หนี้รัก

550

ยายเจียมร้องไหง้ อ นา้ ช่วยนงั่ กอดเขา่ คอตกไม่พดู แมแ้ ต่
คาเดียวแตส่ ายตาอนั ฝ้ าฟางท่ีทอดแลมายงั ฉนั แสดงความรู้สึกเสีย
ยง่ิ กวา่ คาพดู ริมฝีปากแหง้ ขีดขมุกขมิบอยนู่ านจึงมีเสียงหลุด
ออกมาวา่

"วิญญาณของแมน่ ายคงด่าไอช้ ่วยป่ นแลว้ แค่
น้ีกช็ ่วยลูกหลานท่านไม่ได"้

57....................................................................
'ถึงคราวแลว้ มนั ถึงคราวแลว้ ...อยา่ ไปโทษ
อะไร'
ฉนั ไดแ้ ต่พึมพาในขณะท่ีร่างสูงๆ ของผทู้ ่ีมา
กบั ฉนั กาลงั เดินไปเจรจากบั นายทหารผคู้ วบคุมเรือ
ดบั เพลิงอยา่ งเคร่งเครียดก่อนที่จะเดินกลบั มาหาฉนั

"เดี๋ยวตารวจก็คงมาสอบสวน"
"เขาจะจบั ไหมคะ ?" ฉนั ถามอยา่ งกงั วล
"กอ็ าจจะมาเชิญ คุณจินต์ ไปถามอะไรสักสองสามคา"
ฉนั หนั ไปมองดูทีท่าหมดกะอกกะใจของคุณจินตนาแลว้
ก็หนั ไปบอกวา่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

551

"อยา่ เพิง่ ใหเ้ ชิญเด่ียวน้ีไดไ้ หมคะ ดูทา่ จะตกใจอยู่ ขืนเอา
ไป ซกั ถามจะยง่ิ ประสาทเสียใหญ"่

"ตารวจมา พจ่ี ะเจรจากบั เขาเอง"
เรือเจา้ หนท้ ่ี แหวกทางเขา้ มาอยา่ งลาบากในขณะท่ีไฟเร่ิม
โทรมลงนเกือบดบั สนิท บริเวณที่เคยเป็น 'บา้ น' บดั น้ีเหลือแต่ซาก
ดาๆเสาเรือนมีแตต่ อระเกะระกะ 'พี่ตุ่ม' เป็นผรู้ ับหนา้ นายตารวจผู้
น้นั เสียเอง พกั ใหญ่เรือเจา้ หนา้ ท่ีจึงกลบั ไป
"พบี่ อกเขาแลว้ วา่ พรุ่งน้ี จะพาคุณจินตไ์ ปท่ีสถานีตารวจ
พนกั งานดบั เพลิง เริ่มมว้ นสายเกบ็ เขา้ ท่ี ความวนุ่ วาย
ลดลงเรือแพท่ีแน่นขนดั แยกยา้ ยกนั กลบั เพราะไม่มีอะไรเหลือให้
ดูอีกแลว้ คุณจิตนายงั สะอ้ืนอยใู่ กลๆ้ ฉนั ยายเจียมราพนั อะไรอยู่
เบาๆ กบั ตวั เอง ตากุง้ เกาะมือขา้ งหน่ึงฉนั ไวแ้ น่นราวกบั จะยดึ เป็น
ที่พ่ึงมี 'เขา'แต่ผเู้ ดียวที่เดินไปเดินมาเจรจากบั คนโนน้ คนน้ี สีหนา้
แหง้ ราวกบั เป็นเจา้ ของบา้ นกไ็ มป่ าน
"พี่ใหร้ างวลั เรือดบั เพลิงท่ีมาช่วยเรียบร้อยแลว้ นะ หิวน้า
กนั มง่ั หรืเปล่า ตาแกละแกรับอาสาจะไปหาน้าแขง็ มาให้ กุง้ ก๋อย
กอ้ ย ตกใจมากไหม?"
ตากุง้ กระชบั มือแน่นเขา้ แตย่ งั ตอบอยา่ งแขง็ แรง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

552

"กุง้ ไมต่ กใจครับ กุง้ คิดถึงคุณพตี่ อนท่ีไฟมนั ลุกใหญ่ แม่
วงิ่ ไปวงิ่ มา เก็บของบนเรือนมาไวท้ ่ีน่ีไดต้ ้งั หลายเท่ียว หกลม้ ดว้ ย
ร้องไห้ดว้ ย กุง้ ดูนอ้ งกอ้ ยกะก๋อย... "

ฉนั เหลียวไปรอบ ๆ พ้นื เรือนแพเจ่ิงดว้ ยน้า และรอยเทา้
เป้ื อนโคลเลอะเทอะ ขา้ วของกระจดั กระจายที่นอนหมอน กองสุม
กนั ไวม้ ุมหน่ึง ห่อผา้ และของใชท้ ี่พอจะหยบิ ฉวยไดง้ ่ายแต่ไมม่ ี
ราคาวาง

"นุชจะคิดยงั ไงก่อนล่ะจะ๊ ?"
"ไม.่ ..ไม่ทราบซิคะ" ฉนั ตอบอยา่ งงง ๆ
"เยน็ แลว้ ตอ้ งหาท่ีนอนคืนน้ีเสียก่อน"
"นอนที่ไหนกไ็ ดค้ ่ะ"
ฉนั แหงนดูหลงั คา ซ่ึงถูกร้ือตดั เพลิงมิใหล้ ุกลามมาถึง จน
โล่งไป เกือบหมดอยา่ งใจลอย
"มนั จะลาบากนะจะ๊ นุช"
"แตถ่ า้ จะโยกยา้ ยไปไหน ก็ลาบากอีกคะ่ เผอื่ ...หายร้อนจะ
ไปคุย้ ๆ ดูวา่ ยงั พอมีอะไหลืออยบู่ า้ ง"
ฉนั รู้สึกวา่ มีกอ้ นแขง็ ๆ มาจุกคอ ขอบตาร้อนผา่ ว
"แลว้ ต่อไปล่ะ ?"
"ไวพ้ รุ่งน้ีค่อยคิดค่ะ ตอนน้ียงั คิดอะไรไม่ออก"
"พจี่ ะอยเู่ ป็นเพ่ือน"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

553

"อยา่ เลยคะ่ ที่บา้ น...พี่ตุม่ ...ก็ไม่มีใครเหมือนกนั เดี๋ยวหนู
อน้ จะเป็ นห่วง อยดู่ ีๆ ก็หายไปเฉย ๆ นุชอยไู่ ดค้ ่ะ...ไมเ่ ป็นไร...
บา้ นของนุชแทๆ้ "

ฉนั หนั ไปมอง 'บา้ น' ซ่ึงบดั น้ีเหลือแต่ซากอนั ดาเป็นตอ
ตะโก ความรู้สึกอา้ งวา้ งวา้ เหววง่ิ เขา้ มาจบั ข้วั หวั ใจเมื่อถึง
คราวจะหมดสิ้น ฉนั ไม่มีอะไรเหลือเลย ไม่วา่ หวั ใจ! หรือ
สมบตั ินอกกาย...

เพอื่ นบา้ นแถบน้นั ลงเรือมาชกั ชวนใหเ้ ราไปพกั พิงที่บา้ น
อยา่ งเตม็ ใจ บางคนส่งขา้ วปลาท่ีนอนหมอนมุง้ มาให้ พ่ตี ุ่มวนุ่ วาย
อยจู่ นค่า กระทงั่ ฉนั ตอ้ งเตือนวา่

"กลบั บา้ นเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูอน้ จะคอย"
"ไม่เป็ นไรหรอก"
คุณจินตนากบั ยายเจียมช่วยกนั เช็ดถู มุมเรือนแพดา้ นหน่ึง
ใหส้ ะอาดพอท่ีจะอาศยั นอนไปชว่ั คืน นา้ ช่วยเล่ือนของเกะกะให้
เขา้ ที่พตี่ ุม่ จดรายการของใชย้ าวเหยยี ดใหต้ าแกละไปซ้ือหามาให้
ครบท้งั สบู่ ยาสีฟัน ผา้ เช็ดตวั จนกระทงั่ แปรงและขนั ตกั น้า
"ฉนั ยนื กอดอกนิ่งอยปู่ ลายสะพานยาว ซ่ึงเคยทอดไปสู่
'เรือนใหญ่' บดั น้ีพระเพลิงผาผลาญจนเหลือเพยี งคร่ึงเดียว ความ
มืดแผก่ ระจายไปทวั่ บริเวณ ตวั บา้ นเหลือแต่ซากเห็นเป็ นเงา
ตะคุ่มๆ...ภาพในอดีตหลง่ั ไหมาอยา่ งรวดเร็ว...นอกชานแล่นกลาง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

554

ที่ฉนั เคยวง่ิ เล่นมาต้งั แต่เลก็ แตน่ อ้ ย กระถางบวั กระถางปาลม์
ใบพดั จดั วางไวเ้ ป็ นช่วงเป็ นจงั หวะเรือนนอกเรือนใน แมก้ ระทง่ั
รอยแตกของกระดานทุกรอยที่ดูเหมือนจะชดั เจนอยใู่ นความ
ทรงจา บดั น้ี...ทุกสิ่งทุกอยา่ งมลายหายไม่กบั ตา เหลือเพียงเสา
เพยี งไมก่ ่ีตนั และซากที่สุมอยเู่ ป็นกองพะเนิน...

"นุช..."
เสียงเรียกชื่ออยา่ งนุ่มนวลดงั มาจากเบ้ืองหลงั
"หิวขา้ วไหม? คุณจินตห์ าขา้ วไวใ้ หแ้ ลว้ "
"ไมค่ ่ะ ไม่หิว..."
ร่างสูงน้นั ยนื ชิดอยใู่ กล้ ๆ ฉนั ถา้ เป็นสมยั ก่อนโนน้ ฉนั คง
จะซุกหนา้ ไวแ้ นบอก ร้องไหเ้ สียใหส้ าแก่ใจ แตบ่ ดั น้ี...เขาไมใ่ ช่
'พตี่ ุม่ ' ของฉนั อีกแลว้
"ทานขา้ วเสียหน่อยดีกวา่ อะไรที่มนั หมดสิ้นไปแลว้ เรา
ไม่มีวนั ท่ีจะเรียกร้องใหม้ นั กลบั คืนมาไดห้ รอก นุชยงั มีเรื่องตอ้ ง
ทาอีกมาก ถา้ เป็นอะไรลงไปจะลาบาก"
"ไมเ่ ป็นไรหรอกคะ่ จะดูบา้ นเสียใหเ้ ตม็ ตา จาไดไ้ หมคะ
สุดสะพานนี่กถ็ ึงบนั ไดบา้ น เมื่อเชา้ นุชยงั ใส่รองเทา้ ตรงน้นั เลย
ตรงนอกชานเรือนหนา้ บวั กาลงั ออกตอก ตากงุ้ แอบเล้ียงปลากดั
ไวต้ ้งั หลายตวั ในหอ้ ง...คุณแม่...วนั ก่อนนุชกเ็ ขา้ ไปกวาดถู...
ฉนั รู้สึกวา่ กอ้ นแขง็ ๆ มาจุกท่ีคอ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

555

"แมแ้ ตก่ ระดูกคุณยา่ กระดูกคุณแม.่ ..ไม่เหลือ.... "
วงแขนอบอุน่ โบรอบตวั ฉนั ไวด้ ว้ ยอาการคลา้ ยพช่ี าย
ปลอบนอ้ งสาว เพยี งเท่าน้นั ความอดทนท้งั หมดกส็ ูญสิ้น ฉนั
ร้องไห้จนตวั สนั่ สะทา้ น เขากดศีรษะฉนั ไวแ้ นบอกพลางลูบไล้
เส้นผมไปมา
"อยา่ ร้องไหน้ ุช อยา่ ร้องไห.้ ..ถึงยงั ไง ๆ พี่กไ็ มท่ ิง้ นุช"
แสงไฟฉายสว่างจ้ากราดมาต้องคร้ันแล้วกพ็ ุ่งไปทอี่ ่นื เรือ
เร็วสีขาวจอดเทียบหนา้ เรือนแพพร้อมกบั มีเสียงหา้ วๆ ดงั ข้ึน
"ใครมาแน่ะ...ดูเหมือนจะเสียงนายชุน"
เขาปรารภข้ึนลอย ๆ แขนที่โอบฉนั ไวต้ กลง ฉนั ผละ
ออกมาทนั ทีทา่ มกลางความมืดสลวั และตอ่ หนา้ ซากปรักหกั พงั
น้นั ฉนั เองก็รู้ดีวา่ เขา ก็เปรียบเหมือนซากท่ีมอดไหมห้ มดสิ้นไป
จากฉนั แลว้ เช่นกนั
"นายชุนเขาคงดูแลนุชแทนพี่ไดห้ รอก"
เงียบๆ ฉนั ไดย้ นิ เสียง 'เขา' ทกั ผมู้ าใหม่ดงั แวว่ ๆ
เสียงหา้ วลึกทอดต่า คร้ันแลว้ ร่างสูงน้นั กผ็ ละจากไปอยา่ ง
"เพ่งิ รู้น่ะเรอะ"
"ฮือ...หมดเลยหรือ ?"
"คุณจินตเ์ ก็บของมาไดม้ งั่ แต่บา้ นน่ะหมดเลยตอนมาถึง
ทาลงั โทรมแลว้ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

556

"มนั เกิดข้ึนไดย้ งั ไง?"
"ไม่รู้ซิ สงสยั วา่ ไฟช๊อต นายมากด็ ีแลว้ เดี๋ยวเราจะไดก้ ลบั
นุชยนื อยโู่ น่นแน่ะไปดูหน่อยซิ"
"เห็นแลว้ ละ" เสียงอรชุนคอ่ นขา้ งหว้ น
ฉนั กา้ วไปขา้ งหนา้ ลุยไปบนซากท่ียงั อุน่ ๆ เหล่าน้นั
ปรารถนาจะใหต้ วั เองมอดไหมไ้ ปดว้ ย ทุกอยา่ งจะไดส้ ิ้นสุดลงเสีย
ที่ เศษกระเบ้ืองเศษไมร้ ะเนระนาด เศษแกว้ บาดจนแปลบปลาบ
ฉนั สะดุดปลายไมท้ ่อนใหญ่เซลม้ ลงแต่ยงั ควา้ สิ่งหน่ึงใกลม้ ือยดื
ไวไ้ ด้ แต่เม่ือกม้ ลงมองจนใกลจ้ ึงเห็นเป็ นพระพทุ ธรูปบูชาองค์
ใหญ่ในห้องพระแต่บดั น้ีบิดเบ้ียวเพราะความร้อนจนแทบไมเ่ ป็น
รูปทรง...
"คุณนุช....คุณนุช"
เสียงเรียกดงั มาอีก แต่คราวน้ีมิใช่เสียง 'เขา' ฉนั ทรุดตวั ลง
ปรารถนาที่จะโอบซากทุกชิ้นไวใ้ นออ้ มแขนไมส่ นใจกบั เสียง
เรียกที่ใกลเ้ ขา้ มา
เสียงน้นั มีแววตกใจขณะท่ีเขาทรุดลงขา้ งๆ ฉนั
"ลุยเขา้ มาทาไม เป็นอะไรหรือเปล่า ?"
"พระค่ะ พระของนุช"
เขากม้ ลงพิจรณาสิ่งที่ฉนั ยดึ ไวใ้ นมือ พลางตอบขรึม ๆ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

557

"ใช่แลว้ พระ...พระท่านกค็ งอยากจะอธิบายใหค้ ุณนุช
เขา้ ใจเหมือนกนั วา่ สรรพส่ิงท้งั หลายน้นั ไมเ่ ท่ียง ไม่วา่ คนไม่วา่
วตั ถุไมว่ า่ จิตใจตอ้ งแปรปรวนไปท้งั น้นั ไปที่เรือนแพเถอะครับ
พรุ่งน้ีคอ่ ยมาดูใหม่ มืดๆ อยา่ งน้ีอนั ตราย"

พอเห็นฉนั ยายเจียมกก็ ุลีกจุ อเล่ือนจานขา้ วผดั มาให้ คุณ
จินตน์ ง่ั ทอดอาลยั พิงกองขา้ วของ ขา้ งตวั มีจานขา้ วซ่ึงพร่องไปนิด
เดียว แต่เด็กๆ กาลงั กินขา้ วกนั ตุย้

"ทานขา้ วเสียก่อนค่ะ เดี๋ยวจะเป็นลมเป็นแลง้ ไป แลว้ จะ
ไดค้ ิดกนั วา่ จะทายงั ไงดี"

ฉนั ตกั ขา้ วใส่ปากไดเ้ พียงสองคา ก็ตอ้ งเล่ือนจานออกห่าง
คุณอรชุนถามเสียงออ่ นวา่

"แค่น้นั อ่ิมแลว้ เรอะครับ ?"
"คะ่ " เขาแหงนมองหลงั คาแลว้ ถามเบา ๆ วา่
"คืนน้ีคงลาบากกนั หน่อย พรุ่งน้ีเห็นจะตอ้ งขยบั ขยาย"
"พรุ่งน้ีใหช้ ่างมามุงหลงั คา ตอกระเบียงอยา่ งเดิมก็คงพอ
อยไู่ ดห้ รอกคะ่ "
"ถา้ จะไมไ่ หว" เขาส่ายหนา้ ชา้ ๆ
"ฟื นไฟ น้าท่า ลาบากกนั แย่ ผมวย่ ายเขา้ ไปในกรุงเทพ
เสียเลยดีกวา่ ..."

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

558

เขาอึกอกั เล็กนอ้ ยก่อนท่ีจะพดู ตอ่ ชา้ ๆ วา่
"ที่บา้ นมีบา้ นใหฝ้ ร่ังเช่า...แลว้ ยงั วา่ งอยหู่ ลงั หน่ึง ผม
อยากใหย้ า้ ยเขา้ ไปอยทู่ ่ีนน่ั กนั ก่อน เพราะมีเฟอร์นิเจอร์อะไรต่อมิ
อะไรครบสะดวกดีกวา่ อยทู่ ี่น่ี....
"อยา่ เพิ่งใหถ้ ึงอยา่ งน้นั เลยคะ่ ดิฉนั จะลองคิดดูก่อน"

จริงอยา่ งท่ีคุณอรชุนวา่ ...เรือนแพเองกอ็ ยใู่ น
สภาพท่ีทรุดโทรมเกินกวา่ ท่ีจะอยไู่ ด้ ฉนั เห็นจะตอ้ ง
หาทางขยบั ขยายแต่...จะไปที่ไหน...ฉนั ไม่เหลือ
ทรัพยส์ ินท่ีจะกระทาไดต้ ามใจคิดสกั อยา่ งเดียว ถึง
กระน้นั ฉนั กย็ อมรับขอ้ เสนอของคุณอรชุนไม่ได.้ ..
ประกายของวตั ถอุ ยา่ งหน่ึงลอ้ แสงตะเกียงวบู เขา้ ตา
ฉนั กม้ หนา้ ดูสายสร้อยขอ้ มือแสงแวววบั น้นั ทาให้
ฉนั เกือบน้าตาหยด...ถึงยงั ไง ๆ คุณยา่ กย็ งั เป็นท่ี
พ่ึงของฉนั ไดอ้ ยนู่ นั่ เอง !

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

559

58……………………………………………
คุณอรชุนกลบั ไปเมื่อตอนดึก โดยสญั ญาวา่ จะ
รีบกลบั มาอีกแต่เชา้ ยายเจียมตอ้ นเดก็ ท้งั สามเขา้
นอนปล่อยใหฉ้ นั คุณจินตนา นา้ ช่วยปรึกษากนั
เงียบๆ

"เราเห็นจะตอ้ งเขา้ ไปอยใู่ นกรุงเทพฯ กนั ละคะ่ ขืนอยทู่ ่ีน่ี
กล็ าบาก"

"แลว้ เผอื่ คุณพอ่ มาล่ะคะ ?" คุณจินตถ์ ามเสียงเบา
"ทา่ นก็คงทราบเองคะ่ ปัญหาเฉพาะหนา้ มีอยวู่ า่ เราตอ้ ง
หาที่อยใู่ หม่เสียก่อน ท่ีน่ีมนั ทรุดโทรมอยไู่ ปไดก้ อ็ ีกไมก่ ี่น้า แลว้
อะไร ๆ มนั ก็ไม่สะดวกท้งั น้นั "
"แต่...คราวน้ี..."

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

560

ฉนั เขา้ ใจถึงเสียงที่แสดงความอดั อ้นั ของคุณจินตนาไดด้ ี
จึงปลดสายสร้อยส่งใหโ้ ดยเร็ว ก่อนท่ีความรู้สึกเสียดายอยา่ งใจ
แทบชาดจะ แล่นเป็ นริ้วข้ึนมาอีก

"พรุ่งน้ีตอนเชา้ คุณจินตช์ ่วยเอาไปจดั การใหท้ ี่คะ่ "
คุณจินตนาเงยหนา้ ข้ึนมองฉนั ดวงตาแสดงความรู้สึกอนั
ลึกซ้ึงเสียยงิ่ กวา่ คาพดู ฉนั วางสายสร้อยลงบนมืออนั เยน็ เฉียบ
"ตอนสายๆ จะไดไ้ ปหาบา้ นพออยกู่ ่อน ตอ่ ไปค่อยคิดกนั
ใหม่"
"แตท่ ี่นี่ก็ตอ้ งมีใครอยมู่ งั่ จะไดเ้ ฝ้ าส่วน"
นา้ ช่วยขดั ข้ึนดว้ ยเสียงอ่อน ๆ ใบหนา้ อนั เห่ียวยน่ เพราะ
วยั ชรา
"ไปดว้ ยกนั เถอะคะ่ อยา่ ห่วงสวน ห่วงผลไมอ้ ะไรเลย
ใครจะเก็บก็ปล่อยไปก่อน เพราะท้งั บา้ นก็มีนา้ ช่วยเป็นผชู้ ายคน
เดียว"
"นา้ แก่แลว้ คงทาอะไรใหไ้ ดไ้ ม่มากนกั หรอก อยนู่ ่ียงั พอ
เกบ็ โน่นขาย นี่ขายส่งไปใหไ้ ดบ้ า้ ง"
ฉนั เพิ่งรู้เดี่ยวน้ีเองวา่ ทาไมนา้ ช่วยบา่ ยเบ่ียงท่ีจะไมเ่ ขา้
ไปอยบู่ า้ นในกรุงเทพฯ
"ไปดว้ ยกนั เถอะค่ะ ถึงจะยากจะจนยงั ไงกข็ อใหเ้ ราไดอ้ ยู่
กนั พร้อมหนา้ อยา่ งนอ้ ยนา้ ช่วยกย็ งั จะไดด้ ูแลหลานๆ ดูบา้ น เวลา

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

561

นุชไปทางาน นา้ ช่วยจะปล่อยใหน้ ุชกบั หลาน ๆ ไปอยดู่ ว้ ยกนั โดย
ลาพงั ไดห้ รือคะ ?"

ริมฝีปากแหง้ เหี่ยวสน่ั นอ้ ย ๆ ดวงตาพร่ามวั เพราะวยั ชรา
มีละอองฝ้ าน้าตาจบั เป็นเงา

"ถา้ แมน่ ายยงั อย.ู่ ..
นา้ ช่วยหนั หลงั ใหแ้ สงไฟ ศีรษะขาวโพลนผมตดั ส้ันซุก
อยแู่ ทบ หวั เข่าท้งั สอง คุณจินตนากาสายสร้อยในมือแน่นแลว้ ก็
คอ่ ย ๆ แบใหล้ อ้ กบั แสไฟ พร้อมกนั น้นั น้าตาหยดหน่ึงก็พราวลง
มาตอ้ งประกายเพชรน้นั ฉนั กดั ฟันแน่นเพราะถา้ ฉนั ออ่ นแออีก
เพียงคนเดียว พวกเราท้งั หมดก็คงจะตอ้ งปล่อยโฮออกมาพร้อม
กนั ..ซากบา้ นดาทะมึนตระหง่านอยตู่ รงหนา้ อดีตท้งั หมดของฉนั
ท่ีเร่ิมจาก ณ ท่ีน้ีไดม้ อดไหมเ้ ป็นเถา้ ถ่านไปสิ้นทุกส่ิงทุกอยา่ ง
ดูเหมือนผใู้ หญ่ในบา้ นทุกคนจะไมม่ ีใครไดห้ ลบั เลย จวบ
จน กระทงั่ เขา้ มืด ตาแกละ เพือ่ นล่นในสมยั วยั เยาวข์ องฉนั หิว
กระป๋ องกาแฟสาหรับผใู้ หญ่ โอวลั ตินของเดก็ ๆ รวมท้งั ปาท่อง
โก โรตี มาฝากแลว้ กย็ งั มีกะใจถามตอ่ ไปวา่
"แลว้ จะทากนั ยงั ไง ถา้ จะอยทู่ ี่น่ีจะไปรับช่างไมม้ าซ่อม
บา้ นใหเ้ ดี๋ยวเดก็ ๆ ตกน้าตายหมด"
สาเนียงกระดา้ งๆ น้นั แฝงความรู้สึกจากใจจริงไวเ้ ตม็
เปี่ ยมฉนั มองหนา้ ดากร้านดว้ ยแดดลมอยา่ งต้ืนตนั ..ใบหนา้ น้นั เป็น

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

562

ใบหนา้ ท่ีผดุ ข้ึนจากอดีตเช่นกนั เป็นใบหนา้ ของเด็กชายไว้
ผมแกละ ท่าทาง แก่นแกว้ ชอบรังแกเพ่ือนทุกคนในห้อง...บดั น้ี
ฉนั กลบั ตอ้ งพ่ึงพาเพ่อื น คนน้นั ไม่นอ้ ยกวา่ คนอื่น ๆ

"เดี๋ยวฝากคุณจินตไ์ ปท่ีท่าเรือหน่อยนะ"
"ไดซ้ ิ แลว้ จะรอรับกลบั ดว้ ย ทางน้ีจะไดไ้ ม่ตอ้ งห่วง"
"อยา่ เลย แกละจะไดไ้ ปทามาหากิน"
"แค่น้ีจะเป็นอะไรหนกั หนา"
คุณจินตนายงั แต่งชุดอยกู่ บั บา้ นเหมือนเมื่อวานน้ี
เช่นเดียวกบั ฉนั เพราะห่อขา้ วของปะปนกนั ยงุ่ เหยงิ วุน่ วาย เดก็ ๆ
ไมม่ ีใครงอแงสักคนเดียว ตากุง้ กลบั เจา้ ก้ีเจา้ การชวนนอ้ ง ๆ ไป
คุย้ บา้ น ทาใหพ้ วกผใู้ หญไ่ ม่ตอ้ งห่วงใยนกั เม่ือตกลงกนั แลว้ วา่ จะ
ยา้ ยท่ีอยแู่ น่ ยายเจียมกบั นา้ ช่วยจึงเริ่มเกบ็ ขา้ วของห่อใหเ้ ป็นชิ้น
เป็นอนั เพือ่ สะดวกแก่การ ขนยา้ ย
"รูปคุณนิด..คุณจินตเ์ ขา้ ไปกระชากมาไดเ้ ป็นชิ้นสุดทา้ ย"
ยายเจียมยน่ื กรอบซ่ึงแตกหกั ไปมุมหน่ึงใหฉ้ นั ดูรูป
ดวงตาเศร้าๆคุณแม่แลทอดมาคลา้ ยจะปลอบประโลมใจ คุณ
จินตนาบอกเสียงแหง้ ๆ วา
"ดิฉนั ต้งั ใจจะเขา้ ไปกวาดโกศกระดูกในหอ้ งพระลงมา
ใหห้ มดแต่ฝ่ าเขา้ ไปตอนในไมไ่ หว รูปคุณแม่คุณนิดอยตู่ รงริมฝา
ดา้ นนอกเลยกระชากมาไดแ้ ค่น้ี"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

563

น่ีคือน้าใจของคุณจินตนา...ผมท่ียงุ่ เหยงิ เป็นกระเซิงของ
เธอมีรอยไหมเ้ ป็นบางแห่ง ใบหนห้ มองคล้าเพราะความทุกข์ แต่
ดวงตาฉายแววกรหดจนทาใหฉ้ นั พลอยใจชิ้นข้ึนดว้ ย

"ขอบคุณมากค่ะ คุณจินตช์ ่วยไปจดั การเรื่องน้นั ใหท้ ี่แลว้
กนั เผอื่ ตารวจจะมาถามอะไรจะไดใ้ หก้ ารเสียใหเ้ รียบร้อย สายๆ
นุชจะไปดูบา้ นเช่า เผอ่ื ยงั ไงบา่ ยหรือเยน็ จะไดข้ นของ ขืนอยทู่ ี่น่ี
อีกคืนเดก็ ๆ จะไมส่ บาย ตอนดึกน้าคา้ งจดั เหลือเกิน"

แตพ่ อตกสาย เรื่อเร็วสีขาวของคุณอรชุนก็เทียบเรือนแพ
อีกคร้ังหน่ึง คร้ังน้ีมีอรวรรณติดมาดว้ ย

"นุช เราเพง่ิ รู้จากพ่ชี ายเม่ือคืนน้ีเอง อยากจะแจน้ มาเสีย
ต้งั แตห่ วั ค่าแลว้ เป็ นไงบา้ ง หมดเลยเหรอ...."

ฉนั ไดแ้ ตย่ มิ้ แหง้ ๆ ยกมือข้ึนเสยผมอยา่ งอ่อนแรง คุณ
อรชุนมองฉนั พลางถามเบา ๆ วา่

"ทานอะไรกนั หรือยงั ยายนอ้ งเตรียมกระติกกาแฟกบั
ขนมปังมาดว้ ย ทานแกห้ ิวกนั ก่อนไหม?"

"ขอบคุณค่ะ แต่เม่ือเชา้ ตาแกละเขาซ้ือมาใหแ้ ต่มืด"
"เม่ือเชา้ น้ีเราบอกพระบิดาพระมารดาแลว้ มีหมาย
กาหนดให้ นายยา้ ยเขา้ ไปอยบู่ า้ นวา่ งของเราใหไ้ ด"้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

564

ฉนั รู้ดีวา่ ความคิดอนั น้ีเป็นความคิดของใคร คุณอรชุนคง
ไปพดู กรอกหูรวรรณ ซ่ึงรีบรับรองความเห็นน้ีทนั ทีเพราะนิสัยรัก
เพอื่ นของเธอ

"อยา่ เลย คิดวา่ ..."
"อยา่ แหยอ่ ะไรกนั บา้ นมนั วา่ งอยจู่ ริง ๆ น่ีนา แลวั นี่พระ
หน่อนอ้ ยของนายหายไปไหนกนั หมด ?"
ฉนั ช้ีไปทางชากท่ีเหลือเป็ นเพียงกองไมด้ า ๆ กองใหญ่
"ปล่อยใหไ้ ปคุย้ อะไรกนั ท่ีนน่ั ไปพลาง ๆ จะไดไ้ ม่ตอ้ ง
คอยเป็ นห่วย"
เด๋ียวเถอะกระเบ้ืองไดบ้ าดกนั มง่ั หรอก เราจะไปดูใหเ้ อง
ตวั เกบ็ ของเร็วๆเขา้ ถอะ ถา้ ใส่เรือนี่ไมห่ มดจะไดห้ าเรือมาอีกลา
หน่ึงบรรทุกของพวกน้ีไปข้ึนที่อบู่ า้ นเรา แลว้ เอารถท่ีนนั่ ขนไป
บา้ นที่วา่ "
อรวรรณพดู แลว้ ก็ผละไปโดยเร็ว คุณอรชุนเหลียวไปมอง
รอบๆ
"ผมอยากใหค้ ุณไปอยทู่ ี่นน่ั เพราะมีอะไรพร้อมแลว้ จะ
ไดไ้ มล่ าบาก"
"จะคิดค่าเช่าเดือนละเทา่ ไรคะ ?"
"โธ่...คุณนุช...
"ถา้ ไม่มีอะไรตอบแทนเสียเลย ดิฉนั คงไม่กลา้ ...."

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

565

"เอาเถอะ แลว้ ผมจะคิดเสียใหเ้ จบ็ "
เขาไมม่ ีวนั ทาดงั ท่ีพดู เป็นแน่ แต่ถึงอยา่ งไรในช้นั ตน้ น้ี
ฉนั กไ็ ม่มีทางปฏิเสธเป็นอื่น นอกจากยนิ ยอมรับไวช้ ว่ั คราวก่อน
แลว้ จึงค่อย ขยบั ขยายในภายหลงั
เรือหางยาวของตาแกละวงิ่ น้ากระจายเขา้ มาใกล้ ผทู้ ี่นง่ั อยู่
กลางลาเรือน้นั คือคุณจินตนา แต่อีคนหน่ึงน้นั ไมม่ ีใครอีก
นอกจาก 'เขา'
"มาแตเ่ ชา้ เชียวหรือ?"
'เขา' ทกั คุณอรชุนพลางหนั หลงั กม้ ลงดึงหวั เรือใหค้ ุณ
จินตนากา้ วข้ึนมา ฉนั จึงเห็นหนา้ คนพดู ไมถ่ นดั
"ไม่รู้นี่วา่ นายจะมาเหมือนกนั ไม่ง้นั กโ็ ทรฯไปนดั ใหม้ า
ลงเรือที่บา้ นสามเสนแลว้ ซิ ยายนอ้ งแกเร่งเสียหายใจหายคอไมท่ นั
พอรู้เขา้ แทบโลดมาคืนน้นั แลว้ "
คุณอรชุนเล่ียงไปโทษนอ้ งสาว 'เขา' หนั หนา้ มาชา้ ๆ
ใบหนา้ คอ่ นขา้ งซูบ ขอบตาดาลึกคลา้ ยคนอดนอน
"ออ้ ...คุณอรวรรณมาดว้ ย"
"ไอบ้ า้ นที่ใหฝ้ รั่งเช่ามนั วา่ งอยหู่ ลงั หน่ึง นี่กาลงั มาเกล้ีย
กล่อมใหค้ ุณนุชยายไปท่ีนน่ั "
'เขา' ทอดสายตามองมายงั ฉนั แววตาคู่น้นั เศร้าแกมตริ
ตรอง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

566

"ดีแลว้ นี่จะ๊ นุช จะไดส้ ะดวก"
ฉนั รู้สึกหายใจชดั ๆ ในอก 'เขา' เองก็นจะรู้ดีวา่ หากฉนั ทา
ตามคาแนะนาของคุณอรชุน ก็เท่กบั วา่ ฉนั ทาตวั เขา้ ไปผกู พนั กบั
บุรุษอีกผหู้ น่ึงมากข้ึน
"ยงั ไม่ทราบเลยคะ่ วา่ จะสู้คา่ เช่าไหวไหม"
ฉนั พยายามหาขอ้ หลีกเลี่ยง อยา่ งนอ้ ยกเ็ พ่อื ใหเ้ ป็ นเกราะ
ป้ องกนั ตวั เอง แต่รอยยมิ้ นิด ๆ แบบน้นั ทาใหฉ้ นั แปลบปลาบไป
ทว่ั
"ไง..นายชุนจะต้งั ค่าเช่าสกั เท่าไหร่ ?"
คนถูกถามทาหนา้ ซ่ือ แต่ยอกยอ้ นใหเ้ ช่นเดียวกนั
"ค่าเช่าตอ้ งคิดใหแ้ พงหน่อย มดั จาแน่นหนาเชียวละ นาย
ไม่ตอ้ งกลวั "
คนฟังหนา้ เผ่อื ดลงเล็กนอ้ ย แต่แลว้ ก็ตอ้ งหนั ไปทางเสียง
ใสๆ ท่ีตะโกนถามแกมประชดวา่
"มาเหมือนกนั หรือคะ ?"
"ผมมาต้งั แต่เมื่อคืนแลว้ "

เขาโตไ้ ปทนั ควนั และดูเหมือนอรวรรณจะ
มิไดท้ ราบเรื่องน้ี จึงทาเสียงต่าๆ อยใู่ นลาคอ

"ออ้ ... "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

567

59……………………………………………
ฉนั ไดแ้ ต่อึกอกั เพราะอยใู่ นฐานะคนกลาง
'เขา'เหลืบมองฉนั แวบหน่ึงก่อนที่จะเอ่ยข้ึนเรียบๆ วา่

"ตะก้ีสวนกบั เรือตารวจ เขาสง่ั ใหค้ ุณจินตไ์ ปใหก้ ารท่ี
สถานีตามระเบียบเสียหน่อยหน่ึง พีจ่ ะพาไปเอง นุชเกบ็ ขา้ วของ
อะไร ๆ เสียเผอ่ื เสร็จก่อนก็แวะไปรับท่ีสถานีตารวจดว้ ยแลว้ กนั "

เขาเดินเลยไปหาคุณจินตนา ชวั่ ครู่ต่อมากล็ งเรือหางยาว
ของตาแกละวง่ิ น้ากระจายออกจากทา่ โดยมิไดห้ นั มามองฉนั
แมแ้ ต่นิดเดียวราวกบั จะทอดทิง้ ธุระท้หั มดไวใ้ นมือคุณอรชุน
กระน้นั ...ขา้ วของท้งั หมดมีไม่มากนกั แตม่ ีคนหลายคนจนคิดวา่
จะไปเรือลาเดียวไม่หมด

"เอายงั ง้ี ไปที่สถานีตารวจกนั ก่อนแลว้ คอ่ ยถ่ายลงเรือตา
คนน้นั กนั มง่ั "

อรวรรณเป็ นคนตดั บท พลางช่วยตอ้ นเดก็ ๆ ลงเรือ ตากงุ้
วาง,ทา่ เป็นผสู้ ันทดั จดั เจนเพราะเคยลงหลายคร้ังแลว้ จึงอธิบายให้
นอ้ ง ๆฟังเสียงแจ๋ว

"จบั มือกงุ้ ไวใ้ หแ้ น่น ๆ นะ เดี๋ยวเรือมนั แล่นปรื่อใครตก
นาป๋ อมหายไปไม่รู้ดว้ ย"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

568

ผตู้ ามท้งั สองยนิ ยอมแต่โดยดี ตากุง้ จึงวางท่าเป็นผู้
คุม้ ครองเตม็ ท่ี คุณอรชุนมองอยา่ งเอ็นดู

"นายกุง้ เตน้ นี่ โตข้ึนท่าจะหล่อเหลาไม่ใช่เล่นแฮะ"
ตากุง้ กงั หนั มาหา ยมิ้ อยง่ กวา้ งขวางจนเห็นฟันหลอ
อรวรรณขย้ผี มแกเล่นอยา่ งแรง
"เสียอยง่ เดียวแหละ สุขภาพฟันไม่ดี โตเป็นหนุ่มพอยมิ้
ใหส้ าวเห็นฟันหลอละหมดท่าแน่"
ทา่ ทางของตากงุ้ เหมือนเด็กชายคนหน่ึง ซ่ึงเคยใหค้ วาม
คุม้ ครองแก่เด็กหญิงเลก็ ๆ ที่ดูเหมือนจะมีปัญหาไมส่ ิ้นสุด..
ร.ะยะเวลาน้นั ดูเนินนานเสียเหลือเกิน นานนกั หนาจนนท่ี
เด็กผชู้ ายคนน้นั จะลืมคามน่ั สญั ญาของตวั เองเสียแลว้
"ไมเ่ ป็นไร พ่ียงั อย.ู่ ..
เขามกั จะปลอบเด็กหญิงน้นั ดว้ ยประโยคน้ี..บดั น้ีเขากย็ งั
อยู่ แต่ไมส่ ามารถคุม้ ครองอีกฝ่ ายหน่ึงไดต้ ามสญั ญา...ซากบา้ นดา
ทะมึน ตวั เรือนแพเยงโยเ้ ย้ ฉนั เหลียวไปมองจนกระทงั่ เรือเล้ียว
โคง้ บา้ นท้งั บา้ นลบั หายไปจากสายตา...ลาก่อน อดีต...
เราตอ้ งไปคอยท่ีสถานีตารวจอีกสกั พกั ใหญ่ คุณจินตนาจึงออก
มาจากหอ้ งนายร้อยเวรพร้อมกบั เขา คุณอรชุนรีบถามอยา่ งกระคือ
รือร้ันวา่
"เป็ นไง?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

569

"ไม่เป็นไรหรอก สนั นิษฐานวา่ ไฟซ๊อตมากทวา่ อยา่ งอ่ืน
จะไป กนั เลยหรือ ?"

"ฮ่ือ จะไดไ้ ปจดั บา้ นจดั ช่อง เผอื่ มีอะไรขาดจะไดห้ ากนั
แตค่ นมีหลายคนเลยวา่ จะใหล้ งเรือหางยาวลาที่นายมามงั่ ไมง่ ้นั
โดนคลื่นใหญ่ๆ เขา้ จะลาบาก"

"เอาซิ แต่เราจะข้ึนท่ีท่าเพราะจอดรถไวท้ ี่นน่ั แลว้ จะเลย
ไปทางานเลย"

"วนั น้ีเราคงไม่ไปหรอก นายกบั เจา้ ทกั ช่วยจดั การดว้ ย
แลว้ กนั "

นา้ ช่วย ยายเจียมและคุณจินตนา ยา้ ยไปลงเรือหางยาว แต่
เด็กท้งั สามไมย่ อมไป ตากงุ้ เป็นคนใหเ้ หตุผลแทนวา่ "กอ้ ยกบั ก๋อย
เขาจะนง่ั เรือบร่ือ...."

ตากุง้ พน่ ลมออกจากริมฝีปากอยา่ งชานาญ 'เขา' จบั ตามอง
อยคู่ รู่หน่ึงก่อนท่ีจะแลเลยมายงั ฉนั ริมฝีปากมีรอยยมิ้ เศร้า ๆ
ดวงตาวา่ งเปล่าจนฉนั ใจหาย

"ไปเถอะ...ฝากดว้ ยนะนายชุน"
ประโยคสุดทา้ ยของเขา หมายถึงการ 'ฝาก' ท้งั มวลราวกบั
เป็นเครื่องหมายวา่ 'เขา' เป็นผวู้ างฉนั ไวใ้ หอ้ ยใู่ นความรับผดิ ชอบ
ของคุณอรชุนต้งั แตบ่ ดั น้ี... 'เขา' กา้ วลงเรือหางยาวนงั่ ลงบน
กระทงหวั เรือตาจบั ดูเรือเร็วสีขาวท่ีวงิ่ ไปเบ้ืองหนา้ สายน้ากระจาย

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

570

เป็นฝอยคลา้ ยม่านสีขาวบาง ๆ ที่โรยก้นั ระหวา่ งฉนั กบั 'เขา' ไวช้ วั่
นิรันดร์ เรือลาหลงั เบนหวั เขา้ เทียบท่าเรือ ร่างสูง ๆ น้นั แยกจาก
ฉนั ไปคนละทิศละทาง...

'บ้าน' ทคี่ ุณอรชุนพาฉันไปดู โอ่อ่างดงามมบี ริเวณกว้าง
ขวางจนตากงุ้ ถึงกบั เตน้

"อฮู้ ู้ สนามกวา้ งจงั บา้ นน้ีหรือคบั คุณพ่ที ่ีเราจะมาอย"ู่
อีกสองคนชะเงอ้ มอง พลางรับรองบา้ นวา่
"บา้ นจ๋วย"
จินตนาเหลือบมามองฉนั โดยไมต่ ้งั ใจ ฉนั เองกไ็ ม่สบาย
ใจนกั
"ไมใ่ หญห่ รอกน่ะ" อรวรรณหนั มาดุ
"ขา้ งบน มีหอ้ งนอนสองหอ้ งกบั หอ้ งโถ่งห้องเดียวเท่า
น้นั เองขา้ งล่างมีหอ้ งพกั แขกอีกหอ้ งอยกู่ นั ไดพ้ อดี"
ภายในหอ้ งมีอุปกรณ์ครบครัน แมแ้ ต่ตูเ้ ยน็ และโทรทศั น์
นา้ ช่วยเปิ ดดูหอ้ งพกั แขกขา้ งล่างแลว้ ก็ทาหนา้ แหย เพราะมีเตียง
นอนรวมท้งั เครื่องใชไ้ มส้ อยอยตู่ ิดกบั ห้องน้าแบบทนั สมยั เปี๊ ยบ
เดก็ ๆ น้นั พอลงจากรถกว็ ง่ิ ไปเล่นที่สนามกนั โดยไมฟ่ ัง
เสียง คุณจินตนาช่วยยายเจียมลาเลียงขา้ วของเขา้ มาวางแอบไว้
โดยไมย่ อม สบตากบั ฉนั อีก

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

571

คุณอรชุน เดินไปเปิ ดประตูดา้ นหลงั ออกกวา้ งจึงเห็นถนดั
วา่ เป็นครัวท่ีใชเ้ ตาแกส๊ ท่าทางเขาเหมือนผทู้ ่ีกาลงั แนะนาบา้ นเช่า
ใหแ้ ก่ลูกคา้

"หอ้ งน้ีห้องครัวแก๊สยงั มีอยู่ ถา้ หมดกโ็ ทรฯไปบอกสถานี
บริการท่ีติดนมั เบอร์โทรศพั ทไ์ วใ้ กล้ ๆ ถงั แกส็ ในครัวไดเ้ ขาจะ
เอาถงั ใหม่มาเปล่ียนให้ ยายนอ้ ง...เดียวหาอะไรทิ้งไวใ้ หค้ ุณนุชดี
ไหม เด๋ียวเยน็ น้ีจะ ลาบาก"

"อยา่ เลยค่ะคุณอรชุน อยา่ ยงุ่ เลยวรรณ เราจดั การเองได้
แคน่ ้ีก็เกรงใจแยแ่ ลว้ เราจะอยสู่ กั สองสามวนั เท่าน้นั แหละ พอหา
บา้ นช่าใหมไ่ ดเ้ รากจ็ ะไป"

"บา้ ...พดู บา้ ๆ ไปได้ หาใหม่ทาไมกนั อยไู่ ปเรื่อย ๆ ก็ได้
น่ีนาพี่ชายคะ...กลบั กนั ก่อนดีกวา่ นุชคงเหน่ือยแยแ่ ลว้ จะไดเ้ ก็บ
ขา้ วของกนั "

คุณอรชุนทาท่าอิดเอ้ือน แตแ่ ลว้ กย็ อมไปโดยดี
"สองสามวนั นี่ คุณนุชอยา่ เพิ่งไปทางานเลยพกั ใหส้ บาย
ๆ ใจ เสียก่อน"
"ขอบคุณคะ่ ขอบใจมากนะวรรณที่ช่วย"
อรรรณทาจมกู ยน่ ใส่ฉนั "ไม่ตอ้ งมาขอบอกขอบใจเรา
หรอกน่า แลว้ เราจะป่ าวประกาศใหส้ มคั รพรรคพวกมาเยย่ี ม"
"อยา่ เพงิ่ บอกใครเลย...เรา...ยงั ไมพ่ ร้อม"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

572

"ตามใจ อยใู่ หส้ บายนะ อยา่ มวั เกรงใจล่ะ"
สองคนยกมือไหวล้ า ต้งั แต่คุณจินตนาไปจนถึงนา้ ช่วยกบั
ยายเจียมแลว้ จึงกลบั ไปข้ึนรถ โดยมีคนสวนซ่ึงทาหนา้ ท่ีเฝ้ าบา้ น
พร้อมกนั ในตวั ดินไปเปิ ดประตใู ห้ เสียงคุณอรชุนสงั่ แวว่ ๆ วา่
"ดูคุณผหู้ ญิงดว้ ยนะ เผือ่ จะใชใ้ หไ้ ปซ้ือหาอะไรมงั่ "
คุณจินตนา นา้ ช่วย ยายเจียมนง่ั กอดเขา่ อยทู่ ี่พ้นื ไม่มีใคร
แตะตอ้ งเกา้ อ้ีไมส้ กั บุฟองน้าดว้ ยผา้ ไหมไทยต่าง ๆ สีน้นั
"เราจะอยทู่ ่ีนี่กนั แน่หรือคะ ?"
ยายเจียร้องทุกขเ์ ป็ นคนแรก พลางเหลียวมองไปรอบ ๆ
ตวั คลา้ ยกบั หวาดระแวงเจา้ พวกเคร่ืองใชไ้ มส้ อยตา่ ง ๆ
"ไอห้ อ้ งน้นั ก็เห็นจะอยไู่ ม่ไหว เสียดาย เตียงมนั สวย
เกินไปนา้ ช่วยบ่นพมึ พา คุณจินตนามองฉนั พลางถอนใจเบา ๆ
"จะทายงั ไงดีคะ ?"
"คงองอยไู่ ปสกั สองสามวนั แหละค่ะ ระหวา่ งน้ีนุชจะ
ออกไป หาบา้ นเช่าใหม่"
"แลว้ จะนอนที่ไหนกนั ?"
ยายเจียมมองไปรอบ ๆ ตวั อีกคร้ัง
"ขา้ วของเขาดีๆท้งั น้นั เกิดหายไปหรือคุณเล็ก ๆ วงิ่ ไปชน
แตก"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

573

เขา้ ละก็อกแตกเชียว...ไอค้ รัวนน่ั อีกเตาแก๊สอะไรก็ใชก้ บั
เขาไมเ่ ป็นแลว้ จะทากบั ขา้ วไดย้ งั ไง?"

"นุชจะทาเองจะ้ ลองไปดูห้องขา้ งบนกนั หน่อยซิคะ
คุณจินต"์

ช้นั บนมีหอ้ งนอนสองหอ้ ง อยตู่ รงกนั ขา้ งกบั ห้องโถง
ลกั ษณะของหอ้ งตรงกบั ที่นา้ ช่วยวา่ คือ...สวยเกินไป..คุณจินตนา
หนั ให้ ความเห็นแก่ฉนั เบาๆ วา่

"เรามีมุง้ หมอนมาพร้อม ปนู อนท่ีหอ้ งกลางนี่แลว้ กนั คะ่
ท่ีตอ้ งใชแ้ น่ ๆ มีแตห่ ้องน้า เราไปใชห้ อ้ งน้าคนรับใชข้ า้ งล่างแลว้
กนั กบั อีก หอ้ งหน่ึงก็คือห้องครัวจนกวจ่ ะหาบา้ นเช่าได"้

"แต่ตอนเราจะไปนี่ซิคะจะใหเ้ หตุผลยงั ไงดี?"
"กค็ งตอ้ งรอจนกวา่ คุณพอ่ คุณนุชจะกลบั แลว้ เราค่อยอา้ ง
วา่ คุณ พอ่ ทา่ นอยากไปหาท่ีอยเู่ ป็นสัดเป็นส่วนกค็ งพอได้ บวั ไม่
ซ้าน้าไมข่ นุ่ "
ฉนั ถอนใจยาวอยา่ งโล่งอก คุณจินตนากลายเป็นบุคคลคนเดียว ที่
ฉนั พอจะปรึกษาได้
"ดีค่ะ ขืนอยทู่ ่ีน่ีพวกเราก็คงไมส่ บายใจนกั เกรงใจคุณ
พอ่ คุณแมว่ รรณเขาดว้ ย เขาใหฝ้ รั่งเช่าคงเดือนละหลายพนั เชียว
เรื่องกบั ขา้ วเยน็ น้ีจะทายงั ไงดี ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

574

"อยา่ เพ่งิ ทาดีกวา่ ค่ะ หาของสาเร็จรูปมากินกนั ไปม้ือก่อน
ตลาดเราก็ยงั ไม่รู้จกั ของใชก้ ็ยงั ไมไ่ ดส้ ารวจ ออ้ ...น่ีค่ะเงิน.." สี
หนา้ คุณจินตนาคลา้ ยกบั มีความอดั อ้นั ตนั ใจบางอยา่ งแตฉ่ นั กม็ ิได้
ซกั ถาม

"คุณจินตเ์ ก็บไวเ้ ถอะค่ะ ถา้ นุชตอ้ งการจะมาเบิก"
"แต่..."
น้าเสียงน้นั ตะกกุ ตะกกั พร้อมท้งั ทาท่าจะพดู อะไรแตแ่ ลว้
ก็กลบั ไม่พดู
"เกบ็ ไวเ้ ถอะค่ะ นุชยงั พอมีอยบู่ า้ ง"
เราลาเลียงขา้ วของข้ึนไปวางแอบ ๆ ไวข้ า้ งฝาห้องโถงช้นั
บน ไมก่ ลา้ เปิ ดหอ้ งหน่ึงหอ้ งใดใช้ ยายเจียมร้ือเส้ือผา้ จากห่อ เทา่ ท่ี
จาเป็นตอ้ งใชอ้ อกมาวางเป็ นต้งั
"คุณนุชอาบน้าเสียก่อนเถอะ ต้งั แต่เม่ือวานแลว้ ยงั ไมไ่ ด้
เปลี่ยนเส้ือผา้ เลย"
เครื่องแตง่ กายของฉนั มอมแมมยบั เยนิ จริงๆ ยายเจียม
หยบิ เส้ือผา้ กบั ผา้ นุ่งออกมาส่งให้
"ผา้ เช็ดตวั ยงั หาไม่พบเลยค่ะ หรือไม่ไดห้ ากไ็ ม่รู้ นี่ละ
โบราณเขาถึงวา่ สิบโจรปลน้ ไมเ่ ทา่ ไฟไหม"

ฉนั รีบควา้ เส้ือผา้ ลงไปช้นั ล่างโดยเร็ว จาก
หอ้ งครัวมีลานโรยกรวดส้นั ๆ ทอดไปสู่หอ้ งน้าและ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

575

หอ้ งพกั เลก็ ๆ ซ่ึงจดั แยเป็นส่วนสดั ท้งั ๆ ที่อยใู่ น
บริเวณเดียวกนั ไดอ้ ยา่ งแนบเนียน เคร่ืองใชใ้ น
หอ้ งน้าแมจ้ ะไม่เท่าช้นั บนแต่กอ็ ยู่
ในสภาพดี...ฉนั เปิ ดน้าฝักบวั ใหล้ ะอองน้าเยน็ ๆ สาด
ต้งั แต่ศีรษะลงมา...นานมาแลว้ คุณยา่ เคยราดน้าสระ
ผมใหฉ้ นั อยา่ งน้ี พร้อมกบั ตบศีรษะพลาง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

576

60………………………………………….
"นะโมตสั สะ นะโมตสั สะ นะโมโตเร็วๆ นะ
โม โตเร็วๆ"
หรือถา้ ยามท่ีฉนั เป็นหวดั งอมแงม กแ็ ถมดว้ ย
ประโยควา่
"เอา้ ...หวดั หาย เพ้ียง!"

ความอดทนท้งั หมดมลายหายไป ฉนั ใชแ้ ขนยนั ผนงั
หอ้ งน้าไวซ้ บหนา้ ลงน้าตาไหลพรากใชเ้ สียงน้ากลบเสียงสะอ้ืน
ของตวั เอง คร้ันรู้สึกเยน็ เยอื กหนาวสะทา้ นจึงรีบฟอกสบู่ท่ีพอมี
เหลืออยู่ ผลดั เครื่องแต่งตวั เปิ ดประตูออกมา แตแ่ ลว้ กช็ ะงกั เพราะ
คุณจินตนายนื คอยฉนั อยกู่ ่อนแลว้ เธอหลบตาฉนั อธิบายเบา ๆ วา

"เห็นคุณนุชหายลงมานานเป็ นห่วงวา่ จะเป็ นลมเลยลงมา
ดูพอดีไดย้ นิ เสียง...เลยไมก่ ลา้ เรียก...."
ฉนั กดั ริมฝีปากจนรู้สึกเจบ็ เยน็ ไปทวั่ ร่างแตข่ อบตาร้อนฝ่ าว
"ดิฉนั เสียใจมากคะ่ ที่มีเร่ือง..ดิฉนั ไม่ดีเองไม่รอบคอบ..."
"อยา่ ไปโทษอะไรเลย มนั ถึงคราวแลว้ "

"แตท่ ่ีหมดตวั กนั คร้ังน้ี ก็เพราะติฉนั ดว้ ยเหมือนกนั "
"ถา้ ถึงคราวที่จะตอ้ งเป็นไป มนั ก็ตอ้ งเป็นไปจนได้
คุณจินตก์ ็อาบน้าเสียเถอะคะ่ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

577

ฉนั เดินกลบั ข้ึนไปช้นั บน แต่แลว้ ก็ชะงกั เพราะกร่ิง
โทรศพั ทด์ งั ข้ึนจากโตะ๊ เลก็ เชิงบนั ได ฉนั คาดวา่ คงเป็นคุณอรชุน
หรือไม่ก็อรวรรณแตแ่ ลว้ ก็ผดิ ถนดั

"นุชค่ะ"
"พ่ีเอง..... เสียงหา้ วนุ่มนวลท่ีฉนั จาไดด้ ีดงั แวว่ มา
"เอะ๊ ...ทาไมทราบคะ ?"
"อน้ เขาอยากรู้ท่ีอยขู่ องนุช พี่กเ็ ลยโทรฯถามนายชุนเขา
เรียบร้อยไหมจะ๊ ?"
"เรียบร้อยค่ะ"
ฉนั ตอบเรียบ ๆ...เขาโทรฯมาเพราะ 'หนูอน้ ' อยากทราบท่ี
อยขู่ องฉนั เทา่ น้นั เอง
"จะใหพ้ ีช่ ่วยอะไรบา้ งไหม?"
"มีพร้อมแลว้ คะ่ ไม่ตอ้ งช่วย"
"จริงซินะ นายชุนเขาคงจดั การใหเ้ รียบร้อยแลว้ ละพี่ไม่
ตอ้ งยงุ่ ก็ได"้ น้าเสียงเขาเกือบจะมีแววนอ้ ยใจ
"รอเด๋ียวนะ อน้ เขาจะพดู สายกบั นุช"
เสียงหา้ วๆ หายไป มีเสียงออ่ น ๆ ดงั ข้ึนแทนท่ี
"นุชหรือจะ๊ นี่อน้ จะ้ อน้ รู้ข่าวจากพี่ตุ่มต้งั แต่เมื่อคืน เสียใจ
ดว้ ยจริงๆ นะ เสียดายบา้ นสวนเหลือเกิน"
"ขอบใจจะอน้ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

578

เสียงอ่อน ๆ น้นั ทรมานความรู้สึกของฉนั ยง่ิ กวา่ เสียงของ
ท้งั สิ้น

"อน้ อยากมาเยยี่ มนุชจะแยแ่ ลว้ แต่มาไม่ได้ หมอเขาไมให้
ลุกไปไหน...."

"อน้ เป็ นยงั ไงมงั่ ล่ะ ?"
"เพราะเรื่องผา่ ทอ้ งนี่แหละจะ้ มนั เลยมีโรดโน่นโรคน่ี
หมอเขาวา่ อน้ ไมแ่ ขง็ แรง ท่าจะกลบั บา้ นเก่าเสียก็ไมร่ ู้ ตอนน้ีอน้
ตวั ซีดเป็น จิ้งจกตม้ จืดเลย"
"คงไม่เป็นอะไรหรอก อน้ ทาตามที่หมอเขาส่งั แลว้ กนั
วนั หลงั นุชจะไปเยย่ี ม เออ...หลานเป็นไงมง่ั ?"
"หลานนุชยงิ่ แขง็ แรงข้ึนทุกวนั แหละ น่ีกาลงั อแงพี่ตุม่ ชง
นมใหไ้ ม่ทนั ใจ นุชคอยฟังเสียงซิ...พต่ี ุ่มคะเถื่อนเตียงตาหนูมาร้อง
ให้ คุณอาฟังเสียงหน่อยซิคะ...."
ประโยคหลงั เสียงแวว่ อยใู่ กล้ ๆ ฉนั ยนื ตวั แขง็ ขณะท่ีมี
เสียงเด็กแผดร้องไหจ้ า้ ...เสียงน้นั บีบหวั ใจให้เจบ็ ปวด...จนดูราว
กบั จะแปลบ ปลาบไปทวั่ ทุกขมุ ขน !
"อยา่ ร้องซิลูก เดี๋ยว...เด๋ียว..."
เสียงหา้ ว ๆ ที่สอดแทรก กบั เสียงหวั เราะอยา่ งแจม่ ใส ทา
ใหฉ้ นั รู้สึกเหมือนกบั วา่ ร่างท้งั ร่างเยน็ เยือกเป็นน้าแขง็ ในขณะท่ี
หวั ใจ ปวดหนึบ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

579

"ไดย้ นิ เสียงหลานชายหรือยงั จะ๊ ?"
ฉนั ไมส่ ามารถจะขยบั เขย้อื นริมฝีปากได้
"นุช...นุช...เป็นอะไรไปหรือเปล่า ไดย้ นิ อนั พดู ไหม?"
"ได.้ .ไดย้ นิ เอาละนะ นุชจะไปเก็บขา้ วของต่อ ไวใ้ ห้
อะไร ๆเรียบร้อยแลว้ ค่อยคุยกนั ใหม"่
"โทษทีจะ้ ะ ลืมไป คุณอรชุนคงจดั การใหน้ ุชเรียบร้อย
แลว้ ละ เห็นพต่ี ุ่มบอกรีบกุลีกุจอตวั เป็นเกลียวเชียวน่ี"
น้าเสียงของอทิติมีแววซื่อ ๆ แกมยวั่ เขา้ ..แน่ละ 'เขา' คง
นาเรื่องอรชุนกบั ฉนั ไปเล่าใหห้ นูอน้ ฟังเพ่อื เป็นการปัดใหพ้ น้ ตวั
นน่ั เอง
"นุชชกั เห็นใจข้ึนมาหรือยงั ?"
"ยงิ่ กวา่ เห็นแลว้ ละเกือบจะเขา้ ใจกนั ดีดว้ ยซ้าไป"
ฉนั ตอบแกมประชด ๆ หวงั จะใหร้ ู้ไปถึง 'อีกคนหน่ึง'
"ตา๊ ย...จริงเรอะ ดีจงั !"
ฉนั อดสะดุง้ ไม่ได้ เพราะไมแ่ น่ใจวา่ คาวา่ 'ดีจงั ' จะมี
ความหมายอะไรเป็ นพิเศษหรือเปล่า
"พอหมดทุกขห์ มดโศกกม็ ีความสุขเลยซินะ"
"อาจจะเป็ นยงั ง้นั กไ็ ด้ อยา่ งนอ้ ยนุชจะไดม้ ีบา้ นอยไู่ งล่ะ
ตอนน้ีกเ็ ขา้ แบบวา่ 'เม่ือเคราะห์ร้ายกายเรากเ็ ท่าน้ี แต่ไมม่ ีพสุราจะ
อาศยั 'อยแู่ ลว้ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

580

"แตน่ ุชกไ็ มต่ อ้ ง 'ไร้รังเร่อยเู่ อกา' ละ คุณอรชุนก็ไมย่ อม
แน่เผลอชวนนุชคุยอีกแลว้ อยา่ ถือเลยนะ นาน ๆ จะไดค้ ุยกบั
ใคร ๆ เสียทีเลยพดู อะไรยาว ๆ อน้ นอนอยคู่ นเดียวเหงาจะตาย
เดก็ เขากท็ าแต่งาน พ่ีตุม่ ก็ไม่ค่อยช่างพดู ไมย่ กั เหมือนตอนเดก็ ๆ"

'หนูอน้ ' ราพนั เชิงปรับทุกข์ น่าแปลก...ทีกบั ฉนั 'เขา' ช่าง
มีเรื่องพดู ดว้ ยมากมายนกั หนา เวน้ เสียในระยะน้ีนี่เอง

"สวสั ดีจะนุช อยา่ ลืมแวะมาบา้ งนะ"
"จะ้ ...อน้ "
ฉนั วางหูโทรศพั ทล์ งชา้ ๆ พร้อมกบั มีเสียงหวั เราะคิกคกั
คร้ันแลว้ ตากงุ้ ก็โผล่หนา้ เขา้ มาก่อน
"ไม่ได.้ .. ไม่ได้ อยา่ เพง่ิ ยา่ เขา้ มา ตอ้ งเช็ดเทา้ ก่อนเห็น
ไหม พ้นื หอ้ งออกสวย แลว้ ที่น่ีไใช่บา้ นของเราตอ้ งระวงั รักษา
ความสะอาดใหด้ ี..."
ตากุง้ ทาหนา้ เหลอ "ทาไมเราไมอ่ ยทู่ ี่น่ีเลยล่ะครับคุณพ่ี
สบายออก สนามกวา้ ง วง่ิ จนเหนื่อยเลย สวยกวา่ บา้ นเก่าเราอีก"
"กุง้ ไมค่ ิดถึงบา้ นสวนแลว้ เรอะ ?"
ดวงตาแจ่มแจ๋วคู่น้นั สลดลงนิดหน่ึง แต่แลว้ กส็ ่นั หวั
ไม่อยากนึกถึงแลว้ ถึงจะนึกถึงบา้ นก็ไม่มี ของท่ีไม่มีไป
อีกทาไม?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

581

คาตอบแกไดเ้ น้ือถอ้ ยกระทงความอยา่ งน่าพศิ วง...ส่ิงใดที่
ไมม่ ีอีกแลว้ จะไปนึกถึงอีกทาไม...

"กุง้ ชอบบา้ นน้ี ทาไมเราอยไู่ ม่ไดล้ ่ะคุณพี่ ?"
"ไมใ่ ช่บา้ นของเรานี่จะ๊ "
"แตค่ ุณพี่คนสวย เขาบอกใหเ้ ราอยไู่ ดเ้ ลยไงล่ะ ?"
"ถา้ บา้ นน้ีเป็นบา้ นของกุง้ กุง้ จะใหใ้ ครมาอยไู่ หม ?"
ตากุง้ ทาเมม้ ปากคิด "ไม่ใหห้ รอก...แต่เราจะไปอยทู่ ี่ไหน
กนั ล่ะ บา้ นเราไม่มีแลว้ แม่บอกเมื่อคืนก่อนวา่ ตอ้ งไปนอนศาลา
วดั เลย"
ความรู้สึกตนั ใจพลุ่งข้ึน ตราบใดท่ีฉนั ยงั อยไู่ ม่มีวนั หรอ
ที่จะตอ้ งถึงกบั อาศยั ศาลาวดั .... ละถา้ เพียงแต่...เพยี งแต่ ฉนั
จะตกลงใจสักนิด อยา่ งไรเสียตากุง้ กค็ งไดอ้ ยใู่ นบา้ นแบบน้ี!
เพียงแตก่ ารตกลงใจเลือกระหวา่ งหวั ใจตนเองกบั ...ความ
เป็นจริง !
คืนน้ันฉันหลบั รวดเดยี วตลอดรุ่ง เพราะว่นุ วายมาตลอด
สองวนั กบั หน่ึงคืน แตพ่ อต่ืนข้ึนกร็ ู้สึกแสบคอ ขอบตาบวม สีหนา้
อิโรย ยายเจียมมองฉนั อยา่ งเป็นห่วง
"คุณนุชไมส่ บายหรือเปล่า ?"
มือที่เหี่ยวๆ เอ้ือมมาทาบที่หนา้ ผากซอกคอเหมือนสมยั
ฉนั ยงั เป็นเดก็

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

582

"เอะ๊ ตวั รุมๆ หยกู ยาก็ไมม่ ีเสียดว้ ย...เมื่อเชา้ คุณจินตใ์ ห้
คนสวนเขาพาไปตลาดแลว้ คะ่ เขามาช่วยจุดไอเ้ ตานน่ั ให้ พอตม้ ๆ
แกง ๆ กินกนั ดีกวา่ ไปซ้ือเขา แลว้ วนั น้ีจะคิดยงั ไงกนั ตอ่ ไป?"

"จะลองไปหาบา้ นเช่าดูก่อนจะ้ เผอ่ื ยงั ไงจะแวะ..ไปบา้ น
คุณพอ่ จะมาหรือยงั กไ็ ม่รู้"

บา้ น ในความหมายของฉนั คือซากที่ดาเป็นตอตะโก
นน่ั เองฉนั แตง่ ตวั ลงไปขา้ งล่าง คุณจินตนากาลงั วนุ่ วายอยใู่ นครัว
เดก็ ๆ รุมลอ้ มดูเตาแกส็ อยา่ งสนุกสนาน

"ไข่ลวกแลว้ คะ่ แต่โอวลั ตินซ้ือมาอุน่ เอา ไม่กลา้ ซ้ือมาท้งั
กระป๋ อง เพราะเด๋ียวยา้ ยจะลาบากตอนขนไปขนมา...กงุ้ ...อยา่
หมุนป่ ุม น้นั เด๋ียวแม่ตีมือให้นะ"

"เราขาย...สายสร้อยไดเ้ ท่าไหร่คะ ?"
"คุณจินตนา ใชต้ ะหลิวตกั น้ามนั ราดลงบนไข่ดาวพลาง
ตอบไมม่ องหนา้
"หม่ืนหน่ึงค่ะ"
"อะไรต้งั หมื่น สายสร้อยนน่ั อยา่ งเก่งไดส้ กั เจด็ พนั กว็ ิเศษ
แลว้ ทาไมต้งั หมื่นคะ ?"
"เขาใหม้ าหมื่นหน่ึงจริงๆ ค่ะ" คุณจินตนายนื ยนั
"หรือเขาจะสสารเรา...หรือคุณจินตเ์ อาอะไรผสมลงไป
อีก?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

583

"อยา่ เพง่ิ นึกอะไรเลยค่ะ เราขายไดม้ าหมื่นหน่ึงแลว้ กนั
กบั เงินพอที่จะหยบิ ฉวยมาไดอ้ ีกสามพนั กวา่ ๆ เซฟในหอ้ ง...ไข
ไมไ่ ดเ้ ลยคุณนุช..."

เสียงคุณจินตแ์ กสะอึก ต่อมาก็ถึงกบั ตอ้ งใชแ้ ขนเช็ดน้าตา
"เพราะความโง่ไม่เคยลองไขดู พอตกใจมือสนั เขา้ ทา
อะไรไมถ่ ูกดิฉนั มนั น่าตายในกองไฟเสียนกั "
"ช่างมนั เถอะคะ่ บอกแลว้ วา่ อยน่ ึกถึงอีกเลย ตอนน้ีขอติด
กระเป๋ าไวส้ กั หา้ ร้อย เผอ่ื ตอ้ งชาระค่าเช่าบา้ นล่วงหนา้ เขามงั "
"คุณนุชทานอะไรเสียก่อนเถอะ เด๋ียวดิฉนั อยากจะตามไป
บา้ นดว้ ย เผ่ือจะคุย้ หาไดพ้ วกเพชรตา่ งๆ บา้ ง"
"คงหาไมไ่ ดแ้ ลว้ ละค่ะ"
"ถึงทองมนั ละลาย แตเ่ ยน็ ลงมนั คงแขง็ ตวั คุย้ ๆ ดูอาจจะ
พบบา้ ง"
ฉนั มองดูคุณจินตนา นึกถึงภาพเธอไปคุยอยทู่ า่ มกลาง
แสงแดดแลว้ กเ็ วทนาจบั ใจ จึงตดั บทเสียวา่

"เอาเถอะคะ่ นุชจะไปดูเองคุณจินตอ์ ยบู่ า้ น
ดีกวา่ "

"แต่คุณนุช ไปทายงั ง้นั มนั ไม่ดี"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

584

61………………………………………….
"นุชไม่มีอะไรเหมือนกนั แลว้ ละ คนหมดตวั
มนั ตอ้ งทายงั ง้นั ทุกคนถา้ คุณจินตไ์ ป ทิ้งเดก็ ๆ กบั คน
แกไวจ้ ะยงิ่ ยงุ่ กนั ใหญ่"

ฉนั ออกจากบา้ นผา่ นคนทาสวนวยั กลางคนผอมดาแต่
ท่าทางใจดี จึงออกปากฝากเด็ก ๆ ไวก้ ่อนเพราะไม่แน่ใจวา่ จะ
สนุกสนานกนั มากแค่ไหน

"ฝากนอ้ งๆ ดว้ ยนะคะลุง แกกาลงั ชน ถา้ ไปทาอะไรเสีย
เขา้ กต็ ีไดเ้ ลย เอด็ แกเขา้ เถอะค่ะแกจะไดไ้ มก่ ลา้ "

"พวกคุณเล็กๆ เธอไมไ่ ดซ้ นหรอกครับ แตช่ อบวง่ิ เล่น
เท่าน้นั คุณคนโตเม่ือเชา้ ยงั ออกมาช่วยผมถือหวั ฉีดรดน้าตนั ไม"้

"คนน้นั ละค่ะชื่อนายกุง้ มีสมญาวา่ กงุ้ เตน้ ตวั ซนทีเดียว"
"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมชอบเด็ก ๆ ฝรั่งท่ีเคยอยทู่ ี่น่ีก่อน
ก็ไม่มีลูก บา้ นมนั เหงาๆ มานานแลว้ "
ฉนั ออกจากบา้ น ตรงไปยงั สถานบริการบา้ นเช่าแห่งแรก
มีกระดานดาสองแผน่ ใหญ่ ๆ เขียนรายการบา้ นเช่ายาวเหยยี ดไว้
แต่ภายในเป็ นร้านกาแฟมีชายหนุ่มแตง่ กายตวั ยกางเกงคบั ติ้ว เส้ือ
ฮาวายลายพร้อยนงั่ กระดิกเทา้ คอยอยู่ พอเห็นฉนั ไปยนื อ่าน
รายการกร็ ้องตะโกนถามวา่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

585

"บา้ นเช่าไหมครับ ?"
พอไดย้ นิ น้าเสียงฉนั ก็เดินหนี แตย่ งั ไดย้ นิ คาวพิ ากษ์
วจิ ารณตามหลงั มา
"หุ่นยงั ง้ีไมต่ อ้ งหาบา้ นเช่าอยหู่ รอกวะ่ มีคนใหบ้ า้ นอยฟู่ รี
เงินเดือนพร้อม!"
ฉนั รีบเดินให้เร็วข้ึนหนา้ ร้อนผา่ ว...บริการแห่งต่อไปมี
หอ้ งเป็ นสัดส่วนมิดชิดดี แต่ตอ้ งคอยอยนู่ าน จึงมีคนมาพน่ ราคา
ค่าเช่าใหฟ้ ัง เป็นน้าไหลไฟดบั
"คุณจะรับราคาสักเทา่ ไหร่ เกา้ ร้อย พนั หน่ึงหรือวา่ สอง
พนั รับชนิดมีสนาม โรงรถ หอ้ งครัวพร้อมราคาสูงอีกนิด แต่ไม่
ติดเพื่อนบา้ นไม่ตอ้ งฟังสเตอริโอจาเป็ น..."
"สกั ...สามร้อย มีไหมคะ ?"
นายนนั่ ทาตาคอ้ น ๆ ทาท่าไม่อยากจะพดู ดว้ ย
"บา้ นสามร้อยน่ะมนั หายาก แมวดิ้นสามพรวดบา้ นพงั
ผมมือยหู่ ลงั หน่ึงหา้ ร้อย แจ๋วแหววไปเลย น้าไหลไฟสวา่ ง ทางดี
แต่คุณตอ้ งมีเงินชาระล่วงหนา้ สามเดือนรวด"
เป็นคร้ังแรกในชีวติ ที่ฉนั ตอ้ งเช่าบา้ นเขาอยโู่ ดยไม่มี
ทางเลือกถา้ เพยี งแต่...ถา้ เพียงแต่ ฉนั ตดั สินใจความสุขทุกอยา่ งดู
จะอยแู่ ค่มือเอ้ือมเทา่ น้นั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

586

ฉนั ตระเวนไปกบั นายหนา้ หาบา้ นเช่าเสียคร่ึงวนั โดยตอ้ ง
บริการล่วงหนา้ สามสิบบาท แถมจ่ายค่าแทก็ ซี่อีกต่างหากหลายต่อ
หลายทอด ส่วนมากทุกหลงั อยใู่ นสถานที่ไมน่ ่าดูท้งั สิ้น จนออ่ น
ใจดว้ ยกนั ท้งั คู่

"ยงั เหลืออีกหลงั เดียวแหละถา้ คุณตอ้ งการจะไปดู"
แต่พอเขาบอกเส้นทาง ฉนั กร็ ีบปฏิเสธทนั ทีเพราะถึงอยา่ งไร
ฉนั กข็ ออยใู่ หไ้ กล 'เขา' ร้อยโยชน์แสนโยชน์

"ถา้ ง้นั พรุ่งน้ีคุณมาอีกแลว้ กนั เผอื่ จะมีแห่งใหมม่ งั่ "
"แลว้ ดิฉนั จะตอ้ งจา่ ยอะไรอีกบา้ ง"
"ก.็ ..ตามธรรมเนียม ค่าป่ วยการวนั ละสามสิบเทา่ น้นั "
ค่าป่ วยการวนั ละสามสิบ ไม่นบั ค่าแทก็ ซี่ที่ผเู้ ช่าตอ้ งเป็นผู้
ออก!
ฉนั แยกทางจากนายหนา้ ผนู้ ้นั ซ่ึงกระโดดข้ึนรถเมลก์ ลบั
สานกั งานทนั ที ท้งั ๆ ตลอดเวลาท่ีพาฉนั เที่ยวดูบา้ นเช่าเขาเป็นฝ่ าย
เรียกแทก็ ซ่ีทุกคร้ัง! ความรู้สึกออ่ นเพลียเตือนตวั เองให้ 'กลบั บา้ น'
แต่แห่งไหนล่ะท่ีเป็น 'บา้ น' ของฉนั ? บา้ น..ท่ีเหลือแต่ซากเถา้ ถ่าน
เดก็ และคนแก่ในความรับผดิ ชอบ...ฉนั ควรจะตดั สินใจเสียแต่
บดั น้ี !
เรือหางยาวชะลอความเร็วลง ขณะเข้าเทยี บเรือนแพซ่ึง
โย้เย้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

587

ปริ่มน้า นี่คือสภาพของ 'บา้ น' แห่งเดียวที่ยงั เหลืออยู่ ฉนั
คอ่ ยๆ ไตล่ งจากเรืออยา่ งอ่อนแรงแตพ่ อกา้ วผา่ นไปสู่สะพานยาว
ดา้ นหลงั กต็ อ้ งชะงกั เพราะร่างสูงที่ยนื คอ้ มตวั เกาะราวสะพาน
ส่วนที่เหลืออยใู่ นสภาพหมดอาลยั ตายอยากเป็นภาพที่คุน้ ตาฉนั ดี

"คุณพอ่ !"
ฉนั ทิง้ รองเทา้ ผวาวงิ่ ไปกอดดา้ นหลงั น้นั ไวโ้ ดยแรง
"นุช....นุช..."
วงแขนอบอุน่ แขง็ แรง โอบกอบฉนั ไวแ้ น่น
"บา้ นของเรา...บา้ นของเรา"
เสียแหบแหง้ น้นั หายไป หยดน้าอุ่น ๆ ตกลงมาตอ้ งแขน
ฉนั ตอ่ หนา้ ซากอนั ดาทะมึนของอดีตท่ีล่วงผา่ นไปแลว้ มีแตเ่ รา
สองพอ่ ลูกท่ียนื หลง่ั น้าตาใหก้ บั ส่ิงที่ตอ้ งสูญเสียไป
"มาต้งั แตเ่ มื่อไหร่คะ ?"
"รถไฟเขา้ เม่ือตอนบา่ ยนี่เองลูก เม่ือคืนพอ่ ฝันเห็นคุณแม่
ของนุชไปนง่ั ร้องไหอ้ ยปู่ ลายเทา้ คิดแลว้ วา่ คงจะมีเรื่อง เลยจบั
รถไฟกลบั ทนั ที คนท่ีท่าเรือเขาบอกยงั ไมเ่ ช่ือจน....มาถึงนี่ ทาไม
มนั ถึงไดเ้ กิดข้ึนไดล้ ่ะ ?
"ตารวจสันนิษฐานวา่ ไฟช๊อตคะ่ นุชไปทางาน มีแตค่ ุณ
จินตก์ บั เดก็ ๆ หยบิ ฉวยมาไดน้ ิดหน่อยเทา่ น้นั "
"แลว้ ตอนน้ีไปอยทู่ ี่ไหนกนั หมด ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

588

"คุณอรชุนมีบา้ นเช่าอยหู่ ลงั หน่ึง เลยใหพ้ วกเราไปพกั
ก่อน นุชคิดวา่ จะขยบั ขยายทีหลงั "

"ดีเหมือนกนั "
ทา่ มกลางความรู้สึกที่สูญเสียอยา่ งใหญห่ ลวงน้นั ฉนั เริ่ม
มีความโล่งใจข้ึนบา้ ง เพราะอยา่ งนอ้ ยภาวะการตดั สินใจท้งั หมดก็
มิไดต้ กอยกู่ บั ฉนั แตผ่ เู้ ดียว...คุณพอ่ เป็นผตู้ ดั สินใจเกี่ยวกบั บา้ นเช่า
วา่
"เราอยทู่ ี่น่ีไปก่อน พอหาบา้ นใหมไ่ ดค้ อ่ ยยา้ ย"
แตก่ บั ฉนั คุณพ่อเรียกเขา้ ไปปรึกษาวา่
"นุช... ถา้ เราจะเช่าบา้ นเขาอยตู่ ลอดไปเห็นจะไม่ไหว
หรอกลูกยา่ งนอ้ ยคา่ เช่ากต็ กเดือนละสามร้อยถึงหา้ ร้อย พอ่ วา่ จะ
ลองหาบา้ นเลก็ ๆ สกั หลงั หน่ึง นุชจะวา่ ยงั ไง ?"
"ก็ดีค่ะ แต.่ .." ฉนั อึกอกั
"นนั่ ซิ.." ท่านรับคาเสียงต่า ๆ โดยไมม่ องหนา้ ฉนั
"ท้งั บา้ นท้งั ที่ มนั กค็ งหลายอยู่ ยงั ไงๆ เสียเงินเรากไ็ มพ่ อ
แน่บา้ นสวนน้นั เราก็คงจะไม่ไดเ้ ขา้ ไปอย.ู่ ..พอ่ คิดวา่ ..จะขาย นุช
จะวา่ ยงั ไง?"
"ขายบา้ นสวนหรือคะ ?"
ทา่ นพยกั หนา้ ชา้ ๆ ฉนั ใจหายวบู ...ขายบา้ นสวน แมบ้ ดั น้ี
จะไมม่ ี 'บา้ น' เหลืออยแู่ ลว้ สาหรับฉนั 'บา้ น' น้นั ยงั คงสดใสอยใู่ น

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

589

ความทรงจาเสมอ ฉนั ไมเ่ คยคิดวฉ่ นั จะตอ้ งขายท่ีนนั่ ขายท่ีอนั เป็ น
ท่ีเกิดของคุณพ่อและของฉนั

"ถึงเราจะเกบ็ ไวห้ รือใหถ้ ือ ค่าเช่าก็คงไดไ้ มเ่ ท่าไหร่ ทาง
บริษทั ของพอ่ ก็ยงั ต้งั ตวั ไมต่ ิดเราจะลาบากน่ะลูก"

"แบ่งขายเฉพาะสวนในไมไ่ ดห้ รือคะ นุชไม่อยากขาย...
บา้ น..."

"ใบหนา้ ที่เหี่ยวยน่ ปรากฏริ้วรอยลึกยง่ิ ข้ึน
"นุช คิดหรือลูกวา่ พอ่ อยากจะขายท่ีนน่ั ..แต่...มนั จาเป็น
ถา้ เราขายเพราะสวนใน ใครเขากค็ งไม่อยากไดเ้ ขาก็ตอ้ งอยากไดท้ ี่
ติดแมน่ ้าดว้ ยทางคมนาคมจะไดส้ ะดวก"
"แต่..."
"ท่ีน้นั แมใ้ นหนา้ โฉนดจะเป็ นชื่อพอ่ แต่คุณยา่ เคยส่ังพอ่
ไวว้ า่ ใหย้ กใหน้ ุช พอ่ ถึงไดต้ อ้ งปรึกษา นุชดูก่อน"
ฉนั ตดั สินใจในทนั ที...มีประโยชน์อะไรที่ฉนั จะรักษา
สถานที่อนั มีคา่ เป็นเพยี งอดีตเก่า ๆ ไวใ้ นขณะที่อีกหลายคน
ตอ้ งการความช่วยเหลือเป็นอยา่ งยงิ่
"ง้นั กข็ ายเถอะค่ะ"
"นุชตดั สินใจแน่แลว้ หรือลูก?"
แววแห่งน้าเสียง มีริ้วรอยอาลยั อาวรณ์มิไดน้ อ้ ยไปกวา่
ฉนั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

590

"ขายเถอะคะ่ เรายงั มีเร่ืองตอ้ งทาอีกมาก ตอนน้ีนุชขาย
สร้อย ของคุณยา่ ไปสองเส้น ไดเ้ งินมา...ดูเหมือนคุณจินตจ์ ะวา่ ต้งั
หม่ืน นุชใหค้ ุณจินตเ์ กบ็ ไว"้

คุณพอ่ ถอนใจยาว "เขาบอกพ่อแลว้ เหมือนกนั ถา้ นุชตก
ลงพอ่ จะไดใ้ หค้ นเขาบอกขาย"

นน่ั คือคาตดั สินช้ีขาดคร้ังสุดทา้ ยสาหรับ 'บา้ นสวน' ภาพ
แห่งอดีตซ่ึงจะมอดไหมไ้ ปแลว้ แตต่ ่อไป...ฉนั จะไม่ไดเ้ ห็นแมแ้ ต่
ซาก...

"โอเ้ คราะห์ร้ายกายเราก็เทา่ น้ี แต่ไมม่ ีพสุราจะอาศยั "
วนั รุ่งข้ึนฉนั ถึงไดไ้ ปทางาน พอเห็นหนา้ ฉนั คุณชิดชไมก็
แทบจะวงิ่ เขา้ มาเขยา่ ตวั

"คุณนุช...คุณนุช เสียใจดว้ ยเหลือเกิน จะไปหาต้งั แต่วนั
น้นั แตก่ ลวั วา่ ทาลงั ยงุ่ วนั ตอ่ มาก็ทราบวา่ ยา้ ยบา้ นจะไปก็ไปไมถ่ ูก
ตอนน้ีไปอยไู่ หนเป็นยงั ไง เด็กๆ ล่ะจะใหช้ ่วยอะไรบา้ งไหม ?"

คุณชิดชไมต้งั คาถามถี่ยบั พลางลากมือฉนั ไปนงั่ ท่ีโตะ๊
"มีเร่ืองไม่ก่ีวนั ซ้ีดซีด..วนั น้ีมาทางานทาไมหยดุ ตอ่ เสีย
อีกกไ็ ดง้ านทางน้ีทาคนเดียวไดค้ ่ะ"
"ตอนน้ีกไ็ มม่ ีอะไรอีกแลว้ หมดตวั เลย เส้ือผา้ ก็แทบจะ
ไม่เหลือ ชุดน้ีเพิ่งซ้ือของสาเร็จรูปมาแกเ้ อา"
"โธ่..."

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

591

ดวงตาดของคุณชิดชไมซ่ึงเคยแต่จะ 'มองหาเรื่อง' มีหยาด
น้าใสๆ หล่อร่ืน

"เคราะห์ร้ายจงั ไม่น่าเลย..วนั น้นั เรายงั หวั เราะสนุกกนั อยู่
แท้ ๆ"

"โบราณเขาวา่ ไงคะ วถ่ า้ าหวั เราะมาก ๆ จะตอ้ งร้องไหท้ ี่
หลงั "

เสียงสญั ญาณเรียกตวั ดงั ข้ึน พร้อมกนั ถึงสองแห่ง คุณชิด
ชไมหนั ไปมองแวบ่ หน่ึง พลางตดั สินใจบอกฉนั วา่

"ดิฉนั จะไปท่ีหอ้ งคุณอรชุน คุณนุชไปท่ีหอ้ งคุณรังสีแลว้
กนั คะ่ "

โดยไม่ฟังคาทกั ทว้ ง เธอรีบควา้ สมุดฉีกกา้ วออกไปจาก
หอ้ งอยา่ งรวดเร็ว ฉนั คอ่ ย ๆ เกบ็ กระเป๋ าถือใบเดียวท่ียงั เหลืออยู่
ความรู้สึกท้งั หมดดา้ นชาวา่ งเปล่า แมแ้ ต่ฉนั ผลกั ประตูเขา้ ไปพบ
'เขา' ยนื พิงโตะ๊ ตาจบั อยทู่ ี่ประตอู ยา่ งกระวนกระวาย

"นุช..ป็นไงบา้ ง คุณพอ่ กลบั หรือยงั อยทู่ ่ีนนั่ สบายไหม พี่
อยากจะไปดู แตก่ ็เห็นวา่ ...ไม่หมาะ นายชุนเขาจะวา่ ได"้

ไม่มีความแปลบปลาบใด ๆ หลงเหลืออยเู่ ลย ท้งั ๆ ท่ีคาวา่
'ไมเ่ หมาะ' ควรจะอา้ งสาหรับเขาไม่ใช่ฝ่ ายฉนั ...หวั ใจช่างแหง้ ผาก
ไม่สะดุง้ สะเทือนอีกต่อไป

"คุณพอ่ กลบั มาแลว้ ค่ะ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

592

"ท่านวา่ ยงั ไงมงั่ ?"
"..ไมว่ า่ อะไร มนั หมดไปแลว้ ...หมดไปแลว้ "
ฉนั รู้สึกวา่ ริมฝีปากแหง้ จนยากที่จะขยบั เขย้อื น เบ้ืองหลงั
เขาคือบานหนา้ ตา่ งกระจกลอดออกไปเห็นทอ้ งากวา้ งเวงิ้ วา้ งวา่ ง
เปล่าเหมือนตวั ฉนั ในขณะน้ี
"แลว้ จะทายงั ไงกนั ตอ่ ไป?"
"ไมท่ ราบซิคะ คงหาท่ีสกั แห่งพอใชซ้ ุกหวั อยไู่ ด"้
"นุช!"
วงแขนน้นั โอบฉนั ไวแ้ น่นอีกคร้ังหน่ึง แตค่ ร้ังน้ี..ฉนั มิได้
รู้สึกผดิ ปกติใดๆ อีก หวั ใจคงเยอื กเยน็ แหง้ ผาก

"นุช...ถา้ เพียงแต่พ่ีมีโอกาสสกั นอ้ ยนิด นุชจะ
ไม่ตอ้ งระเหระหนไปไหน นอกจาก...อยทู่ ี่นี่...ในวง
แขนของพี่"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

593

62……………………………………………
ฉนั ยงั ยนื น่ิง ตวั แขง็ คลา้ ยตุก๊ ตา ตาทอดไปยงั
ความเวงิ้ วา้ งวา่ งเปล่า...เหมือนหวั ใจ เหมือนความ
รู้สึกในขณะน้นั

แปลก...ที่ความรู้สึกเจบ็ ปวดยอกแสยงมลายหายไปจน
สิ้น ฉนั รู้สึกเหมือนหวั ใจและร่างกายถูกแยกกนั ไวค้ นละทาง
ความอบอุ่นท่ีโอบรัดอยมู่ ิไดซ้ าบซ่านเขา้ ไปถึงส่วนลึกดงั เช่นเคย
ลมหายใจผะผา่ วที่ปะทะอยซู่ อกคอก็มิไดท้ าใหฉ้ นั อาวรณ์โหยหา

"มีธุระอะไรอีกหรือเปล่าคะ หรือ...เรียกมาเพยี งเพ่ือแสดง
แคน่ ้ี ?"

ฉนั เองก็แทบจาเสียงตวั เองไม่ได้ มนั กระดา้ งเยน็ ชา จน
เขา ผงะออกไป แขนท่ีโอบอยรู่ อบตวั ฉนั ตกลง ดวงตาคู่น้นั เพง่
มองฉนั ราวกบั ไม่เคยเห็น ฉนั ยมิ้ นิด ๆ ยมิ้ ดว้ ยความรู้สึกท่ีตอ้ ง
บงั คบั ริมฝีปากใหแ้ ยกออกจากกนั

"ถา้ ไมม่ ีงานอยา่ งอ่ืนอีก ดิฉนั จะไดก้ ลบั ออกไปทางาน
เสียที !"

"นุช!"
เขาเรียกช่ือฉนั อยา่ งประหลาดใจ คราวน้ีแววตาคูน่ ้นั กลบั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

594

รวดร้าวยอกแสยงยงิ่ ไปกวา่ ฉนั เคยเป็น ฉนั ยงั สามารถสบตาคูน่ ้นั
ไดต้ รงๆมองลึกเขา้ ไปเหมือนท่ีมองดูทอ้ งฟ้ าอนั วา่ งเปล่าภายนอก

"ดิฉนั มีงานท่ีจะตอ้ งสะสางอีกมาก ไมม่ ีเวลาสาหรับจะ
มานง่ั พร่าราพนั ถึงสิ่งที่สูญเสียอีกแลว้ "

เราสบตากนั น่ิงราวกบั จะหยง่ั ใหล้ ึกถึงวญิ ญาณของกนั
และกนั แต่ 'เขา' จะหวงั อะไรจากฉนั อีก นอกจากความลึกซ้ึงใน
จิตใจซ่ึงเวงิ้ วา้ งจนหยงั่ ไม่ถึง...แววตาคู่น้นั แสดงความเจบ็ ปวดอีก
แลว้ เป็นความเจบ็ ปวดที่น่ามองเสียนี่กระไร โดยเฉพาะในเม่ือฉนั
มิไดม้ ีความรู้สึกสะดุง้ สะเทือนร่วมดว้ ยเลย

'เขา' เป็นฝ่ ายหลบตาฉนั ลงต่า ถอยกลบั ไปพงิ โตะ๊ แขน
ตกริมฝีปากไดร้ ูปสวยสน่ั จนมองเห็นไดช้ ดั

"นุช..พรี่ ู้อยแู่ ลว้ วา่ สักวนั หน่ึงกค็ งจะมาถึงวนั น้ี...วนั ที่...
ไมเ่ หลือแมแ้ ต่เงาอยใู่ นความรู้สึกของนุชแต่ก็ยงั อดใจหายไมไ่ ด้
เพราะอยา่ งนอ้ ยที่สุดสาหรับพ่ี พ่ีทาอยา่ งนุชไม่ได"้

"เดี๋ยวก่อนค่ะ ดิฉนั ขอรับคาสงั่ ก่อนวา่ ท่ีพดู มาท้งั หมดจะ
ให้ ดิฉนั จดชวเลขดว้ ยไหม?"

ฉนั ชอบดูดวงตาท่ีแปรเปลี่ยน จากความรู้สึกเจบ็ ปวดเป็ น
ข้ึงเครียดไดท้ นั ใจ แต่เพยี งชว่ั ครู่มนั อ่อนแรงลงอีก เขาเพง่ มองฉนั
ราวกบั คนแปลกหนา้ ก่อนที่จะตอบค่อย ๆ วา่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

595

"เทา่ น้นั แหละนุชกลบั ไปทางานเถอะ พอี่ ยากจะบอกนุช
เพียงวา่ ..ไม่วา่ กาลเวลาจะเปลี่ยนแปลงไปเท่าได คามน่ั สัญญาของ
พจ่ี ะไม่มี วนั เปลี่ยนแปลงไปดว้ ย"

"ดิฉนั ลืมมนั แลว้ ค่ะ"
ฉนั ตอบง่าย ๆ น้าเสียงแสดงความจริงใจจน 'เขา' ถึงกบั
เมม้ ริมฝีปากเลก็ นอ้ ย
"ดีแลว้ บางทีนุชจะไดต้ ้งั ตนั ใหม่เร็วเขา้ "
"ขอบคุณคะ่ "
เขเหลือบมองฉนั อีคร้ัง ราวกบั จะคนั หาส่ิงท่ีสูญหายไป
ใหก้ ลบั คืนมา แต่งมีแตค่ วามวา่ งเปล่าเยอื กเยน็ สุดท่ีจะหยงั่ ไดอ้ ยู่
นนั่ เองร่างสูงน้นั หนั หลงั ให้ฉนั ชา้ ๆ มือเทา้ โตะ๊ ไวแ้ น่นราวกบั จะ
ใชย้ นั กายไวม้ ิใหล้ ม้
"เท่าน้นั แหละนุช...ไปไดแ้ ลว้ "
หลงั จากน้นั เพยี งอาทิตยเ์ ดียว คุณพอ่ กพ็ าฉนั ไปดูบา้ น
หลงั ลก็ ๆ สองช้นั กลางเก่ากลางใหม่ มีอาณาเขตไม่เกินร้อยตาราง
วาแต่มีตน้ ไมร้ ่มรื่นพลางถามวา่
"ชอบไหมลูก ?"
ตวั บา้ นไมใ่ หญ่นกั หากตน้ ไมใ้ หญ่ ๆ หลายตน้ มีส่วน
ละมา้ ยคลา้ ยกบั 'บา้ นสวน' ทาใหฉ้ นั ตกปากรับคาในทนั ทีวา่
"ชอบค่ะ เราจะซ้ือเลยหรือคะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

596

"ตอนน้ีเรายงั ขายบา้ นสวนไมไ่ ดเ้ ห็นจะไม่มีเงินพอซ้ือ
หรอกลูกแต่เจา้ ของท่ีกบั พอ่ รู้จกั กนั เราเลยตกลงกนั วา่ ระหวา่ งน้ี
เราจะเช่าเขาอยกู่ ่อน พอไดเ้ งินมาเราจะตกลงซ้ือทนั ที บา้ นมนั เล็ก
แต่พอ่ เห็นวา่ แถวน้ีสงบดี ไม่ไกลทางคมนาคมนกั ตลาดก็แคน่ ้ีเอง
ถา้ นุชชอบจะไดต้ กลงยา้ ยมาเร็วๆ อยนู่ ้นั จนออกเกรงใจเจา้ ของเขา
เผอื่ เขาจะใหใ้ ครเช่าบา้ งกม็ าติดท่ีเรา เขาจะเสียผลประโยชน์มนั ไม่
ดี"

ทางเดินเลก็ ๆ น้นั ปูดว้ ยหินส่ีเหล่ียม เป็นระยะ ๆ ไปจนถึง
บนั ได สามข้นั ทอดข้ึนสู่ระเบียงแคบ ๆ แต่มุมหน่ึงค่อนขา้ งทรุด
ตน้ มะมว่ งตน้ ใหญ่ริมระเบียงแผก่ ิ่งกา้ นสาขาร่มคร้ึม ใบแหง้ ปลิว
เกล่ือนกลา ริมร้ัวดา้ นหน่ึงมีตน้ มะม่วงข้ึนเป็ นแถว เถาผกั งฝร่ังบุง้
เล้ือยพนั ร้ัวไมอ้ อกดอกสีม่วงไสว

"พอ่ เห็นวา่ พออยไู่ ด้ ช้นั บนพอ่ เคยข้ึนไปดูแลว้ กม็ ีสาม
หอ้ ง ขา้ งล่างมีสองห้อง ขา้ งหลงั มีครัวอีกนิดหน่ึง แต่ก็คงตอ้ ง
ซ่อมกนั บา้ ง ตรงชานน่ีเปล่ียนเสาเสียหน่อยพ้ืนยงั ดีอยคู่ งพอจะอยู่
ไดอ้ ีกนาน..เสียงพดู ออ่ นลงพร้อมกบั ถอนหายใจ

"พอ่ มีปัญญาทาไดแ้ ค่น้ีละลูก"
ฉนั รีบสอดมือเขา้ ไปในอุง้ มืออบอุ่นมนั่ คงน้นั คุณพอ่ กา
มือฉนั ไวแ้ น่น

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

597

"พอ่ ไมม่ ีอะไรใหน้ ุชสักอยา่ งเดียว แมแ้ ตข่ องของคุณป่ ู
คุณยา่ ท่ีส่ังใหเ้ ก็บไวใ้ หน้ ุช พอ่ กย็ งั รักษาไวใ้ หไ้ ม่ได"้

"มีอยา่ งหน่ึงค่ะ ที่เรารักษาไวไ้ ด"้
"อะไรลูก?"
"คุณพอ่ กบั นุชไงคะ เท่าน้นั ก็เกินพอแลว้ "
อุง้ มือของฉนั ถูกกาชบั แน่นข้ึน
"แต่สกั วนั หน่ึง นุชก็คงไปจากพอ่ จนได้ ใช่ไหมลูก?"
น้าเสียงน้นั ดูเป็นการหยงั่ ทีท่าฉนั ดว้ ยเช่นกนั
"คงยงั ไมถ่ ึงวนั น้นั หรอกคะ่ หรือ...อาจจะไมม่ ีวนั ถึงเลยก็
ได"้
"คุณอรชุนเขา...ชอบนุชไม่ใช่หรือลูก?"
คาถามน้นั ตรงไปตรงมารวดเร็วเกินกวา่ ท่ีฉนั คิด
"คะ่ เขาเคยบอกนุช"
"แลว้ นุชคิดวา่ ยงั ไงล่ะลูก?"
"ยงั ไมค่ ิดอะไรท้งั น้นั คะ่ "
"อายขุ องนุชสมควรที่จะเร่ิมคิดแลว้ ลูก...อยา่ คิดวา่ ที่พอ่
พดู นี่เพระเห็นชอบกบั คุณอรชุนหรือคิดจะเสือกไสนุชใหก้ บั คน
อื่น นุชตอ้ งเขา้ ใจก่อนนะถูก วา่ นุชเป็นสมบตั ิชิ้นเดียวของพอ่ ที่ยงั
เหลืออยทู่ ี อยา่ งท่ีนุชพดู ตะก้ีน้ีวา่ มีพอ่ กบั นุชเทา่ น้ีก็เกินพอแลว้ "
"นุชเขา้ ใจค่ะ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

598

พอ่ พดู ทวั่ ๆ ไป ไมไ่ ดห้ มายความเฉพาะเจาะจงวา่ อยากให้
นุชชอบพอกบั คุณอชุน อายนุ ุชสมควรที่จะเริ่มตน้ ชีวติ ไดแ้ ลว้ เร่ิม
เสียในขณะที่โอกาสยงั มีอยู่ ไมม่ ีประโยชน์อะไรหรอกลูก ท่ีเราจะ
มวั เสียใจใหก้ บั สิ่งท่ีผา่ นมา ไมม่ ีประโยชน์อะไร ท่ีจะไขวค่ วา้ หา
เงาท่ีเราเป็นเจา้ ของไม่ได้ จะตอ้ งไมไ่ ด้ ลืมใหไ้ ดเ้ สีย บางทีนุช
อาจจะไดเ้ ห็นวา่ ทุกสิ่งทุกยา่ งที่เราเสียไปน้นั จะมีของใหม่มา
ทดแทนเสมอ ถา้ เราไม่ยอมรับส่ิงทดแทนทา้ ยสุดเรามีแต่อากาศ
อนั วา่ งเปล่ากบั ความหลงั ท่ีไม่มีวนั ยอ้ นกลบั มาอีก พอ่ เขา้ ใจ
ความรู้สึกของนุชแมอ้ าจจะไม่ลึกซ้ึงนกั แตพ่ อ่ กเ็ ขา้ ใจดี"

มือที่ยงั เกาะเก่ียวกนั อยนู่ ้นั เป็นเครื่องแสดงวา่
ความสัมพนั ธ์ระวา่ งฉนั กบั คุณพอ่ มิไดห้ ่างเหินกนั ไปแมแ้ ตน่ อ้ ย
เป็นความรู้สึกอนั ลึกซ้ึงซ่ึงในระยะหลงั ๆ มิไดแ้ สดงออกมาให้
เห็นชดั เท่าน้นั เอง

"นุชจะพยายามค่ะ"
"ไม่ตอ้ งพยายามหรอกลูก เพราะถา้ นุชยงิ่ พยายามทาลืม ก็
เท่ากบั ย้าความทรงจาใหม้ ากข้ึน เพยี งแต่นุชจะเริ่มตน้ อะไร ๆ
ใหม่เสียหมด บางทีไม่รู้ตวั ดว้ ยซ้าไปวา่ เราลืมเร่ืองเก่า ๆ เสีย
ต้งั แต่เม่ือไหร่"
ฉนั กระตุกมือท่านเบา ๆ พยายามทาเสียงใหแ้ จม่ ใส

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

599

"ตกลงคะ่ บา้ นใหม่ ชีวติ ใหม่ แลว้ คุณจินตล์ ่ะคะ จะ
เปล่ียนหาคนใหม่ไหมคะ ?"

"พอ่ เห็นจะตอ้ งยอมใชค้ นเก่ไปก่อนนะลูก ข้ีเกียจ
เดือดร้อน"

ก่อนจะยา้ ยบา้ น คุณอรชุนเอะอะไม่ยอมท่า
เดียวแต่คร้ันมาพบคุณพอ่ เขา้ กจ็ าตอ้ งยนิ ยอม แต่ไม่
วายช่วยเหลือเป็นกกลุ ีจอ นบั ต้งั แต่ขนวสั ดุและ
คนงานมาซ่อมบา้ นใหจ้ นเรียบร้อย รวมท้งั ส่งรถและ
คนมาขนของใหโ้ ดยอา้ งวา่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี