หนี้รัก

500

หากฉนั จะมีสิ่งใดที่เป็นของฉนั อยอู่ ีกซิคงจะเป็ นของแปลก..สิ่งท่ี
อุบตั ิข้ึนไดก้ ็ยอ่ มสูญเสียไปได้

"เดี๋ยวจะตอ้ งใหใ้ ครไปตามหมอมาตรวจเสียหน่อย จะได้
ออกใบรับรองแพทย์ ถึงจะจดั การกบั ...ศพ...ได"้

คุณพอ่ ดึงชายมุง้ ลงคลุมไวต้ ามเดิม คุณจินตต์ อ้ นเดก็ ๆ
ซ่ึงไมค่อยรู้เรื่องรู้ราวนกั ไปทางหน่ึง ฉนั กลบั เขา้ ไปในหอ้ งเปลี่ยน
เครื่องแต่งตวั เตรียรับงานซ่ึงคงจะยงุ่ ยากอีกตลอดท้งั วนั

เกือบบ่ายทุกส่ิงทุกอยา่ งจึงเรียบร้อย คนเก่าแก่แถวบา้ น
พายเรือกนั มาเป็นแถว ผทู้ ่ีร้องไหม้ ากท่ีสุดคือยายเจียม ซ่ึงเป็นคู่อริ
กนั มาต้งั แต่สาวจนแก่ ส่วนนา้ ช่วยเงียบกริบ สีหนา้ สอวา่ ปลงตก
ต่อทุกสิ่งทุกยา่ งนาน ๆ คร้ังนา้ ช่วยยงั หนั มาปลอบยายเจียมเสียอีก
วา่

"อยา่ ร้องไหไ้ ปเลย มนุษยเ์ รามนั กแ็ คน่ ้ีแหละอะไร ๆ ก็
หนีไม่ทนั ความตาย"

ถา้ จะพดู ตามจริงแลว้ 'ความจริง' ดูเหมือนจะเป็นส่ิงเดียว
ที่ธรรมชาติกรุณาใหแ้ ก่มนุษย์ เพราะหลงั จากที่มนุษยต์ อ้ งตอ่ สู้กบั
การดารงชีวติ มาจนเหน่ือยอ่อน คร้ันแลว้ ก็จะไดพ้ กั ผอ่ นชว่ั กาล
นาน ฉนั พจิ ารณาดูสีหนา้ อนั แสดงถึงความสงบสุขของลุงแสมอยู่
นาน สีหนา้ ของคนซ่ึงเกิดมาโดยไมม่ ีสิ่งใดเป็นของตวั เองอยา่ ง
แทจ้ ริงไมว่ า่ บา้ นญาติพีน่ อ้ ง ลุงแสมฝากชีวติ ท้งั ชีวติ ไวใ้ น

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

501

ครอบครัวของฉนั มาต้งั แต่หนุ่มจนแก่ ทา้ ยสุดกต็ อ้ งฝากร่างไวใ้ ห้
อีกดว้ ย ภาพอดีตระหวา่ งชีวติ ในวยั เยาวป์ รากฏข้ึนมาอยา่ งแจมชดั
...ลุงมี ลุงแสม ค่อย ๆ ร่วงหล่น ไปทีละคนสองคน ที่เหลือกร็ ่วง
โรยเตม็ ทีระยะในวยั เด็กดูเหมือนโลกค่อย ๆ หมุนไปชา้ ๆ วนั ..คืน
ค่อนขา้ งจะยาวนาน ทุกสิ่งทุกอยา่ งกวา้ งใหญ่ไพศาล สดใส
ร่ืนรมยไ์ ปเสียหมด แตค่ ร้ันแลว้ โลกกจ็ ะหมุนเร็วเขา้
เวลาหดส้นั ลงทุกที รอบดา้ นมีแต่สิ่งคบั แคบ มืดมวั ...เหมือนโลก
ของฉนั ในขณะน้ี...ลุงแสมพาเอาอดีตของฉนั ลบั เลือนไปในขณะ
ฝาโลงเล่ือนปิ ดสนิท เสียงตอกตะปูเป็นเคร่ืองหมายท่ีย้าใหแ้ จ่มชดั
วา่ ..กาลเวลที่หมุนผา่ นไปจะกลืทุกส่ิงทุกอยา่ งใหห้ มดสิ้นเสมอ..

คุณพอ่ กะวา่ หลงั จากสวดให้สามคืนแลว้ ก็จะเผาเสียให้
หมดห่วงตลอดท้งั สามคืนฉนั กบั คุณจินตนาจึงตอ้ งจดั เตรียมขา้ ว
ของวนุ่ วายเพราะยาเจียมกบั นา้ ช่วยก็ช่วยอะไรไดไ้ ม่มากนกั
เนื่องจากความชราคุณจินตอ์ ยแู่ ตใ่ นครัวทาของเล้ียงผทู้ ี่มาช่วยงาน
ฉนั มีหนา้ ท่ีจดั ชขา้ วของดูแลภายนอกช่วงระยะน้นั เองฉนั สามารถ
ลืมเรื่องของตวั เองไดเ้ สียสนิท...คุณอรชุนพอข่าวก็เอาเรือมาช่วย
บรรทุกท้งั ของ ท้งั คนตวั เป็นเกลียว รวมท้งั รับส่งพระท่ีมาสวด
อยา่ งเรียบร้อย จนกระทง่ั คืนวนั ท่ีสาม คืนสุดทา้ ย ขณะท่ีพระเริ่ม
สวดจบท่ีสอง ฉนั รู้สึกวา่ ผทู้ ี่นงั่ อยแู่ ถวระเบียงพมึ พากนั ผดิ ปกติจึง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

502

หนั ไปดู ปรากฏวา่ ร่างสูง ๆในชุดขาวกาลงั เดินกม้ ๆ เงย ๆ เขา้ มา
ใกลฉ้ นั จึงคลานจากที่นง่ั แถวหนา้ ออกไปรับ

"พ่ีเพงิ่ ทราบจากนายอรชุนเขาเม่ือวานน้ี จะมากเ็ ป็นห่วง
อน้ เขา"

"ขอบคุณคะ่ เชิญนง่ั บนเกา้ อ้ีดีกวา่ "
"พน่ี งั่ ตรงพรมน่ีกไ็ ด้ เด๋ียวพระสวดจบคอ่ ยเขา้ ไป ลุงแสม
เป็นอะไรไปจะ๊ นุช ไม่เห็นไดข้ า่ วเจบ็ ไขเ้ ลยน่ี"
"โรคคนแก่คะ่ เป็นลมร่วงไปเฉย ๆ จนเชา้ ถึงไดร้ ู้กนั "
"พี่เป็นห่วงแต่นุช เห็นหายไปเหมือนกนั เป็นอะไรไป
หรือเปล่าหนา้ ซีดเชียว?"
ถา้ เป็นเวลาก่อนน้นั ฉนั กค็ งซาบซ้ึง แตข่ ณะน้ีอยา่ งดีท่ีฉนั
จะทาได้ คือยมิ้ เพยี งนิดเดียว พลางตอบวา่
"ขอบคุณคะ่ "
"เห็นนายชุนเขาวา่ จะสวดสามคืน แลว้ เผาเลยหรือ ?"
"คะ่ เผาพรุ่งน้ีเยน็ "
"ตะก้ีพพี่ บเขาขา้ งนอก ดูเขาสนิทสนมกบั ใคร ๆ ดี
เหลือเกินนะ"
เขาอดเหน็บแนมฉนั ไมไ่ ดต้ ามเคย ฉนั ทอดสายตาผา่ น
แสงไฟซ่ึงโยงไวส้ วา่ งจา้ ไปยงั ผทู้ ี่ยนื่ หนั หลงั สนทนากบั ผทู้ ่ีมา
ช่วยงานอยา่ งสนิทสนม ในชุดกางเกงขาวเส้ือเชิ้ตขาวง่าย ๆ แบบ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

503

ชาวบา้ น คุณอรชุนไดพ้ ยายามทาทุกอยา่ งที่จะทาตนคลา้ ยกบั
บุคคลในบา้ นน้ีเหมือนท้งั คุณพอ่ และคุณจินตนาจะยอมรับความ
สนิทสนมนอบนอ้ มน้นั ไวโ้ ดยดี ตากงุ้ ติดใจเรือ 'บร่ือ' ซ่ึงเจา้ ของ
มกั จะชอบพาแกใส่เรือไปดว้ ย อยา่ งนอ้ ยก็กนั แกออกไปมิใหม้ ายงุ่
กนั ฉนั หรือคุณจินตนาตากุง้ จึงตามแจไมย่ อมห่าง นาน ๆ ก็จะวงิ่
เขา้ ในครัวหาขนมนมเนยมาเล้ียงดูกนั เตม็ ท่ี...ฉนั เบนสายตามายงั ผู้
นงั่ อยใู่ กล้ ๆ สีหนา้ และแววตาคู่น้นั ลึกลงไปยงั แฝงรอยอาวรณ์อยู่
ไม่สร่างซา

"คุณอรชุนมาช่วยต้งั แตเ่ ม่ือวานน้ีแน่ะคะ่ "
ฉนั ทาซุ่มเสียงใหด้ ูแจ่มใส มีผลใหค้ นฟังตาข่นุ ข้ึนทนั ที
"นนั่ ซิ ถึงไดด้ ูยงั กบั เจา้ ภาพ"
"ถึงจะไมใ่ ช่เจา้ ภาพ กเ็ กือบเหมือนแลว้ คะ่ "
"ถา้ เขาได้ ร่วม เป็ นเจา้ ภาพเมื่อไหร่ละก็ อยา่ ลืมบอกพมี่ งั่
นะ"
"ตอ้ งบอกซิคะ บอกเป็ นคนแรกเลย"
"จะไดค้ อยแสดงความยนิ ดีดว้ ย !"
หลงั จกพระสวดจบฉนั จึงพา 'เขา' เขา้ ไปจุดธูปเทียน
พร้อมท้งั ทาความเคารพคุณพอ่ ท่าทีของคุณพอ่ คงเป็ นปกติ แต่ดู
เหมือน'เขา' จะค่อนขา้ งขดั เขินจนเห็นไดช้ ดั ฉนั ถอยออกมานงั่
เย้อื งไปทางเบ้ืองหลงั ขณะท่ีพระเริ่มสวด เสียงกงั วานเยอื กเยน็

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

504

ก่อใหเ้ กิดความหดหู่ปลาบแปลบใจโดยเฉพาะเมื่อเห็นร่างสูงตรง
ซ่ึงนง่ั พนมมืออยู่ แถวหนา้

"คุณนุชพรุ่งน้ีตอนเผาน่ะ ตอ้ งทิ้งลูกมะนาวหรือเปล่า ?"
คุณอรชุนคลานเขา้ มากระซิบถาม พลางทรุดลงนง่ั แต่อยู่
ใกล้ ๆใบหนา้ น้นั สดใส ดวงตาก่าเลก็ นอ้ ย
"ตายจริง กินเหลา้ มาหรือคะนี่ ?"
"ไมใ่ ช่เหลา้ หรอกครับ พวกขา้ งล่างที่เรือนแพเล้ียงกระ
แช่ผมสองสามอึก"
"มิน่า เห็นเดินข้ึนๆ ลงๆ"
"ก็ข้ึนมาสองสามอึก ลงไปอีกสองสามอึกไงครับ"
"เด๋ียวเถอะ เมาแย"่
คุณอรชุนยงิ ฟันขาวอยา่ งแจม่ ใส จนเห็นฟันเรียบเป็ นเงา
และดูเหมือน 'เขา' กจ็ ะหนั มาเห็นเขา้ พอดีเช่นกนั แตแ่ ลว้ ก็ค่อย ๆ
เบือนหนา้ ไปอยา่ งขรึม ๆ จนฉนั เกิดควารู้สึกสะใจข้ึนมาทนั ที...
เขาใหฉ้ นั ลืมเขาและฉนั กก็ าลงั ทาอยใู่ นบดั น้ี !
"ตะก้ีวา่ อะไรนะคะ ?"
"ครู่น้ีผหู้ ญิงแก่ ๆ เรียกผมไปถามวา่ เตรียมมะนาวไวห้ รือ
เปล่าไอผ้ มกพ็ าซ่ือถามวา่ จะตม้ ยาหรือไงจนป่ านน้ีแลว้ ผมจะมา
หามะนาวใหท้ ่ีไหนได้ พดู กนั อยนู่ านถึงไดเ้ ขา้ ใจวา่ แกจะเล่น
ซกั ส้าว"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

505

"อะไรนะคะ"
คุณอรชุนทาทา่ กระซิบกระซาบ อาจจะเป็ นเพราะกระแช่
'สองสามอึก' น้นั ดว้ ยกไ็ ด้
"อา้ วคุณนุชก็ ซกั เอ๋ยซกั ส้าว ผลมะนาวทิง้ ทานในงานศพ
ไงล่ะ"
วา่ แลว้ คนพดู กล็ อยหนา้ ลอยตาท่องบทดอกสร้อยตอ่
"ชาติข้ีเกียจเบียดเบียนแต่เพ่อื นบา้ น การงานสักนิดกค็ ิด
หลบ"
"นน่ั มนั บกตุด๊ เอ๋ยตุด๊ ตางหากคนละเร่ืองแลว้ คะ่ "
"แลว้ กนั !"
เขาเกาหวั ยกิ พลางบ่นพึมพา
"เม่ือเด็ก ๆ ผมวา่ มนั ทอ่ งยงั ง้ีนี่นา"
"เอาละค่ะ เขา้ ใจละวา่ จะตอ้ งเอามะนาวมาใส่เงินทิ้งทาน
เกือบลืมไปเหมือนกนั พรุ่งน้ีเชา้ ตอ้ งแตกเศษตงั ศไ์ วม้ าก ๆ"
"ผมจะจดั การเอง"
พอดีพระสวดจบ 'เขา' ทนั ไปลาคุณพอ่ แลว้ จึงถอยมายงั
เราท้งั สอง
"กลบั ละเรอ รังสี ?"
"ฮ่ือ...เด๋ียวจะดึกมากไป"
"เราไปส่งท่ีท่าเรือเอง"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

506

"ไม่ตอ้ งหรอก ไปเรือลาไหนก็ได้ นายจะไดอ้ ยชู่ ่วย...คุณ
นุช"

เขาทายมิ้ อยา่ งมีเลศนยั จนฉนั วบู วาบไปท้งั ตวั ดว้ ยแรง
โทสะ

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณอรชุนไปส่งเด๋ียวเดียวก็มีเวลา
กลบั มาคุยกนั อีก !"

"นายกลบั ดึก ๆ ทุกวนั ซินะ ?"
เขาหนั ไปไล่เบ้ียคุณอรชุนบา้ ง ฝ่ ายน้นั พยกั หนา้ หงึกหงกั
"ฮื่อกเ็ พ่งิ คืนท่ีสอง ขากลบั เอาเรือข้ึนท่ีอสู่ ามเสนแลว้ กช็ บั
รถกลบั บา้ น ไมด่ ึกเท่าไหร่หรอก"
"ดีแลว้ ละ ช่วยใหเ้ ตม็ ไมเ้ ตม็ มือหน่อย"
"นายไม่ตอ้ งห่วงหรอกน่า เรียบร้อย"
เขากระดกลิ้นจนเสียงตวั ร. พนั กนั
"อาจจะมาไมไ่ ด.้ ..ห่วง...ออ้ ...อทิติ เขาไม่มีคนดูแล"
เขาอึอกั พลางหนั มามองฉนั ...แต.่ ..ไม่มีวนั ไม่มีวนั ที่เขา
จะไดเ้ ห็นสีหนา้ ของฉนั ในแบบท่ีเขาหวงั อีก...
หลงั จกงานศพลุงแสมแลว้ ดูเหมือนจะเป็นช่องทางที่ทา
ใหค้ ุณอรชุนเขา้ มาคลุกคลีกบั ครอบครัวฉนั มากยงิ่ ข้ึน ฉนั รู้ดีวา่
คุณพอ่ เฝ้ าจบั ตาดูฉนั อยตู่ ลอดเวลา เพียงแต่ท่านไมป่ ริปากพดู เท่า

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

507

น้นั เอง...นานมาแลว้ ฉนั เคยอ่านกลอนของใครบทหน่ึง ซ่ึงตรงกบั
หวั ใจของฉนั ขณะน้ีคือ...

โอใ้ จเอ๋ยรู้ไหมวา่ ขา้ ชงั เจา้
ดว้ ยมวั เมาเฝ้ าแต่หลงพะวงฝัน
ฝันไปไยใหเ้ ขาหยามประณามกนั
ฝันไปไยรู้วา่ ฝันน้นั หลอกลวง

หวั ใจฉนั เองที่ยงั มวั หลง พะวงอยกู่ บั 'คนอ่ืน'
ไม่เสื่อมคลาย...

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

508

52……………………………………………
สุภาษิตบทหน่ึงกล่าวไวว้ า่ โชคร้ายจะไม่มา
เคาะประตูบา้ นเพียงหนเดียว และฉนั กไ็ ดร้ ับขอ้
พิสูจนจ์ ากความจริงอนั น้นั แลว้ หลงั จากที่ฉนั ไป
ทางานไม่ก่ีวนั คุณชิดชไมกม็ ากระซิบบอกฉนั วา่

"พรุ่งน้ีตอนกลางวนั อยา่ มีเดทกบั ใครนะ"
"ทาไมคะ ?"
ยามหวั เราะอยา่ งสดใส ใบหนา้ ของคุณชิดชไมมีอะไร
อยา่ งหน่ึงชวนดูกวา่ ปกติ
"เรากะไปกินเล้ียงกนั สองคน"
"เน่ืองในวาระอะไรคะ เงินเดือนข้ึนสองช้นั หรือไดโ้ บนสั
พเิ ศษ?"
"ถา้ ไดอ้ ยา่ งน้นั ก็คงตอ้ งไดท้ ้งั สองคน ผลดั กนั เล้ียงแสดง
ความยนิ ดีใหต้ วั เองท้งั คู่ซิคะ"
"ง้นั เล้ียงในวาระอะไร ?"
"วนั เกิด" เธอตอบพลางยมิ้ อยา่ งแจม่ ใส
"งดของขวญั งดเงินลงขนั ให้เป็นทองหรือเพชรไมเ่ ก่ียง
อนั ท่ีจริงกว็ า่ จะจดั โตะ๊ จีนเล้ียงคนท้งั บริษทั เหมือนกนั แหละคะ่
แต่คราวน้ีมาติดขดั นิดเดียว" เธอพดู หนา้ ตาเฉย

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

509

"คือ...เงินไม่มีค่ะ เลยเล้ียงคนเดียวจะไดท้ ุ่นทรัพยไ์ ป
หน่อย ยอมเสียสักสามบาทสองสถึงเฟ้ื อง ตม้ ยาคนละชาม น้าแขง็
เปล่าคนละถว้ ย"

"ฉลองศรัทธาดว้ ยความยนิ ดีอยา่ งยง่ิ แตต่ อ้ งขอเพ่ิมตม้ ยา
เป็นสองชามไดไ้ หมคะ ?"

คุณชิดชไมทาท่าเปิ ดกระเป๋ าถือใบใหญล่ ว้ งเศษสตางค์
ออกมาเกือบกามือ พลางพยกั หนา้ หงึกหงกั

"กค็ งพอได้ แถมไอติมกะทิคนละถว้ ยหา้ มตอ่ รองอีกเป็น
อนั ขาด !"

ลึกลงไปในทีทา่ คม เคม็ เฉียบขาดน้นั คุณชิดชไมก็
เหมือนกบั ผหู้ ญิงท้งั หลายท่ียากพดู เล่นหวั อยา่ งสนุกโดยละทิ้ง
ความชมช่ืนในชีวติ จริงที่ตอ้ งประสบอยทู่ ุกเมื่อเชื่อวนั ไว้
เบ้ืองหลงั เยน็ น้นั พอฉนั กลบั ถึงบา้ น ตากงุ้ ก็รายงานเสียงแจ๋ววา่

"คุณพอ่ มาแลว้ ไปแลว้ ครับคุณพ"่ี
"ไปไหนคะ ?"
"ไปเที่ยว ถือกระเป้ าใบโตไปดว้ ย กอ้ ยกะก๋อยร้องไหต้ าม
แมด่ ุใหญก่ งุ้ ไมต่ ามคนเดียว กุง้ จะคอยนงั่ เรือบ่ือ"
คุณจินตนาโผล่หนา้ จากในห้องออกมาขดั คอวา่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

510

"ทาไมจะไมต่ ามคะ ข่วู า่ จะตีเลยเงียบไป คุณพอ่ ไป
ตา่ งจงั หวดั ค่ะ เห็นวา่ จะออกตรวจตลาดใหท้ างบริษทั คงจะไปสกั
อาทิตยเ์ ป็นอยา่ งชา้ อยา่ งเร็ว 4-5 วนั "

ฉนั ไมไ่ ดส้ นใจกบั กิจการในบริษทั ของคุณพอ่ มากกวา่ ท่ี
พอจะรู้เลาๆ วา่ งานเพียแตก่ าลงั จะเร่ิมต้งั ตวั ติดเท่าน้นั เอง บา้ น
ค่อนขา้ งเงียบเหงาไปบา้ งเมื่อคุณพอ่ ไม่อยู่ ท้งั ๆ ที่ถึงหากท่านอยกู่ ็
มกั จะกลบั จนค่าอาบน้ากินขา้ วนงั่ เกา้ อ้ีโยกเล่นอยเู่ งียบ ๆ แตถ่ ึง
กระน้นั เราทุกคนก็ยงั รู้สึกอบอุน่ ใจอยา่ งประหลาด ตากุง้
ป้ วนเป้ี ยนอยใู่ นขณะท่ีคุณจินตนาตอ้ งรบอยกู่ บั อีกสองคนซ่ึง
กลายเป็นเดก็ งอแงร้องไหไ้ ม่หยดุ หยอ่ น

"คุณพี่ เมื่อกลางวนั กงุ้ เขา้ ไปในหอ้ งนูน้ ..."
ตากุง้ ช้ีไปยงั หอ้ งนอนเก่าของคุณยา่ ซ่ึงบดั น้ีกลายเป็น
หอ้ งวา่ งและโดยมาจะเปิ ดออกทาความสะอาดในตอนเชา้ แลว้ ปิ ด
งบั ไวเ้ ฉยๆตกเยน็ หรือกลางคืนจึงลนั่ กุญแจอยา่ งมนั่ คง
"เอาอีกแลว้ พดู อีกแลว้ "
ยายเจียมซ่ึงนง่ั หลงั ค่อมจีบพลูอยเู่ อด็ เบา ๆ
"กุง้ จาเล่าใหค้ ุณพ่ฟี ังน่ี" ตากุง้ เถียงฉอด ๆ
"เร่ืองเหลวไหล" ยายเจียมบ่นพมึ พา
"อะไรกนั คะ ?" ฉนั ถามอยา่ งประหลาดใจ
"กฟ็ ังดูซิคะ เล่าเป็นตุเป็นตะน่าขนลุกขนพอง"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

511

"กงุ้ เล่นซ่อนแอบกกอ้ ย ก๋อย แลว้ โผล่หนา้ จะ๊ เอ๋กนั กุง้ เขา้
ไปหลบในหอ้ งน้นั เจอคุณยา่ นงั่ อยใู่ นห้อง คุณยา่ ร้องไหช้ ่ืฮื่อ ๆ
แลว้ ยงั เรียกไอก้ ุง้ เอย๊ ...ไอก้ ุง้ เอย๊ "

ตากงุ้ ทาเสียงลาก ๆ แบบคนแก่ ยายเจียมตบกระดานปัง
"แน!้ บอกแลว้ ไงคะ วา่ อยา่ พดู !"
"กลวั ...เออ่ ...คุณยา่ กก็ ลวั !"
ต้งั แต่เลก็ แตน่ อ้ ย ตากุง้ ทาท่านกั เลงเขา้ ใส่คนพดู เพราะ
ฤทธ์ิท่ีไมเ่ คยกลวั กนั มา
"เดี๋ยวก่อนกุง้ เล่าใหฟ้ ังดี ๆ ไหนเล่าใหล้ ะเอียดซิ"
ท้งั ๆ ท่ีไมก่ ลวั แตฉ่ นั ก็เกิดอาการเสียววาบไปท้งั ตวั
"คุณยา่ แตง่ ตวั ยงั ไง กงุ้ จาไดแ้ น่เรอะ ไมใ่ ช่กขุ ้ึนนะ"
ตากุง้ อธิบายอยา่ งคล่องแคล่ว เพราะคงอยากเล่าเตม็
ประดาเน่ืองจากจะพดู ท่ีไรมีคนเอ็ดบา้ ง ไล่ไปทางอื่นเสียบา้ งทุกที
"คุณยานุ่งผา้ สีน้าตาลลาย ๆ ห่มผา้ ขาว ๆ พนั ๆ รอบตวั
แลว้ เหน็บตรงน้ี"
แกทาท่ทางแลว้ ช้ีไปทางอกดา้ นซา้ ย ยายเจียมเงยหนา้ ข้ึน
สบตฉนั เพราะนน่ั คือลกั ษณะปกติของคุณยา่ ซ่ึงชอบนุ่งผา้ ลายสี
เหล็กห่มผา้ แถบสีขาวเป็นประจา
"กงุ้ รู้ไดย้ งั ไงวา่ คุณยา่ ร้องไห้ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

512

"ร้องไหจ้ ริง ๆ ร้องใหญ่เลย กงุ้ ยนื มองดูอยนู่ าน แลว้ เก๊าะ
วงิ่ ออกมาเรียกใคร ๆ ใหไ้ ปดูคุณยา่ รองไห้ ไมม่ ีใครเขา้ ไปสักคน
พอกงุ้ เขา้ ไป ดูคุณยา่ อีกไม่รู้ไปไหน"

ยายเจียมกระเถิบเขา้ มาบอกฉนั เบา ๆ วา่
"เม่ือกลางวนั น้ีมาเท่ียวเรียกใคร ๆ ยงั ง้ีจริงๆ ค่ะ คุณท่าน
กลบั มาตอนบายกเ็ ล่ายงั ง้ี"
"แลว้ คุณพอ่ เชื่อไหม"
"กห็ วั เราะไปเท่าน้นั แต่ทาไม่...เล่าทีไรเหมือนกนั ทุกที
พดู ยงั กบั เห็นจริง ๆ คุณจินตน์ ่ะวา่ เดก็ พดู เล่น ๆ แตอ่ ิฉนั ฟังทีไร
ขนลุกทุกทีเจา้ ประคุน้ อีเจียมคงจะตายเสียใหไ้ ด"้
ฉนั อดหวั เราะไมไ่ ด้ พราะไม่วา่ จะแก่เฒา่ แค่ไหน ยาย
เจียมก็มิไดเ้ ปล่ียนแปลงไปแมแ้ ต่นอ้ ย
"ถา้ คุณยา่ มาจริง ๆ คงตอ้ งมาหาหรอกเพราะเคยอยู่
ดว้ ยกนั มานานน่ีนา"
"ฟัง...ฟังพดู เขา้ "
ยายเจียมเอด็ แหว เหมือนสมยั ฉนั ยงั เป็นเดก็ ฉนั ไม่ไดส้ น
ใจกบั เรื่องที่ตากงุ้ เล่านกั แต่ก่อนนอนคืนน้นั ฉนั จุดธูปจุดเทียน
เขา้ ไปในหอ้ งพระใชเ้ วลาสวดมนตน์ านกวา่ ปกติ และดูเหมือนจะ
เป็นคืนแรกท่ีฉนั นประหลาดในความรู้สึกอนั เวงิ้ วา้ งวา่ งเปล่า ฉนั
ไดย้ นิ เสียงร้องใหส้ ะอึสะอ้ืนคร่าครวญเสียงน้นั ดูเหมือนกอ้ ง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

513

กงั วาน จนฉนั ตอ้ งลุกออกมาเปิ ดประตูกา้ วออกไปนอกหอ้ ง แต่
บา้ นท้งั บา้ นคงเงียบเยอื กเยน็ มีแตเ่ สียงร้องไหด้ งั อยทู่ ุกซอกทุกมุม
ฉนั รู้สึกตวั เบาหววิ ถลาวง่ิ ไปทว่ั บา้ น แตท่ ุกหนทุกแห่งไม่มีผคู้ น
แมแ้ ต่คนเดียว จวบจนกระทงั่ ฉนั กระชากบานประตูหอ้ งคุณยา่
เปิ ดออกเสียงสะอ้ืนไหจ้ ึงกงั วานชดั ข้ึน เสียงน้นั เป็นเสียงของคุณ
ยา่ ในชุดผา้ โจงกระเบนและผา้ แถบสีขาวเหมือนกบั ที่ตากุง้
บรรยายไมผ่ ดิ เพยี งแต่วา่ ผทู้ ี่นง่ั ประคองท่านอยคู่ ือคุณแม่ และอีก
สองคนที่นง่ั กอดเข่าเจ่าจุกอยตู่ รงหนา้ คือลุงแสมลุงมี ! ทุกคนดู
เหมือนจะหนั มามองฉนั ดว้ ยใบหนเ้ ศร้า ๆ
คุณยา่ สะอ้ืนฮกั

"นุช...นุช...โธ่...นุช"
คุณแมม่ องฉนั พลางเผยอริมฝี ปากนอ้ ย ๆ ราวกบั จะเอ่ย
อะไรสกั อยา่ งหน่ึง แต่แลว้ ภาพของบุคคลท้งั หมดกห็ ายวบั ไปกบั
ตา ทิ้งไวแ้ ต่เสียงสะอ้ืนเซ็งแซ่ กอ้ งอยใู่ นบรรยากาศอนั เวงิ้ วา้ ง..ฉนั
พลิกตวั ผวาลุกข้ึนนงั่ ใจหายวบั ท้งั ๆที่ยงั งวั เงีย แต่ดูเสียงสะอ้ืนยงั
กงั วานอยคู่ อ่ ย ๆ คร้ันแลว้ ทุกส่ิงทุกอยา่ งก็กลบั สงบเงียบลง
ตามเดิม
แสงสวา่ งสลวั ๆ ในยามเชา้ ตรู่ทอดลอดหนา้ ตา่ งซ่ึงเปิ ด
ไวเ้ ตน็ ที่ เขา้ เป็นทางยาว ลมเยน็ ๆ โชยพดั จนมุง้ ปลิวไสวเสียงไก่
ขนั กระช้นั อยใู่ กลๆ้ กล่ินควนั ไฟจากเรือนครัวเป็ นเครื่องหมาย

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

514

แสดงวา่ คุณจินตก์ บั ยายเจียมคงลุกข้ึนเตรียมอาหารเชา้ เช่นเคย ฉนั
ลุกออกมานอกห้องเดินผน่ ชานเรือนออกไปยงั เรือนนอกซ่ึงดา
ตะคุ่ม ๆ อยใู่ นความมืดความรู้สึกอยา่ งหน่ึงในใจทาใหฉ้ นั หยดุ ยนื
อยกู่ ลางชาน เหลียวไป รอบๆ ตวั ยา่ งชา้ ๆ...กระดานทุกแผน่
ตน้ ไมท้ ุกตน้ อา่ งบวั ทุกใบคุน้ ตาฉนั มาแตเ่ ลก็ แต่นอ้ ย แต่เชา้ วนั น้ี
ดูเหมือนจะทาใหฉ้ นั เกิดอาวรณ์ไดอ้ ยา่ งประหลาด..กระถางปาลม์
ใบพดั สลบั กบั อ่างบวั ท่ีฉนั เคยซอกซอนเขา้ ไปนงั่ เล่น ฉากไมบ้ งั
ขนั สาครสาหรับอาบน้า

...ลาดวนเอ๋ย พ่จี ะด่วนไปก่อนแลว้
ท้งั เกดแกว้ พิกลยสี่ ุ่นสี
จะแรมร้างห่างสิ้นกล่ินมาลี
จาปี เอ๋ยอีกกี่ปี จะมาพบ...
ฉนั ไม่รู้ตวั เองเหมือนกนั วา่ ทาไมเกิดนึกถึงกลอนบทน้ี
ข้ึนมาในเวลาเช่นน้นั ป้ันลมบนหลงั คาเห็นเป็นเงาสลวั ทาบกบั
ทอ้ งฟ้ าก่อใหเ้ กิดความรู้สึคลา้ ยกบั ใจหายวบั เสียงกระดิ่งซ่ึงฉนั
เป็นคนแขวนไวท้ ่ีชายคาบา้ นตอ้ งลมดงั กงั วานใสคลา้ ยเสียงระฆงั
ที่ตีบอกข้ึนไปเบ้ืองบนสวรรค์
"ไม่มีส่ิงใดท่ีเป็นของเราอยา่ งจริงจงั "
เสียงฝี เท้าเบา ๆ เดนิ อ้อมมาจากเรือนครัว คร้ันก็มีเสียง
อุทานวา่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

515

"อุย๊ ตาย ตาเถรช่วย นนั่ ใคร ?"
"นุช"
ยายเจียมถอนใจยาวน้าเสียงค่อยคลายความตกอกตกใ0]’
"มายนื อยทู่ าไมคะมืด ๆ ต่ืนแตเ่ ชา้ เชียววนั น้ี .."
บน่ พลางเดินหลงั ค่อมเพราะวยั ชราเขา้ มาใกล้ น้าเสียงน้นั
ฉนั เกือบร้องไห้ แตพ่ ยายามตอบใหเ้ ป็นปกติ
"มายนื ดูบา้ นจะ้ "
"ดูทาไมคะบา้ น ?"
"เมือคืน...นุชฝันเห็นคุณยา่ คุณแม่ กบั ลุงอีกสองคน คุณ
ยา่ ร้องไหเ้ หมือนกบั ตากงุ้ เล่า...."
ยายเจียมนิ่งเงียบ พลางดึงชายผา้ แถบมาซบั น้าหมากมุม
ปาก
"ไมม่ ีอะไรหรอกคุยกนั พี่ ๆ นอ้ ง ๆ แลว้ กเ็ กบ็ ไปฝันมิน่า
ถึงไดต้ ่ืนแต่เชา้ "
"วนั น้ีนุชจะใส่บาตรเอง แถวบา้ นเรามีพระผา่ นสักหา้ องศ์
ถึงไหมจะ๊ ?"
"โอย๊ ...ถมเถไป"
"ง้นั เตรียมของใส่บาตรสักหา้ องคแ์ ลว้ กนั "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

516

ฉนั กลบั เขา้ ไปเตรียมตวั อาบน้า แต่เม่ือหนั หลงั กลบั มาดู
เหมือนยายเจียมจะยงั ยนื หลงั คอ้ มพจิ รณาดู 'บา้ น' ดว้ ยท่าทางไม่
ผดิ อะไร กบั ฉนั นกั

เชา้ วนั น้นั นา้ ช่วยเป็ นคนคอยนิมนตพ์ ระเพมิ่ ข้ึนจากที่ใส่
เป็นประจาเพยี งสามองค์ ยายเจียมเป็นคนช่วยส่งกบั ขา้ วห่อขนม
ใหฉ้ นั ต่อหน่ึงมีตากงุ้ นง่ั พบั พียบแต่คอยยกมือไหวพ้ ลางร้อง

"สาธุครับ"
ทุกองคไ์ ป จนสีหนา้ อนั อ่ิมเอิบของพระภิกษุสงฆท์ ุกองค์
อดมีรอยยมิ้ นอ้ ย ๆ ไม่ได้ และหลงั จากใส่บาตรเสร็จแลว้ แกก็
กลุ ีกจุ อกวาดเศษขา้ วในขนั โปรยลงน้าใหป้ ลา ในขณะที่ยายเจียม
เลื่อนเครื่องแกว้ กรวดน้ามาใหฉ้ นั ดว้ ยสีหนา้ ขรึม ๆ
"กรวดน้าเสียหน่อยค่ะใหค้ ุณยา่ คุณแม่ พอ่ มี พอ่ แสม ผี
เหยา้ ผเี รือนท่าน ทา่ นจะไดค้ ุม้ ครอง"
ฉนั ทาตามแตโ่ ดยดี...แสงอาทิตยใ์ นยามเชา้ ทอดตอ้ งชาย
จีวรอนั เหลืองอร่ามของพระภิกษุซ่ึงพายเรือผา่ นไปชา้ ๆ จบั ตา ทา
ใหค้ วามรู้สึกวนุ่ วายมาแตต่ อนเชา้ มืดค่อยบรรเทาลง ฉนั จึงมิไดใ้ ส
ใจกบั อะไรอีก นอกจากรีบกินขา้ ว อาบน้าแต่งตวั ไปทางาน
โดยเร็วฉนั เลือกเคร่ืองแต่งตวั ชุดขาวปักลวดลายเป็นรูปดอกไม้
ใบไมท้ ้งั ตวั ห่าง ๆ กนั ดว้ ยสีต่าง ๆ ไวแ้ ลว้ ขณะที่เปลี่ยนกระเป๋ าถือ
จากสีดาเป็นสีขาว ภาพของกล่องกามะหยภี่ ายในลิ้นชกั โต๊ะทาให้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

517

ฉนั ถึงกบั ชะงกั เพราะหลงั จากคุณยา่ ถึงแก่กรรมแลว้ คุณพอ่ เคยไข
เซฟเรียกฉนั เขา้ ไปช้ีให้ดูกล่องเครื่องเพชรท้งั หมดพลางบอกวา่

"นี่ของคุณยา่ กบั ของคุณแม่ เดี๋ยวน้ีเป็นของหนูท้งั หมด
แลว้ จะเกบ็ ไวเ้ องหรือจะใหพ้ อ่ เกบ็ "

"ใส่เซฟไวเ้ ถอะคะ่ "
คุณพอ่ เกบ็ ของท้งั หมดไวท้ ี่เดิม แต่แลว้ กส็ ่งกญุ แจเชฟให้
ฉนั
"เกบ็ ไวซ้ ิลูก"
ฉนั เป็นคนส่งกญุ แจซฟพวงน้นั ใหค้ ุณจินตนาดว้ ยมือ
ตนเองพลางบอกวา่
"ฝากไวด้ ว้ ยคะ่ "
คุณจินตนานิ่งอ้ึงอยนู่ าน พลางมองฉนั ดว้ ยดวงตาแสดง
ความต้ืนตนั
"อยา่ เลยค่ะคุณนุช อยา่ เลย"
เกบ็ ไวเ้ ถอะคะ่ คุณจินต์ คุณเป็นแมบ่ า้ น ถา้ ตอ้ งการอะไร
มาขอทีหลงั "
ท้งั ฉนั และคุณพอ่ รู้ดีวา่ คุณจินตนาไมเ่ คยแตะตอ้ งเชฟใบ
น้นั เลยแต่สิ่งที่ฉนั ไดม้ าคือความรักใคร่ ผกู พนั กนั อยภู่ ายในใจ
อยา่ งเงียบๆและลึกซ่ึง...ในบรรดาขา้ วของแตง่ ตวั ท้งั หมดจึงมีสิ่ง
เดียวที่ฉนั เก็บติดตวั ไวต้ ลอดมา..ฉนั กดสปริงเปิ ดกล่องกามะหยสี่ ี

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

518

น้าเงินเก่คร่าคร่าเพราะกาลเวลาน้นั ออกมาดู ประกายอนั แวบวบั
น้นั ทาใหฉ้ นั อดราลึกถึงวนั ที่ฉนั ไดข้ องสิ่งน้ีมาไม่ได้

"ขวญั เอ๋ยขวญั มา ขวญั อยกู่ บั เน้ือกบั ตวั นะลูกนะ"

ประกายของนพเกา้ ซ่ึงฝังไวเ้ ป็นรูปกนั หอย ยงั
แพรวพรายต่อกนั เป็นขอ้ ดว้ ยโซ่ทอง แต่คนพดู บดั น้ี
มิไดอ้ ยแู่ ลว้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

519

53……………………………………………
เชา้ วนั น้นั ก่อนถึงที่ทางาน ฉนั แวะซ้ือกระเชา้
ดอกกหุ ลาบสีชมพดู อกนิด ๆ ติดมือไปดว้ ย แตพ่ อจะ
ผลกั บานประตูกระจกช้นั ล่างเขา้ ไปกม็ ีมือเอ้ือมมา
จากเบ้ืองหลงั มาช่วยเปิ ดเสียก่อน

"วนั นีว้ นั พเิ ศษของใครเอ่ย ?"
คุณอรชุนกม้ ลงมองฉนั ดว้ ยแววตาสุกใส แตถ่ ึงกระน้นั ก็
ยงั ซ่อนแววกระหายใคร่รู้ไวใ้ นส่วนลึก
"ทายซิคะ"
"หรือวนั เกิดของใคร ?"
ฉนั เดินนาหนา้ ข้ึนบนั ไดไปก่อน คุณอรชุนตามติดมา
เบ้ืองหลงั
"ถา้ ผมทายถูกจะใหอ้ ะไร ?"
"ไดร้ ่วมรับเล้ียงดว้ ยค่ะ"
"ถา้ ผดิ ?"
"เกา๊ ะอด"
"ถา้ ผมทายผดิ ใหผ้ มเป็นคนเล้ียงแลว้ กนั "
ฉนั นึถึงสมญาของคุณชิดชไม ท่ีอรวรรณเคยขนานนาม
ไวใ้ หข้ ้ึนมาทนั ที จึงอดยมิ้ กบั ตวั เองไม่ได้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

520

"ตกลงคะ่ "
"วนั เกิดผม" เขาทายหนา้ ตาเฉย
"ตายจริง คุณไมท่ ราบหรอกหรือคะวา่ คุณเกิดวนั ไหน ?"
"ตอนผมเกิด กไ็ ม่ไดเ้ ตรียมกระดาษเตรียมปากกามาเสีย
ดว้ ยจนกระทง่ั เกิดแลว้ ถึงไดม้ ีคนเขาบอกที่หลงั "
"แลว้ ท่ีเขาบอกน่ะ เม่ือไหร่คะ ?"
"อีกหลายเดือนม้งั กวา่ จะถึง"
"แลว้ ทาไมถึงไดต้ ู่เอาง่าย ๆ"
"ก็ผมอยากเป็นเจา้ มือนี่"
ฉนั เขา้ ใจประโยคน้ีดี รวมท้งั ความรู้สึกของผพู้ ดู ดว้ ย แต่
ฉนั กม็ กั จะทาเป็นไม่เขา้ ใจเสียเสมอ
"คุณไม่บอกผมหน่อยหรือ วา่ ผมจะไดร้ ับเกียรติเป็ น
เจา้ มือใหใ้ คร ?"
"กลางวนั น้ีกค็ ่ะ ถา้ คุณไมข่ ้ีโกงเสียก่อน"
"เห็นผมทาอะไรเป็ นคนโกงไปโกงมาไปได"้
"ไม่ทราบหรือคะ เห็นวรรณเขาวา่ คุณไมช่ าระท้งั ตน้ ท้งั
ดอกมานานนกั หนาแลว้ เขาวา่ จะฟ้ องลม้ ละลายคุณอยรู่ อมมะร่อ"
"อยา่ พดู ถึงเจา้ หน้ีรายน้ีหน่อยเลยนา กระดูกขดั มนั ลง
ชะแล็กทาแลก็ เกอร์เสียปลาบทีเดียว ถา้ ขืนไปเป็นสมุห์บญั ชีท่ีนี่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

521

เจา้ หล่อนคงหกั เงินเดืนผมหมดเน้ือหมดตวั แน่ อยบู่ า้ นเดียวกนั แท้
ๆ วนั เงินเดือนออกยงั โทรศพั ทม์ าทวงหน้ี น่าเจบ็ ใจนกั "

คุณอรชุนบ่นออด จนฉนั อดหวั เราะไมไ่ ดเ้ พราะตามความ
จริงไมว่ า่ 'เจา้ หน้ี' จะทวงขนาดหนกั สักแค่ไหน กไ็ ม่เคยปรากฏวา่
'ลูกหน้ี' จะชดใชใ้ หส้ ักที จนอรวรรณถึงกบั ลน่ั ปากวา่

"ใหเ้ งินพีช่ ายยมื น่ะเรอ น้าไม่ท่วมหลงั เป็ดไม่มีวนั ไดค้ ืน
เด็ดขาดตน้ ก็เห่ียว ดอกกโ็ รยเขาเรียกลูกหน้ีดอกโรยไงล่ะ !"

แต่ 'ลูกหน้ีดอกโรย' ในขณะน้ี กาลงั ทาหนา้ บานอยา่ งไมร่ ู้
ไม่ช้ี

"วนั ก่อนเหมือนกนั จะนอนใหส้ บายเสียหน่อย พระเดช
พระคุณทา่ นไปปลุก ลากไปตลาดนดั ดว้ ยจนได้ ของท่ีซ้ือตะหละ
อยา่ งยงั ง้ี ผมหอบเสียซ่ีโครงบานไปเลย"

"อะไรคะ ?"
"กุหลาบซิครับ ไมร่ ู้สักกี่กระถางหิ้วไปใส่รถใหไ้ ม่หวดั
ไหว เห็นซ้ือไปท่ีไรเหลือแต่กระถางทุกที ผมวา่ ปลูกสะระแหน่
เสียดีกวา่ เก็บเอามายาเน้ือกินกบั เหลา้ ก็ได้ ใส่เหลา้ ผสมเขยา่ ๆ ให้
ช้านิด ๆ กห็ อมดี
ไอก้ ุหลาบฝรั่งนน่ั ไมเ่ ห็นจะเป็นท่า เล้ียงก็ยาก หอมกไ็ มห่ อม"
"ทาไมจะไมห่ อมคะ ลองดมดูซ่ี"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

522

ฉนั หยดุ เดินหนั กลบั มา ยน่ื กระเชา้ ใบเล็กทาดว้ ยหวาย
สานโปร่งๆ เป็ นรูปนกยงู ราแพน ส่วนหางกางแผด่ ว้ ยช่อกุหลาบสี
ชมพกู ระจายกนั ห่าง ๆ ใหค้ ุณอรชุนดู เขากม้ ลงมาจนใกลแ้ ววตา
เป็นประกายแกมเจา้ ชูน้ ิดๆ

"เอ..แตไ่ อท้ ่ีคุณถือมนั หอม..."
ฉนั เกือบสะดุง้ มือยกกระเชา้ กหุ ลาบคา้ งอยใู่ นท่าเดิม
ขณะท่ีบานประตหู อ้ งทางานดา้ นขา้ งเปิ ดออก ผทู้ ี่โผล่หนา้ เขา้ มาก็
ดูเหมือนจะชะงกั ไปชนกนั คร้ันแลว้ 'เขา' กย็ มิ้ นิด ๆ มองเลยมายงั
ฉนั พลาง
ทาเสียงต่าๆ วา่
"ขอโทษ ไม่รู้วา่ กาลงั จะซอ้ มบทโรมิโอกบั จูเลียตกนั แถว
น้ี"
ฉนั ลดมือลงช้ ๆ เกลียดรอยยมิ้ และสาเนียงน้นั จนจบั ใจ แต่ดู
เหมือน คุณอชุนจะทาหนา้ ซ่ือ เสียงซ่ือไดอ้ ยา่ งสนิทสนม
"คนละเรื่องแลว้ ละนาย เรากาลงั เล่นเรื่องมทั ธนะพารากนั
ต่างหาก ไอเ้ ราน่ะ มนั แคต่ วั สุภางคน์ ายทหารคนสนิทเทา่ น้นั ทา้ ว
ชยั เสนตอนน้ีไปอยกู่ บั พระมเหสีจณั ฑใ์ นวงั แตก่ ย็ งั เท่ียวโมโหหง
กรุ่นๆไมร่ ู้หาย นายจะเล่นดว้ ยไหมล่ะ ใหเ้ ป็นตวั ทา้ วชยั เสน ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

523

ฉนั หนั กลบั กา้ วตวั ตรงไปขา้ งหนา้ กาหูกระเชา้ ดอก
กหุ ลาบในมือแน่นไมม่ ีวนั หรอกที่ฉนั จะยอมคุกเข่าลงออ้ นวอน
ทา้ วสุเทษณ์ เพื่อขอให้ 'เขา' กลบั มา!

คุณชิคชไมมาทางานค่อนขา้ งสายเลก็ นอ้ ย แตใ่ บหนา้
แจ่มใจผดิ ปกติ

"แฮปป้ี เบิร์ดดยค์ ่ะ จะพดู ภาษาไทยกย็ งั นึกไมอ่ อก วา่ จะ
พดู ยงั ไงดีถึงจะกะทดั รัด เลยตอ้ งอาศยั ฝรั่งไปพลางก่อน"

"ไชโยวนั เกิดชิดะ อู...ดอกไมส้ วยจงั ขอบคุณมากคะ่
วนั น้ีเกือบตกรถฉลองวนั เกิดเสียแลว้ ไมง่ ้นั คุณนุชตอ้ งไปแซะ
ดิฉนั จากถนนมว้ นแบบปลาหมึกหอบไปกินเล้ียงดว้ ย"

"อา้ ว..."
คุณชิดชไม วางกระเป๋ าถือสีน้าเงินเขา้ กบั ชุดกบั เคร่ือง
แต่งกาย ลงบนโตะ๊ จดั แจงหยิบโน่นหยบิ น่ีอยา่ งกระฉบั กระเฉง
"วนั น้ีดิฉนั ออกมาใส่บาตรท่ีตลาด ซ้ือตรงน้นั ใส่ตรงน้นั
บริการสะดวสบายดีแท้ คราวน้ีนานที่ปี หนจะรู้จกั ทาบุญทาทาน
กบั เขาเสียที กเ็ ลยชา้ ไปหน่อยรถมลแ์ น่นอยา่ บอกใครเชียว ดิฉนั ก็
เลยตดั สินใจโหนต่องแตง่ ติดบนั ไดมา นึกวา่ วนั น้ีจะไม่รอดเสีย
แลว้ เฮอ้ ...บุญแท้ ๆ..เอาละหรูแลว้ "
คุณชิดชไมกวาดแฟ้ มเอกสารตา่ ง ๆ ไปกองรวมไวท้ าง
หน่ึงพลางเล่ือนกระเชา้ ดอกไมไ้ ปวางโดดเด่นที่มุมโตะ๊

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

524

"คุณนุชรู้ไหม เม่ือเชา้ พอบอกแมว่ า่ 'วนั น้ีวนั เกิดหนู' แม่
วา่ ยงั ไง ?"

ฉนั ไดแ้ ต่อมยมิ้ ฟังเธอสาธยายต่อไป
"แมบ่ อกวา่ 'เฮย้ เกิดมาแลว้ มนั ก็เทา่ น้นั เอง คอยนบั แตว่ นั
ตายเถอะ' แถมยงั วา่ 'เมื่อคืนเสียไพ่ แกเอามาใหฉ้ นั ก่อนยส่ี ิบ"
คุณชิดชไมทาเสียงตวดั ๆ แบบผใู้ หญเ่ จา้ อารมณ์ไดอ้ ยา่ ง
สนิทสนม ฉนั แกลง้ บน่ ออด
"ตกลงเลยเหลือตม้ ยาชามเดียว งดไอติมกะทิซิคะ"
เธอทาหนา้ ตาเฉยขณะท่ีตอบอยา่ งคนใจป้ า
"เถอะน่า บอกวา่ เล้ียงก็เล้ียง แตต่ อ้ งคิดดูก่อนวา่ ใครจะ
ไดก้ ินตม้ ยาสองชาม"
"ไดค้ นเดียวหรือคะ ?"
"คนไหนกินตม้ ยาสองชาม ตอ้ งอดไอติมกะทิ"
"ถา้ ลาบากยงั ง้นั หาเจา้ มือใหมด่ ีกวา่ มีคนเสนอมาแลว้ เสีย
ดว้ ยเราจะไดไ้ มต่ อ้ งรัดเขม็ ขดั กวา่ จะสิ้นเดือนอีกต้งั หลายวนั "
"อา้ ว บอกแลว้ ไงคะวา่ อยา่ มีเดท โธ่...ยอมเทกระเป๋ าเล้ียง
จริง ๆนะคะ"
"กค็ นเขายอมเป็ น 'เจา้ มือ' ใหเ้ รา จริงๆ เหมือนกนั น่ีคะ"
ฉนั ทาเสียงลอ้ เลียน คุณชิดชไมทาตาปริบๆ
"ใครคะ คราะรยหลถคุณ จนหลวมตวั เขา้ ไปถึง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

525

ขนาดน้นั ?"
"เท่ียงน้ีก็รู้ค่ะ"
เสียงสัญญาณเรียกตวั ฉนั ดงั ข้ึน ฉนั จึงถือโอกาสควา้ สมุด

ฉีกมาถือไว้ พลางผละไปโดยเร็วก่อนท่ีคุณชิดชไมจะชกั ไซต้ ่อไป
อีก แต่พอถึงประตกู ็ตอ้ งชะงกั

"เอะ๊ ตะก้ีน้ีหอ้ งไหนเรียกมานะคะ ?"
ดวงตาคู่น้นั เป็นประกายยา่ งนึกสนุก พลางตอบแกม
หวั เราะวา่
"ผจู้ ดั การแผนกแบบแปลนค่ะ"
ฉนั น่ิงในขณะที่รอยยมิ้ บนสีหนา้ คุณชิดชไมค่อย ๆ จาง
ลงดวงตา คมจบั จอ้ งมองฉนั อยา่ งแน่วแน่
"คุณนุช..." สาเนียงน้นั ค่อนขา้ งหนกั เนน้ ชา้ ๆ ทุกคาพดู

"มนุษยเ์ รา มกั จะเลือกไดเ้ พียงสองอยา่ ง
เท่าน้นั สาหรับวธิ ีดารงชีวติ เพ่อื การอยรู่ อด คือ หนี
หรือสู!้ ถา้ คุณจะหนี คณุ ตอ้ งหนีเสียก่อนท่ีจะสาย
เกินไป แต่ถา้ คุณจะสูก้ ต็ อ้ งสูเ้ สียต้งั แต่เด๋ียวน้ี
มิฉะน้นั คุณจะไม่มีวนั ต้งั ตวั ไดต้ ิด !"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

526

54……………………………………………
น่าแปลกท่ีคุณชิดชไมดเู หมือนจะรู้จกั ใจฉนั ดี
กวา่ ตวั ฉนั เองเสียอีก ฉนั แน่ใจวา่ เธอรู้เรื่องท้งั หมด
โดยที่ไม่เคยถามฉนั แมแ้ ต่คาเดียว !

"คดิ ว่าจะหนีหรือสู้ดีล่ะคะ ?"
เราแลสบตากนั ตรง ๆ สีหนา้ คุณชิดชไมปรากฎริ้วรอยซ่ึง
ฉนั เคยเห็นมาแลว้ ในระยะท่ีพบกนั ใหม่ ๆ ประกายตาบอกถึง
ความเขม็ แขง็ มนั่ คง ไมม่ ีวนั ยอมแพต้ ่อส่ิงใด
"ถา้ เราหนี ถึงแมจ้ ะสบายใจในตอนแรก แต่กม็ ีขอ้ เสียอยู่
วา่ เราจะตอ้ งหนีอยเู่ ร่ือย ๆ หากเลือกทางสู้ บางทีมนั ก็จะทาใหเ้ รา
รู้สึกวา่ ชีวติ น้ีมีรสชาติพอสมควรท่ีเดียวละ !"
ฉนั กม้ ศีรษะลงชา้ ๆ หนั กลบั ออกมาจากห้องกา้ วไปเบ้ือง
หนา้ ดว้ ยฝีเทา้ มน่ั คง... ฉนั ตดั สินใจแลว้ วจ่ ะสู้ จึงไมค่ วรที่จะถอย
แมแ้ ต่กา้ วเดียว !
'เขา' กม้ หนา้ อยกู่ บั โตะ๊ เขียนแบบ โคมไฟเหนือศีรษะ
สวา่ งจา้ ระยะน้ีดูเหมือน ' เขา' จะซูบลงจนเห็นกระดูกโหนกแกม้
ไดช้ ดั ดวงตา คาใหญ่โหลลึก อิดโรย
"ช่วยหยบิ ดินสอแท่งใหมใ่ ห้พี่หน่อยซิ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

527

ฉนั หยบิ ดินสอซ่ึงเหลาไวแ้ หลมเปี๊ ยบจากถว้ ยแกว้ ส่งให้
แต่โดยดี

"ตาหนูกวนมากไหมคะ ?"
"เอาเร่ือง อน้ เขากย็ งั ลุกไมไ่ ดเ้ สียดว้ ย"
เขาตอบโดยไมเ่ งยหนา้ จากงาน นิ้วเรียวยาวเคล่ือนไปมา
น่าดู
"ทาไมไมห่ าคนเพ่มิ ล่ะคะ ?"
ฉนั ทาเสียงไดเ้ ป็นปกติ ราวกบั มิไดม้ ีเรื่องเกี่ยวขอ้ งดว้ ย
"คุณพอ่ ทา่ นวา่ จะลงมาเร็ว ๆ น้ี อาจจะหาคนมาให้อีก
ตอนน้ีเลยขลุกขลกั กนั หน่อย สงสารอน้ เขาเหมือนกนั ตอน
กลางวนั ไมม่ ีใครเสียดว้ ย"
ฉนั ตดั สินใจวา่ จะสู้แลว้ ทาไมจะทนใจเยน็ ฟังไม่ได้ !
ตอ้ งได.้ ..ตอ้ งได้ !
"สวยไหม...โรงแรมแห่งใหม่ ถา้ เขาตกลงทางเราละก็ ปี น้ี
ไดแ้ จกโบนสั กนั งามละ"
เขาถอยออกมาเล็กนอ้ ย สีหนา้ บ่งถึงความภาคภูมิใจใน
ผลงาน
"ตรงกลางนนั่ เป็นลาน ตอ้ งถมดินใหส้ ูง ตน้ ไมต้ น้ ใหญ่
ตรงกลางใชว้ ธิ ีชะลอมาปลูกท้งั ตน้ แบบญ่ีป่ ุนเลย จะไดท้ นั ใจ แลว้
จดั แบบสวนไมก้ ระถางของไทย หนา้ ร้อนคนมาพกั จะไดน้ งั่ เล่น

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

528

กลางแจง้ ได้ รอบลานเป็นห้องกระจก เผอื่ ฝนตกมองออกไปจะ
เห็นลานท่ีลาดต่า ลาดไปจรดปี กอีกดา้ นหน่ึงของโรงแรมที่ยน่ื
ออกมา"

ฉนั พิจารณาแบบแปลน พลางฟังเขาอธิบายอยา่ งเงียบ
แลว้ ก็เกือบสะดุง้ เพราะคนพูดยอ้ นถามข้ึนมาทนั ทีทนั ควนั วา่

"วนั น้ีเน่ืองจากวาระสาคญั อะไรหรือเปล่า ถึงไดม้ ีคนเอา
ดอกกหุ ลาบสีชมพมู ากานลั แต่เชา้ ?"

"คะ ?"
ฉนั ยอ้ นถามเพราะคิดไม่ถึงวา่ จะถูกถามแบบน้ี จนคิดหา
คาตอบไมท่ นั แสงโคมไฟสวา่ งจา้ จบั ที่สร้อยขอ้ มือก่อใหเ้ กิด
ประกายแพรวพราวเขาเหลือบมองอยา่ งเพง่ พศิ สีหนา้ เผอ่ื ดลง
เล็กนอ้ ย
"ดอกกุหลาบสีชมพ.ู ...สายสร้อยนพเกา้ ...ขอแสดงความ
ยนิ ดีดว้ ยไดห้ รือยงั ?"
ประโยคสุดทา้ ยน้าเสียงค่อนขา้ งกระดา้ ง แตถ่ ึงกระน้นั
หางเสียงก็ยงั สน่ั เล็กนอ้ ย ชวั่ ครู่ที่ฉนั ยงั ไมเ่ ขา้ ใจคาถามน้นั แจ่มชดั
แต่แลว้ ต่อมาก็ตอ้ งยมิ้ นิด ๆ
"ยงั หรอกคะ่ เพราะเพ่งิ แคด่ อกกหุ ลาบ กบั สายสร้อยเท่า
น้นั เอง"
"จดั เพยี งแต่เป็นของขวญั เทา่ น้นั เองหรือ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

529

"ก็คงยงั ง้นั แหละคะ่ "
ฉนั ตอบเสียงอ่อนหวาน พลางยน่ื แขนไปใกลโ้ คมไฟ
แกวง่ สายสร้อยไปมา
"เป็นแฟนศรษฐีละมนั ดียงั ง้ีเอง ขนาดของขวญั ยงั ถึงแค่
สายสร้อยของหม้นั จะสักแค่ไหนนะ ?"
ฉนั แสร้งทาเป็ นไมเ่ ขา้ ใจตอ่ คาเสียดสีน้นั
"นนั่ ซิคะ อาจจะเพชรเม็ดเท่ากาป้ันม้งั "
"ถา้ อยากไดจ้ ริง ๆ นายอรชุนเขากค็ งขวนขวายหามาให้
หรอกอยา่ กลวั เลย"
"ไมไ่ ดก้ ลวั วา่ จะไม่ไดห้ รอกค่ะ กลวั วา่ คุณอรชุนจะหามา
ใหจ้ ริงๆ ต่างหาก"
"ไม่อยากไดห้ รอกรึ ?" เขาทาเสียงเยาะ ๆ
"อยากไดซ้ ิคะ" ฉนั ทาเสียงแหลมใหด้ ูเป็นต่ืนเตน้
"ผหู้ ญิงคนไหนบา้ งไมช่ อบเพชร โธ่...เมด็ ต้งั เบอ้ เริ่ม
รถยนตเ์ อย ตึกหลงั โต ๆ เอยท่ีไม่เคยพบเห็นกจ็ ะไดพ้ บไดเ้ ห็นเสีย
คร้ังน้ีแหละ แหม..พดู แลว้ กลวั คุณอรชุนจะไมข่ อแต่งงานดว้ ยจงั
เลย !"
"นุช!"
น้าเสียงน้นั ดุดนั อยา่ งน่ากลวั ฉนั หวั เราะเสียงต่า ๆ อยใู่ น
ลาคอ หวั เราะเยาะตวั เองเสียใหส้ าแก่ใจ !

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

530

"นุช....พดู อะไรอยา่ งน้นั !"
"ไมจ่ ริงหรือคะ ถา้ เขาเกิดไปแต่งกบั คนอื่นเสียละก็ เพชร
เอย รถยนตเ์ อย เก๊าะชวดเชยหมด"
"เด๋ียวน้ี นุชห็นเพชรกบั รถนตส์ าคญั ถึงเพยี งน้นั เชียว
หรือ ?"
"สาคญั ซิคะ เงินตวั เดียวเทา่ น้นั ท่ีฉนั รัก"
ฉนั ทาเสียงฮมั เพลงลอ้ เขาอยา่ งหนา้ ตาเฉย
"ตวั เองจะมีประโยชน์อะไรกบั เรานกั หนา ความรัก หวั ใจ
กด็ ีแต่เกบ็ เอาไวพ้ ดู หวาน ๆ หูเท่าน้นั กินเขา้ ไปไดเ้ ม่ือไหร่ ไหน
จะสู้รถคนั โต ๆ เพชรเม็ดเท่ากาป้ันได"้
"จริงซิ หวั ใจรักของคนธรรมดา ๆ ท่ีไหนจะดีเทา่ หวั ใจ
ของเศรษฐีแถมยงั ประดบั เพชรเสียดว้ ย !"
"ดิฉนั จะเกบ็ หวั ใจเพชรไวแ้ ลว้ เข่ียหวั ใจคนทิ้งไป"
เขาเงยหนา้ ข้ึนมองฉนั ทนั ทีทนั ควนั แววตาค่อนขา้ งเศร้า
"ถา้ นุชจะเข่ียหวั ใจดวงน้นั ทิง้ ไปละก็ อยา่ ลืมบอกพ่ีบา้ ง
นะ"
"ดวงไหนล่ะคะ ? รับฝากไวห้ ลายดวงจนไม่รู้วา่ ของใคร
เป็นของใครแลว้ "
"หากนุชลืมไปแลว้ กช็ ่างเถอะ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

531

"ถา้ เป็นหวั ใจสับปลบั ดวงน้นั ละก็ ดิฉนั เขี่ยทิง้ ไปนาน
แลว้ และจะไม่มีวนั เกเ็ อาข้ึนมาบูชาอีกเป็นอนั ขาด !"

ฉนั หนั ออกจากห้องกา้ วไปภายนอก มือกอดสมุดฉีกไว้
แนบอกกดไวเ้ พอ่ื มิใหห้ วั ใจตวั เองตอ้ งชอกช้าขมข่ืนมากไปกวา่
น้นั ..

คุณชิดชไมเงยหนา้ ข้ึนจากเครื่องพิมพ์ มองฉนั เพยี ง
พริบตาเดียว พลางถามส้ัน ๆ วา่

"สู้ หรือหนีมา?"
"สู้ค่ะ ตอ้ งสู้!" ฉนั ตอบอยา่ งหนกั แน่นจริงจงั
"เพราะวนั หน่ึง จะตอ้ งทวงคืนท้งั ตน้ ท้งั ดอกเบ้ียใหไ้ ด้ !"
ก่อนเที่ยงวนั น้นั คุณอรชุนโผล่หนา้ เขา้ มาในหอ้ งอยา่ งยมิ้
แยม้ แจม่ ใส แต่พอเห็นกระเชา้ ดอกไมบ้ นโตะ๊ คุณชิดชไมก็ชะงกั
ไปนิดหน่ึง แตเ่ พียงนิดเดียวเท่าน้นั ก็กลบั ยมิ้ ร่าตามเคย
"แฮปป้ี เบิร์ดเดยค์ รับ"
คุณชิดชไมหนั มามองฉนั พลางทาตาโต
"เจา้ มือท่ีวา่ ไงคะ"
"แต.่ ..เออ้ ..."
เธอทาทา่ อึกอกั อยา่ งแทจ้ ริง แตค่ ุณอรชุนวางสีหนา้ เป็ น
ปกติราวกบั รู้เร่ืองน้ีมานานแลว้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

532

"จวนเที่ยงแลว้ ไปหรือยงั ครับ ขอเล้ียงฉลองเลขาบริษทั
สักหน่อยผมชวนนายทกั เขาไวแ้ ลว้ เด๋ียวผมจะแวะไปดูเขาที่หอ้ ง
ก่อน พบกนั ท่ีตรงบนั ไดทางลงนะครับ"

ฉนั รู้ดีวา่ คุณอรชุนไม่ไดช้ วนคุณทกั ไวส้ กั นิด
เพราะสีหนา้ และดวงตาที่เตน้ พราวแบบฉลาดแกม
โกงบอกอยา่ งเด่นชดั ก่อนที่เขาจะลบั หายออกไป
อยา่ งรวดเร็ว

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

533

55……………………………………………
คุณชิดชไมเกบ็ เครื่องพมิ พด์ ว้ ยสีหนา้ ไม่สูด้ ี
นกั
"แหม...คิดวา่ จะชวนกนั ไปสองคนเงียบๆ..."

"โธ่...กเ็ ม่ือเชา้ ตอนถือกระเชด้ อกไมโ้ ร่ข้ึนมา พบคุณ
อรชุนเขา้ พอดีน่ีคะ ถามวา่ วนั เกิดใครก็เลยตอ้ งบอก คุณอรชุนเลย
รับอาสาจะเล้ียง" ฉนั ทาหนต้ าเฉย พลางปลอบวา่

"ไม่เห็นเป็ นอะไรเลยคะ่ หลายๆ คนสนุกดี"
ทา้ ยสุด เราก็ออกไปขา้ งนอกดว้ ยรถคนั ใหญข่ องคุณ
อรชุนดว้ ยกนั จนได้ คุณทกั ษิณคงยมิ้ นิด ๆ ดว้ ยท่าทางขรึม ๆ เช่น
เคย สายตาที่มองฉนั มีประกายเพง่ เลง็ คลา้ ยผใู้ หญม่ องเดก็ จนทา
ใหฉ้ นั เยน็ วบู ไปท้งั ตวั เพราะกลวั เขาจบั ความรู้สึกในใจฉนั ได.้ .
ความรู้สึกหมายมาดท่ีฉนั รู้ดีวา่ ไม่ควรคิดไม่ควรทาเป็ นอนั ขาด!
ฉนั รุนหลงั ใหค้ ุณชิดชไมกา้ วข้ึนรถในตอนหลงั แตพ่ อจะกา้ วตาม
ข้ึนไปบา้ งก็ตอ้ งชะงกั เพราะเสียงคุณอรชุนท่ีดงั ข้ึนวา่
"ไงรังสี ไปกินขา้ วดว้ ยกนั ไหม?"
"ไมล่ ะ ขอบใจ จะกลบั ไปกินขา้ วบา้ น จะไดด้ ูอน้ เขาดว้ ย"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

534

เสียงตอนน้นั บอกความรู้สึกใหแ้ ปลบปลาบ ฉนั จึงทิง้ ตวั
ลงนงั่ โดยแรงในขณะท่ีคุณทกั ษิณปิ ดประตใู หเ้ บา ๆ พลางเดินไป
ตอนฉนั นงั่ ตวั ตรง ตามองตรง แต่ถึงกระน้นั จากหางตากย็ งั เห็น
กาางเขม้ รีดเรียบยน่ื อยไู่ มไ่ กลนกั แมจ้ ะไมเ่ ห็นหนา้ กย็ งั ไดย้ นิ
เสียงเอื่อย ๆ ดงั อยา่ งชดั ถอ้ ยชดั คา

"เศรษฐีมนั ตอ้ งกินขา้ วเหลา ไออ้ ยา่ งเรามนั มีแต่ขา้ วบา้ น"
ฉนั ขอบใจคุณทกั ษิณนกั ที่ตอบแกมหวั เราะวา่
"ไอเ้ รามนั กไ็ ม่ใช่เศรษฐีหรอก แต่บา้ นอยา่ งนายมนั กน็ ่า
กลบั ไปกินขา้ ว หลานเราเป็ นยงั ไงบา้ ง ?"
"แขง็ แรงดี"
"วนั หลงั จะไปเยย่ี มที่บา้ น
คุณอรชุนเขา้ ประจาที่นงั่ คนขบั พร้อมกบั คุณทกั ษิณซ่ึงนง่ั
คู่ไปในตอนหนา้ รถคนั ยาวใหญเ่ คล่ือนผา่ นรถคนั เลก็ กลางเก่า
กลางใหมซ่ ่ึงเจนตาฉนั ตลอดมา...น่าแปลก..ที่แมแ้ ต่ในขณะน้ี
ขณะท่ีนง่ั อยใู่ นรถคนั โออา่ ราคาแพง ฉนั กย็ งั ปรารถนาจะนงั่ รถ
เก่า ๆ คนั น้นั อยนู่ น่ั เอง…เพยี งแตว่ า่ ท่ีนง่ั ตอนหนา้ น้นั ฉนั ไมม่ ี
สิทธ์ิจะไดน้ ง่ั เสียแลว้ ..ความไมม่ ีสิทธ์ิท่ีจะนง่ั กบั ความไม่
ปรารถนาจะนงั่ ช่างตา่ งกนั ลิบลบั เป็นความรู้สึกแตกต่างที่ยอก
แสลงใจไมว่ าย ฉนั เอนตวั พิงเบาะท่ีนง่ั ตอนหลงั เฝ้ าถามตวั เองวา่
ทาไม..ทาไมฉนั จะตอ้ งผกู พนั กบั 'เขา' ตลอดมาท้งั ๆท่ีความผกู พนั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

535

อนั น้นั ใหแ้ ต่ความเจบ็ ปวดมิรู้สวา่ งซา..เสียงคุณอชุนบอกชื่อ
ร้านอาหารกลางวนั ที่ค่อนขา้ งหรูหราดงั อยแู่ วว่ ๆ แต่หวั ใจฉนั
กลบั ติดตามรถคนั น้นั กลบั ไป บา้ น ซ่ึงฉนั รู้ดีวา่ 'เขา' มีท้งั ลูกท้งั
เมียคอยอยพู่ ร้อมมูล ภาพที่ฉนั วาดข้ึนเองลว้ นแลว้ แตท่ าให้
ความขมขื่นทวยี ง่ิ ข้ึน เมื่อกลบั ไปถึงบา้ น 'เขา' คงจะลืมฉนั เสีย
สนิท

รถเล้ียวเขา้ จอดบริเวณลานกวา้ ง พนกั งานในเคร่ืองแบบ
สีขาวขสิบน้าเงินวงิ่ ออกมาเปิ ดประตู พลางโคง้ ให้อยา่ งนอบนอ้ ม
ลืม 'เขา'เสียเถิดเพราะเพยี งแต่ฉนั จะตอบคุณอรชุนเพยี งคาเดียว
ฉนั ก็จะไดท้ ุกสิ่งทุกอยา่ งในชีวติ อยง่ พร้อมมลู ...เพยี งแตล่ ืม 'เขา'
เพียงเทา่ น้นั ซ่ึงฉนั ทาไมไ่ ด้

ภายในหอ้ งอาหารน้นั ยน็ เฉียบ แสงสวา่ งมีเพยี งเฉพาะแต่
ละโตะ๊ พ้นื หอ้ งปูพรมอนั อ่อนนุ่มโดยตลอด บนเวทีตอนในสุด มี
วงดนตรีจากต่างประเทศเล่นเพลงเบา ๆ ทานองเยน็ ๆ ผดิ กบั
สถานที่บางแห่งซ่ึงเสียงนกั ดนตรีนกั ร้องอึกทึกครึกโครมจนพดู
แทบไมไ่ ดย้ นิ พนกั งานตอ้ นรับแตง่ ชุดสากลสีหม่น ๆ เขา้ มาโคง้
คานบั พลางออกเดินนาไปยงั โตะ๊ มุมห้อง คุณอรชุนแตะขอ้ ศอก
ฉนั เบา ๆ ความอบอุน่ น้นั รู้สึกเพยี งแคแ่ ขน ไม่ปลาบเขา้ สู่หวั ใจ
เหมือนกบั ไอสมั ผสั จาก 'เขา' แมแ้ ตน่ อ้ ย

"มืดมากไหม ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

536

"ไมเ่ ป็นไรค่ะ พอมองเห็น"
ขณะท่ีทรุดตวั ลงนงั่ นกั ร้องหญิงในเคร่ืองแต่งกายชุดดา
ปักเลื่อมแพรวพราวใบหนต้ กแตง่ ซีด ๆ แบบสมยั ใหมก่ าลงั กา้ ว
ออกมาร้องเพลงเศร้าๆ สมยั เก่า ซ่ึงเคยข้ึนช่ือลือชามาแลว้
I'll never smile again until I
smile at you I'll never laugh again;
what good would it dom
For tears would jill my eyes, my heart
would realize That our romance is through...
เสียงของเธอแหบโหยระหอ้ ย โดยเฉพาะประโยคที่วา่ ...
That our romance is through...จริงซิ...ฉนั จะยมิ้ อีกทาไมในเม่ือ
ไม่ไดย้ มิ้ กบั เธอ ฉนั จะหวั เราะอีกทาไมในเมื่อมนั ไมม่ ีประโยชน์
อะไรแลว้ น้าตากลบตาในขณะท่ีหวั ใจตอ้ งยอมรับวา่ ความรัก
ของเราสิ้นสุดลงเพยี งน้นั ...ความรักของเรา...ฉนั กบั เขา...ก็สิ้นสุด
ลงเพียงน้นั เช่นก้นั ...
I'll never love again, until I'm
in love with you. I'll never thrill
again to somebody new.
Within my heart I know that I'll never
start to smile again, until I smile at you...

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

537

เสียงเธออขดหายไปแลว้ แต่ละทิ้งความวา้ เหวเ่ ยอื กเยน็
ใหค้ งคา้ งอยใู่ นหวั ใจฉนั ...ฉนั ไมม่ ีวนั รักใครไดอ้ ีกเพราะฉนั รัก
เธอ...ฉนั ไมม่ ีวนั รักใครคนใหม่ได้ เพระฉนั รู้ดีวา่ หวั ใจของฉนั ไม่
มีวนั ท่ีจะสดใสเบิกบานจนกวา่ จะไดย้ มิ้ ใหแ้ ก่เธอ...หวั ใจฉนั ล่ะ
เป็นอยา่ งน้นั หรือเปล่า หวั ใจ กระดา้ งชาเยน็ ถูกบีบค้นั ไร้วาย..
น้าตากลบตาในขณะท่ีหวั ใจยอมรับ หรือ วา่ ความรักไดส้ ิ้นสุดลง
กระน้นั หรือ...

ฉนั รู้สึกสมองหมุนควา้ งคอแหง้ ผาก ในขณะท่ีคุณชิดชไม
ควา้ มือฉนั จากใตโ้ ตะ๊ ไปบีบเบา ๆ ราวกบั รู้ใจ

"ด่ืมอะไรกนั เสียหน่อยไหม ?" เสียงคุณอรชุนดงั อยใู่ กล้
"คุณนุช จะด่ืมอะไรครับ?"
"อะไรก็ไดค้ ะ่ อยา่ ใหแ้ รงนกั "
"คุณชิดชไมดื่มพวกน้นั ไดไ้ หมครับ ?"
"ไดค้ ะ่ ขอพวกออร์เรนจพ์ นั ธ์ดีกวา่ เพิ่มส่วนน้าส้มค้นั ให้
มากลดยนิ ลงสักหน่อย ไมง่ ้นั เดี๋ยวออกไปพิมพห์ นงั สือผดิ หมด"
"เดียวผจู้ ดั การ ก็ออกไปส่งั งานไมถ่ ูกเหมือนกนั แหละ
ครับ ไงทกั จะเล่นอะไร มาด่ืมอวยพรใหค้ ุณชิดชไมกนั หน่อย"
"ขออิงคส์ ตรีทแกว้ หน่ึง"
"ช่ือชอบกล ถนนหมึก"
คุณชิดชไมพมึ พาพลางหนั ไปทางคุณอรชุน

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

538

"ขอบคุณชื่ออะไรคะ ?"
"โครวอ์ ีกาครับ"
ฉนั พยายามจะหนั มาสนใจกบั เรื่องท่ีกาลงั พดู กนั อยใู่ น
โตะ๊ อาหาร
"มนั ผสมอะไรกนั มง่ั คะนนั่ ?"
"ของนายทกั เขามนั ประเภท น้าส้ม น้ามะนาวผสมไรย์
เขยา่ ใหเ้ ขา้ กนั ปร้ียวๆ หวานนิดๆ ซ่า ๆ ของผมน่ะ บรู ์บองใส่
มะนาวเขยา่ กบั น้าแขง็ ถา้ หลาย ๆ แกว้ นายทกั ก็มองถนนมืดไปละ
ของผมเสียงแหบเป็ นอีกาไปเทา่ น้นั เอง"
"แลว้ ยงั มีช่ือแปลกอีกมงั่ ไหมคะ ?"
"ก็พอดีละครับ เช่น ลงท่อ หวั หมุน ดินระเบิด หวั ลา้ น"
"คะ...ทาไมหวั ลา้ นคะ"
"ก็ส่วนผสมมนั ร้าย ๆ ท้งั น้นั นี่ครับ อิตาเลี่ยนเวอร์มุธ
ฝรั่งเศสวอร์มุธยนิ ...ผมไม่ร่วงหมดทนไหวเรอะ"
"ดิฉนั ไม่มีวนั ยอมกินไอน้ ี่เด็ดขาด"
คุณชิดชไมบ่นยา่ งหวาดเสียว คุณอรชุนหวั เราะ
อยา่ งขนั ๆ
"ง้นั ลองๆ เอช. บอมบบ์ า้ งไหม ในตาราเขาวา่ เหมาะ
สาหรับผทู้ ่ีชะตาถึงฆาต หรือยอมลม้ ละลายง่าย ๆ"
"คุณนุช ล่ะครับ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

539

"น่าลองเหมือนกนั คะ่ เพราะดิฉนั เกือบจะลม้ ละลายอยู่
แลว้ "

ฉนั ทาเสียงเป็นเชิงพดู เล่น แตแ่ ทจ้ ริงฉนั อยากจะบอก
ทุกคนวา่ ฉนั เป็ นคนที่ลม้ ละลายแลว้ เป็นการลม้ ละลายทางใจ
ที่ไม่อาจต้งั ตวั ไดอ้ ีกเลย!

เราใชเ้ วลาอยใู่ นสถานท่ีแห่งน้นั เกือบสองชวั่ โมง ซ่ึง 'เขา'
ไปกินขา้ วกบั 'หนูอน้ ' ปลอบโยนเธอดว้ ยคาหวาน ดูแล 'ลกู ' ดว้ ย
ความรักใคร...ฉนั ลองด่ืมเหลา้ อ่อน ๆ หลายแกว้ หลายชนิดถึงแม้
จะมึนสักแค่ไหนฉนั ก็ยงั ไดค้ าตอบอยนู่ น่ั เองวา่ ...ถึงเมาเหลา้ เชา้
สายก็หายไป แต่เมาใจน้ีประจาทุกค่าคืน !

ขณะท่ีกลบั ไปยงั ที่ทางาน เสียงไซเรนที่ครวญครางไล่
ตามทาใหค้ ุณอรชุนตอ้ งแอบรถเขา้ ขา้ งทาง คุณทกั ษิณชะโงกหนา้
ไปดู พลางบน่ พมึ พา

"รถดบั เพลิง ไฟไหมท้ ี่ไหนหวา่ ...."
ฉนั รู้สึกใจวบู ข้ึนมาเฉย ๆ โดยไมม่ ีเหตุผลยอ้ นถามซ้าอีก
วา่
"ไฟไหมห้ รือคะ ?"
"ครับ ไมท่ ราบเหมือนกนั ที่ไหน"
ฉนั ชะโงกดูทา้ ยรถท่ีวงิ่ ห่างออกไปอยา่ งกงั วล
"ใครโดนเขา้ ก็ไม่รู้" คุณชิดชไมบ่นเบา ๆ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

540

"แปลกนะคะ สมยั ที่เราเด็ก ๆ พอไดย้ นิ เสียงรถเปิ ด
ไซเรนยงั น้ีละก็สนุกนกั วงิ่ ดูเกรียวทีเดียว แตพ่ อโตเป็นผใู้ หญ่ ได้
ยนิ เสียงท่ีไร ใจหายทุกที"

"โตมาก รู้มาก กห็ ่วงมาก" คุณทกั ษิณทาเสียงยงั กบั คน
แก่

"ผมเกลียดจริงๆ เร่ืองไฟไหม้ มนั ทาใหค้ นหมดเน้ือหมด
กวา่ อะไรท้งั หมด พวกวางเพลิงน่ีถา้ จบั ไดค้ วรวางบทลงโทษไว้
สถานเดียวละดี คือยงิ เป้ าเสียเลย ดูแตต่ อนน้นั โดนเขา้ ไม่กี่ราย
เงียบหายไปหมด"

ฉนั นง่ั เงียบ ในใจเกิดความรู้สึกร้อนรนโดยไม่มีเหตุผล
จวบจนกระทง่ั ถึงบริษทั ขณะท่ีผา่ นหนา้ ห้อง 'เขา' ประตูปิ ดสนิท
แสดงวา่ เจา้ ของหอ้ งคงยงั ไม่กลบั จาก 'กินขา้ วบา้ น' ฉนั วางกระเป๋ า
ลงบนโตะ๊ อยา่ งออ่ นใจ

"วนั น้ีสนุกจงั "
เสียงคุณชิดชไมปรารภข้ึนอยา่ งแจ่มใส
"ถา้ อยา่ งน้ีเกิดสักเดือนละหนกไ็ มร่ ังเกียจ"
"เราจะหาเจา้ มือไมไ่ ดน้ ่ะซิคะ"
"นน่ั ซิ" เสียงคุณชิดชไมชกั จะออ่ ยลง
"ผจู้ ดั การหมดเขา้ ไปเทา่ ไหร่กไ็ มร่ ู้ เกรงใจจงั "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

541

"กเ็ ตม็ ใจมาเล้ียงเราเองน่ีคะ ไม่ตอ้ งแบง่ ไอติมกะทิกนั คน
ละคร่ึงถว้ ยน่ะดีเท่าไหร่แลว้ "

"ถึงยงั ง้นั ก็ยงั ไมค่ อ่ ยสบายใจอยดู่ ีแหละคะ่ ไอแ้ กว้
สุดทา้ ยนี่รสมนั พลิ ึก"

เสียงเคร่ืองติดต่อภายในบนโตะ๊ ฉนั ดงั ข้ึน จึงรีบเอ้ือมมือ
ไปกดสวติ ช์โดยเร็ว

"นุช มาหรือยงั ?"
เสียงหา้ วน้นั กระหืดกระหอบร้อนรน
"เพ่งิ มาเด๋ียวน้ีคะ่ "
"พเ่ี พ่งิ มาถึง ไดข้ ่าววา่ ไฟไหมท้ างเมืองนนท์ กลบั ไหม พ่ี
จะไปส่ง?"
ฉนั ใจหายวาบ มือเทา้ เยน็ เฉียบ
"กลบั ซิคะ..."
"พ่ีจะลงไปคอยท่ีรถ เร็วๆ นะ"
ฉนั ควา้ กระเป๋ าถือมาคลอ้ งแขน บอกคุณชิดชไม
ละล่าละลกั
"ไฟไหมท้ างเมืองนนทค์ ะ่ จะกลบั ไปดูบา้ นหน่อย"

ฉนั ไม่รอฟังคาตอบ รีบออกเดินแกมวงิ่ ไป
โดยเร็ว ความรู้สึกร้อนรุมดว้ ยเพลิง!

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

542

56.........................................................
รถคนั เลก็ น้นั จอดคอยฉนั หนา้ บริษทั ก่อนแลว้
พอฉนั กา้ วข้ึนไปนงั่ เขาพารถพงุ่ ออกจากที่อยา่ ง
รวดเร็ว

"รู้มาจากไหนคะว่าไฟไหม้เมอื งนนท์ ?"
"ตะก้ีน้ีพี่พบเพ่อื นนกั หนงั สือพมิ พ์ ถามเขาวา่ จะรีบร้อน
ไปไหน เขาบอกวา่ จะรีบไปทาข่าวไฟไหมเ้ มืองนนท์ กเ็ ลยนึกถึง
บา้ นสวนข้ึนมา...มนั ก็ไมน่ หรอก เพราะอยหู่ ่างไปถึงแถวริมน้า
ไฟจะไหมไ้ ดย้ งั ไง แต่...มนั ใจไมด่ ีข้ึนมาเฉย ๆ เลยรีบมาบอกนุช"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

543

"นนั่ ซิคะ แถวน้นั บา้ นกห็ ่างๆ กนั อยรู่ ิมน้าท้งั น้นั ไฟจะ
ไหมไ้ ดย้ งั ไง"

ฉนั พึมพาปลอบใจตวั เองจากน้นั เราตา่ งคนตา่ งกน็ ิ่งเงียบ
ตราบจนกระทง่ั ใกลจ้ ะถึงบริเวณทา่ เรือรถดบั เพลิงสองคนั วงิ่ สวน
ทางมา

"หรือไฟจะไหมแ้ ถวท่าเรือคะ แต่คงไมม่ ากหรอกเพราะ
รถวง่ิ กลบั มาแลว้ ดูท่าไม่ไดท้ าอะไรเลย"

"น้นั ซิ..."
เขาตอบส้ัน ๆ แตพ่ อรถเล้ียวเขา้ สู่บริเวณน้นั ปรากฏวา่ มี
คนคอ่ นขา้ งพลุกพล่าน แต่มิไดม้ ีอะไรเกิดข้ึนดงั ที่ฉนั คิด
"เอะ๊ คงไม่มีอะไรมงั คะ"
"เดี๋ยวลองไปถามขาดูแลว้ กนั วา่ ไฟไหมท้ ่ีไหน"
คร้ันพอฉนั เดินไปถึงท่าน้ายงั ไมท่ นั เอ่ยปากถามใครกม็ ี
เสียงตะโกนเรียกดงั ลน่ั
"นุช..คุณนุชเร็วๆ เขา้ เฮอะ"
'เขา' หนั ไปมอง พลางกม้ ลงบอกฉนั เบา ๆ
"เพือ่ นนุชที่ช่ือแกละไงล่ะ"
"ง้นั เดี๋ยวก็รู้ค่ะวา่ ไฟไหมท้ ี่ไหน"
ตาแกละ' เพ่อื นเก่าต้งั แต่สมยั เรียนหนงั สือมาดว้ ยกนั ช้นั
เดก็ ๆวง่ิ กระหืดกระหอบเขา้ มาใกล้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

544

"เร็วๆ เขา้ ไฟไหมบ้ า้ นแน่ะ เรือตะหานเรือเขากาลงั มา
ช่วยดบั ไฟ รถก็เขา้ ไม่ได้ ...

"ไหน...วา่ อะไรนะ ?"
ฉนั ถมสียงหลง เซไปเกาะแขนล่าสันแขง็ แรงใกล้ ๆ ตวั
ไวแ้ น่น
"ไฟไหมบ้ า้ น เกือบชวั่ โมงแลว้ ม้งั ?"
ฉนั หูอ้ือตาลาย ไดย้ นิ เสียงหา้ วๆ ร้อนรนดงั อยใู่ กลๆ้ หูวา่
"ทาใจดีๆ ไวค้ งไมม่ ีอะไรหรอก ป่ านน้ีอาจจะดบั แลว้ กไ็ ด้
เดินไปลงเรือไหวไหม?"
เสียง 'ตาแกละ' สาธยายอะไรอยแู่ จว้ ๆ แต่ฉนั กฟ็ ังไม่
ถนดั รู้แตว่ า่ ท่อนแขนน้นั โอบไวร้ อบสะเอวฉนั ก่ึงพยงุ ก่ึงลาก ไป
ตามสะพานยาวซ่ึงทอดไปสู่ท่าเรือ
"ไฟไหมบ้ า้ นหรือคะ แน่หรือคะ ?"
"อยา่ เพง่ิ ตกใจอะไรมากนกั ทาใจเยน็ ๆ ไว้ ระวงั ...ตอนน้ี
จะกา้ วลงเรือ จบั พไี่ วแ้ น่น ๆ เอาตวั พิงลงมา"
วงแขนมนั่ คง อบอุ่น ยกตวั ฉนั ลอยแลว้ ค่อย ๆ วางลงบน
กระทงเรือ ดูเหมือนความหนกั แน่นอนั น้นั จะเป็นหลกั เกาะยดึ ฉนั
ไวอ้ ยา่ งแน่นหนา เสียงเรือหางยาวดงั ลน่ั ลมเยน็ ๆ ปะทะหนา้
ละอองน้า กระเซ็นเป็นสาย
"คอ่ ยยงั ชว่ั ข้ึนหรือยงั จะ๊ อยา่ ตกใจ พี่ยงั อย.ู่ .

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

545

ประโยคน้ี เหมือนทุกคร้ังท่ีเขาเคยใชก้ บั ฉนั ไมว่ า่ จะมี
อะไรเกิดข้ึนหาก 'เขา' ยงั อยใู่ กล้ ๆ ทุกส่ิงทุกอยา่ งจะเรียบร้อยลง
ไดเ้ สมอ...ฉนั เกาะแขนน้นั ไวแ้ น่น แน่นอนแทบจะจิกเลบ็ ทุกเลบ็
ฝังลงไปในเน้ือ

"บา้ น คุณจินต์ แลว้ กเ็ ดก็ ๆ พวกคนแก่อีก...ไมม่ ีใครเลย
คะ่ จะทายงั ไงคะ ทายงั ไงคะ ?"

"ก่อนอื่น นุชตอ้ งคุมสติไวก้ ่อน ถา้ นุชยงั เป็นอยา่ งน้ี เรา
จะทาอะไรไมไ่ ดเ้ ลย"

เสียงเบาๆ แต่ชดั ถอ้ ยชดั คาน้นั ทาใหฉ้ นั ตอ้ งถอนใจยาว..
ฉนั ตอ้ งคุมสติใหอ้ ยู่ เพราะถา้ มีอะไรเกิดข้ึน ฉนั แตผ่ เู้ ดียวจะตอ้ ง
รับผดิ ชอบ..

"บา้ นอยรู่ ิมน้า คงไมห่ นกั หนาอะไรนกั "
"ตอนไฟไหม้ คุณจินตม์ าซ้ือของท่ีแพ"
'ตาแกละ' ตะโกนเสียงแขง่ กบั เคร่ืองเรือซ่ึงถูกเร่งให้เร็ว
เตม็ ท่ีดงั กึกกอ้ ง
"มีเสียงร้องวา่ ไฟไห กย็ งั ไม่รู้ที่ไหน กวา่ จะรู้กล็ ุกโพลง
เสียแลว้ เรือดบั เพลิงก็มา เขาก้นั ไมใ่ หเ้ ขา้ ไปเลย เขา้ ไปช่วยไม่ได้
ไม่รู้ใครที่ท่าเรือโทรไปบอกกองดบั เพลิงสามแห่งสี่แห่ง เขาแห่
กนั มาใหญ่แต่ก็เขา้ ไมไ่ ด้ ไดแ้ ตท่ างเรืออยา่ งเดียวตอ้ งกลบั กนั เป็น

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

546

แถว" ฉนั ฟังบา้ งไมฟ่ ังฟังบา้ ง ตาจบั อยทู่ ่ีควนั ไฟซ่ึงจะจางบา้ ง
แลว้ แต่กย็ งั เห็นมว้ นตวั ข้ึนเป็นสาย เรือแพเตม็ ไปหมด

"คงไม่มีอะไรเหลือแลว้ คะ่ "
ฉนั บอก 'เขา' แทบเป็นเสียงกระซิบ มือแขง็ แรงคู่น้นั รวบ
มือฉนั ไปกมุ ไวแ้ น่น
"พดู อะไรอยา่ งน้นั จะ๊ "

"จริงๆค่ะ นุชทราบ....หมดแน่แลว้ คราวน้ี เม่ือคืน...คุณยา่
เตือน นุชแลว้ ..."

"นุชพดู อะไรน่ะ ?"
"หมดแลว้ คะ่ หมดจริง ๆ..."
ฉนั ไดแ้ ต่ย้าอยยู่ า่ งน้นั คอแหง้ ผากไม่สามารถอธิบาย
อะไรไดอ้ ีก วงแขนของเขารวบฉนั ไปแนบจนชิดดว้ ยอาการคลา้ ย
พี่ชายปลอบนอ้ งสาว มากกวา่ ดว้ ยความรู้สึกอยา่ งอื่น
"ไมห่ มดหรอกจะนุช ยงั มีพ่ี...ยงั ไมห่ มดแน่"
น้าตาแหง้ เหือด ไมไ่ หลออกมาแมแ้ ต่หยดเดียว ความรู้สึก
เหมือนคร้ังเม่ือฉนั ยงั เป็นเด็ก ตราบใดที่ 'พ่ีตุ่ม' ยงั อยใู่ กล้ ๆ
ความหวงั ไม่เคยมลายหายไปเป็นอนั ขาด!
เรือดับเพลงิ สูบนา้ ขึน้ ดบั ไฟอย่างเข้มแข็งอย่างดูชุลมุน

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

547

วนุ่ วายไปหมด แสงไฟที่กาลงั โทรมลงเพราะหมดเช้ือและถูกสกดั
ก้นั กระแสน้าเบาบางลงมากแลว้ เรือแพท่ีแน่นขนดั ถูกกนั
ภายนอก เสียงพี่ตุ่มดงั แวว่ ๆ

"ขอทางหน่อยครับ นนั่ บา้ นผม ขอทางหน่อยครับ.... "
ฉนั จบั ตาอยทู่ ่ีเปลวเพลิง ไอร้อนผะผา่ วไมเ่ ทา่ ความร้อน
รุ่มทางใจ เรือนใหญ่บางส่วนเหลือแต่ซาก บางส่วนพงั ทลายลงมา
กองอยกู่ บั ดินและอีกบางส่วน โดยเฉพาะเรือนในมีแสงไฟแลบ
เลียแดงฉานตวั รือแพหลงั คาเปิ ดเกือบหมดเพราะถูกร้ือตดั เพลิง
รวมท้งั กระแสน้าฉีดเล้ียง ฉนั ผดุ ลุกข้ึนยนื อยา่ งลืมตวั
"บา้ น...คุณจินตล์ ่ะคะ ตากุง้ ตาก๋อย ตากอ้ ย นา้ ช่วย...ไป
ไหนกนั คะ เป็นไงบา้ งคะ ?"
"นง่ั ลงก่อนนุช นง่ั ลงก่อน"
เขาร้ังฉนั ไว้ ปากก็ตะโกนเสียงดงั ประสานกบั เสียงตา
แกละ
"ขอไปที ขอเขา้ ไปหน่อยครับ"
"เอา้ ! หลีกหน่อย เจา้ ของบา้ นเขามาแลว้ มาดูอะไรกนั พ่อ
เอย๊ แมแ่ อย๊ คุณตาหานครับ...ขอใหเ้ จา้ ของบา้ นเขา้ ไปหน่อยได้
ไหมคร้าบ....
เสียงคุณจินตนาตะโกนเรียกฉนั ดงั มาแวว่ ๆ คละเคลา้ กบั
เสียงที่ดงั จนไม่เป็นศพั ท์

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

548

"คุณนช...คุณนุชขา...ทางน้ีค่ะ"
"คุณพค่ี า้ บ คุณพ.ี่ .
จากน้นั ก็มีเสียงร้องไห้ เสียงเหล่าน้นั เองทาใหฉ้ นั ไดส้ ติ
ข้ึนมาอยา่ งรวดเร็ว...สาหรับทุกคนในบา้ น ฉนั เป็ นหลกั ชยั เป็นที่
พกั พงิ ของเขา มือแขง็ แรงยงั เกาะกมุ ตน้ แขนฉนั ไวแ้ น่น ฉนั แหงน
หนา้ มอง 'เขา ใบหนา้ ซูบคอ่ นขา้ งแหง้ มีแววทุกขว์ ติ กกงั วลร้อน
รนรวมอยดู่ ว้ ย แววตาน้นั ทาใหฉ้ นั กลา้ เป็นตวั ของตวั เองไดอ้ ยา่ ง
รวดเร็ว
"เห็นไหมคะ หมดจริง ๆ ค่ะ...."
เรืองเราไดร้ ับการผอ่ นผนั ใหแ้ ล่นผา่ นวงก้นั เขา้ ไปเทียบ
เรือนแพได้ ลูกกรงก้นั ทุกดา้ นถูกพงั ทลายราบ เพ่ือใหท้ หารท่ีมา
ดบั ไฟรวมท้งั สายสูบเขา้ ทางานไดโ้ ดยสะดวก คุณจินตนากบั เด็กๆ
พวกคนแก่ แอบอยทู่ ี่มุมเรือนแพดา้ นหน่ึง มีกองขา้ วของวางอยู่
ระเกะระกะ ท่าทางคุณจินตนาที่ยนื จงั กา้ คุมส่ิงเหล่าน้นั มิไห้
ใครกล้ากรายเขา้ มาใกล้ ราวกบั แมเ่ สือหวงลูกอ่อน แตพ่ อเห็นฉนั
เธอกอ็ ่อนเปี ยกลงทนั ทีร้องไหโ้ ฮ แข่งกบั ตากงุ้ ยายเจียมกอดฉนั ไว้
เป็นพลั วนั
"บา้ นคะ่ บา้ น...หมดแลว้ สุดปัญญาแลว้ เหลือแคน่ ้ีเอง"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

549

ฉนั ทอดสายตาดูเปลวไฟซ่ึงแลบเลียหอ้ งนอนของคุณแม่
โทรมลงและแทบจะไม่เหลืออะไรไวอ้ ีก จึงทาท่าวา่ จะยตุ ิลงเพยี ง
น้นั

"หยบิ ฉวยมาไดเ้ ท่าน้ีเองคะ่ "
"โธ่...คราวน้ีจะเอาหลงั คาท่ีไหนมาคุม้ หวั นงั เจียม นึก
สงั หรณ์แลว้ ทีเดียว ท่านอุตส่าห์มาบอกมาเตือน...ดู๊....ดู...อีเจียมก็
ยงั ไม่รู้มนั น่าเจบ็ ใจนกั "
"มนั เกิดข้ึนไดย้ งั ไงคะ ใครสับเพร่าเรื่องฟ้ื นไฟหรือ
เปล่า?"
น่าแปลกท่ีฉนั ถามดว้ ยน้าเสียงราบเรียบ อยา่ งน่าพศิ วง
"ดิฉนั ไปซ้ือของที่แพคะ่ ไดย้ นิ เสียงตะโกนวา่ ไฟไหม้ ๆ
ก็ยงั ไม่คิดวา่ ท่ีบา้ น ที่ไหนไดห้ นั ไปอีกทีเห็นควนั พลุ่งถึงไดร้ ีบมา
แต.่ ..ลุกโพลงเสียแลว้ นา้ ช่วยกไ็ ปสวนเพง่ิ กระหืดกระหอบมา
เหมือนกนั "
"อิฉนั อยใู่ นครัวคะ่ ไดก้ ลิ่นควนั ไฟยงั ใหต้ ากงุ้ เที่ยวหาวา่
มาจากไหนเดี๋ยวซิถึงวง่ิ มาบอกวา่ มีควนั ออกมา มาจากหอ้ งเกบ็
ของท่ีปิ ดใส่ประแจไวเ้ ปิ ดกไ็ ม่ออก กาลงั ร้องใหค้ นช่วยมางดั ไฟ
มนั แวบออกมาเลยตอ้ นคุณเล็ก ๆ ลงเรือนแพก่อน พอดีคุณจินตม์ า
พอดีแต่ทายงั ไงๆมนั ก็ไมด่ บั เจา้ ประคุณ...พกั เดียวก็ลุกใหญ่ ควา้
อะไรไมท่ นั เลย...วอดวายหมดแลว้ ไมเ่ หลือแลว้ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี