หนี้รัก

100

เน้ือแทค้ ือบทแผม่ ตตาใหแ้ ก่สตั วท์ ้งั มวลนนั่ เอง ! บทสวด
ซ่ึงคุณยา่ หวงั หนกั หนาวา่ จะช่วยชดั เกลาอุปนิสัยฉนั ลงไปไดบ้ า้ ง

ความผาสุกในวยั เยาว์ เป็ นความทรงจาอนั สดใสยาวนาน
ที่ใหค้ วามอ่ิมเอิบอยา่ งลึกซ้ึงแก่ฉนั ตลอดมา ระยะหลงั ๆ ขณะใดที่

ฉนั รู้สึกวา่ ฉนั เกือบจะทนตอ่ ความทุกขท์ ่ีระดมกนั เขา้ มา
น้นั ไมไ่ ด้ ฉนั กม็ กั จะเอาความผาสุกในคร้ังนนั ยกมาปลอบใจ
ตวั เองวา่ คร้ังหน่ึง ฉนั เคยไดป้ ระสบกบั ความแจ่มใสในชีวติ
มาแลว้ อยา่ งไรบา้ ง ฉนั ไดร้ ู้รสแห่งการพลดั พรากกนั เป็ นคร้ังแรก
โดยการเสียลุงมีไปใน

ตอนหลงั ๆ น้ี ลุงมีออ่ นแอลงทุกวนั ๆ แต่กไ็ มม่ ีใครทนั
สงั เกตนอกจากลุงแสม เวลาชวนลุงมีไปชอ้ นปลาหรืองมกุง้ ลุงมี
มกั จะบอก อ่อย ๆ วา

"อ้ืม ไม่ไปละวะ หมูน่ ้ีขา้ ชกั จะจบั ไขบ้ อ่ ย ๆ"
"ชะ...จบั ไข้ จบั ไขท้ าไมเอง็ กินกะแช่ได้ ?"
"อุวะ ขา้ กินใหม้ นั หายหนาวนี่หวา่ "
ลงทา้ ยพอลุงมีไมไ่ ปเขา้ จริงๆ ลุงแสมก็ตอ้ งเล่ียงไปชวน
นา้ ช่วย ลุงมีผอมลงทุกวนั แต่พอใครทกั เขา้ ลุงมีก็วา่
"มนั เป็นกระสัยน่ะ แน่นดานอยใู่ นทอ้ ง"
คุณพอ่ พยายามเค่ียวเข็ญใหล้ ุงมีไปหาหมอ แต่ไม่เคย
สาเร็จ เพราะลุงมีอา้ งวา่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

101

"หมอฝาหร่ังมนั จะรู้จกั กระสัยไดย้ งั ไง เอะอะฉีดยาฉีดนกั
มนั ดีที่ไหน เรากินยาตม้ ของเรากไ็ ด"้

ลุงมีตรวจอาการตวั เอง หายาใหต้ วั เองกินเสร็จโดยมี '
'หมอใหญ่' คือคุณยา่ กากบั ตารามเภสัชวา่

"ข่า พริกไทย ใบมะกา ใบมะคาไก่ เถาวลั ย์ เปรียง แกน
ลน่ั ทม รังแดง หนกั อยา่ งละหา้ ตาลึงนะ ผกั เส้ียนผหี น่ึงกามือ
ฝักคูนสามฝัก ขมิ้นออ้ ยเจด็ แวน่ บรเพด็ เจด็ ท่อนตม้ กินเชา้ เยน็
ระวงั ล่ะไอม้ ี ยาน่ี มนั พวกยารุ อยา่ กินเขา้ ไปมาก"

"จะ้ แมน่ าย"
ฉนั นงั่ ดูลุงมีจดั ตารับยาเหยง็ ๆ ปากกอ็ ธิบายใหฉ้ นั ฟังวา่
"ตาราน้ีดีนาคุณหนู จาไวใ้ บมะกาน่ะถ่ายโลหิต ข่าขบั ลม
พริกไทยแกเ้ สมหะ มะคาไก่ทาใหเ้ ส้นหยอ่ น บรเพด็ ทาใหเ้ พลิง
ธาตุบริบูรณ์"
ลุงมีตม้ ยาตารับน้ีกินอยนู่ านอาการจึงค่อยยงั ชวั่ ข้ึน แต่
กระน้นั กย็ งั ไม่หยดุ ท่ีจะแสวงหายาขนานอ่ืนๆ อีกต่อไปโดยอา้ ง
วา่
"หามากินหลาย ๆ ขนาน จะไดห้ ายเร็ว ๆ"
ทา้ ยสุดลุงมีไปไดย้ าขนานใหม่มาปรุงตม้ กินโดยไมบ่ อก
คุณยา่ ฉนั ยงั จาไดด้ ีวา่ วนั น้นั เป็นวนั พระฉนั ตวั ร้อนรุม ๆ เพราะ
เล่นน้ามาก คุณแม่เลยไม่ใหไ้ ปโรงเรียน นา้ ช่วยพายเรือไปวดั กบั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

102

คุณยา่ แตเ่ ชา้ พอสายหน่อยลุงก็หอบห่อยาไปที่เรือนครัว มีฉนั ตาม
ติดไปเป็น ผดู้ ูตามเคย

"ลุงทาอารายน่ะ ?"
"ตม้ ยาน่ะซิคุณหนู อยา่ เอะอะไปลุงมียาใหมม่ าอีก 2-3 วนั
ก็หายละคราวน้ี"
ยาขนานใหมม่ ีท้งั ดีเกลือ ขา้ วเปลือกผสมกนั วนุ่ วาย ลุงมี
ใส่ ดีเกลือลงไปสามหยบิ แลว้ ก็ชกั ลงั เล
"ตาราเขาใหใ้ ส่สามหยบิ มนั นอ้ ยไปนาน้ามนั ต้งั เยอะเติม
อีกหน่อยจะไดถ้ ่ายพรรดึกมาก ๆ ไอด้ านแขง็ ๆ มนั จะไดห้ มดเสีย
ที" ลงทา้ ยลุงมีกเ็ ติมดีเกลือลงไปอีกจนเป็ นที่พอใจ
"เดี๋ยวพองวดหน่อยกก็ ินได้ กินชนานน้ีกบั ขนานเก่าผสม
กนั จะใหห้ ายเร็ว ๆ"
กล่ินยาตมั เหมน็ ๆ ทาใหฉ้ นั เล่ียงไปเล่นเสียที่อื่นดูเหมือน
ลุงมีจะกินยาท้งั สองขนานควบคูก่ นั เขา้ ไปมากพอดู เพราะฉนั เห็น
ลุงมี วงิ่ ขา้ หอ้ งน้าไม่หยดุ หยอ่ น พอตกเยน็ คุณยา่ กลบั จากวดั ก็
ปรากฎวา่ ลุงมีถ่ายทอ้ งจนเดินแทบไม่ไหวอยแู่ ลว้ คุณยา่ จึงเอะอะ
ข้ึน
"ไอม้ ี เอง็ เอายาอะไรมากิน ?"
"ยารุกระสัยจะ้ แมน่ าย"
"ไอ.้ ...."

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

103

คุณยา่ คนั ปากอยากด่าเตม็ ทน แต่ก็ย้งั ๆ ไว้
"เสือกไปเอามาจากไหน หา?"
"คนท่ีปากคลองเขาบอกจะ้ แมน่ าย" ลุงมีตอบอ่อย ๆ
"แลว้ ยาหมอ้ เก่าของขา้ ล่ะ กินจืดแลว้ หรือยงั ?"
"ยงั จะ้ ฉนั กินควบเขา้ ไปดว้ ย"
คราวน้ีคุณยา่ ไมย่ ้งั อีกแลว้ แต่ด่าอยา่ งน้าไหลไฟดบั เลย
ทีเดียว
"ยาหมอ้ เก่ามนั กพ็ วกยารุ แลว้ ยงั เสือกกินยารุอีกขนานซ้า
เขา้ ไปอีก มนั ใส่อะไรมงั่ ?"
"พวกขา่ มะกา ขา้ วเปลือก ดีเกลือ แสลงใจ...."
"หา....ใส่ท้งั ดีเกลือท้งั แสลงใจเรอะวะ ?"
"จะ้ "
คุณยา่ ไม่พดู อะไรอีก ไม่ทนั เปลี่ยนเคร่ืองแตง่ ตวั ดว้ ยซ้า
กลบั เรียกหานา้ ช่วยใหต้ ามท่านลงไปในสวนโดยเร็ว ครู่ใหญ่ ๆ
ทา่ นจึงกลบั ข้ึนมา มีเปลือกไมห้ ลายชนิดติดมือมาดว้ ย

"ไอแ้ สม ละลายน้าปนู ใสฝนเปลือกทบั ทิมสี-
เสียดใหเ้ ขา้ ดว้ ยกนั ไอช้ ่วยไปใหน้ งั เจียมตม้ น้ากบั ใบ
ทบั ทิมน่ีเขา้ " คุณยา่ เป็นผสู้ งั่ การโดยตลอด

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

104

12....................................................................
ลุงมีถ่ายทอ้ งอยา่ งแรงท้งั อาเจียนดว้ ย คุณแม่
ใชถ้ ุงน้าร้อนวางนาบตามมือและเทา้ ซ่ึงเยน็ จนเขียว
ทา้ ยสุดลุงมีเร่ิมมีอาการกระตุก ขากรรไกรแขง็ เขา้
แทรก

"นุชไปคอยดูคุณพ่อซิลกู "
คุณแม่สง่ั ดว้ ยสีหนา้ มีแวววติ กเตม็ ท่ี ฉนั จึงรีบวง่ิ ปรูดไป
ยนื ชะเงอ้ อยทู่ ี่เรือนแพ พกั ใหญ่ ๆ คุณพอ่ จึงกลบั มา ฉนั รีบร้อง
บอกต้งั แต่ หวั เรือเพง่ิ จะเบนเขา้ เทียบท่า
"คุณพอ่ ขา ลุงมีไมส่ บาย คุณแม่ใหน้ ุชมาคอยบอกค่ะ
คุณยา่ กาลงั ตม้ ยา"
คุณพอ่ กา้ วพรวดข้ึนจากเรือ กม้ ลงอุม้ ฉนั ชูข้ึนสูง
"ลุงมีเป็ นอะไรลูก?"
"ไมส่ บายคะ่ "
ฉนั ตอบไดเ้ ท่าน้นั เอง คุณพอ่ รีบอุม้ ฉนั ข้ึนเรือนโดยเร็ว
ฉนั ขยม่ อยบู่ นบ่าพลางอธิบายเสียงแจ๋ว
"ลุงมีเขาตม้ ยาหมอ้ ใหมค่ ะ่ คุณยา่ ด่าใหญ่ยาใหมล่ ุงมีใส่
เกลือขาว ๆ ต้งั เยอะแน่คะ่ เหมน็ ออก"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

105

ลุงมีนอนอยทู่ ี่ชานเรือนหนา้ เน้ือตวั ซีดขาวอาการกระตุก
เพ่ิมข้ึน คุณพอ่ เขา้ ไปจบั เน้ือตวั เลิกหนงั ตา คุณยา่ ซ่ึงนงั่ กอดเขา่ อยู่
ไม่ห่างนกั บอกคุณพอ่ เบาๆ วา่

"มนั ตม้ ยารุกินเขา้ ไปอีก"
"ง้นั คงใส่ดีเกลือเขา้ มาก ตะก้ีน้ียายนุชบอกแจ๋ว ๆ เอ....แต่
ทาไมดูคลา้ ยโดนสตร๊ิกนิน"
"ยามนั เขา้ พวกแสลงใจ"
คุณพอ่ ทาหนา้ เสียหนั ไปส่งั น้าช่วยวา่
"เร็ว ไปหาเรือเร็วๆ เขา้ เห็นจะตอ้ งส่งโรงพยาบาล"
ลุงมียงั พอมีสติอยไู่ ดแ้ ตท่ าตากลอก ลุงแสมกุลีกุจอผลดั
เคร่ืองแต่งตวั ให้ คุณแม่กรอกน้าร้อนใส่ขวดพนั ผา้ สาหรับไว้
วางมือวางเทา้ ไปตามทาง พกั ใหญ่ ๆ นา้ ช่วยจึงหาเรือแทก็ ซ่ีวา่ งได้
จากน้นั ก็มาช่วยลุงแสมกบั คุณพอ่ หามลุงมีลงเรือเพราะไมม่ ีแรง
เดินแลว้ คุณยา่ จงู ฉนั ลงไปส่งถึงเรือนแพ
ดวงตของลุงมีแหง้ ผากมีแววเล่ือนลอย แตพ่ อฉนั ชะโงก
หนา้ เขา้ ไปยมิ้ แหย ๆ ดว้ ย ลุงมีกอ็ ุตส่หยกมือข้ึนจบั มือฉนั ไว้ มือ
ของลุงมีเยน็ เฉียบมีเหง่ือเหนียว ๆ ช้ืน เสียงที่พดู ออ้ แอเ้ ลก็ นอ้ ย
เพราะขากรรไกรแขง็
"คิดถึงลุงมงั่ นะ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

106

พวกผใู้ หญน่ ิ่งอ้นั ไปตาม ๆ กนั คุณยา่ ยกผา้ แถบท่ีสไบ
เฉียงอยซู่ บั น้าตา

หายเร็ว ๆ จะไดก้ ลบั บา้ น"
ไม่ตอ้ งห่วงหลานหรอกมีเอย๊ เอง็ รักษาเน้ือรักษาตวั ใหด้ ี
เถอะหายเร็วๆจะไดก้ ลบั บา้ น
ลุงมียกมือไหวล้ าคุณยา่ แลว้ กห็ ลบั ตา คุณยา่ กามือแน่น
ยนื เรือแทก็ ซี่ออกจากท่า จึงจูงฉนั กลบั ข้ึนเรือนอยา่ งเงียบๆ คุณยา่
กม้ ลงบอกฉนั วา่
"แม่นุช ไปสวดมนตก์ บั ยา่ หน่อยนะลูก"
"ยงั ไมค่ ่าน่ีคะ"
ฉนั ตามคุณยา่ ไปโดยดี คุณยา่ กบั ยายเจียมช่วยกนั เกบ็ ขา้ ว
ของท่ีวางไวไ้ ม่เป็นระเบียบในขณะท่ีช่วยกนั พยาบาลลุงมี บา้ นท้งั
บา้ นดูเงียบเหงาเยอื กเยน็ อยา่ งไรชอบกล คุณยา่ สวดมนตอ์ ยนู่ าน
โดยมีฉนั นงั่ อยขู่ า้ งๆ จนเลิก
คุณพอ่ กลบั มาเม่ือตอนท่ีฉนั จวนจะเขา้ นอน โดยมีนา้ ช่วย
ตามมาแตผ่ เู้ ดียว สีหนา้ ของคุณพอ่ บอกความอิดโรยหนกั ใจ เส้ือ
ฟอร์มของท่านถูกพบั แขนไวค้ ร่ึง ๆ เครื่องหมายยศกบั หมวกอยใู่ น
ถุงกระดาษคุณยา่ วางมือจากเซ่ียนหมากร้องถามวา่
"เจา้ มีเป็นยงั ไงบา้ ง พอ่ วฒุ ิ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

107

"อาการไม่คอ่ ยดีครับ คุณแม่ นี่ผมใหพ้ ่ีแสมอยดู่ ูแล พรุ่งน้ี
จะ ไปดูแต่เชา้ "

พอคุณพอ่ อาบน้าเสร็จเขา้ ไปแต่งตวั คุณแม่มวั แต่ไปดูแล
กบั ขา้ ว ฉนั รีบแอบเขา้ ไปถามคุณพอ่ วา่

"ลุงมีจะตายไหมคะ ?"
"ทาไมถามยงั ง้ีล่ะลูก ?"
"ก็....ยายเจียมแกร้องไหแ้ ลว้ บอกนุชนี่คะวา่ ลุงมีเห็นจะ
ไม่รอดแน่ นุชถามวา่ ไม่รอดยงั ไงยายเจียมแกก็วา่ ลุงมีคงจะตาย
คะ่ "
คุณพอ่ ละมือจากการหวผี มนิ่งไปชว่ั ครู่
"ยายเจียมแกพดู เหลวไหลน่ะลูก"
"ไม่เหลวไหลนะคะ ยายเจียมแคบอกนุชจริง ๆ"
คุณพอ่ สบั หวลี งบนแปรง ทรงตวั ลงโอบฉนั ไวม้ ือหน่ึง
อีกมือหน่ึงลูบผมฉนั เบาๆ
"คนเราเกิดมาแลว้ ก็ตอ้ งตายท้งั น้นั แหละลูก"
"คุณยา่ ก็เคยบอกนุชยงั ง้ีคะ่ แตน่ ุชอยากตายก่อนใคร
ท้งั หมด.... "
"ทาไมล่ะลูก ?"
"นุชไม่อยากเห็นใครตายน่ีคะ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

108

"ไม่ไดห้ รอกลูก การเกิดกบั ความตายเป็นของคู่กนั
เหมือนกบั ความสุขแลว้ ก็ความทุกข์ คนเราจะเลือกเฉพาะอยา่ งใด
อยา่ งหน่ึงไม่ไดเ้ ราตอ้ งพบมนั ทุกอยา่ งแหละลูก"

จริงซิ ความสุขแลว้ กค็ วามทุกข!์ ฉนั เคยผา่ นความสุข
มาแลว้ ต่อไปล่ะ....

วนั รุ่งขึน้ ฉันต่แื ต่ช้า พอออกจากห้องวงิ่ มาเรือนหน้าก็
เห็นหลงั ลุงมีเดินลบั มุมเรือนไปไว ๆ ฉนั รีบวง่ิ ตามพลางร้องไชโย
ลน่ั บา้ น

"ไชโย....ลุงหายแลว้ ไชโยโหฮิ้ว....ลุงจ๋าคอยนุชดว้ ย"
ฉนั วง่ิ ตึง ๆ ตามไปแตไ่ มท่ นั จึงเลยไปท่ีเรือนครัวชะโงก
หนา้ ถามยายเจียมวา่
"ลุงมาท่ีน่ีหรือเปล่า ?"
"ยงั ไม่มีใครมาเลยคุณหนู ลุงมีของคุณหนูจะเป็นยงั ไงมง่ั
กไ็ ม่รู้...อุตริคนนี่นา้ ... "
"ลุงหายแลว้ ตะก้ียงั เดินมาทางน้ีเลย"
"หา! คุณหนูวา่ อะไรนะ ?"
หมอ้ ขา้ วแทบจะพลดั ตกจากมือยายเจียม ฉนั ไมฟ่ ังอีร้าค่า
อีรม ออกวง่ิ กลบั มาทางเรือนหนา้ อีก คราวน้ีเขา้ ไปหาคุณยา่ ใน
หอ้ ง
"คุณยา่ ขา ลุงมีกลบั มาบา้ นแลว้ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

109

คุณยา่ วางมือจากพานผา้ นุ่งร้องถามวา่
"แม่นุชวา่ อะไรนะลูก ?"
"ลุงมีคะ่ หายแลว้ นุชเห็นเดินอยตู่ ะก้ีน้ี"
สีหนา้ ของทา่ นซีดขาวถามย้าเบา ๆ อีก
"เห็นจริงๆ เรอะ แม่นุช ?"
"จริงๆซิคะ พอนุชออกมายงั เห็นลุงเดินอยเู่ ลย นุชวงิ่
ตามแตไ่ ม่ทนั ไม่รู้ลุงเดินไปทางไหน ไปหาในครัวก็ไมม่ ี"
เสียงยายเจียมเอะอะ อะไรอยขู่ า้ งนอก คุณยา่ วางมือจาก
การเปล่ียนผา้ ลุกข้ึนจูงมือฉนั ออกมานอกหอ้ ง ยายเจียมกาลงั เล่า
อะไรปากส่นั ใหน้ า้ ช่วยฟัง พอเห็นฉนั กร็ ีบบอกวา่
"ไมเ่ ช่ือถามคุณหนูดูซิ"
คุณยา่ รีบโบกมือร้องหา้ มวา่
"นงั เจียมกลบั ไปหุงขา้ วไป เดี๋ยวยายนุชตกอกตกใจ"
เรือแทก็ ซี่เที่ยวแรกเบนหวั เรือเขา้ มาจอดเทียบท่าเรือนแพ
ทาให้ ทุกคนในบา้ นชะเงอ้ มอง นา้ ช่วยพึมพาวา่
"ใครวะ มาแต่เชา้ .... "
คุณยา่ พดู เสียงแหง้ ๆ วา่
"น่ากลวั เจา้ แสมจะมาส่งข่าว"
คุณยา่ พดู ไมผ่ ดิ ปาก ลุงแสมเดินเช็ดน้าตามาต้งั แต่เรือน
แพพอถึงบนั ไดเห็นหนา้ ทุกคนก็ทรุดลงนงั่ ร้องไห้โฮ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

110

"แม่นาย....ไอม้ ี.....มนั ....."
คุณยา่ รีบทรุดตวั ลงนง่ั ท่ีะเบียง นิ่งอ้ึงไม่ปริปากวา่ อะไร
นา้ ช่วยปราดเขา้ ไปเขยา่ ลุงแสมถามวา่
"เป็นยงั ไง ไหนวา่ มาซิ ?"
"มนั ....สิ้นใจต้งั แตต่ อนตีสาม หมอเขาช่วยไม่ไหว"
นา้ ช่วยนง่ั กอดเขา่ น้าตาไหลอยตู่ รงน้นั เอง ยายเจียมซดั โฮ
ลน่ั บา้ น จนคุณพ่อคุณแมไ่ ดย้ นิ เสียงรีบออกมาดู พอเห็นท่าทาง
ของทุกคนคุณแม่หนา้ เสีย คุณพอ่ ถามคุณยา่ เบา ๆ วา่
"ไปเสียแลว้ หรือครับ ?"
คุณยา่ พยกั หนา้ น้าตาคลอปากสน่ั คุณพอ่ ถอนใจยาว
"ผมนึกแลว้ ต้งั แต่เมื่อคืน พอมาถึงมือหมอก็เขา้ ช้นั โคม่า
โรคเก่ากท็ รุดแลว้ อาการใหม่ยงั เขา้ แทรก เด๋ียวผมจะไปจดั การ
ทางโรงพยาบาลเอง รับไปที่วดั เลยแลว้ กนั นะครับ"
"แม่จะไปจดั การบอกพระทางวดั ให้ แม่นิดอยบู่ า้ นเตรียม
ขา้ วของที่จะใชค้ ืนน้ีไวแ้ ลว้ กนั "
ฉนั ยนื ทาหนา้ เหลอมองดูความชุลมุนวนุ่ วายของทุกคน
คุณแมร่ ีบเขา้ ไปจดั เครื่องแตง่ ตวั ใหค้ ุณพอ่ ไปโรงพยาบาลกบั นา้
ช่วย ลุงแสมลงเรือไปเท่ียวบอกชาวบา้ นท่ีคุน้ เคย คุณยา่ จดั แจง
เตรียมตวั ไปวดั ไมม่ ีใครสนใจกบั อาหารที่ยายเจียมจดั สารับมาต้งั
ไวต้ ามเคย

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

111

"คุณหนู มาทานขา้ ว"
ยายเจียมหนั มาไล่เบ้ียกบั ฉนั ท้งั ๆ ท่ีน้าตายงั ไม่แหง้
"วนั น้ีนุชไปโรงเรียนกะใครล่ะ ?"
"ไมต่ อ้ งไปหรอกคะ่ "
"ทามายล่ะ นุชตวั ไม่ร้อนแลว้ น่ี ?"
"นนั่ แหละค่ะ วนั น้ีไดห้ ยดุ อีกวนั หน่ึง"
"วนั อาราย....เดี๋ยวนุชเรียนไม่ทนั หนูอน้ ?"
"คุณหนูไม่รู้หรือคะ ลุงมีตายแลว้ !"
วา่ แลว้ คนพดู กร็ ้องโฮอีก ฉนั ทาหนา้ แหย ๆ ไมเ่ ขา้ ใจนกั
"ไปสู่สุขคติเถอะพอ่ มี อยา่ กลบั มาบา้ น....อยา่ ห่วงใคร
เลย..."
ฉนั เลยไมร่ ู้วา่ ยายเจียมร้องไหเ้ พราะลุงมีตาย หรือร้อง
เพราะกลวั ผลี ุงมีกนั แน่....ตกสายหน่อย คุณยา่ กล็ งเรือแท็กซ่ีไปวดั
มีฉนั ร้องตาม ตามระเบียบ ขณะที่ลงเรือไปวดั คนในเรือกถ็ ามคุณ
ยา่ กนั ใหแ้ ซ่ด
"เขาวา่ พอ่ มีตายแลว้ เรอะ แม่นาย ?"
คุณยา่ พยกั หนา้ พดู ไมอ่ อก ไดแ้ ต่จบั มือฉนั ไวแ้ น่น
"อพโิ ธ่...ยงั เห็นพายเรืออยหู่ ลดั ๆ เป็นอะไรไปล่ะคะ ?"
"ลงทอ้ งจะ้ " คุณยา่ ตอบส้นั ๆ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

112

จากน้นั กว็ จิ ารณ์กนั ตอ่ ไปอีกยดื ยาว จนคุณยา่ พาฉนั ข้ึนท่า
วดั ไปหาท่านสมภารซ่ึงเพิ่งเสร็จจากการฉนั เชา้

"โยม.....มาแต่เชา้ เชียว มีธุระอะไรหรือ ?"
ฉนั พบั เพียบกราบแต่ ท่านหนั มายมิ้ จนเห็นฟันดาเพราะ
กินหมากจดั
"ไง ตรีนุช....สบายดีหรือ ?"
ท่านเรียกช่ือฉนั อยา่ งแม่นยา คุณยา่ กราบแลว้ จึงบอกเสียง
เครืองๆวา่
"พอ่ มี ตายเสียแลว้ เจา้ คะ่ "
"ฮ่า.....โยม ก็เมื่อเชา้ วานยงั เห็นพายเรืออยนู่ ี่นา"
"เจา้ คะ่ ส่งโรงพยาบาลเม่ือคืน พอเชา้ นี่.... "
คุณยา่ หยดุ ถอนใจ แลว้ ก็เล่าต่ออยา่ งละเอียด ท่านสมภาร
หยบิ กระโถนมาบว้ นน้าหมาก
"สังขารมนั ไม่เท่ียงนะโยมนะ เห็น ๆ กนั อยคู่ รู่เดียวจาก
กนั ไปเสียแลว้ "
"เดี๋ยวพอ่ วฒุ ิจะเอาศพมาที่นี่เจา้ ค่ะ"
"เอาเลยโยม จะให้เดก็ ๆ จดั การเตรียมท่ีเตรียมทางไวใ้ ห"้
ท่านสมภารครองจีวรกระชบั แน่น ขณะที่ข้ึนไปบนศาลา
การเปรียญบงการให้เด็กวดั ขนขาหยงั่ รองหีบศพกบั ขา้ วของตา่ ง ๆ
มาเตรียมไว้ คุณยา่ ปล่อยใหฉ้ นั ลงไปเกบ็ ดอกพกิ ลุ มาร้อยตนั หญา้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

113

ขดเป็นพวงมาลยั สายยาว ฉนั มวั แต่เล่นจนไม่สนใจวา่ ใครจะเป็น
ยงั ไงจนกระทงั่ เห็นคุณพอ่ ข้ึนจากเรือเดินมาที่ศาลา ฉนั จึงวงิ่ ไปหา
ทา่ นกม้ ลงลูบหวั ฉนั เบา ๆ

"กินขา้ วหรือยงั ลูก ?"
"ทานแลว้ ค่ะ ไหนลุงมีล่ะคะ ?"
คุณพอ่ อึกอกั "อยา่ ดูลุงเขาเลยลูก ลุงเขานอนหลบั นุช
ตอ้ งไม่ไปกวนลุงนะลูกนะ"
ฉนั รับคาแต่โดยดี กลบั ไปเลือกดอกปี บ ดอกพกิ ุลง่วนอยู่
ต่อไป เห็นมีแตค่ นหลายคนช่วยกนั หามหีบยาว ๆ ข้ึนจากเรือที่
ศาลามี นา้ ช่วยเดินตาแดงก่าตามไปร้ังทา้ ย
สายหน่อยชาวบา้ นรวมท้งั คุณแม่ ยายเจียมมาท่ีวดั กนั เป็ น
แถว แมก้ ระทงั่ ตาเชียงและตาเบ้ียวคู่อริพวกลุง ๆ กเ็ ดินจมูกฟุดฟิ ด
ข้ึนไปบนศาลา ฉนั ถูกสั่งใหว้ ง่ิ เล่นอยขู่ า้ งล่างไมใ่ หไ้ ปยงุ่ ขา้ งบน
จึงไมร่ ู้วา่ พวกผใู้ หญ่ข้ึนไปทาอะไร ตราบจนกระทง่ั ไดย้ นิ เสียง
ตอกตะปูโป็กเป๊ ก พกั ใหญเ่ มื่อฉนั ชะเงอ้ ข้ึนไปอีกที จึงเห็นหีบ
ยาว ๆ สีทองมีผา้ คลุมต้งั อยบู่ นขาหยง่ั ต่าลงมามีแจกนั ดอกไมเ้ ตม็
คุณยา่ ลงมาเรียกฉนั ใหข้ ้ึนไปบนศาลาพาไปกราบท่ีหนา้ หีบน้นั
"กราบขอสมาลาโทษลุงเขาเสียอีก"
"หนายคะ ลุง?"
ฉนั มองคุณยา่ ตาแป๋ ว ไมเ่ ขา้ ใจวา่ ทา่ นพดู วา่ กระไร

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

114

"กราบลุง....ลุงอยไู่ หนคะ ?"
"ลุงนอนอยบู่ นโนน้ ลูก"
คุณยา่ ช้ีใหฉ้ นั ดูหีบยาวๆ นน่ั ฉนั ชะเงอ้ มองแต่ก็ไมเ่ ห็น
ลุงมี
"ทาไมลุงไมไ่ ปนอนที่บา้ นเราล่ะคะ ?"
"ก็...ลุงตายแลว้ นี่ลูก ตายแลว้ กต็ อ้ งนอนอยวู่ ดั "
"ตายแลว้ ตอ้ งอยใู่ นหีบสวย ๆ นน่ั หรือคะ ?"
"จะ้ นุชตอ้ งกราบลุงเขาเสีย"
ฉนั กราบลงอยา่ งเตม็ อกเตม็ ใจ ยงั มนั่ ใจวา่ เด๋ียวลุงก็จะลุก
ออกมาลงเรือกลบั บา้ นดว้ ยกนั แต่พอตกบา่ ยพวกชาวบา้ นตา่ ง
คอ่ ยๆ ลากลบั หมดมีเสียงสงั่ สียกนั วา่ ตกค่าจะมาใหม่ กลุ่มบา้ น
ฉนั กลบั เป็นกลุ่มสุดทา้ ย พอคุณแม่จูงมือลงจากศาลา ฉนั ก็เหลียว
หนา้ เหลียวหลงั จนคุณแมต่ อ้ งกม้ ลงถามวา่
"อะไรลูก?"
ฉนั เงยหนข้ ้ึนถามวา่ "แลว้ ลุงมีล่ะคะ ทาไมยงั ไมล่ ุกข้ึน
กลบั บา้ น"
"ไฮ.้ ...คุณหนูพดู อะไร ?"
ยายเจียมเอด็ ฉนั เสียงสัน่
"พาลุงกลบั ดว้ ยซิคะ นะคะ ปลุกลุงซิคะ ปลุกใหต้ ่ืนจะได้
กลบั บา้ นเรา นุชไปเรียกกไ็ ดค้ ะ่ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

115

"คุณหนูอยา่ ไปเคาะเรียกนา ลุงมียงิ่ รักคุณหนูอยู่ เด๋ียวเกิด
ลุกข้ึนมาจริงๆ ละ นางเจียมขาดใจแน่"

"นงั เจียม !" คุณยา่ เอด็ เสียงเขียว
"ยา่ ไปเรียกลุงเขาเลย.... " คุณพอ่ อุม้ ฉนั พลางปลอบ
"ลุงเขาหลบั สบายแลว้ ถา้ นุชไปปลุก นุชกม็ ารยาทไมด่ ีซี
ลูก"
"แตพ่ อลุงต่ืน ลุงก็กลบั บา้ นใช่ไหมคะ ?"
"โธ่....คุณหนู อยา่ พดู อีกเลย....." ยายเจียมคางส่ัน
"ลุงเขาคงอยากหลบั นานลูก หลบั ใหน้ านๆ พกั ใหม้ ากๆ
ใหค้ ุม้ กบั ท่ีลุงเขาเหน็ดเหนื่อยกบั ชีวติ มามากแลว้ มนุษยเ์ ราจะตอ้ ง
ไดห้ ลบั อยา่ งน้ีทุกคนแหละ"

ฉนั ยอมลงเรือแทก็ ซี่กลบั บา้ นแต่โดยดี แต่
ตลอดทาง ฉนั ชะเงอ้ คอยดูขา้ งหลงั เพราะยงั หวงั วา่
ลุงมีจะลงเรือตามหลงั มาบา้ ง ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

116

13....................................................................
ตกเยน็ 'พี่ตุ่ม' กรรเชียงเรือมาที่บา้ นฉนั แต่ผู้
เดียว พอฉนั เห็นกร็ ีบวง่ิ ลงไปรายงานเสียงแจ๋ว

"พตี่ ุ่ม ลุงมีตายแลว้ คุณยา่ พาไปนอนท่ีวดั ยงั ไมก่ ลบั มา
เลยเด๋ียวพตี่ ุ่มกรรเชียงเรือไปรับลุงกบั นุชหน่อยนะคะ"

"นุชไม่ไปโรงเรียนสองวนั เป็นอะไรหรือเปล่า ?"
"เม่ือวานนูน้ ุชตวั ร้อนคะ่ แลว้ ก็หาย คราวน้ีลุงมีตายนุชเลย
ไมต่ อ้ งไปโรงเรียน"
'พ่ตี ุม่ ' จบั หวั ฉนั เบา ๆ
"ไหน...ใหพ้ ่ีตุม่ ดูก่อน หายแน่ ๆ หรือยงั ลุงมีเป็ นอะไร
ไป ?"
"ลุงมีไปโรงพยาบาลคะ่ แลว้ กต็ าย นอนอยทู่ ่ีวดั ....พ่ตี ุม่
อีกนาน ไหมคะกวา่ ลุงมีจะตื่น ?"
ประโยคสุดทา้ ยน้าเสียงฉนั ละหอ้ ยลง เพราะไมแ่ น่ใจนกั
วา่ ลุงมีจะกลบั มาอีก พตี่ ุม่ ทรุดตวั ลงนงั่ ถอนใจนิดๆ ฉนั นง่ั เบียดลง
ขา้ งๆ เงยหนา้ ข้ึนมองเขาอยา่ งมีความหวงั
"คุณพอ่ บอกวา่ ลุงมีจะหลบั นานๆ ยายเจียมก็ไมใ่ หน้ ุช
ปลุกลุง ใครๆ กไ็ ม่พาลุงกลบั บา้ น ตายเป็นยงั ไงคะ ?"
พต่ี ุ่มโอบตวั ฉนั ไวเ้ บา ๆ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

117

"ถา้ พ่ตี ุม่ ตาย นุชจะร้องไหไ้ หม ?"
ถา้ ตายจากกนั จริงๆ ฉนั ก็คงไม่ตอ้ งขมข่ืนเจบ็ ร้าวทรมาน
เหมือนกบั ท่ีเราตอ้ งตายจากกนั ท้งั เป็นในกาลต่อมา!
ฉนั มองหนา้ เขาตาแป่ ว
"ร้องซีคะ นุชร้องไหใ้ หญ่เลย แลว้ ถา้ นุชตายล่ะพต่ี ุม่
ร้องไหไ้ หม ?"
ฉนั ยอ้ นถามบา้ ง พีต่ ุ่มน่ิงไปชว่ั ครู่แต่แลว้ กร็ วบตวั ฉนั ไป
กอดไวแ้ น่น
"นุชตอ้ งไม่ตาย นุช....ตายไม่ได"้
"ทาไมคะ คุณพอ่ บอกใครๆ ก็ตอ้ งตาย คุณยา่ กว็ า่ ทุกคน
ตอ้ งกลบั บา้ นเก่าหมดเลย"
"ใหพ้ ี่ตุ่มตายเสียก่อนแลว้ นุชคอ่ ยตาย พตี่ ุม่ ทนดูนุชตาย
ไมไ่ ดห้ รอก"
"ง้นั ตอนพี่ตุม่ ตาย นุชจะนงั่ ขา้ งๆ ร้องไหฮ้ ือๆ"
"พตี่ ุม่ สญั ญา....ไมว่ า่ พ่ีตุม่ จะไปไหนๆ เวลาจะตาย....พ่ีตุม่
จะมาตายขา้ งๆ นุช นุชไม่กลวั ผเี รอะ ?"
ฉนั ส่ันหวั จนหางเปี ยแกวง่
"นุชไม่กวั "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

118

วนั น้นั ใครๆ ยงุ่ กนั ท้งั บา้ น พีต่ ุม่ จึงตอ้ งอยดู่ ูแลไมใ่ หฉ้ นั
โยเยกวนใครๆ ที่กาลงั ทางาน แต่เดี๋ยวๆ ฉนั กช็ อบวง่ิ ไปชะเงอ้ ดู
หนา้ เรือนแพเสียสักคร้ังหน่ึง เฝ้ าแต่รบเร้าถามพ่ีตุม่ วา่

"ทาไมลุงมียงั ไมม่ าคะ ?"
พี่ตุม่ บอกเรียบๆ วา่ "ลุงไม่ลบั บา้ นแลว้ ละนุช"
"ทาไมคะ พอลงตื่นลุงก็กลบั "
"ไมก่ ลบั หรอกนุช ตายก็คือหลบั แลว้ ไมต่ ื่นไม่ลุกข้ึนมา
ไม่พงู ไม่หวั เราะ"
พต่ี ุม่ อรรถาธิบายอีกยดื ยาวจนคาวา่ 'ตาย' แทรกซึมเขา้
ไปสู่ความเขา้ ใจท่ีละนอ้ ย ฉนั หนา้ แหยลง
ทุกที จนลงทา้ ยถึงกบั ร้องไห้
พ่ตี ุม่ กอดฉนั ซุกไวแ้ ทบไหล่ลูบหลงั พลางโยกตวั ไปมา
"นุชคนดี นิ่งเสีย....โอ๋อยา่ ร้องไห.้ ...นุขคนดี...คนดี....เอา้
นกระทุงเอย ทากนั ตุงๆ นกกระทุงมนั จะไข่สานพอ้ มไวใ้ บใหญ่ ๆ
จะไวไ้ ส่ ไข่นกกระทุง....."
ฉนั ชกั จะร้องไหค้ ่อยลงเพราะฟังเพลง 'นกกระทุง' ไม่
ถนดั
"ไข่มนั โตเสียเหลือโต เทา่ แตงโมบางละมุง วา่ ฉนั ปดก็
ไม่ได้ เพราะทางไกลเสียเกินกรุง เออ....
เอย๊ .... "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

119

ฉนั จาสิ่งเล็กๆ นอ้ ยๆ เกี่ยวกบั ตวั 'พต่ี ุม่ ' ไวไ้ ดอ้ ยา่ ง
แมน่ ยาเสมอ ส่ิงเหล่าน้นั เองที่ภายหลงั กลบั มาเป็นหนามแหลม
คอยเสียดแทงใจตวั เองทุกคร้ัง

หลงั จากงานลุงมี คุณยา่ เอาตวั ฉนั ไปนอนดว้ ย ทุกคืนก่อน
นอนหลงั จกสวดมนตแ์ ลว้ ฉนั ชอบเหยยี บใหท้ ่านเพื่อแลกกบั
นิทานต้งั แตว่ งศส์ วรรคจ์ นั ทวาท โสนนอ้ ยเรือนงาม เจา้ งูเขียว
เรื่อยไปจนถึง อิเหนา
พระอภยั มณี แมก้ ระทงั่ สามกก๊ กไ็ ม่ไดเ้ วน้

ในหอ้ งพระท่ีเรือนหน้ มีตูห้ นงั สือลายรดน้าขนาดใหญ่
บรรจุ หนงั สือวรรณคดีเก่าๆ ไวห้ ลายตู้ พอฉนั "อ่านหนงั สือแตก'
คุณยา่ ก็ใชใ้ หฉ้ นั อ่านใหฟ้ ังทุกเยน็ หลงั จกกลบั จากโรงเรียน
อาบน้า กินขา้ ว ฉนั ยงั จาไดว้ า่ ฉนั เคยอา่ นชื่อทา้ วประมอตนั ใน
อิเหนา เป็นทา้ วปลาหมอตนั เสียทุกที พระสงั ขท์ องกต็ ีคลีเอาบุหร่ี
ไมใ่ ช่ใช่เอาบุรีอยา่ งเขาอ่ืน ทา้ ยสุดมาถึงเร่ืองรามเกียรติซ่ึงยดื ยาว
นเบื่อกวา่ เร่ืองอ่ืน ๆ ตอนน้ีฉนั อ่านกลอนคล่องปากแลว้ มือจึงจบั
หนงั สือแต่ตาดูโน่นดูนี่ไปตามเรื่อง

"เมื่อน้นั ขนุ กระบี่ฤทธิไกรเรืองศรี
คร้ันกลบั จากเฝ้ าพระจกั รี โสมนสั ยนิ ดีปรีดา..... "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

120

ฉนั อ่านโดยไม่ไดม้ องหนงั สือสักนิด ตาจบั อยทู่ ่ีแพผกั บุง้
ซ่ึงออกดอกไสว หมายใจไวว้ า่ ตอนวนั หยดุ จะแอบลงเล่นน้าเกบ็
ผกั บุง้ ใหส้ นุกทีเดียว

"...จึงถอดเคร่ืองทรงอลงกตงามงดอยากไดใ้ ครจะหา โผ
ตรงลงสู่พระคงคา
แหวกวา่ ยธาราสาราญใจ.... "

"แมน่ ุช !"
เสียงคุณยา่ ดงั ข้ึน ฉนั สะดุง้ สุดตวั หนงั สือแทบตกจากมือ
"หนุมานเมืองไหนลูก ถอดเคร่ืองอาบน้า !"
ฉนั ไดแ้ ตย่ มิ้ แหยๆ คุณยา่ ทาเสียงเอด็ แตล่ ูกตายงั มีแววยมิ้
ๆ
"อา่ นใหมด่ ูหนงั สือ อยา่ ทาใจลอยคิดแตจ่ ะเล่นน้าทา่
เดียว"
ฉนั ไดย้ นิ คุณยา่ เล่าเรื่องน้ีให้คุณพอ่ ฟังพลางสรุปวา่
"ไอล้ ูกคนน้ี คงเอาดีทางหนงั สือ"
หนงั สือท่ีอา่ นยากท่ีสุด เห็นจะเป็นหนงั สือสามกก็ เพราะ
เพยี งแต่ช่ือตวั ละคร ชื่อเมือง ก็เหลือที่จะอา่ นจะจดจะจา แต่คุณยา่
กบ็ งั คบั ใหฉ้ นั อ่านจนไดก้ ระทง่ั จบเล่ม....กระทง่ั ดูเหมือนวา่ จะไม่
มีหนงั สือเล่มใดในบา้ นที่ฉนั ไม่เคยอ่าน

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

121

การผลดั พรากคร้ังทสี่ องของฉัน นับว่าเป็ นคร้ังท่ยี งิ่ ใหญ่
ท่ีสุด เป็นการพลดั พรากจากกนั อยา่ งกะทนั หนั จนทุกคนในบา้ น
ไม่มีเวลาเตรียมตวั เตรียมใจเพราะอยดู่ ีๆ ในตอนบา่ ยวนั อาทิตยค์ ุณ
แม่บน่ วา่ ปวดหวั เลยเขา้ ไปนอนพกั คุณยา่ ไล่ใหฉ้ นั ไปเล่นท่ีเรือน
แพไมใ่ หม้ ารบกวนคุณแม่ ฉนั ลงไปดูลุงแสมกบั นา้ ช่วยแข่งกนั ตก
ปลาตะเพียน โดยใชผ้ กั ชีเกี่ยวเบด็ เป็ นเหยอ่ื ขอ้ แขง่ ขนั มีอยวู่ า่ ตก
เยน็ ถา้ ใครตกไดน้ อ้ ยท่ีสุด คนน้นั ตอ้ งเป็ นคนทาปลาและปี นข้ึน
ไปปลดกระบอกน้าตาลเมา จากคอมะพร้าวที่ทาข้ึนไปแอบไว้ พอ
เสียงแม่ป้ ุยใจป้ าร้องขายขนมแจ๋ว ๆ มาวา่

"ถว่ั แปบแอบขา้ งร้ัวไมก่ ลวั ใคร ถา้ รบพุง่ ชิงชยั เห็นไส้กุง้
แมเ่ อย๊ "

ฉนั ลุกวง่ิ จี๋ข้ึนเรือนร้องตะโกนเสียงแจ๋ววา่
"คุณแมข่ า ถว่ั แปบป้ าปุยใจป้ ามาแลว้ ซ้ือไหมคะ ถว่ั แปบ
ไส้ถว่ั ไส้กุง้ ?"
คุณพอ่ โผล่หนา้ จากหอ้ งหนงั สือมาเอด็ ฉนั เบา ๆ วา่
"คอ่ ยๆ ลูก คุณแมน่ อน"
"คุณแมเ่ คยส่งั ใหน้ ุชไปบอกน่ีคะเวลาแม่คา้ มา"
ฉนั เถียงแลว้ วง่ิ ต๋ือเขา้ ไปหาคุณแม่ในหอ้ ง คุณแม่นอน
หงาย

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

122

อยบู่ นเตียง ศีรษะตจากหมอนมือขา้ งหน่ึงวางพาดอยบู่ น
อกอีกมือขา้ งหน่ึงตกหอ้ ยจากเตียง ฉนั วง่ิ เขา้ ไปเกาะพนกั เตียงดา้ น
ปลายเทา้ ชะโงกหนา้ ไปชิดมุง้ ผา้ โปร่งซ่ึงแหวกไวด้ ว้ ยขอแต่
เฉพาะตอนหนา้ เตียง

"คุณแมข่ า คุณแม่....ป้ าปุยมาแลว้ ค่ะ"
คุณแม่คงนอนน่ิง ความท่ีกลวั วา่ เจา้ ขนมจะไปฉนั เลยยอ่ ง
เขา้ ไปจบั แขนท่ีตกหอ้ ยสั่นเบา ๆ
"คุณแมข่ า...."
มีเสียงครึดในคอเบาๆ ใบหนา้ ของท่านขาวจนเกือบเขียว
ฉนั ทิง้ มือทา่ นวงิ่ ตื๋อหวั ซุนออกมาโดยเร็ว
"คุณพอ่ คุณพอ่ ขา เร็ว....คุณแมเ่ ป็นอาไรก็ไม่รู้ค่ะ คุณยา่
ขา... "
คุณพอ่ เผน่ พรวดจากหอ้ งหนงั สือ วงิ่ เขา้ ไปในห้องคุณแม่
คุณยา่ โผล่ออกมาจากครัวพร้อมดว้ ยยายเจียม
"อะไรลูก แม่นุช?"
"คุณแม่คะ่ หนา้ เขียว.....เขียว.... "
คราวน้ีโกลาหลกนั ท้งั บา้ น ลุงแสมกบั นา้ ช่วยทิ้งคนั เบด็
วงิ่ ข้ึนเรือน คุณพอ่ ซอ้ นศีรษะคุณแมข่ ้ึนวางบนหมอนจบั ขอ้ คลา
ชีพจร ใบหนา้ ทา่ นขาวซีดไม่แพใ้ บหนา้ ของคุณแม่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

123

"ไอช้ ่วย ไปตามหมอมาเร็ว นงั เจียม....ถึงไปตม้ น้าร้อน
เขา้ "

คุณยา่ บงการเสียงสั่น เขา้ นวดฟันปลายเทา้ คุณแมไ่ ปมา
"โธ่แมน่ ิด....เป็นยงั ไงบา้ งพอ่ วฒุ ิ?"
คุณพอ่ พดู ไม่ออกริมฝีปากท่านแหง้ ผาก
"เป็นลมม้งั ?"
คุณยค่ าดคะเน.....มเสียงครืดคราดในคอคุณแม่อีกเบา ๆ
อาการหายใจสะอึก ๆ ปรากฏชดั ข้ึน
"แมน่ ิด !"
ปลายเทา้ ของคุณแม่กระตุกนอ้ ยๆ มือทา่ นกาแลว้ คลาย
ใบหนา้ เขียวริมฝีปากเปิ ดอา้ คลา้ ยหายใจไมอ่ อก ฉนั เขา้ ไปแอบอยู่
ขา้ ง ๆ เตียงตาเบิกโพลงตวั ส่ันสะทา้ น ฉนั เพ่ิงเห็น 'ความตาย'
อยา่ งแจ่มชดั
คราวน้ีเอง !
เมื่อนา้ ช่วยพาหมอมาถึงน้นั คุณแมม่ ีอาการทรุดลงมาก
แลว้ คุณพอ่ นง่ั กุมมือท่านไวน้ ิ่งแขง็ ราวกบั ท่อนศิลา ไมไ่ หวติ่งไม
รับรู้สิ่งใด
ดวงตาท่านจบั อยทู่ ่ีอาการทายใจเบา ๆ น้นั ราวกบั วา่ วนิ า
ที่ใดที่ใจน้นั สิ้นสุดยอ่ มหมายถึงอวสานของทา่ นดว้ ย....หมอเขา้ มา
ตรวจอาการอยา่ งถี่ถว้ นซกั คุณยา่ เบา ๆ 2-3 คา

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

124

"สงสัยวา่ มีอาการอุดตนั ของโลหิตในสมอง ตอ้ งส่ง
โรงพยาบาลด่วน"

"ถา้ ไมร่ อดก็อยา่ เอาไปเลยคุณหมอ ผมอยากให.้ ..อยทู่ ี่
บา้ นนี่ บา้ นของเรา...."

หมอตรวจอาการคุณแม่อีกคร้ัง คราวน้ีกม้ ศีรษะนิดๆ ให้
คุณพอ่ ...ทว่ั ท้งั หอ้ งเงียบลงทนั ที มีแตเ่ สียงคุณยา่ สะอ้ืนเบา ๆ

"แมน่ ิด.....แม่คุณ...."
ฉนั ร้องไหไ้ ม่ออก ไดแ้ ตย่ นื ตวั แขง็ คุณยา่ หนั มากวกั มือ
เรียกฉนั
"นุชมานี่ลูก มาลาคุณแม่เสีย"
ฉนั ขา้ ไปเกาะขนคุณยา่ แน่น ตายงั จบั อยทู่ ่ีคุณแม่
"กราบเสียลูก ลาเสียขณะท่ียงั เป็นๆ"
ฉนั ทาตามคุณยา่ เหมือนหุ่นยนต์ คุณพอ่ กระซิบท่ีขา้ งหู
คุณแม่ เบาๆ
"พระอรหงั จะ้ นิด พระอรหงั "
คุณแมค่ งนอนแน่น่ิง ใบหนา้ ที่เขียวคล้ามีสีคลา้ ยเหลือง ๆ
แบบเทียนข้ีผ้งึ ปรากฏชดั ข้ึน อาการสะอึกถี่เป็นลาดบั คร้ังสุดทา้ ยมี
เสียงครืดคราดหนกั ๆ ในลาคอ ท่านเสือกศีรษะอีกคร้ังพาดข้ึนไป
บนตกั
คุณพอ่ แลว้ ก็น่ิงไป!

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

125

หมอเขา้ ไปจบั ชีพจรเลิกหนงั ตาข้ึน พลางเงยหนา้ ข้ึน "สิ้นใจแลว้ !"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

126

14....................................................................
เสียงคุณยา่ ร้องไหโ้ ฮแต่คุณพ่อคงนงั่ น่ิง ขอบ
ตาแดงก่า มือลบู ไลใ้ บหนา้ และเสน้ ผมของคณุ แม่ซ่ึง
วางอยบู่ นตกั ท่านไปมา

"แม่นิด...โธ่...แม่นิด เห็นกนั หลดั ๆ....ลูกเอ๋ย..... "
ฉนั เร่ิมร้องไหบ้ า้ ง พลางจบั แขนคุณแม่ขยา่ ไปมา
"คุณแมข่ า ลุกข้ึนค่ะ อยน่ อนหลบั ซิคะลุกคะ่ "
คุณยา่ แกะมือฉนั ออกจากแขนคุณแม่ แตฉ่ นั ดิ้นรนไปมา
"ไม่ค่ะ ไม.่ ....นุชจะอยกู่ บั คุณแม่ ปลุกคุณแม่ชิดะ อยา่ ให้
ตายซิคะ.....คุณยา่ .....ปลุกคุณแม่ค่ะ
อยา่ ใหต้ าย"
คุณยา่ กบั ยายเจียมช่วยกนั ปลุกปล้าอยนู่ านกวา่ จะแกะมือ
ฉนั ออกได้
"คุณหนูอยา่ ปลุกท่านคะ่ เด๋ียวคุณแมท่ ่านเป็ นห่วงใหท้ ่าน
ไปสบายๆ เถอะคะ่ "
"ไม่ ปล่อยนุช นุชจะไปหาคุณแม่"
นา้ ช่วยกรากเขา้ มาอุม้ ฉนั ออกไปนอกหอ้ งท้งั ๆ ที่ฉนั
อาละวาดทุบตีหยกิ ขว่ นไม่มีดี
"ปล่อยนุช ปล่อย นุชจะหาคุณแม.่ ...คุณแม่....คุณแมข่ า"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

127

ฉนั อาละวาดร้องไหส้ ุดเสียง แต่นา้ ช่วยก็ไม่ยอมปล่อย
"คุณหนูอยา่ ร้องไห้ คุณพอ่ ยงิ่ ไม่สบายใจอย.ู่ .. "
"ไม.่ ...นุชจะหาคุณแม่"
เสียงร้องไหด้ งั อยทู่ ว่ั บา้ น ฉนั ไม่รู้วา่ ในห้องเขาทาอะไร
กนั เห็นแต่คุณยา่ กลบั ไปที่เรือนหน้ พลางเรียกยายเจียมเขา้ ไป
หยบิ ของออกมาหลายอยา่ ง
พกั ใหญ่ๆ ต่อมา ฉนั จึงอาละวาดดิ้นหลุดจากนา้ ช่วยวงิ่ จี๋
กลบั ไปยงั หอ้ งคุณแม่ได้ เมื่อฉนั ผลกั ประตูใหเ้ ปิ ดกวา้ งออก ภาพที่
เห็นก็ดูคลา้ ยๆ กนั ทุกคร้ัง คือคุณแมน่ อนอยบู่ นเตียงมีเทียนข้ีผ้งึ
จุดสวา่ งคุณพอ่ นง่ั อยขู่ า้ งๆ เตียง มือท่านยงั กมุ มือคุณแม่ไวไ้ ม่
คลาย ! ฉนั ยอ่ งเขา้ ไปเกาะเขา่ ทา่ นไว้
"คุณพอ่ ขา.... "
ทา่ นละสายตาจากคุณแมม่ ามองฉนั ดว้ ยดวงตาแดงก่า ชว่ั
ครู่ท่านกร็ วบฉนั เขไ้ ปกอด และนน่ั เป็คร้ังแรกในชีวติ ที่ฉนั เห็นคุณ
พอ่ ร้องไห้ !
เราสองคนพอ่ ลูกนง่ั กอดกนั จอ้ งมองคุณแม่อยเู่ งียบ ๆ ไม่
สนใจกบั เสียงคนเอะอะภายนอกและเสียงสะอ้ืน แสงเทียนวบั แวม
ช่วยก่อใหเ้ กิดงาบใบหน้ มองดูคลา้ ยๆ คุณแม่กาลงั หลบั สนิทอยู่
แทๆ้ หลายคร้ังท่ีคุณพอ่ เอ้ือมมือไปลูบไดใ้ บหนา้ ผมและแขนทา่ น
อยา่ งทะนุถนอม แต่ฉนั คอยร้ังมือท่านไว้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

128

"อยา่ คะ่ เดี๋ยวคุณแม่ตื่น"
ฉนั ไมก่ ลวั วา่ ทา่ นจะต่ืนข้ึนมาจริงๆ หรอก แต่ความรู้สึก
ที่เคยไดร้ ับมาจากคร้ังลุงมีตายวา่ การตายคือการไดน้ อนหลบั
สนิทไม่บงั ควรที่ใครจะปลุกข้ึนมาตา่ งหาก....แสงแดงค่อย ๆ
เลื่อนลงทุกที เทียนหดส้ันลงเหลือไมถ่ ึงคร่ึงเล่มคุณยา่ จึงค่อยๆ
ยอ่ งเขา้ มาในห้อง พอเห็นคุณแมท่ า่ นก็ยกผา้ แถบข้ึนซบั น้าตา
"พอ่ วฒุ ิ แขกเหรื่อมาเตม็ บา้ นแลว้ ลูก จะทายงั ไงกนั ตอ่ ไป
?"
คุณพอ่ คงนงั่ นิ่ง คลา้ ยไม่ไดย้ นิ คุณยา่ พดู
"เดี๋ยวแม่จะจดั การอาบน้าให้แมน่ ิด.... "
"อยา่ เพิง่ เลยครับ เอาไวอ้ ีกสักคืน เผอ่ื ..... "
คุณพอ่ พยายามเล้ียงความหวงั ชิ้นสุดทา้ ยของท่านไว้
"ไมม่ ีทางหรอกลูก หมอเขาก็บอกแลว้ "
ท่านเอ้ือมมือไปลูบคลาปลายเทา้ คุณแมอ่ ยา่ งอาลยั พร้อม
กบั สะอ้ืนฮกั
"แมน่ ิด....ลูกเอย๊ ...ตวั กระดา้ งแลว้ ลูก ถา้ จะฟ้ื นตวั ตอ้ งยงั
อุน่ อย"ู่
"ใหผ้ มอยกู่ บั คุณนิดอีกสกั คืนเถอะครับ คืนสุดทา้ ยแลว้ ....
พรุ่งน้ีคอ่ ย....จดั การอะไรๆ วนั น้ีผมยงั คิดอะไรไม่ออกจริง ๆ"
"แต.่ ..."

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

129

คุณพอ่ มองคุณยา่ ดว้ ยแววตาละหอ้ ย ดวงตาซ้าแดงก่าคู่
น้นั ทาใหค้ ุณยา่ ถึงกบั น้าตาไหลพราก
ทา่ นเอ้ือมมืออนั เห่ียวยน่ มาลูบ ศรีษะคุณพอ่ เบาๆ

"หกั อกหกั ใจเสียบา้ งเถอะลูก ความตายเป็นของไมเ่ ท่ียง
ไม่วา่ วนั น้ีหรือพรุ่งน้ี เราหรือเขา ตอ้ งตายดว้ ยกนั ท้งั น้นั ดีเสียอีก
จะไดห้ มดเวหมดกรรมไป แมน่ ิดเขาสบายไปแลว้ อยา่ ห่วงเขาเลย
ลูก คิดถึงเรื่องขา้ งกหนา้ ไวด้ ีกวา่ "

พรุ่งน้ีเถอะครับแม่ วนั น้ี....มนั เร็วไป เม่ือเชา้ คุณนิดเขายงั
นอนอยตู่ รงน้ี ผมตื่นข้ึนผมยงั เห็นเขายมิ้ เขาหวั เราะ พรุ่งน้ีใหต้ ่ืน
ข้ึนเห็นเขานอนอยอู่ ยา่ งน้ีอีกสักวนั แลว้ ....คอ่ ย...."

เสียงทา่ นขาดหายไปเฉยๆ แตอ่ อ้ มแขนท่ีโอบอยรู่ อบตวั
ฉนั กระชบั ข้ึน

"นุช แมเ่ ขาทิ้งเราไปแลว้ "
ท่านซบหนา้ ลงกบั ศรีษะหายใจสะอึกๆอคลา้ ยสะอ้ืนฉนั
นง่ั นิ่งชาเกินกวา่ ที่จะร้องไห้ ไดแ้ ตม่ องคนโนน้ ทีคนน้ีทีอคุณยา่
ถอนหายใจยาว
"ดีเหมือนกนั เชา้ ค่อยจดั การ น่ีก็เยน็ ค่าแลว้ "
คุณยา่ ตอ้ งเป็ นผสู้ งั่ การท้งั หมด เพราะคุณพอ่ ไม่ยอมห่าง
จาก คุณแมแ่ มแ้ ตน่ ิดเดียว ฉนั เองถูกคุณพอ่ กอดไวไ้ ม่ใหห้ ่างตวั
เสียงขา้ งนอกจดั เตรียมที่ทางขา้ วของกนั เอะอะ นาน ๆ คุณยา่ จะ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

130

นาเทียน เล่มใหมเ่ ขา้ มาเปลี่ยน ลุงแสม นา้ ช่วย แม่เจียม ผลดั กนั
เยยี่ มหนา้ เขา้ มาทาบุย้ ใบเรียกใหฉ้ นั ออกไปกินขา้ ว แตฉ่ นั สน่ั หวั
จนร้อนถึงคุณยา่ ตอ้ งเขา้ มาเอง

"พอ่ วฒุ ิ กินอะไรมง่ั ไหมลูก ?"
คุณพอ่ ไม่ตอบตามเคย คุณยา่ เลยหนั มาทางฉนั
"นุชล่ะลูก หิวไหม?"
ฉนั สน่ั ศีรษะ คุณยา่ ถอนใจยาว
"แมน่ ุช ออกไปกินอะไรกบั ยา่ เสียหน่อยเถอะลูกยา่ ก็ยงั
ไม่ได้ กินอะไรเลยเหมือนกนั "
ฉนั แหงนหนา้ มองคุณพอ่ ท่านพยกั หนา้ นิดๆ พดู เสียง
แหง้ ๆ วา่
"ไปเถอะลูก ถา้ .....คุณแม่อยู่ ป่ านน้ีนุชกต็ อ้ งทานขา้ วแลว้
เหมือนกนั "
"ไปเถอะลูก พายา่ ไปกินขา้ วหน่อย"
คุณยา่ ตอ้ งใชว้ ธิ ีน้ีฉนั จึงยอมลุกกไปอยา่ งไมเ่ ตม็ ใจนกั ที่
ชานเรือนมีคนบา้ นใกลเ้ รือนเคียงนงั่ จบั กลุ่มคุยกนั อยหู่ ลายคน พอ
เห็นฉนั ผเู้ ฒ่าผแู้ ก่ก็น้าตาตกกนั อีก
"โถแมค่ ุณ เป็นกาพร้าแต่ยงั เลก็ ๆ"
ที่ยกพ้นื ชานเรือนหนา้ มีสารับกบั ขา้ วต้งั เตรียมไวแ้ ลว้ พอ
เห็นคุณยา่ กบั ฉนั ยายเจียมกก็ ุลีกจุ อตกั ขา้ วเปิ ดฝาครอบ คุณยา่ ทรุด

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

131

ตวั ลงนง่ั สีหนา้ ท่านแหง้ แลง้ ดูแก่ผดิ ปกติ ท่านทอดสายตาดูฉนั
อยา่ งห่วงใย

"นุชจะกินอะไรลูก ?"
ฉนั ตอบเสียงละทอ้ ย "นุชไม่หิว"
ยายเจียมเริ่มร้องไหต้ อ่ อยขู่ า้ งหลงั คุณยา่ ถอนใจยาว
"นุชตอ้ งกินลูก สกั คาสองคาก็ยงั ดี กินเป็นเพ่ือนคุณยา่
หน่อยนะ
ฉนั พยายามตกั ขา้ วใส่ปาก แต่รู้สึกลาคอแหท้ ้งั ผากกลืน
ไมล่ งจน ยายเจียมตอ้ งเล่ือนแกว้ น้าเขา้ มาให้ คุณยา่ เองกต็ อ้ งกิน
ขา้ วคาน้าทีเหมือนกนั ท้งั ๆ ที่ทา่ นเคยเอ็ดนกั หนาในยามปกติ ถา้
ใครจะทาจะ
กินขา้ วกินน้าสลบั กนั ไปแบบน้นั คุณยา่ พยายามฝืนกินขา้ ว เพื่อให้
ฉนั กินดว้ ย แต่เปิ บไดไ้ มเ่ กินหา้ คา ทา่ นกเ็ ป็นฝ่ ายผลกั จานขา้ วออก
ก่อน ยกมือไหวแ้ ม่โพสพเป็ นเคร่ืองหมายวา่ อ่ิมแลว้ ฉนั ถือโอกาส
อิ่มบา้ งทนั ที
ลุงแสมถือถาดรองแกว้ โอวลั ตินเขา้ มาบอกคุณยา่ วา่
"คุณไม่ยอมกิน แม่นาย"
คุณยา่ ลา้ งมือในอา่ งเล็กใกลต้ วั พลางวา่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

132

"วางไวก้ ่อน นุช เดี๋ยวเอาโอวลั ตินเขา้ ไปใหค้ ุณพ่อนะลูก
พยายามใหก้ ินใหไ้ ด้ ต้งั แบ่ายไมย่ อมกินอะไรเลยแมแ้ ต่น้าสกั หยด
เดียว"

ฉนั ฉวยโอกาสควา้ แกว้ โอวลั ตินวง่ิ ตื๋อกลบั เขา้ ไปในหอ้ ง
โดยไม่ฟังเสียงใครๆ คุณพอ่ คงนงั่ อยใู่ นท่าเดิมเม่ือฉนั เขา้ ไปเกาะ
ทา่ นๆ กก็ ม้ ลงมอง

"ทาไมกินขา้ วเร็วนกั ลูก ?"
ฉนั ยน่ื แกว้ โอวลั ตินให้ แต่ทา่ นส่ันศีรษะ
"ถา้ คุณแมอ่ ยู่ คุณพอ่ ก็ตอ้ งทาน"
โดนไมน้ ้ีเขา้ คุณพ่อถึงกบั น่ิงอ้ึง ทา้ ยสุดท่านจึงเอ้ือมมือมา
รับไปจิบไมถ่ ึงคร่ึงก็วาง.....เสียงเปลวเทียนปะทุเบาๆ ฉนั รู้สึกเห
มือวา่ คร้ังน้ีจะเป็ นคร้ังสุดทา้ ยที่เราจะไดอ้ ยกู่ นั ครบพ่อแม่ลูก
เพยี งแต่คุณแม่
จะยมิ้ รับเราพอ่ ลูกอีกสักนิด ชีวติ ก็คงจะสมบูรณ์ข้ึน..... ฉนั หลบั
ไปเม่ือไหร่กไ็ มร่ ู้ตวั หลบั ท้งั ๆ ที่ยงั หวงั วา่ บางที....เดี๋ยวคุณแมก่ ็
จะลุกข้ึน ฉนั รู้สึคลา้ ยกบั วา่ มีใครมาอุม้ แตค่ วามง่วงทาใหไ้ ม่สนใจ
ตลอดคืนฉนั ฝันถึงคุณแม่ จนมาสะดุง้ ตื่อเม่ือรู้สึกคลา้ ยกบั วา่ คุณ
แม่ท่านมาเรียกอยใู่ กล้ ๆ
"นุช...นุชจ๋า"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

133

คร้ันลืมตาข้ึนปรากฏวา่ ฉนั กาลงั นอนอยใู่ นมุง้ ของคุณยา่
อยา่ งเคย ยายเจียมกาลงั เขยา่ แขนฉนั อยู่

"คุณหนู ตื่นเถอะคะ่ "
"คุณแมล่ ่ะ นุชฝันวา่ คุณแม่ตาย"
ยายเจียมนิ่งเงียบ ฉนั เปิ ดมุง้ ออกมาโดยเร็ว
"คุณหนูตอ้ งอาบน้าแตง่ ตวั ก่อนค่ะ เด๋ียวเรามีงานกนั ยงุ่
เจียมจะไม่มีเวลาทาให้"
"คุณแม่ล่ะ?"
"คุณหนูตอ้ งอาบน้าก่อนคะ่ อยา่ ด้ือนะคะ ชุดน้ีตงั แต่เม่ือ
วานแลว้ ยงั ไมไ่ ดเ้ ปล่ียน"
"นุชจะไปหาคุณแม"่
"จาไดไ้ หมคะ เชา้ ๆ คุณแมต่ อ้ งใหค้ ุณหนูอาบน้าก่อนทุก
วนั "
ฉนั ยอมทาตามโดยดี แตไ่ ม่วายเร่งวา่
"เจียม เร็วๆ เขา้ ซิ"
ตอนเชา้ คนยง่ิ มากกวา่ เม่ือวาน หนา้ เรือนหนา้ มีคนนาหีบ
ไมย้ าว ๆ มาวางเตรียมไวแ้ ลว้ ในครัวมีคนชุลมุนวนุ่ วาย พอฉนั
แตง่ ตวั เสร็จกว็ งิ่ เขา้ ไปเรือนใน คุณพอ่ ยนื พดู กบั คุณยา่ อยทู่ ่ีหนา้
เรือน ใบหนา้ ท่าเหมือนคนอดนอนท้งั คืนพอเห็นฉนั ทา่ นกเ็ รียก
เบาๆ วา่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

134

"นุช มาหาพอ่ ลูก อยา่ เพ่ิงเขา้ ไป"
ฉนั ไมฟ่ ังเสียงถลาวง่ิ เขา้ ไปในหอ้ งจนได้ คุณพ่อรีบถลนั
ตามเขา้ ไปทนั ที..คุณแมน่ อนน่ิง แสงสวา่ งท่ีสองเขา้ มาทาใหเ้ ห็น
ใบหนา้ ที่เขียวคล้ากวา่ เดิม ท่ีจมูก และมุมปากมีโลหิตสีแดงคล้า
ไหลริน จน
ฉนั ผงะหนั มากอดคุณพอ่ ไวแ้ น่น
"ออกไปขา้ งนอกเถอะลูก"
"ใครทาอะไรคุณแม่คะ ?"
"ไมม่ ีใครทาหรอกลูก ไปกบั พอ่ ไป๊ "
เชา้ วนั น้ีคุณพอ่ ค่อยมีแรงสัง่ งานท่ีจาเป็นหลายอยา่ ง นา้
ช่วยถูกสั่งใหเ้ ขา้ กรุงเทพฯ ต้งั แต่เรือเท่ียวแรก เพอื่ ใหม้ าส่งขา่ วแก่
ญาติทางคุณแม่ ลุงแสมไปอาเภอและนาความไปแจง้ กบั คนอ่ืนๆ
อีก คุณยา่ ดูแลงานดา้ นการครัว ทุกคนมีงานกนั วนุ่ วาย เวน้ แต่ฉนั
ซ่ึงคอยเดินตามคุณพอ่ อยา่ งเงียบๆ
คุณพอ่ สั่งใหเ้ ปิ ดห้องท่ีเรือนหนา้ สองห้องติดกนั ไวเ้ ป็นที่
สวดศพโดยถอดฝาประจนั หอ้ งออกเพื่อใหก้ วา้ งข้ึนขา้ วของตอ้ ง
ร้ือไปห้องอ่ืน พวกผชู้ ายท่ีมาช่วยจึงลงมือทางานเป็ นการใหญ่ คุณ
ยา่ วางมือจากในครัวมาเตรียมเครื่องรดน้าศพ ซ่ึงกะวา่ กระทาใน
ตอนเยน็ การตระเตรียมบา้ งซ่องกวา่ จะเสร็จกเ็ กือบเที่ยง คุณยา่ กบั
คุณพอ่ จึงเตรียมอาบน้าคุณแมก่ ่อนท่ีจะยกไปไวเ้ รือนหนา้ เพื่อรอ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

135

การรดน้าคุณแม่จากผอู้ ่ืน หนา้ ที่น้ีคุณพอ่ กบั คุณยา่ ช่วยกนั ทาเพียง
สองคนโดยมิใหค้ นอื่นเขา้ ไปยงุ่ ดว้ ยท่านเพียงแต่อา้ งวา่

"ใหผ้ มทาใหค้ ุณนิดเขาเป็นคร้ังสุดทา้ ยเถอะครับ"
แมแ้ ต่ฉนั กถ็ ูกยายเจียมกนั ไว้ จนกระทง่ั คุณพอ่ มากวกั มือ
เรียก…ในหอ้ งมีผา้ เช็ดตวั แช่อยใู่ นอ่างน้าใบใหญ่ ท้งั คุณยา่ และ
คุณพอ่ เปี ยกท้งั ตวั แตค่ ุณแม่ปลี่ยนเคร่ืองแต่งตวั ใหมเ่ ป็ นชุดสี
ชมพทู ้งั ชุด ชุดน้ีเองท่ีฉนั เคยห็นคุณแมก่ บ็ ไวอ้ ยา่ งถนอมเพราะ
ท่านเคยบอกฉนั วา่
"ชุดน้ีแมใ่ ส่ตอนแตง่ งานกบั คุณพอ่ ไงล่ะลูก"
และบดั น้ีท่านไดแ้ ต่งชุดที่ทา่ นรักอีกคร้ัง ในยามตาย!.....
คุณพอ่ บรรจงหวผี มผดั หนา้ ใหค้ ุณแม่จนสุดฝีมือทาใหใ้ บหนา้ ท่ี
เขียวคล้าจางลงคลา้ ยยามปกติ คุณยา่ ใชข้ มิ้นละเลงเทา้ คุณแมแ่ ลว้
เอาผา้ เช็ดหนา้ สีขาวผนื ใหญ่ประทบั รอยเทา้ ท่านไวท้ ้งั สองขา้ ง
"แม่นุชจะไดเ้ ก็บเอาไวบ้ ชู า"
ฉนั เขา้ ไปช่วยกลดั กระดุมเส้ือคุณแม่ขณะท่ีแขนกระทบกนั ฉนั
รู้สึกเยน็ ยะเยอื กเขา้ ไปถึงหวั ใจ…ฉนั ไมม่ ีคุณแม่อีกแลว้ !
คุณพอ่ จะอุม้ คุณแมอ่ อกมาท่ีเรือนหนา้ ซ่ึงเตรียมตงั่ ไม้
และเคร่ืองรดน้าแลว้ แตป่ รากฏวา่ คุณพอ่ อุม้ คนเดียวไมไ่ หวตอ้ ง
ใหพ้ วกผชู้ ายอีกสองคนเขา้ มาช่วยหามกนั ออกไป...คุณแม่นอน
หลบั ตาพริ้มอยบู่ น ตง่ั มุกตวั ใหญ่ มือชา้ ยวางอยบู่ นอกมีซองบรรจุ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

136

หมากพลู คอกไมก้ าไวแ้ น่นมือขวายนื่ ออกมาวางเหนือพาน เบ้ือง
ศีรษะเป็นโตะ๊ ตวั สูงวางพระประจาวนั พานเคร่ืองลา้ งหนา้ เทียน
และโถน้ามนตท์ ่อนล่างของ
ทา่ นมีผา้ แพรเพลาะคลุมโดยตลอด

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

137

15………………………………………………………
คุณยา่ ควบคุมใหย้ ายเจียมไปเก็บขา้ วของเรือนในให้
เรียบร้อย คุณพอ่ จูงมือฉนั เขา้ ไปยนื พศิ ดูคุณแมอ่ ยเู่ งียบ ๆ ดวงตา
ของท่านมีริ้วรอยอาลยั อาวรณ์อยา่ งลึกซ้ึง
"คุณแม่ไม่ตื่นแลว้ ใช่ไหมคะ ?"
"ไม่ตื่นแลว้ ลูก"
"ใหค้ ุณแมน่ อนอยอู่ ยา่ งน้ีไมไ่ ดห้ รือคะ อยา่ เอาใส่หีบนน่ั
นุชจะไดเ้ ห็นคุณแมถ่ นดั ๆ"
"ไมไ่ ดห้ รอกลูก"
เสียงทา่ นบอกชดั วา่ ท่านค่อยสงบสติอารมณ์ลงไดบ้ า้ ง
.....ตกบา่ ยคนยง่ิ เตม็ บา้ นยงิ่ ข้ึนตลอดไปจนท่ีเรือนแพเรือจอดเรียง
รายแน่นไปหมด บางคนอุตส่าห์บุกสวนมาทางบกจากที่ไกลๆ
คุณพอ่ พยายามทางานวนุ่ แตไ่ ม่แตะตอ้ งอาหารส่ิงใด นอกจาก
เครื่องด่ืมท่ีคุณยา่ ให้ ฉนั นาไปยดั เยยี ดให้
ลุงแสม นาความมาบอกวา่ ตอนรดน้าศพท่านขา้ หลวงจะ
มาดว้ ย คุณพอ่ จึงสัง่ ใหจ้ ดั เตรียมที่ทางไว้ ขณะที่กาลงั วนุ่ วาย จึง
ไม่มีใครสนใจกบั เรือแทก็ ท่ีมาจอดหนา้ ทา่ เรือนแพ พร้อมท้งั มีคน
แต่งชุดดาเดินข้ึนมาเป็ นแถว คนที่เดินหนา้ สุดเป็ นหญิงชายวยั
กลางคนทส่ ทางมีสง่าราศีจนกระทง่ั มีเสียงแหลมๆ ดงั ข้ึนวา่
"ไหนศพแมน่ ิดอยไู่ หน เป็ นอะไรไปถึงไดเ้ ร็วนกั ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

138

ทาใหท้ ุกคนเหลียวไปดู คุณพอ่ ทาหนา้ เคร่งวางมือจาก
งาน พลางกวกั มือเรียกฉนั เขา้ ไปหา

"นุช ไปรับคุณลุงกบั คุณป้ าหน่อยลูก !"
'คุณลุง' รูปร่างค่อนขา้ งสูงใหญ่ ผวิ ขาว ทา่ ทาง
กระฉบั กระเฉงคอ่ นขา้ งใจดี แต่ 'คุณป้ า' คอ่ นขา้ งบอบบางคลา้ ย
คุณแม่ ตาคมหนา้ เขม้ เสียงดงั ไมส่ มตวั คุณพอ่ จูงฉนั ไปรับถึงหวั
บนั ไดพลางยกมือไหว้
'คุณลุง' รับไหวอ้ ยา่ งรวดเร็ว แต่ 'คุณป้ า ' ทาท่าคลา้ ยไม่เตม็ ใจ
"ไงคุณวฒุ ิ แม่นิดเขาเป็นอะไร ?"
เสียงคุณลุงปรามเบา ๆ วา่ "ค่อย ๆ ไตถ่ ามกนั น่าคุณทา
เอะอะไปได.้ ....มียายหลานละซิ ?"
พอมีเสียงเอ่ยทกั ฉนั กย็ กมือไหวท้ นั ที โดยไม่ตอ้ งใหค้ ุณ
พอ่ บอก
คุณลุงลูบหวั ฉนั เบาๆ
"โตจนลุงจาไม่ได้ เป็นตอนน้นั ยงั เล็กนกั ช่ืออะไรเรา ?"
"นุชชื่อ ตรีนุชค่ะ"
คุณลุงขย้ผี มฉนั พลางเงยข้ึนดูคุณพอ่
"คุณแมอ่ ยไู่ หนล่ะ คุณวุฒิ ?"
คุณพอ่ กม้ ลงบอกฉนั วา่
"นุชไปอยกู่ บั ลุงแสมนะลูก อยา่ ลงไปที่เรือนแพล่ะ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

139

คนที่มาช่วยงานชุบซิบกนั เบาๆ ขณะท่ีคุณลุงเขา้ ไปนง่ั
พบั เพียบพดู กบั คุณยา่ ที่ระเบียง แตค่ ุณป้ าเขา้ ไปในห้องท่ีคุณแม่
นอนอยพู่ ลาง ร้องไห้เสียงดงั ชว่ั ครู่ก็ออกมาเอะอะกบั คุณพอ่ วา่

"ทาไมไม่พาไปโรงพยาบาล ปล่อยทิ้งไวจ้ น....โธ่....แม่
นิด... "

คุณพอ่ เหลือบตามองดูคุณป้ า ดว้ ยดวงตาแหง้ ผากแดงซ้า
แต่ไมป่ ริปากพดู แมแ้ ตค่ าเดียว

คุณลุงมองคุณพอ่ แลว้ กห็ นั ไปทางคุณป้ า
"คุณ...เราเป็นผใู้ หญแ่ ลว้ นะ พดู อะไรๆ ละก็คิดเสียมงั่ "
คุณป้ าคงจะออกอิทธิฤทธ์ิตอ่ ถา้ ไม่เผอิญมีคนตะโกน
ข้ึนมาวา่
"เอา้ .....ท่านขา้ หลวงมาแลว้ "
คุณพอ่ หนั ไปบอกคุณลุงส้ันๆ วา่
"ทา่ นขา้ หลวง ทา่ นจะมารดน้าคุณ.... " เสียงคุณพอ่ ขาด
หายไป
ฉนั ลุกแล่นไปทนั ทีเพราะคนท่ีเดินตามมาหลงั สุดคือ "พ่ี
ตุม่ "
พอฉนั โถมถึงตวั ฉนั ก็ร้องไหเ้ สียโฮใหญ่
"คุณแมต่ ายแลว้ ....คุณแม่ตายแลว้ .... "
ฉนั พรรณนาอยไู่ ดแ้ คน่ ้นั พ่ตี ุ่มลูบหลงั ฉนั ไปมา

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

140

"ร้องไห้เถอะนุช ร้องเสียใหห้ มด จะไดส้ บายใจข้ึน"
ฉนั ไม่สนใจกบั ใครอีก พ่ตี ุม่ จูงมือฉนั แอบไปนงั่ ท่ีมุมสุด
ระเบียง
กดหวั ฉนั ใหซ้ บอยกู่ บั อก สะอึกสะอ้ืนจนเหน่ือย
"มนุษยเ์ รตอ้ งตายตวั ยกนั ทุกคนแหละนุช ลุงมี คุณแม่
แลว้ กใ็ ครต่อใคร...."
"ก็ทาไมคนอ่ืนไมต่ ายก่อนคุณแม่ ?" ฉนั เถียงพลางสะอ้ืน
"ใครจะเป็นคนกาหนดไดว้ า่ ใครควรตายก่อนใคร"
"คราวน้ีนุชกไ็ มม่ ีคุณแมแ่ ลว้ "
"แตน่ ุชยงั มีคุณพอ่ คุณยา่ แลว้ ก.็ ...พตี่ ุ่ม"
ขณะน้นั ฉนั ไม่รู้สักนิดวา่ บุคคลต่างๆ ที่ถูกเอย่ ช่ือมาน้นั
กาลงั จะพลดั พรากจากฉนั ไปท่ีละคน....ทา้ ยสุดแมแ้ ต่ตวั ผพู้ กู เอง!
ตกบา่ ย พวกเพอ่ื นบา้ นเริ่มทยอยกนั มารดน้าศพ พี่ตุม่ ดึง
ฉนั ไวไ้ ม่ยอมใหเ้ ขา้ ไปในหอ้ งอีกโดยอา้ งวา่
"นุชอยา่ เขา้ ไปดูคุณแม่อีกเลย เด๋ียวจะติดตา นุชพยายาม
จาภาพท่ีคุณแมเ่ คยยมิ้ เคยหวั เราะเคยพดู ไวด้ ีกวา่ "
คุณป้ าร้องไหอ้ ยตู่ ลอดเวลา แต่พอถึงเวลาเอาคุณแมล่ ง
โลงจริงๆ เขา้ คุณป้ ากลบั เลี่ยงออกมาขา้ งนอก มีทา่ นขา้ หลวง คุณ
ยา่ คุณพอ่ แลว้ กค็ ุณลุงเท่าน้นั ที่กากบั อยู่ จนสัปเหร่อตอกโลงเสียง
ถึงกงั จนฉนั เร่ิมร้องไหต้ ่อ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

141

"เขาเอาคุณแมใ่ ส่หีบสวยๆนน่ั อีกแลว้ "
"ไมว่ า่ ใครเขากจ็ ะตอ้ งทาอยา่ งน้ีท้งั น้นั แหละนุช"
พตี่ ุม่ ทาหนา้ ท่ีดูแลฉนั แทนคนอ่ืนๆ ซ่ึงกาลงั วนุ่ กบั งาน
แมฉ้ นั จะโยเยบา้ ง แตพ่ ่ีตุม่ กค็ อยล่อคอยหลอกจนเพลิน....ตกเยน็
ยายเจียมมากวกั ไมก้ วกั มือเรียกฉนั พลางส่งสารับอาหารเล็กๆ ให้
"คุณหนูเอาไปเซ่นคุณแมเ่ สีย"
ฉนั ทาหนา้ เหรอไมเ่ ขา้ ใจ ร้อนถึงพ่ีตุ่มตอ้ งมาช่วยจดั การ
ให.้ ..เม่ือฉนั เขา้ ไปในห้องอีกคร้ังน้นั คุณแม่นอนอยใู่ นหีบในสวย
แลว้ พร้อม ดว้ ยเครื่องต้งั ครบครัน ถดั มาคุณลุง คุณป้ า คุณพอ่ คุณ
ยา่ และทา่ นขา้ หลวงกาลงั นงั่ ปรึกษางานกนั อยบู่ นพรมผนื ใหญ่
เสียงคุณป้ า แจ๋วๆวา่
"คุณแมก่ บั คุณพอ่ ทา่ นแก่แลว้ มาไมไ่ หว ไหนจะตอ้ งข้ึน
รถ ลงเรือ ท่านอยากใหเ้ อาเขา้ ไปทาท่ีโน่น"
"แตผ่ มอยากใหน้ ิดเขาอยทู่ ่ี....อยทู่ ่ีบา้ นของเรา"
ปัญหาน้ีคงถกเถียงกนั มานานพอดู จนกระทง่ั ฉนั โผล่เขา้
ไป
"นุชเอาขา้ วมาใหค้ ุณแม่"
คุณพอ่ กล่ืนน้าลายถอนใจยาว ลุกข้ึนไปจุดรูปใหฉ้ นั
พลางพดู เสียงเบาวา่
"บอกคุณแม่เสียลูก"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

142

"ถา้ ไม่เปิ ดหีบ จะลุกมาไดย้ งั ไงคะ ?"
"คุณแม่รู้เองแหละลูก"
ฉนั วางสารับเล็กๆ น้นั ลงบนโตะ๊ เต้ียๆ รับรูปมาพนมมือ
ไหวแ้ ลว้ ปักลงในกระถาง
"ไปเคาะโลงเรียกคุณแมซ่ ิลูก"
ฉนั ออ้ มไปเคาะโลงตามคุณพอ่ สัง่
"คุณแม่ขา คุณพอ่ ใหม้ าทานขา้ ว"
ฉนั คอยสักครู่แตก่ ไ็ ม่เห็นมีทีท่าวา่ คุณแมจ่ ะลุกข้ึน
"คุณแม่ไม่เห็นมาเลยค่ะ กบั ขา้ วแคน่ ้นั อิ่มเรอะคะ ?"
คุณลุงจบั ตามองฉนั พลางผงกศรีษะนอ้ ย ๆ
"ยายหลานคนน้ีทา่ ทางฉลาด"
เป็นคร้ังแรกที่คุณพอ่ ยมิ้ นิดๆ พลางลูบผมฉนั เบาๆ
"ไปอยกู่ บั พีต่ ุม่ ขา้ งนอกนะลูก"
ฉนั ไม่รู้วา่ ผใู้ หญ่ตกลงกนั อยา่ งไร แตค่ งไม่เป็นผลสาเร็จ
เสียมากกวา่ ที่จะพาคุณแม่ไปจากบา้ น คุณป้ าเลยสะบดั กลบั ไป
อยา่ งฉุนเฉียว ทาใหค้ ุณลุงพลอยตอ้ งกลบั ไปดว้ ย ก่อนจะกลบั คุณ
ลุงเรียก ฉนั ไปกอดพลางบอกคุณพอ่ วา่
"วา่ ง ๆ คุณวฒุ ิพาลูกไปเยยี่ มพวกพ่ปี ้ านา้ อาทางโนนั กนั
บา้ ง นะจะไดร้ ู้จกั ๆ กนั ไว้ พรุ่งน้ีบางทีผมจะมาอีก จะใหผ้ มช่วย
อะไร บา้ งไหม ? "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

143

"ไม่ตอ้ งหรอกครับ ขอบพระคุณ"
คุณพอ่ ไม่เคยยอมรับความช่วยเหลือจากหมู่ญาติทางคุณ
แม่อยา่ งไร่ท่านก็คงกระทาอยอู่ ยา่ งน้นั ไปตลอดชว่ั อายขุ ยั และ
นิสยั อนั น้ีไดถ้ ่ายทอดมาสู่ฉนั โดยตรง
ตลอดเวลาที่สวดศพคุณแม่ที่บา้ น มีญาติทางคุณแม่
สับเปล่ียนเวยี นกนั มาทุกวนั แต่เจา้ ยศเจา้ อยา่ งเสียจนคุณพอ่ ระอา
ฉนั เองกไ็ ม่สนใจ เพราะไมช่ อบเสียงซ่ึงดูแหลมๆ เหมือนกนั หมด
และโดยมาก
ชอบพดู คลา้ ยๆ กนั วา่
"นี่เรอะ ลูกคุณนิด?"
หนา้ ที่อยา่ งเดียวที่ฉนั จาไดแ้ ม่นยาคือ เชา้ เยน็ ฉนั จะเร่งให้
ยายเจียมจดั สารับเล็กๆ ไปใหค้ ุณแม่ บางคร้ังเวลากลางวนั ไม่มีคน
ฉนั ชอบเขา้ ไปนอนซุกหลบั อยบู่ นพรมหนา้ ศพโดยหวงั วา่ บางท่ี
คุณแม่จะลุกจากโลงสวยๆ นน่ั ออกมากไ็ ด้ แตเ่ ร่ืองน้ีเล่าใหย้ าย
เจียมฟังไม่ไดเ้ ป็นอนั ขาด เพราะเพียงแต่ฉนั วง่ิ ไปบอกวา่
"เจียม ในหอ้ งคุณแมม่ ีหนูตายแน่ะ กลิ่นเหมน็ ออก" เท่าน้ี
ยายเจียมก็เอด็ ฉนั เสียงลน่ั
"เหมน็ อะไรกนั กล่ินเกลิ่นที่ไหน"
"จริงๆ นะ เด๋ียวนุชจะคลานเขา้ ดูใตโ้ ลงสวย ๆ นนั่ "
"อยา่ นะคุณหนู โยย้ ....อยากจะตาย"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

144

"ตายแลว้ ยง่ิ เจอผีเยอะ ๆ นะ"
ฉนั พดู โดยไม่รู้อะไรมากไปกวา่ ที่คนในบา้ น ชอบนินทา
ยายเจียมวา่ เป็นนกั กลวั ผตี วั ยง
"ตา๊ ย คุณหนูน่ี...."
ระยะน้ีถา้ ฉนั ไม่อยากอาบน้าเพียงแตว่ ง่ิ เขา้ ไปแอบใน
หอ้ งคุณแม่แมแ้ ต่กลางวนั แสกๆ ยายเจียมก็ไมม่ ีวนั ยอมเขา้ ไปตาม
ฉนั อยา่ งเด็ดขาด
ขณะท่ีท่ีบา้ นมีงานสวดศพคุณแมค่ วามท่ีคนพลุกพล่าน
ท้งั กลางวนั กลางคืนเสียจนฉนั ไมร่ ู้สึกเหงานอกจากหาขนมกิน วง่ิ
เล่น ดูอะไร ๆ สนุกๆ นานๆ กบ็ ่นกบั คนใกลช้ ิดวา่
"คิดถึงคุณแม"่
หรือพบอะไรที่คุณแมช่ อบฉนั ก็จะซ้ือบอกใครๆ วา่
"ไอน้ ี่คุณแม่ชอบทาน"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

145

16......................................................................................
ส่วนคุณพอ่ น้นั เคร่งขรึมลงไปทุกวนั ท้งั ท่ีโดยปกติท่านก็
ไมค่ อยพดู กบั ใครอยแู่ ลว้ นอกจากฉนั กบั คุณยา่ คุณพอ่ มกั ไม่พดู
กบั ใครเกินความจาเป็นแหลายคร้ังในเวลากลางวนั ฉนั เคยพบคุณ
พอ่ นง่ั พิงฝาเหยยี ดยาว ตาจบั อยทู่ ่ีโลงคุณแม่อยา่ งอาวรณ์ อยู่
คนเดียวเงียบ ๆ
หลงั จากครบเจด็ วนั กม็ ีการทาบุญเก็บศพพอรู้วา่ จะเอา
คุณแมไ่ ปไวว้ ดั ฉนั ก็ทาหนา้ แหย
"ใหค้ ุณแม่อยบู่ า้ นไม่ไดห้ รือคะ ?"
"ไม่ไดห้ รอกลูก" คุณพอ่ ตอบส้นั ๆ
"คุณแม่ไปนอนท่ีโน่นคนเดียวก็เหงาแยซ่ ิคะ"
คุณพอ่ ไดแ้ ตถ่ อนใจกม้ ลงมองฉนั เศร้า ๆ
"คุณแม่ไมร่ ู้สึกอะไรอีกแลว้ ละลูก"
แตพ่ อเขาจะหามโลงคุณแมไ่ ปจริงๆ ฉนั ถึงกบั ร้องไหโ้ ฮ
ทาใหย้ ายเจียคุณยา่ พลอยร้องไหไ้ ปดว้ ย คุณพอ่ หนา้ ซีดดวงตาแหง้
ผาก
"อยา่ เอาคุณแม่ไป เอาคุณแม่ของนุชมา....เอาคุณแมม่ า...."
ฉนั คร่าครวญจนมีเสียงปลอบเบาๆ วา่
"นุชอยา่ ร้องไห"้
พ่ีตุ่มซ่ึงมาทาบุญดว้ ยโอบฉนั ไวแ้ น่น

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

146

"ลงไปในสวนกบั พตี่ ุม่ ดีกวา่ "
"ไมค่ ะ่ นุชจะไปวดั กบั คุณแม่"
"นุชเด็กดีตอ้ งไม่ด้ือ คุณพอ่ จะตอ้ งทาอะไรหลายอยา่ ง
นุชอยา่ ทาใหค้ ุณพอ่ ห่วงเลย"
พี่ตุม่ ปลอบฉนั อยนู่ านฉนั จึงยอมลงไปในสวนดว้ ย แตพ่ อ
ไปถึงโคนตน้ ฝรั่ง ฉนั กล็ งนงั่ กอดเข่าแบบผใู้ หญ่ ไม่อยากพดู ไม่
อยากเล่นอะไรอีก พีต่ ุ่มนงั ่ลงขา้ งๆ ฉนั พลางหยบิ กอ้ นดินปาลงไป
ในน้า
"วนั น้ีหนูอน้ จะมาดว้ ย แต่ไม่สบาย เลยอดนุช คิดถึงหนู
อน้ ไหม ?"
ฉนั สนั่ หวั "นุชคิดถึงคุณแม่"
พต่ี ุ่มถอนใจ "ถา้ นุชคิดถึงคุณแม่ นุชก็ตอ้ งเป็นเดก็ ดี คุณ
แมอ่ ยบู่ นสวรรคจ์ ะไดส้ บายใจ"
ฉนั เริ่มสนใจข้ึน "บนสวรรค์ เก๊าะบนฟ้ าซิคะ คุณแมอ่ ยู่
บน ฟ้ าหรือคะ ?"
"ก็คงยงั ง้นั "
"ง้นั ถา้ เราปี นตนั ไมส้ ูงๆ เราก็เห็นคุณแม่ซิคะ ?"
"แต่ตน้ ไมม้ นั สูงไมพ่ อนี่"
"ถา้ ข้ึนเรือบินล่ะคะ เห็นไหม ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

147

"ไมรู้ซิ พีต่ ุม่ ยงั ไม่เคยข้ึนเรือบินน่ี แต่คุณพอ่ สญั ญาวา่ พอ
พีต่ ุ่มเรียนจบจะใหข้ ้ึนเรือบินไปเมืองนอก"

"ใหน้ ุชข้ึนเรือบินดว้ ยนะคะ นุชจะดูคุณแม่"
"นุชตอ้ งเป็นเด็กตี พอพ่ีตุ่มไปเมืองนอกแลว้ กก็ ลบั มารับ
นุช ข้ึนเรือบินไปไกล ๆ
นุชคอยพตี่ ุม่ ไดไ้ หม ?"
"ไดค้ ะ่ " ฉนั รับคาอยา่ งรวดเร็ว
"สิบปี นะ ?" พีต่ ุ่มคาดค้นั
"ค่ะ"
จากน้นั ฉนั ไดเ้ ฝ้ าคอยเขาเสมอมา และ.....คอยต่อไปอยา่ ง
ไม่มีท่ีสิ้นสุด!
หลงั จากเกบ็ ศพคุณแม่แล้ว บ้านเรากเ็ งียบเหงาลงไป
คุณพอ่ ไมค่ ่อยกลบั บา้ น ทิง้ ใหฉ้ นั อยกู่ บั คุณยา่ เสีย
โดยมาก ฉนั เองก็ไม่มีกะจิตกะใจซุกชนอะไรอีก จนยายเจียม
ถึงกบั ออกปากวา่
"ต้งั แตค่ ุณแม่เสีย คุณหนูเป็นผใู้ หญข่ ้ึนเป็นกอง"
ลุงแสมกบั นา้ ช่วยกด็ ูแก่ไปอยา่ งผดิ หูผดิ ตา คุณยา่ ชอบไป
วดั ถ่ีข้ึน เน่ืองจากท่านวา่
"คนเรามนั ไม่เท่ียง จะตายวนั ตายพรุ่งกไ็ มร่ ู้"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

148

แต่แลว้ วนั หน่ึง พอต่ืนข้ึนในตอนเชา้ ปรากฏวา่ ประตู
หอ้ งนอนคุณแมซ่ ่ึงมกั ปิ ดอยเู่ ป็นประจาเปิ ดแงม้ อยู่ ฉนั จึงยอ่ งเขา้
ไปดู ปรากฏวา่ คุณพอ่ นอนเหยยี ดยาวควา่ หนอ้ ยกู่ ลางเตียงท้งั ชุด
ทหาร แสดงวา่
เมื่อคืนน้ีกวา่ ท่านจะมาฉนั ก็หลบั ไปแลว้ และทา่ นกค็ งเขา้ มาใน
หอ้ งน้ีโดยไม่ทนั เปล่ียนเคร่ืองแต่งตวั ซ่ึงหลงั จากคุณแม่ตายแลว้
ท่านมกั จะใชห้ อ้ งสมุดเป็ นห้องนอน ห้องแตง่ ตวั และหอ้ งทางาน
พร้อมเสร็จ

"คุณพอ่ ขา....."
คุณพอ่ ไมม่ ีทีทา่ วา่ จะไดย้ นิ ทาใหฉ้ นั ใจหายรีบวง่ิ เขา้ ไป
จบั ท่านโดยเร็ว
"คุณพอ่ !"
"หือ...." ทา่ นขานรับพลางพลิตวั นอนตะแคง ทาใหฉ้ นั ใจ
ช้ืนข้ึน ใบหนา้ ของคุณพอ่ ค่อนขา้ งอิดโรย ตาซ้า "นุชหรือลูก ?"
คุณพอ่ อา้ แขนออกใหฉ้ นั ซุกเขา้ ไปในออ้ มอกอยา่ งเคย...
ถา้ เพยี ง
แต่จะมีเสียงใส ๆ ของคุณแม่ถามเราวา่
"พอ่ ลูกคุยอะไรกนั จะ๊ ?"
เท่าน้ี...ชีวติ ของฉนั กค็ งจะสมบูรณ์ข้ึน..... คุณพอ่ ลูบหวั
ฉนั ไปมาเบาๆ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

149

"คุณพอ่ ขา สวรรคอ์ ยสู่ ูงมากไหมคะ ?"
"มากลูก"
"ถา้ นุชข้ึนเรือบินสูงๆ นุชจะเห็นคุณแม่อยบู่ นเมฆไหม
คะ ?"
คุณพอ่ น่ิงเงียบไปนานก่อนท่ีจะตอบวา่
"ไม.่ ...ไม่เห็นหรอกลูก"
"แลว้ ทายงั ไง นุชจึงจะเห็นล่ะคะ ?"
"เราไมม่ ีวนั เห็นคุณแมแ่ ลว้ ละนุช.....
คุณพอ่ ถอนใจยาว รีบเปลี่ยนเรื่องพดู โดยเร็ว
"ไปคะ่ นุชอา่ นถึง....ฉนั รักพอ่ พอ่ รักฉนั ฉนั รักแม่ แม่รัก
ฉนั ฉนั ไปโรงเรียนทุกวนั .....อีกหน่อยนุชก็อ่านจบเล่มแลว้ "
"นุช อยากไปโรงเรียนท่ีกรุงเทพฯไหมลูก ?"
"โรงเรียนวดั เหรอคะ โรงเรียนอยา่ งพ่ตี ุ่มหรือคะ ?"
"ไม่ใช่ลูก นน่ั โรงเรียนผชู้ าย"
"ผหู้ ญิงเรียนที่ไหนคะ ?"
"โรงเรียนสาหรับผหู้ ญิงซิลูก มีตึกสูงๆ สวยๆ เพอ่ื นๆ
เยอะแยะ มีครูมากมาย"
"เหมือนครูนงเยาวไ์ หมคะ ?"
"สวยกวา่ ครูนงเยาวอ์ ีกลูก"
"อ้ือ...แลว้ หนูอน้ ล่ะคะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี