หนี้รัก

600

63………………………………………….
"คุณนุชทางานอยทู่ ี่บริษทั วสั ดุก่อสร้างขืนให้
คนอื่เขา้ มาซ่อมบา้ นผมเก๊าะขายข้ีหนา้ เขาแย"่

บุคคลเดียวที่ไม่เคยปริปากซกั ถามฉนั แมแ้ ตน่ อ้ ยก็คือ
'เขา' นนั่ แตแ่ ลว้ อยๆู่ ในตอนเชา้ วนั อาทิตย์ ขณะที่ฉนั สาละวน
ช่วยคุณจิตนาตากผา้ ที่อยทู่ ่ีราวหลงั บา้ น ตากุง้ วงิ่ ต่ือไปรายงานวา่

"คุณพอ่ คา้ บ มีแขกมา"
คร้ันแลว้ เจา้ ตวั กร็ ่อนถลาทาเสียงบอแบบเรือติดทา้ ยกลบั
ออกไปโดยเร็ว จนไม่รู้วา่ 'แขก' น้นั เป็นใครกนั แน่
"วางไวเ้ ถอะค่ะ คุณนุช เด๋ียวดิฉนั ทาเอง"
"ใครกไ็ มร่ ู้"
"คุยอรชุนมงั คะ ลองพ่อกุง้ เตน้ ทาเป็นเสียงเรือติดทา้ ยยงั
ง้นั ละก"็
ฉนั ข้ึนบนั ไดหลงั เดินเลยออกมายงั หอ้ งรับแขกซ่ึงติดอยู่
กบั ระเบียหน้ แต่ภายในห้องวา่ งเปล่า มีเสียงตากุง้ เอะอะอยทู่ ่ีหนา้
บา้ นแจว้ ๆ
"เขยา่ เลยครับ เขยา่ แรง"
เสียงเด็กๆ หวั เราะกนั เกรียวกราว โดยเฉพาะเสียงกร๊ีด

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

601

ยายก๋อยเมื่อยามสนุกเตม็ ที่ฉนั เกาะลูกกรงระเบียงชะโงกออกไปดู
แลว้ ก็ตอ้ งชะงกั ร่างสูงท่ีกาลงั อุม้ ยายก๋อยชูใหส้ ูงข้ึนเพื่อเอ้ือมเขยา่
ก่ิงใหน้ ดั แมจ้ ะเห็นเพียงดา้ นหลงั ฉนั กจ็ าไดด้ ี ตากอ้ ยเกาะชาย
กางเกงไวม้ นั่ แหงนหนา้ มองพลางกระตุกไปพลาง ตากงุ้ วงิ่ เกบ็
ลูกมะยมท่ีหล่นลงมาปากกร็ ้องวา่

"เขยา่ เลย เขยา่ แรง ๆ"
"เอาละแคน่ ้ีพอแลว้ กินมากเดี๋ยวปวดทอ้ ง"
"ไม่ปวดทอ้ ง กุง้ จะเอาไปให้คุณพี่ตากะกุง้ แหง้ ใส่พริก ใส
น้าปลา น้าตาล อร่อยดี"
"ออ้ ...ชอบท้งั พ่ีท้งั นอ้ งยงั ง้ีน่ีเล่า จึงไดใ้ หเ้ ก็บใหญ"่
เขาจบู แกว้ ซา้ ยขวาของยายก๋อย ก่อนท่ีจะค่อย ๆ วางลง
"เก็บกนั ดีๆ อยา่ วง่ิ จะชนกนั หกลม้ "
และราวกบั จะรู้สึกว่ ฉนั กาลงั ชะโงกมองอยู่ เขาหนั
กลบั มาโดยเร็ว ใบหนน้นั ยงั มีรอยยมิ้ อยา่ งแจม่ ใส ซ่ึงระยะน้ีฉนั
ไมเ่ คยเห็นมาเป็ นแรมเดือน
"นุช"
เขากา้ วยาว ๆ ตดั ลานบา้ นมาหยดุ ยนื อยเู่ ชิงบนั ได
"พหี่ าบา้ นเสียแทบแย่ เขา้ ซอยผดิ ต้งั หลายซอยกวา่ จะพบ
คราวแรกคิดวา่ ซอยน้ีก็คงไม่ใช่เกือบจะกลบั ออกไปแลว้ พอดีเห็น
นายกุง้ เตน้ เขา้ คุณพอ่ อยหู่ รือเปล่า?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

602

"ไมอ่ ยคู่ ่ะ พากนั ไปดูบา้ นสวน เชิญขา้ งบนก่อนซิคะ"
"พ่ีไมใ่ ช่แขกท่ีไหนนี่นา นุชกาลงั ทาอะไร?"
"ซกั ผา้ เพิง่ เสร็จคะ่ "
ฉนั หนั กลบั เดินข้ึนห้องรับแขก เขาจึงจาตอ้ งถอดรองเทา้
กา้ วตามไปดว้ ย
"บา้ นน้ีสบายดีนะ"
"คะ่ "
"ฉนั รับคาส้ัน ๆ ขณะท่ีเขาเดินเลยไปชะโงกหนา้ ตา่ งมอง
ออกไปภายนอก"
"ตกลงท่ีสวนจะใหเ้ ขาเช่าหรือ?"
"จะขายคะ่ "
เขาอุทานหนั มามองฉนั อยา่ งรวดเร็ว
"ทาไมถึงจะขายเสียล่ะ ?"
ฉนั ไม่ตอบคาถามน้ีและดูเหมือนเขากจ็ ะเขา้ ใจดี
"น่าเสียดาย จะขายสกั เท่าไหร่ ?"
"ไมท่ ราบค่ะ"
"พอ่ื ยากรู้เผือ่ จะช่วยอะไรไดม้ ง่ั ?"
"ขอบคุณค่ะ"
เขาถอนหายใจยาว "นุชจะโกรธจะเกลียดพี่ พี่ก็ไม่วา่ แต่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

603

เราจะเป็ นเพื่อนท่ีดีตอ่ กนั อีกไมไ่ ดห้ รือ พี่จะช่วยอะไรนุชบา้ ง
ไมไ่ ดห้ รือยงั ไง ทาไมนุชจะตอ้ งรวนพ่ีไปเสียหมดทุกอยา่ ง ?" เขา
ต้งั คาถามติดๆ กนั

ฉนั คงนิ่งตามเคย ดวงตาที่แลทอดตรงมามีแววตดั พอ้
"หรือนุชมีคนช่วยเหลือแลว้ เลยไม่ตอ้ งการพีอ่ ีก?"
"ที่มานี่ตอ้ งการถามเพียงแค่น้ีหรือคะ ?"
ฉนั ถามดว้ ยเสียงเร่ือย ๆ แตม่ ีผลทาใหแ้ ววตาคูน่ ้นั เป็น
ประทายวบั ทนั ที
"พรี่ ู้ตวั มานานแลว้ วา่ ไม่มีใครเขาอยากเห็นหนา้ พี่นกั
หรอก"
เขากระแทกเสียงหนกั ตรงคาวา่ 'ใคร' ซ่ึงคงไม่พน้ ฉนั แน่
"แตว่ นั น้ี อทิติเขาส่งั ใหม้ ารับนุชไปบา้ นใหไ้ ด"้
ฉนั ยมิ้ นิดๆ อทิติ...เขาสัง่ ดว้ ยเหตุน้ีเองเขาจึงอุตสาห์
มาถึงนี่
"ขอเสียที อยา่ ยมิ้ อยา่ งน้ีหน่อยเลย"
ดูเหมือนเขาจะฉุนเฉียวโดยไม่มีเหตุผล ฉนั ยง่ิ ยมิ้ มากข้ึน
"ทาไมคะ?"
"เพราะนุชทาหนา้ เหมือนกบั จะเวทนาพี่เสียเตม็ ทนน่ะซิ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

604

"คนท่ีควรเวทนาเห็นจะเป็ นตวั เองเสียมากกวา่ คะ่ ทาไม
หนูอน้ เขาคิดอยากพบ...ดิฉนั ข้ึนมาล่ะคะ ?"

"เขาบ่นอยากพบนานแลว้ แต่เห็นยงั ยงุ่ ๆ กนั อยู่ อน้ เขา
อยากคุยดว้ ย"

เขาหยดุ ไปชว่ั ครู่ก่อนท่ีจะพดู ต่อเรียบ ๆ วา่
"เขาไม่สบาย ลุกไปไหนไม่คอ่ ยไหว"
"คะ่ ...หนูอน้ น่ะหรือคะ ?"
อะไรอยา่ งหน่ึงในสีหนา้ น้นั ทาใหฉ้ นั ใจหายวบู
ฉนั ทวนคาอยา่ งไมแ่ น่ใจ เขาพยกั หนา้ นอ้ ย ๆ สีหนา้ ขรึม
ลงอะไรอยางหน่ึงในสีหนา้ น้นั ทาใหฉ้ นั หายวบู
"เป็นอะไรมากมาย ถึงแคน่ ้นั เชียวหรือคะ ?"
"โรคเก่านน่ั แหละ สุขภาพไม่สมบูรณ์หวั ใจไม่ดี ตอน
คลอดยงั ตอ้ งผา่ ตดั เขา้ อีก เลยทรุดออดๆ แอด ๆ เร่ือยมา"
"หมอเขาวา่ ยงั ไงคะ ?"
"ก็ไดแ้ ต่กินยา ฉีดยา"
เสียงขาแหบแท้งั จนทาใหส้ งั หรณ์ใจวา่ จะไม่เพยี งแค่น้นั
เสียแลว้
"จะมีอะไรมากไปกวา่ น้ีไหมคะ?"
แววตาที่มองฉนั ค่อนขา้ งเศร้า

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

605

"ไมแ่ น่นกั เพราะหวั ใจไม่ดีข้ึนเลย หมูน่ ้ีบ่นแต่อยากพบ
นุช พ่ีกเ็ ลยมาตาม นุชวา่ งไหมไปกินขา้ วเยน็ ท่ีบา้ นดว้ ยกนั
หน่อย ?"

"ไดค้ ะ่ แตข่ อเวลาไปสง่ั คุณจินตไ์ วก้ ่อน"
ฉนั เขา้ ไปบอกคุณจินตนาแลว้ รีบข้ึนไปแต่งตวั อยา่ ง
รวดเร็วพอฉนั ลงมาขา้ งล่างเด็ก ๆ ก็เขา้ หอ้ มลอ้ มตามงอแง ยาย
ก๋อยเกาะมือ ฉนั ปากแบะ
"หนูไปดว้ ย"
"กนุ พ่ีจ๋วย ไปดว้ ย"
ตากอ้ ยงอแงตามพวกพี่ ๆ บา้ ง ตากุง้ ทาท่าหา้ มปรามแบบ
ผใู้ หญเ่ ตม็ ท่ี
"คุณพีจ่ ะไปธุระ อยา่ ยงุ่ "
แตแ่ ลว้ ตวั เองกลบั สรุปหนา้ ตาเฉยวา่
"กุง้ จาไปเป็นเพอ่ื น"
"ไม่ไดค้ ะ่ ไมไ่ ด้ ใครไปดว้ ยก็ไมไ่ ด"้
เขายนื กอดอกมองดูภาพชุลมุนชุลเกน้นั ดว้ ยใบหนา้ ยมิ้ ๆ
"ยายก๋อยนี่เหมือนนุชตอนเด็ก ๆ ครู่น้ีพ่ีอุม้ แกเขยา่ มะยม
ยงั นึกถึงวนั ที่นุชโหนอยบู่ นตน้ ฝร่ัง จาไดไ้ หม ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

606

เขามองฉนั อยา่ งเตม็ ตา...ไมม่ ีภาพใดในอดีตที่ฉนั จะลืม
เลื่อนทุกคร้ังท่ีระลึกถึงฉนั เคยรู้สึกแปลบปลาบยอกแสยงแต่...คร้ัง
น้ี ภาพเหล่าน้นั กลบั วา่ งเปล่าปราศจากความหมายโดยสิ้นเชิง

"บางตอนกย็ งั พอจาได้ แตบ่ างตอนก็ลืมเสียแลว้ "
ฉนั ตอบเรียบ ๆ ขณะที่กม้ ลงสวมรองเทา้ แต่พอเงยหนา้
ข้ึนก็พบวา่ เขากาลงั จบั ตามมองอยเู่ งียบๆ
"ตอนไหนล่ะที่นุชลืม?"
เขาคาดค้นั ดว้ ยน้าเสียงใคร่รู้ ฉนั ยมิ้ ...ยมิ้ อยา่ งจงใจใช้
แทนคาตอบท่ีเขารู้ดีอยแู่ ลว้ !
"พี่รู้ วา่ นุชจงใจจะลืมตอนไหน แตจ่ าไวเ้ ถอะตอนทีนุชจง
ใจจะลืมนน่ั แหละ คือตอนทีนุชจาไดแ้ มน่ ยาท่ีสุดละ !"
เขาออกเดินปัง ๆ นาหนฉ้ นั ลงบนั ไดไปก่อน เด็ก ๆ เกาะ
ลูกกรงนอกชานมองฉนั ดว้ ยใบหนา้ ละหอ้ ย ร่างผอมสูงของตากงุ้
อยใู่ นชุดกางเกงขายาวมีสายสะพายไขวย้ าวรุ่มร่ามจนเจา้ ตวั ตอ้ ง
หิ้วเอาไวย้ ายก๋อยตากอ้ ยนุ่งกางเกงขาส้นั มีจีบรูดพองกลม เส้ือยดื
ขมุกขมอมเคร่ืองแต่งกายและกิริยทา่ ทีน้นั ทาใหฉ้ นั อดรู้สึกเตม็
ต้ืนข้ึนมามิไดถ้ า้ เพยี งแต่ฉนั ลืมเล่ือน 'ภาพ' เหล่าน้ีไดจ้ ริง ๆ ความ
เป็นอยใู่ นบา้ นก็คงจะดีกวา่ น้ี ยายก๋อยแนบหนา้ กบั ลูกกรง แอบ
มองฉนั ดว้ ยตาใสแจ๋วแกม้ ยยุ้ เป็นพวงมีคราบดินจบั เป็นทาง
"กงุ้ อยา่ พานอ้ งออกไปนอกบา้ นนะ เดี๋ยวพ่ีก็กลบั "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

607

"คบั "
แกรับคาอยา่ งแขง็ แรง พลางลงมือ 'ตอ้ น' ลูกสมุนเขา้ บา้ น
เสียงลนั่
"ไปเลย"
เขายนื คอยฉนั อยขู่ า้ งรถ พลางเปิ ดประตูตอนหนา้ ใหแ้ ลว้
จึงออ้ มไปประจาท่ีคนขบั ฉนั นงั่ แอบซุกอยซู่ อกรถ ตามองตรงไป
ขา้ งหนา้
"อยา่ นงั่ แอบยงั กบั จะถูกพาไปขายหน่อยเลยน่า"
ระยะน้ีดูเขาจะหงุดหงิดเขา้ ใส่ฉนั เสียจริง ๆ
"ไมไ่ ดห้ รอกคะ่ เด๋ียวใครเขาจะเขา้ ใจผดิ "
"ใครท่ีวา่ น้นั คงเป็นนายอรชุนซินะ ?"
"นนั่ ซิคะ เดี๋ยวใครไปบอกคุณอรชุนเขา้ จะเขา้ ใจผดิ กนั
เสียเปล่าๆ"
ความเร็วของรถที่ทวยี ง่ิ ข้ึนแต่ชวั่ ครู่ชา้ ลง
"ถา้ นุชตกลงกบั นายชุนขาไดก้ ็ดี เขาเป็นคนดีนุชจะได้
สบายข้ึน ตะก้ีน้ีเห็นเดก็ ๆ แลว้ .... "
เขาหยชุ ะงกั ราวกบั เห็นวา่ ไม่สมควรวพิ ากษว์ จิ ารณ์อะไร
ใหม้ ากกวา่ น้นั
"แต่เร่ืองบา้ นสวนบอกตรง ๆ พ่เี สียดายจริง ๆ"
"ทาไงไดล้ ่ะคะ..."

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

608

"จะตกลงขายสักเท่าไหร่ ?"
"ไมท่ ราบค่ะ ตอ้ งแลว้ แตค่ ุณพอ่ "
เขาขมวดคิว้ สีหนา้ มีริ้วรอยเคร่งคิด
"พี่มีเพ่ือนอยคู่ นหน่ึ เขากาลงั มองหาที่สวนอยเู่ หมือนกนั
บางที พ่ีจะบอกเขาให"้
"จะเอาไปทาไมคะ ท่ีอยถู่ ึงขา้ งในรถกเ็ ขา้ ไม่ได"้
"อาจจะเอาไวเ้ ป็ นท่ีพกั ผอ่ นม้งั "
ดูเขาตอบไมเ่ ตม็ เสียงนกั แต่ฉนั กไ็ มต่ ิดใจสงสัย
"นุช ช่วยบอกคุณพอ่ อยา่ เพิ่งด่วนตกลงกบั ใครไปก็แลว้
กนั ให้ พถี่ ามคนน้ีกอน"
"แต่วนั น้ีไมท่ ราบนะคะวา่ จะตกลงไปหรือยงั "
"นุชทวงไวก้ ่อนซิจะ๊ "

เขาตดั บทราวกบั แน่ใจวา่ เขาจะช่วยจดั การให้
ฉนั ไดเ้ รียบร้อย

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

609

64……………………………………………
หอ้ งกวา้ งน้นั อยตู่ ิดกบั เชิงบนั ไดซ่ึงจะข้ึนไป
ช้นั บน ผนงั หอ้ งทาสีอ่อน ๆ ทาใหม้ องดูสวา่ งไสว
ประดบั ภาพเดก็ ชายหญิงในวยั ต่างๆ กาลงั หวั เราะ
อยา่ งร่าเริง ชิดผนงั หอ้ งดา้ นหน่ึง มีเตียงนอนชนิด
หมุนข้ึนลงไดแ้ บบท่ีใชต้ ามโรงพยาบาลคลุมผา้ แพร
สีนวลไวอ้ ยา่ งเรียบร้อย ดา้ นหวั เตียงมีโตะ๊ เหลก็ ดดั
ตวั สูง พ้นื กระจกใสมองเห็นกระถางตนั ไมส้ ีเขียว
เขม้ ช้นั ล่างบนโตะ๊ มีโทรศพั ทแ์ ละโคมไฟจีบรูดดว้ ย
ไหมไทยสีครีม จดั ไวเ้ ป็นระเบียบ ดา้ นปลายเทา้ เป็น
ตไู้ มห้ นาทึบพน่ สีนวล ฝังหมุดทองเหลืองรูปกลีบ
ดอกไมห้ า้ แฉเป็นประกายวบั ดา้ นตรงขา้ มชิดมมุ
หน่ึงเป็นโตะ๊ ลิ้นชกั ตวั ใหญ่ที่ใชใ้ นครัว บนหลงั ตมู้ ี
เตาไฟฟ้ า เคร่ืองอนุ่ นม เครื่องทาน้าร้อน วางไว้
เกะกะอีกมุมหน่ึงตอ่ เป็นช้นั ไมโ้ ปร่งมีตุก๊ ตาและ
เครื่องเล่นเดก็ สารพดั อยา่ งวางไวแ้ ออดั ทุกช้นั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

610

ก่ึงกลางหอ้ งคือเปลเดก็ แขวนบนขาหยงั่ โครเมียมมีผา้
โปร่งสีชมพคู ลุมตลอด ตวั เปลเป็นแพรบางเบา จีบฟูจนแทบมอง
ไมเ่ ห็นเบาะสีขาวมีเด็กอว้ นกลมนอนหลบั สนิทมือท่ีลอดพน้ ผา้
ห่มสีชมพกู าแนบ ไวข้ า้ งริมฝี ปากอมู ยอ้ ยไดร้ ูปสวยถดั ไปมี
เดก็ หญิงผหู้ น่ึงนอนพงั พาบบนพ้ืนกระดานขดั เป็นมนั วบั พลิก
รูปภาพในหนงั สืออยา่ งเพลิดเพลิน

"เยาว์ คุณอยไู่ หน ?"
"ขา้ งนอกคะ่ "
เขาเดินโหยง่ ตวั ดว้ ยปลายเทา้ ไปหยดุ อยขู่ า้ งเปลกมั มอง
พลางยมิ้ ๆชวั่ ครูจึงหนั มาพยกั หนา้ ใหฉ้ นั
"หลบั เสียแลว้ "
ฉนั กา้ วเขา้ ไปใกลก้ ม้ ลงมองร่างเล็ก ๆ น้นั ดว้ ยความรู้สึก
อนั เวงิ้ วา้ งวา่ งเปล่า ราวกบั ตวั เองไดส้ ิ่งยดึ เหนี่ยว ไมเ่ จบ็ ร้าว ไม่
ปวดแปลบแต่ซีดชาไร้ความรู้สึก
"อยากใหเ้ ห็นตอนต่ืน อน้ เขาเคยบอกวา่ ลูกตาแกเหมือน
นุช"
ฉนั ยมิ้ เหมือนเครื่องจกั รที่รู้วา่ มนั ควรจะเคล่ือนไหว
ทางานเมื่อใด
"แตผ่ มน่ี ถอดของอน้ เขามาแน่ สีออ่ น ๆ เหมือนกนั "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

611

เขายงั กม้ มองร่างเลก็ กระจอ้ ยร่อยน้นั ดว้ ยดวงตาสดใส
ฉนั ไมไ่ ดโ้ ตต้ อบสักคาเดียว จนเงยหนา้ ข้ึนแววตาเปล่ียนไป
เล็กนอ้ ย

"เออ้ ...ขอโทษ"
ฉนั มองสบตาเขาตรง ๆ ไม่มีแววสนใจหรือสะเทือนใจ
อยา่ งท่ีเขาคาดหวงั นอกจากอาการยมิ้ อยา่ งเยอื กเยน็
"ก็คงถอดแม่มานิด พอ่ มาหน่อยแหละคะ่ แตเ่ ห็นจะไม่
เหมือนดิฉนั แน่"
เขาเบือนหนา้ กลบั กา้ วยาว ๆ นาออกไปยงั ประตูดนั ขา้ ง
ซ่ึงเปิ ดไปสู่เฉลียงแคบๆ ยน่ื นอกไปเหนือสระน้ารูปคดเค้ียว ฝ่ัง
ตรงขา้ มเป็นไมย้ นื ดนั แผก่ ่ิงกา้ นสาขา ร่มคร้ึม โคนไมม้ ีกอกกและ
บอนข้ึนหนาทึบแซมดว้ ยคอพทุ ธรักษาสีแดงเขม้ ชูช่อไสว เสียง
นกที่เกาะอยตู่ ามกิ่งไมร่ ้องเซ็งแช่ ตวั เฉลียงคลุมดว้ ยไมเ้ ถาหนาทึบ
น้าในสระซ่ึงค่อนขา้ ง ดาขบั ใหส้ ีดอกบวั สายท้งั เหลืองและม่วง
กระจา่ งตาข้ึนสุดมุมเฉลียง เป็นเกา้ อ้ีหวายพน่ สีเขียวอ่อนเขา้ ชุด
กบั โตะ๊ หวายตวั เต้ีย ๆ วางนิตยสารต่างๆ สุดมอยเู่ ตม็ ผนู้ อนอยู่
บนกอ้ ้ีมีแพรเพลาะคลุมไวต้ ้งั แตเ่ ทา้ จนถึงหนา้ อก เห็นเพียงคอเส้ือ
จีบฟพู อง และเส้นผมสีอ่อนยาวสยาย ทา่ ท่ีนอนน่ิงน้นั ละมา้ ย
คลา้ ยกาลงั หลบั แต่พอไดย้ นิ เสียงฝีเทา้ ก็ตะแคงหนา้ หนั มามอง
พลางผกศีษะข้ึนอยา่ งรวดเร็ว ใบหนา้ ซูบซีดจนเห็นไดช้ ดั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

612

"นุช..ดีใจจงั คิดวา่ ไม่มาเสียแลว้ ล่ะ พต่ี ุ่มเก่งจงั ค่ะไปลาก
ตวั มาใหจ้ นได้ ขอเกา้ อ้ีใหน้ ุชตวั หน่ึงคะ่ "

'หนูอน้ ' ขยบั ลุกข้ึนนง่ั ปัดผา้ แพรใหค้ ลุมเพยี งแค่ตกั ทา
ใหเ้ ห็นชดั วา่ ชอ้ มือขาวซูบน้นั เล็กลงอยา่ งน่าใจหาย เส้ือสีอ่อน
และกางเกงขาบานตวั หลวมมร่ม ผมยาวรัดไวด้ ว้ ยผา้ ซีฟองผนื เลก็
ทาใหม้ องดูอ่อนเยาวค์ ลา้ ยเด็กวยั รุ่น แววตาท่ีแมจ้ ะแจ่มใสข้ึนแต่
ลึกลงไปมีร่องรอยที่ทาใหผ้ พู้ บเห็นเกิดความรู้สึกเอ้ือเอน็ ดู ใคร่จะ
ปกป้ องคุม้ ครองใหพ้ น้ จากภยั พบิ ตั ิท้งั มวล แววตาน้ีเองท่ี 'เขา'
ยอมผกู พนั ไวโ้ ดยไมม่ ีวนั หลุดพน้ ไปได้

"นุช ผอมไปหน่อย เร่ืองบา้ นเรื่องช่องเป็ นยงั ไงบา้ ง?"
"อน้ ก็ผอมไป"
"อู... " เธอห่อปากดว้ ยกิริยาของเด็ก ๆ
"อน้ น่ะช่างเถอะ เจบ็ ปวดเบื่อตวั เองเตม็ ที่แลว้ ถา้ ตอน
ไหนเกิดแขง็ แรงดีเหมือนคนอื่นเขาซิค่อยน่าแปลกใจ"
'เขา' หายออกไปขา้ งนอกชวั่ ครู่ กก็ ลบั เขา้ มาพร้อมดว้ ย
เกา้ อ้ีทวายรูปกลตวั เต้ีย ๆ และหมอนแพรสีสด 2-3 ใบ เขาวางเกา้ อ้ี
ลงใหฉ้ นั ซ่ึงไดพ้ มึ พาขอบใจเบาๆ แตด่ ูเหมือน 'เขา' ไมส่ นใจหาก
เดินไปสอดหมอนแพรซอนกนั ให้ หนูอน้ พิงดว้ ยกิริยาออ่ นโยน
"ขอบคุณค่ะพตี่ ุม่ วนั น้ีตอ้ งช่วยกนั ยดึ ตวั นุชไวท้ ้งั วนั ละ
กินขา้ วเยน็ แลว้ ค่อยปล่อยใหก้ ลบั "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

613

"ตอ้ งถามดูก่อนซิ เด๋ียวเกิดจะมีนดั ท่ีไหน"
"เขาทาเสียงหวั เราะ ๆ อยา่ งมีนยั ราวกบั จะจงใจใหผ้ ฟู้ ัง
เขา้ ใจวา่ ฉนั มี 'คนอ่ืน' อยตู่ ลอดเวลา
"ยงั ง้ีนี่เอง มินาล่ะ หาตวั นุชยากนกั "
"แตว่ นั น้ีวา่ ง"
ฉนั ตอบแกมหวั เราะไม่ปฏิเสธความเขา้ ใจของใครท้งั สิ้น
"คุณอรชุนละซิ ?"
"พ่ีไปดูก่อนนะกลางวนั น่ีจะมีอะไรเล้ียงกนั มงั่ "
'เขา' เดินออกไปโดยมีสายตาเศร้า ๆ คู่น้นั แลตามแต่หนั
มาพบฉนั ก็พยายามหวั เราะ
"หม่นู ้ีพ่ตี ุ่มเหงาๆ เหลือเกินไมร่ ู้เป็นอะไร อนั ถึงอยากให้
ใคร ๆมาบา้ นบอ่ ย ๆ จะไดม้ ีเพ่ือนคุย"
"ก็อน้ คุยเสียเองก็สิ้นเร่ือง"
"โธ่...นุชกร็ ู้อยแู่ ลว้ นี่นาวา่ อน้ คุยอะไรไมเ่ ป็น ยง่ิ กบั พ่ีตุม่
แลว้ ดูจะเป็นคนละเรื่องเลย พ่ีตุ่มเขาพดู กบั อนั เหมือนพชี่ ายพดู กบั
นอ้ งสาวที่ไมม่ ีวนั ชไ้ กนั มากกวา่ บางทีเขาคุยเร่ืองงานอน้ ก็ไม่รู้จะ
ออกความเห็นวา่ ยงั ไง ลงทา้ ยก็เลยไม่มีเรื่องพดู กนั ไดม้ งั่ "
ดูเหมือนอทิติ จะตอ้ งการคนปรับทุกขด์ ว้ ยมากกวา่ เพอื่ น
คุย

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

614

"เห็นหลานหรือยงั จะ อว้ นกะลุกป๊ ุกน้าหนกั เพิ่มทุก
อาทิตย"์

"หมนั่ กินยาหรือเปล่า หรือหยอดใหป้ ลาในสระน่ีหมด ?"
กิริยาหวั เราะน้นั ยงั แจ่มใส เหมือนสมยั วยั เยาวไ์ ม่ผดิ เพ้ยี น
"นุชนี่จาแม่น ต้งั แตเ่ ด็กแลว้ ไอเ้ ร่ืองยาไม่ถูกกนั สักที จน
จะกลายเป็นหมตู ะเภาสาหรับใหห้ มอลองยาใหม่ ๆ อยแู่ ลว้ เดี๋ยว
เป็นโน่นเด๋ียวเป็นนี่ ถา้ เขาผา่ ตดั เปล่ียนตบั ไตไส้พุงใหมห่ มด
เหมือนอยา่ งกบั ยกเคร่ืองรถยนตไ์ ดใ้ หม่อน้ ยอมให้เขาผา่ แน่ จะได้
ออกวง่ิ ปร๋อสักที ไมเหมือนนุช ดูประปรียวมน่ั คงเห็นแลว้ สบาย
ใจยงั ไงบอกไมถ่ ูก ตอนน้ี
"นุชอยทู่ ่ีไหนจะ๊ ?"
"เช่าบา้ นเขาอย"ู่
"ลาบากแย"่
"ทาไงไดล้ ่ะ ถึงคราวแลว้ น่ี"
ฉนั ถูกร้ังใหอ้ ยจู่ นเยน็ ส่วนใหญ่ที่เราเลือกมาคุยกนั ท้งั ฉนั
และ'เขา' ตา่ งพยายามระมดั ระวงั มิใหส้ ่ิงใดกระทบกระเทือนถึง
อทิติ 'ตาหนู' ยอมใหฉ้ นั อุม้ ชูแตโ่ ดยดีไมม่ ีท่าวา่ แปลกหนา้ แมแ้ ต่
นอ้ ย...ร่าง อว้ นกลมเน้ือนุ่ม ที่ดิ้นรนอบอุ่นอยใู่ นวงแขนฉนั คือ
สายสมั พนั ธ์ ระหวา่ ง 'เขา' กบั คนอ่ืน ไม่ใช่ฉนั ..ไม่ใช่ฉนั ..ดวงตา

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

615

คมที่ทอดตรงมาทาใหฉ้ นั รีบวางร่างเล็ก ๆ น้นั โดยเร็ว แต่มือนิด ๆ
จบั คอเส้ือฉนั ยดึ ไวม้ นั่ ไมย่ อมปล่อย

"ตา๊ ย...ติดนุชแลว้ มองตาเป๋ งเลย ถา้ เผอื่ ยงั ไงละก็ตอ้ งฝาก
นุชไวด้ ว้ ยนะจะ๊ "

แมน้ ้าเสียงน้นั จะมีแววหวั เราะ แต่กม็ ีอะไรอยา่ งหน่ึงทา
ใหฉ้ นั ตอ้ หนั ไปมองโดยเร็ว ใบหนข้ าวซีดเผอื ดลงอีก แววตาอ่อน
เศร้าจนน่าใจหายขณะท่ีสบตากนั ริมฝีปากแหง้ ผากคู่น้นั ส่ันนอ้ ย
ๆ แตเ่ พียงชดั รู่ก็เป็นปกติ เสียงท่ีพดู ต่อคงแจม่ ใสดงั เดิม

"วนั หลงั จะเอาไปทิ้งไวใ้ ห้เล้ียง พอ่ กบั แมจ่ ะไดไ้ ปทา
หนุ่มทาสาว"

วนั น้นั วา่ ฉนั จะไดก้ ลบั บา้ นก็ค่ามากแลว้ อทิติเป็ นคนเจา้
ก้ีเจา้ การสงั่ วา่

"พ่ตี ุ่มไปส่งนุชทีนะคะ"
"ไมต่ อ้ งหรอก เด๋ียวกลบั แทก็ ซี่ก็ได"้

"ไม่ไดซ้ ิไปรับแลว้ กต็ อ้ งไปส่ง"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

616

65……………………………………………
'เขา'ไปถอยรถมาทางดา้ นหนา้ ในขณะที่ฉนั
กาลงั ล่าลากบั หนูอน้ ซ่ึงก่ึงนอนอยบู่ นเกา้ อ้ีนวมตวั
ใหญ่
"นุช"

มือที่เอ้ือมมากุมฉนั ไวท้ ้งั สองขา้ ง ค่อนขา้ งเยน็ ชืด
"ขอบใจมาก...ท่ีมาทาให.้ ...เรามีความสุข"
"แต่นุชกม็ ีความสุขเหมือนกนั น่ีจะ๊ "
เธอนิ่งอ้ึงไปชวั่ ครู่ ก่อนที่จะแหงนหนา้ ข้ึนมองฉนั แววตา
คูน่ ้นั เป็นประกายคลา้ ยกบั มีหยดน้าคลอคลองอยู่
"ถา้ อน้ เป็นอะไร สัญญาไดไ้ หมจะ๊ วา่ จะดูแลตาหนูให้
อน้ ..."
"พดู เหลวไหล อน้ ไม่เป็นอะไรสกั หน่อย ขยนั กินยา
บ่อยๆ อยา่ หยอ่ นใหย้ านกั ข้ีคร้านจะวง่ิ ปร๋อ เผอื่ ยงั ไงจะไดไ้ ปหดั
ตีกอลฟ์ ดว้ ยกนั "
"แต่ถา้ หาก..."
"ไมม่ ีแตท่ ้งั น้นั คราวน้ีนุชจะมาบ่อย ๆ ถา้ อน้ ไมอว้ นข้ึน
จะตม้ รากโมกแกโ้ รคมากให้กินสักปี๊ บ ยาของคุณยา่ ตารับน้ีฉมงั
นกั กินม้ือจะชามก๋วยเตี๋ยวเป็ นหายเด็ดขาด"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

617

ขณะที่ฉนั จากมา ร่างผอมซูบยงั นงั่ มองตามพลางยมิ้ นิด ๆ
แสงไฟช่อเบ้ืองบนทอดตอ้ งเส้นผมยาวสลวยเป็นประกายคลา้ ยรูป
ป้ันเปราะแบบบาง ง่ายต่อการสูญสลาย!

ภาพน้นั เอง ทาใหฉ้ นั เป็นฝ่ ายตอ้ งเปิ ดการเจรจากบั 'เขา'
ข้ึนก่อนในทนั ทีท่ีรถเคลื่อนออกจากที่

"อนั ซูบไปมากเหลือเกินนะคะ"
"แลว้ ไง?"
เขาถามดว้ ยเสียงเนือย ๆ ราวกบั ไม่ไยดีเท่าใดนกั ทาใหฉ้ นั
วบู ข้ึนทนั ที
"ทาไมถึงไดป้ ล่อยไวอ้ ยา่ งน้นั หรืออยากใหต้ ายๆ ไป
เสียเลย ?"
"ตวั เองใจร้าย ก็เลยคิดวา่ คนอ่ืน ๆ เขาใจร้ายเหมือนตวั
หมดพ่ีน่ะ ถึงยงั ไงๆ กฆ็ ่าคนท้งั เป็นไมไ่ ดห้ รอก"
"ถา้ จะพดู ยงั ง้ีก็ไม่ตอ้ งพดู กนั "
"ใช่..ลาพงั พน่ี ่ะ ไมม่ ีใครเขาอยากจะพดู ดว้ ยนกั หรอก
วนั น้ีกไ็ ดอ้ าศยั บารมีอน้ เขา ถึงไดม้ ีคนเขาพดู เขามองหนา้ "
คราวน้ี..เขาเองเป็นฝ่ ายท่ีรู้รสของความเจบ็ ปวดเช่นที่เคย
ลิ้มรสมาแลว้
"ไมม่ ีประโยชน์อะไรหรอกค่ะ ที่เราจะมาร้ือฟ้ื นเร่ืองน้ีกนั
อีกมาพดู กนั เร่ืองอนั ดีกวา่ .."

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

618

"จะใหท้ ายงั ไง พ่ีไม่เคยทอดทิง้ เขา ดูแลรักษาพยาบาล
อยา่ งดี.."

"แต่โรคน้ี ตอ้ งการรักษาพยาบาลทางใจมากกวา่ ทางกาย"
"นุชพดู ถึงแตห่ วั ใจคนอ่ืน แต่เคยพดู ถึงหวั ใจพบ่ี งั ไหม ?"
เขาหวั เราะเบาๆ อยา่ งขมข่ืน
"ใครๆ กอ็ า้ งแตใ่ หพ้ ีถ่ นอมหวั ใจคนอ่ืนท้งั น้นั เร่ิมแต่พอ
กลบั จากนอก ผใู้ หญก่ ็อา้ งเรื่องหวั ใจของอน้ ใหช้ ่วยกนั ถนอม....
ใหช้ ่วยกนั แตไ่ มม่ ีใครถามถึงหวั ใจพวี่ า่ ตอ้ งการใหม้ ีคนถนอม
หรือไม่ !"
ฉนั น่ิงเงียบ 'เขา' ชาเลืองมองฉนั แวบ่ หน่ึง
"พีถ่ ูกบงั คบั ใหร้ ู้จกั แต่การให้...ใหต้ ลอดมา ทาไมจะเหลือ
หวั ใจไวใ้ หพ้ ีบ่ า้ งไมไ่ ดเ้ รอะ หวั ใจท่ีจะรู้จกั รักชอบดว้ ยตวั ของ
ตวั เอง ?"
"แต่ความหมายของคาวา่ มนุษย์ ก็อยทู่ ี่ตรงน้ีดว้ ย
เหมือนกนั ถา้ หากเราไม่รู้จกั บงั คบั ใจตวั เองแลว้ จะมีความหมาย
ของคาน้นั ไดเ้ ตม็ ที่ยงั ไง!"
มือท่ีจบั พวงมาลยั เกร็งข้ึนจนเห็นไดช้ ดั
"ใช่ มนุษยม์ นั ตอ้ งรู้จกั บงั คบั ใจตนเอง จึงจะเป็นมนุษย์
เตม็ ตวั ถา้ พ่ไี มร่ ู้จกั บงั คบั ใจตวั เองก็คงไม่ทนมาถึงแค่น้ี"
"ไม่เห็นจะตอ้ งใชค้ าวา่ 'ทน' นี่คะ ทุกสิ่งทุกอยา่ งก็พร้อม

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

619

บริบูรณ์หมดแลว้ จะตอ้ งการอะไรอีก?"
"มีซิ หวั ใจรักของพี่ไงล่ะ"
น้าเสียงเขาค่อนราบเรียบลง "หวั ใจที่เป็นของพีเ่ อง ไมม่ ี

ใครแมแ้ ต.่ ..อน้ กไ็ ม่สามารถแยง่ ย้อื ไปได้ ความรู้สึกส่วนน้นั เป็น
สิทธ์ิขาดของพ่ี พี่ใหอ้ น้ เขาทุกอยา่ งที่เขาพงึ ได้ ยกเวน้ สิ่งเดียว....

"ใหอ้ นั เขาเถอะค่ะ เพราะส่ิงท่ียกเวน้ น้นั ก็คือสิ่งเดียวที่อนั
เขาตอ้ งการเหมือนกนั "

เขาเบือนหนา้ มามองฉนั ใบหนา้ เผอื ดซีด
"ขอร้องอยา่ งอ่ืนเถอะนุช สาหรับเร่ือง...อยา่ งน้ีใคร ๆ ก็
ใหก้ นั ง่ายๆ ไม่ได"้
ฉนั ไดแ้ ตถ่ อนใจยาว "หมอขาพดู เร่ืองอน้ วา่ ยงั ไงคะ ?"
"ระยะน้ีอาการไมส่ ู้ดีนกั หวั ใจขา้ งขวาหมดแรง ดบั เร่ิม
บวมอยใู่ นระยะที่หวั ใจหมดกาลงั ชดเชย มีอาการบวม ๆ ยบุ ๆ นิด
หน่อย"
"อาการมากไหมคะ ?"
"ก.็ ..ยงั พยากรณ์ไม่ได"้
ฉนั รู้สึกวา่ คอหอยแหง้ ผาก แทบจะเปล่งเสียงออกมา
ไม่ได้
"ไม่...ไมม่ ีทางเลยหรือคะ ?"
"อาจจะ...เทา่ น้นั เอง !"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

620

ก่อนที่จะลงจากรถ เขาชะโงกหนา้ มาบอกฉนั เบา ๆ วา่
"ขอบใจนุช...สาหรับความสุขในวนั น้ี"
ฉนั ไมไ่ ดส้ งั หรณ์เลยสกั นิดวา่ ความสุขในวนั น้นั จะเป็น
วนั สุดทา้ ยสาหรับ 'เรา' ทุกคน เพราะหลงั จากน้นั เพยี งอาทิตยเ์ ดียว
หนูอน้ ก็ตอ้ งเขโ้ รงพยาบาล วนั แรกที่ฉนั ไปเยย่ี มใบหนา้ ท่ีซูบอยู่
แลว้ ยงิ่ ซีดจนเกือบเขียว มือท่ีประสานกนั ไวน้ อกผา้ แพรเพลาะสี
สดอวบอมู เพราะอาการบวม ดวงตาหลบั สนิท อาการหายใจมี
ลกั ษณะหอบนอ้ ย ๆ นางพยาบาลท่ีเฝ้ าอยปู่ ระจา กระซิบบอกฉนั
เบาๆ วา่
"เพิง่ ใหม้ อร์ฟื นคะ่ กาลงั หลบั "
ฉนั วางกระเชา้ กหุ ลาบไวบ้ นโตะ๊ ใกลๆ้ เตียงเขยง่ เทา้ ข้ึนดู
หนา้ ขาวจนเกือบเขียวน้นั แลว้ จึงค่อยๆ ถอยห่างออกมา
"อาการเป็ นยงั ไงคะ ?"
"ก.็ ..ยงั ไม่เทา่ ไหร่หรอกคะ่ "
แต่สีหนา้ น้นั แสดงใหเ้ ห็นชดั วา่ ผพู้ ดู มีความหมาย
มากกวา่ น้นั
"พรุ่งน้ีอาจจะตอ้ งเจาะเอาเลือดดาออกค่ะ"
เสียงบานประตูงลวดเปิ ดออกเบา ๆ 'เขา' โผล่หนา้ เขา้ มา
สีหนา้ น้นั ซีดจนเกือบเท่าผปู้ ่ วย ดวงตาที่แลทอดมองมายงั ฉนั บอก
แววทอดอาลยั อยา่ งสิ้นเชิง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

621

"เป็นยงั ไงบา้ งครับ ?"
"หลบั คะ่ "
เขามองสบตาฉนั พยกั หนา้ นิด ๆ แลว้ ถอยออกไป ฉนั จึง
ตามออกมาขา้ งนอก
"อาการมากถึงยงั ง้ีเชียวหรือคะ ?"
"หมอเขาบอกพี่มานานแลว้ ไม่วนั ใดวนั หน่ึงกจ็ ะตอ้ ง
มาถึงวนั น้ีเขา้ จนได"้
เขาทรุดลงนงั่ บนเกา้ อ้ีหนา้ หอ้ ง พลางยกมือข้ึนเสยผม
"แลว้ บอกใครหรือยงั คะน่ี ?"
"โทรเลขไปแลว้ "
"ทางบา้ นล่ะคะ จะทายงั ไง?"
"กย็ งุ่ กนั หน่อย เดก็ เยาวก์ ็ไมไ่ ดเ้ รื่อง แม่ชอ้ ยจะใหม้ าอยู่
โรงพยาบาล ตาหนูเห็นจะตอ้ งไปฝากเขาเล้ียง"
"ฝากท่ีไหนคะ ?"
"พ่กี ย็ งั ไมร่ ู้เลย มนั ยงุ่ ...หวั หมุนไปหมด"
"เออ้ ..ตอนน้ีฝากท่ีบา้ นไวก้ ่อนก็ไดค้ ่ะ คงจะพอช่วยกนั
ได้ ท่ีบา้ นก็มีต้งั หลายคน ท้งั คุณจินต์ ยายเจียม เคยเล้ียงเด็กมาแลว้
ท้งั น้นั ไวใ้ หจ้ ดั การอะไรเรียบร้อยแลว้ ค่อยคิดกนั ใหม่"
เขาเงยหนา้ ข้ึนมองฉนั อยา่ งลงั เล
"จะดีเรอะ ท่ีบา้ นนุชกย็ งุ่ เหมือนกนั "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

622

"จะเป็นอะไรไปคะ" ฉนั รับคาอยา่ งแขง็ ขนั
"ที่บา้ นก็ไมเ่ ห็นอะไรยงุ่ เรียบร้อยหมดแลว้ ตากุง้ ก็จะไป
โรงเรียนกอ้ ยกบั ก๋อยก็โตแลว้ ถา้ อน้ เขารู้วเ่ อาตาหนูไปฝากใครเขา
กค็ งไม่ สบายใจนกั "
"แต่ คุณจินตก์ บั คุณพ่อนนุช..."
"โธ่...ไมเ่ ป็นไรหรอกค่ะ นะคะ...นะคะ"
ริมฝีปากซีดมีรอยยมิ้ นิด ๆ แววตาคอ่ ยแจม่ ใสข้ึน
"วนั น้ีเพง่ิ ไดย้ นิ นุชพดู นะคะ..นะคะ แบบเก่าอีก"
ตอนน้นั ฉนั พะวงแตว่ า่ จะช่วยเหลือ 'เขา' โดยไมท่ นั คิด
สกั นิดเดียว ภาระอนั น้นั จะผกู พนั ฉนั จนกลายเป็น 'ภาระจายอม'
ตอ่ ไปในเบ้ืองหนา้
"ดีเหมือนกนั ตอนน้ีพี่จะไดห้ ายห่วง ง้นั เยน็ ๆ พี่จะหอบ
ตาหนูไปใหท้ ี่บา้ น คืนน้ีพีจ่ ะไดอ้ ยดู่ ูอน้ ใหด้ ึกเสียก่อนค่อยกลบั
ไมง่ ้นั พีต่ อ้ งกลบั ไปกลบั มา ห่วงทางโนน้ ห่วงทางน้ี"
"เยน็ ๆ...ไปรับเองกไ็ ดค้ ะ่ "
"เอายงั ง้ีดีกวา่ ตอนยน็ พ่ีจะพานุชไปบา้ นรับตาหนูแลว้ เลย
ไปส่งนุชเสียก่อน พถี ึงจะยอ้ นมาน่ี"
นางพยาบาลที่อยเู่ ฝ้ าไขเ้ ป็นประจาโผล่หนา้ ออกมาบอก
ฉนั เบาๆ วา่
"ตื่นแลว้ คะ่ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

623

"นุช เขา้ ไปก่อนเถอะ"
สีหนา้ ของหนูอน้ มีแววคร่ึงหลบั คร่ึงตื่น เพราะฤทธ์ิมอร์
ฟิ นแต่พอเห็นฉนั ก็ยมิ้ นิด ๆ
"นุช...."
เธอทาทา่ จะยกมือข้ึน แต่แลว้ พอยกไดส้ ูงเพยี งนิดเดียวก็
กลบั ตกลงขา้ งตวั ฉนั ขา้ ไปยนื จนชิดตวั จบั มืออนั เยน็ ซีดน้นั มากมุ
ไว้
"อน้ ..เป็ นยงั ไงบา้ งจะ๊ ?"
"ไม่เป็นไรหรอก มนั เหนื่อย ๆ แลว้ กเ็ จบ็ ในน้ี" เธอกด
ตรงหวั ใจ พลางพยายามยมิ้
"บางที ปวดใจ นอนไม่หลบั ใจมนั หววิ ๆ หมอเขาวา่ ถา้
นอนใหม้ ากๆ กห็ าย แต่อน้ วา่ คงไดน้ อนมาก ๆ แน่ นอนโดยไม่
ตอ้ งตื่นอีกเลย"
ฉนั เขยา่ มือเธอเบาๆ "ไม่เอาน่าอน้ หมอเขาวา่ จะหายก็
หายซิจะ๊ "
'เขา' ผลกั ประตูเขา้ มาสีหนา้ เปลี่ยนเป็นยมิ้ แยม้ แจ่มใส
'หนูอน้ ' ตะแคงหนา้ ไปมองพลางยมิ้ นอ้ ย ๆ แววตาค่อยเป็ น
ประกายข้ึน
"เป็นไงจะอน้ พอหลบั ไปตื่นหน่ึง หนา้ ตาแจม่ ใสข้ึนเป็น
กองพรุ่งน้ีมีหวงั วง่ิ ปร๋ อเลย"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

624

ฉนั หลีกทางให้ 'เขา' เขา้ ไปยนื แทนท่ีพลางกมุ มือเลก็ ๆ
น้นั ไวใ้ นอุง้ มือใหญ่แขแ็ รงแลว้ นอ้ มตวั ลงจูบท่ีหนา้ ผากเบาๆ
ทีทา่ น้นั แสดงความรู้สึกอ่อนโยนอยา่ งลึกซ้ึง

"อยากดูหนงั หรือยงั ล่ะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

625

67……………………………………………
'เขา' กม้ ลงถามหนูอน้ ชนิดหนา้ แนบจะชิดกบั
หนา้
"คืนน้ีไปดว้ ยกนั เลยเป็นไงคะ?"

"ตกลง แตต่ อ้ งกินยาอีกสามขนานฉีดยาสองเขม็ ให้
เรียบร้อยเสียก่อน ไมม่ ีการแอบหยอ่ นลงกระโถน หรืออมขา้ งแกม้
แลว้ คายซุกไว้ ขา้ งหมอน"

"แหมกล่าวหา"
"หรือไม่จริง?"
หนูอน้ เบ่ียงศีรษะมามองฉนั รอยยมิ้ แจม่ ใสกระตือรือรัน
ข้ึน
"เกลียดคนรู้ทนั นะนุช"
ฉนั พยายามยมิ้ ใหแ้ จม่ ใสไปดว้ ย 'เขา' ถอยออกมาเล็กนอ้ ย
แมม้ ือยงั เกาะกุมกนั ไวแ้ น่น
"ตาหนูเป็ นไงบา้ งคะ ?"
"โยเยนิดหน่อย"
"พต่ี ุ่มแยเ่ ลย"
"ท่ีแรกพ่วี า่ จะเอาไปฝากตามสถานที่รับเล้ียงเด็ก"
"แหม...ดีหรือคะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

626

หนูอนั ทาหนา้ เสีย 'เขา' เขยา่ มือเธอเบาๆ
"ไม่เอาน่าไม่ตอ้ งห่วงตอ้ งกงั วลอะไรท้งั น้นั นอนให้
สบายๆ ตอนน้ีนุชรับอาสาจะเล้ียงไวใ้ หช้ วั่ คราวดีไหม ?"
"ดีจงั เลย แต่นุชไม่ลาบากหรือจะ๊ ?"
"ไมเ่ ป็นไรหรอก นุชมีคุณจินตก์ บั ยายเจียมช่วย"
แววตาคู่น้นั มีริ้วรอยครุ่นคิดอะไรอยา่ งลึกซ้ึง ก่อนท่ีจะยมิ้
นอ้ ยๆอยา่ งพอใจ
"ถา้ อยา่ งน้นั ฝากไวด้ ว้ ยนะจะ๊ นุช... คราวน้ีเป็นคุณแมล่ ูก
ติดละ"
"น้าเสียงแกมหวั เราะอยา่ งยวั่ เยา้ มีอะไรอยา่ งหน่ึงที่สะกิด
ใจฉนั ทนั ที แตส่ ีหนา้ ของผพู้ ดู ไม่มีอะไรผดิ ปกติแมแ้ ต่นอ้ ย
"พออน้ หายก็สบายไปเลย"
"ง้นั นุช จะคิดค่าจา้ งใหแ้ พงลิ่วทีเดียว"
"อนั เตม็ ใจจ่ายใหท้ ุกอยา่ ง จริงๆ นะ"
สีหนา้ ของ 'เขา' ขรึมลงเล็กนอ้ ย น้าเสียงคอ่ นขา้ งหา้ ว
อยา่ งประหลาด
"ถา้ อน้ เตม็ ใจจะจ่ายละก็ ตอ้ งใหห้ ายเร็ว ๆ เขา้ นุชเขาจะ
ไดค้ ิด คา่ จา้ งจากอน้ ใหเ้ ตม็ ที่"
"ก็พีต่ ุม่ จ่ายแทนไมไ่ ดห้ รือคะ ?"
"ไม่ได้ เพราะพีไ่ ม่ไดเ้ ป็นคนสญั ญาน่ี ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

627

อทิติมองหนา้ ผพู้ ดู น่ิงไปชว่ั ครู่ แต่แลว้ ก็ยมิ้ นอ้ ย ๆ
"ตกลงคะ่ เอา้ ...นุชไปหารากโมกมาตม้ ใหอ้ นั กินไดแ้ ลว้
อน้ จะพยายามกินม้ือละชามก๋วยเตี๋ยวอยา่ งท่ีวจ่ ะไดห้ ายเร็ว ๆ แต่
ถา้ อน้ ไม่มีจะจา่ ยละก็ นุชทวงจากพ่ีตุ่มนะจะ๊ "
ไมห่ รอกจะ้ อน้ ตาหนูก็เป็ นหลานของนุชเหมือนกนั น่ีนา
ไมม่ ีใครจ่ายนุชก็ไมเ่ ห็นเดือดร้อน ขออยา่ งเดียวใหน้ ุชไดเ้ ป็นป้ า
แลว้
"อยา่ เลย เป็นไดแ้ คค่ ุณอาเท่าน้นั แหละสงสัยวา่ พอตาหนู
พดู ได้ เกิดเรียกนุชวา่ คุณแมเ่ ขา้ จะทายงั ไง?"
สีหน้าของ 'เขา' เผอื ดลงทนั ที ฉนั เองก็รู้สึกตวั ร้อนผา่ ว
"นุชคงไม่เทา่ ไหร่หรอก แต่นายชุนเขาคงเตน้ เชียวละ"
'เขา' ผลกั ความรับผดิ ชอบไปใหแ้ ก่คนอื่นอยา่ งหนา้ ตาเฉย
อทิติหวั เราะอยา่ งขบขนั มีริ้วรอยจริงใจจนฉนั ไม่กลา้ คิดไปเป็น
อยา่ งอ่ืน
"นุชจะกลบั ล่ะจะ้ หมอเขายง่ิ หา้ มไมใ่ หอ้ นั พดู มากเพราะ
จะเหน่ือยเร็ว"
"อน้ เลยตอ้ งนอนเหมือนท่อนไมล้ ะซิ พดู ก็ไม่ได้ หวั เราะ
กไ็ ม่ได้ ไดแ้ ต่กินขา้ ว กินยา"
"ถา้ รู้ยงั ง้ีก็ตอ้ งรีบกินยา ฉีดยา จะไดล้ ุกข้ึนเตน้ ไดเ้ ร็ว ๆ
สมใจทีเดียวละ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

628

"พี่ตุ่มไปส่งนุชท่ีซิคะ จะไดไ้ ปรับตาหนูดว้ ย"
"ง้นั พีจ่ ะไปก่อน เด๋ียวมาใหม่"
ก่นจากกนั 'หนูอน้ ' ดึงมือฉนั ไปกมุ ไวใ้ นอุง้ มืออนั เยน็ ชืด
ช้ืนไปดว้ ยเหงื่อ
"ฝากตาหนูดว้ ยนะจะ๊ นุช อนั ไม่เห็นใครอีกแลว้ จริง ๆ
ฝากไวด้ ว้ ย"
ประโยคทา้ ย เธอพยายามบีบมือฉนั ราวกบั จะย้าใหแ้ น่ใจ
"นุชรับฝกอยา่ งมากไม่เกินสองอาทิตย์ แลวั อนั ตอ้ งไปรับ
กลบั นะ"
"ถา้ ไมก่ ลบั ก็ไมไ่ ปรับ ทิง้ ไวน้ นั่ เลย !"
ฉนั ไม่คิดแมแ้ ต่นอ้ ย วา่ อทิติไม่มีวนั ไดก้ ลบั ไปดงั ท่ีเธอ
พดู !
วนั แรกทห่ี อบตาหนูมาบ้าน ดูเหมอื นจะเป็ นวนั ทจ่ี ะ
โกลาหล กนั เป็นพิเศษ ยายเจียมห่างจากเดก็ อ่อนมาเสียนานจนจบั
ตน้ ชนปลายไม่ถูก คุณจินตนาค่อยจดั การไดเ้ รียบร้อยกวา่ เพื่อน
ส่วนฉนั มี หนา้ ที่กนั ดก็ ๆ สามคนไม่ใหเ้ ขา้ มาวนุ่ วายกบั 'นอ้ งคน
ใหม่' พร้อมกบั ตอบคาถามแปลก ๆ ท่ีวา่
"คุณพ่ีครับ อีกกี่วนั นอ้ งลืมตา ?"
"เดก็ ออกใหม่ ๆ ก็ลืมตาทุกคนแหละจะ้ ตอนน้ีนอ้ งหลบั
นี่"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

629

"ท่ีลูกอีสีนิล ต้งั เจด็ วนั ถึงจะลืมตา"
"ก็นน่ั มนั ลูกแมว"
"แลว้ นอ้ งจะกินนมคราย?"
"กินนมแม่"
"แมไ่ มไ่ ดเ้ ป็นคนเอามา คุณพ่เี ป็นคนเอามานี่ นอ้ งของคุณ
พีก่ ต็ อ้ ง..."
"เอ๊...ไปคุยกนั ที่อื่นค่ะ เกะกะ"
ยายเจียมแผดเสียงดงั ลน่ั กลบเสียก่อน ฉนั เองกค็ งตีหนา้
ป้ันยากเตม็ ท่ี เด็กๆ ค่อย ๆ เลี่ยงไปอยา่ งวา่ ง่าย แตต่ วั ปัญหาท้งั
สามปรึกษากนั ไดย้ นิ อยแู่ วว่ ๆ
"ไมม่ ีใครทอ้ งแตงโมสักหน่อย แลว้ นอ้ งมาจากไหน ?"
"มาจากฟ้ าม้งั "
พอคุณพอ่ รู้เร่ืองน้ีเขา้ สีหนา้ ของทา่ นก็ค่อนขา้ งขรึมลง
เล็กนอ้ ย
"จะดีหรือลูก เด๋ียวญาติ ๆ เขาจะวา่ เราได"้
"กต็ อนน้ีหนูอน้ เขายงั ไม่มีใครเลยนี่คะ นุชกเ็ ลยรับอาสา
พอ เขามีคนหรือยงั ไงกม็ าเอาคืนไป"
"นน่ั แหละนุชก็หวงั ดี แต่ปากคนมนั จะพดู กนั มากความ
ไป"
"ง้นั ใหน้ ุชไปบอกคืนเขาหรือคะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

630

"ไหนๆมนั ก็เลยตามเลยมาแลว้ เรากบั เขากค็ ุน้ เคยกนั มา
เล้ียงไปก่อนกไ็ ด้ แตพ่ อเขาสะดวกใจเราก็รีบคืนเขาไปกแ็ ลว้ กนั "

วา่ แลว้ ทา่ นก็เดินเลยไปเปิ ดผา้ โปร่งข้ึน ดูร่างอว้ นกลมซ่ึง
นอนหลบั สนิอยนู่ ้นั สีหนา้ อนั แสดงความเอน็ ดูทาใหฉ้ นั ค่อย
สบายใจข้ึน

"หลบั ตวั กลมเป็นลูกหนูเชียวนิ น่ีเขาเรียกกนั วา่ ยงั
ไงล่ะ ?"

"อน้ เขาเรียกแต่ ตาหนู ตาหนูค่ะ ยงั ไม่มีช่ือ"
นนั่ ซิ กอ็ ว้ นกลมออกยงั ง้ี หนูอน้ เป็ นยงั ไงมงั เผอ่ื ยงั ไง
พรุ่งน้ีพอ่ จะไปเยย่ี ม ?"
"เห็นวา่ หวั ใจหมดกาลงั ชดเชยคะ่ ตอ้ งเจาะเอาเลือดดา
ออกจะเป็ นยงั ไงนุชกไ็ ม่ทราบ"
"น้นั แหละ อาการเริ่มตน้ ของหวั ใจวายละ มีบวม
บา้ งไหม ?"
"มีค่ะ ท่ีมือกบั เทา้ "
"ง้นั เห็นจะไมค่ ่อยดี โรคอยา่ งน้ีลงบวมละก็"
แตพ่ อเห็นหนา้ ของฉนั เขา้ ท่านกร็ ีบพดู ต่อโดยเร็ว
"แตค่ งไม่เป็นไรหรอก เพราะอยทู่ ่ีโรงพยาบาลท้งั หยกู
ยามดหมอเขาเมด็ ครบบริบูรณ์ โรคอยา่ งน้ีถา้ ถึงเงิน ถึงยา ถึงหมอ
ไมค่ อ่ ยเป็นอะไรง่ายๆ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

631

คืนน้นั ฉนั กรงใจคุณจินตนากบั คุณพอ่ จึงเอาตาหนูมา
นอนในหอ้ ง โดยมียายเจียมเขา้ มากางมุง้ นอนคอยเป็นผชู้ ่วย ฉนั
เวยี นต่ืนลุกข้ึนดูถึงสามคร้ังสามคราเพราะความเป็นห่วง ในขณะ
ท่ี 'ผชู้ ่วย' ฉนั ทาท่าวา่ จะไมร่ ู้สึกตวั เอาเลย แตร่ ่างอว้ นกลมน้นั คง
นอนหลบั ป๋ ุยราวกบั ผใู้ หญ่

"ยงั ง้ีมนั คอ่ ยคบกนั ไดห้ น่อย"
'เขา' มาเยยี่ มลูกชายแต่เชา้ ขณะท่ีคุณพอ่ กาลงั จะออกจาก
บา้ น พอเห็นหนา้ เขากย็ กมือไหวแ้ ทบจะทว่ มหวั
"ผมตอ้ งมารบกวนแลว้ ครับ ท่ีบา้ นไมม่ ีใครจริง ๆ"
"ไมเ่ ป็นไรหรอก หนูอน้ เป็นยงั ไงมงั่ ๆ"
"เห็นหมอวา่ วนั น้ีจะเจาะเอาเลือดดาออก ผมมาน่ีแลว้ ก็
จะเลยไปโรงพยาบาล"
"เยน็ น้ีจะไปเยยี่ ม"
คุณพอ่ ซกั ไซเ้ ร่ืองหอ้ งและโรงพยาบาลอยชู่ วั่ ครู่ กอ็ อก
จากบา้ นไปเชา้ วนั น้ีฉนั เป็ นฝ่ ายทาหนา้ ที่เขา้ ครัวเสียเองแทนคุณ
จินตนาซ่ึงวนุ่ วายอยกู่ บั การอาบน้า แตง่ ตวั เปล่ียนเส้ือผา้ ตาหนู
โดยมีเดก็ ท้งั สอง สอดแทรกเขา้ มามีส่วนร่วมใหไ้ ด้ ฉะน้นั กวา่ จะ
อาบน้าแตง่ ตวั ไปทางานจึงค่อนขา้ งสายผดิ ปกติ ขณะลงมาขา้ งล่าง
เสียงเขากาลงั ซกั คุณจินตนาอยวู่ า่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

632

"เม่ือคืนผมนึกวา่ จะกวนแยเ่ สียแลว้ "
"คงไมก่ วนมงั คะ คุณนุชเอาไปนอนดว้ ย ทางหอ้ งดิฉนั
ไม่ไดย้ นิ เสียงเลย"
วงแขนแขง็ แรง สนั โอบกอดร่างอว้ นกลมไวอ้ ยา่ งถูกวธิ ี
ทา่ ทางทะมดั ทะแมง ผทู้ ่ีอยใู่ นออ้ มแขนไขวค่ วา้ ยมิ้ นอ้ ยยมิ้ ใหญ่
ไปตามเรื่อง
"อยก่ วนนาลูกนา ไม่ง้นั ถูกโยนมาขา้ งนอกไมร่ ู้ดว้ ย อา
นุชเขายง่ิ ไม่ชอบข้ีหนา้ พอ่ อยู่ หนูตอ้ งเอาใจเขาไวด้ ี ๆ"
แต่พอเหลียวมาเห็นฉนั เขา้ ขาก็ยมิ้ อยา่ งไมค่ อ่ ยสนิทนกั
"เมื่อคืนตาหนูกวนหรือเปล่าจะ๊ นุช ?"
"เปล่าค่ะ นอนรวดเดียวมาตื่นเอาตอนตีหา้ เลย"
"คอ่ ยยงั ชวั่ หน่อย จะไปทางานเรอะ พจ่ี ะไปส่ง"
"อยา่ เลยคะ่ ไปเองได.้ ..ออ้ ...ไปโรงพยาบาลดูหนูอน้ เขา
ดีกวา่ "
"พจี่ ะไปสัง่ งานไวเ้ หมือนกนั จะไดไ้ ม่ยงุ่ ยากกบั ทาง
โนน้ "
ฉนั ไม่มีทางจะหลีกเล่ียงได้ ขณะท่ีลงบนั ไดหนา้ คุณ
จินตนาอุม้ ตาหนูตามมาจนถึงระเบียง พลางจบั แขนอว้ นป้ อมให้
กวกั ไปมา
"หวดั ดีคุณพอ่ ก่อนคะ่ ลูกหนู หวดั ดีคะ่ ..."

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

633

นานมาแลว้ ที่ความรู้สึกของฉนั คงชาเยอื กเยน็ แต่คร้ังน้ี
อะไรอยา่ งหน่ึงแปลบลึกเขา้ ไปในความรู้สึก ถา้ เพยี งแต่ 'ตาหนู'
เป็นของฉนั ...เชา้ วนั น้ีจะเป็ นเชา้ ท่ีชีวติ ฉนั มีความสุขอยา่ งสมบรู ณ์
ท่ีสุด จากในความเป็นจริง 'ตาหนู' ไม่ใช่ของฉนั แมแ้ ต่ที่นงั่ ใน
ตอนหนา้ นี่ ฉนั ก็ไมม่ ีสิทธ์ิเช่นกนั

ฉนั นง่ั เงียบในขณะที่รถออกจกตรอก หลายคนเหลียวมา
มองยา่ งประหลาดใจ เพราะไมเ่ คยเห็นฉนั นง่ั รถคูอ่ อกมากบั ใคร
แตเ่ ชา้ อยา่ งน้ี

"หิวจงั "
'เขา' เอ่ยข้ึนลอย ๆ ตามองตรงไปเบ้ืองหนา้ ฉนั หนั มามอง
อยา่ งประหลาดใจ
"อา้ ว ยงั ไม่ไดท้ านอะไรหรือคะ ตะก้ีกไ็ ม่บอกจะไดช้ ง
กาแฟให"้
"อยา่ เลย แค่น้ีพ่กี ็เกรงใจเตม็ ทนแลว้ นี่พอต่ืนก็อาบน้า
แตง่ ตวั มาเลย เมื่อคืนกลบั มาตอนดึก อยากจะแวะมาดูตาหนูวา่
กวนหรือเปล่าก็ไมก่ ลา้ เลยเป็นห่วงทางน้ีจะแย่ พลอยเดือดร้อน
ไปดว้ ย คุณพอ่ วา่ ยงั ไงบา้ ง?"
"ก็ไม่ไดว้ า่ อะไรน่ีคะ"
"ใหพ้ ีแ่ วะกินกาแฟกบั อะไรรองทอ้ งสักหน่อยไดไ้ หม ไป
ถึงที่ทางานจะไดร้ ีบสง่ั งานแลว้ เลยไปเลย"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

634

ฉนั จาตอ้ งแวะไปกบั เขาแต่โดยดี ร้านกาแฟเอสเพรสโซ่
แบบอเมริกนั ส่วนมากมีลูกคา้ ฝร่ังซ่ึงรีบเขา้ มาแลว้ กก็ ลบั ออกไป
ฉะน้นั เมื่อผลกั บานประตูกระจกขา้ ไปพนกั งานในร้านจึงถึงกบั
หนั มามองไปตามๆ กนั หมู่เกา้ อีสลบั สีสดกนั คน่ั ไวด้ ว้ ยกระถาง
ยางอินเดียตน้ สูงทว่ มหวั ใบเป็นสีเชียวจดั มนั วบั ดา้ นหน่ึงเป็น
เคาน์เตอร์ยาวดา้ นหนา้ มีแป้ นกลมสูงบุหนงั สีต่าง ๆ มีฝรั่งในชุด
ทหารสองคนด่ืมกาแฟคุยกนั อยู่

พนกั งานเสิร์ฟในชุดสีนวลสะอาดตา นวยนาดเขา้ ยนื รอ
รับคาส่งั อยา่ งเรียบร้อย

"ขอกาแฟที่หน่ึง แซนวชิ สองคู่ นุชทานอะไรไหมจะ๊ ?"
"ไม่ค่ะ"
"ง้นั เทา่ น้ีแหละ กาแฟแก่ๆ ขมๆ หน่อย"
ฉนั เป็นฝ่ ายนง่ั รอเขาเงียบ ๆ พลางพยายามเหลือบดู
นาฬิกาบอ่ ยคร้ังเป็นการเร่งเขาทางออ้ มจนเขารู้สึก
"ไม่ตอ้ งกลวั หรอกน่า ทนั ไปทางานแน่"
จากวนั น้ันเองในตอนเช้า เขาเลยถือเป็ นกจิ วตั รว่าจะต้อง
แวะไปดูตาหนูเสียก่อน ฉนั จึงตอ้ งจดั อาหารเขา้ เตรียมไวเ้ ผอื่ เขา
เสียดว้ ย และบางคร้ังในตอนยน็ ถา้ เขาแวะไปในขณะท่ีเรา
รับประทานอาหารกนั เขากม็ กั จะถูกคุณพอ่ ชวนใหร้ ่วมโตะ๊ ดว้ ย
ระยะน้นั จึงกลายเป็นวา่ เชา้ จะตอ้ งแวะไปรับฉนั ไปทางาน สั่งงาน

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

635

แลว้ จึงเลยไปโรงพยาบาล ในตอนเยน็ เลยไปรับประทานอาหารที่
บา้ นฉนั แลว้ จึงกลบั บา้ น หลายคร้ังที่ในตอนเชา้ เขาไปดู หนูอน้
คร้ันบา่ ยมาทางาน พอตกเยเ็ ขาพยายามที่จะชวนฉนั ไปเยยี่ ม
'หนูอน้ ' ที่โรงพยาบาลดว้ ย กนั แตฉ่ นั ก็ปฏิเสธทุกคร้ัง

"ทาไมไปกบั พีน่ ่ะมนั เป็นยงั ไง?"
"ไม่เป็นยงั ไงหรอกค่ะ แต.่ ..มนั ไมส่ มควร"
"ไม่สมควรยงั ไง ?"
"มนั ไม่สมควรแลว้ กนั คะ่ "
"หรือนายชุนเขาหา้ ม?

ฉนั มองท่ารีๆ ขวางๆ น้นั แลว้ อดราคาญไม่ได้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

636

67……………………………………………
"ไม่มีใครเขาหา้ มหรอกคะ่ นุชหา้ มตวั นุชเอง
เพราะมนั สมควรอยหู่ รือในเม่ือภรรยาเขาเจบ็ แลว้
เราจะฉายไปฉายมากบั สามีของเพอ่ื น !"

ฉนั ไมร่ ู้สกั นิดวา่ ความเจบ็ ปวดจากการกล่าวหาตนเองยงั
ไมร่ ุนแรงเท่ากบั บุคคลเก็บเอาไปพดู แลว้ ยอ้ นกลบั มาเขา้ หูอีกคร้ัง
หน่ึง !

การเล้ียงเด็กอ่อนไมใ่ ช่เป็ นของง่าย ใหม่ ๆ พวกเราทุกคน
ยงุ่ ยากกนั พอดู แต่คร้ันนานขา้ ก็เกิดความเคยชิน ฉนั มีหนา้ ท่ีดูแล
'ตาหนู' เฉพาะเวลากลางคืน แตน่ ่าประหลาดที่แกติดฉนั แจ พอได้
ยนิ ฉนั เขา้ มกั ร้องโยเยใหอ้ ุม้ จนคุณจินตนาเอ็ดบอ่ ย ๆ วา่

"อยา่ อุม้ แกนกั ซิคะคุณนุช จนจะเคยตวั อยแู่ ลว้ พอไดย้ นิ
เสียงคุณ กวนโยเยทุกที อยกู่ บั ดิฉนั ท้งั วนั ไม่เห็นออ้ น"

ตากงุ้ มกั จะเป็นคนรับอาสาไกวเปล แตส่ ่วนใหญค่ นไกว
จะหลบั ก่อนเสมอ...ทุกคร้ังท่ีฉนั ไปเยย่ี มหนูอนั ดูเหมือนเธอจะไม่
ตอ้ งการอะไรมากไปกวา่ ให้ฉนั เล่าใหฟ้ ังอยา่ งละเอียดวา่ ตาหนู
เป็นอยา่ งไรบา้ ง อาการบวมเขียวของเธอปรากฏเห็นไดช้ ดั 'เขา'
บอกฉนั ส้นั ๆ วา่

"อาการไม่ดีข้ึนเลย"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

637

แตห่ นูอน้ ไมค่ ยสนใจกบั ตวั เอง กลบั คอยถามฉนั อยา่ ง
กระตือร้ือร้ันวา่

"ตาหนูเป็ นยงั ไงมงั่ ?"
"แขง็ แรง แลว้ ก็กินจุยงั กบั อะไร อน้ ลุกข้ึนไปรับลูกเสียที
ซิ นุชข้ีเกียจเล้ียงใหเ้ ตม็ ทีแลว้ นะ"
"เห็นจะฝากนุชไวเ้ ลยเสียมากกวา่ "
ระยะหลงั ๆ พวกญาติพ่นี อ้ งที่ทราบข่าว มกั จะมาเยยี่ ม
เยยี นกนั ไม่ขาดระยะ ฉนั จึงห่างๆ ไป หลายคร้ังที่คุณพอ่ ถามฉนั วา่
"ญาติพี่นอ้ งเขาก็มากนั แลว้ เรื่องลูกเขาจะวา่ ยงั ไง ?"
แต่เม่ือฉนั ไปถาม 'เขา' กลบั ไดร้ ับคาตอบอยา่ งรวน ๆ วา่
"เบื่อเล้ียงละซิ"
"ไม่ใช่ค่ะ แต่คนอื่นเขาจะคิดยงั ไง"
"ช่างหวั มนั เถอะ"
'ตาหนู' เองกน็ รักสียจนแมแ้ ต่คุณพอ่ ก็ชอบเล่นดว้ ย
ปัญหาน้นั เราจึงไมไดส้ นใจกนั อีก ยายเจียมก็เคยบน่ บ่อยๆ วา่ "ถา้
เกิดเขามาเอาคืนไปจะทายงั ไง?"
"ก็ตอ้ งคืนเขาไปซิจะ๊ ลูกเขาน่ี"
"คุณนุชล่ะ เมื่อไหร่จะมีมาใหไ้ กวเปลชา้ ละเห่เล่น
สักคน ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

638

ฉนั ตอบปัญหาของยายเจียมไมไ่ ด้ เหมือนกบั เม่ืออาทิตย์
ก่อน คุณอชุนมาขลุกอยทู่ ี่บา้ นฉนั ท้งั วนั เขาเป็นคนคอยส่ง
ผา้ เช็ดตวั แป้ งกระป๋ องให้ ในขณะท่ีฉนั อาบน้า 'ตาหนู' ตามแบบท่ี
เรียนมาจากคุณจินตนาอยา่ งทุลกั ทุเล

"ไอห้ มอน่ีมนั แป้ นท้งั วนั เลยแฮะ เห็นแลว้ ชกั อยากมีลูก
สกั คน"

"มีเร็วๆ ซิคะ นุชจะเล้ียงให"้
ฉนั ตอบโดยไมท่ นั คิด คุณอรชุนรีบฉวยโอกาสอยา่ ง
หนา้ ตาเฉย
"ถา้ ผมมี ผมก็อยากใหค้ ุณนุชเล้ียงนน่ั แหละตอนน้ีอาศยั
เจา้ หมอน่ีเป็ นแบบฝึกหดั ไปก่อน"
ฉนั ไมก่ ลา้ ตอบ เพราะรู้ดีวา่ เขาหมายความวา่ กระไร แต่
แลว้ ในตอนเยน็ วนั น้นั เองขณะที่คุณอรชุนลากลบั ฉนั เดินตามไป
ส่งที่รถ เขากา้ วข้ึนไปนง่ั ประจาท่ีคนขบั พลางหนั มาถามฉนั อยา่ ง
ขรึม ๆ วา่
"คุณนุชพร้อมหรือยงั ที่จะให้คาตอบแก่ผม ?"
"ยงั คะ่ "
"ผมจะตอ้ งคอยอีกนานสักเท่าไหร่ ?"
ฉนั เองก็ยงั ไม่รู้ดว้ ยซ้าไปวา่ ฉนั คอยอะไร...ฉนั จึงไดแ้ ต่
น่ิง คุณอรชุนถอนใจเบาๆ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

639

"ผมกลวั วา่ ผมกค็ งจะตอ้ งคอยอยเู่ ช่นน้ีตลอดไปนนั่
แหละ" เสียง 'ตาหนู' โยเยดงั ออกมาถึงหนา้ เรือน เขาเหลือบตา
มองเขา้ ไปภายในอยา่ งเคร่งคิด

"คุณอาจจะไม่มีวนั ตดั ห่วงน้นั ขาดกระมงั "
'ห่วง' น้นั รัดรึงฉนั ยง่ิ ข้ึน เม่ือ 'เขา' มากดกร่ิงเรียกเมื่อตอน
ใกลส้ ามทุม่ ของคืนวนั อาทิตยต์ อ่ มา พลางบอกฉนั อยา่ ง
ละล่าละลกั วา่
"อน้ เขาอยากเห็นลูก"
"อะไรคะ กลางคืนยงั ง้ีน่ะหรือ ตาหนูแกหลบั แลว้ "
"นน่ั แหละ นุช ช่วยแตง่ ตวั ใหแ้ กเร็วๆ เขา้ "
ฉนั ใจหายวาบ เพราะเพ่ิงเขา้ ใจวา่ เขาหมายความวา่ กระไร
"อน้ เป็ นยงั ไงบา้ งคะ ?"
"ทรุดลงไปอีก"
"ง้นั นุชจะอุม้ ตาหนูไปเองจะไดไ้ ปดูอน้ เขาดว้ ย"
"ฉนั กลบั ไปเปลี่ยนเคร่ืองแต่งตวั ในขณะที่คุณจินตนากบั
ยายเจียมช่วยกนั สวมเส้ือไหมพรมให้ 'ตาหนู' อยา่ งมือไมส้ ัน คุณ
พอ่ ลงไปถาอาการหนูอน้ กบั 'เขา' อยา่ งร้อนใจ 'ตาหนู' เมื่อถูกปลุก
ก็ร้องไหจ้ า้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

640

"อยา่ ร้องนะคนดี ไปหาคุณแมใ่ หช้ ่ืนใจเสียหน่อยจะได้
ไมเ่ ป็นอะไร เจา้ ประคุน้ คุณพระคุณเจา้ ช่วยดว้ ยเถอะลูกกย็ งั เล็ก
นกั อยา่ ใหค้ ุณอน้ เป็นอะไรไปเลย"

ยายเจียมบนบานศาลกล่าว ในขณะท่ีฉนั ชอ้ น 'ตาหนู' ไว้
ในออ้ มแขนพลางเขยา่ เบาๆ

"นิ่งนะจะ๊ โอคนดีนิ่งเสีย"
อาการสะอ้ืนไหค้ ่อยเบาลง เมื่อคุณจินตนาจ่อหวั นมใส่
ปากใหค้ ุณพอ่ หนั มามองสบตาฉนั แวบ่ หน่ึงพลางบอกยายเจียม
เรียบๆ วา่
"ไปเป็นเพือ่ นนุชหน่อยไดไ้ หมจะ๊ ?"
"ไดซ้ ิคะ ไปท้งั ยงั ง้ีแหละนะ คุณจินตค์ ะ ขอผา้ ขนหนูกบั
ผา้ ออ้ มสารองไปอีกผืนหน่ึง เผอ่ื จะตอ้ งเปลี่ยนกลางทาง"
แมก้ ระจกรถจะถูกไขข้ึนหมดทุกบาน และมี 'ตาหนู' กอด
อยแู่ นบอก ฉนั ก็ยงั รู้สึกเยน็ เยอื กไปท้งั ร่างอยนู่ น่ั เอง ยายเจียมนงั่
กอดอกตวั งออยใู่ นตอนหลงั พลางคอยเตือนวา่
"ขบั ขา้ ๆ หน่อยกไ็ ดน้ ะ เดี๋ยวจะไม่ถึงโรงพยาบาล"
'เขา' คงเร่งความเร็วของรถเตม็ ท่ีราวกบั จะแข่งกบั มรณะ
ซ่ึงกาลงั คืบคลานเขา้ มาขา้ ๆ
"เม่ือสองวนั ก่อนที่ไปเยย่ี ม ก็ยงั ไม่เป็นอะไรน่ีคะ"
"หมอเพิง่ ตรวจพบอาการแทรกซอ้ นเมื่อเชา้ น้ีเอง"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

641

"แลว้ เป็นยงั ไงบา้ งคะ ?"
"กพ็ ยายามกนั อยู่ แต่...หวงั ไดเ้ พียงสามสิบเปอร์เซ็นต์
เท่าน้นั แลว้ กบ็ ่นอยากเห็นตาหนู"
"ไม่น่าเลย ตอนแรกไหนวา่ จะเจาะเอาเลือดดาออกแลว้ จะ
ดีข้ึน ?"
"หมอเขากพ็ ยายามแลว้ ทุกยา่ ง ทุกทางเท่าท่ีจะทาได้ คิด
วา่ จะดีข้ึน แตก่ ไ็ ม่สาเร็จ"
"ถึงจะมีหวงั เพยี งสามสิบเปอร์เซ็นต์ ก็ยงั ดีค่ะ เรายงั พอจะ
หวงั ไดบ้ า้ ง"
'เขา' ไม่ตอบ จากแสงไฟขา้ งทางส่องใหเ้ ห็นใบหนา้ ซูบ
ซีดดวงตาโหลลึก ผมยงุ่ เหยงิ เส้ือผา้ ยบั เยนิ ฉนั ไดแ้ ต่กอด 'ตาหนู'
กระชบั ไวม้ นั่
แสงไฟในห้องพิเศษสว่างจ้า ท้งั ท่รี ะเบยี งและภายในห้อง
มีคนเฝ้ อยเู่ ตม็ ผทู้ ่ีนอนแน่นิ่งอยบู่ นเตียง แขนท้งั สองขา้ งและขอ้
เทา้ มีสายระโยงระยางเสียบเขม็ ฉีดยาไวร้ ะเกะระกะ แตถ่ ึงกระน้นั
ทนั ทีท่ีฉนั อุม้ 'ตาหนู' กา้ วเขา้ ไป กด็ ูเหมือนวา่ เธอจะหนั ขวบั มา
ทนั ที
"นุช.."

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

642

เสียงท่ีเรียกฉนั แหบแหง้ เบาแสนเบา ฉนั กา้ วเขา้ ไปชิด
เตียงเปิ ดผา้ ขนหนูที่ห่อร่างเล็ก ๆ น้นั ไวจ้ นมิดชิดออก ร่างอว้ น
กลมหลบั ตาพริ้ม ริมฝีปากแหง้ ซีดจนเขียวปรากฏยมิ้ นิด ๆ

"อว้ น...น่ารัก"
แขนท้งั สองขา้ งถูกรัดตรึงไว้ มิใหข้ ยบั เขย้อื นจึงไดแ้ ต่
ผงกศีรษะข้ึนล็กนอ้ ย 'เขา' เป็นผเู้ ขา้ ไปประคองอยา่ งออ่ นโยน
"ตาหนูของแม่"
น้าเสียงน้นั ละหอ้ ยอาวรณ์ จนฉนั รู้สึกน้าตาคลอ
"ฝากดว้ ยนะจะ๊ นุช"
ประโยคทา้ ยเบาลงไปอีก จนฉนั ตอ้ งโนม้ ตวั ลงไปใกล้ ๆ
"ฝากลูก ฝากพี่ตุม่ ดว้ ย"
ฉนั รู้สึกเยน็ วาบไปท้งั ตวั ดวงตาท่ีจบั จอ้ งมองฉนั มีแวว
กงั วลห่วงใย เสียงที่พดู แผว่ เบาลงราวกบั จะใหไ้ ดย้ นิ เฉพาะเรา
สองคน
"อน้ รู้..รู้มานานแลว้ รู้วา่ พีต่ ุ่มรักนุช แต่อน้ อดรักพตี่ ุม่
ไม่ไดม้ นั ช่วยไม่ไดจ้ ริง ๆ นะจะ๊ ที่เราจะรักใครสกั คนจนสุดหวั ใจ
พต่ี ุ่มใหอ้ น้ ทุกอยา่ ง ยกเวน้ ...อยา่ งเดียวท่ีเขาใหน้ ุชไปแลว้ ฝาก
พตี่ ุม่ ฝากตาหนูดว้ ย.... "
นางพยาบาลแตะแขนเธอเบา ๆ พลางกระซิบบอกฉนั วา่
"อยา่ ใหพ้ ดู อีกเลยคะ่ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

643

ฉนั ยดื ตวั ข้ึนชา้ ๆ ดวงตาที่จบั จอ้ งมองฉนั ยงั มีแววร้อนรน
"สัญญานะจะ๊ นุช"
ฉนั ไดแ้ ตพ่ ยกั หนา้ นอ้ ย ๆ อทิติถอนใจยาวในขณะที่
ตาหนูเร่ิมทาเสียงออ้ แอ้
"ขอบใจจะ๊ นุช"
เธอหลบั ตาลงชา้ ๆ เอียงคอแนบใบหนา้ ไวก้ บั ฝ่ ามือท่ี
แขง็ แรงท่ีประคองศีรษะเธออยู่ ฉนั เหลือบตามองเขาดว้ ยดวงตา
อนั ฝ้ าฟาง
"ออกไปขา้ งนอกเถอะนุช"
เขาบอกฉนั เบาๆ ฉนั โอบ ตาหนู ไวไ้ มส่ นใจกบั สายตา
ของผใู้ ดท้งั สิ้น ยายเจียมซ่ึงนงั่ คอยฉนั อยทู่ ่ีระเบียงขา้ งนอก ลุกข้ึน
กระซิบบอกวา่
"ไปนง่ั คอยในรถเถอะคะ่ ตรงน้ีอากาศเยน็ เดี๋ยวคุณหนู
ไม่สบาย" เสียงใครคนหน่ึงแถวน้นั อุทานวา่
"นนั่ หลานใช่ไหม อุย๊ ตาย...ยงั ไมไ่ ดเ้ ห็นหนา้ เลย"
"นน่ั ซิ ฉนั จะเอาไปเล้ียงให้ พอ่ เขาไม่ยอม"
"แลว้ นนั่ ใครล่ะอุม้ มา?"
ยายเจียมลากขอ้ มือฉนั ลงบนั ไดไปโดยเร็ว พลางบน่
พึมพา

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

644

"พวกน้ีไม่รู้เขามานง่ั ฝ้ าไข้ หรือมาคอยนินทาคนไขก้ นั
แน่"

ระหวา่ งที่นงั่ คอยอยขู่ า้ งนอก ยายเจียมเห็นจะไมฟ่ ังเงียบ
อยเู่ ฉยๆแน่ แต่ฉนั รู้สึกใจแหง้ เกินกวา่ ท่ีจะซกั ถามอะไรได้ พอกา้ ว
เขา้ ไปในรถซ่ึงจอดยหู่ นา้ ตึกใกลก้ บั ระเบียงหอ้ งพเิ ศษช้นั ล่าง นาง
พยาบาลประจาหอ้ งก็วงิ่ ออกมา

"เอะ๊ ...น่ากลวั คุณอน้ จะเป็ นอะไร"
ฉนั กอด 'ตาหนู' แน่นอยา่ งลืมตาจบั อยทู่ ี่ระเบียงซ่ึงมีแสง
ไฟสวา่ ง นายแพทยเ์ วรและหวั หนา้ พยาบาลประจาตึกเดินแกมวง่ิ
เขา้ ไปอยา่ งรวดเร็ว ผทู้ ่ีนง่ั อยใู่ นหอ้ งค่อย ๆ เลี่ยงออกมาเพื่อมิให้
เกะกะแก่แพทยแ์ ละพยาบาล
"ท่าจะไม่ค่อยดีนะคุณนุช ลองหมอวง่ิ กนั วุน่ ยงั ง้ีน่ะ"
แตผ่ ทู้ ่ีอยใู่ นออ้ มกอดฉนั หลบั สนิท
ท่ออ็อกซิเยน่ ท่อใหญ่ถูกเขญ็ เชา้ ไปในหอ้ ง พยาบาลวง่ิ กนั
วนุ่
"กลบั บา้ นเถอะ"
ฉนั บอกยายเจียมตวั ยเสียงสน่ั ๆ แกชะเงอ้ มองข้ึนไป
ขา้ งบน แลว้ ก็หนั มามองฉนั
"แลว้ จะกลบั ยงั ไงล่ะคะ คุณตุม่ ก็ลงมาไม่ได"้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

645

"คงจะไปส่งเราไมไ่ ดแ้ ลว้ ละจะ้ เดี๋ยวเราเดินไปหาแทก็ ช่ี
หนา้ ตึกนอกโน่นแลว้ กนั "

ฉนั ใชผ้ า้ ห่อ 'ตาหนู' จนมิดชิด แตพ่ อกา้ วลงจากรถ
ร่างสูง ๆ ของ 'ขา' ก็ลงบนั ไดมาอยา่ งรวดเร็ว ดูเหมือนวา่ จะมีอีก
หลายคนหนั มามองเราอยา่ งสนใจ

"พ่เี ห็นจะไปส่งไมไ่ ดแ้ ลว้ ละนุช"
"อน้ เป็ นไงคะ ?"
"จะโคมา่ !"
"โธ่..ก็ครู่น้ียงั พดู กบั นุชอยเู่ ลย"
"นุชกลบั แทก็ ซี่ไดไ้ หม ?"
"ไดค้ ่ะ ไม่ตอ้ งห่วงนุชหรอก พี่ตุม่ กลบั ข้ึนไปดูอน้ เขา
เถอะ นุชไปกบั ยายเจียมก็ได"้

"ขอบใจ ขอบใจมาก"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

646

68..............................................................
เขาหนั กลบั เดินผละข้ึนบนั ไดไปอยา่ งรวดเร็ว
ยายเจียมชะเงอ้ มองข้ึนไปอีกคร้ัง
"โคม่า เป็นไงคะ?"

"ไม่มีอะไรหรอกจะ้ เราไปกนั เถอะ..."
ตลอดทางเดินมีแสงไฟสวา่ งสลวั ๆ เหมือนกบั ชีวติ ของ
หนูอน้ ซ่ึงอยใู่ นระหวา่ งแสงสวา่ งและความมืดเช่นกนั ...ภาพของ
เด็กหญิงรูปร่างแบบบาง ผมสีอ่อนปลิวหยอยแวบ่ ผา่ นเขา้ มาใน
ความทรงจา...ตะลิงปริงเอ๋ย ช่วงหรือชิงทิง้ หรือขวา้ ง...คาผนู้ ้นั ยงั
เตน้ พลางร้องตะโกนพลาง
"ทิง้ นะ ทิ้งนะ !"
ในยามเยาวว์ ยั เด็กหญิงผนู้ ้นั มีความสุขเพยี งไดเ้ ฝ้ าดูความ
เก่งกลา้ ของคนอ่ืน ดวงตาแจ่มแจ๋วมกั จะเบิกกวา้ งคอยจบั จอ้ งดูฉนั
ปี นป่ ายดว้ ยความรู้สึกนิยมชมชื่น คร้ันเม่ือยามเป็ นผใู้ หญ่ ดวงใจ
น้นั ก็ยงั ออ่ นโยนเพียบพร้อมไปดว้ ยลกั ษณะของ ผดู้ ี อยา่ งแทจ้ ริง
"อน้ รู้...รู้มานานแลว้ วา่ พี่ตุ่มรักนุช"
เสียงกระซิบเบา ๆ บาดลึกเขา้ ไปในความรู้สึกผดิ ชอบชวั่
ดีของฉนั เธอรู้ตลอดมา ! แต่ไมเ่ คยเอย่ ดว้ ยกิริยาทาทางให้ผใู้ ด

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

647

ระแคะระคาย แมแ้ ต่นอ้ ย รักของเธอคือ 'รัก' ท่ีมีแต่การให้ รักท่ี
ปรารถนาจะใหค้ น เธอรักเป็ นสุขเพยี งสถานเดียว

"มนั ช่วยไมไ่ ดจ้ ริงๆ นะจะ๊ ที่เราจะรักใครสกั คนจนสุด
หวั ใจ"

หวั ใจรักของอทิติมิไดเ้ ปราะบาง แตก่ ลบั มนั่ คงหยง่ั ราก
ฝังลึกเธอพอใจเพียงแคท่ ี่ 'เขา' มีใหโ้ ดยมิปรารถนาจะเรียกร้อง
อะไรใหม้ ากกวา่ น้ีท้งั ๆ ท่ีเธอมีสิทธ์ิจะทาได้ ความรักทาใหเ้ ธอ
ยอมรับสภาพความเป็ นจริงของตวั เองอยา่ งหนา้ ช่ืน และบดั น้ี..
หวั ใจรักดวงน้นั กาลงั จะดบั ลง แมก้ ระน้นั ในช่วงวนิ าทีสุดทา้ ย
เธอกย็ งั 'รักเพอื่ รัก' อยนู่ ้นั เอง รักอยา่ งปรารถนาจะใหค้ นท่ีเธอรัก
เป็ นสุข

"ฝากพ่ตี ุม่ ดว้ ย สัญญานะจะ๊ !"
คืนน้นั เม่ือกลบั ถึงบา้ น 'ตาหนู' กลบั โยเยไมย่ อมนอน
ท้งั ๆ ท่ีหลบั ปัยมาตลอดทาง พอหลงั กระทบพ้ืนเป็นตอ้ งร้องไหไ้ ม่
หยดุ จนกวา่ ฉนั จะอุม้ ไวบ้ นตกั จึงนอนหลบั แต่โดยดี ตกลงฉนั ตอ้ ง
นงั่ หลบั พงิ เตียงนอนอยเู่ ช่นน้นั จนรุ่งเชา้ ความออ่ นเพลียทาใหฉ้ นั
ตดั สินใจวา่ จะหยุดงานสักหน่ึงวนั แต่แลว้ ในตอนสาย 'เขา' กก็ า้ ว
ข้ึนบนั ไดบา้ นมาอยา่ งเงียบ ๆ เส้ือผา้ ชุดท่ีสวมต้งั แต่เมื่อคืนยบั ยยู ่ี
ใบหนา้ ซีดจนเกือบไม่มีสีเลือดดวงตาแดงซ้าทา่ ทางอ่อนระโหย

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

648

จนตอ้ งใชม้ ือเกาะขอบประตูไว้ เพียงสบตากนั ฉนั ก็ใจหายวาบ ริม
ฝี ปากสน่ั

"อน้ ..."
เขามองฉนั ดว้ ยแววตาดา้ นชา ราวกบั ปราศจากความรู้สึก
ริมฝีปากเผยอเล็กนอ้ ยแต่ไมม่ ีเสียงใด ๆ ลอดออกมา
"คะ... ?"
ฉนั แคน้ เสียงออกมาไดเ้ พยี งเทา่ น้นั เอง 'เขา' หลบั ตาเอน
ศีรษะลงขอบประตูอยา่ งหมดแรง พกั ใหญ่จึงลืมตาข้ึนหยาดน้าใส
หล่อร้ืนข้ึนแวบ่ หน่ึง
"สิ้นใจแลว้ เมื่อเชา้ มืดน้ีเอง!"
เสียงตาหนูร้องลนั่ ข้ึนมา ราวกบั จะรับรู้ถึงคาตอบน้นั ฉนั
ปัดมุง้ ประทุนกระด็นไปทางหน่ึง ควา้ เบาะใบเล็กข้ึนมากอดไว้
แนบอกพยายามแกวง่ ไปมา ในขณะท่ีน้าตาตวั เองร่วงพรู
"สงั่ เสียอะไรหรือเปล่าคะ ?"
'เขา'สัน่ ศีรษะชา้ ๆ "พดู กบั นุชเป็นคร้ังสุดทา้ ยนน่ั แหละ
สกั พกั กโ็ คมา่ แลว้ กเ็ งียบไปเฉย ๆ หมอพยายามช่วยกนั จนสุดฤทธ์ิ
ท้งั คืน...จะไปจดั การเร่ืองอาเภอกบั วดั น่ีแวะมาบอกนุชเสีย
ก่อน..."
คุณจินตนาโผล่หนา้ เขา้ มาพอดี เพยี งเห็นเท่าน้นั ก็คง
เขา้ ใจ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

649

"พี่จะไปละ เยน็ น้ีรดน้า..ศพ เรียนคุณพอ่ นุชดว้ ยนะ"
"ทานของเชา้ หรือยงั คะ กาแฟสกั ถว้ ยไหม ?"
คุณจินตนาถามบา ๆ พลางเดินเขา้ มารับเบาะตาหนูไป
จากฉนั
"ไมล่ ะครับ มนั ต้ืนไปหมดแลว้ "
ท่ีจบั ชายผา้ ท่ีคลุมร่างอว้ นกลมน้นั ไวส้ ัน่ สะทา้ น
เขากา้ วเขา้ มาใกล้ กมั ลงดู 'ตาหนู' นิ่งอยชู่ ว่ั ครู่ มือใหญ่
แขง็ แรง
"ฝากลูกดว้ ยนะครับ แกไมม่ ีแม่แลว้ "
"ไมต่ อ้ งห่วงหรอกคะ่ คุณไปจดั ทาอะไรใหส้ บายเถอะ"
ฉนั เดินตามไปส่งเขาท่ีรถ ก่อนที่รถจะเคลื่อนท่ี ฉนั เอ้ือม
มือไปแตะที่ขอ้ ศอกที่วางพาดยน่ื ออกมาน้นั เบา ๆ
"พ่ตี ุม่ คะ....
คร้ังน้ีเป็ นคร้ังแรก ในระยะหลายปี มาน้ีท่ีฉนั เรียกช่ือเขา
ไดโ้ ดยสนิทใจ ปราศจากความรู้สึข่นุ ขอ้ งใด ๆ ท้งั สิ้น อนั อาจจะ
เป็นเพราะความรู้สึกเป็นทุกขท์ ี่เราไดร้ ับมิไดม้ ากนอ้ ยไปกวา่ กนั
น้นั กเ็ ป็นเขาหนั มามองฉนั อยา่ งเล่ือนลอย
"นุชเสียใจดว้ ยค่ะ เสียใจมากเหลือเกิน"
"ขอบใจ พรี่ ู้"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี