้ ไปเกาะชายเส้ือท่านจึงเงยหนา้ ข้ึน
แท่นหินตรงน้นั มีรอยหยดน้าตาเป็นดวงคอ่ ยซึมซาบเขา้ ไปภายใน
ราวกบั จะหยดลงต่อผทู้ ี่นอนสงบนิ่งอยู่ แววตาของทา่ นแหแ้ ลง้ ขนุ่
มวั

"ลาคุณแม่เสียเถอะลูก"
ฉนั คุกเข่าลงกราบอีก "นุชไปล่ะคะ่ แลว้ นุชจะมาอีก คุณ
แมอ่ ยบู่ นสวรรคอ์ ยา่ ลืมมองนุชบา้ งนะคะ นุชจะจุดธูปถึงคุณแม่
บอ่ ยๆ เผอ่ื คุณแม่จะลืม คุณพอ่ บอกวา่ พอนุชจุดธูปหอมๆ คุณแม่
จะไดค้ ิดถึงนุช"
คุณพอ่ ลูบไลไ้ ปทว่ั บริเวณแท่นหินส่วนบนราวกบั จะฝาก
ความ อาลยั อาวรณ์ท้งั หลายแหล่ไว้ แมแ้ ตเ่ ม่ือท่านจูงฉนั ห่าง
ออกมา ท่านกย็ งั เดินเหลียวหนา้ เหลียวหลงั จนกระทง่ั มาถึงลานวดั
คืนน้นั คุณพ่อพาฉนั ไปนอนในหอ้ งคุณแมท่ ่ีเรือนใน ฉนั
ข้ึนไปนอนหนุนหมอนคุณแม่เล่นอยา่ งเคย
"ถา้ คุณแม่อยู่ นุชตอ้ งไปโรงเรียนไหมคะ ?"
"ตอ้ งไปเหมือนกนั แหละลูก"
"แลว้ เมื่อไหรนุชจะไดก้ ลบั บา้ นล่ะคะ ?"
"ปิ ดเทอมจะ้ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

164

"ปิ ดเมื่อไหร่คะ ?"

"สามเดือน ปิ ดทีหน่ึงลูก"

"สามเดือน ก๊อ....เดือนหกพฤษภาคม จงนิยมอยา่ ฉงน

เดือนเจ็ดมิถุนายน ทา่ นนิพนธ์ตามตารา เดือนแปดกรกฎาคม

สิงหาคมเดือนเกา้ นา เดือนสิบน้นั ชื่อวา่ กนั ยายนพงึ ผลตรอง.....นุช

หยดุ อารายคะ ?"

"สิงหาจะ้ "

"อฮู้ .ู ...ต้งั นาน นุชกลบั ก่อนไม่ไดห้ รือคะ ?"

"ถา้ นุชเรียนเก่ง ๆ พอ่ จะรับกลบั บอ่ ย ๆ"

"ตอ้ งไดท้ ่ีหน่ึงทุกทีหรือคะ ?"

"ไมต่ อ้ งถึงที่หน่ึงหรอกลูก เพยี งแตน่ ุชต้งั ใจเรียนกแ็ ลว้

กนั "

"นุชจะเรียนดีๆ คะ่ นุชจะไดก้ ลบั บา้ นบอ่ ย ๆ"

"นอนเสียเถอะลูก"

คืนวนั น้นั เป็นคืนสุดทา้ ยที่ฉนั จะไดน้ อนอยบู่ า้ นก่อนท่ีจะ

จากไปเสียนาน และเมื่อฉนั กลบั มาอีกคร้ัง ทุกส่ิงก็เปล่ียนแปรไป

สิ้น!

วนั ทค่ี ุณพ่อพาฉันไปส่งโรงเรียน คุณย่าตามเข้ามา

กรุงเทพฯ ดว้ ย โดยอา้ งวา่

"จะไดร้ ู้วา่ โรงเรียนเขาเป็นยงั ไง"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

165

ฉนั สนุกกบั การไดข้ ้ึนรถลงเรือไดเ้ ห็นอะไรแปลกๆ
ใหม่ๆ จนกระทง่ั มาถึงโรงเรียนและรู้ตวั วา่ จะตอ้ งถูกทิง้ ไวก้ บั คน
แปลกหนา้ แต่ ลาพงั จึงเร่ิมทาฤทธ์ิ

"ไมเ่ อา....ไม่เอา....นุชจะกลบั บา้ น นุชจะอยกู่ บั คุณยา่ ......
นุชจะกลบั บา้ น....ฮือ....ฮือ....."

คุณยา่ ทาหนา้ เสีย ถา้ คุณพอ่ อ่อนขอ้ ลงสักเล็กนอ้ ยวนั น้นั
ฉนั คงไมต่ อ้ งเขา้ โรงเรียนแน่

"ไมไ่ ดล้ ูก นุชตอ้ งอยโู่ รงเรียน เรียนหนงั สือ"
"พอ่ วฒุ ิ แม่วา่ เอาไวป้ ี หนา้ ค่อย.... "
"ไม่ได้ ตอ้ งปี น้ีครับแม่ ยายนุชแกโตมากแลว้ "
"นุชยากกลบั บา้ น....นุชอยบู่ า้ นนุชจะไม่ด้ือ ไม่ซน นุชจะ
อาบน้าทุกวนั ไมข่ ้ีเกียจทอ่ งหนงั สือ.... "
แมฉ้ นั จะใหส้ ญั ญาร้อยแปดพนั ประการ คุณพ่อก็ทาใจ
แขง็
"ถา้ นุชอยโู่ รงเรียนแลว้ ไมด่ ้ือ ไมซ่ น ขยนั ทอ่ งหนงั สือ
พอ่ ถึงจะมารับกลบั "
"ไม่ค่ะ นุชไม่อยากอยโู่ รงเรียน ฮือ....ฮือ....นุชจะหนีไป
อยกู่ บั คุณแม่บนสวรรค์ นุชไมอ่ ยากอยโู่ รงเรียน"
"พอ่ วฒุ ิ ยายนุชแกพดู เป็นลางนะลูก อยา่ ใหแ้ กอยู่
โรงเรียน

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

166

"แกเกน่ะครับแม่...นุช.... ถา้ นุชเกรคุณแม่อยบู่ นสวรรค์
มองลงมาจะเสียใจนะลูก คุณแมอ่ ยากใหน้ ุชเรียนหนงั สือเยอะๆ
จะไดม้ ีเงินไปซ้ือเรือบิน บินไปหาคุณแม่ไงลูก ถา้ นุชข้ีเกียจ เรียน
หนงั สือไม่จบกไ็ มม่ ีเงินซ้ือเรือบิน"

น้าตาฉนั ชกั จะแหง้ ทนั ที "ตอ้ งเรียนหนงั สือนานไหมคะ
กวา่ นุชจะซ้ือเรือบินได้ ?"

"ไมน่ านหรอกลูก ถา้ นุชขยนั ๆ"
"แต่พ่ตี ุม่ กส็ ญั ญาวา่ จะพานุชข้ึนเรือบินน่ีคะ นุชไมต่ อ้ ง
เรียนหนงั สือก็ได"้
"แตค่ นอ่านหนงั สือไมอ่ อก เขาไมใหข้ ้ึนเรือบินนี่ลูก"
"นุชอ่านออกน่ีคะ อ่าน กอ อะ กะ กอ อา กา กไ็ ด้ อา่ น
อะไร ๆ ไดห้ มดตคู้ ุณยา่ เลย"
"แต่นุช ยงั อ่านภาษาองั กฤษไม่ออก ใช่ไหม? หนงั สือบน
เรือบินเขาเขียนเป็ นภาษาองั กฤษจะ้ ลูก"
ฉนั จนมุมคุณพ่อตรงน้ีเอง จึงยอมเลิกงอแงแต่โดยดี คุณ
ยา่ เฝ้ าแตล่ ูบหนา้ ลูบหลงั ส่งั เสียฉนั อยนู่ าน จึงยอมกลบั ไปพร้อม
คุณพอ่ ถึงกระน้นั กย็ งั เดินเหลียวหนา้ เหลียวหลงั อยตู่ ลอดเวลา ฉนั
ยนื ดูนท่นลบั ไปจกสายตาแลว้ จึงเริ่มร้องไหโ้ ฮ !
เมื่อฉนั เร่ิมเขา้ เรียนหนงั สือใหมๆ่ คุณพอ่ เคยวนเวยี นมาดู
ฉนั ทุกอาทิตย์ จนกระทง่ั ฉนั เคยชินกบั โรงเรียนทา่ นจึงคอ่ ยห่างไป

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

167

ฉนั ต้งั อกต้งั ใจเรียนหนงั สือโดยหวงั อยา่ งเดียววา่ จะหาเงินใหม้ าก
เพ่ือจะซ้ือเรือบินใหไ้ ด้ แต่แลว้ อยๆู่ พ่ตี ุม่ กไ็ ปเยยี่ มฉนั ที่โรงเรียน
คร้ังแรกฉนั คิดวา่ คุณพอ่ มาเยยี่ ม แต่โผล่หนา้ เขา้ ไปในหอ้ งรับแขก
ฉนั กต็ อ้ งร้องทกั อยา่ งดีใจ

"พ่ีตุ่ม !"
พ่ตี ุ่มดูสูงข้ึน ผอมไปเล็กนอ้ ย ผมที่เคยตดั ส้ันหวเี รียบ ฉนั
โผเขา้ ไปหาต้งั ท่าจะกอดไวอ้ ยา่ งเคย แต่ พต่ี ุม่ ทาทา่ กระดาก
กระเดื่อง อยา่ งไรชอบกล ฉนั จึชะงกั ไดแ้ ต่กอดแขนพ่ีตุม่ เตน้ เร่าๆ
"พีต่ ุม่ ...ดีใจจงั เลย ทาไมมาหานุชถูก ? ทาไมไมพ่ าอน้ มา
ดว้ ยคะ ?... "
"เอาละ....เอาละ....ถามพ่ีทีละขอ้ "
พ่ตี ุ่มจบั ตวั ฉนั ไวส้ ุดแขน เอียงคอมองอยา่ งพนิ ิจพิจารณา
"นุชอว้ นแลว้ ก็ขาวข้ึน สูงข้ึนอีกหน่อย แมช่ มพแู่ กม้ แหม่
... "
ทุกคร้ังที่มองฉนั แววตาของพ่ีตุม่ จะออ่ นโยนเอน็ ดูรัก
ใคร่เสมอ แต่คร้ังน้ีแววตาของพี่ตุม่ ดูประหลาดกวา่ ทุกคร้ัง
"หนูอน้ ล่ะคะ ทาไมหนูอนั ไมม่ าดว้ ย ?"
"หนูอน้ ตอ้ งเรียนพิเศษมาไมไ่ ด้ พ่ีตุ่มคิดถึงนุชจะแยพ่ อรู้
จากคุณยา่ พ่กี ็รีบมาหาเลย"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

168

พต่ี ุม่ ช้ีใหฉ้ นั ดูชะลอม ถุงกระดาษที่กองรวมกนั อยพู่ ลาง
หวั เราะ

"น้นั ...ของฝากท้งั ของคุณยา่ ของพ่"ี
ฉนั วางแขนพี่ตุม่ เขา้ ไปตะกุยตะกายดูของถุงน้นั ถุงน้ี
"โอโ้ ฮดีจงั เลย ขนมที่นุชชอบท้งั น้นั ยงั ง้ีตอ้ งใหพ้ ี่ตุ่มมา
หา นุชทุกอาทิตยน์ ะคะ....มาหานุชทุกอาทิตยน์ ุชจะคอย....นะคะ"
ฉนั ใชว้ ธิ ี....นะคะ นะคะ...แบบเก่าเพราะรู้ดีวา่ พ่ีตุ่มจะขดั
ฉนั ไมไ่ ดส้ กั คร้ังเดียว
"พ่ีตุ่มคงมาไดอ้ ีกไม่กี่อาทิตยห์ รอก"
"ทาไมคะ ?"
ฉนั วางมือจากของฝากหนั มามองตาแป๋ ว พ่ีตุม่ ทาหนา้
ขรึมแบบผใู้ หญ่
"พ่ีตุ่มจะไม่อยแู่ ลว้ น่ะซิ"
"ไมอ่ ย.ู่ ...ไปไหนคะ ?"
"ไปเมืองนอกไงล่ะ ?"
"อฮู้ .ู ....จงั เลย !"
พต่ี ุม่ เหลือบตามองฉนั อยา่ งนอ้ ยใจ
"นุชดีใจเรอะท่ีพจ่ี ะไปเสียไกลๆ ?"
"ไปเมืองนอกก็ตอ้ งข้ึนเรือบินซีคะ ?"

ฉนั ซกั เร็วปร๋ือไม่สนใจกบั อะไร ๆ ท้งั สิ้น

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

169

พ่ีตุ่มพยกั หนา้ นิด ๆ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

170

19……………………………………………
"พ่ีตุ่มสญั ญาวา่ จะพานุชไปดว้ ยใช่ไหมพ่ีตุ่มจะมา
รับนุชไปดว้ ยใช่ ไหมคะ ?"

แกม้ ของพ่ตี ุ่มแดงข้ึนมาทนั ที หนา้ จะยมิ้ ก็ไมใ่ ช่บ้ึงกไ็ ม่
เชิงแต่มีริ้วรอยลงั เลแกมวนุ่ วายใจผสมกนั อยู่

"ตอนน้ีนุชไปกบั พี่ตุม่ ยงั ไมไ่ ด้ พตี่ ุ่มสัญญา แตว่ า่ พอ
กลบั มาจะมารับนุชไปตา่ งหาก"

"แหม...ง้นั ตอนน้ีพ่ีตุ่มก็ไปคนเดียวซิคะ นานไหมคะควา่
จะกลบั มารับนุชไปดว้ ย ?"

พี่ตุ่มมองหนา้ ฉนั อยา่ งแน่วแน่ตอบชา้ ๆ วา่
"อาจจะ นาน นุชจะคอยพี่ตุม่ ไหม ?"
"คอยซิคะ นุชจะคอยทุกวนั เลย"
"ถึงใครจะมารับนุชก่อน นุชก็ไม่ไปนะ ?"
พ่ตี ุ่มคาดค้นั เอาจริงเอาจงั จนฉนั ชกั ลงั เล แตพ่ อพ่ีตุ่มมอง
ตา ฉนั เขมง็ ฉนั กร็ ีบพดู เอาใจวา่
"ค่ะ นุชไมไ่ ปกบั ใคร"
"นุชตอ้ งจาไวใ้ ห้ดีนะ วา่ นุชบอกพต่ี ุ่มไวว้ า่ ยงั ไง"
"ค่ะ" ฉนั รับคาตามเร่ือง
"แมต้ อนนุชโตข้ึน นุชก็ตอ้ งไมล่ ืมนะ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

171

"คะ่ " ฉนั ไมเ่ ขา้ ใจวา่ พ่ตี ุ่มมาคาดค้นั ฉนั ทาไมนกั หนา
"พ่ีคงจากนุชไปนานเชียว"
สีหนา้ ของพ่ีตุ่มเศร้าลง "กวา่ จะกลบั มา นุชก็คงเรียนจบ
จาพ่ี ไม่ไดแ้ ลว้
"จาไดซ้ ิคะ"
ฉนั ไม่เขา้ ใจอีกวา่ ทาไมพ่ีตุม่ ถึงไดก้ ลวั ฉนั จะจาไม่ได้
พีต่ ุ่มชวนฉนั คุยโน่นคุยน่ีอยนู่ านจนหมดเวลาเยย่ี มจึงลากลบั โดย
สญั ญาวา่ จะ มาเยย่ี มฉนั อีก
ฉนั เอาขนมไปแจกเพื่อนๆ ท้งั ตึกนอน คุยเรื่องพ่ตี ุม่ ฟ้ ุงท้งั
วนั จนมยุรีซ่ึงนอนเตียงมุมสุด แตค่ ่อนขา้ งจะแก่แดดกวา่ เพื่อน
จีบปาก จีบคอชกั ฉนั วา่
"เขาเป็นพ่ีจริงๆ ของตวั เหรอ ?"
ฉนั ชะงกั ไมร่ ู้จะตอบวา่ ยงั ไงดี
"พ่ตี ุ่มเขาเป็นลูกขา้ หลวง" ฉนั ตอบเท่าท่ีรู้
"แลว้ พอ่ เขาเป็ นอะไรกะตวั ?"
"พอ่ พ่ตี ุม่ เขารู้จกั กบั คุณพอ่ นุช รู้จกั คุณยา่ คุณแม่ดว้ ย ออ้ ...
ตอนคุณลุง คุณป้ ามากร็ ู้จกั "
"พี่ตุ่มเขาก็ไม่ใช่พแี่ ทๆ้ ตวั น่ะซิ"
"ฮื่อ.... " ฉนั ยอมรับโดยดี

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

172

"ท่ีบา้ นฉนั คุณแม่สอนพี่ฉนั ละวา่ ไม่ใหร้ ับของจากผชู้ าย
ท่ีเขาไมไ่ ดเ้ ป็นอะไรกะเรา เดี๋ยวเขาจะหาวา่ เรารักกะเขา"

ฉนั ไม่เขา้ ใจเรื่องท่ีมยุรีพดู แต่ก็ชกั ไมส่ บายใจเพราะถา้
คุณแมข่ องมยรุ ีสอนพข่ี องมยรุ ีอยา่ งน้นั ฉนั กไ็ ม่ควรทาเหมือนกนั
ดงั น้นั เม่ือ พ่ีตุ่มหอบของมาเยยี่ มฉนั ในอาทิตยต์ ่อมา ฉนั จึง
ชกั หนา้ เสีย

"นุชไมช่ อบขนมพวกน้ีหรือจ๊ะ ?"
"แตอ่ ะไรจะ๊ ?"
พ่ีตุม่ มองฉนั อยา่ งสงสยั ฉนั ยงั ลงั เลอยสู่ กั ครู่จึงหลุดปาก
ออกมาวา่
"มยรุ ีน่ะเขาบอกนุชวา่ ถา้ เรารับของจากคนที่เขาไมได้
เป็นอะไรกะเรา แสดงวา่ เรารักกะเขา"
ใบหนา้ พตี่ ุ่มเป็นสีเขม้ ตลอดลาคอ แตน่ ้าเสียงยงั คงเป็น
ปกติ
"นุชกลวั ใครเขาวา่ นุชรักพต่ี ุ่มง้นั เรอะ ?"
"ไม่กลวั คะ่ นุชรักพี่ตุ่มน่ีคะ"
ฉนั ตอบเทา่ ท่ีฉนั รู้สึก แตพ่ ีต่ ุ่มกลบั ทาหนา้ ชอบกล
"พต่ี ุ่มใหข้ นมนุช พี่ตุ่มก็ตอ้ งรักนุช ใช่ไหมคะ ?"
พตี่ ุ่มเมม้ ริฝีปากนิดหน่ึง ไม่ยอมตอบคาถามของฉนั
"ใช่ไหมคะ ใช่ไหมคะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

173

เขาพยกั หนา้ นิดๆ ริมฝีปากเผยอข้ึนเลก็ นอ้ ยแลว้ ก็กลบั
หุบสนิท ฉนั หวั เราะอยา่ งมีชยั

"น้นั ไง....นุชไดบ้ อกมยรุ ีเขาวา่ พต่ี ุม่ กร็ ักนุชไม่เห็นเป็น
อะไร"

"ง้นั ถา้ ใครเอาขนมมาใหน้ ุชเยอะ ๆ นุชกร็ ักเขาซิ"
"รักซิคะ เขาใหเ้ รา เราก๊อตอ้ งรักกะเขา.....
แต่พอฉนั เห็นสีหนา้ พตี่ ุ่ม ฉนั กร็ ีบประจบวา่
"แต่นุชรักเขานิดเดียว รักท่ีตุ่มมากที่สุดเลย !"
วนั น้นั พ่ีตุ่มคุยกบั ฉนั เพียงชว่ั ครู่ก็รีบลากลบั ก่อนหมด
เวลาเยยี่ ม อาทิตยต์ ่อมาพีต่ ุ่มไม่ไดไ้ ปหาฉนั อีกจนหลงั จากน้นั อีก
สองอาทิตย์
"พจ่ี ะไปนอกอาทิตยห์ นา้ แลว้ ละนุช"
"แหม.....ไมอ่ ยากเลย" ฉนั อุทานอยา่ งเสียใจ
"คราวน้ีใครจะเอาขนมมาให้นุชอีกล่ะ"
"อยากใหพ้ อ่ี ยเู่ พราะจะเอาขนมเท่าน้นั เรอะ ?"
"นุชกค็ ิดถึงดว้ ยไงคะ"
คาประจบน้นั ไดผ้ ลดี สีหนา้ พีต่ ุ่มแจ่มใสข้ึนทนั ที
"แลว้ พ่จี ะเขียนจดหมายถึงนุช นุชเขียนถึงพบ่ี า้ งนะ"
"เขียนยงั ไงคะ ?"
"นุชถามคุณครูก็ได้ พี่จะคอยอ่านจดหมายนุช"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

174

"นุชเขียน พีต่ ุม่ ขา นุชท่องสูตรคูณถึงแม่สิบสองแลว้ นุช
ทาเลขหารเก่งแลว้ ดว้ ย นุช.... "

"เอาไวเ้ ขียนถึงพ่ีจริงๆ ดีกวา่ อยา่ เพงิ่ เล่าเสียตอนน้ีเลย
นุช จะเอาอะไรที่เมืองนอกบา้ ง ?"

ฉนั รีบตอบโดยเร็ว "ตุก๊ ตาซิคะตวั โต ๆ อยา่ งของมยรุ ีเขา
ตาสีฟ้ า ผมสีน้าตาล ร้องไหก้ ไ็ ด้ หลบั ตาลืมตาได้ หวีผมก็ไดค้ ะ่ มี
เส้ืออีกหีบหน่ึงมียายอ้ มขนตาดว้ ย"

"ตกลง พ่ีจะส่งมาใหค้ รบเคร่ืองทีเดียว"
"แลว้ หนูอน้ ล่ะคะ พี่ตุ่มอาหนูอน้ ไปดว้ ยหรือเปล่า ?"
"เปล่าจะ้ พ่ีตุม่ ไปคนเดียว"
"พอกลบั มา พ่ตี ุม่ จะพาหนูอน้ นง่ั เรือบินไป
กบั นุชไหมคะ ?"
คาถามน้นั ราวกบั เป็ นลางสังหรณ์ไวล้ ่วงหนา้
"ไม่จะ้ พ่ีจะพานุชไปคนดียวก็.... " พีต่ ุ่มหนา้ แดงข้ึน
เลก็ นอ้ ย" พตี่ ุม่ รักนุชคนเดียวน่ี ธุระอะไรจะพาหนูอน้ ไปดว้ ย ท่ี
จริงฉนั คงจะลืมเรื่องที่พดู กนั ในสมยั วยั เยาวเ์ สียใหห้ มด แทนท่ีจะ
จดจาไวฝ้ ังใจอยา่ งไมร่ ู้ลืมเลือน จนกลายเป็นสนิมกดั กร่อนหวั ใจ
ของตวั เองในเวลาต่อมา...แต.่ ...ฉนั ยงั จามนั ได้ จาอยา่ งเชื่อมน่ั จา
ไวต้ ้งั ใจคอย....คอยเพอื่ ที่จะไดร้ ับรู้ใน ภายหลงั วา่ เรามี 'หน้ีรัก' ท่ี
จะตอ้ งชดใชใ้ หแ้ ก่กนั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

175

กาลเวลาผ่านไปอย่งรวดเร็ว ช่วงระยะเวลาแห่งความสุข
มกั จะดูนอ้ ยนิด ผดิ กบั เวลาแห่งความทุกขท์ ี่ดูเนิ่นนานนกั หนา
ชีวติ ในตอนน้นั ของฉนั มีแต่เรียน....เรียน พ่ตี ุ่มส่งขา่ วมาจากเมือง
นอกอยา่ งสม่าเสมอ ใหม่ ๆ ฉนั ก็กระตืออร้นดี ตอ่ มาความ
สนุกสนานจากเรื่องของเดก็ ๆ มีมากกวา่ ฉนั กเ็ ลยตอบบา้ งไมต่ อบ
บา้ ง แต่ถา้ ฉนั ไมต่ อบฉบบั ไหนกเ็ ป็นอนั แน่ใจไดว้ า่ พี่ตุม่ จะตอ้ ง
ตดั พอ้ ตอ่ วา่ ในฉบบั ต่อไปอยา่ งยาวเหยยี ด ภาพพี่ตุม่ ที่ฝังอยใู่ น
ความทรงจาค่อยๆ เลือนรางลงทุกทีจนฉนั นึกถึง 'พี่ตุม่ ' คร้ังใดฉนั
ก็มกั จะคิดถึงภาพเด็กผชู้ ายตวั สูงๆ ขาว ๆ เท่าน้นั เอง สาหรับ
หนา้ ตาค่อนขา้ งเลอะเลือน ดูเหมือนเขาจะมีคิ้วเขม้ ๆ อีกประการ
หน่ึงที่ฉนั พอจะนึกออก

สมยั เยาวว์ ยั ทุกคร้ังที่ปิ ดเทอมคุณยา่ จะมาคอยรับกลบั
บา้ นเมืองนนทท์ ุกคร้ัง แต่คร้ันฉนั ตข้ึน ฉนั มกั จะกลบั เองเพราะ
คุณยา่ แก่ลงไปทุกวนั จนข้ึนรถลงเรือไมส่ ะดวกเหมือนแต่ก่อน
คุณพอ่ กม็ ีแต่ราชการยงุ่ หาเวลาไมค่ อ่ ยไดเ้ ลย แต่ทุกคร้ังท่ีคุณพอ่
มาเยยี่ มที่ โรงเรียน ท่านตอ้ งทกั เสมอวา่

"นุชโตข้ึนเยอะเชียวลูก ไหนมายนื เทียบกบั พอ่ ซิหวั สูงแค่
ไหนแลว้ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

176

คุณพอ่ ใชไ้ หล่ของท่านเป็นเคร่ืองวดั ตวั ฉนั ทุกทีจนศีรษะ
ฉนั สูงเกือบถึงไหล่ทา่ น บางคร้ังคุณพอ่ จะมองฉนั อยง่ เพง่ พิศ
ดวงตา

"เหมือนคุณแมไ่ ม่มีผดิ เลย"
ก่อนท่ีจะสาเร็จการศึกษาหน่ึงปี เมื่อโรงเรียนปิ ดเทอม
กลางคร้ังแรกฉนั ต้งั ใจวา่ จะไมก่ ลบั บา้ นสวน เพราะทางโรงเรียนมี
งานนิทรรศการสินคา้ ดว้ ยฝีมืนกั เรียนเป็นคร้ังแรก พวกเราจึง
ตื่นเตน้ เป็ นการใหญแ่ ต่แลว้ ฉนั กอ็ ดคิดถึงคุณยา่ ไม่ได้ พราะทุก
คร้ังท่ีโรงเรียนปิ ดเทอมทา่ นจะนง่ั ชะเงอ้ ชะแง้ คอยดูเรือท่ีจะเขา้ มา
เทียบท่าอยทู่ ้งั วนั เพราะหวงั วา่ จะกลบั บา้ น หากมีเรือมาเทียบทา่
เรือนแพทีหน่ึง ทา่ นกจ็ ะตะโกนถามใครๆ ในบา้ นเสียทีหน่ึงวา่
"ใครตาดีๆ ดูหน่อยซิ แม่นุชใช่ไหม ?"
ถา้ ผดิ หวงั ทา่ นก็จะนง่ั เฝ้ าค่อยต่อไป เพราะเหตุน้ีเองฉนั จึง
ตกลงใจกลบั บา้ น โดยทางโรงเรียนนามาส่งถึงทา่ เรือตามเคย...
แมน่ ้าเจา้ พระยาซ่ึงเคยดูกวา้ งใหญ่นกั หนาในสมยั เด็ก ๆ
ก็ดูแคบเขา้ เรือแพซ่ึงแตก่ ่อนมีบางตากลบั หนาแน่นข้ึน ผคู้ นไป
มาขวกั ไขวจ่ นจาหนา้ กนั ไม่ไดห้ มด คนแก่ ๆ บางคนท่ีจาไดร้ ้อง
ทกั กนั เป็นแถววา่
"คุณหนู โรงเรียนปิ ดเทอมแลว้ เหรอ ?"
"ปิ ดเทอมกลางค่ะ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

177

"โตจนเกือบจะจาไม่ได้ ถอดคุณแมม่ าทุกกระเบียดนิ้ว
ทีเดียว" บา้ งกท็ กั วา่ "เรียนจบหรือยงั ?"

"ปี หนา้ กจ็ บแลว้ ค่ะ"
เรือแวะที่แพตาเช้ียงก่อนถึงบา้ น ตาเช้ียงแมจ้ ะแก่จนตง้
ใหล้ ูกหลานช่วยคา้ ขายแทนแลว้ แตห่ ูตากย็ งั ดีพอท่ีจะจาฉนั ได้
"คุงหลู กบั บา้ งเหรอ ?"
"เป็นไงจะ๊ ยงั มีขนมหูชา้ งขายไหม แลว้ ซ้ือสองแถมหน่ึง
อยหู่ รือเปล่า ?"
ตาเช้ียงหวั เราะจนเห็นเหงือกเพราะสมยั เดก็ ๆ ถา้ ฉนั แวะ
มาท่ีแพน้ีเป็นตอ้ งซ้ือขนมหูชา้ งแทะกินเล่นเสียทุกท่ี
"ขนมหูชา้ งยงั มี จะกินอีกเหลอเหลียวจะใหอ้ าต๋ีเอาปาย
ใหค้ ราวน้ีใหฟ้ ี ๆ"
"ถา้ ใหฟ้ ี ๆ" ฉนั ทาเสียงลอ้
"ขอกาป๋ องหน่ึงเลยนะ จะเอาไปขาย"
เรือนแพดูทรุดโทรมไปผดิ ตา ลูกบวบคร่าคร่าจนจะแตก
ลูกกรงริมน้าที่ฉนั เคยหอ้ ยโหนอียงโยเย้ หลงั คาสงั กะสีสนิมจบั
จนกลายเป็นสีแดง พอเรือจอดเทียบท่าฉนั ก็ควา้ กระเป้ านกั เรียน
ซ่ึงใส่เส้ือผา้ เตม็ กบั ถุงกระดาษกระโดดข้ึนอยา่ งเคยชิน แต่กเ็ กือบ
ตกไปในร่องไมก้ ระตานที่แตกเป็นแนวยาว ดีแต่มีมือๆ หน่ึงมา
ควา้ แขนไวท้ นั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

178

"ขอบคุณคะ่ "
พอฉนั เงยหนา้ ข้ึนกพ็ บกบั สตรีร่างทว้ มวยั กลางคนผวิ
ค่อนขา้ งคล้าแต่เกล้ียงเกลา ใบหนา้ ซื่อๆ แตง่ กายดว้ ยผา้ ถุงสี
น้าตาลไหม้ เส้ือสีนวลแขนแคศ่ อก มือหน่ึงถืองอบใบใหญ่ อีกมือ
หน่ึงยงั จบั แขนฉนั ไวม้ นั่ แววตามองฉนั มีประกายประหลาด
"คุณนุชใช่ไหมคะ ?"
ฉนั รับคาพลางยมิ้ อยา่ งกวา้ งขวาง คิดในใจวา่ คงจะเป็น
คนแถวน้ีมาหาคุณยา่
"มาหาคุณยา่ หรือคะ ?"
เธอยมิ้ นิดๆ กลบั พดู เสียอีกอยา่ งหน่ึงวา่
"คุณยา่ คอยมาต้งั แต่วานน้ีแน่ะคะ่ น่ีกาลงั จะทาห่อหมก
ไวร้ ับคุณ ยงั ไมแ่ น่ใจกนั เลยวา่ คุณจะมาหรือเปล่า แต่ก็มาพอดี"
คาพดู น้นั แสดงความสนิทสนม จนฉนั แน่ใจไดว้ า่ คงเป็น
เพอื่ นบา้ นใกลๆ้ แน่ เพยี งแต่ฉนั ยงั นึกไม่ออกวา่ เป็นใครเท่าน้นั
"คุณยา่ ทาของโปรดไวเ้ สียดว้ ยถา้ ไมม่ าเสียใจแยเ่ ลยจะ
กลบั แลว้ หรือคะ ?"
"จะไปแพตาเช้ียงหน่อยค่ะ ไขเ่ ป็ดหมดพอดี"
"เชิญคะ่ "
หญิงผนู้ ้นั กา้ วลงเรือลาเลก็ พายไปอยา่ งกระฉบั กระเฉง
ฉนั วง่ิ ขา้ มสะพานยาวที่ทอดจากเรือนแพไปสู่ตวั บา้ นใหญ่.....

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

179

เรือนนอกดูสะอาดสะอา้ นกวา่ ทุกคร้ังท่ีฉนั เคยมา เพราะตอน
หลงั ๆ ท่ีคุณยา่ แก่ลงและคนกน็ อ้ ยทาใหเ้ กบ็ กวาดไม่ไดท้ ว่ั ถึงนกั
บนเรือนเงียบกริบไมม่ ีคนอยแู่ มแ้ ต่คนเดียว ฉนั วางกระเป๋ าไวน้ อก
ชาน ถอดรองเทา้ หิ้วถุงกระดาษกา้ วโหยง่ ๆ ไปในครัว

ในเรือนครัวมีเสียงคุณยา่ บงการอยแู่ จ๋วๆ ดงั ลอดออกมา
"ขน้ หรือยงั เจียม"
"ยงั เจา้ ค่ะ เดี๋ยวเอาไขใ่ ส่ก็คงพอใชไ้ ด"้
"มนั ตอ้ งใหก้ ะทิขน้ เสียก่อน ใส่ไข่แลว้ ถึงจะอร่อยรอขน้
ไขล่ ะก็จะไปอร่อยไดย้ งั ไง วนั น้ีแม่นุชจะมาไหมก็ไมร่ ู้พอ่ เช้ือเขา
กไ็ ม่เห็นมา ส่งข่วคราว หรือกลวั ลูกจะรู้เลยหายหนหายตาไปเลย"
ฉนั ยอ่ งเขา้ ไปแอบบานประตูครัวโผล่แตห่ นา้ ออกไป
"ว.ู้ ...นุชมาแลว้ !"
"อุย๊ ตาเถรตก ยายชีบวช !"
ยายเจียมนกั อุทาน เร่ิมอุทานยาวเหยยี ด คุณยา่ เพียงแต่
สะดุง้ เท่าน้นั
"แมน่ ุช...มาแลว้ หรือลูก มาต้งั แตเ่ มื่อไหร่ ทาไมมาเงียบ
ๆใครมาส่งล่ะ ?"
ฉนั เขา้ ไปกราบท่ีตกั คุณยา่ กอดเขยา่ ฉนั ไปมาอยา่ งดีใจ
จนน้าหมากยอ้ ยลงมาเป็นทาง
"หมดแลว้ คุณยา่ แตม้ สีเส้ือนุชอีกแลว้ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

180

คุณยา่ ควา้ ผา้ แดงข้ึนเช็ดปาก ฉนั ชะโงกหนา้ ไปดูในอา่ ง
ดินซ่ึงยายเจียมกาลงั ใชพ้ ายไมค้ นไม่หยดุ มือ

"ห่อหมกของเจียมไมใ่ ส่น้าปลากเ็ คม็ "
"ดู๊...คุณหนู พอมาถึงกเ็ อาเชียว นึกวา่ ห่อหมกจะเป็นม่าย
เสีย แลว้ วนั น้ี"
"แมลงวนั หวั เขียวมนั ไปบอกนุชน่ี นุชเลยรีบมา....คุณยา่
ขา…นุชซ้ือมะตูมแช่อ่ิมท่ีทา่ เรือมาฝาก นุชเลือกเอาแตเ่ ละๆ มนั จะ
ไดน้ ุ่ม เลยไม่สวย"
"แค่คุณอุตสาห์คิดถึงยา่ นุชมีเงินหรือลูก ?"
"มีคะ่ ครูใหน้ ุชมา ลุงแสมกบั น้าช่วยไปไหนกนั หมดคะ "
"เขา้ สวนไปเก็บใบยอกบั โหระพาลูก นุชไม่กินใบยอยา่
เลยให้ หอมดี"
"ตะก้ีน้ีใครมาหาคุณยา่ คะ ?"
"ใครที่ไหนลูก ? ไมเ่ ห็นมีใครมานี่"
"นุชสวนกบั เขาท่ีเรือนแพน่ีคะ เขากาลงั จะพายเรือกลบั
บา้ น ตอนน้นั นุชโดดจากเรือลงมาเกือบตกร่อง ดีแต่เขาควา้ ไว.้ .. "
"เอะ็ ...ใคร...." คุณยา่ ทาท่าทางงง ๆ
"อว้ น ๆ คล้า ๆ นุ่งผา้ สีน้าตาล ใส่เส้ือสีนวล ๆ น่ะค่ะ"
"อ๋อ..." คุณยา่ ลากเสียงยาวเหยยี ดท่าทางลงั เลใจ
"ใครคะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

181

"แมจ่ ินต์ น่ะซิ"
คุณยา่ พดู ไม่เตม็ ปากนกั ดึงผา้ เช็ดปากมาพบั ง่วน ยาย
เจียมกด็ ูจะต้งั หนา้ คนห่อหมกกระช้นั ข้ึน
"แม่จินตนา....
คุณยา่ อึกอกั อยา่ งประหลาด พลางรีบเปลี่ยนเรื่องพดู
โดยเร็ว
"นุชไปอาบน้าเปล่ียนเคร่ืองแตง่ ตวั เสียก่อนชิลูก เขา้ หอ้ ง
ยา่ แน่ะไป๊ เด๋ียวจะไดก้ ินห่อหมก"
"หรือตอ้ งให้เจียมจบั อาบอีกคะ ?"
ฉนั ทาจมกู ยน่ ใส่ยายเจียม ลืมท่าทางของคุณยา่ เสียสนิท
"คราวน้ีจา้ งเจียมกจ็ บั นุชไมไ่ หวแลว้ "
"ง้นั ตอนอยโู่ รงเรียน คุณหนูคงไม่ค่อยอาบน้าหรอก"
"แหม....หาความ เจียมรู้ไดย้ งั ไง ?"
"ก็คุณหนูโตแลว้ คุณครูเขาก็คงจบั อาบน้าไมไหว คุณหนู
คงโมเมเสียบ่อย ๆ"
"อยา่ เลย....นุชตอ้ งอาบน้าทุกวนั วนั ละสองหนเดี๋ยวนจะ
อาบน้าใหด้ ูจะขดั ช้ีไคลอยา่ งคุณยา่ เคยทาใหข้ าวเลย"

ฉนั ออกจากเรือนครัวแวะไปท่ีเรือนใน แต่
ปรากฏวา่ หอ้ งเก่าของคุณแม่ใส่กญุ แจ ฉนั จึงตรงไป
เรือนนอก หอ้ งของคุณพ่อประตปู ิ ดอยแู่ ต่หนา้ ต่างท่ี

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

182

เปิ ดไวม้ ีม่านสีขาวขึงตึงเรียบ ทาใหฉ้ นั อดแปลกใจ
ไม่ได้ แต่แลว้ กไ็ ม่ไดส้ นใจอีก นอกจากควา้ กระเป้ า
เขา้ ไปในหอ้ งคุณยา่ จดั แจงเปลี่ยนเคร่ืองแต่งตวั
อาบน้า

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

183

20……………………………………………
เมื่อไดก้ ลบั มาสู่ถ่ินเดิม และสิ่งแวดลอ้ มอยา่ ง
เดิม ทาใหฉ้ นั เกิดความสบายอยา่ งประหลาด จึง
ออ้ ยอ่ิงอาบน้าใหส้ มกบั ที่ยามอยโู่ รงเรียนตอ้ งเร่งรีบ
ใหท้ นั เวลา ไม่วา่ จะเป็นยามกินยามนอน หรือยาม
เรียนหนงั สือ น้าในขนั สาครใบใหญ่เยบ็ เฉียบ ขวด
เกลือสีฟัน โถแป้ ง โถขมิ้นคงวางอยทู่ ี่เดิมราวกบั วา่
เวลาคุณยา่ จบั อาบน้าขดั สีฉววี รรณในสมยั เดก็ ๆ เพิ่ง
ผา่ นไปเมื่อวานน้ีเอง จะมีแปลกกแ็ ต่กล่องสบหู่ อม
แบบใหม่เพ่ิมเขา้ มาอีกอยา่ งหน่ึงเท่าน้นั ทาใหฉ้ นั
อดนึกขนั ในใจไม่ได.้ ...คุณยา่ ชกั จะทนั สมยั
เหมือนกนั ...

กวา่ จะอาบน้าเปลี่ยนเคร่ืองแตง่ ตวั กลบั เขา้ ไปในครัวอีก
คร้ังก็ปรากฏวา่ ผหู้ ญิงคนท่ีสวนกบั ฉนั ท่ีเรือนแพ กาลงั วางถุงไข่
ลงขา้ งๆ คุณยา่ พอดี คุณยา่ เหลือบมองฉนั นิดหน่ึงแววตามีริ้วรอย
กงั วลอะไรบางประการแฝงอยู่

"แมน่ ุช นี่แม่จินตล์ ูก ไหวเ้ ขาเสีย"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

184

อดแปลกใจไม่ไดท้ ่ีคุณยา่ ใชป้ ระโยคฟังดูคลา้ ยๆ จะเป็น
บงั คบั ฉนั ยกมือไหวแ้ ตโ่ ดยดี

"ตะก้ีที่นุชบอกคุณยา่ ไงคะ วา่ นุชเจอที่เรือนแพ อ๋อ....ไป
ซ้ือไขใ่ หค้ ุณยา่ น่ะเอง บา้ นคุณอยไู่ หนคะ ?"

เสียงยายเจียมดูเหมือนจะดงั ข้ึนอยา่ งผดิ ปกติ
"จะใส่ไขส่ ักกี่ลูกคะน่ี ?"
คุณยา่ ชะโงกเขา้ ไปดู พลางตอบดว้ ยเสียงดงั เช่นกนั
"สองลูกก็พอมงั ...เอ...ไอส้ องคนนน่ั หายไปเลยน้าพริก
จวนจะไดแ้ ลว้ เด๋ียวไดห้ ่อ แมน่ ุชไปตามลุงเขาทีซิลูก"
ฉนั ขยบั จะลุกข้ึน แตป่ รากฏวา่ ลุงแสมกบั นา้ ช่วยกาลงั
หอบใบยอเร่อร่าเขา้ มาพอดี
"คุณหนู..มาต้งั แตเ่ มื่อไหร่ ขา้ วา่ แลว้ แมะล่าไอช้ ่วยตะก้ีน้ี
ขา้ กะหยบิ ตาขวายกิ ๆ บอกแลว้ วา่ จะมีคนมา"
"เอง็ วา่ กะหยบิ ตามาต้งั แต่เม่ือวานแลว้ อยา่ คุยเลยวา้ "
แมจ้ ะเหลือเพียงสองคนก็ยงั ขดั คอกนั เองตามเคย ลุงแสม
แก่จนผมขาวแตท่ ่าทางแขง็ แรง ส่วนนา้ ช่วยแมจ้ ะอว้ นกวา่ แต่ทวา่
ดูคอ่ นขา้ งซีดหูตาไมแ่ จม่ ใสนกั
"นุชกาลงั จะลงไปตามลุงพอดี ในสวนมีฝรั่งมง่ั ไหมคะ ?"
"ไม่มีหรอกคุณหนู ตน้ มนั แก่เลยไมค่ อ่ ยออกลูก"
"เอา้ ...เอาใบยอไปลา้ งเสียที " คุณยา่ เอด็

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

185

"จะไดม้ ากรีดรองกนั ห่อ"
"ดิฉนั ไปเองค่ะ"
ผหู้ ญิงคนน้นั ออกปากเบาๆ แลว้ กร็ ับใบยอกบั โหระพา
เดินไปทางเรือนหนา้ อยา่ งเงียบ ๆ
"ใครคะ นุชไม่เคยเห็นหนา้ ?"
ไม่มีใครตอบคาถามน้ีแมแ้ ต่คนเดียว ดูอ้าอ้ึงกนั ไปหมด
จนฉนั ชกั เอะใจ
"บา้ นเขาอยแู่ ถวไหนคะ ?"
ลุงแสมขยบั ผา้ ขาวมา้ เคียนพุงแลว้ กค็ ลาย เด๋ียวก็คาดเขา้
ไปอีก นา้ ช่วยทาหนั รีหนั ขวางจะเดินหนีก็ไม่ใช่จะอยกู่ ไ็ มเ่ ชิง
ยายเจียมคนห่อหมกอยา่ งเอาเป็นเอาตายและคุณยา่ ไดแ้ ตเ่ ค้ียว
หมากหยบั ๆ
"ทาไมคะ เขาเป็นยงั ไงคะ ?"
"คือ....." ลุงแสมทาเสียงคลา้ ยจะอธิบาย แต่แลว้ ก็หยดุ
"มีเรื่องอะไรหรือคะ ?"
"คือวา่ ...."
นา้ ช่วยพยายามจะอธิบายบา้ ง แต่กต็ ิดคออีก คราวน้ีโยน
กลองไปใหค้ ุณยา่
"แมน่ ายอธิบายใหค้ ุณหนูฟังดีกวา่ "
"อะไรกนั คะ คุณยา่ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

186

ความสังหรณ์ใจอยา่ งประหลาดวบู ข้ึนมาทนั ที ดูเหมือน
คนท้งั บา้ นจะอธิบายเกี่ยวกบั 'ผหู้ ญิงคนน้นั ' ไมไ่ ดส้ กั คน
คุณยา่ บวั นน้าหมากพลางหนั ไปสัง่ ยายเจียมวา่

"พอขน้ แลว้ ช่วยกนั ห่อก็แลว้ กนั นะนุชไปหอ้ งยา่ กนั
หน่อยลูก"

ฉนั ลุกตามคุณยา่ ออกมา สวนกบั 'ผหู้ ญิงคนน้นั ' ตรงมุม
ระเบียงเรือนนอก ดูเหมือนเธอจะเหลือบตาดูฉนั นิดหน่อยอ พลาง
กม้ ตวั ลงขณะที่หลีกทางใหค้ ุณยา่ อะไรอยา่ งหน่ึงแวบเร็ว ฉนั หนั
ไปมองม่านบงั ตาสีขาวในห้องคุณพอ่ แลว้ ก็อดรู้สึกแปลบในใจ
ไม่ได้

ฉันก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปในห้องคุณย่า ไม่มแี ก่ใจขนึ้
ไปยนื เหยยี บหอ้ ยโหนเล้ียงตวั เล่นก่อนท่ีจะโดดตุม้ เขา้ ไป
อยา่ งเคย คุณยา่ ทรุดลงนงั่ บนพรมหนา้ ยกพ้ืนเต้ียๆ ปทู ี่นอนไวเ้ ตม็
เน้ือที่ ฉนั นงั่ ห่างออกมาดา้ นปลายเทา้ มือลูบไลผ้ า้ นวมบุผา้ สีเขียว
ดว้ ยฝีมือคุณแม่ แตค่ ่อนขา้ งเก่าเพราะกาลเวลา คุณยา่ หยบิ ผา้ แดง
มาเช็ดปากดูท่ีท่านจะครุ่นคิดอะไรอยใู่ นใจ
"แมน่ ุช"
ฉนั เงยหนา้ ข้ึนมองท่านโดยไม่ปริปากพดู คุณยา่ มองฉนั
ดว้ ยดวงตาที่ค่อนขา้ งอ่อนโยน
"ปี น้ีอายเุ ท่าไหร่แลว้ ลูก ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

187

พอฉนั บอกอายแุ ก่ท่าน คุณยา่ ก็ถอนใจนิดๆ
"เดือนปี มนั เร็วเหลือเกิน.....นุชโตแลว้ ยา่ จะพดู อะไรให้
ฟังอยา่ งหน่ึง คนเราทุกคนนะลูกนะพอเกิดมาก็ตอ้ งมีอะไร
เก่ียวพนั ความเก่ียวพนั อนั น้นั ทาใหม้ นุษยต์ อ่ สู้กบั ชีวติ ตอ่ มาได้
มนุษยเ์ รามีเวลาเขม้ แขง็ แลว้ กม็ ีเวลาออ่ นแอ เม่ือตอนนุชเกิด
ใครๆ ในบา้ นดีใจกนั เหลือเกิน อนั น้ีแหละเป็นส่ิงเกี่ยวพนั อนั แรก
เป็นความรักใคร่ไยดี จนกระทงั่ แมน่ ิดตายสิ่งผกู พนั ในหวั ใจของ
คุณพอ่ แมน่ ุชไดข้ าดหายไปเหมือนกบั ตอนท่ียา่ เสียคุณป่ ูของแม่
นุช แตค่ ุณยา่ เป็ นผหู้ ญิงเราทนตอ่ การสูญเสียนน่ั ได้ แต่ผชู้ ายเขาไม่
เหมือนเราธรรมชาติทาใหข้ าตอ้ งหาส่ิงเกี่ยวพนั เป็นที่ พกั ใจไว.้ ..."
"นุชกราบแลว้ ค่ะคุณยา่ " ฉนั ตอบท่านค่อย ๆ
"รู้วา่ อะไรลูก ?"
"ผหู้ ญิงคนน้นั เขา...เป็น....แม่เล้ียงนุช ใช่ไหมคะ ?"
คาถามน้ีทาใหค้ ุณยา่ น่ิงอ้ึงไป ดวงตาของท่านมีแววก่ึง
โล่งอก
"นุชคิดวา่ ยงั ไงล่ะลูก ?"
"คุณพอ่ ท่านทายงั ง้ีไดย้ งั ไงคะ ในเมื่อคุณแม.่ ...ยงั นอนอยู่
ที่วดั .." ฉนั พดู ไม่ออก รู้สึกวา่ มีกอ้ นแขง็ ๆ มาจุกท่ีลาคอ
"การท่ีผชู้ ายอยกู่ บั ผหู้ ญิงน่ะ ไม่จาเป็นวา่ เขาตอ้ งรักผหู้ ญิง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

188

คนน้นั นี่ลูก คุณพ่อหนูบอกยา่ วไ่ ดผ้ หู้ ญิงคนน้ีมาเพราะวา้ เหว่
เหลือเกิน และแม่จินตเ์ ขาก็เป็ นคนดีเงียบๆ เฉยๆ เขาไม่ตอ้ งการ
อะไรมากวา่ อยไู่ ปวนั หน่ึงๆ แม่นุชอยา่ ไปโกรธใครเลยลูก มนุษย์
เรามีเวรกรรมต่างๆ กนั ใครจะเป็นยงั ไงก็สุดแทแ้ ตเ่ วรกรรม
เท่าน้นั "

"คุณพอ่ ไมไ่ ดบ้ อกนุชแมแ้ ต่คาเดียว"
"คงกลวั นุชโกรธมงั ลูก นุชอยา่ ไปข้ึงเคียดแม่จินตแ์ กเลย
เขามาท่ีหลงั เขาไมร่ ู้เรื่องอะไรท้งั น้นั "
คุณยา่ ปลอบโยนฉนั อีกนาน ฉนั ไดแ้ ต่นิ่งจนท่านเมื่อย
ปาก
"ยา่ จะไปดูห่อหมกเสียหน่อย แม่จินตพ์ อเขารู้วา่ นุชชอบ
เขากก็ ุลีจอช่วยดีต้งั แต่เชา้ ไปในครัวกบั ยา่ ไหมลูก ?"
ฉนั ส่ันศีรษะ คุณยา่ ลูบหวั ฉนั เบา ๆ
"จาไวน้ ะลูก ความดีช่วยคนท่ีประพฤติดีเสมอ"
คุณยา่ ลุกออกไปจากหอ้ งแลว้ ฉนั ยงั กาชายผา้ นวมสีเขียว
น้นั ไวแ้ น่น ดวงตาแหง้ ผากไม่มีน้าตาสักหยดเดียว
ครู่ใหญ่ตอ่ มา ฉนั จึงออกจากหอ้ งคุณยา่ เดินเลยไปที่เรือน
แพแกโ้ ซ่เรือบดลาเล็กจากท่าพายไปวดั ตลอดทางมีคนร้องทกั ทา
กไ็ ดแ้ ต่ยมิ้ อยา่ งแหง้ แลง้ จนกระทงั่ ถึงวดั ....ศาลาการเปรียญใหญ่
ซ้ึงเคยต้งั ศพลุงมีหรุดโทรมหอระฆงั พงั ทรุต แมแ้ ตล่ นั่ ทมใหญท่ ี่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

189

คุณพอ่ เคยหกั ดอกไปฝากคุณแม่กม็ ีแตก่ ิ่งกา้ นโกร๋ นเกร๋น กาแพง
วดั ดา้ นหลงั พงั งราบลงเป็นช่อง ทางเดินมีหญา้ ข้ึนรกรุงรัง จะยงั
เตียนสะอาดอยู่ กแ็ ตเ่ ฉพาะตรงที่ไวศ้ พคุณแม่เท่าน้นั รอบบริเวณ
ฮวงซุย้ ถูกตบแตไ่ วเ้ รียบร้อย ที่แปลกตาคือมีตน้ ไมด้ อกยกร่องข้ึน
ไวโ้ ดยรอบออกดอกสะพร่ัง หลายคร้ังแลว้ ท่ีใครๆ รบเร้าให้
คุณพอ่ จดั การศพคุณแม่ แต่ท่านกท็ าเฉยเสียทุกที

ฉนั เขา้ ไปกราบตรงแท่นหิน ไอร้อนที่ผะผา่ วข้ึนมาคลา้ ย
กบั มืออนั อบอุ่นลูบไลไ้ ปทวั่ ใบหนา้ ฉนั เบา ๆ

"คุณแม่ขา นุชมาหาค่ะ"
ทว่ั บริเวณเงียบสงดั มีแต่เสียงลมพดั ตอ้ งก่ิงไมด้ งั ซู่ซ่า
"คุณพอ่ ไม่รักนุชแลว้ ....
พอหลุดปากออกไป ฉนั รู้สึกคลา้ ยกบั วา่ สิ่งท่ีอดั อ้นั อยไู่ ด้
ระเบิดออกมา จึงไดแ้ ตซ่ บหนา้ สะอ้ืนอยตู่ รงน้นั ฉนั นงั่ อิงแทน่ หิน
ท่ีคุณแมอ่ ยนู่ านกวา่ จะกลบั บา้ น
ร่างสูง ตรง ของคุณพ่อยืนคอยอยู่หน้าเรือนแพอย่าง
กระวนกระวาย พอหวั เรือบดพงุ่ ขา้ ไปใกล้ ท่านก็กม้ ลงจบั ไวด้ ึงโซ่
ข้ึนมาพนั กบั เสา พลางถามฉนั เบาๆ วา่
"ไปไหนมาลูก พอ่ ไปรับท่ีโรงเวยี น พอรู้วา่ ครูเขามาส่ง
นุชกลบั บา้ น พอ่ ก็รีบตามมา ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

190

ฉนั รู้สึกวา่ อาการสะอ้ืนท่ีหยุดไปแลว้ เริ่มจะเกิดข้ึนอีกจน
ตอ้ งกลืนน้าลายก่อนที่จะตอบโดยไมม่ องหนา้ วา่

"นุชไปหาคุณแมม่ าค่ะ"
คุณพอ่ น่ิงไปทนั ที ฉนั หลีกก่อนเดินข้ึนเรือนอยา่ งเงียบ ๆ
คุณพอ่ ตามฉนั ข้ึนมาจากเรือนแพมาทนั กนั ที่ชานเรือน
หนา้ ท่านเอ้ือมมือมาแตะแขนฉนั เบา ๆ
"นุชคอยพอ่ เดี๋ยว พอ่ ไปหยบิ กญุ แจก่อน จะไดเ้ ขา้ ไปใน
หอ้ ง...คุณแม่ดว้ ยกนั "
ฉนั ไมต่ อบแตเ่ ดินเลยไปคอยคุณพอ่ อยทู่ ี่หนา้ หอ้ งเดิม
ของเราที่เรือนใน คุณพอ่ เขา้ ไปในหอ้ งใหมข่ องทา่ นที่เรือนหนา้
สกั ครู่กก็ ลบั ออกมา
เม่ือไกุญแจเขา้ ไปภายใน ปรากฏวา่ หอ้ งคอ่ นขา้ งมืด
เพราะถูกปิ ดตายอยตู่ ลอดเวลา ฉนั ตอ้ งช่วยคุณพอ่ เปิ ดหนา้ ตา่ ง ให้
แสงสวา่ งจากภายนอกส่องเขา้ มา.....เตียงเหลก็ ใหญ่มุมหอ้ งคงวาง
อยทู่ ่ีเดิม มีผา้ คลุเรียบร้อย งผา้ ตาพริกไทยคอ่ นขา้ งเหลืองเพราะ
กาลเวลาทุกส่ิงทุกอยา่ งอยใู่ นสภาพเดิมท่ีฉนั เคยเห็นมาจนเจนตา
คุณพอ่ วางมือไวบ้ นไหล่ฉนั เบา ๆ
"นุชรู้ไหมลูก วา่ พอ่ รักคุณแม่ของนุชแคไ่ หน ?"
น้าเสียงของคุณพอ่ ค่อนขา้ งเศร้า

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

191

"เม่ือพอ่ เป็นนกั เรียนทหาร คุณแม่ของนุชเป็นถึงลูกสาว
นายทหารช้นั ผใู้ หญ่ ฐานะมงั่ คงั จนพอ่ ไม่เคยคิดวา่ จะไดก้ บั คุณแม่
ของนุชแต่พอ่ ก็ยงั เผยอหนา้ รักคุณแม่ของนุช รักจนเธอสงสาร
แลว้ ก็เห็นใจพ่อกวา่ ที่พอ่ จะไดค้ ุณแมข่ องนุชมา พอ่ ตอ้ งทนท้งั การ
ดูหมิ่น ทนการด่าวา่ จากผใู้ หญ่ ทนทุกขอ์ ยา่ งแสนเขญ็ ทา้ ยสุดคุณ
แม่ของนุชถึงกบั ยอมสละทุกอยา่ งมาอยกู่ บั พอ่ ท่ีนี่เมื่อมีนุช ....นุช
กเ็ ป็นทุกอยา่ งของพ่อ เป็นชีวิตเป็นหวั ใจ และเม่ือไม่มีคุณแม่ของ
นุช นุชกเ็ ป็นตวั แทนของคุณแมด่ ว้ ย ถา้ นุชจะถามพอ่ วา่ พ่อรักนุช
แคไ่ หนพอ่ ก็ตอบไดว้ า่ รักมากกวา่ ชีวติ ของพอ่ เอง เพราะที่สุด
มนุษยก์ ็คือชีวติ ของตวั พอ่ ไมร่ ู้วจ่ ะเปรียบเทียบกบั อะไรไดอ้ ีก....
สาหรับจินตนา....พอ่ ไดเ้ ขามาก็เพราะพอ่ เป็ นผชู้ ายเทา่ น้นั เอง นุช
ไมเ่ ขา้ ใจหรอกวา่ ธรรมชาติของผชู้ ายน่ะเป็นอยา่ งไร....พอ่ เคยบอก
เขาวา่ พอ่ รักเขาอีกไมไ่ ด้ แต่พอ่ กต็ อ้ งทาหนท้ ี่ของพอ่ ใหด้ ีท่ีสุด
ความรักของพอ่ ท่ีจะมีต่อผหู้ ญิงทุกคนเช่นคนรัก พอ่ ไดท้ ุ่มเท
ใหก้ บั คุณแมข่ องนุชไปหมดแลว้ มนั หมดสิ้นไปต้งั แต่พอ่ รู้จกั รัก
คุณแมข่ องนุช พอ่ ไมเ่ คยเหลือไวเ้ ผ่ือแผผ่ ใู้ ดอีกเลย และเมื่อพอ่ เสีย
คุณแม่ของนุชไป....พอ่ กเ็ ท่ากบั ฝังหวั ใจของตวั เองไปดว้ ย สิ่งที่
เหลืออย.ู่ ...คือซากที่ตอ้ งอยตู่ อ้ งกินไปตามสภาพของมนุษย.์ .... "

เสียงของคุณพอ่ เบาลงทุกที แต่ผละจากฉนั เดินไปท่ีเตียง
นอนลูบไลผ้ นกั เตียงอยา่ งอาลยั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

192

"ถา้ นุชโตข้ึน บางทีนุชจะเขา้ ใจพอ่ มากกวา่ น้ี การท่ีพ่อได้
จินตนามาไมใ่ ช่หมายความวา่ พอ่ จะหมดรักคุณแมข่ องนุช หรือวา่
หมดรักนุช"

ฉนั ผวาเขา้ ไปกอดท่านไว้ ซุกตวั เขา้ ไปในออ้ มอกเสมือน
เมื่อคร้ังเด็กๆ แลว้ เราสองคนพอ่ ลูกต่างกร็ ้องไหใ้ หก้ บั ส่ิงที่เรา
สูญเสียไปแลว้ นเราเกิดความวเหวข่ ้ึนมาท้งั คูค่ วามรู้สึกอนั น้นั เอง
ท่ีทาใหเ้ ราตอ้ งหนั เขา้ หาสิ่งท่ีปลอบประโลมใจ เพื่อยดึ เหน่ียว
ความรู้สึกของเราใหใ้ หย้ งั มีความหวงั วา่ เรายงั มีคนท่ีเรารัก เรายงั
มิไดส้ ูญเสียไปอยา่ งสิ้นชิง และนี่เองคือจุดที่คุณจินตนายา่ งเขา้ มา
ในวงชีวติ ของคุณพอ่

เยน็ น้นั เอง หลงั จากอาบน้าแตง่ ตวั แลว้ ฉนั เป็นฝ่ ายเขา้
หาคุณจินตนาในหอ้ งของคุณพอ่ ขณะที่ฉนั ยา่ งเขา้ ไปน้นั
คุณจินตนาเพิง่ ข้ึนจากน้ากาลงั หวผี มอยพู่ อเห็นฉนั เธอกช็ ะงกั

"นุชเพิ่งทราบเร่ืองคุณจินต.์ ..กบั คุณพอ่ .... "
ดวงตาซ่ือๆ คู่น้นั มีริ้วรอยกงั วลใจ
"ดิฉนั ....เออ้ ...."
ความสะทกสะทา้ นของคุณจินตนา ทาใหฉ้ นั ใจช้ืนข้ึน
"นุช....เพิ่งรู้"
อาการพึมพาของฉนั คงทาใหเ้ ธอมีกาลงั ใจข้ึนเช่นกนั
เธอจึงยมิ้ นิดๆ ทาใหด้ วงหนา้ คล้าน้นั แจ่มใสข้ึนอยา่ งประหลาด

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

193

"คุณนุชคงเขา้ ใจนะคะ"
ฉนั ยมิ้ ใหเ้ ธออีกคร้ังก่อนท่ีจะเดินกลบั ออกมาเงียบ ๆ แต่
ความรู้สึกวา้ เหวก่ ลบั พงุ่ ข้ึนอยา่ งรุนแรง เม่ือคร้ังท่ีเสียคุณแม่ไป
ฉนั มีความรู้สึกคลา้ ยกบั วา่ คุณพอ่ กบั ฉนั มีความรู้สึผกู พนั เป็น
อนั หน่ึงอนั เดียวกนั เพราะเราไดเ้ สียของรักชิ้นเดียวกนั ไปอยา่ งไม่
มีวนั กลบั ....บดั น้ีคุณพอ่ ...ไดพ้ บหลกั พกั พงิ ใจของทา่ นแลว้ ถึง
อยา่ งไร ๆ ท่านกย็ งั มี
'คนอ่ืน' ส่วนฉนั ล่ะ ฉนั มีใครบา้ ง....นอกจากคุณยา่ ...ชว่ั
ขณะหน่ึงน้นั ฉนั หวนระลึกถึง 'พตี่ ุ่ม' ข้ึนมาทนั ที ถา้ พี่ตุม่ ยงั อยู่
บางที่พ่ตี ุ่มคงจะอธิบายใหฉ้ นั เขา้ ใจเร่ืองคุณพอ่ กบั คุณจินตนา
มากกวา่ น้ี…
คุณจินตนาเป็นคน 'ซ่ือ' แลว้ ก็ 'อ่อน ๆ' อยา่ งท่ีคุณยา่ วา่ ไว้
เพราะระยะที่ฉนั มาอยทู่ ี่บา้ นสวน ฉนั คยเห็นคุณจินตนานง่ั เยบ็ เส้ือ
ดว้ ยมืออยา่ งต้งั อกต้งั ใจจึงลองถามดูวา่
"ทาไมไม่เยบ็ ดว้ ยจกั รล่ะคะ จกั รของเรากม็ ี คุณเยบ็ เป็น
เปล่าคะ ?"
คุณจินตนาเงยหนา้ ข้ึนยมิ้ จืดๆ ตอบแบบถนอมเสียงวา่
"เยบ็ เป็นค่ะ แต่....เออ้ ... หางเสียงน้นั อึกอกั เล็กนอ้ ย
"ดิฉนั ไม่กลา้ ใช"้
พอฉนั มองอยา่ งสงสัย คุณจินตนาก็อธิบายอยา่ ง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

194

ตะกกุ ตะกกั วา่
"ดิฉนั เห็นเป็นของเก่า....ลุมผา้ ไว้ ไดค้ วามวา่ เป็นของ....

คุณแมค่ ุณนุช เลย....ไม่กลา้ เพราะยงั ไมม่ ีใครอนุญาต"
เป็นคร้ังแรกท่ีฉนั เกิดความรู้สึกเวทนาข้ึนมา
"ใชเ้ ถอะคะ่ เก็บไวเ้ ฉยๆ จะเป็นสนิมเปล่าๆ"
คุณจินตนาไม่พดู วา่ กระไรอีกแต่แววตาท่ีมองฉนั มี

ประกายแจ่มใสข้ึน จากน้นั เป็ นตน้ มาฉนั สังเกตเห็นวา่ คุณจินตนา
มกั ใชด้ วงตาแทนคาพดู เสมอ และโดยปกติก็เป็นคนไม่คอ่ ยพดู เสีย
ดว้ ย

วนั รุ่งข้ึน คุณจินตนางวนอยทู่ ่ีจกั รพกั ใหญ่ ก็ถือกระเชา้
ใบเล็กๆ เขา้ มาหาฉนั

"ของ....คุณคะ่ "
ในกระเชา้ ใบน้นั มีกระสวยบา้ ง ปลอกนิ้วบา้ งรวมท้งั
ผา้ เช็ดหนา้ ผนื เลก็ ๆ ท่ีเยบ็ คา้ งไว้
"ของ....คุณท่ีเสียคะ่ ดิฉนั รวบรวมมาใหเ้ ผอ่ื คุณนุชจะได้
เกบ็ ไว้ เป็นที่ระลึก"
ผา้ เช็ดหนา้ ผนื ล็กๆน้นั คุณแม่ทาไวใ้ หฉ้ นั แตย่ งั คา้ ง....
ผา้ เน้ือดี สีขาวกลายเป็นสีนวล ตามรอยพบั เหลือง
เล็กนอ้ ย...ฉนั มองดูอยา่ งต่ืนเตน้ พดู อะไรไม่ออก
"เมื่อดิฉนั อายเุ ท่าคุณ ดิฉนั ไม่มีท้งั แม่และพอ่ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

195

เสียงของคุณจินตนาตะกุกตะกกั เล็กนอ้ ย
"ป้ าเกบ็ ดิฉนั มาเล้ียงไว้ เรียนหนงั สือยงั ไม่ทนั จบปากต็ าย
อีกดิฉนั ตอ้ งหาเล้ียงตวั เองไม่เคยรู้สึกวา่ ตวั เองวา่ งเลยจน.....ไดพ้ บ
กบั คุณพอ่ คุณนุช ระยะน้ีจึงเป็นระยะแรกท่ีดิฉนั ไม่ตอ้ งต่อสู้เพ่ือ
ตวั เอง"
คุณจินตนาพยายามอธิบายใหฉ้ นั ฟังอยา่ งง่ายๆ สาหรับ
เธอการต่อสู้ในชีวติ ท่ีผา่ นมาคงจะเป็นของยากเยน็ ไม่ใช่นอ้ ย
เพราะความซื่อกบั ความอ่อนของเธอคงจะช่วยอะไรตวั เองไม่ได้
นกั ฉนั นิ่งฟังอยา่ งเงียบๆ คุณจินตนาเองก็หยุดพดู เพราะคงไมร่ ู้จะ
อธิบายอยา่ งไรอีกสาหรับคนท่ีไมเ่ คยพดู มากๆ มาก่อน"

"มนุษยเ์ ราตอ้ งสูญเสียดว้ ยกนั ทุกคน ไม่ชา้ ก็
เร็ว" ฉนั เพ่งิ เขา้ ใจวา่ ท่ีเธอพยายามพดู มาท้งั หมดก็
เพื่อปลอบฉนั นนั่ เอง ฉนั จึงเงยหนา้ ข้ึนยมิ้ ใหเ้ ธอ
อยา่ งแจ่มใสเป็นคร้ังแรก และจากน้นั เป็นตน้ มาคุณ
จินตนากไ็ ดเ้ ขา้ มาผกู พนั กบั ชีวติ ของฉนั อีกผหู้ น่ึง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

196

21…………………………………………
ปี ต่อมา.....ฉนั ไม่ไดก้ ลบั บา้ นสวนอีก แมว้ า่
ทุกคร้ังที่ปิ ดเทอมคุณพอ่ จะมารอรับ ฉนั กอ็ า้ งวา่ เป็น
ปี สุดทา้ ยของการศึกษา ฉนั จึงอยากอยโู่ รงเรียนดู
หนงั สือกบั เพ่ือนๆ มากกวา่ คุณพอ่ เคยถามฉนั วา่

"ทนี่ ุชไม่อยากกลบั บ้าน เพราะเรื่อง...จินตนา.....หรือ
เปล่าลูก ? "

"เปล่าค่ะ"
ฉนั ปฏิเสธท้งั ๆ ท่ีรู้แน่แก่ใจตวั เองวา่ ที่คุณพอ่ ถามมีส่วน
จริง
"นุชอยากดูหนงั สือจริงๆ เพราะปี น้ีจบแลว้ นุชจะได้
เตรียมตวั เขา้ มหาวทิ ยาลยั คุณยา่ นุชก็ไมห่ ่วงเพราะมีคุณจินตอ์ ย"ู่
ถา้ นุชสอบเขา้ มหาวทิ ยาลยั แลว้ จะกลบั บา้ นไหมลูก ?"
"ดูก่อนคะ่ นุชยงั ไม่รู้เลยวา่ จะสอบเขา้ ไดไ้ หม ถา้ ไดก้ ค็ ง
วนุ่ วายเรื่องท่ีอยทู่ ่ีเรียนอีกพกั หน่ึง แลว้ นุชจะเรียนปรึกษาทีหลงั
แต่ถา้ สอบไม่ได้ นุชก็คงตอ้ งกลบั ไปอยบู่ า้ นสวนกบั คุณยา่ แน่ๆ"
"นุชจะเรียนต่ออะไรล่ะลูก ?"
"นุชอยากเรียนอกั ษรศาสตร์คะ่ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

197

"ดีแลว้ ลูก ตรงกบั นิสัยนุชแลว้ จินตนาเขาฝากขนมมาให้
นุชคุณจินตนาทาพวกผลไมแ้ ช่อิ่มตา่ งๆ มาฝากฉนั หลายขวด

"เขาสงั่ มาวา่ ใหน้ ุชเอาไปแจกเพอ่ื นๆ เพราะคิดวา่ นุชจะ
กลบั บา้ นเร็วๆน้ี ถา้ นุชไม่กลบั กเ็ ก็บเอาไวก้ ินแลว้ กนั ระยะน้ีพอ่
จะมาเยย่ี มนุชบอ่ ยๆ เผอ่ื นุชจะใหพ้ อ่ ช่วยอะไรบา้ ง"

เป็นอนั วา่ ในระหวา่ งปิ ดเทอมปลาย ฉนั ยงั คงพกั อยทู่ ี่
โรงเรียในนฐานะนกั เรียนประจาพเิ ศษจนกระทงั่ รู้ผลวา่ สอบเขา้
มหาวทิ ยาลยั ไดฉ้ นั จึงวงิ่ เตน้ ยา้ ยไปอยหู่ อพกั นิสิตหญิง ฉนั อุทิศ
ชีวติ ใหก้ บั การเรียน....เรียนจนไม่ค่อยมีเวลาวา่ ง ฉนั ทราบข่าว
เลาๆ จากปากคาคุณพอ่ วา่ คุณจินตนากาลงั ใหก้ าเนิด 'นอ้ งใหม่' อีก
คนหน่ึง ฉนั รับฟังดว้ ยความรู้สึกวา่ คุณพอ่ กาลงั จะห่างไกลจากฉนั
ไปทุกที คุณยา่ และทุกๆ คนท่ีบา้ นสวนก็คงจะหายเงียบเหงา
ระยะท่ีฉนั เรียนอยใู่ นมหาวทิ ยาลยั การคมนาคมระหวา่ งบา้ น
สวนกบั กรุงเทพฯ สะดวกมากข้ึนจนถึงขนาดที่ถา้ หากคุณยา่ คิดถึง
ฉนั มากๆ เขา้ จะเป็นฝ่ ายข้ึนรถมาหาฉนั ถึงหอพกั เสียเอง แตก่ ไ็ ม่
วายบน่ วา่

"โฮย๊ ....รถมนั วงิ่ จนยา่ ตาแทบลาย แต่ก่อนถึงจะไปมา
ลาบากแต่กไ็ ม่เวยี นหวั เหมือนสมยั น้ี รถรามนั มากเหลือเกิน แม่
นุชเรียนจบแลว้ จะอยกู่ รุงเทพฯเลยหรือลูก ยา่ คงจะมาหาไม่คอ่ ย
ไหวหรอก"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

198

"ยงั ไมแ่ น่เลยค่ะคุณยา่ "
ฉนั คอยฟังวเ่ ม่ือไหร่คุณยา่ จะพดู ถึง 'นอ้ งใหม่' ของฉนั
เสียทีแตจ่ นแลว้ จนรอดคุณยา่ กไ็ ม่พดู ถึง จนฉนั ตอ้ งเป็นฝ่ าย
เร่ิมตน้ "ทางบา้ นสบายกนั ทุกคนหรือคะ ?"
"ก็ยงั ง้ั ๆ แหละลูก ไอแ้ สมกบั ไอช้ ่วยกอ็ อ่ นลงไปมา
เรือกสวนหาคนดูแลไมค่ ่อยได"้
"คุณจินตล์ ่ะคะ ?"
คุณยา่ เหลือบตามองฉนั ก่อนท่ีจะตอบวา่
"ก็...สบายดี เขายงั บน่ เลยวา่ ถา้ นุชกลบั บา้ นจะทาห่อหมก
ตอ้ นรับอีก"
คุณยา่ วางไมต้ ายอยา่ งหนา้ ตาเฉย ฉนั ตอ้ งเป็นฝ่ ายถามวา่
"แลว้ ....เด็ก....ใหมล่ ่ะคะ ?"
"อ๋อ....ตากุง้ น่ะเรอะลูก ข้ีออ้ น โยเย"
แววตาของคุณยา่ เป็นประกายข้ึนมาแวบ่ หน่ึงอยา่ งนอ้ ย
ที่สุด'ตากงุ้ ' กเ็ ป็นหลานชายคนแรกของท่าน !
"ถา้ ไมข่ ้ีออ้ นเสียอยา่ งก็ดีหรอก"
นน่ั เป็นคร้ังแรกท่ีฉนั ไดร้ ับรู้เก่ียวกบั 'ตากุง้ แต่กไ็ มไ่ ด้
สนใจมากไปกวา่ ความอยากรู้วา่ 'เด็กคนใหม่' จะเป็น
อยา่ งไรเท่าน้นั จนกระทงั่ ฉนั อยมู่ หาวทิ ยาลยั ปี สาม ชีวติ ฉนั จาเจ
ในหอพกั ทาใหฉ้ นั ชกั เบ่ือจึงเก็บของกะวา่ จะไปพกั ที่บา้ นสวนสกั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

199

2-3 วนั ขณะที่เรือแทก็ ซ่ีจอดเทียบท่าท่ีเรือนแพ ปรากฏวา่ เด็กคน
หน่ึงวง่ิ เตาะแตะมาตามสะพานยาวปากกร็ ้องวา่

"อู...อ.ู ..มาหาคายคบั จุนยา่ .....จุนยา่ มีคายมาหา"
คาวา่ 'จุนยา่ ' ท่ีออกมาจากปากเดก็ ผชู้ ายน้นั ทาใหฉ้ นั ตอ้ ง
หยดุ พิจารณาอยง่ เพง่ พิศ 'ตากงุ้ ' คอ่ นขา้ งผอมสมชื่อ ผวิ
คล้าคลา้ ย คุณจินตนาแต่เกล้ียงเกลา ดวงตาโตดาแจ๋วมีแววสดใส
กางเกงเอี๋ยมตวั ติดกนั สีชมพูจุดขาวมีสายสะพายขา้ งหน่ึงหลุดจาก
ลูกดุม เจา้ ตวั ตอ้ งหิ้วไวร้ ่องแร่งน่ากลวั พนั ขาหกลม้ พอฉนั ยนื ดู
แกก็เอียงคอมองตอบบา้ งทาหนา้ คลา้ ยๆ จะยมิ้ ทกั แตก่ ไ็ มก่ ลา้
จนกระทง่ั ฉนั ตอ้ งยมิ้ ใหก้ ่อน 'ตากุง้ ' จึงยมิ้ ร่า
"มาหาคายคบั ?"
"มาซ้ือทุเรียนค่ะ" ฉนั แกลง้ ตอบ
"จุนยา่ คา้ บ....จุนยา่ "
แกหนั ไปทางเรือนใหญ่ต้งั ท่จะออกวงิ่ ฉนั ตอ้ งรีบควา้ ตวั
ไว้
"เดี๋ยวค่ะ อยา่ วงิ่ เด๋ียวหกลมั มา.....พ่ีจะใส่ดุมกางเกงให"้
แกแหงนมองฉนั พลางยมิ้ อายๆ แต่กห็ ยดุ ใหฉ้ นั กม้ ลงใส่
ดุมยาวสะพายกางเกงใหโ้ ดยดี
"ชื่ออะไรคะ ?"
"กอกุง้ แหง้ ครับ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี