หนี้รัก

250

"สถาปัตยค์ ่ะ คุณพอ่ เห็นพต่ี ุม่ เด๋ียวน้ีคงจาไมไ่ ด้ สูงใหญ่
ตวั เบอ้ เริ่ม"

"สมยั เด็กๆ เท่าท่ีพอ่ จาไดร้ างๆ รูปร่างเขาก็ใหญไ่ ม่ใช่เล่น
อยแู่ ลว้ นี่ลูก"

คุณพอ่ โยกเอ้ีเบา ๆ มือซา้ ยที่คีบบุหร่ีควนั กรุ่น
วางอยบู่ นไมเ้ ทา้ แขน มือขวาของท่านลูบไดเ้ สน้ ผม
ฉนั ไปมา แสงไฟสาดส่องใหเ้ ห็นสีหนา้ ของท่าน ซ่ึง
ดูเหมือนจะราลึยอ้ นไปยงั อดีตที่ผา่ นมาแลว้ นาน
แสนนาน...

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

251

26……………………………………………
วนั รุ่งข้ึน ขณะฉนั กา้ วข้นึ ท่าเรือ ปรากฏวา่
พี่ตุ่มมายนื่ คอยอยแู่ ลว้ ร่างสูง ตรงน้นั ดูเด่นกวา่ คน
อื่นๆ น่าแปลกท่ีวา่ ไม่วา่ พ่ีตุ่มจะยนื อยทู่ ี่ไหน รวม
กลุ่มกบั ใคร ฉนั มกั จะมองเห็นพี่ตุ่มไดใ้ นทนั ทีเสมอ
พี่ตุ่มยมิ้ นิดๆ ขณะท่ีมองดูฉนั พลางกา้ วเนิบๆ เขา้ มา
หา

"มาคอยนุชนานแลว้ หรือคะ ?"
"ไม่นาน"
พ่ีตุ่มตอบเบาๆ ทอดเสียงอ่อนโยน แต่ดวงตาคูน่ ้นั ดู
เหมือนอยากจะพดู อะไรมากกวา่ น้นั
"ทาไมมาแตเ่ ชา้ นกั ล่ะคะ ก่อนเวลานดั ต้งั นานแลว้ จะมา
โทษวา่ นุชโอเ้ อไ้ ม่ไดน้ ะ"
"พีจ่ ะโทษนุชไดย้ งั ไง เพราะพเี่ ตม็ ใจมาคอยเองต่างหาก"
ประโยคสุดทา้ ยหางเสียงน้นั ผดิ ปกติไปเลก็ นอ้ ย แตฉ่ นั
ไมไ่ ดส้ นใจ เพราะส้นรองเทา้ ส้นสูงซ่ึงค่อนขา้ งเรียวแหลมตกลง
ไปในร่องกระดานจนฉนั ตอ้ งหยดุ ดึงอยชู่ ว่ั ครู่ พี่ตุม่ จบั ตนั แขนฉนั
ไวไ้ มใ่ หเ้ ซพลางกม้ ลงมอง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

252

"เป็นไงม้งั ?"
"เกือบไป ส้นรองเทา้ นุชเสียบอ่ ยๆ เพราะไอร้ ่องกระดาน
นี่แหละ นุชอุตส่าห์ใส่คู่สีน้าเงินคูใ่ หมน่ ี่มาเพราะเห็นวา่ มนั ขา้ กบั
ชุดของนุชเสียดว้ ย"
"ผหู้ ญิง...เดินดีๆ ราบๆ ไมช่ อบ ชอบเดินเขยง่ เก็งกอย"
"แหม"
ฉนั เงยหนา้ ข้ึนหวั เราะ พตี่ ุ่มรีบหลบตาโดยเร็ว
"แลว้ พวกผชู้ ายไม่ชอบดูหรือคะ ?"
"มนั กด็ ีหรอกสาหรับคนเดินสวย แตบ่ างคนใส่เสียสูง
ปร๊ีดพอเม่ือยเขา้ ท่าเดินมนั เลยแกวง่ ๆ พลิ ึก"
พ่ตี ุ่มเดินนาฉนั ไปยงั รถซ่ึงจอดอยชู่ ิดริมถนนพลางไข
กญุ แจเขา้ ไปนงั่ แลว้ เอ้ือมมือมาเปิ ดประตูรถอีกดา้ นหน่ึงใหฉ้ นั
"ตอนที่พ่ีตุม่ อยเู่ มืองนอก ผหู้ ญิงเขาใส่รองเทา้ ยงั ไงคะ ?"
พีต่ ุม่ สตาร์ทรถพลางหวั เราะ
"ตามเคยซกั ไมย่ อมจบจนได.้ ..เวลาปกติโดยมากเขาไม่
ค่อยใส่ส้นสูงแหลมๆ พี่เห็นแต่ส้นทูๆ้ ใหญ่ๆ เขาวา่ จะไดเ้ ดิน
สบาย ส้นสูงมากๆ เขาใส่ตอนไปเตน้ รา"
"ดีล่ะ พรุ่งน้ีนุชจะใส่รองเทา้ ของคุณแมไ่ ปทางาน หวั
กลมยงั กบั ลูกมะนาว ส้นใหญ่เทา่ กาป้ันเลย"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

253

ฉนั ชอบดูเวลาพี่ตุม่ หวั เราะเพราะฟันขาวเรียบเป็นเงารับ
กบั ริมฝีปากหยกั ไดร้ ูปขนาด และหนวดที่กนั ไวเ้ ป็ นรอยเขียวจางๆ
มือที่แตะอยทู่ ่ีพวงมาลยั สะอาดสะอา้ น เลบ็ ขดั ไวเ้ รียบขาว และท่ี
ฉนั เพงิ่ สังเกตเห็นคือ พตี่ ุ่มสวมแหวนทองขาวเกล้ียงวงใหญ่ไวใ้ น
นิ้วนางขา้ งซา้ ยหวั แหวนฝังเรียบลงไปเป็นเพชรเม็ดเลก็ ๆ เมด็ เดียว
แตน่ ้าประกายพราว

"พ่ีตุม่ แต่งงานแลว้ หรือคะ ?"
"หือ?"
พต่ี ุ่มสะดุง้ จนหนา้ รถส่ายไปเลก็ นอ้ ย
"นุชลอเล่นน่ะค่ะ เห็นพ่ีตุม่ ใส่แหวนยงั กบั แหวนแต่งงาน
พ่ีตุม่ ไมต่ อบไดแ้ ต่นงั่ ตวั ตรงตามองตรงไปเบ้ืองหนา้
"ถา้ นุชไมเ่ จอพตี่ ุม่ เม่ือวนั ก่อนโนน้ ป่ านน้ีพี่ตุม่ ก็คงยงั ไม่
มาบา้ นสวน ท้งั ๆ ท่ีกลบั มาต้งั หลายเดือนแลว้ "
"วนั ท่ีพมี่ าถึง พี่พกั อยกู่ รุงเทพฯ คืนเดียวแลว้ ก็หิ้วกระเป๋ า
ต่อไปเชียงใหม่โน่น อยกู่ บั คุณพอ่ เสียหลายเดือนถึงไดล้ งมา
กรุงเทพฯ ยงั คิดอยเู่ ลยวา่ ถา้ วา่ งจะลองมาหาเพราะพ่ีก็ไม่แน่ใจวา่
นุชยงั อยทู่ ี่เก่าหรือเปล่า"
"เมื่อคืน นุชใหค้ ุณพอ่ ทายวา่ ใครมาหาทายไม่ยกั ถูก...
กลบั ทายวา่ เป็นตาแกละ"
"แกละไหน ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

254

"คนท่ีเขาเรียนหนงั สือกบั นุช กบั หนูอน้ สมยั เดก็ ๆ ไงคะ"
"ถา้ จะมาบ่อยซินะ"
เสียงพี่ตุม่ เรื่อยๆ แต่หางเสียงมีแววประหลาด
"ไม่บอ่ ยหรอกคะ่ แตเ่ ขาผา่ นหนา้ บา้ นนุชเป็นประจา"
พ่ตี ุ่มทาหนา้ สงสยั ทาใหฉ้ นั อดหวั เราะไม่ได้
"กพ็ อเรียนจบช้นั ประถม ตาแกละเขาก็เลิกเรียน เดี๋ยวน้ี
เป็นเจา้ ของเรือทก็ ซ่ึ วง่ิ รับคนโดยสารผา่ นหนา้ บา้ นนุชวนั ละ
หลายๆเท่ียวน่ีคะ"
พต่ี ุ่มรับคาเบาๆ สีหนา้ ดีข้ึน จนฉนั ชกั สงสยั
"เปล่า..แต.่ .. "พี่ตุ่มอึดอดั เลก็ นอ้ ย
"พ่ีอยากรู้เทา่ น้นั แหละวา่ ตอนท่ีพไี่ ปแลว้ จะมีใครมาหา
นุชบอ่ ยๆ อีกบา้ ง ? "
"พอจบจากโรงเรียน นุชไมไ่ ดก้ ลบั มาอยบู่ า้ นสวนหรอก
คะ่ ไปอยหู่ อพกั นิสิตหญิงจนกระทงั่ จบถึงไดก้ ลบั มาอยบู่ า้ นสวน
เร็ว ๆ น้ีเอง"
ตลอดทาง พ่ีตุ่มเป็นฝ่ ายชกั ถามโน่นนี่ดว้ ยเสียงอ่อน ๆ
คลา้ ยกบั ผใู้ หญ่ซกั เด็ก จนทาใหฉ้ นั รู้สึกคลา้ ยกบั วา่ พ่ตี ุ่มกย็ งั คง
เป็นพตี่ ุม่ คนเดิมอยนู่ น่ั เอง
ทท่ี างานของฉันต้ังอยู่ชิดริมถนนใหญ่ ด้านหน้าเป็ นลาน

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

255

กวา้ งสาหรับจอดรถ ตวั อาคารท่ีทางานเป็ นสองช้นั ช้นั ล่าง
ท้งั หมดกรุดว้ ยกระจก จดั เป็ นที่ต้งั โชวผ์ ลิตภณั ฑต์ ่างๆ นบั ต้งั แต่
กระเบ้ืองอิฐบลอ็ ครูปร่างแปลกๆ และแผน่ หินอ่อนต่างๆ สีจาก
อิตาลี จากก่ึงกลางหอ้ งมีบนั ไดลอยวกวนโคง้ ข้ึนสู่ช้นั บน ราว
บนั ไดมีแถวพลูลายพาดพนั เป็นสาดา้ นในสุดเป็นเคาน์เตอร์ยาว
แบบสมยั ใหม่มีพนกั งานประจาอยู่ 2-3 คน พ่ตี ุม่ เดินนาข้ึนบนั ได
ไปช้นั บน สุดบนั ไดเป็ นประตูกระจกเม่ือกา้ วผา่ นเขา้ ไปปรากฏวา่
เป็นช่องทางเดินกวา้ ง ปูดว้ ยกระเบ้ืองยางสีเทาสลบั เชียวสองขา้ ง
เป็นห้องยาวใหญ่ ก่ึงบนกรุดว้ ยกระจก มองเห็นโตะ๊ ทางานต้งั เรียง
รายเป็นแถว ทางดา้ นขวามือมีป้ ายติดวา่ "หอ้ งบญั ชี" จึงมีแต่
เครื่องคิดเลขและเคร่ืองทาบญั ชี ส่วนทางซา้ ยเป็นหอ้ ง
"พสั ดุสารบรรณ" บนโตะ๊ ส่วนมากจึงมีเครื่องพิมพด์ ีดวางประจา
อยู่ สุดทางเดินน้นั เป็ นห้องของผจู้ ดั การแผนกต่างๆ เรียงรายกนั อยู่
เป็นแถว ห้องแรกสุดเป็นหอ้ งของแผนกออกแบบแปลน พ่ีตุม่ บิด
ลูกบิดประตพู ลางหนั มาบอกฉนั วา่

"หอ้ งทางานของพ่เี อง เขา้ มาในน้ีก่อนดีกวา่ ไม่รู้วา่ นาย
สองคนนนั่ มาหรือยงั เจา้ ทกั อาจจะมาแลว้ แต่พอ่ ยอดชายนาอรชุน
จะจบั ตวั ยากสกั หน่อย เขาวงิ่ ไปโน่นมานี่ของเขาอยเู่ ร่ือยๆ"

หอ้ งพีต่ ุ่มเป็นห้องคอ่ นขา้ งกวา้ ง ผนงั ดา้ นหลงั เป็นกระงก
บานเกล็ด มีมา่ นผา้ ฝ้ ายเน้ือหนาสีครีมดุนดอกสีน้าเงินสดรวบไว้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

256

ดว้ ยห่วงทองเหลือง ดา้ นซา้ ยเป็นโตะ๊ ทางานขนาดใหญ่ต้งั หนั หนา้
ออก ผนงั ตอนหลงั จดั เป็นท่ีเก็บหนงั สือส่วนขวามือเป็นที่ต้งั โตะ๊
เขียนแบบตวั ใหญ่ มีมว้ นกระดาษวางระเกะระกะชิดฝาดา้ นประตู
ท้งั สองขา้ ง มีเกา้ อ้ีนวมยาวบุผา้ ฝ้ ายสีครีมเช่นเดียวกบั ผา้ ม่าน มุม
หอ้ งต้งั กระถางทรงสูงปลูกตน้ ยางอินเดียใบสีเขียวจดั เป็ นมนั
ปลาบ

"สวยจงั คะ่ มิเสียแรงเป็นหอ้ งสถาปัตย"์
"สวยอะไรได้ รกไปดว้ ยกระดาษท้งั น้นั นุชนงั่ ก่อนซี พอ
คุณชิดชไมมาพี่จะไดแ้ นะนาใหร้ ู้จกั "
เสียงออดดงั ข้ึนเบาๆ แผงสวิตช์ไฟเครื่องติดต่อภายในบน
โตะ๊ ทางานสวา่ งวาบข้ึน พี่ตุ่มกดสวติ ช์สีขาวพลางถามวา่
"วา่ ไง?"
"คุณอรชุน ใหเ้ รียนถามเรื่องคุณตรีนุชคะ่ วา่ มาช่วยทางาน
ได้ เมื่อไหร่ ?"
"เอาล่ะเดี๋ยวผมไปพดู กบั เขาเอง"
ที่ตุ่มทนั มายมิ้ กบั ฉนั วนั น้ีนายอรชุนมาแตเ่ ชา้ ไดค้ งห่วง
เรื่องนุช เพราะส่ังพ่ไี วน้ กั หนา ไปหอ้ งโนน้ กนั ดีกวา่ "
หอ้ งของผจู้ ดั การแผนกวสั ดุก่อสร้างอยทู่ า้ ยสุดชิดกบั หอ้ ง
เลขานุการ เม่ือฉนั ตามพ่ีตุ่มเขา้ ไปน้ปั รากฏวา่ ท้งั คุณอรชุน และ
คุณทกั ษิณกาลงั คุยกนั โขมง พอห็นฉนั เขา้ จึงเงียบเสียงลง คุณ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

257

อรชุนยมิ้ กวา้ งขวาง แตค่ ุณทกั ษิณจบั ตามองฉนั เงียบๆ ท่าทางพินิจ
พเิ คราะห์

"นึกวา่ คุณนุช จะยงั ไมม่ าทางานเสียอีก"
"เมื่อวานพ่ีตุม่ ...ออ้ ...คุณรังสี...ไปตามที่บา้ นสวนค่ะ"
พ่ตี ุม่ หนั ขวบั มาทางฉนั ทนั ที ขมวดคิ้วนิด ๆ
"ทาไมเกิดมาเรียกพวี่ า่ คุณรังสีข้ึนมา ?"
"ก.็ ..เรียกพต่ี ุม่ เด๋ียว...ใครๆ...เขาจะวา่ นี่คะ"
"คุณรังสีน่ะไวใ้ หใ้ ครๆ เขาเรียกกนั เถอะ พอนุชเรียกเขา้
มนั ฟังพลิ ึกๆ ใครจะมาวา่ ดว้ ยเร่ืองอะไร ?"
ตกลงต้งั แตฉ่ นั เขา้ ทางาน เวลาพดู กนั ทีไรฉนั ก็ยงั คงเรียก
"พต่ี ุ่ม'อยา่ งเดิมทุกที นอกจากเม่ือเอ่ยถึงกบั คนอื่นฉนั จึงจะเรียก
'คุณรังสี'ซ่ึงฉนั เองก็รู้สึกแปลกๆ แถมห่างเหินชอบกล ฉนั ไมเ่ คย
คิดเลยวา่ ในกาลต่อมา 'พีต่ ุ่ม คนเดิมของฉนั จะหายวบั ไปคงเหลือ
แต่ 'คุณรังสี'ที่ฉนั ไม่คุน้ เคยดว้ ยแมแ้ ตน่ ิดเดียว !
ฉนั ไดท้ างานในแผนกโตต้ อบจดหมาย ร่วมกบั คุณชิด
ชไม ซ่ึงสวยสมชื่อยา่ งท่ีอรวรรณเคยเหน็บแนมพี่ชายไว้ แต่ใน
ความสวยน้นั มีอะไรอยา่ งหน่ึงท่ากลวั แกมกระดา้ งแฝงอยู่ เธอเป็น
คนทางานคล่องพดู จาอ่อนหวานแตง่ ตวั สวยเหมาะสมทุกาลเทศะ
จนฉนั เคยคิดอายตวั เองบอ่ ยๆ ส่ิงเดียวในตวั เธอที่ฉนั ไมช่ อบกเ็ ห็น
จะเป็นตรงนยั น์ตาดาคมค่อนขา้ งลึก มีแววหลุกหลิกเล็กนอ้ ย

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

258

งานของฉนั ไม่ค่อยมีอะไรมาก ฉนั จึงมกั ช่วยเธอทารายงาน
ประชุมบา้ ง ทารายงานนดั หมายต่างๆ บา้ ง ลงทา้ ยบุคคลท้งั สามจึง
มกั ชอบมาซกั โน่นถามน่ีจากฉนั มากกวา่ เจา้ ของเรื่องเอง จึงมี
บอ่ ยๆ

"ท่ีจริงคุณนุชตา่ งหากท่ีทาหนา้ ท่ีเลขานุการ ดิฉนั เป็ น
ผชู้ ่วยเทา่ น้นั เอง !"

โดยเฉพาะพี่ตุ่ม ทุกคร้ังท่ีจะสั่งงานฉนั พ่ีตุม่ จะอุตส่าห์
เดินมาหาฉนั ที่โตะ๊ แทนที่จะใชว้ ธิ ีกดออดเรียก และถา้ ไม่ติดธุระ
อยา่ งอ่ืน ทงั เชก้ ลางวนั เยน็ พ่ีตุ่มจะเป็นคนรับส่ง ดูแลราวกบั ฉนั
เป็นนอ้ งเลก็ ๆจนฉนั เร่ิมอึดอดั ใจ

"นุช ไปทานขา้ วหรือยงั ?"
พต่ี ุ่มโผล่หนา้ เขา้ มาเรียก คุณชิดชไมมองดูฉนั ดว้ ยสีหนา้
ยมิ้ ๆ
"คุณรังสี มาเรียกแลว้ คะ่ "
แววตาลบั ลมคมนยั คู่น้นั ทาใหฉ้ นั อดร้อนวบู วาบข้ึนมา
ไม่ได้
"ยงั ไม่เท่ียงเลยค่ะ นุชอยากแปลจดหมายฉบบั น้ีใหเ้ สร็จ
ก่อน"
"อีกสิบนาทีเท่าน้นั น่า ไปกนั ก่อนเถอะเดี๋ยวกบั มาคอ่ ย
ทา"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

259

ฉนั รู้ดีวา่ ถา้ ฉนั ขืนทาต่อไป พ่ีตุ่มกจ็ ะเขา้ มานง่ั คอยจนได้
และแวตายมิ้ ๆ คู่น้นั ก็จะยงิ่ รบกวนฉนั มากกวา่ น้ี ฉนั จึงวางงานใส่
แฟ้ มหยบิ ท่ีทบั กระดาษมาทบั ไว้ ควา้ กระเป้ าถือเดินออกมาโดยดี

พีต่ ุม่ ไขกุญแจรถ เปิ ดประตใู หฉ้ นั พลางถามเสียงอ่อนๆวา่
"วนั น้ีเป็ นอะไรหรือเปล่า ?"
"เปล่าคะ่ "
ฉนั ตอบส้ันๆ กา้ วไปนงั่ พ่ีตุ่มออ้ มมาเปิ ดประตูเขา้ นงั่
ประจาที่คนขบั พลางหนั มามองฉนั แวบหน่ึง
"โกรธอะไรพ่ี?"
"เปล่าคะ่ "
"ลงแบบน้ีล่ะแสดงวา่ โกรธแน่ โกรธอะไรพี่จะนุช ?"
เสียงอ่อนๆ ของพี่ตุม่ เองชนะฉนั ไดท้ ุกที
"นุช ไม่ไดโ้ กรธคะ่ แต่นุช.... "
"ไมอ่ ยากมากบั พเ่ี รอะ ?"
พีต่ ุม่ ตอ่ ดว้ ยเสียงเรียบๆ ใบหนา้ ที่มองตรงไปน้นั ค่อนขา้ ง
เฉย
"ไม่ใช่ค่ะ" ฉนั รีบปฏิเสธโดยเร็ว
"นุชราคาญท่ีมีคนคอยมอง"
"ช่างเขาปะไร" พ่ตี ุ่มเงียบไปสกั ครู่ก่อนท่ีจะพดู เบาๆ วา่
"นุช ไม่รู้หรอกวา่ พ่ีอยากจะดูแลนุชทุกฝีกา้ ว..."

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

260

น้าเสียงของพ่ตี ุ่มหา้ วลึก ทาใหฉ้ นั เกิดความรู้สึกอบอุ่น
อยา่ งประหลาด

"เพราะ..."
สีหนา้ ของพ่ีตุม่ อ่อนโยนลง แตแ่ ลว้ กก็ ลบั ชะงกั พดู แกม
ล่อเสีย
"นุชเป็นแม่ตุก๊ ตางาเด๋ียวแตกหกั เสียหายอะไรเขา้ วิญญาณ
คุณยา่ จะมาเล่นงานพ่ี ฐานไม่ดูแลหลานรักของทา่ น"
"แตค่ นในบริษทั เขาไม่รู้นี่คะวา่ พี่ตุ่มเคยเห็นนุชมาต้งั แต่
เด็กๆเขาเลยมองกนั พิกล"
"พกิ ลยงั ไง?"
พ่ตี ุม่ ชกั หนา้ ตาเฉย แต่จะให้ฉนั อธิบายไดอ้ ยา่ งไรวา่
คนอื่นเขามองเราในแง่ไหน ฉนั ไดแ้ ต่น่ิงเงียบไมก่ ลา้ พดู อะไร
มากกวา่ น้นั
"นุชกลวั ดว้ ยหรือที่มีคนเขามองเราอยา่ งน้นั ?"
น้าเสียงของพ่ตี ุ่มมีแววประหลาดเช่นกนั ฉนั ไม่ตอบอีก
พี่ตุม่ หนั มามองฉนั นิดหน่ึง
"พีก่ ลบั มีความสุข นุชล่ะ?"
ฉนั รู้สึกวา่ ใบหนา้ ร้อนวบู อยา่ งไมเ่ คยเป็นมาก่อนเลย
พลารีบช้ีมือไปทางร้านอาหารขา้ งทางโดยเร็ว

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

261

"แวะร้านน้ีเถอะค่ะ นุชอยากทานกบั ขา้ ว
ไทยๆ มง่ั "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

262

27……………………………………………
ตลอดเวลาที่รับประทานอาหารพีต่ ุ่มไม่พดู
เป็นปริศนาอยา่ งเม่ือครู่น้ีอีก แต่ค่อนขา้ งเคร่งขรึมลง
ไปฉนั เองกค็ อ่ ยสบายใจข้ึนแต่กลบั มีความรู้สึก
กระดากกระเดื่องอยา่ งไม่เคยมาก่อนเลย ขากลบั พี่
ตุ่มขบั รถมาเงียบๆ สีหนา้ เฉยเมยมีแววเศร้าๆ ฉนั เอง
กไ็ ม่กลา้ ชวนพดู คุยจนกระทง่ั ถึงบริษทั

"นุชไปทางานก่อนนะ พ่ีจะไปทาธุระ"
"ค่ะ"
ฉนั กา้ วลงจากรถ พ่ีตุม่ นงั่ เกาะพวงมาลยั มองฉนั นิ่ง แวว
ตาคู่น้นั มีประกายล้าลึแกมเศร้าหมอง อาลยั อาวรณ์ จนฉนั ใจหาย
"พี่ตุ่มมีอะไรจะบอกนุชหรือคะ ?"
ฉนั ชะโงกหนา้ เขา้ ไปถามแตเ่ ขารีบหลบตาโดยเร็ว
"เปล่า... " ปฏิเสธแลว้ กพ็ ยายามทาเสียงใหแ้ จ่มใส
"ถา้ ใครถามนุช ช่วยบอกทีนะวา่ เดี๋ยวพีจ่ ะกลบั "
พีต่ ุ่มขบั รถปราดไป โดยไม่ทนั มามองฉนั อ่ืก ฉนั มองตาม
อยา่ งสนเทห์
"อา้ ว...ทาไมวนั น้ีกลบั มาก่อนล่ะคะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

263

เสียงหวานทกั อยา่ งแจ่มใส ทาใหฉ้ นั ตอ้ งหนั ไปดู คุณชิ
ชไมยนื เด่นอยรู่ ะหวา่ งช่องประตู สีหนา้ แมจ้ ะยมิ้ แยม้ แตก่ ็มีริ้วรอย
รู้อยากเห็นแฝงอยู่

"พีต่ ุ่ม...เออ้ ...คุณรังสีจะรีบไปธุระคะ่ "
ฉนั ตอบเรียบๆ คุณชิดชไมพยกั หนา้ ชา้ ๆ
"ออ้ มิน่า...คุณกลบั มาเร็ว"
ฉนั ราคาญต่อเสียง และสีหนา้ แบบน้นั เตม็ ทน จึงเดินหลีก
เธอเขา้ ประตูไปเสีย แต่คุณชิดชไมกย็ งั อุตส่าห์เดินตามมาติดๆ
"รู้สึกวา่ คุณรังสีกบั คุณนุช จะรู้จกั กนั มานานแลว้ นะคะ?"
"ค่ะ รู้จกั กนั มาต้งั แต่เด็ก"
"นน่ั ซิ"
น้าเสียงน้นั มีแววชอบกล จนฉนั ตอ้ งหนั ไปมองหนา้
"ดิฉนั หมายความวา่ คุณรังสีกบั คุณนุชถึงไดส้ นิทกนั ดี"
"คะ่ เพราะผใู้ หญ่ต่อผใู้ หญเ่ รากม็ ีความนบั ถือกนั ดว้ ย
ดิฉนั เองไมใ่ ช่นอ้ งกเ็ หมือนนอ้ ง เพราะดิฉนั เรียนหนงั สือกบั
นอ้ ง...คุณรังสีมาต้งั แตเ่ ดก็ "
ฉนั อธิบายเสียยาวเหยยี ดแลว้ รีบเดินหนีโดยเร็ว ฉนั รู้ดี
ทีเดียววา่ คุณชิดชไมมองความสัมพนั ธ์ระหวา่ งฉนั กบั พ่ตี ุ่มในแง่
ไหน..ฉนั เฝ้ าแตป่ ฏิเสธตวั เองอยตู่ ลอดเวลาวา่ พีต่ ุ่มก็ยงั เป็นพีต่ ุม่ ..
แตล่ ึกลงไป ฉนั เร่ิมมีความรู้สึกหวนั่ ไหวอยา่ งประหลาด !

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

264

ระยะหลงั ๆ ฉนั พยายามรักษาความรู้สึกอนั เท่ียงตรงที่เคย
มีต่อกนั ไวฉ้ นั จะไม่หลีกเลี่ยงโดยตรง แต่กส็ งั เกตเห็นไดว้ า่ พ่ตี ุ่ม
กลบั พยายามเหินห่างฉนั ออกไปจนคุณชิดชไมเกบ็ มาลอ้ อีกวา่

"โกรธกนั หรือคะ ?"
เวลาอาหารกลางวนั บางคร้ัง ฉนั จึงออกไปกบั คุณอรชุน
ซ่ึงค่อยมีเวลาอยปู่ ระจากบั บริษทั มากข้ึน คุณอรชุนต่างกบั พี่ตุม่
อยา่ งชนิดตรงกนั ขา้ มทุกอยา่ ง นบั ต้งั แต่รูปร่างค่อนขา้ งผอม สูง
ทา่ ทางปราด เปรียพดู คล่อง ไม่มีทุกขม์ ีร้อนกบั ใคร และมกั จะมี
เร่ืองพดู ใหค้ นอื่นหวั เราะไดอ้ ยเู่ มอ บางคร้ังขณะทีฉนั ทางานเสียง
ออดบนโตะ๊ จะดงั ข้ึนพอกดสวติ ชจ์ ะไดย้ นิ เสียงเขาแจ๋วๆ
"คุณนุชครับ เคยทานเจ๊หยอ่ ไหม ?"
"อะไรนะคะ เจท๊ ่ีไหน ?"
"ไมใ่ ช่เจใ๊ ช่ชิ้มหรอกครับ แต่เป็นอาหารของเวยี ดกง...เอย๊
...เวยี ดนาม เรียกไมค่ อ่ ยจะถูกเหมือนกนั แต่เคยไปทานมาแลว้
อร่อยชะมดั "
"แลว้ ไงคะ ?"
"คุณอยากทานมง่ั ไหม ?"
"รสชาติเป็นยงั ไงคะ ?"
"ตอ้ งไปลองทานดูเอง ตกลงนะ กลางวนั น้ีจะพาไป"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

265

ยงั ไม่ทนั ท่ีฉนั จะปฏิเสธหรือตอบรับ ทางโนน้ ก็ปิ ดสวติ ช์
เสียแลว้ และก่อนเที่ยงเล็กนอ้ ยเขายงั อุตส่าห์เตือนมาอีก

"คุณนุช อยา่ ลืมนดั ของผม จะแตง่ หนา้ แต่งตวั กไ็ ดแ้ ลว้
อีกหา้ นาทีจะออกไปรับ"

"ไมต่ อ้ งแต่งหรอกคะ่ "
"นนั่ ซิ คนสวยอยแู่ ลว้ ใหย้ งั ไงมนั กส็ วย"
เขาปิ ดสวติ ช์ทนั ที เมื่อฉนั เงยหนา้ ข้ึนจึงไดพ้ บรอยมิ้ จาก
คุณชิดชไม ฉนั ทาเป็ นไม่สนใจจดั แจงเกบ็ งานใส่แฟ้ ม
"นุช..."
เสียงหา้ ว ๆ ของพต่ี ุ่มดงั ข้ึนที่หนา้ โตะ๊ จนทาไหฉ้ นั สะดุง้
รีบเงยหนา้ ข้ึนทนั ทีพี่ตุ่มสะพายเส้ือนอกยนื เกาะโตะ๊ ทางานฉนั
สีหนา้ คอ่ นขา้ งสดใส
"จะ๊ ไปทานขา้ วเรอะ ไปกบั พ่ีไหม ?"
"เออ้ ..." ฉนั อึกอกั
"คุณอรชุนชวนนุชไวแ้ ลว้ คะ่ "
"เรอะ ?" สีหนา้ น้นั เปลี่ยนไปทนั ที
"ไปดว้ ยกนั ดีไหมคะ ?"
"ไม่!"
เสียงพี่ตุม่ ดูหว้ นๆ อยา่ งไรชอบกล
"เขาคงไม่อยากใหพ้ ่ีไปดว้ ยหรอก"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

266

พี่ตุ่มหนั หลงั กลบั เดินดุ่มๆ ออกไปจากหอ้ งพอดีสวนกบั
คุณทกั ษิณ

คุณทกั ษิณรองทกั แตพ่ ่ีตุ่มกลบั เดินหลีกไปเสียเฉยๆ
"ไอน้ ี่...มนั ไปกินรังแตนมาจากไหน...."
เขาพึมพาเหลียวไปมองจนลบั ตา คุณชิดชไมอธิบายแก
หวั เราะๆวา่
"คุณรังสีมาชวนคุณตรีนุชไปทานขา้ วกลางวนั คะ่ แต่
เผอิญคุณตรีนุชมีนดั กบั คุณอรชุนเสียก่อน เลยโมโหมงั คะ"
"ฉนั ราคาญเสียงพดู คาหวั เราะคา และวธิ ีเรียกช่ือฉนั ดว้ ย
สาเนียง' แหลมๆน้นั เตม็ ทน คุณทกั ษิณมองฉนั ดว้ ยสีหนา้ เป็นปกติ
แต่ แววตามีริ้วรอยครุ่นคิด
"จา้ ทิศใต้ มายนื แกวง่ หาทิศอะไรอยทู่ ี่น่ี"
เสียงหา้ วๆ แกมหวั เราะอยา่ งอารมณ์ดีดงั ข้ึน
"คุณนุช เสร็จหรือยงั ไปกินขา้ วดว้ ยกนั ไหมเจา้ ทกั ? "
"เรามีนดั ตอนบา่ ยโมง ขืนออกไปกบั นายกวา่ จะกลบั
มาถึง ถูกคา้ นง่ั หลบั เงก"
"ชะ ก็สุภาษิตเขามีอยวู่ า่ การกินหน่ึงอาบน้าหน่ึงไม่ตอ้ ง
รีบ"
"สุภาษิตชาติไหนวะ ?"
"ไทยงีบ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

267

คนตอบทาหนา้ ตาเฉย พลางหนั มายมิ้ กบั ฉนั
"ไปกนั เถอะคุณนุช คุณชิดชไมล่ะ ไปดว้ ยกนั ไหม ?"
"อยา่ เลยคะ่ เห็นจะไม่เหมาะ"
คนตอบยงั คงยมิ้ ละไม แต่ดูขดั กบั แววตาคมเขมง็ อยา่ งไร
พิกลฉนั ควา้ กระเป๋ าถือข้ึนมาคลอ้ งแขน ยมิ้ กบั คุณทกั ษิณก่อนที่จะ
กา้ วออกจากห้องโดยมีคุณอรชุนตามมาติดๆ
"นายคุมคุณชิดชไมไปกินขา้ วแลว้ กนั เจา้ ทกั "
"หนอยเล่นโยนกลองเอาง่ายๆ ยงั ง้ีเองนิ"
เน่ืองจากห้องทางานทุกห้องเป็ นห้องแอร์คอนดิชั่น ฉันจึง
สวมเส้ือแขนสามส่วนทบั เส้ือตวั ในไวอ้ ีกช้นั หน่ึงเป็นประจา
เพราะ หอ้ งที่ฉนั ทางานร่วมกบั คุณชิดชไมค่อนขา้ งเยน็ จดั แตค่ ร้ัน
เม่ือออก มาขา้ งนอกอากาศร้อน จึงตอ้ งถอดเส้ือตวั นอกออขณะท่ี
คุณอรชุน ผลกั บานประตกู ระจกช้นั ล่าง ใหฉ้ นั กา้ วนาออกมาก่อน
น้นั ฉนั กาลงั สาละวนอยกู่ บั แขนเส้ือจนเขาคงเกิดความราคาญ จึง
เอ้ือมมือมาปลดให้อยา่ งสุภาพ
"ขอโทษ"
ฉนั รู้สึกคลา้ ยกบั วา่ มีสายตาคูห่ น่ึงกาลงั จอ้ งมองอยจู่ ึงรีบ
หนั ไปโดยเร็วพร้อมกบั ท่ีดวงตาคมเขม้ ของผทู้ ี่นงั่ อยใู่ นรถกาลงั
เบือนหนี
"อา้ ว....นายตุ่ม"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

268

คุณอรชุน พดู เสียงเอะอะตามเคย พลางผละไปจากฉนั
ท้งั ๆที่ในมือยงั หิวเส้ือตวั นอกของฉนั ติดไปดว้ ย พี่ตุม่ รีบสตาร์ท
รถโดยเร็ว แต่เสียงเคร่ืองยนตด์ บั ไปเสียเฉย ๆ

"จะไปกินขา้ วเรอะ ?"
พ่ตี ุม่ เบือนหนา้ มายมิ้ นิดๆ แต่ดวงตาท้งั คูน่ ้นั ทอดขา้ ม
ไหล่ผเู้ ป็นสหายพุง่ ตรงมายงั ฉนั
"ฮื่อ...รถมนั สตาร์ทไม่ติด"
"ได-ชาร์จ มนั ไมด่ ีม้งั ใหช้ ่างเขาดูเสียหน่อยซิ"
"รถมนั เก่าแลว้ ยงั ง้ีแหละ ไหนจะเหมือนรถนายล่ะ"
พีต่ ุ่มพยกั หนา้ ไปยงั รถท่ีจอดอยไู่ ม่ห่างนกั
"ใหมเ่ อี่ยมเป็นคนั ที่สามของประเทศไทย ไอเ้ รามนั ก็ไม่
รวยเสียดว้ ย จะซ้ือมาขบั ฉวยสักคนั !"
ฉนั รู้จกั พี่ตุม่ ดี จนรู้วา่ ลึกลงไปในน้าเสียงเรื่อยๆ น้นั พ่ีตุม่
จะเจาะจงหมายความวา่ กระไร ฉนั รู้สึกตวั ชาวบู ใบหนา้ ร้อน
ผา่ วจนตอ้ ง ยนื คอแขง็ เมม้ ริมฝีปากแน่น เสียงสตาร์ทรถดงั ข้ึนอีก
คร้ังคราวน้ีปรากฏวา่ เครื่องยนตท์ างานเรียบร้อย
"ไปล่ะ ขอใหน้ ายกินขา้ วใหส้ นุกนะ"
"ไปดว้ ยกนั ไหมล่ะ ?"
"อยา่ เลย ข้ีเกียจ..."

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

269

เสียงพดู น้นั ขาดหายไป รถของพ่ตี ุม่ ถอยหลงั ปราดจากท่ี
จอดหกั เล้ียวผา่ นหนา้ ฉนั พลางชะโงกหนา้ ออกมายมิ้ กระซิบเสียง
เบา พอไดย้ นิ เฉพาะสองคน

"เด๋ียวจะขดั คอ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

270

28.…………………………………………
ฉนั ทาตาเขียว แต่พ่ีตุ่มกลบั ยมิ้ มากข้ึน แลว้ จึง
ผา่ นไปโดยเร็ว คุณอรชุนเกาทา้ ยทอยอยา่ งขดั ใจ

"มนั เป็นอะไรของมนั ทาทา่ พาลๆ"
ขณะที่ขบั รถไปยงั ร้านอาหาร ฉนั นง่ั เงียบเพราะยงั ขนุ่ ใจ
ต่ออาการของพ่ตี ุ่มไม่หาย จนคุณอรชุนสงสยั
"คุณนุชเป็ นอะไรไป?"
"เปล่าค่ะ"
"วนั น้ีไมร่ ู้เป็นวนั อะไร ดูเหมือนจะมีแตค่ นอารมณ์เสีย"
"นุชไมไ่ ดอ้ ารมณ์เสียสกั หน่อย"
"แตท่ าไมหนา้ บ้ึง ?"
"ไมไ่ ดห้ นา้ บ้ึงนี่คะ"
"เอาล่ะ..เอาล่ะ ตกลงเป็นอนั วา่ คุณนุชหนา้ ไม่ป้ึ งแต่
งอเอโดยธรรม-มะ-ชาก"
ขาทาเสียงไม่ชดั ไดอ้ ยา่ งสนิทสนม ฉนั อดหวั เราะไมไ่ ด้
"เออ...เกือบลืม ยายนอ้ งแกสั่งมาใหถ้ ามวา่ อาทิตยน์ ่ีคุณ
วา่ งไหม?"
"ทาไมคะ ?"
"เขาจะชวนใหค้ ุณไปที่บา้ น"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

271

"จะมีงานอะไรหรือคะ ?"
"ไม่ทราบซิครับ เขาใหผ้ มเป็ นหนา้ มา้ มาถามคุณก่อน"
"คงวา่ งคะ่ เพราะตามปกติวนั อาทิตย์ นุชไมไ่ ดไ้ ปไหน"
การรับประทานอาหารม้ือน้นั แตกต่างกวา่ ที่ฉนั ไปกบั
พี่ตุม่ อยา่ งลิบลบั ตามปกติพ่ีตุ่มชอบเลือกร้านเงียบๆ ไม่คอ่ ยมีคน
พลุกพล่านและทุกคร้ังท่ีฉนั มกั จะรับหนา้ ท่ีเป็ นผสู้ ง่ั อาหารแต่ผู้
เดียว เพราะพ่ีตุ่มชอบบอกฉนั ดว้ ยเสียงออ่ นๆ วา่
"นุชสัง่ มาเถอะ อะไรๆ พ่ีก็กินได"้
ใหมๆ่ ฉนั เคยสังเกตเห็นวา่ แมแ้ ตก่ ๋วยเต๋ียวไมว่ า่ ทาง
คนขายจะปรุงรสอยา่ งไร พ่ตี ุ่มกม็ กั จะรับประทานอยา่ งน้นั พอ
เห็นฉนั หยบิ นนั่ ปรุงน่ี พีต่ ุม่ จึงมองอยา่ งสงสัย
"เติมทาไมจะ๊ นุช ?"
"ใหร้ สมนั จดั ข้ึนซิคะ ลองไหมคะนุชจะปรุงให้ ?"
และจากน้นั เป็นตน้ มา เวลารับประทานอาหารดว้ ยกนั
พ่ีตุม่ จะคอยใหฉ้ นั ปรุงโน่นปรุงนี่ใหท้ ุกคร้ัง "หมู่น้ีพ่ีชกั จะชอบรส
หวานตามนุชเสียแลว้ ซิ" แตเ่ มื่อฉนั มากบั คุณอรชุน เขากลบั เป็น
ฝ่ ายแนะนาอาหารในเมนูใหฉ้ นั ฟังอยา่ งคล่องแคล่ว รวมท้งั คอย
ดูแลปรนนิบตั ิ จนฉนั ออกจะรู้สึกเขินๆ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

272

"ลองขา้ วตม้ กุง้ ของเขาสักหน่อยไหมครับ คุณนุช เขา
เรียกขา้ วตม้ กุง้ คิวชิง แต่มีท้งั กุง้ ท้งั ปลาหมึกหลายอยา่ งใส่น้าส้ม
เปร้ียวๆ อยา่ งดี"

ระหวา่ งน้นั ฉนั อดคิดไมไ่ ดว้ า่ ป่ านน้ีพี่ตุม่ จะอยทู่ ่ีไหน
หนอ...เพราะความคิดเช่นน้ีเองทาใหฉ้ นั ร้อนใจอยากจะกลบั ท่ี
ทางานเสียโดยเร็ว จนดูเหมือนวา่ คุณอรชุนจะรู้ซ้ึง

"จะรีบไปไหนครับ ?"
"เป็นห่วงงานค่ะ" ฉนั ตอบอยา่ งออ้ มแอม้ เตม็ ที
"โธ่...คุณนุช" คุณอรชุนอุทานขนั ๆ
"ไปห่วงมนั ทาไมกนั คุณชิดชไมเขากอ็ ย"ู่
"แต่มนั น่าเกลียดน่ีคะ ทิ้งใหเ้ ขาทางานอยคู่ นเดียว นุชมวั
นง่ั สบายเสีย"
แต่ถึงฉนั จะรีบกลบั ก็ไมม่ ีประโยชน์ เพราะขณะท่ีรถเล้ียว
เขา้ ไปจอดในบริเวณลานหน้าบริษทั น้นั ฉนั กวาดตามมองหารถ
พีต่ ุ่มจนทวั่ แตป่ รากฏวา่ ไม่มีแมแ้ ตเ่ งา ฉนั กลบั ไปทางานดว้ ย
ความรู้สึกไม่เป็นสุขนกั ไม่สนใจแมแ้ ต่เมื่อคุณชิดชไมทาตาลอ้ ๆ
บีบเสียงแหลมถามตามเคยวา่
"สนุกไหมคะ ไปถึงไหนมา?"
ฉนั ไมต่ อบเพยี งแตย่ มิ้ นิดๆ แลว้ กม้ หนา้ ทางานต่อไป
ท้งั ๆหู คอยระแวงเสียงออดเรียกอยตู่ ลอดเวลาจนเกือบบ่ายสอง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

273

โมงเสียงออดเรียกตวั ฉนั จึงดงั ข้ึน ฉนั เอ้ือมมือไปกดสวติ ช์ดว้ ย
ความรู้สึกวา่ หวั ใจกาลงั พองโตข้ึนทนั ที

"คุณนุชครับ ผมลืมงบบญั ชีไวท้ ่ีโน่นบา้ งหรือเปล่า ?"
เสียงของคุณทกั ษิณ ทาใหร้ ู้สึกวา่ ใจแฟบลงทนั ที
"เดี๋ยวคะ่ จะถามคุณชิดชไมดูก่อน"
"อยนู่ ่ีค่ะ คุณเอาไปใหด้ ว้ ยแลว้ กนั ?"
อาการเสือกแฟ้ มพรวดไวต้ รงหนา้ ทาใหฉ้ นั ถึงกบั คอแขง็
แตก่ ็ ตอ้ งฝืนทาเสียงใหเ้ ป็ นปกติ
"อยคู่ ะ่ เด๋ียวนุชเอาไปให"้
"ขอบคุณครับ"
ในน้าเสียงของคุณทกั ษิณน้นั มีอะไรอยา่ งหน่ึงคลา้ ยของ
พี่ตุ่ม คือแววอาทร เมตตาปรานีอยา่ งลึกซ้ึง เม่ือฉนั หอบแฟ้ มงบ
บญั ชีเขา้ ไปในหอ้ งน้นั เขากาลงั วนุ่ วายอยกู่ บั เครื่องคิดเลข
ตรงหนา้ มีสมุดเล่มใหญ่กางอยู่
"งบบญั ชีค่ะ"
"ขอบคุณ นายชุน เขาออกไปขา้ งนอกอีกหรือเปล่าครับ?"
"คงยงั มงั คะ"
"นายรังสีวงเล็บตุ่ม กย็ งั ไม่กลบั ผมหาลูกคา้ ใหเ้ ขาได้
แลว้ "
ฉนั ทาทา่ จะหนั กลบั ถา้ หากเขาจะไมถ่ ามข้ึนเสียก่อน

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

274

"คุณนุช เบ่ืองานที่น่ีหรือยงั ?"
"ยงั ค่ะ ไมม่ ีอะไรน่าเบ่ือน่ีคะ"
"ถา้ มีอะไรที่น่าเบื่อ ถา้ มีอะไรท่ียงุ่ ยากผมขอใหค้ ุณนุช
อยา่ เพิง่ ววู่ าม คิดอะไรให้รอบคอบนาน ๆ เสียก่อน"
น้าเสียงน้นั มีแววประหลาด แตค่ นพดู คงกม้ หนา้ กม้ ตาอยู่
กบั ตวั เลข
"ทาไมคะ ?" ฉนั ถามอยา่ งประหลาดใจ
"ผมพดู เผอ่ื ๆ ไวน้ ่ะ"
เขาตดั บทส้นั ๆ ฉนั จึงถอยออกมาจากหอ้ งเงียบๆ แต่พอ
เปิ ดประตูออกมาก็ชะงกั เพราะพีต่ ุม่ กาลงั กา้ วเขา้ ไปในหอ้ งทางาน
เส้ือนอก ยงั สะพายอยบู่ นบ่า ขณะท่ีสบตากนั แววตาคู่น้นั
มีประกายล้าลึก ท้งั เร่ร้อนริษยา อาทรอยา่ งประหลาด
"กลบั มานานแลว้ รึ ?" เขาถามเสียงหว้ ๆ มีรอยพาลๆ
"คะ่ "
"สนุกมากซิ"
"ก็ดีเหมือนกนั ค่ะ"
ฉนั ทาหนา้ ตาใหด้ ูสมกบั คาตอบ ดวงตาคมเขม้ คูน่ ้นั ยง่ิ
เป็นประกายยงิ่ ข้ึน ก่อนท่ีจะผลกั ปังเขา้ ไปภายใน ความรู้สึก
เจบ็ ปวดอยา่ งที่ไม่เคยมีมาก่อนเลยวง่ิ ปราดเขา้ จบั ข้วั หวั ใจ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

275

หากพ่ีตุ่มจะถามฉนั ดว้ ยเสียงอ่อนๆ สกั นิดฉนั กค็ งจะเขา้ ไป
ประจบประแจงอยา่ งท่ีเคยเพราะสาหรับฉนั ไมม่ ีใครเลยที่จะเหนือ
เขา หรือแมแ้ ต่จะเทียบเท่าได้

ตอนบ่ายวนั น้ันไม่มีเสียงเรียกมาจากห้องพต่ี ุ่ม จนกระทง่ั
ก่อนเวลาเลิกงานเพียงเลก็ นอ้ ยจึงมีเสียงออดดงั ข้ึน

"นุช มาที่นี่หน่อย"
น้าเสียงน้นั ยงั วางอานาจอยเู่ ช่นเดิม แตถ่ ึงกระน้นั ฉนั ก็ยงั
รู้สึกวา่ ดีกวา่ จะไมเ่ รียกมาเสียเลย ! เมื่อฉนั ผลกั ประตเู ขา้ ไปใน
หอ้ งทางานพีต่ ุ่มกม้ หนา้ กม้ ตาอยกู่ บั กระดาษบนโตะ๊ เขียนแบบ ดู
เหมือนเขาจะไม่รู้ดว้ ยซ้าไปวา่ ฉนั มายนื อยใู่ กล้ ๆ
"ดิฉนั มาแลว้ คะ่ เจา้ นาย !"
"เด๋ียวพ่ีจะไปส่ง !"
ดูเถอะ ถึงอยา่ งน้ีก็ยงั อุตส่าห์ทาเสียงพาลๆ อยเู่ ช่นน้นั
"ไมต่ อ้ งหรอกคะ่ !"
ดินสอเขียนแบบถูกกระแทกลงบนโตะ๊ ดงั ปังใหญพ่ ร้อม
กบั สตลู ตวั น้นั หนั กลบั มาโดยเร็ว
"ใช่..ใช่..ใช่...ไมต่ อ้ ง..ไม่ตอ้ ง เด๋ียวน้ีพ่ีตุ่มไม่ตอ้ งทาอะไรให้
ท้งั น้นั คนอ่ืนเขาดูแลนุชแทนพ่ีแลว้ เยน็ น้ีคงมีคนนดั ไปส่งอีก
แลว้ ซิ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

276

"โอย๊ นุชดูแลตวั ของนุชเองก็ได้ ไมต่ อ้ งใหใ้ ครมาดูแล
กลบั บา้ นดว้ ยรถมลย์ งั จะดีเสียกวา่ ตอ้ งนง่ั รถไปกบั คน
หนา้ บ้ึงๆๆๆ ท้งั ๆ ท่ีคนอ่ืน เขาไม่รู้ตวั เลยวา่ โดนดุดว้ ยเรื่อง
อะไร !"

ฉนั ซอยเสียถ่ียบิ อยา่ งฉุนเฉียว
"คนอื่นๆ นุชกบั พีเ่ ป็ นคนอ่ืนกนั ง้นั เรอะ คิดยงั ง้นั เรอะ?"
สาเนียงน้นั เกร้ียวกราด แตพ่ อฉนั มองอยา่ งตกใจสีหนา้
น้นั ก็
"นุช...ขอโทษที" พีต่ ุม่ พึมพา
"พีค่ ิดอะไรมากไปหน่อย เพราะ.... "
ดวงตาคูน่ ้นั เปลี่ยนเป็ นเจบ็ ปวดอาวรณ์จนทาใหฉ้ นั พลอย
ใจวบู ไปดว้ ย
"พ่ีลืมตวั ไป เพราะพร่ี ู้วา่ วนั หน่ึง พ่ีกบั นุชจะเป็น 'คนอื่น'
กนั จริงๆ"
"ทาไมคะ?"
สีหนา้ ของพตี่ ุม่ ทาใหฉ้ นั เสียงอ่อนตามลงไปดว้ ย เขาน่ิง
ไปชว่ั ครู่แต่แลว้ ก็หลบตาฉนั หมุนเกา้ อ้ีหนั กลบั ไปง่วนอยกู่ บั งาน
ตอ่ ไป
"ทาไมล่ะคะ...คะ ?"
ฉนั ถามตอ่ ยา่ งสงสยั ตน้ คอที่กม้ อยนู่ ้นั เกล้ียงเกลา

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

277

ผมตดั ส้ันสะบดั ปลายสลวยหวเี รียบดูสะอาดสะอา้ นหาท่ีติมิได้
"เพราะ...นุชโตแลว้ ม้งั โตจนพ่ตี ุม่ ไมต่ อ้ งคอยดูแล

ห่วงใยอยา่ ง แต่ก่อนแลว้ "
เขาเงยหนา้ ข้ึนยมิ้ อยา่ งลอ้ เลียน
"อีกหน่อยกค็ งมีหนุ่มนอ้ ยท่ีไหนสักคนดินเขา้ มาบอกพวี่ า่

'นี่คุณ ผมจะเป็นคนคอยรับส่งนุชเขาเอง คุณไมต่ อ้ งยงุ่ ดว้ ยหรอก'
ตอรน้นั ล่ะที่พีว่ า่ นุชกบั พี่คงเป็น 'คนอ่ืน' ไปจนได"้

"คงไม่มีวนั ถึงวนั น้นั หรอกค่ะ !"
ฉนั กระแทกเสียงอยา่ งประชดๆ พี่ตุม่ จบั ตามองฉนั ดว้ ย
แววตาประหลาด
"ทาไมล่ะ !"
ฉนั เองก็ตอบไม่ไดว้ า่ ทาไม..ความรู้สึกของฉนั ที่มีต่อ
ผชู้ ายทุกคนจึงวา่ งเปล่า ไม่มีความซาบซ้ึงพงึ ใจ หรือแมแ้ ต่ความ
อบอุน่ คลา้ ยกบั วา่ มีเงาบางๆ มาก้นั กลางระหวา่ งฉนั กบั ผชู้ ายทุก
คนท่ีผา่ นเขา้ มา
"ไมท่ ราบซีคะ.." ฉนั พยายามหวั เราะฝื นๆ
"อาจจะเป็ นเพราะยงั ไมม่ ีหนุ่มนอ้ ยคนไหนเขา้ มายน่ื ใบ
สมคั รอยา่ งท่ีพตี่ ุ่มวา่ ก็ได"้
"หนุ่มใหญ่ล่ะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

278

คาถามน้นั มีริ้วรอยกระตือรือร้น ดวงตาเพง่ มองฉนั อยา่ ง
ใจจดจ่อ จนฉนั รู้สึกเขินๆ

"จะหนุ่มใหญ่ หรือหนุ่มมาก ก็ไมม่ ีท้งั น้นั แหละคะ่ "
"แต่...สักวนั หน่ึงก็ตอ้ งมีจนได"้
พ่ตี ุม่ ยงั พึมพาเบาๆ จนฉนั เริ่มฉุนเฉียว
"เอาเถอะคะ่ ถา้ มีหนุ่มใหญ่ หนุ่มมากหนุ่มนอ้ ยคนไหน
มายน่ื ใบสมคั รละก็ นุชจะรีบรายงานพ่ตี ุ่มเป็ นคนแรกทีเดียว"
"ขอใหจ้ ริงอยา่ งวา่ เถอะ"
น้าเสียงของพตี่ ุม่ ยงั มีแววลอ้ เลียน จนฉนั ช่ืนชมไม่
ได.้ ..สาหรับ
ฉนั ก็คงจะยงั เป็นยายนุชเดก็ ล็กๆ คนเก่าอยนู่ น่ั เอง เขา
ห่วงใยเหมือนห่วงใยนอ้ งเล็กๆ เหมือนเดก็ ที่เขาเห็นมาแตเ่ ยาว์
จนเกิดความเอ้ือเอน็ ดูโดยที่ไม่มีอะไรมากไปกวา่ น้นั ฉนั พยายาม
กลืนความรู้สึกท้งั มวล ถามเขาเรียบๆวา่
"มีอะไรใหน้ ุชทาหรือเปล่าคะ ?"
"มี...เอา้ ...เตรียมจด"
เขาหนั ไปยงั โตะ๊ เขียนแบบ พลางบอกใหฉ้ นั จดดว้ ยเสียง
ขรึมๆ วา่
"เรียน คุณตรีนุชทราบ...."
ฉนั เงยหนา้ ข้ึน แต่พ่ีตุม่ กลบั บอกต่ออยา่ งรวดเร็ว

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

279

"ผมมีความยนิ ดีท่ีจะเรียนให้ทราบวา่ ทุกวนั น้ีคุณอยใู่ น
อาณตั ิการดูแลของผม ตราบจนกวา่ จะมีผยู้ น่ื ใบสมคั รใหม่เขา้ มา
และผมพจิ รณาอนุมตั ิแลว้ คุณจึงจะพนั จากอานาจหนา้ ที่ของผม
ไปไดฉ้ ะน้นั ระหวา่ งน้ี ในเวลาอาหารกลางวนั ถา้ คุณจะออกไป
กบั คนอื่นตอ้ งขออนุมตั ิจากผมเป็นทางการเสียก่อน ออ้ ป.ล.
อีกนิด ในตอนเยน็ ถา้ ไมม่ ีคาส่ังเป็นอยา่ งอื่น หมายความวา่ ผมจะ
เป็นผไู้ ปส่งคุณเอง"

"สญั ญานี่จะใหพ้ ิมพส์ กั ก่ีกอ๊ ปป้ี คะ ?"
แมจ้ ะทามเสียงใหด้ ูเป็นประชดประชนั แต่ลึกลงไปฉนั
กลบั รู้สึกแจม่ ใสอยา่ งประหลาด
"สัญญาของพ่ีไม่ตอ้ งพิมพ์ แตม่ นั จะจารึกอยใู่ นความทรง
จาของเรา"
เสียงของพี่ตุม่ อ่อนโยน โดยเฉพาะคาวา่ 'เรา' ในตอน
สุดทา้ ยมีกระแสเสียงประหลาด
"นุช รับสญั ญาพไี่ ดห้ รือเปล่าจะ๊ ?"
ฉนั ตีหนา้ ขรึม ท้งั ๆ ท่ีรู้สึกวา่ ใบหนา้ ร้อนผา่ วต้งั ทา่ ดูสมุดฉีก
ในมืออยา่ งเอาจริงเอาจงั
"เรียนทา่ นผจู้ ดั การแผนกแบบแปลน และการก่อสร้าง
ทราบ...สญั ญาฉบบั น้ีไดร้ ับทราบแลว้ จะดาเนินการตามคาสั่งน้นั
โดยเคร่งครัด ยกเวน้ ... "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

280

"ไม่มีขอ้ ยกเวน้ แมแ้ ต่ขอ้ เดียว"
"มีค่ะ ยกเวน้ คูส่ ัญญาจะขอเปล่ียนแปลงสัญญาน้ี ลงช่ือ
ตรีนุช"
แมร้ ิมฝีปากสีสดน้นั จะยมิ้ อยา่ งแจม่ ใส แต่ดวงตาคูน่ ้นั ก็
ยงั มีแววสลดแฝงลึกอยภู่ ายใน
"ถา้ มีอะไรเปล่ียนแปลง นุชจะโกรธพไี่ หม ?"
"ไมค่ ่ะ"
"สักวนั หน่ึง..."
รอยยมิ้ อยา่ งสดใสจางลง แววมวั มนในดวงตาเพม่ิ มากข้ึน
"ถา้ พ่ที าอะไรใหน้ ุชโกรธ นุชจะสญั ญากบั พไ่ี ดไ้ หมวา่
นุชจะโกรธพี่อยา่ งเดียว แต่จะไม่เกลียดจนถึงกบั ไมม่ องหนา้ พ่ี?"
"ทาไมนุชจะตอ้ งเกลียดพต่ี ุม่ มากมายถึงแค่น้นั ดว้ ยล่ะ
คะ?"
"ไม่รู้ซิ...แต่ถา้ หากพท่ี าอะไรท่ี...ไม่ดี"
"เช่น?"
"พ่ีอาจจะพดู ...ผดิ "
"มากหรือนอ้ ยล่ะคะ ?"
พตี่ ุม่ อึกอกั "พีย่ งั ไม่รู้วา่ จะถือวา่ มากหรือนอ้ ยแคไ่ หน"
"ง้นั ใหถ้ ึงวนั น้นั ก่อนคะ่ แลว้ นุชจะตดั สินเองวา่ มากนอ้ ย
แคไ่ หน"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

281

"ถา้ วนั น้นั มาถึงขอใหน้ ุชจาไวอ้ ยา่ งหน่ึงวา่ ไมว่ า่ จะมี
อะไรเกิดข้ึน...ความรู้สึกของพ่ที ่ีมีตอ่ นุชจะไม่มีวนั เปลี่ยนแปร"

น้าเสียงของพีต่ ุ่มอ่อนหวาน หนกั แน่น จนฉนั ไมก่ ลา้
สบตาคูน่ ้นั

"สาหรับพ่ี ไม่มีใครมาแทนท่ีนุชได"้
เสียงงออดเลิกงานดงั ข้ึน ทาใหฉ้ นั ถอนใจอยา่ งโล่งอกรีบ
เปล่ียนเร่ืองพดู โดยเร็ว
"เลิกงานแลว้ คะ่ "
พต่ี ุม่ ยมิ้ นิดๆ พลางทาตาอยา่ งรู้ทนั
"เอาล่ะ สญั ญามีผลต้งั แตว่ นั น้ีเป็นตนั ไป พี่เกบ็ ของก่อน
เด๋ียวค่อยกลบั บา้ นดว้ ยกนั "
ฉนั กลบั ไปเก็บของที่หอ้ งดว้ ยความรู้สึกสบายใจ จนฉนั
อยากจะร้องเพลงเสียดว้ ยซ้า ถา้ หากไมต่ ิดเพ่อื นร่วมงานซ่ึงดู
เหมือนจะคอย ลอบจบั ตาดูฉนั อยเู่ ป็นนิตย์
"เยน็ น้ีคุณนุชวา่ งไหมคะ ?"
"ทาไมคะ ?" "
"อยากจะชวนไปซ้ือผา้ ดว้ ยกนั ค่ะ เห็นคุณนุชมีเส้ือสวยๆ
ใสแลว้ ชกั จะอิจฉา ผา้ เก๋ๆ ทุกชุดเลย"
"ผา้ ฝ้ ายอยา่ งน้ีเมตรละไมก่ ่ีสตงั คห์ รอกค่ะ"
ฉนั ตอบเรื่อย ๆ พลางเก็บงานเขา้ แฟ้ ม

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

282

"ไมใ่ ช่ฝ้ ายสวสิ อยา่ งของคุณชิดชไม ดิฉนั คงไม่มีปัญญา
ถึงแค่น้นั เส้ือแพรตวั ใหม่กเ็ ลือกๆ มาจากผา้ ช้นั ๆ ชิ้นละไมก่ ี่บาท
เหมือนกนั "

"แต่ฝีมือตดั เยบ็ ดี กท็ าใหด้ ูเป็ นเส้ือมีราคาเหมือนกนั "
"ถา้ ดิฉนั วา่ งก็ตดั เองคะ่ บางทีคุณจินต.์ .แม่เล้ียงดิฉนั ก็ตดั
ให"้
"ตา๊ ย...คุณนุชมีแมเ่ ล้ียงดว้ ยหรือคะ ..."
ฉนั ไมย่ อมใหค้ ุณชิดชไมแสดงความรู้สึกอะไรมากกวา่
น้นั จึงเงยหนา้ ข้ึนตอบอยา่ งหนกั แน่นวา่
"คุณแมด่ ิฉนั เสียต้งั แตด่ ิฉนั ยงั เล็ก คุณจินตเ์ ธอเป็ นแมเ่ ล้ียงเยย่ี ม
ท่ีสุดเทา่ ที่เคยเห็นมา เราเลยไม่มีเร่ืองแมเ่ ล้ียงกบั ลูกเล้ียงใหใ้ ครพดู
กนั ได"้
สีหนา้ ของคุณชิดชไมผิดไปนิดหน่ึง
"ไม่แน่หรอกคะ่ ดูแต่ดิฉนั ...."
เธอหวั เราะเบาๆ น้าเสียงมีแววเห้ียมเกรียม
"ดิฉนั มีท้งั แมเ่ ล้ียง แลว้ ก็แมต่ วั ในขณะเดียวกนั เลยรู้สึ
กวา่ ชีวติ มีแต่อะไรๆ ที่เกินไปมากกวา่ ขาด เกินจนลน้ ทีเดียวค่ะ ?"
เป็นคร้ังแรกท่ีฉนั เกิดความรู้สึกเวทนาผรู้ ่วมงานข้ึนมา
แวบหน่ึงสาเหตุน้ีประการหน่ึงกระมงั ที่ทาใหเ้ ธอมองคนทุกคน
อยา่ งระแวงตลอดมา

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

283

"คุณชิดชไมลองจดั ระบบชีวติ ใหมซ่ ิคะ บางทีที่คุณวา่ ขาด
หรือเกินน่ะ อาจจะลงตวั พอดีได"้

"ดิฉนั เลิกคิดไปนานแลว้ คะ่ "
เสียงออดบนโตะ๊ ดงั ข้ึน พอฉนั กดสวติ ช์ก็ไดย้ นิ เสียงพี่ตุ่ม
เตือนมาอยา่ งนุ่มนวล
"นุชจะ๊ เสร็จหรือยงั พีเ่ สร็จแลว้ "
คุณชิดชไมมองดูเครื่องติดต่อภายในดว้ ยแววตาครุ่นคิด
"คุณนุชนี่โชคดี" เธอปรารภออกมาลอย ๆ
"ที่ชว่ั ชีวติ แฟคเตอร์ตา่ งๆ มกั จะลงตวั อยเู่ สมอ...ระวงั แลว้
กนั คะ่ ถา้ เกิดมีตวั เกินจะยงุ่ ?"
ฉนั ฉวยกระเป๋ าเดินแกมวงิ่ ออกมาจากหอ้ งน้นั เสียก่อน
อยา่ งนอ้ ยที่สุดฉนั ก็ไม่อยากใหต้ วั เองขนุ่ ใจโดยไมจ่ าเป็น
ฉันก้าวเข้าไปน่ังคู่กบั พต่ี ุ่มในตอนหน้าพลางช่วยรับกระเป๋ า
เอกสารของพีต่ ุม่ ไปวางไวท้ ี่เบาะหลงั แลว้ จึงดึงเส้ือสอด
ไวใ้ นไมแ้ ขวน ขา้ งรถ พตี่ ุม่ รูดปมเน็คไทใหข้ ยายออก พบั แขน
เส้ือข้ึนเล็กนอ้ ยก่อนที่จะสตาร์ทรถ
"ไดชาร์จ ดีหรือเปล่าค่ะ ?"
"เห็นเม่ือกลางวนั สตาร์ทไมต่ ิด"
"ติดซ่ี นี่ไง....สตาร์ทหนเดียวก็ติด ถึงรถน่ีจะเก่าแต่ยงั ดี
ไม่ถึงกบั โปเกหรอกน่า"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

284

พี่ตุม่ เล้ียวรถออ้ มผา่ นรถคุณอรชุน ซ่ึงจอดอยใู่ นท่ีเกบ็
คนงานของบริษทั กาลงั เช็ดถูจนเป็นเงาปลาบ

"นุชอาจจะชอบนง่ั คนั โนน้ มากกวา่ ม้งั ?"
"แหม เห็นนุชเป็ นคนเห่อรถยนตไ์ ปได้ กน็ ุชเห็นรถพี่ตุ่ม
สตาร์ทไม่ติดจริงๆ นี่คะ"
"สตาร์ทจริงๆ ก็ติด แต่พ่ีอยากจะคอยดูตา่ งหากวา่ เวลาไป
กบั คนอื่นน่ะ จะสนุกเทา่ ไปกบั พ่หี รือเปล่า ?"
ฉนั อดหวั เราะต่อเสียงอิจฉพาล ๆ น้นั ไม่ได้
"แลว้ พตี่ ุ่มวา่ นุชสนุกมากไหมล่ะคะ?"
"คงสนุกม้งั เพราะนายซุนเขาเอาอกเอาใจผหู้ ญิงเก่งกวา่ พ่ี
ดูแตน่ ุชจะถอดเส้ือคลุม เขายงั กุลีกุจอช่วยตวั เป็นเกลียว ?"
ฉนั เพงิ่ จบั ไดเ้ ด๋ียวน้ีเองวา่ ที่ฉนั โดนพาลมาตลอดท้งั
วนั น้ี สาเหตุมาจากอะไร
"โธ่..แค่น้ีเอง" ฉนั อดหวั เราะไม่ได้
"อะไร แคน่ ้ี ?"

"ท่ีคุณอรชุนช่วยนุชน่ะ ไม่ใช่เพราะจะทาเก๋
อะไรหรอกค่ะ แต่แขนเส้ือมนั ติด คุณอรชุนกเ็ ลยช่วย
ดึงใหพ้ อดีเห็นพ่ตี ุ่มสตาร์ทรถไม่ติด กเ็ ลยถือเส้ือของ
นุชติดมือไปดว้ ย"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

285

29……………………………………………
โหนกแกม้ ของพ่ีตุ่มมีรอยเขม้ ข้ึน คลา้ ยคนทา
ผดิ ที่ถกู จบั ไดค้ าหนงั คาเขา
"กพ็ ่ีไม่ไดว้ า่ อะไรนี่"

พ่ีตุ่มตอบอ่อย ๆ ทาใหฉ้ นั หวั เราะมากยงิ่ ข้ึน พ่ีตุ่มหนั มา
ทาตาดุๆ แต่คร้ันฉนั ไมย่ อมหยดุ หวั เราะ พี่ตุ่มก็หวั เราะตามไปดว้ ย

"พไ่ี มช่ อบใหน้ ุชทาเป็นหรั่งจา"
ลงทา้ ยก็ยอมรับจนได้ "พีด่ ูแลว้ มนั ขดั ๆ ตา"
"โธ่...เสียแรงอยเู่ มืองนอกมาต้งั นมนาน"
"ฝรั่งเขาจะทายงั ไงน่ะช่างเขา เพราะธรรมเนียมประเพณี
เขาเป็นอยา่ งน้นั "
"คนไทยเด๋ียวน้ีเขาไม่ค่อยถือแลว้ คะ่ " ฉนั แกลง้ แยง้
"ใครไม่ถือ พ่ีถือ...โดยเฉพาะนุช.....รู้จกั นุชมาต้งั แต่เล็ก
ไดเ้ ห็นกรอบที่ผใู้ หญข่ องนุชพยายามตีใหน้ ุชมาตลอดเวลา
พ่ีอยากเห็นนุชเป็นแบบฉบบั ของผหู้ ญิงแบบที่คุณยา่ ทา่ นอยากให้
นุชเป็น พ่คี บกบั ฝร่ังมากไดเ้ ห็นคนไทยท่ีพยายามทาเป็ นฝรั่งก็ไม่
นอ้ ย แต่ก็ไม่เคยมีแบบไหนท่ีน่าดูไปกวา่ แบบของไทยๆ นุชเป็น
แบบท่ีถูกป้ันมาอยา่ งดีเลิศตามลกั ษณะของไทยแท้ พไ่ี ม่อยากให้
นุชเปล่ียนเป็นอยา่ อ่ืน"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

286

"เหมือนคุณพอ่ อีกคนแลว้ ท้งั ๆ ทีนุชเรียนจบก็ยงั ไม่อยาก
ใหท้ างาน"

"คุณพอ่ ของนุชทา่ นคิดแบบไทยแทน้ ่ะซิ ผชู้ ายเป็น
หวั หนา้ ครอบครัว ผหู้ ญิงอยบู่ า้ นทางานบา้ น"

"ง้นั ใหน้ ุชเรียนมาจนถึงข้นั น้ีทาไมคะ ?"
"ท่านใหเ้ รียนเพือ่ รู้ซิ รู้ไวเ้ ป็ นเครื่องประดบั ตวั เอง ไว้
เป็นคูค่ ิดของผชู้ ายในวนั หนา้ "
"นุชจา้ งก็ไมค่ ิดใหใ้ คร" ฉนั ทาจมูกยน่
"ถา้ เพ่อื คิดใหพ้ ตี่ ุม่ ล่ะ ?"
"ยกเวน้ พต่ี ุ่มคนเดียว !"
ฉนั หลุดปากออกไป แลว้ จึงไดใ้ จหายวาบเพราะเพง่ิ คิด
ออกวา่ 'คู่คิด' น้นั หมายความวา่ กระไร
"ที่นุชพดู น่ะจาไวน้ ะ ถา้ พ่มี าขอใหน้ ุชช่วยคิดละก็อยา่
ปฏิเสธเสียล่ะ เพราะนุชสัญญากบั พไี่ วแ้ ลว้ !"
พี่ตุม่ ทาหนา้ ตาเฉยเสียงเรื่อยเฉ่ือย จนฉนั จบั ความรู้สึก
ไม่ไดว้ า่ เขาจงใจจะหมายความวา่ กระไร
สญั ชาตญาณของผหู้ ญิง ทาใหฉ้ นั รู้สึกถึงเงาของ
'อนั ตราย' ที่ใกลเ้ ขา้ มา จึงรีบเปลี่ยนเรื่องโดยเร็ว
"อาทิตยน์ ้ี อรวรรณขาชวนนุชไปบา้ นเขาคะ่ "
"ฮึ....นอ้ งชวนหรือพี่ชวนกนั แน่ !"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

287

"อรวรรณเขาชวนจริง ๆ ค่ะ"
"นุชรู้ไดย้ งั ไง ถา้ เจา้ หมอนน่ั มาพดู กบั นุชอยา่ งหน่ึงแลว้
ไปบอกกบั นอ้ งสาวอีกอยา่ งหน่ึง ?"
ฉนั ไม่รู้เหมือนกนั วา่ ทาไมพต่ี ุ่มถึงไดก้ ลายเป็นคนช่าง
ระแวง สงสัยอยา่ งน้ีไปได้
"แลว้ ทาไมคุณอรชุนจะตอ้ งทายงั ง้นั ดว้ ยคะ ถา้ เขาจะชวน
นุช จริงๆ ทาไมจะตอ้ งอา้ งชื่ออรวรรณดว้ ย ?"
"ถา้ นายซุนมนั มาชวน นุชจะไปหรือเปล่า ?"
"นุชกต็ อ้ งดูก่อนซิคะวา่ เขาชวนเรื่องอะไร"
"จะเร่ืองอะไรก็ช่างเถอะ นุชจะไปไหม?"
"พต่ี ุ่มใหน้ ุชไปไหมล่ะคะ ?" ฉนั ยอ้ นถาม
พีต่ ุม่ ทาเสียงหว้ นๆ ส้ันๆ "ไม!่ "
"ทาไมล่ะคะ คุณอรชุนเขาก็เคยเห็นนุชมาต้งั แต่เด็ก ๆ
เหมือนกนั แลว้ เขาก็ดีกบั นุชออก ?"
"นุชชกั ชอบเจา้ หมอนนั่ ล่ะซิ ?"
กพ็ ่ีตุม่ จะใหน้ ุชเกลียดเขาเร่ืองอะไรล่ะ ?"
"เพราะ....."
พี่ตุม่ ย้งั ปากไวท้ นั ควนั ดวงตาคู่น้นั เหลือบมองฉนั อยา่ ง
รู้เท่าทนั
"เดก็ ฉลาด ตอ้ นพจ่ี นมุมตามเคย"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

288

"ระฆงั ยงั ไมห่ มดยกเลย ยอมแพแ้ ลว้ "
"พต่ี ุ่มแพน้ ุชเสมอแหละ แพอ้ ยเู่ สมอมา...."
เขาพมึ พาเบาๆ ดวงตามองตรงไปเบ้ืองหนา้
"สักวนั หน่ึงพ่ีจะอธิบายใหน้ ุชฟัง"
ถา้ ฉนั จะไดร้ ู้ล่วงหนา้ วา่ 'วนั น้นั ' เป็นวนั ท่ีฉนั จะตอ้ งรับรู้
ถึงความจริงอนั ขมชื่น ฉนั คงไม่ตอ้ การใหว้ นั เวลาล่วงจนถึง
'วนั น้นั ' เป็นแน่...พ่ีตุม่ ไปส่งฉนั ท่ีท่าเรือตามเคย แตก่ ่อนที่จะลง
จากรถ เขาเอ้ือมมือมาแตะมือฉนั บาๆ ปลายนิ้วมือน้นั มีควาอบอุน่
อยา่ งประหลาดใจ
"อาทิตยน์ ้ี นุชจะไปบา้ นนายชุนจริง ๆ น่ะเรอะ?"
"อรวรรณ เขาใหม้ าชวนนี่คะ"
"พไ่ี ม่อยากใหน้ ุชไป"
"ทาไมคะ ?"
พตี่ ุม่ ทาท่าอึกอกั "เพราะ....พอี่ ยากมาคุยกบั นุชท่ีบา้ น
สวน…"
ดวงตาคู่น้นั มีแววละหอ้ ยอยา่ งประหลาด
"วนั ...เวลา...ของพ่ีคงจะนอ้ ยลงทุกที พอ่ี ยากจะคุยกบั นุช
ใหส้ มกบั ที่จากไปเสียนาน"
ฉนั อยากจะหวั เราะ แตส่ ีหนา้ ของพตี่ ุม่ ทาใหฉ้ นั ไมก่ ลา้
ฉนั ไม่รู้สกั นิดวา่ วนั วลาสาหรับเราจะนอ้ ยลงจริงๆ อยา่ งที่พีต่ ุม่ วา่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

289

"โธ่อาทิตย์ ไหน ๆ พี่ตุ่มก็มาหานุชไดน้ ่ีคะ แถมยงั ทางานดว้ ยกนั
อีกท้งั วนั "

"แต่อาทิตยน์ ้ีขอใหพ้ ่ีเถอะ"
"แหม....นุชบอกคุณอรชุนแลว้ น่ีคะวา่ นุชวา่ ง ใหน้ ุช
ดูก่อนคะ่ "
พีต่ ุม่ เดินลงไปส่งฉนั ลงเรือที่ท่า คนแถวน้นั คุน้ เสียแลว้
ต่อการท่ีจะมีชายร่างสูงสง่า เดินตามมารับ-ส่งฉนั ท้งั เชา้ และเยน็
จนบางคร้ัง วนั ไหนพี่ตุม่ ไมม่ าส่งเพราะติดงานเสียอีก คนท่ีท่าเรือ
กลบั จะถามยมิ้ ๆ วา่
"คุณผชู้ ายไม่มาหรือคะวนั น้ี ?"
ใหม่ ๆคาวา่ 'คุณผชู้ าย' ทาใหฉ้ นั ยมิ้ ไม่ออก แตค่ ร้ันถูก
ถามบ่อยคร้ังเขา้ คาวา่ 'คุณผชู้ าย' สาหรับฉนั จึงหมายความถึงพต่ี ุม่
โดยอตั โนมตั ิ...พ่ีตุ่มยนื มองจนเรือออกจากท่าแลว้ จึงหนั กลบั ไป
ฉนั มองตามร่างสูง ๆ น้นั จนลบั ตาดว้ ยความรู้สึกอบอุน่ อยา่ ง
วนั รุ่งขึน้ พตี่ ุ่มแวะไปรับฉันออกไปรับประทานอาหาร
ขา้ งนอกก่อนเวลาพกั เที่ยงถึงสิบนาทีราวกบั จะจงใจตดั หนา้ คน
อื่น แตย่ งั ไม่ทนั ที่ฉนั จะออกไปเสียงออดบนโตะ๊ กด็ งั ข้ึน
"คุณนุชรู้ไหมวา่ ยากิโตริคืออะไร ?"
"ไมท่ ราบคะ่ แตท่ ่าทางจะเป็ นญี่ป่ ุนแน่ ๆ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

290

"ยากิโตริน้นั ไซร้ คือไก่ยา่ งธรรมดา วนั น้ีลองชิมกนั
ไหม?"
ฉนั เหลือบตามองพี่ตุ่มซ่ึงยนื เกาะโตะ๊ ทาหนา้ ตาเฉย

"วนั น้ีพต่ี ุม่ ชวนไวแ้ ลว้ คะ่ "
สีหนา้ ของพตี่ ุ่มมีรอยยมิ้ นิดๆ แกมสะใจ
"โอเค. ผมชวนเผอื่ ไวส้ าหรับพรุ่งน้ีเลย ออ้ ...ยายนอ้ งให้
ผมบอกคุณดว้ ยวา่ .....
"อาทิตยน์ ้ีเห็นจะไม่วา่ งแลว้ ค่ะ"
"อา้ ว...ทาไมตอนแรกคุณนุชวา่ วา่ งไงล่ะ ?"
ตอนน้นั ฉนั คงทาหนา้ ป้ันยากที่สุดในโลก พี่ตุม่ มองฉนั
เขมง็ ทาใหฉ้ นั ไม่มีโอกาสเลือกตอบอยา่ งอื่นได้
"ที่บา้ นเกิดมีธุระนิดหน่อยค่ะ"
"สาคญั มากไหม ถา้ ไมส่ าคญั เล่ือนไปก่อนเพราะยายนอ้ ง
แกกะโปรแกรมไวแ้ ลว้ "
"เห็นจะเลื่อนไมไ่ ดห้ รอกคะ่ "
"เสียดายจริง ยายนอ้ งรู้เขา้ คงเตน้ เชียวน่ี"
"ไวอ้ าทิตยห์ ลงั ซิคะ อาทิตยน์ ้ีไมว่ า่ งจริง ๆ ค่ะ"
แต่แลว้ ขณะที่นง่ั ไปในรถ พีต่ ุม่ กลบั บอกอยา่ งหนา้ ตาเฉย
"อาทิตยห์ นา้ อาทิตยห์ ลงั นุชกไ็ มว่ า่ งท้งั น้นั แหละ"
"ทาไมคะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

291

"เพราะพี่จะไปบา้ นสวนทุกอาทิตยน์ ่ะซิ"
"โธ่...." ฉนั อุทานอยา่ งอ่อนใจ
"หรือนุชไมเ่ ตม็ ใจใหพ้ ไี่ ป ?"
เสียงรวนๆ แบบน้นั เป็ นเคร่ืองหมายวา่ ฉนั ไม่มีทาง
ปฏิเสธตามคย
"ใครวา่ คะ ?"
ฉนั ถามเสียงอ่อย พี่ตุ่มหนั มามองพลางยมิ้ อยา่ งขรึม ๆ
"พบ่ี อกแลว้ วา่ สกั วนั หน่ึงนุชกบั พจ่ี ะกลายเป็น
'คนอ่ืน' ไปจนได้ ฉะน้นั ระหวา่ งน้ี ขอใหพ้ ่ีใชเ้ วลาที่ยงั เหลืออยนู่ ่ี
เพอื่ .... "
พต่ี ุม่ เวน้ ระยะ กลืนส่ิงที่อยากพดู ออกมาหายไปในลาคอ
"เพ่อื อะไรคะ ?"
"เพอ่ื เป็นที่ระลึกในความทรงจา อะไรจาพวกน้นั ไงล่ะ"
พี่ตุม่ มีทีทา่ แปลกๆ ท่ีฉนั เองกไ็ ม่เขา้ ใจ ดูเหมือนหลาย
คร้ังที่พ่ตี ุ่มอยากจะพดู อะไรออกมา แต่ก็ย้งั ไวเ้ สียทุกคร้ัง แลว้ กลบั
ใชด้ วงตาเศร้าๆ มองฉนั แทน ทาใหฉ้ นั รู้สึกคลา้ ยกบั วา่ ถึงแม้
ระหวา่ งพ่ีตุม่ กบั ฉนั จะมีห่วงใยอะไรสักอยา่ งหน่ึงผกู พนั กนั ไว้
อยา่ งแน่นหนา แตก่ ็มีม่านบางๆ ท่ีฉนั ไม่สามารถจบั ตอ้ งได้ มาก้นั
กลางขวางเราไวอ้ ยู่ เช่นกนั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

292

ตลอดวนั อาทิตยท์ ้งั วนั พต่ี ุ่มไปขลุกอยทู่ ี่บา้ นสวนต้งั แต่
เชา้ ตากุง้ ติดพ่ีตุม่ แจแถมพลอยเรียกพี่ตุม่ ตามฉนั เสียดว้ ย ไม่วา่ ใคร
จะสอนอยา่ งไร แกก็ไม่ยอมเรียกอยา่ งอ่ืนท่าเดียว ฉนั เขา้ ครัวลง
มือทากบั ขา้ วดว้ ยตนเองโดยมีพีต่ ุ่กบั ตากุง้ เป็นลูกมือ ท้งั เด็กท้งั
ผใู้ หญห่ นา้ เป็นมนั ไปตามๆ กนั ฉนั ตกั ถ่านใส่เตาพลางยกมือข้ึน
เสยผม รอยนิ้วมือเบ้ือนหนา้ ผากเป็นทาง

"หนา้ แด่นแลว้ จะ้ นุช"
"ตรงไหนคะ ?"
"มา.....พ่จี ะเช็ดให"้
พต่ี ุม่ ดึงผา้ เช็ดหนา้ จากกระเป๋ า ลุกเดินหลีกขา้ วของเขา้ มา
หาฉนั พลางกม้ ลงเช็ดรอยเป้ื อน ฉนั เงยหนา้ ข้ึนหวั เราะเพราะ
เพ่ิงสงั แกตเห็นวา่ แกม้ พี่ตุ่มเปลือกหวั หอมชิ้นบางๆ ติดอยเู่ ช่นกนั
ชว่ั ครู่หน่ึงท่ีราสบตากนั ฉนั รู้สึกชาวาบไปท้งั ตวั ดวงตาของพ่ตี ุ่ม
เป็นประกายสดใส ลมหายใจอุ่นๆ เป่ อยเู่ หนือเส้นผม ชว่ั แวบเดียว
ท่ีดวงตาคู่น้นั บอกถึงความรู้สึกหวงแหนอาทรอยา่ งลึกซ้ึง
"นุชรู้ไหมวา่ ตลอดเวลาท่ีผา่ นมา พไี่ มเ่ คยมีใครอื่น นอก
จาก...นุช.... "
เสียงน้นั นุ่มนวล ออ่ นหวาน ฉนั หลบตาลงต่า
"พี่หวงั เสมอวา่ พี่จะไดก้ ลบั มาหานุช พีค่ อยเวลามานาน
แสนนาน แตแ่ ลว้ ...."

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

293

พต่ี ุม่ กล้นั ลมหายใจ เช็ดหนา้ ผากใหฉ้ นั พลางถอยออก
ห่างพดู ดว้ ยน้าเสียงท่ีไม่เป็นปกตินกั

"พ่ีก็มายนื อยทู่ ่ีน่ีจนได้ จริงไหมล่ะ ?"
เขาหลบตาฉนั หนั ไปทางตากุง้ ซ่ึงโผล่หนา้ เป้ อเหลอเขา้
มา
"กุง้ ...ขอน้าเยน็ ใหพ้ ี่ตุ่มแกว้ นึง เร็วๆ เขา้ "
พตี่ ุ่มกลบั ไปหลงั จากรับประทานอาหารเยน็ แลว้ คืนวนั
น้นั เอง คุณพอ่ เรียกฉนั เขา้ ไปนงั่ ขา้ งเกา้ อ้ีโยก ชวนคุยซกั ไซเ้ รื่อง
งานการสักครู่ กย็ อ้ นถามฉนั วา่
"ตอนน้ีคุณรังสี พกั อยทู่ ่ีกรุงเทพฯกบั ใครลูก ?"
"อยทู่ ี่บา้ นตวั เองมงั คะ นุชไม่ทราบ ทราบแต่วา่ คุณพ่อ
พ่ีตุ่มอยเู่ ชียงใหม่"
"อือ....ตอนน้ีบริษทั ของพอ่ กะวา่ จะขยายโรงงาน เห็น
จะตอ้ งใหเ้ ขียนแปลนให"้
"ไดค้ ่ะ นุชจะบอกพ่ตี ุ่มให"้
"ดูท่าทางเขาจะเป็นผใู้ หญ่เกินตวั "
คาชมของคุณพอ่ ทาใหฉ้ นั พลอยยมิ้ รับไปดว้ ย แต่แลว้ ก็
ตอ้ งหยดุ ยมิ้ ทนั ควนั
"นุชกบั คุณรังสี มีอะไรกนั หรือเปล่าลูก ?"
"คะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

294

ฉนั ถามเสียงแหลมอยา่ งตกใจ คุณพอ่ เอ้ือมมือมาลูบผม
ฉนั เบา ๆ

"ท่ีพอ่ ตอ้ งถามอยา่ งน้ีเพราะนุชเป็นสมบตั ิชิ้นเดียวท่ีพอ่
รักมากท่ีสุด ถา้ จะมีอะไรเปล่ียนแปลง พอ่ อยากจะรู้เป็นคนแรก
เพื่อจะไดช้ ่วยตรวจตราวา่ การที่พอ่ จะมอบของรักใหแ้ ก่ใครน้นั
เขาสมควรแก่ของของพ่อหรือเปล่า นุชเขา้ ใจไหมลูก ?"

"เขา้ ใจค่ะ" ฉนั ตอบอูอ้ ้ี
"แตน่ ุช กบั พตี่ ุม่ ไมม่ ีอะไรกนั น่ีคะ"
"อยา่ งน้นั เรอะ ?" เสียงคุณพอ่ ไม่สู้เช่ือนกั
"จริงๆ นะคะ" ฉนั ยนื ยนั เสียงแขง็
"นุช กบั พ่ีตุม่ ไมม่ ีอะไรกนั จริงๆ พีต่ ุม่ คงจะเห็นนุชเป็น
เดก็ ๆคนเก่าเทา่ น้นั มงั คะ เราเคยเห็นกนั มาต้งั แตเ่ ด็กแลว้ ยงั ทางาน
ดว้ ยกนั ลเยอาจจะสนิทสนมกนั มากหน่อย"

"พ่อเป็นผชู้ าย ทาไมจะดูผชู้ ายดว้ ยกนั ไม่
ออก"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

295

30……………………………………………
ฉนั หวั เราะอยา่ งเขินๆ "แต่คราวน้ีอาจจะดู
กไ็ ดค้ ะ่ พี่ตุ่มไม่เคยมีอะไรกบั นุชจริงๆ"

"เอาล่ะแลว้ ไป แต่ถา้ นุชจะเลือกใครสักคนทีนุชไวใ้ จรอง
จากพอ่ นุชจะบอกพอ่ ก่อนไดไ้ หมลูก ?"

"นุชยงั ไมค่ ิดนี่คะ"
"พอ่ ขอสญั ญาเผื่อไวก้ ่อนไงล่ะ"
"ตกลงคะ่ นุชจะบอกคุณพอ่ ก่อนใคร ๆ เลย"
"ขอบใจลูก ขอบใจมาก"
คาถามของคุณพอ่ ทาใหฉ้ นั อดเก็บเอาไปคิดไมไ่ ด้ จริง
หรือที่ระหวา่ งฉนั กบั พ่ีตุม่ จะไมม่ ี 'อะไร' กนั ? ดวงตาคมเขม้ คู่น้นั
ผา่ นแวบ่ เขา้ มาสู่ความทรงจา....แววอาทร หวงแหนที่จบั จอ้ งดูฉนั
อยทู่ ุกฝีกา้ วราวกบั จะประกาศถึงความผกู พนั อนั ล้าลึกที่มีต่อกนั
โดยไมต่ อ้ งเอย่ เป็นคาพดู แววตาน้นั จะเปลี่ยนเป็นหวาดระแวง
ข้ึนมาทนั ทีที่มีชายคนอ่ืนผา่ นเขา้ มาเก่ียวขอ้ งกบั ฉนั นอกเหนือจาก
ธุระการงานแต่แววตาน้นั เอง กลบั ซ่อนริ้วรอยเศร้าหมองแกม
อาวรณ์ไวอ้ ยา่ งประหลาดหลายคร้ังที่พตี่ ุม่ อยากจะพดู ในสิ่งท่ี
ดวงตาเคยพดู มาแลว้ แต่อะไรอยา่ งหน่ึงคอเหน่ียวร้ังเขาไวต้ ลอด
มา 'อะไร' อยา่ งน้นั นนั่ เองท่ีก้นั ขวางเราไว้ 'อะไร' อยา่ งน้นั ท่ีเยอื ก

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

296

เยน็ ดุจมา่ นบาง ๆ ที่ทาใหฉ้ นั และท่ีตุ่มถูกแยกใหห้ ่างกนั โดยที่ไม่
สามารถฝ่ าออกมาได.้ ..ฉนั ต่างหากที่เป็นฝ่ ายรอ รอใหเ้ ขาผา่ นส่ิง
ก้นั กลางน้นั ออกมา !

ความรู้สึกปวดแปลบ ผา่ นเขา้ มาในความรู้สึก เพราะ
หลายคร้ังท่ีพี่ตุ่มพดู ราวกบั วา่ ฉนั เป็นเพยี งนอ้ งสาวท่ีเขาเอ้ือเอน็ ดู
รอคอยให้ 'ใคร' สกั คนหน่ึงท่ีดีพร้อมผา่ นเขา้ มา เขาจึงจะมอบฉนั
ใหเ้ ป็นกรรมสิทธ์ิของใครคนน้นั เขาหวงแหนฉนั
แตข่ ณะเดียวกนั ก็พยายามผลกั ไสฉนั ใหอ้ อกไปจากวงชีวติ ท้งั ๆ
ท่ียงั อาวรณ์ไมส่ ร่างซา ฉนั วา่ พ่ตี ุม่ หึงฉนั กบั คุณอรชุนแค่ไหน
เพยี งแต่เขาไมพ่ ดู ออกมาเท่าน้นั หลายคร้ังที่ฉนั พยายามตอ้ นพีต่ ุ่ม
จนมุมเพ่ือที่จะใหเ้ ขาพดู ถึงส่ิงท่ีติดคา้ งอยใู่ นใตลอดมา แต่พตี่ ุม่
ฉลาดพอที่จะหลีกเล่ียงไปจนได.้ ...ฉนั รู้วา่ ฉนั กาลงั รอคอยในสิ่งที่
ดูเหมือนจะกาลงั เล่ือนลอยออกห่างไปทุกที แต่ถึกระน้นั ฉนั กย็ งั
รอ....รอเพอ่ื รับรู้ความจริงอนั ขมข่ืน ในภายหลงั ...ละความจริงอนั
น้นั เองท่ีฉนั ถือวา่ เป็นหน้ีท่ีตอ้ งไดร้ ับการ ชาระ !

หลายคร้ังในเวลาทก่ี ลบั บ้านด้วยกนั พตี่ ุ่มชอบขับรถช้า ๆ
ช้ีชวนฉนั ดูบา้ นสวยๆ สองขา้ งทาง
"บา้ นหลงั น้ีสวยดี ช้นั เดียวอยา่ งทีนุชชอบ เสียแต่ปลูกชิด
ร้ัวมากไปหน่อย"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

297

"นุชอยากใหม้ ีระเบียงกวา้ งๆ ค่ะ ยน่ื ไปในสระบวั ฝั่งตรง
ขา้ มนุชจะปลูกตน้ หางนกยงู ตน้ ตะแบก ตน้ ราชพฤกษ์สีแดง
สีม่วง เหลือง ออกสลบั กนั สวยดีออก"

"ของพี่ตอ้ งขอแถมโตะ๊ เขียนแบบโตๆ ดว้ ย"
เราพดู ถึง 'บา้ น' ดว้ ยกนั ราวกบั จะต้งั ความหวงั ไวว้ า่ สัก
วนั หน่ึงเราจะตอ้ งมี 'บา้ นของเรา' ดูจะไม่มีอะไรในความรู้สึกนึก
คิดของฉนั ท่ีพ่ีตุม่ จะไม่ไดร้ ับรู้ดว้ ยในเวลาทางาน บางคร้ังพี่ตุม่ กด
ออดเรียกฉนั เขา้ ไปเพยี งเพื่อที่จะถามวา่
"นุช ถา้ พรมออกสีแสด โป๊ ะไฟสีอะไรดีจะ๊ ?"
"น้าเงินคะ่ ถา้ แตง่ แบบโมเดิร์น"
"โอ.เค."
ทา้ ยสุดงานของพต่ี ุ่มจึงไมม่ ีชิ้นใดท่ีฉนั จะไมไ่ ดร้ ับรู้ดว้ ย
พ่ตี ุม่ มกั จะมองดว้ ยดวงตาที่ฉายความรู้สึกลึกซ้ึงเสมอ
"เด๋ียวน้ีเวลาน้ีเดคคอเรกอะไร ถา้ ไม่ไดถ้ ามนุชมนั ชกั จะ
ไม่มน่ั ใจ"
"โธ่ นุชไมไ่ ดเ้ รียนมาซกั หน่อย นุชคิดแบบผหู้ ญิงเท่าน้นั
แหละค่ะ"
"ดีแลว้ วนั หลงั พอพี่เขียนแบบบา้ นเสร็จ พี่จะใหน้ ุชเป็น
คนแตง่ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

298

ฉนั รู้สึกหนร้อนวบู พ่ีตุ่มทาหนา้ ตาเฉยราวกบั วา่ เรื่องน้ี
ฉนั กบั พต่ี ุม่ ไดต้ กลงกนั มานานแลว้

"นุช เห็นจะรับไม่ไดห้ รอกค่ะ"
"ทาไมจะ๊ ?"
ฉนั เองก็ตอบไมไ่ ด้ แววตาของพี่ตุ่มที่มองฉนั เป็นประกาย
"ก็นุชสัญญาแลว้ ยงั ไงล่ะ วา่ จะเป็นคูค่ ิดของพี"่
"ถา้ คิดเฉย ๆ ก็ไดซ้ ิคะ แต่จะใหล้ งมือดว้ ยนุชคงทาไม่ได"้
ริมฝีปากของพี่ตุม่ ขยบั เล็กนอ้ ยแต่แลว้ ก็กลบั หยดุ นิ่งแววตาที่มอง
ฉนั สลดลงมีแววอาวรณ์หวงแหนแฝงอยเู่ ตม็ เปี่ ยม
"ถา้ ท่ีจะมีบา้ นของพเ่ี อง พ่ีจะไมใ่ หใ้ ครเขา้ ไปยงุ่ เถย
นอกจากนุ ชคนเดียว"
ฉนั ไมหรอกวา่ ฉนั ไม่มีวนั ที่จะมี 'บา้ นของเรา' ไม่มีบา้ น
ช้นั เดียวกวา้ งๆ ต้งั อยบู่ นเนิน มีระเบียงยนื่ ออกไปในสระบวั ฉนั
เคยรู้สึกวา่ คุณอรชุนกด็ ี คุณทกั ษิณกด็ ี มองความสมั พนั ธ์ ระวา่
ฉนั กบั พตี่ ุม่ ดว้ ยแววตาแปลกๆ โดยเฉพาะคุณทกั ษิณชอบอยา่ ง
ห่วงใย บางคร้ังเขามกั จะถามฉนั อยา่ งระมดั ระวงั พิกลวา่
"คุณนุช เคยพบคุณพอ่ นายรังสีเขามง่ั ไหม ?"
"ไม่เคยพบกนั นานแลว้ คะ่ ต้งั แตย่ งั เด็กๆ ทราบแตว่ า่
ตอนน้ีทา่ นอยเู่ ชียงใหม่กบั หนูอน้ คุณทกั ษิณรู้จกั หนูอน้ ...เออ้ ....
อทิติไหมคะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

299

"ผมรู้จกั ดี"
เขาตอบดว้ ยท่าทางอึดอดั ชอบกลแต่ฉนั กไ็ มท่ นั คิดเป็ น
อื่น
"นุชกบั หนูอน้ เรียนหนงั สือมาดว้ ยกนั ต้งั แต่เดก็ ๆ แน่ะค่ะ
ตอนโตไมไ่ ดพ้ บกนั เลยไม่ทราบวา่ จะเป็ นยงั ไงมง่ั "
"ทาไมไมล่ องถามยอดชายเขาดูล่ะ ?"
น้าเสียงน้นั หา้ วๆ พกิ ล จนฉนั เริ่มสงสยั
"ทาไมคะ ? นุชเคยถามพี่ตุม่ ทราบแต่วา่ อยเู่ ชียงใหม่
ทาไมหรือคะ ?"
"ผมเคยพบเธอเม่ือไมก่ ี่เดือนมานี่เอง"
"หรือคะ ?" ฉนั ถามอยา่ งดีใจ
"ไหนวา่ อยเู่ ชียงใหมไ่ งคะ คุณทกั ษิณพบที่ไหนคะ ?"
"นายชุนเขากพ็ บเราข้ึนไปเชียงใหม่ดว้ ยกนั เพราะ
นายรังสี เขา....เออ้ ....ชวน"
"แหม...นุช อยากพบหนูอน้ ออก เม่ือตอนเลก็ ๆ หนูอน้ เขา
ข้ีโรคตวั นิดเดียว ตอนโตเป็นยงั ไงบา้ งคะ ?"
"ตอนผมพบน่ะ...กาลงั สวย สดชื่น !"
"หนูอน้ ตอนเด็กๆ เขาก็สวยค่ะ ถา้ เจอกนั นุชจะจาเขาได้
หรือเปล่าก็ไม่รู้"
ฉนั หวั เราะเบาๆ เมื่อนึกถึงภาพหนูอน้ ตวั ผอมบอบบาง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี