หนี้รัก

450

"เอ๋...จะถามวา่ ยงั ไง ?"
"ถามวา่ เขารักเราเท่ากบั ที่เรารักเขาหรือเปล่า ?"
ฉนั เบิกตากวา้ ง แตร่ ิมฝีปากสีชมพสู ดใสแยม้ ออกนิด ๆ
"จริงๆนะนุช พ่ีตุ่มสุภาพมนั่ คงเฉ่ือยชายงั ไงก็ยงั ง้นั
เหมือน พ่ีเหมือนผปู้ กครอง แต่ไมเ่ คยเหมือน...คนรัก สักที จน
บางคร้ังอยากจะถามดูวา่ หวั ใจพ่ตี ุม่ เขาเป็นยงั ไงเหมือนกนั "
อาการถอนใจยาว ทาใหฉ้ นั ตอ้ งวางมือลงบนมืออวบอมู
น้นั อยา่ งปลอบใจ
"ไมเ่ ห็นสงสยั อะไรเลยน่ีจะ๊ อน้ อน้ กบั ...คุณรังสีเห็นกนั
มาแต่เลก็ แต่นอ้ ย ถา้ ...เขา...ไร้รู้สึก...รัก..เขากค็ งไมย่ อมแต่งงาน
กบั อน้ แน่ ๆแตว่ ามใกลช้ ิดคุน้ เคยเอน็ ดูตลอดมาคงทาให้เขา
แสดงออกมานอกหนา้ ไดไ้ ม่มากนกั ในชีวติ แต่งงานหากคนของ
เรามีความสุภาพมน่ั คง เสมอตน้ เสมอปลาย กเ็ ป็นหลกั ประกนั ได้
แลว้ วา่ ชีวติ แต่งงานจะมีความสุข"
อาการถอนใจยาวมีวแ่ี ววแห่งความโล่งอก ดวงตาใสแจ๋ว
ปรากฏริ้วรอยแห่งความมน่ั ใจข้ึนมาแทนที่
"ขอบใจมากนุช ขอบใจมาก ฟังนุชพดู แลว้ ค่อยสบายใจ
ข้ึนหน่อย แน่ะ...เพ่อื น ๆ เรียกใหญแ่ ลว้ นุชไปเถอะ"
"แลว้ อน้ จะนง่ั กบั ใคร"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

451

"นงั่ ดูก็ได้ สนุกดี นุชจาสมยั เดก็ ๆ ท่ีเล่นน้ากนั หนา้ เรือน
แพไดไ้ หม คิด ๆ แลว้ อยากจะกลบั เป็นเด็กอีก"

มีอดีตตอนใดบา้ งท่ีฉนั ลืมเล่ือน โดยเฉพาะถา้ หาก
เกี่ยวกบั 'เขา' ในยามท่ี เดือนสิบเอด็ น้านอง เดือนสิบสองน้าทรง'
เรามกั จะลงเล่นน้ากนั ควกั่ มีคุณยกากบั การอยขู่ า้ งบนคอยตะโกน
เรียกช่ือทุกคนทุกสองนาทีเพื่อใหแ้ น่ใจวจ่ ะไม่มีผใู้ ดผลุบหายเขา้
ไปใตแ้ พ

"ไอเ้ ข้ ไอโ้ ขง มะโรงไมส้ กั ไอเ้ ขฟ้ ันหกั กดั คนไมเ่ ขา้ "
คนที่ยอมเป็น ไอเ้ ข้ ทุกคร้ังก็คือ 'เขา' หนูอน้ ซ่ึงวา่ ยน้า
ไมแ่ ขง็ ไดแ้ ต่เกาะแพลูกบวบร้องกรี๊ด ๆ แทนฉนั พลางกระทุม่ น้า
ไปมาจนฟองแตกกระจาย หรือไม่พอวา่ ยเหน่ือย ๆ เขา้ กจ็ ะมาเกาะ
บนั ไดเล่น
"ตะลิงปลิงเอ๋ย ช่วงหรือชิง ทิ้งหรือขวา้ ง"
ตอนน้ีหนูอน้ จะรีบตะโกนเสียงแจ๋ววา่
"ทิง้ ...ทิ้ง...อยา่ ขวา้ ง...ทิง้ น.ะ....
เพราะถา้ ขวา้ ง หนูอน้ กว็ า่ ยไมท่ นั ฉนั หรือ 'เขา' อีก ถา้ ทิ้ง
ลงตรงหนา้ จะไดต้ ีน้าเป็นฟองตะครุบอยทู่ ่ีท่าตรงน้นั ไม่วา่ กอสวะ
กอหญา้ ปลอ้ งที่ไหลมาตามน้า สุดแต่ฉนั จะบญั ชา เขาจะลากเขา้
ฝั่งเลือกตดั ใหฉ้ นั ตามใจชอบ คร้ันแลว้ ก็จะใชไ้ มก้ ลม ๆ กระทุง้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

452

ไส้ออกมายอ้ มสีติดไมร้ ะกาเป็นตวั งหรือตวั สัตวต์ ่าง ... วนั เวลา
น้นั ไดล้ ่วงผา่ นไปเหมือนสายน้าที่ไม่มีวนั จะยอ้ นกลบั มาอีก...

"เม่ือเด็กๆ อน้ ไม่คอ่ ยแขง็ แรงนี่เ ลยมกั จะถูกคุณยา่ เรียก
มากกวา่ ใคร ๆ ท้งั หมด ไดแ้ ต่เกาะแพร้องกรี๊ด ๆ อยา่ งเดียว"

"นนั่ ซิ คิดถึงคุณยา่ ยงั จาท่านไดต้ ิดหูติดตา หนา้ ตรุษ หนา้
สารท กาละแม ขา้ วเหนียวแดง กระยาสารหละไม่มีขาด จานุชฟัน
หกั ติดกาละแมไดไ้ หม ?"

เราอดหวั เราะกนั ไมไ่ ด้ วยั เด็กสาหรับฉนั เป็นวยั ที่แจ่มใส
ซุกซนผาสุก ประทบั อยใู่ นความทรงจาไม่มีลืมเลือน แต่ความทรง
จาเหล่าน้นั ทาใหห้ วั ใจฉนั แปลบปลาบรวดร้าวอยู่ ณ บดั น้ี เพราะ
ไมม่ ีภาพตอนใดเลยท่ีจะไม่มี 'เขา' เขา้ มาแทรก

"อนั เดี๋ยวน้ี ไม่ออดแอดเหมือนสมยั เดก็ ๆ แลว้ สินะ ?"
"ไมด่ ีข้ึนหรอก ก็ยงั ง้นั ๆ แหละ หมอเขาวา่ เป็ นโรคหวั ใจ
อ่อนกบั อะไรต่อมิอะไรอีกร้อยพนั แปด ข้ีเกียจจากินยาจนเบ่ือ บาง
ทีทาเป็นลืมเสียมง่ั แต่ถพ้ ต่ี ุ่มรู้ขา้ กโ็ ดนเอด็ เหมือนเด็ก ๆ เลยฝืน ๆ
กินมนั ไปเรื่อย ๆ อยเู่ พราะยาแท้ ๆ ถา้ หมดยาก็คงไปเลย"
"ฮ้ือ...พดู อะไรนะ"
"จริงน้ีน ต้งั แตเ่ ด็กมาแลว้ ใคร ๆ เขาวา่ อายไุ มย่ นื ท้งั น้นั
ไมร่ ู้วา่ อยมู่ าไดย้ งั ไงถป่ านน้ี อา้ ว...นน่ั พ่ีตุ่มออกมาจาก
ครัวทาไม ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

453

ร่างสูงตรงเดินตดั มาตามทางโรยกรวดเลก็ ๆ น้นั ชา้ ๆ มี
เดก็ รับใชต้ ามมาเบ้ืองหลงั ทาใหฉ้ นั ตอ้ งผดุ ลุกข้ึนโดยเร็ว

"อน้ มีเพื่อนคุยแลว้ นุชไปเล่นน้ากบั เพ่อื น ๆ ละนะ"
"โธ่..คนกนั เองคุยกนั จนเบ่ือแลว้ ละ"
ฉนั หนั กลบั เตินตวั ตรงไปทางริมสระ พุง่ ตวั ลงในน้าทิง้
ภาพบุคคลท้งั สองไวเ้ บ้ืองหลงั เมื่อฉนั โผล่ข้ึนมาอีกคร้ังปรากฏวา่
คุณชิดชไมกาลงั หวั เราะเสียงใส ชวั่ ขณะน้นั เธอกค็ ือสาวนอ้ ยผจู้ ะ
ลืมความขมข่ืนและการตอ่ สู้เพอ่ื ยงั ชีวติ ไปอยา่ งสิ้นเชิง ความ
ผาสุกเตน้ พราวอยบู่ นริมปากและดวงตาคมกริบเส้ืออาบน้าสีน้า
เงินและหมวกยางสีขาวทาใหเ้ ธอสดใสเป็นคนละคนกบั ชิดชไมท่ี
วนุ่ อยกู่ บั งานในหนา้ ท่ี
"ผมคุณนุชเปี ยกหมดแลว้ ทาไมไม่หาหมวกใส่ก่อนคะ ?"
ฉนั สะบดั ผมท่ีเปี ยกลีบน้นั ไปมา ชว่ั แวบ่ หน่ึงจากหางตา
ร่างสูงตรงกาลงั โนม้ ตวั ลงพดู กบั ผเู้ ป็นภรรยาอยา่ งอ่อนโยน
ใบหนา้ ขาวผอ่ งใสแหงนข้ึนพดู จอ้ ในขณะท่ีเดก็ รับใชว้ างถาด
น้าส้มค้นั ไวบ้ นโตะ๊ ขา้ ง... 'เขา' ไมเ่ คยลืมสตรีผเู้ ป็นภรรยาแมแ้ ต่
นิดเดียว...ความอ่อนโยนเอาอกเอาใจเอ้ือาทรทุกโอกาส แสดงให้
เห็นชดั ถึงความสุภาพมนั่ คงท่ีเขามีแก่กนั ตลอดมา...สาหรับฉนั ..
ฉนั ไดอ้ ะไรจาก รัก' น้นั บา้ ง ?

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

454

อาหารกลางวันวนั น้ัน กว่าจะเสร็จกท็ ลุ กั ทเุ ล ท้งั ยัง
เปลยี่ นแปลงรายการหลายอยา่ ง ลงทา้ ยเหลือเพยี งแตข่ า้ วคลุกกะปี
จานใหญม่ ีมะมว่ งดิบสับโรยหนา้ พร้อมดว้ ยผกั ชีเดด็ เป็ นช่อมหึมา
ประดบั เตม็ จาน ไข่จียวสีคล้าเพราะสุกบา้ งไหมบ้ า้ ง หน่ั แหลกบา้ ง
ยาวบา้ งใหญบ่ า้ งใส่ชามแกว้ มีพริกหน่ั โรยหนา้ เทียบขา้ งในถาด
ส่วนแกงจืดในหมอ้ เก่าเหลาขนาดใหญ่ ร้อนจนควนั ฉุยมีท้งั หมู
ท้งั กงุ้ แตน่ ้าขน้ คลก่ั อรวรรณกม้ ลงมอง พลางทาจมูกยน่

"นึกวา่ จะทาอะไร โธ่เอย๊ "
"ปัทโธ่ ลองชิมก่อนเถอะนาแลว้ จะติดใจ คลุกตามตารับ
ชาววงั แท้ ๆ เลยน่ี" พี่ชายยนื ยนั เสียงแขง็
"กินไดแ้ น่นะคะ พชี่ าย เวลาคลุกลา้ งมือหรือเปล่า ?"
"ฟอกสบตู่ ้งั สองหนจะเอายงั ไงไม่เช่ือถามเจา้ ทกั "
ผทู้ ี่มากลุม้ รุมดู ทาหนา้ เหย แต่พอ่ ครัวใหญ่ทาเสียงใส
เชิญ...เชิญครับ แกงจืดกาลงั ร้อน ๆ เฮอ้ ...ถว้ ยแบ่ง จาน
หยบิ เอามาดว้ ย น้าท่าในตเู้ ยน็ ขนมาท่ีน่ีใหห้ มด"
สมุนรุ่นหนุ่มวงิ่ พรูกรูเกรียวกนั มา พร้อมดว้ ยขา้ วของ
พร้อมอรวรรณป็นผตู้ กั แบอ่ ยา่ งทะมดั ทะแมง ปากกอ็ ธิบายแจ๋ว ๆ
"ลองคนละนอ้ ย ๆ ก่อนนะเรา ท่าไมตียงั ไงจะไดอ้ อกไป
หาซ้ืออะไรกิน"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

455

พอฉนั ตกั ใส่ปากคาแรก คุณอรชุนกถ็ ามอยา่ ง
กระตือรือร้นวา่

"เป็นยงั ไงบา้ งครับ ?"
รสเคม็ ของกะปิ ที่คลุกไม่ทวั่ นาหนา้ ข้ึนมาก่อน จากน้นั
จึงรสเปร้ียวของมะมว่ งสบั ชิ้นโต จนทาใหฉ้ นั ตอ้ งตกั แกงจืดตาม
ไปโดยเร็วความจืดของแกงจืดช่วยใหพ้ อที่จะพอกลอ้ มแกลม้ ตอบ
ไดว้ า่
"ก็ดีนี่คะ"
อรวรรณทาหนา้ เบ้ียว "ดีอะไรได้ พี่ชาย พ่ีชายแน่ใจหรือ
คะวา่ ไมไ่ ดผ้ สมตามตารับยาถ่าย ?"
"โธ่...เพ่ิงคาแรกจะรู้อะไร ลองกินต่อ ๆ ไปเถอะน่า โรย
ไขเ่ สีย หน่อย ข้ีคร้าน..."
"นนั่ ไข่เจียว หรือไข่เผาคะ ?"
"ยงั ง้ีน่ะซิ มนั ไม่น่าทาใหก้ ิน"
ฉนั กม้ หนา้ อยกู่ บั จานขา้ ว ไม่เหลือบแลไปทางอ่ืน แตย่ งั
ไดย้ นิ เสียงออ่ น ๆ เบา ๆ ดงั ข้ึนใกล้ ๆ
"พ่ีตุ่มละคะทานไหม..เคม็ ไปนิดแต่ไม่เป็นไร อนั จะไส
มะม่าง ใหม้ าก ๆ ทานกบั แกงจืดพอไปได"้
"อน้ อยา่ ทานขา้ วคลุกกะปี เลย รสมนั จดั ไมด่ ี...เดี๋ยวจะให้
เดก็ ไปเอาขา้ วเปล่ามาให้ ทานกบั แกงจืดแลว้ กนั "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

456

ฉนั บีบชอ้ นในมือแน่น จนรู้สึกขอ้ เกร็ง
"คุณนุช จะเติมอะไรไหม ?"
ฉนั มองเลยไปยงั คุณอรชุน ตอบเสียงใส ต้งั ใจจะให้ 'คน
อื่น'ไดย้ นิ ดว้ ย

"ขอน้าตาลสกั นิดกด็ ีคะ่ ดิฉนั ชอบหวานไม่
เหมือนบางคนเด๋ียวชอบรสโนน้ เด๋ียวชอบรสน้ี
เปล่ียนไปเรื่อย ๆ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

457

47……………………………………………
จากทางตา ฉนั เห็นคิ้วเขม้ ของ 'เขา' ขมวดมุ่น
เขา้ หากนั ชวั่ แวบหน่ึงที่ฉนั รู้สึกสะใจ เพราะสามารถ
กระทบกระเทียบเขาได้ โดยที่เขาไม่มีโอกาสจะ
โตต้ อบแกต้ วั ใด ๆ ท้งั สิ้น แต่พอสบตาคุณอรชุน
ความละอายอดสูกพ็ ลงุ่ ข้ึนมาทนั ที แววตาค่นู ้นั
อ่อนโยนปลอบประโล ราวกบั จะรู้ซ้ึงถึงส่วนลึกใน
ใจของฉนั เป็นอยา่ งดี

"คนเราก็เป็นยงั ง้ีแหละครับ เด๋ียวอยากกินเปร้ียว เด๋ียว
อยากกินหวาน แตก่ ม็ ีอยรู่ สเดียวเทา่ น้นั ท่ีเขาชอบจริง ๆ"

"นายล่ะ ชอบรสหวานไมใ่ ช่เรอะ ?"
'เขา' หนั มาถามเสียงเรียบ ๆ แต่ก็ทาใหฉ้ นั ร้อนวบู ไป
ท้งั ตวั พราะวา่ เขาจะจงใจหมายความวา่ กระไร ! คุณอรชุนยมิ้
ยงิ ฟันชาว อยา่ งใจเยน็ ตอบเล่ียงไปเสียทางหน่ึง
"โบราณเขาวหวานเป็ นลม ขมเป็นยาจะวา่ ชอบอยา่ งไหน
กพ็ ดู ยาก" พดู พลางก็หนั มาพยกั พเยดิ กบั ฉนั
"จริงไหมครับ คุณนุช !"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

458

ฉนั ยมิ้ นิด ๆ โดยไมต่ อบ สาหรับฉนั ..ความหวานท่ีเคยลิ้ม
รสมาแลว้ ก่อใหเ้ กิดควาขมข่ืนท่ีตอ้ งใชเ้ ป็นยารักษาหวั ใจตวั เอง
มาจนตกเยน็ วนั น้นั คุณอรชุนรับอาสาไปส่งฉนั กบั คุณชิดชไม
โดยไม่ยอมฟังคาปฏิเสธของเราท้งั สองคน ก่อนจากกนั อทิติบอก
ฉนั ดว้ ยเสียงอ่อย ๆ วา่

"วนั หลงั นุชไปทานขา้ วที่บา้ นดว้ ยกนั หน่อยนะจะ๊ "
ฉนั รับคาส้ัน ๆ หลบตาผทู้ ี่ยนื มองเขมง็ อยเู่ บ้ืองหลงั แวว
ตาคูน่ ้นั ค่อนขา้ งหม่นเศร้า อารมณ์หวงแหน ห่วงใยอยา่ งเห็นได้
ชดั ฉนั นงั่ งียบมาตลดทาง จวบจนกระทง่ั ส่งคุณชิดชไมแลว้ คุณ
อรชุนก็หนั มาถามฉนั วา่
"คุณนุช เป็นอะไรไป?"
"คะ ?"
"ดูทา่ ทางคุณไม่ค่อยสบายใจนกั "
น้าเสียงน้นั คอ่ นขา้ งจะระวงั เป็นพเิ ศษ ฉนั หนั มามองเขา
ใบหนา้ ท่ีเคยสดใสยมิ้ แยม้ อยเู่ ป็นนิตยแ์ บบคนเจา้ สาราญค่อนขา้ ง
เคร่งขรึมตามองมุง่ ตรงไปขา้ งหนา้
"ไม่มีอะไรนี่คะ" ฉนั พยายามทาเสียงใหแ้ จม่ ใส
"ผมรู้น่ีนาวา่ คุณพดู ไมจ่ ริง"
"อา้ ว ทาไมกล่าวหาร้ายแรงนกั ล่ะคะ ?"
"ผมพดู ถูกหรือเปล่าล่ะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

459

เขากลบั ยอ้ นถามอีก ฉนั น่ิงเงียบ
"คนเรานี่ก็แปลกอยอู่ ยา่ งหน่ึง คือ ถา้ มีแผลตรงไหนเรา
มกั ชอบลูบคลาที่ตรงน้นั ท้งั ๆ ท่ีรู้วา่ มนั เจบ็ ปวด แทนที่จะปล่อย
มนั แหง้ หายสนิทไปเอง"
"บางที อาจจะเป็ นเพราะอยากจะเตือนตวั เองใหค้ อย
สานึกไวเ้ สมอกระมงั คะ วา่ แผลน้นั มนั เกิดข้ึนมาไดย้ งั ไง"
"จะมีประโยชน์อะไรท่ีทาอยา่ งน้นั สู้ลืมมนั เสียใหเ้ ร็ว
ที่สุดที่จะเร็วไดม้ ิดีกวา่ หรือ ?"
"ก็โบราณท่านวา่ เจบ็ แลว้ ให้จา ถา้ ลืมเร็วนกั ไมช่ า้ ก็คง
ตอ้ งเจบ็ อีกจนได"้
"คุณนุช คนอยา่ งผม คุณคิดวา่ จะทาใหค้ ุณเจบ็ ปวด
หรือ ?"
ฉนั ไม่คิดเลยวา่ เขาจะวกกลบั มาเร็วอยา่ งน้ี จึงถึงกบั นิ่งอ้นั
"ถึงยงั ไงฉนั ก็ไมย่ อมเจบ็ ซ้าอีกแลว้ คะ่ "
คุณอรชุนถอนใจยาว "คุณไม่ไวใ้ จผม ?"
ฉนั ไมม่ ีวนั ไวใ้ จใครอีกแลว้ เพราะแมแ้ ตค่ นที่ฉนั ไวใ้ จ
อยา่ งท่ีสุด กย็ งั ตอบแทนความไวเ้ น้ือเชื่อใจเสียอยา่ งสาสม
"คุณนุช ถึงแมผ้ มจะไม่รู้จกั คุณมานานเทา่ ...คนอ่ืน..แต่
ผมกพ็ อเป็น 'เพื่อนเก่า' ของคุณนุชไดใ้ ช่ไหม ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

460

ฉนั พยกั หนา้ รับพลางยมิ้ นิด ๆ เพราะจาวาระเร่ิมแรกแห่ง
การเป็น 'เพือ่ น' กนั น้นั ไดด้ ี

"ผมอาจจะเป็ นคนไม่ดีหลายอยา่ ง เช่น เจา้ สาราญ จบั จด
แต่ผมกย็ งั รู้ดีวา่ ผมตอ้ งการอะไร แมว้ า่ ในตอนโตนี่จะไมไ่ ดจ้ ดจ่อ
ใจเดียวเหมือน...นายรังสีเขา...แต่ก็มีบอ่ ยคร้ังท่ีผมเคยถามตวั เอง
วา่ ...เอป่ านน้ียายชมพแู่ กม้ แหมม่ จะโตสกั แค่ไหนแลว้ หนอ...ผม
เคยเหลวไหลมาไมน่ อ้ ย แตท่ ุกคร้ังผมเคยแปลกใจวา่ ดูเหมือนผม
จะคอยอะไรสักอยา่ งหน่ึงมาชว่ั ชีวติ แตก่ ย็ งั ไมร่ ู้วา่ ผมคอยอะไร
แน่ จนกระทงั่ เม่ือเราไดพ้ บกนั อีกคร้ัง ผมจึงแน่ใจวา่ ผมไดพ้ บสิ่ง
ที่ผมคอยตลอดมาน้นั แลว้ ฟัง ๆเหมือนกบั เร่ืองเหลวไหล แลว้ ผม
กไ็ ม่หวงั วา่ คุณจะเช่ือ...ผมเคยคอยมานานท้งั ๆ ท่ียงั ไม่แน่ใจ
ตวั เองดว้ ยซ้าไปวา่ คอยอะไร และเมื่อผมรู้อยา่ งน้ีแลว้ ทาไมผมจะ
คอยตอ่ ไปอีกไม่ได้ สกั วนั หน่ึง...จนกวา่ คุณจะลืมความเจ็บปวดท่ี
ผา่ นมา จนกวา่ คุณจะไวว้ างใจผม และวนั น้นั ผมมีคาถามท่ีจะร้อง
ใหค้ ุณตอบ ระหวา่ งน้ีคุณจะยอมรับผมไวใ้ นฐานะเพอื่ นเก่าแก่คน
หน่ึงไดไ้ หม ?"

ฉนั ผงกศีรษะรับเงียบ ๆ โดยไมย่ อมปริปากพดู
"ผมจะถามคุณ ในเมื่อผมห็นแลว้ วา่ คุณพร้อมท่ีจะตอบ
หรือถา้ หากคุณจะมีอะไร...เปล่ียนแปลง...ผมกห็ วงั วา่ ในฐานะที่
เป็นเพื่อนเก่ากนั ผมคงจะไดร้ ับรู้เป็นคนแรก"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

461

"ตกลงคะ่ "
เขาถอนใจยาวอยา่ งโล่งอก "เท่าน้นั แหละ ที่ผมตอ้ งการ"
"คุณเห็นจะตอ้ งคอยอีกนานเหลือเกิน จนกวา่ ...ดิฉนั
พร้อมที่จะตอบ"
คุณอรชุน หนั มาดูฉนั พลางยมิ้ อยา่ งแจ่มใส
"ผมคอยได.้ ..ไม่วา่ คุณจะตอบอยา่ งไร หรือแมแ้ ต่คุณจะ
เปลี่ยนแปลงไป คุณนุชกจ็ ะคงยงั มีเพื่อนเก่าอยคู่ นหน่ึงเสมอ"
"ขอบคุณคะ่ "
ฉนั ตอบอยา่ งต้ืนตนั คุณคา่ แห่ง 'ความรัก' ของชายผนู้ ้ี
วางเดิมพนั ไวด้ ว้ ความเป็ นผมู้ ีน้าใจเป็นนกั กีฬาอยา่ งแทจ้ ริง สกั วนั
หน่ึงกระมงั ฉนั อาจจะพร้อมท่ีจะตอบคาถามของเขาดว้ ยใจ
บริสุทธ์ิกวา่ น้ี...คุณอวขนไปส่งฉนั จนถึงทา่ เรื่ ก่อนที่เรือจะออกทา่
เขายน่ื หนา้
"อาทิตยไ์ หนวา่ ง ๆ คุณนุชจะอนุญาตใหผ้ มไปหาที่บา้ น
สวนบา้ งไดไ้ หม ?"
"ไดค้ ่ะ...ในฐานะเพ่ือนเก่า"
"โอ.เค. ชมพแู่ กม้ แหม่ม"
เรือพงุ่ ตดั ออกจากทา่ ดว้ ยความเร็วจนน้าแตกกระจาย
แสงอาทิตยใ์ นยามเยน็ ทอดตอ้ งพ้นื น้าเป็ นประกายสีแดงจดั แวว
วบั แปลกท่ีทนั ทีที่ร่างสูง ซ่ึงยนื เด่นตระหง่านอยู่ ณ ท่าเรือลบั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

462

หายไปจากสายตาความคิดคานึของฉนั ท่ีเก่ียวกบั เขาก็พลอยมลาย
หายไปดว้ ยโดยไม่มีสิ่งใดหลงเหลืออยเู่ ลย ผดิ กบั ความรู้สึกของ

ฉนั ที่เคยมีต่อ 'ใครคนหน่ึง' ...ความรู้สึกอนั น้นั ไม่วา่ จะขมข่ืนสกั

แค่ไหน กย็ งั ประทบั แน่นอยอู่ ยา่ งไม่ลืมเลือน
...โอต้ ะวนั คร้ันจะลบภพไตร
กอ็ าลยั โลกยงั หยดุ ร้ังรอ
อนาถนกั รักเอ๋ยมาเลยลบั
ดงั เพลิงดบั เด็ดเดียวไปเจียวหนอ...
ความรักของฉนั ปรียบเสมือนเพลิงซ่ึงมีแตจ่ ะแผดเผาผู้

เป็นเจา้ ของใหว้ อดวาย แต่พลิงรักของ' เขา' ซิกลบั 'ดบั เด็ดเดียวไป
เจียวหนอ'...ป่ านน้ีเขาคงมีความสุขอยใู่ นบา้ นอนั อบอุ่น พรั่ง
พร้อมไปดว้ ยทุกส่ิงทุกอยา่ งความอ่อนโยนของ 'ผหู้ ญิงคนน้นั ' คง
จะทาเขาลืมฉนั เสียสนิท...ลืมสายตหวงแหน ห่วงใย ที่แลทอดมา

"ผมจะคอยคุณ...จนกวา่ คุณจะลืมความเจบ็ ปวด จนกวา่
คุณจะไวว้ างใจผม..." คุณอรชุนคงจะไม่รู้สักนิดเดียววา่ หากเขา
จะรอฉนั เขาอาจจะตอ้ งใชเ้ วลาชวั่ ชีวติ เพราะฉนั เองก็ตอ้ งการเวลา
เพ่ือรอ 'หน้ีรัก' ซ่ึงตอ้ งชาระเช่นเดียวกนั

ฉันก้าวขนึ้ บันไดช้า ๆ ภายในห้องบญั ชีและตลอดทางเดนิ
น้นั ค่อนขา้ งวา่ งเปล่า เพราะยงั เป็นเวลาเชา้ มีพนกั งานในบริษทั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

463

มาถึงเพียงไม่ก่ีคน แตพ่ อจะผา่ นหอ้ ง 'ผจู้ ดั การแผนกแบบแปลน'
ฉนั กต็ อ้ งชะงกั เนื่องจากร่างสูงน้นั โผล่พรวดออกมาอยา่ ง
กะทนั หนั เคา้ หนา้ และท่าทางอิดโรยจนเห็นไดช้ ดั พอเห็นฉนั เขา
กช็ ะงกั ไปเช่นกนั วบู หน่ึงในแววตน้นั บอกถึงความทอ้ แทห้ มด
หวงั ยง่ิ กวา่ ทุกคร้ัง

"มาแต่เชา้ เหมือนกนั รึ ?"
"ค่ะ"
"ดีแลว้ กาลงั อยากพบใครสกั คนหน่ึงที่เดียวจะได้
ส่ังงานไว"้
"ค่ะ"
ฉนั รับคาส้ัน ๆ ขยบั จะเดินหลีกไป แตเ่ สียงหา้ ว ๆ น้นั ดงั
ข้ึนเสียก่อน
"ที่รีบมาส่ังงานแต่เช้ ก็เพราะ....เดียวจะรีบไปดู...อทิติ เขา
ท่ีโรงพยาบาล"
"หนูอน้ เป็นอะไรคะ ?"
"เม่ือคืนเจบ็ ทอ้ งต้งั แต่ตอนตีหน่ึง จนป่ านน้ียงั ไม่คลอด
เลย"
ฉนั รู้สึกหวั หมุนควา้ งใจหายวบู ...เขาจะมีลูก...ลูกของเขา
กาลงั จะเกิดอยเู่ ดี๋ยวน้ี...น่าแปลกท้งั ๆ ท่ีฉนั รู้แก่ใจดีตลอดมาวา่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

464

"เขา' ไมใช่ของงฉนั อีกต่อไป แต่ความรู้สึกทอดอาลยั หมดหวงั ก็
ยงั ไมร่ ุนแรงในขณะน้ี...

ลกู ของเขา...ลูกซ่ึงจะเกิดมากระชบั เกลียว
สมั พนั ธ์ระหวา่ งผเู้ ป็น 'พ่อแม่' ใหแ้ น่นหนาข้ึน...ฉนั
ชิ เป็นแต่เพียง 'คนวงนอก' เท่าน้นั เอง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

465

48………………………………………….
"ตอนน้ีที่บา้ นกไ็ ม่มีใครเสียดว้ ย นอกจาก
เดก็ ๆ" ฉนั ไดย้ นิ เสียงเขาเหมือนแวว่ มาจากไกล ๆ

"พ่ีสั่งหมอเขาไว้ หากมีอะไรใหโ้ ทร ฯ มาที่นี่ พกี่ ลวั วา่
จะตอ้ งผา่ "

"ถึงอยา่ งน้นั เชียวหรือคะ ?" ฉนั ถามอยา่ งคนใจลอย
"นุชกร็ ู้แลว้ น่ี วา่ อทิติไมค่ ่อยแขง็ แรง หวั ใจก็อ่อน"
สีหนา้ และน้าเสียง อนั แสดงถึงความห่วงใยอยา่ งลึกซ้ึง ทาให้
ฉนั รู้สึกแปลบปลาบไปทว่ั ...เขาลืมฉนั เสียสนิท ลืมวา่ เขากาลงั พดู
อยกู่ บั ใคร ชวั่ ขณะน้นั ..ฉนั ก็คือผหู้ ญิงคนหน่ึงท่ี 'คุน้ เคย' กบั
ครอบครัวน้ีพอที่เขาจะปรับทุกขป์ รับร้อนดว้ ยได้
"นุชเขา้ ไปในห้องทางานพีห่ น่อยไดไ้ หม วนั น้ีพีน่ ดั ลูกคา้
ไวอ้ ยากจะใหน้ ุชช่วยตอ้ นรับสกั หน่อย เอาแบบแปลนนี่ใหเ้ ขาดู
ดว้ ย"
ฉนั ตามเขาเขา้ ไปโดยไมป่ ริปากพดู บนโตะ๊ เขียนแบบมี
มว้ นกระดาษวางเกล่ือน เขาดึงแปลนมว้ นใหญม่ าคลี่ใหฉ้ นั ดู นิ้ว
เรียว ยาวปลายเล็บตดั ส้นั เป็นมนั วบั ช้ีใหฉ้ นั ดูแบบซ่ึงมีรอยแก้
ใหม่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

466

"เขาใหพ้ ่แี กต้ รงน้ีใหม่ พ่ีเขียนรายละเอียดไวแ้ ลว้ นุชให้
เขาดว้ ยวา่ พอใจหรือยงั "

ฉนั กม้ ไปใกลพ้ ยายามจบั ตาดูแค่ปลายนิ้วที่ลากไปตาม
แปลน้นั

"หากมีอะไรจะใหแ้ กอ้ ีก นุชช่วยบนั ทึกไวใ้ หพ้ ีด่ ว้ ยนะ
"คะ่ "
ฉนั รับคาส้นั ๆ เสียงเขาเงียบไปจนกระทงั่ ฉนั เงยหนา้ ข้ึน
จึงรู้วา่ ร่างสูงตรงน้นั อยใู่ นระยะประชิดเสียเหลือเกิน ใบหนา้ ที่กม้
ลงต่าจบั จอ้ งมองฉนั ยนู่ ้นั ค่อนขา้ งเศร้า ฉนั ขยบั จะถอยออกมา แต่
ชา้ กวา่ อุง้ มืออบอุน่ แขง็ แรงท่ีรวบตนั แขนขา้ งหน่ึงของฉนั ไว้
เสียก่อน
"นุช สัญญากบั พี่ก่อนไดใ้ หม ถา้ นุชจะแตง่ งานกบั ใครสัก
คนขอใหบ้ อกพ่เี สียก่อน ?"
ฉนั เกือบสะบดั แตแ่ ลว้ ก็พยายามแขง็ ตวั ไวพ้ ร้อมกบั ยมิ้
นิดๆอยา่ งใจเยน็ ...เขาประหตั ประหารฉนั ดว้ ย 'ความรัก' ฉนั ก็จะ
ใชเ้ จา้ สิ่งน้ีแหละยอ้ นรอยตอบแทนเขาอยา่ งใจเยน็ เช่นกนั
"อาจจะไมม่ ีวนั น้นั กระมงั คะ"
"อรชุนเขาไมเ่ คย...พดู อะไรกบั นุชหรือ ?"
น่าขนั ที่เขายงั ระแวงคนอื่นท้งั ๆ ที่เขาไมม่ ีสิทธ์ิเช่นน้นั
แลว้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

467

"คุณอรชุน พดู แลว้ ค่ะ"
ไมม่ นั่ ใจนกั วา่ ฉนั ตอบเรียบ ๆ ดูเหมือนเขาจะนิ่งไปชว่ั
ครู่ก่อนที่จะถามอยา่ ง
"นุชตอบเขาหรือยงั ?"
"ยงั คะ่ "
ฉนั เงยหนา้ ข้ึนมองเขาอยา่ งเตม็ ตา พลางยมิ้ นิด ๆ
"ดิฉนั บอกเขาวา่ สักวนั หน่ึงดิฉนั จะตอบเขา"
"นุช !"
น้าเสียงน้นั สะทา้ นอยา่ งคนท่ีรู้ตวั ดีวา่ ของรักกาลงั จะหลุด
ลอยไป...ฉนั ยมิ้ มากข้ึน ช่วงระยะเวลาแบบน้ีแหละท่ีฉนั ตอ้ งการ..
ช่วงระยะเวลาอนั ทมานอยใู่ นความสังสยั มิรู้สร่างซาวา่ วนั ใด...
เวลาใด...ท่ีเขาจะตอ้ งสูญเสียความหวงั ท้งั มวลไปหมดสิ้น...ฉนั จะ
ใหเ้ ขาหวงั พร้อมกบั หวาดหวน่ั ในความหวงั น้นั ไปดว้ ยพร้อมกนั
เขาจะตอ้ งคอย...ดว้ ยความสุขและความทุกขป์ ระดงั กนั เขา้ มาอยู่
ตลอดเวลา ฉนั จะใหค้ วามสุขความหวงั แก่เขาดุน้าผ้งึ เพียงหน่ึง
หยด จากน้นั ก็จะใหค้ วามทุรน ทุรายเจียนขาดใจ แลว้ จึงใหค้ วาม
หวานหล่อเล้ียงไว้ ตราบกระทงั่ เขาเหลือแตซ่ ากที่ยงั เดินไดห้ ายใจ
ได้ วาระน้นั แหละเขาจะไดร้ ับรู้วา่ เขาไม่มีวนั ไดฉ้ นั ไปเป็ นสิทธ์ิ
อยา่ งจริงจงั !

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

468

ฉนั คงยนื ตวั แขง็ ในขณะที่ออ้ มแขนน้นั รวบฉนั เขา้ ไป
กอดไวแ้ นบอก ราวกบั กลวั ฉนั จะหลุดลอยหายไปในพริบตา วบู
แรกฉนั รู้สึกวา่ ขอบตาร้อนผา่ ว ไออุน่ และกล่ินหอมจาง ๆ ชวนให้
อยากซุกหนา้ ไวก้ บั อกกวา้ ง ร้องไหเ้ สียใหส้ าแก่ใจ

"นุช...."
ริมฝีปากนุ่มอบอุ่นแตะอยตู่ รงขมบั
"รู้ดีวา่ ไม่วนั ใดก็วนั หน่ึงพ่ีคงตอ้ งเสียนุชไปจนได้ แตพ่ ี่ก็
ยงั อดเห็นแตว้ ไม่ได้ พ่รี ักนุช...แมก้ ระทงั่ เด๋ียวน้ี"
เสียงกริ่งโทรศพั ทก์ งั วานแหลมรัวกอ้ งราวกบั จะเตือนสติ
"โทรศพั ทจ์ ากโรงพยาบาล เร่ือง....ภรรยาคุณ
กระมงั คะ ?"
ฉนั บอกเขาเรียบ ๆ สะกดน้าเสียงใหด้ ูเยน็ ปราศจาก
ความรู้สึกดูเหมือนเขาจะสะดุง้ นิด ๆ ก่อนท่ีจะผละจากฉนั ไป
โดยเร็ว
"ครับ...ผมเองครับ...ครับ เดี๋ยว ผมจะไปเด๋ียวน้ี ขอบคุณ"
เขาหนั กลบั มามองฉนั ทีท่าอึกอกั เล็กนอ้ ย
"ทางโรงพยาบาลวา่ ยงั ไงคะ ?"
"หมอเขาวา่ ...เห็นจะตอ้ งผา่ ตดั ..."
"รีบไปซิคะ"
"นุช...."

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

469

เขาเรียกฉนั เบา ๆ ฉนั เงยหนา้ ข้ึนสบตาเขาชา้ ๆ ดวงตา
และดวงใจแหง้ ผาก

"พี.่ ..."
"ไม่มีอะไรอีกแลว้ คะ่ คนท่ีคอยคุณอยนู่ น่ั คนหน่ึง....
ภรรยาคุณแลว้ อีกคนหน่ึงก...ลูกคุณ รีบไปเถอะคะ่ บอกหนูอน้
ดว้ ยคะ่ วา่ ดิฉนั จะไปเยย่ี ม"
เสียงประตเู ปิ ดแลว้ ปิ ดคร้ันแลว้ ฝีเทา้ หนกั ๆ ก็ยา่ ห่าง
ออกไปอยา่ งเร่ร้อน ฉนั คงยนื นิ่งอยกู่ ลางหอ้ งโดดเดี่ยวอยา่ ง
แทจ้ ริง ไออุน่ ท่ีอบอวลอยเู่ มื่อครู่เปลี่ยนเป็นเยือกเยน็ ฉนั รู้ดีวา่
สาหรับฉนั มนั จะเป็นอยเู่ ช่นน้นั ตลอดไป...ความหวานและความ
ขมขื่น ที่ฉนั จงใจจะใหแ้ ก่เขาน้นั ทา้ ยสุดมนั กลบั หวนกลบั มากดั
กินหวั ใจตวั เองใหก้ ร่อนลงไป เขาน้นั ทา้ ยสุดมนั กลบั หวนกลบั มา
กดั กินหวั ใจตวั เองใหก้ ร่อนลงไป ดว้ ยเช่นกนั
ตลอดวนั ฉนั รู้สึกวา่ ฉนั มีสภาพไมผ่ ดิ กบั เครื่องจกั รที่พดู
ไดท้ างานได้ แต่ความรู้สึกภายในวา่ งเปล่าดา้ นชา คุณชิดชไมดู
เหมือนจบั ตาดูฉนั อยเู่ งียบ ๆ ไม่ถามไถ่ใหก้ วนใจไมป่ ลอบโยน
นอกบางคร้ังจะเขา้ มาช่วยเหลือในการทางานอยา่ งพยายามไม่ให้
ฉนั รู้สึกตวั ตราบจนกระทงั่ เยน็ เสียงโทรศพั ทจ์ ึงรัวข้ึนอีกคร้ังหน่ึง
คุณชิดชไมเป็นผรู้ ับสายชวั่ ครู่จึงหนั มาบอกฉนั วา่
"ของคุณนุชค่ะ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

470

ฉนั ลุกไปอยา่ งเนื่อย ๆ พดู เสียงอ่อย ๆ วา่
"ตรีนุชค่ะ"
"พเี่ อง" เสียงหา้ วลุกลน ฉนั จาไดด้ ีท่ีเดียววา่ เป็นเสียงของ
ใครจึงยอ้ นถามไปวา่
"คะ มีอะไรหรือคะ หนูอน้ เป็ นยงั ไงบา้ ง ?"
"ตอ้ งผา่ ตดั จะนุช ปลอดภยั แลว้ ท้งั แมท่ ้งั ลูก พโ่ี ทรฯ มา
บอกนุชเป็ นคนแรก"
ฉนั กดั ริมฝีปากจนรู้สึกเจบ็ ทาไมเขาจะตอ้ งบอกฉนั เป็น
คนแรกความทรมานท่ีฉนั ไดร้ ับน้นั ยงั ไมส่ าสมอีก...
"ผหู้ ญิงหรือผชู้ ายคะ ?" เสียงฉนั แทบไมด่ งั ไปกวา่ เสียง
กระซิบ
"นุช ทายซิ" น้าเสียงเขาแสดงความยนิ ดีอยา่ งแจ่มชดั
"สมใจคุณพอ่ คุณแมห่ รือเปล่าล่ะคะ ?"
ฉนั ยอ้ นให้อยา่ งประชด ๆ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่รู้สึก
"ผชู้ ายจะ้ แต่ไมร่ ู้เหมือนใคร ตวั แดง ๆ นิดเดียวเหมือน
ตุก๊ ตาอยากใหน้ ุชเห็นจงั "
"เท่าน้นั หรือคะ ?"
น้าเสียงฉนั คงจะทาใหเ้ ขารู้สึก เพราะเขาเงียบไปทนั ที
"ขอโทษจะ้ นุช พ่ีอดดีใจไมไ่ ด้ เวลามีอะไรพี่มกั คิดถึงนุช
เป็ นคนแรกเสมอ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

471

ฉนั เองก็เริ่มรู้สึตวั ...มีประโยชนอ์ ะไรท่ีฉนั จะกระแหนะ
กระแหนไปถึง 'หนูอน้ ' ซ่ึงมไิ ดร้ ู้เร่ืองอะไรดว้ ย มีประโยชนอ์ ะไร
ที่ฉนั จะ'อิจฉา' ลูกของเขา...ความผดิ อนั น้นั อยทู่ ่ีคนเพยี งคนเดียว
ตา่ งหาก!

"หมอเขาใหเ้ ยย่ี มไดห้ รือยงั คะ ?"
"วนั น้ีคงไม่อนุญาต"
"ง้นั พรุ่งน้ีดิฉนั จะไปเยยี่ มค่ะ"
ฉนั วางหูโทรศพั ทล์ งดว้ ยความรู้สึกอ่อนแรง
"ใครเป็นอะไรคุณนุช ?"
ฉนั หนั ไปมองคุณชิดชไม รู้สึกวา่ ใบหนา้ น้นั ค่อนขา้ งพร่า
เลือนอยา่ งประหลาด
"หนูอน้ ...เออ้ ...ภรรยาคุณรังสีน่ะคะ่ "
"คลอดหรือคะ ?"
ฉนั พยกั หนา้ ชา้ ๆ ใจแหง้ ผาก
"ผหู้ ญิงหรือผชู้ ายคะ ?"
"ผชู้ ายคะ่ สมใจพอ่ ...เขาดีใจใหญ.่ ...
ประโยคสุดทา้ ย ย้าความรู้สึกของฉนั ให้ร้าวรานยง่ิ ข้ึน..
เขาดีใจ...ดีใจเหลือเกินท่ีไดล้ ูกผชู้ ายอยา่ งท่ีเขากระซิบอยใู่ กล้
หูเม่ือครู่น้ีเองวา่ ...พ่ีรักนุชแมก้ ระทง่ั ขณะน้ี
เยน็ วนั รุ่งขึน้ ฉันหอบของพะรุงพะรังไปเยยี่ ม 'หนูอ้น'

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

472

ขณะท่ีกา้ วข้ึนบนั ไดอนั วกวนทอดไปสู่หอ้ งพิเศษช้นั บน ฉนั รู้สึก
เหน่ือยอ่อนยา่ งประหลาด มือที่หิ้วถุงผลไมอ้ อ่ นลา้ ...เขาคงอยทู่ ่ี
นน่ั ในหอ้ งน้นั ...อยกู่ บั ลูกกบั เมียเขานนั่ แหละ ฉนั สิจะเป็ น 'คนอ่ืน'
ซ่ึงเขา้ ไปแทรกกลางระหวา่ งความช่ืนชมยนิ ดีอนั ท่ีเขาจะพึงมีต่อ
กนั ฉนั จะทนได.้ ...หลายคร้ังที่ฉนั เกือบจะหนั กลบั แต่แรงทิฐิ
มานะในใจประการเดียวเท่าน้นั ที่ทาใหฉ้ นั จาตอ้ งกา้ วต่อไป...ไป
เถอะตรีนุช ไปดูหนา้ เขาเสียใหเ้ ตม็ ตาดูความสุขของเขาไวใ้ หเ้ ตม็
หวั ใจ เพอื่ วา่ จะไดน้ าภาพเหล่าน้ีมาชุบยอ้ มความแขง็ แกร่งใหก้ บั
ตวั เอง จนกวา่ จะถึงวนั น้นั ...วนั ที่ฉนั คอยการชาระหน้ี ?

ช่วงทางเดินระหวา่ งห้องน้นั แลโล่งตลอด เสียงเดก็ กร้อง
ดงั ประสานกบั เสียงหวั เราะอยา่ งช่ืนชมของผทู้ ี่เป็นญาติมิตรดงั มา
จากเบ้ืองหลงั ประตทู ี่ปิ ดสนิทของแตล่ ะหอ้ งทุกคนดูจะมีส่ิงอนั
เป็นที่รักของตวั เองเสมอ แต่ฉนั ล่ะมีอะไรบา้ ง ? นอกจาก
ความหลงั เก่า ๆ อดีตอนั ยาวนาน..ละคาหวานท่ีร่ืนหู...แต่ 'ความ'
ที่ฉนั กาลงั ไดป้ ระสบอยใู่ นขณะน้ี คือไม่มีสิ่งใดเป็นของฉนั อยา่ ง
แทจ้ ริงแมแ้ ต่อยา่ งเดียว ฉนั ไดอ้ ะไรจาก' รัก' น้นั บา้ ง..เขาซิมีทุก
อยา่ งครบบริบรู ณ์...นางพยาบาลหนา้ ตายมิ้ แยม้ แจ่มใสผลกั บาน
ประตทู อ้ งริมสุดออกมา พอสบตากนั เธอก็ยมิ้ นิด ๆ

"คุณมาเยยี่ มใครคะ ?"
"คุณอทิติคะ่ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

473

เธอหนั ไปทางประตหู ้องท่ีเพ่ิงออกมา พลางบอกฉนั วา่
"หอ้ งน้ีค่ะ ดิฉนั เพ่ิงพาเด็กเขา้ ไปให"้
"มีแขกหรือเปล่าคะ ?"
"มีแต่คุณผชู้ ายค่ะ"
"ง้นั เดี๋ยวดิฉนั ถึงจะเขา้ ไป ขอบคุณค่ะ"
เธอยมิ้ อยา่ งเขา้ ใจดีก่อนจะเลยไป ฉนั เดินผา่ นหนา้ ห้อง
น้นั ไปหยดุ อยทู่ ี่หนา้ ตา่ งสุดทางเดินอนั เปิ ดกวา้ ง อากาศในยามเยน็
มืดสลวั เหมือนกบั หวั ใจฉนั ในขณะน้ี ภาพของอนุสาวรียเ์ ห็นเด่น
ตระหง่านอยทู่ า่ มกลางแสงไฟฉายสองสวา่ งจา้ เป็นลาแสงไฟจาก
ป้ ายโฆษณาเร่ิมวบู วาบสลบั สีตา่ ง ๆ กนั ...อนุสาวรียเ์ คร่ืองหมาย
ของส่ิงท่ีสูญไปแลว้ ..ฉนั เองกม็ ีอนุสาวรียเ์ ด่นตระหง่านอยใู่ น
ความทรงจาเช่นกนั เพียงแต่อนุสาวรียข์ องฉนั ไม่ไดส้ ร้างข้ึนจาก
กองอิฐกองปนู แตฉ่ นั ใชห้ ยาดหน้าตาและเลือดท่ีหยาดยอ้ ยจาก
หวั ใจทุกหยดมาประมวลกนั สร้างข้ึนไวเ้ พ่ือเตือนความทรงจาให้
ราลึกถึงความเจบ็ ปวดยอดแสยงที่เคยฉนั จะไดไ้ ม่ลืมเสียง่าย ๆ วา่
ฉนั เคยผา่ นความทรมานจากการหลอกลวงมาแลว้ อยา่ งไรบา้ ง ?
เสียงเดก็ ร้อง ปนกบั เสียงหวั เราะหา้ วๆ ที่ฉนั จาไดด้ ี ดงั
ออกมาเบาๆ ราวกบั จะเยาะเยย้ ถึงความผดิ พลาดของฉนั ที่ผา่ น
มาแลว้
...โอต้ ะวนั คร้ันจะลบภพไตร ก็อาลยั โลกยงั หยดุ ร้ังรอ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

474

อนาถนกั รักเอมาเลยลบั ดบั เพลงดบั เด็ดเดี่ยวไป จียวหนอ...."
ควมรักน้นั มอดไหมไ้ ปหมดแลว้ ...ไมเ่ หลือแมแ้ ตเ่ ช้ือที่จะทาให้
หวั ใจอบอุน่ เร่ร้อนดว้ ยไอรักไดอ้ ีก นอกจากความมืดเยอื กเยน็ ชืด
ชา...

เสียงประตหู อ้ งเปิ ดออกเบา ๆ ฉนั หนั กลบั ไปชา้ ๆ หวั ใจ
ตวั เองเฝ้ ากระซิบเตือน...ยมิ้ เถิดนุช...เจา้ ตอ้ งยมิ้ ..ยมิ้ สู้ อยา่ ใหใ้ ครรู้
วา่ หวั ใจตวั เองเป็นอยา่ งไร ไมม่ ีประโยชน์หรอก ฉนั พยายามยมิ้
แตอ่ ยา่ งมากที่ทาไดค้ ือริมฝีปากแยม้ ออกมานิด ๆ เพราะถูกบงั คบั
อยา่ งสุดความสามารถ ร่างสูงน้นั ยนื เด่นอยทู่ า่ มกลางความมืดสลวั
แสงไฟจากช่องทางเดินออ่ นจะทาใหแ้ ลดูร่างน้นั คลา้ ยกบั เงา
จาง ๆ..สาหรับฉนั เขาคือเงาท่ีฉนั ไม่มีวนั ไขวค่ วา้ พบตวั คนไดอ้ ีก
ตอ่ ไป

"นุช..."
เขาเอ้ือมือมาดึงห่อของจากฉนั แตแ่ ลว้ ก็กลบั ใชป้ ลายนิ้ว
แตะลงกบั จะรวบฉนั เขา้ ไปกอดไวอ้ ยา่ งปลอบประโลม ดวงตา
ของเขาฉายแววอดั อ้นั ร้าวรานสะเทือนใจไมน่ อ้ ยไปกวา่ ฉนั เลย
เขาทิ้งแขนลงอ่อนแรง
"นุช...เป็นอะไรไปหรืเปล่าจ๊ะ หนา้ ซ้ีดซีด มานานหรือ
ยงั ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

475

เขายงั ใชเ้ สียงของ 'พ่ตี ุ่ม' คนเดิม คนที่ฉนั พยายามคิดวา่
เขาตายไปจากฉนั เสียแลว้

"เพง่ิ มาค่ะ" ฉนั ตอบเรียบ ๆ พยายามระงบั เสียงใหเ้ ป็น
ปกติ

"หอบอะไรมาเยอะแยะ มา...พ่ถี ือให้ หนกั ไหม ?"
เขาเอ้ือมมือมาดึงห่อของจากฉนั แต่แลว้ กลบั ใชป้ ลายนิ้ว
แตะลงบนหลงั มืออยา่ งรวดเร็ว
"มือเยน็ เชียว เขา้ ไปนง่ั ขา้ งในเถอะ"
ขาผลกั บานประตหู อ้ งในเปิ ดออกกวา้ ง มองฉนั แวบ่ หน่ึง
ก่อนที่จะร้องบอกคนขา้ งในอยา่ งแจ่มใสวา่
"นุชมาเยย่ี มจะ้ "
"นุชหรือจะ๊ ดีใจจงั "
เสียงใสกงั วานอยา่ งต่ืนเตน้ ยินดี ร้องทกั ก่อนท่ีจะเห็นตวั
เสียอีก
"มาดูหลานซิ หนา้ เหมือนใคร นุชจะเป็ นคุณอา คุณนา้
หรือคุณป้ าใหเ้ ลือกเอาอยา่ งหน่ึง"
อทิตินอนอยบู่ นเตียง ซ่ึงหนุนดา้ นหวั นอนข้ึนสูงเล็กนอ้ ย
ตรงส่วนหลงั มีหมอนซอ้ นกนั อยหู่ ลายใบในท่าสบาย ท่อนล่างมี
ผา้ แพรเพลาะสีเขียวอ่อนคลุมไวต้ ลอด ท่อนบนเห็นแตเ่ ส้ือนอน
จีบฟูรอบคอสีชมพจู าง ๆ ช่วยใหใ้ บหนอนั ซีดเซียวสดใสข้ึน ผมสี

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

476

ออ่ นสยายยาวรวบไวด้ ว้ ยริบบิ้นสีชมพู มองดูเยาวว์ ยั คลา้ ยเด็กรุ่น
สาวมากกวา่ ผทู้ ี่กาลงั เป็นแมข่ องเดก็ ใกล้ ๆ เตียงนอนมีรถเขน็ สูง
รูปสี่เหลี่ยม เบ้ืองบนมีผา้ โปร่งคลุมไวม้ ิดชิด

"เป็นยงั ไงมง่ั ?"
"เม่ือคืนวานน้ี คิดวา่ จะตายเสียแลว้ มาโรงพยาบาลต้งั แต่
หวั ดึกจนเชา้ กย็ งั ไม่คลอด แถมไมค่ ่อยแขง็ แรงดว้ ย ทรมานจน
บอกไมถ่ ูกเลยตดั สินใจผา่ ตดั ตอนน้นั คิดวา่ จะตายท่าเดียวพอฟ้ื น
ปรากฏมานอนป๋ ออยบู่ นเตียงน่ีแลว้ ลืมตาข้ึนเห็นพต่ี ุ่มเลยรู้วา่ ไม่
ตาย...นุชนง่ั ก่อนซิ"

ฉนั นง่ั ลงบนเกา้ อ้ีริมหนา้ ตา่ งอยา่ งเพลีย ๆ..
เขามาเฝ้ า 'คนของเขา' อยตู่ ลอดเวลาเชียวละ...เสียง
ใส ๆ น้นั คงเล่าต่อแจว้ ๆ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

477

49……………………………………………
"พอเห็นหนา้ ตาหนูเท่าน้นั ไม่รู้วา่ ไอค้ วาม
เจบ็ ปวดมนั หายไปไหนหมด นุช ดูหลานซิจะ๊ ตะก้ี
ร้องงอแงน่ีเงียบไปแลว้ "

มือใหญ่น้นั เอ้ือมมือมาตวดั ผา้ โปร่งใหฉ้ นั กม้ ดูหลานได้
ถนดั ฉนั ชะโงกหนา้ เขา้ ไปจนชิดรถเขน็ โดยไมเ่ หลือบแลไปยงั ผทู้ ่ี
ยนื อยขู่ า้ งๆ ร่าง...เล็กกระจอ้ ยร่อยท่ีถูกห่อหุม้ ผา้ ขาวไวเ้ ห็นแต่
หนา้ เลก็ ๆ เป็นสีแดง สีผมค่อนขา้ งอ่อนเหมือนผเู้ ป็ นแม่ แต่ริม
ฝีปากมีรอยหยกั ไดร้ ูปสวยเห็นไดช้ ดั วา่ เหมือนพอ่ ไมผ่ ดิ เพ้ียน มือ
เลก็ ๆ ในถุงมือสีชมพอู อ่ นกวดั แกวง่ ไปมาราวกบั จะเสื่อกไสไล่
ส่งฉนั ใหพ้ น้ ออกไปโดยเร็ว

"นุช วา่ เหมือนใครจะ๊ ?"
ฉนั ถอยกลบั ไปนงั่ ท่ีเดิม พยายามที่จะยมิ้ ท้งั ๆ ท่ีริมฝีปาก
แหง้ ผาก
"กค็ งเหมือนท้งั แม.่ .ท้งั พอ่ ...."
เสียงออ้ แอป้ ระสานรับข้ึน อทิติหวั เราะอยา่ งคนที่มีทุกส่ิง
ทุกอยา่ งสมบูรณ์เป่ี ยมลนั
"ถา้ จะใช่ ตาหนูยอมรับแลว้ นนั่ นุชหอบอะไรมามากมาย
จะ๊ นนั่ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

478

"ผลไมก้ บั นมสด"
"อู...ทาไมมนั มากมายยงั ง้นั ละ่ ?"
จะไดเ้ กบ็ เอาไวกินนานๆไงล่ะ หมอเขาวา่ ยงั ไงมง่ั ตอ้ งอยู่
ที่น่ีกี่วนั จะ๊ นี่ ?"
"คงอีกหลายวนั จนกวา่ แผลจะหาย วา่ ไงจะเป็นนา้ หรือ
เป็นอา ? "
"อยา่ เลยเป็นนา้ ไมไ่ ดแ้ น่ ๆ"
"ถา้ จะนบั แลว้ ตอ้ งเป็นอาจึงจะถูกนะคะพี่ตุ่ม ?"
เป็นอา...เป็นนอ้ งของพ่อ...เท่าน้นั ไมม่ ีอะไรเก่ียวขอ้ งกนั
อีกแลว้ นอ้ งของ 'เขา'...ไม่ใช่ผหู้ ญิงคนที่ 'เขา' เคยบอกวา่ 'รัก'
และไม่มีวนั ที่ฉนั จะไดเ้ ป็นเจา้ ของเลือดเน้ือเช้ือไขของเขาเป็นอนั
ขาด...เสียแลว้ ...สิ้นสุดลงเพยี งน้ีเอง
"ไหนวา่ ตะก้ีใหเ้ ลือกเป็ นป้ าไดย้ งั ไงล่ะ ?"
ฉนั ฝืนหวั เราะแต่เสียงแปร่งจนตวั เองก็รู้สึก อทิติทาตาโต
"จะเป็นป้ าทางไหนจะ๊ ?"
"ทางแม่กไ็ ด"้
"อยา่ เลย นุชไมไ่ ดแ้ ก่กวา่ สกั หน่อย ขืนเป็นป้ าพ่ตี ุ่มลมใส
วา่ ไงคะพี่ตุม่ นุชเขาตอ้ งลาดบั ญาติอยใู่ นช้นั ไหนแน่คะ ?"
'เขา' หนั มามองฉนั แววตาบอกถึงความอาลยั อาวรณ์อยา่ ง
เด่นชดั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

479

"นุชเขารู้ดีนี่นะวา่ พ่ีอยากใหล้ าดบั ญาติช้นั ไหน !"
ฉนั ร้อนตวั วบู พราะเดาถึงเบ้ืองหลงั น้าเสียงลึก ๆ น้นั ไดด้ ี
แต่ชวั่ ครู่ตอมารู้สึกเยน็ เยอื กไปทวั่ ตวั ..เขาดูถูกฉนั ต่อหนา้ ลูกเมีย
เขา ! เขาวางฉนั ในฐานะ 'ผหู้ ญิงท่ีอยเู่ บ้ืองหลงั ' เท่าน้นั เอง! ฉนั กา
มือแน่น จนรู้สึกเจบ็ เหง่ือแตกซิก
"ร้อนหรือจะ๊ นุช? หอ้ งน้ีมีแอร์คอนดิชน่ั เหมือนกนั แต่
พี่ตุ่มหวั โบราณไม่ยอมใหเ้ ปิ ด"
"เยน็ มาก ๆ ไม่ดีหรอ เดี๋ยวอน้ เป็นหวดั จะพลอยติดไปถึง
...ตาหนูดว้ ย"
อทิติหนั มาพยกั พเยดิ กบั ฉนั
"โธ่..."
"ที่พดู น่ีไม่ใช่เพอ่ื ใครหรอก เพอ่ื ตาหนูเทา่ น้นั "
เขาทาเสียงออ่ นอยา่ งเอ้ืออาทร เสียงน้ีอีกนน่ั แหละท่ีเขา
เคยใชก้ บั ฉนั ....และคงไม่มีวนั ที่ฉนั จะไดย้ นิ อีกแลว้
"ไม่ใช่อยา่ งน้นั หรอก พ่เี คยเห็นอนแพแ้ อร์คอนดิชน่ั นี่นา
อีกยา่ งหน่ึ คนแก่ ๆ ทางโนน้ สง่ั มาวา่ ผหู้ ญิงออกลูกอยเู่ ยน็ ๆ นกั
ไม่ดี"
ดูเถอะ...เขาถนอม ลูก เมีย เขาทุกยา่ งกา้ ว...เสียงเดก็ ร้อง
ลนั่ ขึน 'เขา' รีบกม้ ไปดูอยา่ งห่วงใย
"ร้องทาไมลูก ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

480

เขาถามดว้ ยน้าเสียงอ่อนโยน ราวกบั อีกฝ่ ายหน่ึงจะรู้
ภาษาความเจป็ วดรวดร้าวแล่นไปทว่ั ทุกขมุ ขน ฉนั ใจสน่ั ระริก
รู้สึกอยา่ งเดียววา่ อยากจะวง่ิ ไปใหไ้ กลแสนไกลไม่ตอ้ งไดพ้ บ ได้
ยนิ เสียงทุม้ นุ่มนวลน้ีอีกไปใหไ้ กลพอที่ฉนั จะร้องไหเ้ สียใหส้ าแก
ใจ แต.่ ..ส่ิงท่ีฉนั ทาไดอ้ ยอู่ ยา่ งเดียวในขณะน้ีคือยมิ้ ..และนงั่ มอง
อยา่ งเห็นใจ

"เดี๋ยวจะไปตามนางพยาบาลก่อนนะ"
สายตาของ 'หนูอน้ ' ท่ีมองตามร่างสูง ๆ ท่ีเดินออกไปอยา่ ง
เร่งร้อนมีแววรักอยอู่ ยา่ งลึกซ้ึง พอหนั มาสบตาฉนั ริมฝีปากและ
แกม้ อนั ซีดเซียวค่อยเป็นสีเขม้ ข้ึน

"พ่ตี ุม่ รักตาหนูเหลือเกิน"
"กใ็ ครบา้ งจะไม่รักลูกกบั ภรรยา" ฉนั ทาเสียงเป็นเชิง
หนูอน้ ถอนใจนอ้ ยๆ "สาหรับอน้ ไม่ค่อยแน่ใจนกั หรอก...
อยา่ งที่เคยบอกนุช บางคร้ังพ่ีตุม่ เหม่อ ๆ เหมือนกบั คนคิดอะไร
ไกลแสนไกลจนราตามไปไม่ถึง บางคราว...ตาพ่ตี ุ่มท่ีมองอน้ มนั
วา่ งเปล่าเสียจนใจหาย..."
สีหนา้ คนพดู สลดลงเล็กนอ้ ย
"อยา่ คิดอะไรมากเลย"
ฉนั พยายามปลอบ 'หนูอน้ ' แตใ่ นขณะเดียวกนั ไม่มีใคร
สกั คนท่ีปลอบฉนั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

481

"อยา่ งนอ้ ยท่ีสุดตอนน้ีก็ยงั มีตาหนูเป็ นเคร่ืองรับประกนั
ไดแ้ ลว้ "

อทิติ หนั ไปมองดูรถเขน็ คนั เลก็ ๆ น้นั แววตาอ่อนโยน
แจม่ ใส

"นน่ั ชิ พ่ีตุ่มรักตาหนูอยา่ งสุดสวาทเลย ถึงแมจ้ ะรักเรา
นอ้ ยไปหน่อยกไ็ ม่เป็นไรแลว้ นะ"

ฉนั ทนนงั่ พดู นงั่ คุยนงั่ หวั เราะ อยสู่ กั ครู่จึงลากลบั
'หนูอน้ 'ถามอยา่ งเสียดายวา่

"จะกลบั ละเรอะจะ๊ นุช ?"
"วนั น้ีเห็นจะตอ้ งกลบั เสียที มืดมากแลว้ เดี๋ยวจะลาบาก"
"จริง ลืมไปวา่ นุชอยถู่ ึงบา้ นสวน แลว้ นี่กลบั ยงั ไง ?"
"เก๊าะข้ึนรถเมล์ ไปลงเรือ"
"ลาบากแย่ พ่ีตุม่ ไปส่งนุชหน่อยไดไ้ หมคะ ขากลบั แวะ
บา้ นเอาตะกร้าเยบ็ ผา้ ของอน้ มาฝากดว้ ย จะไดเ้ ยบ็ เส้ือตาหนูต่อ
นง่ั ๆ นอนๆ เหงาออก"
"ไม่ตอ้ งหรอกอน้ นุชกลบั เองก็ได"้
ฉนั รีบปฏิเสธพลางลุกข้ึนยนื โดยเร็ว
"แลว้ วนั หลงั จะมาอีก"
"ถา้ พรุ่งน้ีวา่ ง ๆ มาอีกซิะนุช วนั น้ีใหพ้ ี่ตุม่ ไปส่งจะเป็ น
อะไรไป"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

482

ดวงหนา้ และดวงตาซ่ือ ๆ ทาใหฉ้ นั เสียวปลาบดว้ ย
ความรู้สึกผดิ ชอบ

"อน้ จะเอาเส้ือผา้ อีกไหม เด๋ียวจะกลบั เอามาใหแ้ ลว้ จะได้
อยจู่ นหมดเวลา"

"ยงั ไมต่ อ้ งมงั คะ อน้ เตรียมมาพอใชแ้ ลว้ ขากลบั คอ่ ยเอา
เส้ือผา้ ที่ใชแ้ ลว้ ไปใหท้ ี่บา้ นซกั พตี่ ุม่ ไปหาขา้ วเยน็ ทานเสียดว้ ย
เถอะคะ่ "

"กาลงั ยงุ่ กนั ทางมนั ไกลไมต่ อ้ งไปส่งหรอกน่า นง่ั รถ
เดี๋ยวเดียวก็ถึง...คุณรังสี...ยอ้ นไปยอ้ นมาลาบาก"

ฉนั รีบร้อนออกมาก่อนโดยเร็ว ในขณะท่ี เขา โอเ้ อถ้ ามผู้
เป็นภรรยาอยา่ งห่วงใยถึงความตอ้ งการ ไม่วา่ จะเลก็ นอ้ ยสักปาน
ใด ฉนั ลงบนั ไดจนเกือบจะแทบเป็นวง่ิ ห้องขา้ งล่างและระเบียง
ทางเดินวา่ งเปลมีแต่แสงไฟสวา่ งไสว ฉนั รู้ดีวา่ สิ่งท่ีพยายามวง่ิ หนี
อยนู่ ้ีไมม่ ีวนั ที่ฉนั จะวงิ่ ไปไดพ้ น้ เป็นอนั ขาด เพราะ..ฉนั กาลงั วง่ิ
หนีใจตวั เอง !

ฉนั รู้แต่วา่ ฉนั ตอ้ งไปให้เร็วท่ีสุด จะไปไหนท่ีใดเก็บไวท้ ี
หลงั แสงสวา่ งพร่าเล่ือนเพราะหยดุ น้าตาท่ีหล่อร้ืนเตม็ ดวงตา จน
มองเห็นทางเดินเป็นเงา ๆ ทาใหต้ อ้ งกา้ วขาชา้ ลง แตพ่ อจะกา้ วลง
บนั ไดหนา้ ตึกมือใหญ่แขง็ แรงก็เอ้ือมจากขา้ งหลงั มาจบั ตนั แขนไว้

"นุช...."

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

483

ก่อนท่ีจะรู้สึกตวั ฉนั สะบดั โดยแรง
"พ.่ี ..วา่ นุชอยากจะหนีหนา้ พี่เตม็ ทนแลว้ แต่หนีหวั ใจของ
เราเองไมไ่ ด้ !"
'เรา' หวั ใจเขาดว้ ยรึ? หวั ใจกลบั กลอกดวงน้นั ...ความร้อน
จากมืออบอุ่น ท่ีเกาะกุมตน้ แขนฉนั อยไู่ หลวนไปทวั่ ร่าง แผดเผา
น้าตาหือดหาย ฉนั หนั ไปดูหนา้ เขาเขา้ ๆ ใบหนา้ ที่กม้ ลงต่ามีแวว
อิดโรยดวงตาคอ่ นขา้ งเศร้า
"ค่าแลว้ ใหพ้ ไ่ี ปส่งเถอะ ถา้ นุชกลบั เองพคี่ งเป็นห่วง
กระวนกระวายไม่จนกวา่ จะไดเ้ ห็นนุช...อีกคร้ัง หรือรู้วา่ นุช...
ปลอดภยั แน่แลว้ "
ฉนั เกลียดใจตวั เองที่ดูเหมือนจะอ่อนลงทุกคร้ัง ท่ีไดเ้ ห็น
หนา้ และดวงตาเศร้าๆคูน่ ้นั ทา้ ยสุดฉนั ก็จาตอ้ งไปนงั่ เคียงคูอ่ ยกู่ บั
เราในตอนหนา้ เขาขบั รถชา้ กวา่ ปกติราวกบั จะเหนี่ยวร้ังเวลาท่ีจะ
อยใู่ กลก้ นั ใหน้ านแสนาน เราห่างจากแสงไฟสีโฆษณาภายใน
เมืองออกไป ทุกๆ สองขา้ งทางมีแตส่ วนมืดคร้ึม เยือกเยน็ ฉนั นงั่
เงียบเอียงตวั ตะแคงขา้ งมองออกไปนอกรถ ราวกบั ดูอะไรต่อมิ
อะไรเพลิดเพลินเสียเตม็ ประดา ท้งั ๆ ทีภาพท้งั หมดผา่ นตาไปโดย
มิไดเ้ ขา้ สู่สมองแมแ้ ต่นอ้ ยฉนั มารู้สึตวั เมื่อเขาหกั พวงมาลยั เล้ียวรถ
ออกทางที่จะไปท่าเรือ แล่นไปตามถนนซ่ึงคอ่ นขา้ งเปลี่ยว ไมม่ ี
รถประจาทาง นอกจากรถยนตท์ ี่นาน ๆ จะสวนมาสักคนั หน่ึง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

484

"เอะ๊ !"
"พร่ี ับรองวา่ ไม่มีอะไร แตพ่ ี่อยากจะพดู กบั นุช...สกั
หน่อย"
ฉนั ทนั ขวบั มาทนั ที แต่ยงั ไม่ทนั ที่จะพดู อะไรเขาก็ขดั ข้ึน
เสียก่อน
"เราไม่มีอะไรจะพดู กนั แลว้ น่ีคะ"
"นุชอาจจะไมม่ ี แตพ่ มี่ ี"
เขาจดรถหลบเขา้ ขา้ งทาง ฉนั ถอยไปชิด ประตู มือจบั ที่
เปิ ดปิ ดประตูรถไวแ้ น่น
"นุชไม่เช่ือใจพ่ีเลยเรอะนนั่ ?"
เขาตดั พอ้ ดว้ ยน้าเสียงแสดงความนอ้ ยใจ
"ถึงยงั ไง เราก็ไม่ควรมาพดู กนั ท่ีนี่ ในสภาพอยา่ งน้ี"
"แลว้ นุชจะใหพ้ พ่ี ดู ที่ไหน ที่ทางานซ่ึงนุชคอยแต่จะหลบ
หนา้ ท่ีบา้ นสวนซ่ึงนุชคงจะไม่ยอมใหพ้ เี่ หยยี บเขไ้ ปอีกแลว้ หรือ
ยงั มีที่ไหนอีกดูแตเ่ ม่ือก้ีนุชยงั รีบหนีพี่จนตามแทบไมท่ นั ผดิ กบั พ่ี
เพยี งแต่ไดเ้ ห็นนุช ไดย้ ินเสียงนุช หรือรู้วา่ นุชอยทู่ ี่ไหน พี่แทบจะ
แล่นไป ขอใหไ้ ดเ้ ห็นเพียงแวบ่ เดียว ไดย้ นิ เสียงสักนิดก็ยงั ดี"
"อูฮ้ ู...น่าจะใหห้ นูอน้ ไดย้ นิ จงั นะคะ"
ฉนั ทาเสียงหวั เราะ ๆ พร้อมกนั น้นั กร็ ู้สึกวา่ ถูกกระชาก
ตนั แขนอยา่ งแรง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

485

"นุช! เลิกพดู ถึงอทิติเสียที"
"แลว้ ตาหนูล่ะคะ จะเอาไปทิ้งเสียที่ไหน ?"
เขาปล่อยแขนฉนั อยา่ งอ่อนแรง พร้อมกนั น้นั ฉนั กร็ ู้สึก
อา้ งวา้ งข้ึนทนั ที
"นน่ั แหละ พี่อยากพดู กบั นุช" เขาพดู เสียงเบาลง พลาง
ถอนใจยาว
"พ่ผี ดิ ตรงท่ีวา่ พี่รักนุชมาตลอดเวลา และบางคร้ังพ่กี ็อด
เห็นแก่ตวั ไมไ่ ด้ พี่บอกแลว้ ตอนที่พบกนั ใหม่ ๆ พี่หวงั จะไดใ้ ช้
ชีวติ อยา่ งมีความสุขเช่นคนโสดจะพึงมีชว่ั คร้ังชวั่ คราว พ่ีตอ้ งการ
จะไดอ้ ยใู่ กลค้ นที่พ่รี ักตลอดเวลาอนั ยาวนาน แต่ไมเ่ คยไดใ้ กลช้ ิด
ฉนั คนรักแมแ้ ต่คร้ังเดียว พต่ี อ้ งการประทบั ความทรงจาใน
ความสุขอนั น้นั ไว้ ในส่วนลึกของหวั ใจเพื่อจะไดห้ ล่อเล้ียงในยาม
ท่ีพต่ี อ้ งสูญเสียนุชไป แต่เมื่ออยใู่ กลน้ ุชมากเขา้ พ่ีกป็ รารถนาจะ
ไดร้ ับความรักจากนุชเป็ นการตอบแทน พี่รักนุชฝ่ ายเดียวก็คงไม่
ทรมานเท่ากบั ท่ี...นุชรักพ่ี แลว้ ตอ้ งมาประสบกบั เรื่องแบบน้ี ! พรี่ ู้
ตีวา่ นุชรู้สึกยงั ไง ความเจบ็ ปวดทีนุชไดร้ ับมากเท่าใด พย่ี ง่ิ ทรมาน
มากกวา่ นุชเป็นทวคี ูณ ทรมานเพราะตวั ของตวั เอง และทรมานท่ี
รู้ตวั ทาใหค้ นที่ตวั รักชอกช้ามากแคไ่ หน นุช.... "
เขาวางมือลงบนมือฉนั ปลายนิ้วน้นั ค่อนขา้ งเยน็ เฉียบ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

486

"พร่ี ู้วา่ มนั ยากที่จะบอกวา่ ...ลืมพี่เสียเถอะ แต่พ่คี งลืมนุช
ไม่ไดพ้ ี่อยากใหน้ ุชลืมพ่ีเสีย นุชจะไดม้ ีโอกาสเร่ิมตน้ ชีวติ ใหม่
อยา่ ใหเ้ หมือน อยา่ งพี่ท่ีนบั วนั ก็คง..."

เขาหยดุ น่ิงไปชว่ั ครู่ ในขณะที่ฉนั เองก็รู้สึกวา่ มีกอ้ น
แขง็ ๆ มาจุกคอ

"พอ่ี ยากใหน้ ุชมีวา่ มีสุข พ่ีรู้วา่ ...นายชุนเขารักนุช เขามีทุก
สิ่งทุกอยา่ งพร้อมมลู มากกวา่ พ่ี ลืมพ่เี สีย...แตง่ งานเสียกบั เขา ตอน
ทีนุชแต่งงานพี่อาจจะทรมานมากกวา่ น้ี แตถ่ า้ พเี่ ป็นอะไรไปกค็ ง
จะไดห้ ลบั ตาตายอยา่ งมีความสุข วา่ นุชไดอ้ ยทู่ ่ีสูง มีทุกสิ่งทุก
อยา่ งสมใจ พ่แี ลว้ "

"เท่าน้ีหรือคะ เรื่องท่ีตอ้ งการพดู แทนคุณอรชุน ?"
ฉนั ยอ้ นถามเสียงส่ัน พยายามกระชากมือใหห้ ลุดจากการ
เกาะกมุ น้นั แต่เขาบีบไวแ้ น่น
"พพ่ี ดู เพราะพ่รี ู้ดีวา่ พ่ีไม่มีวนั จะไขวค่ วา้ นุชมาเป็ นของพ่ี
ไดอ้ ีกเม่ือพี่อยเู่ มืองนอก...เคยกะการไวห้ ลายอยา่ ง เคยคิดดว้ ยซ้า
ไปวา่ จะบอกรักกบั คนที่พีเ่ คยเห็นมาอยา่ งนอ้ งน้นั วา่ ยงั ไงดี แต่...
ลงทา้ ยพี่กลบั ตอ้ งพดู ในส่ิงท่ีตวั เองไมเ่ คยคิดสักนิด"
เขาหวั เราะเบา ๆ อยา่ งชมขื่น
"พี่ตอ้ งบอกวา่ ....ลืมพเี่ สียเถอะ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

487

ฉนั รู้สึกใจหายอยา่ งประหลาด...ลืมเขาน่ะหรือ..ลืมเรื่อง
ท้งั หมดที่ผา่ นมาแลว้ น่ะหรือ...

"พ่ีรู้ตวั มาตลอดเวลาวา่ ไมม่ ีวนั ท่ีพ่จี ะทาไดด้ งั ใจ
ปรารถนาแตค่ วามเห็นแก่ตวั ยงั ทาใหพ้ ห่ี วงแหนนุชไมว่ าย จวบ
จนกระทงั่ พ่ีไดเ้ ห็น..ตาหนู...ถึงไดแ้ น่ใจว่ ไม่มีประโยชน์ที่พ่จี ะ
หวงแหนนุชอีก"

"ถูกแลว้ ค่ะไม่มีประโยชน์อีกแลว้ เพราะ...คุณมีทุกสิ่งทุก
อยา่ งสมบูรณ์แลว้ ตา่ งหาก ท้งั ลูก ท้งั ...ภรรยา"

ส่ิงที่อดั แน่นอยใู่ นใจระเบิดออกมาพร้อมกบั น้าตา
"นุช...."
"ดิฉนั ลืมคุณแลว้ ลืมมานานแลว้ และจะไม่มีวนั นึกถึงอีก
...ไมม่ ีวนั ...."

ฉนั สะอ้ืนฮกั พดู อะไรไม่ออก มือแขง็ แรงล่า
สนั น้นั ออกแรงเพียงนิดเดียว แต่ฉนั ไม่รู้วา่ ตวั เอง
เอียงซบเขา้ ไปอยใู่ นออ้ มอกเขาไดอ้ ยา่ งไร

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

488

50……………………………………………
"ไม่...ไม่มีวนั ..."
ฉนั ทวนคาน้นั ซ้าๆซากๆ เขาโอบตวั ฉนั ไว้
เบา ๆ คลา้ ยผใู้ หญ่ปลอบเดก็

"นุช...นุชของพ่"ี
เขาเองก็เรียกช่ือฉนั กลบั ไปกลบั มา ฉนั ยงิ่ สะอ้ืนมากข้ึน
ร้องไหจ้ นสาสมกบั ความรู้สึกในใจ..
ก่อนท่ีจะส่งฉนั ลงที่ท่าเรือ เขาเอ้ือมมือมาแตะมือไวช้ วั่ ครู่
อยา่ งอาวรณ์
"ลาก่อน ตรีนุช !"
นานนกั หนา ที่เขาไมเ่ คยเรียกช่ือฉนั เตม็ ยศเช่นน้ีเลยสัก
คร้ังแต่คร้ังน้ีความหมายในซุ่มเสียงท้งั หมด แสดงถึงการลาจาก
กนั อยา่ งแทจ้ ริง ฉนั ยนื งงอยู่ ณ ที่น้นั ในขณะที่รถคนั เลก็ วงิ่ ปราด
ผา่ นไป เสียงเครื่องยนตค์ ่อย ๆ แผว่ เบาลงทุกทีทา้ ยสุดแสงไฟแดง
กว็ บั หาย เหลือฉนั แต่ผเู้ ดียวท่ียนื เควง้ ควา้ งอยใู่ นความมืด...ลมจาก
แมน่ ้าโชยมาเยน็ เยอื กหมู่ดาวระยบิ ระยบั แตไ่ มด่ วงดาวไหนสัก
ดวงเดียวท่ีจะใชเ้ ป็นดวงดาวนาชีวติ ฉนั ได้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

489

ฉนั กา้ วข้ึนบนั ไดเรือนใหญ่ชา้ ๆ ชานหนา้ บา้ นค่อนขา้ ง
เงียบ มีเสียงตากงุ้ หวั เราะอยแู่ วว่ ๆ ในครัว ทุกหนทุกแห่งดูเหมือน
จะอา้ งวา้ งวงั เวงไปหมด

"นุช เพ่งิ กลบั หรือลูก ?"
เสียงคุณพอ่ ทกั มาจากมุมมืด พร้อมกบั เสียงเกา้ อ้ีโยกดงั
กบุ กบั
"ค่ะ" ฉนั ตอบส้นั ๆ
"หิวขา้ วไหมลูก?"
"ยงั คะ่ "
ฉนั ทาเสียงใหป้ กติ แต่ดูเหมือนทา่ นกย็ งั จะจบั ได้
"นุชมาหาพอ่ ก่อนซิ"
ฉนั ลงั เลอยชู่ วั่ ครู่ แตแ่ ลว้ ก็กม้ ลงวางรองเทา้ แอบไวข้ า้ ง
ระเบียงก่อนท่ีจะไปคุกเขา่ ทรุดตวั ลงใกล้ ๆ เกา้ อ้ีโยก
"นุช ไปไหนมาลูก ?"
น้าเสียงแสดงความปรานีและกล่ินน้าอบไทยอ่อน ๆ ทา
ใหฉ้ นั อยากจะร้องไหอ้ อกมาอีกคร้ังหน่ึง
"ไปเยย่ี มหนูอน้ เขามาคะ่ "
ฉนั หยดุ นิดหน่ึง พยายามดดั เสียงใหแ้ จ่มใส
"หนูอน้ คลอดแลว้ ค่ะ เป็ นผชู้ าย หนา้ ตาน่ารัก"
คุณพอ่ เงียบไปชว่ั ครู่ ก่อนที่จะถามเบา ๆ วา่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

490

"แลว้ นุช กลบั มายงั ไงล่ะลูก ?"
ฉนั อึกอกั เพียงนิดเดียว "ออ้ ...คุณรังสี...พ่ตี ุม่ มาส่งคะ่ "
ท่านน่ิงเงียบไปอีกคร้ัง จนทาใหฉ้ นั อึดอดั ใจ
"เขาเห็นมืดแลว้ อีกอยา่ งหน่ึง...."
"นุชทาไมถ่ ูกนะลูก พอ่ วา่ ไมส่ มควร"
ถึงน้าเสียงทา่ นจะไม่มีริ้วรอยตาหนิ แตก่ ็ทาใหฉ้ นั ตวั ชา
วบู ดว้ ยความละอาย
"ถา้ ไมม่ ีอะไรกนั ก็ไมเ่ ป็นไร แตน่ ่ี...."
"พอ่ คะ !"
ฉนั อุทานดว้ ยความรู้สึกเจบ็ ปวด มือกาแน่น
"นุชก็ไมต่ อ้ งการอยา่ งน้นั แต่.... "
ฉนั ทรุดตวั ลงนงั่ ราบ วางศีรษะลงบนตกั ท่าน
"เขา..เขาตอ้ งหาโอกาสมาพบนุชใหไ้ ดค้ ะ่ เขาหาโอกาสที่
จะบอกนุชวา่ ..ให.้ ..นุชลืมเขาเสีย เขาเองก็จะลืมนุช เราไม่มีอะไร
กนั อีกไม่มีอะไรกนั อีกจริง ๆ"
มือหนกั ๆ น้นั ลูบไลเ้ ส้นผมฉนั ไปมา
"ถา้ นุชกบั เขาทาไดอ้ ยา่ งน้นั ก็ดี แต่นุชจะทาไดห้ รือลูก ?"
ฉนั ตอบคาถามน้นั ไมไ่ ด้ ฉนั จะทาไดห้ รือ ทาไดง้ ่าย ๆ
เหมือนกบั ปากพดู เช่นน้นั หรือ ?

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

491

"นุช พอ่ จะบอกอะไรใหอ้ ยา่ งหน่ึงนะลูก ความรักของ
ผชู้ ายน่ะเปรียบเสมือนแสงเทียนจะวบู วาบหรือลุกโพลงยอ่ มสุด
แลว้ แตล่ มปากอยา่ งเดียวเท่าน้นั ผชู้ ายสามารถจุดเทียนแห่งความ
รักของเขาใหม่ไดด้ วงแลว้ ดวงเล่าในขณะที่ดวงเก่ากม็ ิไดพ้ ร่องดบั
ไป ผดิ กบั ผหู้ ญิงท่ีควาพรักเหมือนไฟที่มีแต่จะลุกไหมท้ าลายดวง
เทียนใหห้ ดส้ันทุกที...พอ่ เป็ นผชู้ ายพอ่ รู้วา่ ผชู้ ายน้นั รู้สึกอยา่ งไร
ลืมเขาเสียเถอะลูก ลืมให้

ฉนั เองไมใ่ ช่วา่ จะไม่พยายามท่ีจะกระทาดงั น้นั ฉนั
พยายามตลอดมา พยายามที่จะดบั ไฟรักซ่ึงมีแต่จะลุกโพลงเผา
ผลาญชีวติ ฉนั ขาดสิ้นลง แต่...ฉนั ยงั ทาไมไ่ ด้ ไมไ่ ดเ้ หมือนกบั ปาก
พดู เท่าน้นั เอง !

วนั รุ่งขึน้ ฉันหยุดงานเสียหนึ่งวนั และคิดว่าจะหยุดเร่ือย
ไป จนกวา่ ฉนั จะสามารถพบหนา้ 'เขา' ได้ โดยไมม่ ีความรู้สึกขมช
ขื่นหรืออยา่ งนอ้ ยท่ีสุดกข็ อใหค้ วารู้สึกอนั น้นั บรรเทาลงไปบา้ ง
ท้งั คุณพอ่ และคุณจินตนาไม่ปริปากถามฉนั แมแ้ ต่คาเดียว ราวกบั
จะรู้ดีแลว้ ฉนั หอบหนงั สือลงไปปเู สื่อนอนเล่นในสวนโคนตน้
ชมพใู่ กลก้ บั ดงตน้ โสนริมทอ้ งร่องซ่ึงออกดอกเหลืองอร่ามระยา้
ยอ้ ยเพราะเกบ็ กินไมท่ นั แต่แลว้ พอตกบา่ ยตากุง้ กว็ งิ่ หนา้ เริดไต่
สะพานไมห้ มากร้อง ตะโกนมาตลอดทางวา่

"คุณพีค่ บั มีคนมาหา คุณพีค่ า้ บ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

492

ฉนั พบั หนงั สือวางไวข้ า้ งหมอน ซ่ึงใชร้ องขอ้ ศอกพลาง
ขยบั ลุกข้ึนนงั่

"ใครจะ๊ ระวงั จะ้ เดี๋ยวตกคูไป"
ตากงุ้ ยมิ้ จนเห็นฟันหลอ พลางรายงานเสียงแจ๋ว
เพอื่ นคุณพ่ีเขามาเรือขาว ๆ วงิ่ บรื๋อ...
แกทาเสียงบรื๋อ พร้อมท้งั กามือไมป้ ระกอบใหฉ้ วดั เฉวย่ี น
ไปมา
"กุง้ ถามหรือเปล่าล่ะวา่ ใคร ?"
"เขาบอกแม่ แต่ไม่ไดบ้ อกกุง้ "
"ง้นั กุง้ มาช่วยถือของหน่อย จะไดข้ ้ึนเรือน"
"มาโน่น...เขาตามกงุ้ มา แต่ตกทอ้ งร่องนูน้ เสียก่อนเลย
ไมท่ นั ...."
ฉนั หนั ไปมองตามแกบา้ ง เสียงหา้ ว ๆ ของผทู้ ี่กาลงั เล้ียว
พม้ ส้มโอดงั เขา้ มาใกล้
"ผมมาจบั ตวั คนหนีงาน แถมทาใหผ้ จู้ ดั การตกทอ้ งร่อง
คุณจะวา่ ยงั ไง ตอ้ งปรับขนาดหนกั เสียแลว้ "
ฉนั อดหวั ราะไมไ่ ด้ เมื่อร่างสูง ๆ น้นั โผล่พนั ออกมา
ท้งั ตวั รองเทา้ และชายกางเกงสีน้าเงินเขม้ ขา้ งหน่ึงเปี ยกน้าโชกจน
เลยขอ้ เทา้ เส้ือสีนวล ๆ พบั แขนสูงมีเหงื่อชุ่ม

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

493

"นายกงุ้ เตน้ ของคุณรับอาสานามา แตพ่ อออกไดก้ ็ปร๋ อผม
กลวั หลงเลยพยายามตามแกใหท้ นั ท่ีไหนไดพ้ ลาดนิดเดียวขาลง
ไปอยใู่ นน้า ดีไมโ่ ครมลงไปท้งั ตวั "

"โธ่..ทาไมไม่คอยอยบู่ นบา้ นล่ะคะ ?"
"ผมไม่ใช่แขกที่ไหนน่ี ชาวสวนเก่าเหมือนกนั นุชจา
ไมไ่ ดเ้ รอะแต่ไม่ไดเ้ ดินสะพานแผน่ เดียวมานานแลว้ เลยทาเสียท่า
จนได้ วนั น้ีคุณเป็ นอะไรไปหรือเปล่า ?"
"ทาไมไม่คอยรับใบลาพรุ่งน้ีล่ะคะ ?"
"ไมร่ ู้ซิตอนเชา้ ก็ไมร่ ู้สึกอะไรเทา่ ไหร่ แต่พอตกบ่ายลง
มนั ชกั คิดโน่นคิดน่ี เลยควา้ เรือเร็วที่อบู่ า้ นสามเสนเผน่ มาท่ีนี่"
"ไม่ใช่วา่ ไม่เคยหยดุ " ฉนั บน่ อุบอิบ
"คุณหยดุ ทีไรผมรู้สึกยงั ง้ีทุกทีแหละ แต่ยงั ไม่กลา้ มา
เพราะ"
คุณอรชุนชะงกั ฉนั เองกค็ งมีสีหนา้ ผดิ ปกติ เขาจึงเสไป
พดู กบั ตากงุ้
"เอาละ พามาพบคุณพแี่ ลว้ เด๋ียวตอ้ งให้รางวลั แน่"
"ตายจริง ตากุง้ คิดคา่ นาทางดว้ ยรึคะน่ี ?"
"ผมสัญญากบั แกเองแหละ วา่ จะพาแกลงเรือ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

494

ฉนั ขยบั ที่ใหเ้ ขานงั่ บนชายเสื่อดา้ นหน่ึง เขาทรุดลงนง่ั ขา
ทอดยาวไปตามสบายเทา้ แขนไปเบ้ืองหลงั พลางแหงนข้ึนมองหมู่
ไมเ้ บ้ืองบน

"น่าสบาย โสนนน่ั น่ากินจงั "
"วนั น้ีคุณจินตว์ า่ จะทาขนมข้ีหนูดอกโสนถา้ คุณอยอู่ ีกสัก
เดี๋ยวกค็ งไดท้ านคะ่ "
"ผมชกั ลืม ๆ เสียแลว้ ซิวา่ ไอข้ นมนนั่ มนั เป็นยงั ไง อยา่
คอ่ นวา่ ผมทาตวั เป็ นหวั หรั่งหรือยงั ไงเลย แตไ่ มไ่ ดก้ ินเสียนาน
ลืมไปจริง ๆ"
"ขนมที่แป้ งละเอียด ๆ หวาน ๆ คลุกกบั มะพร้าวขดู เส้น
ยาว ๆไงคะ แต่เราใส่ดอกโสนลงไปดว้ ยหวาน ๆ มนั ๆ หอม ๆ"
"ท่ามนั ชกั จะดี ผมตอ้ งขออยฉู่ ลองศรัทธาแน่ ๆ ผมจาได้
แตว่ า่ ไอเ้ จา้ ดอกนี่ตม้ กะทิกินกบั น้าพริกอร่อยนกั แต่ทาไมดอกมนั
ตมู ๆ ไมเ่ คยเห็นบานสักที ?"
"ดอกโสนกบ็ านเชา้ ไงคะ...ดอกคดั เคา้ บานเยน็ "
"เอ๋...ผมเคยไดย้ นิ อยา่ งน้ีมาจากไหนนะ ?"
"ดอกประดู่เป็นคูเ่ ล่น เยน็ แลว้ ไมเ่ ห็นมาเลย"
ฉนั ทอดเสียงตอนทา้ ยดว้ ยความรู้สึกวาบในใจ...เยน็ แลว้
ไม่เห็นมาเลย...คร้ังหน่ึงเพียแต่เห็นฉนั หายไป 'เขา' ยงั แล่นตาม
มาถึงท่ี...บดั น้ี...ลืมพ่เี สียเถอะ...ขาไมม่ ีวนั มาอีกแลว้ ...

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

495

...ดอกโสนโรยร้าว ดอกคดั เคา้ โรยรา ดอกประดูร่วงหนกั
หนาไม่มีวนั มาแลว้ เลย...

"นึกออกแลว้ !"
เสียงอรชุนท่ีดงั ข้ึนทาใหฉ้ นั เกือบสะดุง้
"เพลงมะเพิง่ ม้ยั เจิงน่ีเอง สมยั เดก็ ๆ ยายนอ้ งแกเคยรา
เฉิบๆบ่อย ๆ...ท่ีจริงตน้ มนั สวยดี เวลามีดอกสวยกวา่ ตน้ หลิวเสีย
อีก เอาละขากลบั ตอ้ งขอไปซก้ ตน้ สองตน้ ผมจะเอาไปปลูกท่ีริม
สระหลงั บา้ นใหเ้ อนลงในน้า ลาตน้ มนั ตรงใบเป็นฝ่ อยอยแู่ ลว้ คง
จะสวยดี ยง่ิ ตอนออกดอกสะพร่ังอยา่ งน้ี ตน้ หลิวทาอะไรไม่ได"้
"ท่ีจริงตน้ ไมไ้ ทย ๆ เรามีอยหู่ ลายร้อยอยา่ งถา้ จดั ใหด้ ีจะ
ออกดอกท้งั ปี ดีกวา่ ของฝร่ังเสียอีกค่ะ แตท่ าไมเราไปนิยมไม้
ต่างประเทศกนั ก็ไม่ทราบ เด๋ียวน้ีพอเอ่ยถึงมหาหงส์ ชงโค
โยทะกา กาหลงคน รู้จกั ยาก"
"อาจจะเป็ นดอกไมไ้ ทย ๆ เรา สีออ่ นไมส่ ะดุดตาก็ได้ แต่
ผมวา่ กล่ินหอมมากกวา่ เหมือนผหู้ ญิงฝร่ังมองดูแวบแรกสะดุดตา
พลิ ึก หนา้ มีสีชมพู ผมทอง ตาฟ้ า เหมือนตุก๊ ตา แต่ดู ๆ ไป ผวิ มนั
ปรุทา่ ทางเกงั กา้ งผดิ กบั ผหู้ ญิงไทย ๆ อ่อนชอ้ ย น่ิมนวลกวา่ ต้งั
เยอะแยะ"
ฉนั น่ิงเงียบเพราะรู้ดีวา่ ถา้ วพิ ากษว์ จิ ารณ์ไปอาจจะวกเขา้
หาตวั ได้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

496

"เม่ือวานน้ีตอนค่า ผมไปเยยี่ มอทิติ..."
เขาเอย่ ข้ึนเรียบ ๆ โดยไม่มองหนา้ ฉนั จนฉนั รู้สึกร้อนวบู
ไปท้งั ตวั
"ดูเหมือนจะคลาดกบั คุณนิดเดียว"
ฉนั พยายามตีหนา้ ใหเ้ ป็ นปกติ รวมท้งั ชมน้าเสียงให้
ราบเรียบ
"ดิฉนั ไปต้งั แตเ่ ยน็ คะ่ พอจะกลบั ...หนูอน้ เขาเลยให.้ .คุณ
รังสีมาส่ง เพราะดูเหมือนจะกลบั ไปเอาขา้ วของกลบั ไป
โรงพยาบาลตวั ย"
"ผมเลยอยเู่ ป็นเพื่อน จนเกือบสองทุม่ คร่ึงถึงไดก้ ลบั "
น้าเสียงน้นั ไมแ่ สดงความรู้สึกใด ๆ ท้งั สิ้น แตก่ ลบั ทาใหค้ วาม
รู้สึกของฉนั ร้อนเร่า...คุณอรชุน รู้เร่ืองราวระหวา่ งฉนั กบั 'เขา' ดี
จึงอาจจะระแวงสงสัยกไ็ ด้ แตค่ ร้ันจะอธิบายก็ใช่ท่ีเพราะเท่ากบั
ร้อนตวั จึงไดแ้ ตข่ ยบั ตวั อยา่ งอึดอดั
"ดิฉนั ก็บอกแลว้ วา่ ไมต่ อ้ งมาส่งแต.่ .หนูอน้ ไม่ยอม
เค่ียวเขญ็ ให.้ ..มาจนได"้
"นายตุ่มเขาไม่ไดเ้ ตม็ ใจดว้ ยหรอกหรือ ?"
"คุณอรชุน !
เขาสบตาฉนั สีหนา้ มีริ้วรอยแสดงความเสียใจ
"ขอโทษ...ผมไม่ไดต้ ้งั ใจ แต่...."

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

497

เขาสบตาฉนั อีกคร้ัง แววตาคู่น้นั มีประกายมนั่ คงอยา่ ง
จริงใจ

"ผมรู้วา่ ผมไมค่ วรพดู แตผ่ มก็อดไมไ่ ด้ เพราะ...ผมรู้ดีวา่
จะอิจฉาเขาตลอดมา อิฉาในความโชคดีของเขาที่ได.้ ..หวั ใจรัก
ของคนไวถ้ ึงสองคน แต่เมื่อเขาเป็นสิทธ์ิของคน ๆ หน่ึงแลว้ ผมก็
ไมอ่ ยากใหเ้ ขามาทาอีกคนหน่ึงเจบ็ ปวดยงิ่ ข้ึน ผมพยายามเตือนเขา
มาต้งั แตแ่ รกจนกระทง่ั สายเกินไป...เม่ือถึงข้นั น้ีแลว้ ผมตอ้ ง
พยายามป้ องกนั หวั ใจที่บอบช้าดวงน้นั ไมใ่ ห้เจบ็ ปวดยงิ่ ไปกวา่ น้ี..
คุณไมร่ ู้หรอกวา่ เม่ือคืนน้นั ผมรู้สึกเร่าร้อนแคไ่ หน ผมรู้ดีวา่ คน
อยา่ งนายตุ่มหรืออยา่ งคุณไม่มีวนั ทาอะไรท่ีเป็นความผิดแต่การได้
พบกนั ไดเ้ ห็นหนา้ กนั และไดอ้ ยใู่ กลช้ ิกนั รังแต่จะทาใหห้ วั ใจที่
เจบ็ ปวดอยแู่ ลว้ เจบ็ ซ้ายง่ิ ข้ึน นายตุม่ ไม่มีสิทธ์ิกระทาเช่นน้นั เขาก็
รู้ดี..

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เราพูดกนั รู้เร่ืองแล้ว ความเจ็บปวด
ของมนุษย์เราน้ันมนั มที สี่ ุดเสมอ เมือ่ ถงึ ขดี น้ันแล้วกจ็ ะไม่มี
อะไรมาทาให้เจ็บยง่ิ ไปกว่าได้...."

เขาเอ้ือมมือมาแตะหลงั มือฉนั เบา ๆ อยา่ ง
อ่อนโยน

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

498

51……………………………………………
"คุณนุช"
"อยา่ ปลอบดิฉนั เลยคะ่ เม่ือดิฉนั ทาตวั ของ
ตวั เองกต็ อ้ งทนต่อภาวะน้นั ใหไ้ ด้ ถา้ เรามวั แตห่ วงั จะ
ใหม้ ีคนปลอบโยนทุกคร้ังท่ีเราพ่ายแพ้ เราจะไม่มีวนั
ไดเ้ ป็นตวั เองเลย"

ฉนั ตอ้ งยนื หยดั ดว้ ยตวั ของตวั เองใหไ้ ด้ ฉนั ตอ้ งใจแขง็
กวา่ น้ีเพอ่ื วา่ ยามท่ีฉนั ทวง 'หน้ีรัก' คืนจากขา ฉนั จะไดไ้ ม่สะดุง้
สะเทือนเลยสกั นิดเดียว

คุณอรชุนคลุกคล่ือยทู่ ่ีบา้ นฉนั จนเยน็ ตากุง้ ไดล้ งเรือ
'บรื่อ'ตามสัญญาโดยไมค่ อ่ ยจะยอมข้ึนง่าย ๆ ร้อนถึงคุณจินตต์ อ้ ง
เรียกหาไมเ้ รียว ก่อนกลบั คุณอรชุนบอกฉนั ส้นั ๆ วา่

"ผมจะมาท่ีน่ีบอ่ ย ๆ จนกวา่ คุณนุชจะบอกผมวา่ ผม
สามารถลบรอย 'คนอ่ืน' ไดห้ มดทุกรอยแลว้ วนั น้นั คุณจะตอ้ ง
ตอบคาถามผม"

ฉนั ยมิ้ นิด ๆ เพราะรู้ดีวา่ คุณอรชุนไม่มีวนั ลบรอย
'ใครคนน้นั ' ไดห้ มดแน่ !

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

499

ฉนั หยดุ งานถึงสองวนั ติด ๆ กนั ต้งั ใจวา่ วนั ท่ีสามจะไป
ทางานตามปกติ แตแ่ ลว้ ปรากฏวา่ ในตอนเชา้ มืดมีเสียงยายเจียม
ร้องไหโ้ ฮ จนคุณพอ่ ตะโกนถามออกมาจากหอ้ งนอนวา่

"อะไรกนั อะไรกนั ..."
ฉนั รีบเปิ ดประตหู อ้ งนอนออกมา สวนกบั คุณจินตนาซ่ึง
วง่ิ หนา้ ตื่นมาพอดี
"อะไรคะ คุณจินต?์ "
"ลุงแสมค่ะ....
ฉนั ไม่ฟังเสียง ออกวงิ่ ไปยงั ระเบียงเรือนนอกซ่ึงใชเ้ ป็นที่
นอนของลุงแสมมาต้งั แตห่ นุ่มจนแก่ชรามากแลว้ และโดยมาก
มกั จะนง่ั ๆ นอน ๆ อยเู่ ฉย ๆ โดยไม่ตอ้ งทางานอะไรอีก
"อิช้นั มาปลุกแกอยา่ งเคยคะ่ แต่เห็นแกนอนอยทู่ ่าน้ี" ยาย
เจียมซ่ึงแก่ชราพอ ๆ กนั สะอึสะอ้ืน เพียงแต่เห็นหนา้ แวบ่ เดียว ฉนั
กร็ ู้วา่ ...สายเกินไปที่จะแกไ้ ขแลว้ แสงแดดในยามเชา้ ตรูจบั อยทู่ ี่วง
หนา้ เหลืองซีดดุเทียนข้ีผ้งึ ซ่ึงตะแคงตกอยขู่ า้ งหมอน ดวงตาท้งั คู่
ปิ ดสนิท ท่วงท่าคลา้ ยคนหลบั อยา่ งมีความสุข คุณพอ่ จบั ชีพจร
แตะตรงจมูก แลว้ ก็ลุกข้ึนยนื ชา้ ๆ พลางหนั มาสบตาฉนั
"หมดลมไปนานแลว้ ลูก"
ยายเจียมคงร้องไหโ้ ฮ ๆ ฉนั ไดแ้ ตย่ นื่ นิ่ง ใจหายแตไ่ มไ่ ด้
ร้องไห.้ ..ช่วระยะท่ีผา่ นมา ฉนั ประสบกบั การสูญเสียจนรู้สึกวา่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี