หนี้รัก

700

"พไ่ี มย่ อมใหใ้ ครซ้ือไปหรอก อะไรที่เป็นของนุชพ่ีทนให้
ใครเอาไปไม่ไดเ้ หมือนสายสร้อยเส้นน้นั ....

เขาพล้งั ปากออกมาแลว้ ก็รีบหยดุ ทนั ควนั ทาใหฉ้ นั เฉลียว
ใจวบู

"สายสร้อยเส้นไหนคะ ?"
เขาเมม้ ริมฝีปากแน่นไม่ยอมตอบ ทา่ ทางเหมือนพ่ีตุม่ คน
เดิมที่ไม่ยอมตอบเดก็ หญิงเพ่ือนเล่นคนเก่า ถา้ หากเขาคิดวา่ คาถาม
น้นั ไมค่ วรแก่การอธิบาย
"เส้นไหนคะ คะ ?"
ฉนั คาดค้นั ดว้ ยวธิ ีการเช่นเดียวกนั กบั ท่ีเคยเอาชนะเขาจน
ไดท้ ุกคร้ัง
"นุชจะรู้ไปทาไมกนั ไมม่ ีประโยชนอ์ ะไรแก่นุชหรอก"
"ตอ้ งรู้ซิ เพราะอยา่ งนอ้ ยท่ีสุดสายสร้อยเส้นน้นั ก็เป็นของ
นุชท่ีตุม่ ไปไดจ้ ากคุณจินตใ์ ช่ไหมคะ ?"
"ก็..ไมเ่ ห็นเป็นอะไร" เขาตอบดว้ ยที่ทา่ เกเร
"ตอนเชา้ วนั น้นั พ่พี บคุณจินต์ กาลงั ยนื อยหู่ นา้ ร้านขาย
ทองพอรู้เขา้ พ่ีกเ็ ลย...ซ้ือไวเ้ สียเอง"
ฉนั เพ่งิ เขา้ ใจวา่ ทาไมคุณจินตนาถึงขายสร้อยไดใ้ นราคา
แพงถึงขนาดน้นั ความรู้สึกละอาย อดสู พลุ่งปราดข้ึนมาทนั ที

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

701

"มนั ไมแ่ ปลกหรอกคะ่ ถา้ หากมนั จะขายไดใ้ นราคาที่เป็ น
จริงนุชไม่สนใจวา่ ใครจะไดไ้ ป แตน่ ี่...ทาเหมือนกบั วา่ เราไมม่ ีทาง
กนั อีกแลว้ !"

"ทาไม เพยี งพ่ชี ่วยเหลือนิด ๆ หน่อย ๆ นุชก็เห็นวา่ ไม่
สมควรเสียแลว้ หรือ ก็ไมย่ ากอะไรนี่ ใหน้ ายชุนเขามาขอคืนไป
เสีย เอาไปเสียใหห้ มดทุกส่ิงทุกอยา่ ง ท้งั หวั ใจ ท้งั ชีวติ มีอะไรอีก
ไหมทีนุชเห็นวา่ ไม่สมควรอยใู่ นมือพ่ี"

ฉนั ไม่รู้เหมือนกนั วา่ ทาไมความรู้สึกเจบ็ ช้าของเขา จึง
พลุ่งข้ึนมาอยา่ งรุนแรงเช่นกนั

"มีอะไรอีกไหม ?"
เขาย้ายา่ งดุดนั พลางกระชากแขนฉนั จนเซเขา้ ไปใกล้
"นุช...นุช..." วงแขนบอุน่ แข็งแรง โอบรัดฉนั ไว้ น้าเสียง
น้นั สั่นสะทา้ น
"พีไ่ ม่มีอะไรเหลืออีกแลว้ จริง ๆ หรือน้ีนุช....
ความอบอุ่น ร้อนรุม ที่รัดรึงอยแู่ นบแน่น
"พท่ี นไมไ่ ด้ ทนไมไ่ ด.้ ..
ฉนั เองก็รู้สึกหายใจขดั ๆ แต่ยนื ตวั แขง็
"สายเสียแลว้ หรือจะ๊ นุช สายเสียแลว้ หรือ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

702

สายเสียแลว้ หรือ?.. ฉนั เองกต็ อบไม่ได้ หวั ใจ
ที่เคยเยอื กเยน็ ชากระดา้ ง กลบั ทวีความเจบ็ ปวดยง่ิ ข้ึน
เป็นความเจบ็ ปวดท่ีรุนแรงจนยอกแสยง!

On my lover's heart go to slumber
Till with you, I'm to die

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

703

74……………………………………………
แสงโคมไฟหนา้ รถล่องเป็นทางยาวไปใน
ความมืดฉนั นง่ั เบียดประตรู ถหนั ไปมองขา้ งทางอยู่
เงียบๆเขาเองกไ็ ม่ปริปากพดู จวบจนกระทง่ั เขา้ เขต
ตวั เมืองทิง้ อดีตท้งั มวลไวเ้ บ้ืองหลงั !

"แวะบา้ นก่อนไหมคะ ?"
"อยา่ เลย นุชช่วยเรียนคุณพอ่ ดว้ ยแลว้ กนั วา่ บา้ นสวนจะมี
คนมาซ้ือแลว้ แต่อยา่ เพ่ิงบอกทา่ นวา่ เป็นพ่"ี
"นุชวา่ เร่ืองน้ีพูดกนั เองดีกวา่ "
เขาชะลอรถลงหนา้ ประตบู า้ น ในความมืดทาใหแ้ ลเห็นสี
หนา้ ไมน่ ดั นอกจากน้าเสียงที่แสดงความขมขื่นอยา่ งเปิ ดเผย
"บา้ นสวนน้นั สาหรับนุชคงไมม่ ีอะไรเหลืออยใู่ นความ
ทรงจาอีก แต่สาหรับพที่ ่ีนนั่ มีความหมายมากเหลือเกิน ชีวติ ภาย
หนา้ ของนุชคจะสุขสบรู ณ์เพียบพร้อมจนไม่ตอ้ งการสิ่งใดมา
สะกิดใจไวห้ วนระลึกถึงวนั คืนก่าๆ ส่วนพคี่ วามสุขท้งั หมดอยทู่ ี่
วนั คืนซ่ึงล่วงมาแลว้ น้นั เอง ขอบา้ นสวนใหพ้ ่ีเถอะ อยา่ งนอ้ ยกใ็ ห้
พ่ีอยกู่ บั อดีตที่ไมม่ ีวนั หวนกลบั มาอีก สาหรับนุช...ขอใหโ้ ชคดี
นายชุนเขาเป็ นคนดี มีทุกส่ิงทุกอยา่ งที่ผหู้ ญิงตอ้ งการ ไม่วา่
หนา้ ตา ฐานะ เกียรติยศ โดยเฉพาะเขารักนุช...สาหรับพ่ีเกิดมาเพ่ือ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

704

รักนุชแตก่ ็ไม่เพยี งแตร่ ักอยา่ งเดียวลาก่อนน...วนั ใดทีนุชแตง่ งาน
วนั น้นั คือวนั ที่พ่ีจะไมม่ ีอะไรเหลืออีกเลย"

ฉนั ไดแ้ ตย่ นื น่ิงอยกู่ บั ที่ จนรถคนั น้นั แล่นห่างออกไป
ตราบกระทงั่ แสงไฟแดงทา้ ยรถวบู หายจกสายตา ฉนั จึงกลบั เขา้
บา้ นอยา่ งชา้ ๆดว้ ยความรู้สึกมึนงงคลา้ ยตวั เองลอยอยใู่ นความเวงิ้
วา้ งวา่ งเปล่า...ตลอดระยะเวลาท่ีผา่ นมาฉนั เคยหมายมน่ั ไวใ้ นใจ
อยเู่ สมอวา่ สักวนั หน่ึง 'เขา' จะตอ้ งชดใช้ 'หน้ีรัก' ใหฉ้ นั อยา่ งสา
สม บดั น้ี...วนั คืนอนั น้นั ไดม้ าถึงแลว้ วนั ...คืน..ท่ีเขาจะไดร้ ู้ถึง
รสชาติของความเจบ็ ปวดอยา่ งสาหสั กรมานดว้ ยความรู้สึกของ
ตวั เองอยทู่ ุกลมหายใจเขา้ ออกฉนั เคยหวงั นกั วา่ จะไดร้ ับการชดใช้
ดว้ ยความยนิ ดีเป็ นลน้ พน้ แต่...ขณะน้ี ความรู้สึกชืดชาของฉนั
กลบั ยอกแสยงมิไดผ้ ดิ ไปกวา่ เขาเลยแมแ้ ต่นอ้ ย เป็ นความรู้สึกเจบ็
ซ้าท่ีก่ึงสะใจและก่ึงระคนอยดู่ ว้ ยความสุขในส่วนลึก

เสียงใครคนหน่ึงบนระเบียงดา้ นหนา้ ตบยงุ เบา ๆ ทาให้
ฉนั รีบสาวเทา้ เดินใหเ้ ร็วยง่ิ ข้ึน

"คุณพอ่ หรือคะ ?"
"ดิฉนั เองคะ่ "
คุณจินตนาตอบรับค่อย ๆ พลางขยบั ลุกข้ึนนงั่ ตวั ตรงอยู่
บนกา้ อ้ีนอนตวั ยาว
"คุณพอ่ ยงั ไมก่ ลบั หรือคะ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

705

"ยงั คะ่ เห็นวา่ คืนน้ีกลบั ดึก คุณนุชทานขา้ วหรือยงั คะน่ี?"
"ยงั คะ่ วนั น้ีเขา้ บา้ นสวนเลยค่าไปหน่อย...เออ้ ...มีคนเขา
จะซ้ือ"
"ง้นั ดียวดิฉนั จะต้งั ขา้ วให้ แกงที่อุน่ คงจะร้อนแลว้ "
"อีกสักครู่กไ็ ดค้ ะ่ เออ...นุชถามอะไรสักนิดเถอะ
สายสร้อยสองเเส้นคุณจินตข์ ายใหใ้ ครไปคะ ?"
คุณจินตนานิ่งเงียบไปนานถึงยอ้ นถามฉนั ชา้ ๆ วา่
"ทาไมคะ เร่ืองมนั ต้งั นานมาแลว้ ?"
"นุชอยากทราบ"
"ถา้ พดู อยา่ งน้ีแสดงวา่ คุณนุชทราบแลว้ วา่ ใครซ้ือไป แลว้
ทาไมมาถามดิฉนั อีก... วนั น้นั ดิฉนั กพ็ ยายามจะบอกคุณนุช
เหมือนกนั แต่ก็มวั ยงุ่ ๆ เสีย...ดิฉนั ไม่สบายใจเลยที่ตอ้ งทาอยา่ ง
น้นั อยา่ งนอ้ ยที่สุดเป็นของเก่าของคุณนุช สาเหตุท่ีเกิดข้ึน ดิฉนั ก็
นบั วา่ มีส่วนผดิ ท่ีไม่สามารถดูแลบา้ นได"้
"ไม่ใช่ความผดิ ของคุณจินตห์ รอกค่ะ เรื่องแบบน้ีจะไปทา
ยงั ไงใครได"้
"แต่ดิฉนั ก็ยงั คิดอยนู่ นั่ เอง ตอนที่คุณตุ่มเธอมาพบแลว้
ช่วยเหลือดิฉนั ถึงไดย้ นิ ยอมเพราะอยา่ งนอ้ ย...สักวนั หน่ึง คุณนุชก็
อาจจะไดค้ ืน"
น้าเสียงของคุณจินตนา ดูคอ่ นขา้ งจะมน่ั ใจเสียเหลือเกิน

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

706

"ทาไมคะ ?"
คุณจินตนานิ่งเงียบจนฉนั ตอ้ งถามซ้าวา่
"ทาไมคุณจินตค์ ิดวา่ นุชจะไดค้ ืน เงินต้งั หมื่นคงหาไม่ได้
ง่ายนกั หรอก"
"คุณนุชกท็ ราบดีนี่คะ ดิฉนั ไม่ไดห้ มายความวา่ อยา่ งน้นั "
คราวน้ีฉนั เป็นฝ่ ายน่ิงฟังบา้ ง เสียงคุณจินตนามนั่ คงอยา่ ง
เชื่อใจตวั เองเตม็ ที่
"คุณจินตค์ ิดหรือคะวา่ นุชจะกลบั ไปหาเขาอีก ?"
"ไม่ใช่คุณนุชกลบั ไปคะ่ แต.่ ..คุณตุ่มต่างหากที่จะ
กลบั มา"
"ไมม่ ีประโยชนอ์ ะไร" ฉนั พึมพาเบาๆ
"คงไมม่ ีประโยชน์ ถา้ คุณนุชคิดวา่ จะตดั ใจไดจ้ ริงๆ แต่น่ี
...คุณก็รู้ตวั วา่ ทาไมไ่ ด"้
"คุณจินตท์ ราบไดย้ งั ไงคะ นุชอาจจะตกลงทาง..คุณอรชุน
กไ็ ด"้
"แตค่ ุณนุชไม่มีวนั ตกลงแน่"
"ทาไมคะ ?"
เสียงคุณจินตนาถอนใจเบา ๆ อยใู่ นความมืด
"ดิฉนั รู้จกั คุณนุชดีค่ะ เราอยดู่ ว้ ยกนั มานานเหลือเกิน
ดิฉนั ไมก่ ลา้ อาจเอ้ือรักคุณนุชอยา่ งลูก แต่ดิฉนั ก็รักคุณนุชไม่นอ้ ย

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

707

กวา่ ท่ีดิฉนั รักตากงุ้ หรืตก๋อยหรือกอ้ ย ดิฉนั รักคุณนุชเพราะ
ตลอดเวลาท่ีผา่ นมาดิฉนั กบั ลูกไดอ้ ยอู่ ยา่ งผาสุก...."

"โธ่คุณจินตค์ ะ คุณจินตก์ ็เป็ นคนหน่ึงในครอบครัวของ
เรา เดก็ ๆพวกน้ีก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนอ้ ง ๆ ของนุชท้งั น้นั "

"นนั่ แหละค่ะ แตค่ วามจริงเรื่องอยา่ งน้ีหลายบา้ นเคย
วนุ่ วายมาแลว้ แต่เรากลบั อยดู่ ว้ ยกนั มาอยา่ งแสนสบายเป็ นความ
ผาสุก ท่ีดิฉนั เพิง่ เคยไดร้ ับในบ้นั ปลายของชีวติ อยา่ งแทจ้ ริง ดิฉนั
ไมม่ ีอะไรตอบแทนนอกจกปฏิบตั ิหนา้ ท่ีของตวั ใหด้ ีท่ีสุด เม่ือใด
คุณนุชมีความทุกขพ์ วกเรากพ็ ลอยไม่สบายใจไปดว้ ย คุณตุ่มเธอ
เป็นคนดี...มนุษยเ์ ราทุกคนอาจจะมีขอ้ ผดิ พลาดไดท้ ้งั น้นั
โดยเฉพาะในกรณีท่ีตวั เองมิไดต้ ้งั ใจ.."

นานๆ คร้ั ฉนั ถึงจะไดย้ นิ คุณจินตนาออกความเห็นอยา่ ง
ยาวเหยยี ด โดยฉพาะในเรื่องน้ีฉนั ไมเ่ คยคิดมาก่อนเลยวา่ คุณ
จินตนาจะรู้อะไรๆ ดีอยา่ งถ่ีถว้ น

"ถา้ คุณตุม่ เธอดึงดนั ไม่ยอมทาตามผใู้ หญ่ หากคุณทราบก็
คง ตาหนิคุณตุ่มเธอไดอ้ ีก หากจะคิดกนั จริง ๆ ความผดิ น้ีควรเป็ น
ขอผใู้ หญ่ที่คาดการณ์ไกลหวงั จะใหล้ ูกหลานมีความมนั่ คงโดยลืม
คิดถึงส่วนประกอบอ่ืน ๆ ดว้ ย คนเรา...ไม่มีใครหรอกค่ะที่จะดี
ครบทุกอยา่ ง คุณนุชควรถามตวั เองมากกวา่ วา่ คุณนุชรักใครแน่..
ถา้ รักแลว้ คิดวา่ จะตดั เขาไม่ขาดจริง ๆ กต็ อ้ งไมต่ อ้ งคิดอะไรอีก"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

708

"นุชจะพยายามตดั ใจใหไ้ ด้ !"
"มีประโยชนอ์ ะไร ที่คุณนุชจะใชค้ าวา่ พยายาม พยายาม
อยา่ งอ่ืนอาจจะทาไดส้ าเร็จ แต่พยายามทาอยา่ งน้นั ดว้ ย หากเป็น
อยา่ ง...แต่ก่อน ดิฉนั ก็เห็นวา่ คุณนุชควรตอ้ งพยายาม แตน่ ่ีคุณนุช
ไมต่ อ้ งกลวั อะไรอีกแลว้ น่ีคะ"
"บทเรียนท่ีผา่ นมาเพยี งพอแลว้ สาหรับนุช"
"ในความรักมีขอ้ หา้ มอยขู่ อ้ หน่ึงคือ อยา่ ทิฐิเขา้ หากนั
เพราะรังแต่จะเสียใจท้งั คู่"
คุณจินตนาขยบั ลุกข้ึน จากเกา้ อ้ีนอนตวั ยาวอยา่ งชา้ ๆ
"คุณนุชคิดดูเสียใหด้ ี ถามตวั เองใหแ้ น่ใจก่อนท่ีจะซ้าเติม
ความรู้สึกใหเ้ จบ็ ซ้ายง่ิ ข้ึนเพราะ...จะไมใ่ ช่แตเ่ ขาเทา่ น้นั ท่ีเจบ็ ปวด
เราตา่ งหากที่จะเจบ็ ปวดเป็ นสองเทา่ ที่เขารู้สึก !"
ฉนั เดินกลบั ข้ึนไปช้นั บน ขณะที่ผา่ นหอ้ งเชิงบนั ไดซ่ึง
เป็นห้องของยายเจียม เสียงเด็ก ๆ หวั เราะกนั อยเู่ สียงแจ๋ว
"แลว้ ยงั งายอีก?"
"นางเมรี เกะ๊ ร้องไห้จนขาดใจตาย แลว้ อธิษฐานวา่ ชาติน้ี
หอ้ งตามพระมา ชาติหนพ้ ระตามนอ้ งไป ถึงไดไ้ ปเกิดเป็นนาง
มโนห์ราพระสุรนตอ้ งบุกป่ าตามหานางไงล่ะ"
"มีเหรอที่คนร้องไหต้ าย?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

709

ฉนั เดินข้ึนบนั ไดไปชา้ ...จริงอยา่ งท่ีคุณ
จินตนาพดู ขณะท่ีฉนั ทวง 'หน้ีรัก' จากเขาน้นั ความ
เจบ็ ปวดของฉนั มิไดส้ ร่างซาลงแมแ้ ตน่ อ้ ย หากเป็น
'หน้ี' ที่ตอ้ งชดใชด้ ว้ ยหยดหยาดเลือดในหวั ใจของเรา
ท้งั สองพอๆ กนั !

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

710

75…………………………………………..
เมื่อคุณชิดชไม กลบั มาทางานอีกคร้ังหน่ึงน้นั
ดูเธอสดใสจนผดิ ตา พอเห็นฉนั กท็ าตาโตทกั วา่
"ต๊าย... งานหนกั มากหรือคะ คุณนุช? เล่น
เอาผอมไปเชียว"

"คนความสุขมกั เป็นอยา่ งน้นั เห็นคนอ่ืนผอมไปเสมอ"
ใบหนา้ ของคุณชิดชไมเป็นสีเขม้ ข้ึน

"พดู เสียยงั ง้ี จริงๆ นะคะนุชผอมไปมากไมส่ บายหรือ
เปล่าตอนน้ีพกั เสียบา้ งดีไหม?"

"ไม่เป็ นไรน่ีคะ"
เธอลูบตนั แขนฉนั เบาๆ เป็นเชิงยนื ยนั
"ไม่เป็ นอะไรทาไมแขนเหลือนิดเดียว?"
ฉนั ไมต่ อบเพราะฉนั เองก็รู้ตวั ดีวา่ ในระยะน้ีท้งั กาลงั กาย
และกาลงั ใจ ดูเหมือนจะลดถอยลงไปทุกวนั
"ไปเท่ียวเสียมงั่ ดีไหมคะ ?"
"อาทิตยน์ ้ีนุชจะไปเหมือนกนั "
"ใครชวนเอ่ย?" คุณชิดชไมทาตาลอ้
"ตากุง้ ค่ะ ชวนไปเขาดิน"
"โธ่...นึกวา่ ใครที่ไหน"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

711

เสียงเครื่องติดต่อภายในดงั ข้ึนทาใหฉ้ นั รีบควา้ สมุดฉีกมา
ถือไวโ้ ดยเร็ว ก่อนท่ีจะถูกซกั ถามมากกวา่ น้นั

"ไปเร็วๆ เถอะค่ะ เผอ่ื จะมีเพ่ือนไปเที่ยวเขาดินดว้ ยอีก
คน" ฉนั ไมท่ นั คิดสกั นิดวา่ คนที่เรียกมาจะเป็ นพีต่ ุ่มจึงทาท่าจะนง่ั
แปะลงอีก

"อยา่ มาโยนกลองเลยคะ่ ไมส่ าเร็จแน่"
คุณชิดชไมทาหนต้ าลอย พลางค่อย ๆ ดึงผา้ คลุมแท่น
พมิ พอ์ อกทาทา่ ไมร่ ู้ไมช่ ้ี
เมื่อฉนั กา้ วเขา้ ไปในห้อง ร่างสูงตรงท่ีกาลงั กม้ หนา้ อยกู่ บั
แบบพิมพเ์ ขียวค่อย ๆ เงยข้ึนชา้ ๆ แสงไฟเหนือโตะ๊ เขียนแบบ
สวา่ งจา้ ส่องใหเ้ ห็นเคา้ หนา้ ท่ีซูบซีดจนกระดูกแกม้ ข้ึนเป็ นสนั
แววตาอิดโรย
"นุชเรอะ..."
เขากดสวติ ชไ์ ฟปิ ด ทาใหภ้ ายในหอ้ งมืดลง ร่างสูงผอม
เห็นเป็ นเงาดาตดั กบั แสงสวา่ งภายนอก
"เมื่อวานพ่ไี ดร้ ับโทรเลขจากเหนือ"
ฉนั นิ่งเงียบรอฟังเขาพูดต่อไป
"ตาหนูแกไม่ค่อยสบาย พี่เห็นจะตอ้ งรับลงมา ยงั ไม่แน่
เลยวา่ คนเล้ียงเขาจะลงมาดว้ ยไหม ถา้ เผอื่ ยงั ไงพจี่ ะตอ้ งขอร้องให้
นุชช่วยพ่สี ักหน่อย พจ่ี นปัญญาจริงๆ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

712

"ไดค้ ่ะ ท่ีบา้ นคงดีใจกนั เสียอีก ทางโนน้ บอกมาหรือเปล่า
คะวา่ แกเป็นอะไร?"

"เห็นบอกมาแตว่ า่ ไมค่ ่อยสบาย พีจ่ องตว๋ั เรือบินไวแ้ ลว้
พรุ่งน้ีจะไป เออ...เร่ืองบา้ นสวนพว่ี า่ จะถามหลายวนั แลว้ นุชบอก
คุณพอ่ หรือยงั ?"

"ยงั คะ่ "
"เรียนใหท้ า่ นทราบเสียซิ พอพี่กลบั มาจะจดั การให้
เรียบร้อย"
"เออ...นุชวา่ ....พดู กนั เองดีกวา่ นุชไม่อยากยงุ่ ดว้ ย"
"ตกลง พ่กี ลบั มาจะเรียนทา่ นเอง นุชจะสง่ั ซ้ืออะไรทาง
โนน้ บา้ งไหม?"
"ไม่ทราบจะซ้ืออะไรนี่คะ"
"ผา้ ไหมสวย ๆ สาหรับวนั งานของนุช"
"ไมต่ อ้ งค่ะ" ฉนั รีบปฏิเสธโดยเร็ว
"นุชจะหม้นั ก่อนหรือแต่งเลย นายชุนเขากะวา่ ยงั ไง ?"
ฉนั น่ิง แต่ดูเหมือนจะทาใหเ้ ขาเขา้ ใจไปอีกอยา่ งหน่ึง
"ขอโทษที่พซี่ กั ซอกแซก"
เขาหนั หลงั ใหฉ้ นั ทนั ทีทนั ควนั เป็นเครื่องหมายวา่ การ
สนทนาของเรายตุ ิลงแลว้ ...เขาหายหนา้ ไปเกือบอาทิตย์ แต่แลว้ ใน
ตอนเยน็ วนั หน่ึงเขากข็ บั รถเขไ้ ปในบา้ นฉนั ตอนหลงั มีเด็กรุ่นสาว

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

713

ผวิ ขาวแป้ นอุม้ ด็กชายตวั ผอมแขนขายาวเกง้ กา้ งร้องไหเ้ สียงดงั เขา้
มา เสียงน้นั ทาใหพ้ วเด็ก ๆ เขาไปรุมลอ้ มชะโงกเขา้ ไปดูกนั เป็น
แถว

"ครายน่ะ ร้องไหท้ าไม ?"
ฉนั รีบลงจากเรือนมาโดยเร็ว เขาเปิ ดประตูรถลงมาดว้ ยสี
หนา้ แสดงความอึดอดั เป็ นอยา่ งยง่ิ
"เขาละ ทีแรกคิดจะไม่มารบกวนแลว้ เพราะพ่ีเล้ียงเขามา
ดว้ ยแต่ที่ไหนได.้ ..กวนท้งั วนั ท้งั คืน เกเรอยา่ บอกใครเชียวไมร่ ู้จะ
เอายงั ไง"
แม่พเ่ี ล้ียงทาหนา้ เหย ไดแ้ ต่เขยา่ ร่างที่อยใู่ นออ้ มแขนไป
มา ดูท่าจะไมม่ ีปัญญาทาอะไรมากไปกวา่ น้นั
"ตา๊ ย ทาไมผอมยงั ง้นั คะ ?"
"พอเอามาถึงกใ็ หห้ มอเขาดู เขาวา่ เล้ียงไม่ถูกวธิ ี คุณไม่
เห็นน่ี ที่โน่นเขาตามใจกนั ยงั กบั อะไรดี"
ฉนั เปิ ดประตูรถพยายามจะรับร่างน้นั มาอุม้ แตย่ งิ่ ทาให้
แกตะเบง็ เสียงดงั ยง่ิ ข้ึน
"เขาร้องแบบน้ีละเป็นชว่ั โมงๆ เชียว ตอนอยทู่ ี่โน่นพอ
หลานร้อง เขาก็แทบจะมีแหใหเ้ จา้ น่ีดูใหเ้ พลินจะไดห้ ยดุ เห็นแลว้
กลุม้ ขืนทิง้ ไวจ้ ะยงิ่ เสียเด็กกวา่ น่ี"
"ครายน่ะคุณพี่ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

714

"นอ้ งไงคะ่ จานอ้ งไมไ่ ดเ้ รอะ นอ้ งท่ีเคยอยกู่ บั เราน่ะ"
พอฉนั บอก ตากงุ้ กอ็ อกวงิ่ เป็ นหวั โจกนาหนา้ ข้ึนเรือนไป
โดยเร็วปากก็ตะโกนอยา่ งตื่นเตน้ วา่
"แม่คา้ บแม่ นอ้ งมาแลว้ "
อีกสองคนพลอยฟ้ าพลอยฝนตะโกนบา้ งวา่
"นอ้ งมาแยว้ นอ้ งมาแยว้ !"
เสียงครึกโครมน้ีเอง ทาใหค้ ุณจินตนากบั ยายเจียมโผล่
หนา้ ออกมาเป็นแถว ฉนั เพง่ิ ควา้ ร่างผอมบางน้นั มาคุม้ ไวไ้ ด้ แตก่ ็
ตอ้ งหูแทบอ้ือเพราะเสียงร้องแบบหลบั หูหลบั ตาตะเบง็ ข้ึนไป
"พม่ี าทาใหย้ งุ่ กนั อีกละซิ"
คุณจินตนาเขา้ มาแตะเน้ือตอ้ งตวั อยา่ งตื่นเตน้
"ตาย...ทาไมผอมนกั คะ ตอนไปออกอว้ นปี๋ โอ๋...น่ีมานะ
จะ๊ ...โอ๋...น่ากลวั จะร้อน เหงื่อออกเหนียวท้งั ตวั เลย"
ยายเจียมไดแ้ ตพ่ มึ พาอยา่ งขดั ใจวา่
"เล้ียงยงั ไงกนั ถึงไดห้ วั โตพงุ โรยงั กบั ตาลขโมย"
พ่ีตุม่ ทาหนา้ อ่อนใจพลางถอนใจยาว
"พี่ไม่รู้จะทายงั ไงเลยตดั สินใจพามานี่ ร้องแง ๆ ท้งั วนั ท้งั
คืนถามแพี่เล้ียงเขาวา่ เมื่อไหร่ถึงจะหยดุ เขากลบั วา่ ไมแ่ น่ เหนื่อย
เชา้ ก็หยดุ เอง ไม่เห็นมีใครรู้อะไรสักอยา่ ง"
"ทิง้ ไวท้ ่ีน่ีกไ็ ดค้ ะ่ นุชจดั การเอง"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

715

"พน่ี ่ะพอเรื่องทีไรตอ้ งวงิ่ มาหานุชทุกที"
"โธ่...จะเป็นไรไปคะ นุชเคยเล้ียงแกมา"
คุณจินตนาอุม้ ร่างเล็ก ๆ น้นั กลบั เขา้ ไปในบา้ น มีแมพ่ ี่
เล้ียงซ่ึงดูทา่ วา่ ยงั เป็นเดก็ อยเู่ ช่นกนั เดินตามไปดว้ ยพกั ใหญ่เสียงท่ี
ตะเบง็ ลน่ั ก็คอ่ ยๆ เบาลง
"ไปคราวน้ีกไ็ ปววิ าทกบั ทางโนน้ มา"
"อา้ ว...เร่ืองอะไรกนั คะ ?"
"ก็เร่ืองเขานี่แหละ ทางโนน้ เกิดจะไมย่ อมใหพ้ าลงมาอา้ ง
วา่ เล้ียงได้ พ่ีน่ะเห็นวา่ ขืนปล่อยไวจ้ ะหนกั ขอ้ ข้ึนทุกวนั เลยขอเอา
ตวั ลงมา...ดูแต่แค่น้ียงั เหลือรับแลว้ โตข้ึนกก็ ลายเป็นเทวดาไป
เทา่ น้นั เลยพาลพาโลโกรธ...เขาหาวา่ ถา้ เอาลงมาแลว้ เกิดพี่
แต่งงานใหมเ่ ด็กจะลาบาก" อาการหวั เราะน้นั คลา้ ยจะเยาะตวั เอง
"พีเ่ ลยบอกเขาวา่ ถา้ พจี่ ะแตง่ งานใหมพ่ กี่ ็คงจะตอ้ งเลือก
ดว้ ยตวั พ่เี องไมต่ อ้ งใหใ้ ครมากดหวั ไวอ้ ีก แต่ชาติน้ีคงไมไ่ ด้
แต่งงานอีกแลว้ !"
เขาหนั ไปในรถ ดึงห่อสีน้าตาลหนาหนกั มาส่งใหฉ้ นั
"พ่ีเอาผา้ ไหมมาฝาก เลือกมาหลายชุดหลายสี ตอน
แต่งงานโดยมากเขาใชส้ ีขาวกนั แต่พี่ชอบใหน้ ุชแตง่ สีนวล
มากกวา่ เพราะข้ึนกบั ผวิ พ่ีเลยเอามาใหน้ ุชเลือกเสียหลายๆ ชุด

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

716

เผอ่ื จะชอบชุดไหนกต็ ามใจ หรือถา้ ไม่ชอบก็อยา่ ใช้ ไม่ตอ้ ง
เกรงใจพ่ี นายชุนเขาเป็นเศรษฐีเขาอาจจะหาใหน้ ุชดีกวา่ พก่ี ็ได"้

ฉนั คงน่ิงฟังเขาเงียบ ๆ อยา่ งเช่นเคย
"ไปเท่ียวน้ีคุณพอ่ ถามถึงนุช พเ่ี ลยบอกวา่ อีกไม่เท่าไหร่ก็
คงแตง่ านกบั นายชุนเขา...เกิดคิดเสียดายนุชข้ึนมา...น่าขนั ทีทาไม
แต่ก่อนท่านไมค่ ิดอยา่ งน้ีกไ็ ม่รู้ มนั สายเสียแลว้ ท้งั น้นั ...สายเสีย
แลว้ ...จริงหรือที่สายเสียแลว้ ...ท่ีสายไปเพราะฉนั ต่างหากที่ขีดคน่ั
เส้นตายระหวา่ งเขากบั ฉนั ไว้
"วนั น้ีพ่จี ะพดู กบั คุณพอ่ นุช เรื่องบา้ นสวนดว้ ย ทา่ นจะ
กลบั เยน็ ไหม?"
"คงไมเ่ ยน็ ค่ะ"
"ง้นั พ่ีจะคอย"
กลบั มาเท่ียวน้ี ตาหนูผดิ ไปเป็นคนละคนท้งั เกเร ท้งั ด้ือ
ท้งั เอาแตใ่ จตวั หากไมไ่ ดด้ งั ใจเป็นตอ้ งออกฤทธ์ิ ยายเจียมบน่
อุบอิบ
"เล้ียงกนั ยงั ไง เสียหมด...
คุณจินตนา ปลุกปล้ากบั ตาหนูอยา่ งเอาจริงเอาจงั เวลาแก
ร้องมีเดก็ ๆ ตบมือเตน้ แร้งเตน้ กาเอาอกเอาใจ แต่แกก็ไม่ยอมหยดุ
ง่าย ๆฉนั จึงออกคาส่งั อยา่ งเฉียบขาดวา่ กินขา้ วกอ็ ยา่ เพิง่ ให้กิน"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

717

"ปล่อยใหร้ ้องไป หา้ มอุม้ เด็ก ๆ อยา่ เขา้ มายงุ่ ถา้ แกไม่
ยอมฉนั กนั ทุกคนออกจากห้องดา้ นหลงั ในขณะที่ตาหนูหลบั หู
หลบั ตาร้องกร๊ีด ๆ จนหนา้ แดง หนา้ เขียว โดยเฉพาะแม่พี่เล้ียงสาว
นอ้ ยนน่ั ฉนั สง่ั หา้ มไวว้ า่

"อยา่ เขา้ มาใหเ้ ห็นหนา้ เป็นอนั ขาดท่ีเดียว"
พอแกร้องหนกั ๆเขา้ คุณจินตก์ โ็ ผล่หนา้ เขา้ มายมิ้ แหง้ ๆ
"อุม้ เสียหน่อยไมด่ ีหรือคะ ?"
"ไม่ค่ะ"
คนตอ่ ไปคือยายเจียม ซ่ึงเตร่ขา้ มาดูแลว้ พมึ พาวา่
"หนา้ ชกั จะเขียว ๆ แลว้ นา"
"ช่างจะ้ "
ตาหนูตวั เลก็ แต่ฤทธ์ิมากยอมสงบลงแต่โดยดี หลงั จากท่ี
ร้องจนไมม่ ีเสียงร้องแลเห็นวา่ ไม่มีใครยอมโอ๋ดว้ ยแน่ ๆ ขณะท่ี
ฉนั เขา้ ไปอุม้ แกซบหนา้ ลงกบั ไหล่ฉนั พลางสะอ้ืนฮกั ฉนั ไม่
ปลอบแต่พาไปอาบน้าและส่งใหค้ ุณจินตป์ ้ อนขา้ ว โดยไล่แมพ่ ี่
เล้ียงนกั ตามใจเดก็ ใหห้ ลบไปเสียอีกพร้อมกบั สัง่ คุณจินตนาวา่
"อยา่ ปลอบนะคะ จะกินไดแ้ คไ่ หนใหแ้ คน่ ้นั "
พตี่ ุม่ หลบอยทู่ ่ีเฉียงดา้ นหนา้ ตลอดเวลา พอเห็นฉนั
ออกมากย็ มิ้ อยา่ งเหนื่อยใจ
"นุชนี่ใจแขง็ ดีจริง ปราบจนได"้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

718

"ไม่ใช่ใจแขง็ หรอกคะ่ แต่แกถูกตามใจมากจนเคยตวั
หากไมจ่ ดั การเสียแต่ตน้ มือ ต่อไปไม่มีทางจดั การกบั แกอยา่ ง
เด็ดขาด"

"ไปอาบน้าเสียก่อนดีไหม ดูทา่ ทางนุชจะเหน่ือยมาก
เทา่ กบั พพี่ าตาหนูมายงุ่ แท้ ๆ แตเ่ วลาพ่ีมีเร่ืองอะไรคิดไม่ออก ตอ้ ง
นึกถึงนุชกอ้ นทุกที รู้แตว่ า่ ถา้ มาถึงนุชแลว้ อะไร ๆ มนั จะเรียบร้อย
ไดเ้ สมอ นี่ถา้ นุชแตง่ งานไปพ่จี ะทายงั ไง?"

"ก็สมยั ก่อนล่ะคะพี่ตุม่ ทายงั ไง ?"

ฉนั ยอ้ นถามอยา่ งประชด ๆ ก่อนท่ีจะกลบั เขา้
ไปขา้ งใน...ตาหนูกินขา้ วตุย้ ๆ เพราะเหน่ือยท่ีออก
ฤทธ์ิมานานดวงตาดาใหญ่ ขนตางอนเป็นตบั ยงั ชุ่ม
ดว้ ยน้าตา พอเห็นฉนั แกกส็ ะอ้ืนฮกั ราวกบั นอ้ ยใจ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

719

76……………………………………………
"ชกั จะรู้ละซิ"
คุณจินตนาป้ อนขา้ ว พลางหวั เราะ แลว้ ใช้
กระดาษเชด็ มือซบั น้าตาให้

"ตาสวยยงั กบั ผหู้ ญิง ทา่ ทางหล่อดีหรอก ผมกห็ ยกั ศก
เสียแต่พงุ โรกนั ปอดเพราะตาลขโมยมนั กิน"

"เคา้ หนา้ กบั ลูกตาน่ะถอดมาจากพอ่ เชียวละ"
ยายเจียมวจิ ารณ์มือก็ค้นั น้าส้มเตรียมไวใ้ ห้ ฉนั กม้ ลงมอง
พลางยมิ้ ดว้ ย ดวงตาดาคมแหงนข้ึนมองฉนั ดว้ ยแววละหอ้ ยก่ึง
อา้ งวา้ งทาใหฉ้ นั ใจหายวบู ข้ึนมาทนั ทีเพราะประกายตาเช่นน้นั
เหมือนผเู้ ป็นบิดาไมผ่ ดิ เพ้ียน
"หม่าๆ เขา้ นะ"
มือผอมบางเอ้ือมมาควา้ ชายเส้ือฉนั ไว้ อยา่ งจะยดึ เอาเป็ น
ท่ีเหน่ียวร้ัง
"เอา้ ...จะออ้ นคุณนุชเสียแลว้ หม่าอีกจะ้ "
ผมหยกั ศก สีอ่อนปลิวไสวเหมือนกบั ของใครคนหน่ึงท่ี
เคยกระซิบบอกฉนั วา่ ... สญั ญาซิจะ๊ นุช สญั ญา...ระหวา่ งกบั 'เขา'
ดูเหมือนจะมีมา่ นบาง ๆ แตเ่ ยอื กยน็ แน่นเหนียวมาขวางก้นั ไวแ้ ยก
ใหเ้ ราห่างกนั ออกไปทุกที...

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

720

คืนน้นั กวา่ คุณพ่อจะกลบั ก็ค่ามาก คุณจินตนาอุม้ ตาหนู
ออกไปรับถึงหนา้ บา้ น มีพวกเด็ก ๆ โห่ร้องชิงกนั บอกเซ็งแซ่

"นอ้ งมาแลว้ นอ้ งมาแลว้ "
คุณพอ่ หวั เราะร่า กม้ ลงยมิ้ กบั ตาหนูพลางทกั วา่
"ไงกลบั มาแลว้ หรือ ทาไมหวั โตยงั ง้ีล่ะ ?"
ตาหนูจอ้ งมองตอบดว้ ยดวงตาดาขลบั แต่พอคุณพ่ออา้
แขนกลบั ยอมใหอ้ ุม้ โดยดี พ่ีตุม่ สีหนา้ ชื่นข้ึนขณะที่ทาความเคารพ
อยา่ งเรียบร้อย
"สวสั ดี เป็นไง...ข้ึนไปรับลูกชายมาเรอะ ?"
"ครับผม ขืนทิ้งไวโ้ น่นเห็นจะแย"่
"ตวั เบาไปเชียวนี่ ถา้ จะไมค่ อ่ ยข้ีแย"
คุณจินตนาหวั เราะก๊ิก "เพง่ิ หยดุ ร้องไห้น่ะซิคะ แปลก...ท่ี
ยอมใหค้ ุณอุม้ ดีๆ"
"อยโู่ น่นแกคงคุน้ กบั คนแก่ ๆ ม้งั "
"ครับผม"
"แลว้ จะทายงั ไงกนั ท่ีบา้ นมีคนเล้ียงหรือเปล่า ถา้ ไม่มีเอา
มาทิง้ ไวน้ ่ีกไ็ ด"้
"พ่ีเล้ียงมีครับผม แตแ่ กยงั เด็กไมค่ อ่ ยรู้เร่ือง"
"มาอยทู่ ี่นี่ดว้ ยกนั ไหมเรา ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

721

คูณพอ่ ทาหนา้ ลอ้ ตาหนู ผลก็คือนิ้วมือขาว ๆ ป้ อม ๆ ตาม
ออกมาพยายามจะไซเขา้ ไปในจมูกใหไ้ ด้

"เอา้ ..แลว้ กนั ...อยกู่ ินขา้ วดว้ ยกนั ก่อนซิ เดี๋ยวขออาบน้า
อาบทา่ เสียก่อน มีธุระอะไรหรือเปล่า ?"

"มีบา้ งครับผม"
"ตอ้ งพดู เด๋ียวน้ีไหม ?"
"เด๋ียวก็ไดค้ รับผม"
ระหวา่ งรับประทานอาหาร คุณพอ่ กบั พีต่ ุ่มดูจะมีเรื่องคุย
กนั ตามประสาผชู้ ายมากมาย ฉนั กบั คุณจินตนาเป็ นฝ่ ายฟัง น่า
แปลก...ที่ฉนั พิงรู้สึกวา่ ชีวติ ท่ีสมบรู ณ์น้นั เป็นอยา่ งไร !
หลงั จากอาหารแลว้ ฉนั กบั คุณจินตนาเล่ียงไปหลงั บา้ น
ปล่อยใหค้ ุณพอ่ กบั พ่ีตุม่ เจรจากนั ตอ่ ไป พกั ใหญ่เขาจึงเดินเลยมา
ทางหอ้ งดา้ นหลงั ขณะน้นั ตาหนูกาลงั เป็นตวั ชูโรงอยกู่ ลางวง มี
เดก็ ๆ นอนพงั พาบคลานเป็นเสือเป็นชา้ งร้องโฮกฮากจะกดั ตาหนู
หลบพลางหวั เราะกรี๊ด ๆ บางทีกห็ ลบเกาะวนอยรู่ อบตวั ฉนั
นา้ ช่วยนง่ั เค้ียวหมากหยบั ๆ มียายเจียมกม้ หนา้ จีบพลูอยใู่ กล้ ๆ
เขามายนื ดูเงียบๆ อยนู่ าน พอฉนั เงยหนา้ ข้ึนจึงสบตาที่มองทอดมา
อยา่ งครุ่นคิดอยนู่ ้นั เขา้ พอดี
"บวั แกว้ ไปไหนล่ะ ไมม่ าดูตาหนู?"
"คุณจินตก์ าลงั พาไปจดั หอ้ งจดั หบั อยคู่ ะ่ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

722

"บุญคุณทว่ มหวั จนพี่ไม่รู้จะพดู ยงั ไงแลว้ "
"โธ่...บอกแลว้ ไงคะวา่ ไมเ่ ป็ นไร"
ฉนั ขยบั ลุกข้ึนยนื แตต่ าหนูเกาะชายเส้ือไวแ้ น่น จึงตอ้ ง
ชอ้ นตวั อุม้ ไวใ้ นออ้ มแขน เด็กๆ สนใจอยกู่ บั การใชศ้ ีรษะชนกนั
โฮกฮากเมื่อเขาลานา้ ช่วยกบั ยายเจียมกลบั โดยมีฉนั เดินตามไปส่ง
จึงไม่มีใครตามออกมา
"ยงั ไมต่ อ้ งลาคุณจินตห์ รอกนะ พรุ่งน้ีพ่กี ม็ าอีก พอพ่ีหา
คนเล้ียงที่ชานาญ ๆ ไดจ้ ึงจะมาขอรับคืน"
"ตาหนูน่ีนกลวั ชะตาเดียวกบั นางสีดา เด๋ียวยกั ษล์ กั ไป
เด๋ียวลิงพามา..."
"อา้ ว...เห็นพี่เป็นลิงไปเสียแลว้ !"
"ไมใ่ ช่ค่ะ ไม่ใช่"
"กน็ ุชวา่ ลิงพามาน่ีนา"
"นุชเปรียบใหฟ้ ังตา่ งหากคะ"
ฉนั เดินไปส่งเขาถึงท่ีรถ พลางถามวา่
"เร่ืองบา้ นสวนคุณพอ่ วา่ ยงั ไงคะ ?"
"ไม่ตกลง"
"อา้ ว...ทาไมล่ะคะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

723

"ทา่ นไล่เลียงพี่จนไดล้ ะวา่ ใครซ้ือ จะซ้ือเอาไปทาไมลง
ทา้ ยมือ ช้นั พีจ่ ะไปพดู ทนั อดีตเสนาธิการเก่าไดย้ งั ไง พลาดทา่ เขา้
จนได.้ .. "

น้าเสียงท่ีเขาพดู ถึงคุณพอ่ มีแววยกยอ่ งอยา่ งจริงใจ
"เลยโดนเทศนาเสียใหญ่โตไดไ้ มค่ ุม้ เสีย"
เขาหวั เราะอยา่ งขนั ๆ "ท่ทางท่านชกั จะเป็นนกั การคา้ เตม็
ตวั พถ่ี ูกกล่าวหาวา่ จะเอาเงินกอ้ นใหญ่มาทิ้งเสียจมเปล่า ๆ คนซ้ือ
เขาตอ้ งคิดเอาไปทาประโยชน์ เขาถึงจะยอมลงทุนขนาดน้ี เงินนี่
ถา้ ทิ้งไวใ้ นธนาคาร ดอกเบ้ียจะไดป้ ี ละเท่าไหร่ เดือนละเท่าไหร่
ทา่ นแจกแจงเรียบ พี่วา่ ตอนท่ีทนพดู น่ะ ท่านคิดอยอู่ ยา่ งเดียวคือ
เทศนาพีอ่ ยา่ งลูกอยา่ งหลาน ท่านเลยลืมไปอยา่ งหน่ึง..."
"อะไรคะ ?"
ท่านลืมไปวา่ ท่านจะเป็นคนขายน่ะซิ เพราะมามวั เป็นฝ่ าย
ซ้ือเสียแลว้ นี่ !"
"จริงซิคะ"
ฉนั อดหวั เราะไม่ได้ พลางหยดุ ยนื อยขู่ า้ งรถขณะท่ีเขา
เอ้ือมมือไปปิ ดประตู ต้งั ทา่ จะกา้ วเขา้ ไป แตแ่ ลว้ ก็หนั กลบั มา
โดยเร็ว เขาชะโงหนา้ เฉียดใบหนข้ องฉนั ไปจูบตาหนูเบา ๆ
"พอ่ กลบั ก่อนละนะ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

724

ฉนั ไดแ้ ตย่ นื ตกตะลึงจนตวั แขง็ ตราบจนกระทง่ั เขาข้ึนไป
นงั่ ประจาที่คนขบั แถมชะโงกหนา้ ออกมาบอกอยา่ งหนา้ ตาเฉยวา่

"พี่ไปก่อนนะ พรุ่งน้ีมาใหม"่
ฉนั กลบั ข้ึนบา้ นดว้ ยความรู้สึกท้งั โกรธท้งั อายระคนกนั
แขนเล็กๆ ที่โอบกอดรอบคอฉนั ใหค้ วามรู้สึกอบอุน่ อยใู่ นส่วนลึก
อยา่ งประหลาดลบลา้ งความขมขื่นที่เคยฝังอยใู่ นส่วนลึกเสียสิ้น
"นุช...แวะมาคุยกบั พอ่ ก่อนซิลูก"
ฉนั แวะเขา้ ไปในหอ้ งกินขา้ ว คุณพอ่ ยงั นงั่ อยทู่ ี่เดิมเกา้ อ้ี
ดา้ นขวามือมีรอยถูกเล่ือนออก แกก้ าแฟตรงหนา้ พร่องไปเกือบ
คร่ึง ฉนั ทรุดตวั ลงนงั่ วางตาหนูไวบ้ นโตะ๊ เลื่อนไลทเ์ ตอร์มาใหแ้ ก
เล่น
"นุชรู้หรือเปล่าลูก พอ่ ตาหนูเขามาพดู อะไรกบั พอ่ ?"
"เรื่องบา้ สวนใช่ไหมคะ ?"
"นนั่ กเ็ รื่องหน่ึง...."
แววตาที่ทอดมายงั ฉนั มีริ้วรอยครุ่นคิด
"หนูกเ็ พิ่งทราบวา่ พี่ตุ่มจะซ้ือไวเ้ อง"
"พอเขาเอย่ ปากพอ่ กน็ ึกรู้แลว้ เลยตอ้ งหาทางหลีกเลียงให้
เหมาะ"
ฉนั เพ่งิ รู้เด๋ียวน้ีเองวา่ แทจ้ ริงคุณพอ่ ท่านรู้ดีวา่ ท่านจะขาย
อะไรแต่ท่านทาใหค้ นซ้ือลืมไปต่างหากวา่ ท่านเกิดจะเปลี่ยนใจไม่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

725

ขายข้ึนมา!...ใครจะไปพดู ทนั อดีตเสนาธิการเก่า..ฉนั ระลึกถึง
คาพดู ประโยคน้ีแลว้ ก็อดยมิ้ ไม่ได้

"นนั่ นุชยมิ้ อะไร ?"
"พตี่ ุ่มคงนึกไมถ่ ึงน่ะซิคะ"
"อยา่ งท่ีพอ่ เคยปรึกษาหนูนน่ั แหละวา่ เรามีความจาเป็น
จะตอ้ งขาย แตพ่ อ่ ก็ไม่อยากขายใกแ้ ก่เขา เพราะอยา่ งนอ้ ยที่สุดหนู
จะไดไ้ ม่มีปมดอ้ ย เวลาท่ี..."
คุณพอ่ หยดุ ชะงกั เลก็ นอ้ ย พลางพดู เร่ืองอื่นต่อโดยเร็ว
"พอ่ เองคิด ๆ แลว้ กไ็ มอ่ ยากขาย เพราะที่นนั่ เป็ นสมบตั ิ
เก่าแก่ชิ้นสุดทา้ ย ถา้ จะขายเสียจะไม่มีอะไรเหลือไวด้ ูตา่ งหนา้ พอ่
แม่ ป่ ยู า่ ตายายอีกเลย ตอนน้ีทางบริษทั ของพอ่ กค็ ่อยกระเต้ืองข้ึน
หากเป็นแบบน้ีสักพกั ก็ยงั คอ่ ยยงั ชว่ั พอ่ คิดวา่ เราทน ๆ ไปอีกสัก
หน่อย อาจจะไม่ตอ้ งขายบา้ นสวนก็ได"้
"แตเ่ ราตอ้ งหาเงินซ้ือบา้ นน้ีนี่คะ เราจะเอาเงินกอ้ นมาจาก
ไหนต้งั มากมาย ถา้ ไม่ขายทางโนน้ "
"น่ีละที่พอ่ กาลงั วติ กอยอู่ ยา่ งเดียว แตค่ นท่ีเขาจะขายพอ่
รู้จกั ดีอาจจะพอพดู ขอซ้ือแบบเช่าก็ได"้
"เขาจะยอมหรือคะเขากค็ งอยากไดเ้ งินกอ้ นเหมือนกนั ?"
"จานวนเงินมนั อาจจะเพิม่ ข้ึนบา้ ง ถา้ เขายอมตกลงบา้ น
สวนน้นั เป็ นสบตั ิของนุช จะมาทุม่ เทหมดเพ่ือคนอื่นมนั จะไม่ถูก"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

726

"เรามีคนอื่นที่ไหนคะในครอบครัวเรา?"
"ขอบใจนะลูกที่คิดอยา่ งน้นั แตพ่ อ่ จะหาลู่ทางเจรจากบั
เจา้ ของบา้ นเขาก่อน ไวจ้ นมุมเขา้ จริง ๆ ค่อยคิดขายกนั อีกที"
ตาหนูหลุดจากมือฉนั ไต่เต้ียะไปหาคุณพอ่ พลางยมิ้ วา่
"หมอน่ีโตข้ึนทาจะรูปหล่อไม่ใช่เล่น พอ่ แม่เขาหนา้ ตาดี
ลูกเลยสวย เสียดายหนูอน้ ไม่น่าอายสุ ้นั ไง...เรา...จะตอ้ งมีแม่เล้ียง
เสียเป็นคร้ังแรกท่ีฉนั รู้สึกเสียวปลาบตลอดหวั ใจกระมงั ?"
"ลูกยงั เลก็ นกั พอ่ ก็ยงั หนุ่มยงั แน่น ไม่ชา้ นานกค็ งหาแม่
เล้ียงใหใ้ หม"่
ฉนั น่ิงเงียบไปแตพ่ ลิกไลทเ์ ตอร์ในมือไปมา
"ครู่น้ียงั คุยกนั ถึงเร่ืองน้ี"
ฉนั ไมม่ ีคาถามใด ๆ นอกจากนิ่งฟังตอ่ ไป
"เห็นเขาแบ่งรับแบ่งสู้อย"ู่
ฉนั อดนึกขวางไปถึง 'คนแบ่งรับแบง่ สู้' ที่เพงิ่ จากไปน้นั
ไม่ได.้ ..
ตาราของคุณพอ่ ดูท่าจะแม่นไมน่ อ้ ย เพราะดวงตาดาคม
อีกคูท่ ่ีเฉียดหนา้ ฉนั ไปเม่ือครู่ จดั อยใู่ นประเภทไวใ้ จไมไ่ ดเ้ ช่น
กนั !
ฉนั รู้สึกวา่ ใบหนา้ ร้อนผา่ วข้ึนมาทนั ที ไดแ้ ตย่ มิ้ โดยไมไ่ ด้
ตอบวา่ กระไรท้งั สิ้น

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

727

"เขาจะเอามาฝากไวก้ ี่วนั ล่ะ ?"
"เห็นวา่ จะหาคนเล้ียงชานาญๆ ใหไ้ ด้ ก่อน
ค่ะ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

728

77……………………………………...
"คนเล้ียงเดก็ ดี ๆ มนั หายากเผอ่ื ยงั ไงกท็ ิ้งไวน้ ่ี
ก่อนกไ็ ด้ หนา้ ตาแกน่าเอน็ ดูดี กาพร้าแม่แต่เลก็
น่าเวทนา น่ีถา้ ไดแ้ ม่เล้ียงดีกด็ ีไป เกิดไปเจอแบบ
หนงั สืออา่ นเล่นเขา้ ละกส็ นุกกนั ละ..."

ฉนั ชกั เริ่มสงสัยเสียแลว้ วา่ ครู่น้ีพ่ตี ุม่ พดู อะไรกบั คุณพ่อ
แน่ ?

เพราะลิ้นลมของ 'อดีตเสนาธิการ' ดูวกวนอยา่ งน่าสงสัย...
"เอา้ ...กาเหวา่ เอย ไขใ่ หแ้ มก่ าฟัก แม่กาหลงรักคิดวา่ ลูกใน
อุทรคาบขา้ วมาเผอ่ื คาบเหย่ือมาป้ อน...."
ฉนั กระมงั ที่ตอ้ งเป็นกาตวั น้นั ! คุณพอ่ กม้ หนา้ เยา้ หยอก
ตาหนูอยา่ งรักใคร่ พร้อมกนั น้นั เสียงเดก็ ๆ ก็วง่ิ ตึงๆ เขา้ มา
"คุณพอ่ ...แมจ่ าเอานอ้ งนอน"
"เอา้ ...ง้นั กไ็ ป พอ่ อุม้ ไปเองกไ็ ด้ นุชจะไดเ้ ก็บแกว้ กาแฟ"
เดก็ ๆ หอ้ มลอ้ มกลุม้ รุมกนั ออกไปจากหอ้ ง ฉนั คงหมุนไลทเ์ ตอร์
ในมือ ตาจบั อยทู่ ี่แกว้ กาแฟตรงหนา้ น่ิง..ถา้ เพยี งแต่มี 'เขา' มานงั่
อยตู่ รงขา้ มฉนั ในขณะน้ี ฉนั จะตอ้ งการอะไรสาหรับ 'บา้ นของ
เรา!'

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

729

ฉนั ไมร่ ู้วา่ เพราะเหตุใดในตอนเชา้ วนั รุ่งข้ึน พอไปถึงท่ี
ทางานเขากโ็ ผล่หนา้ เขา้ ไปถามฉนั ถึงในหอ้ งทางานวา่

"เม่ือคืนตาหนูกวนหรือเปล่า ?"
พอไดร้ ับคาตอบเขากผ็ ลุบหายออกไป แต่ไมก่ ่อนที่จะ
หวั เราะยา่ งแจม่ ใส ดวงตาวาววบั อยา่ งประหลาต คุณชิดชไมหนั
มามองฉนั พลางทาตาโต ฉนั จึงอธิบายวา่
"พตี่ ุม่ เอาตาหนูไปฝากไวท้ ี่บา้ นอีกคะ่ "
"ออ้ ..."
คุณชิดชไมทาเสียงต่าๆ จนฉนั ชกั ร้อนตวั
"ฝากไวช้ วั่ คราวน่ะค่ะ เขาเพิ่งเอาลงมาจากเหนือ ข้ีโรค
งอแงมาเชียว คนล้ียงกย็ งั เดก็ เลยตอ้ งหอบไปใหท้ ี่บา้ น"
"มิน่า...เสียงใสเขา้ มาเชียว..ลูกไมจ้ ดั !"
คุณชิดชไมคอนลมขวบั พอดีคุณทกั ษิณโผล่หนา้ เขา้ มารับ
เคราะห์แทน
"อา้ ว..."
เขาอุทานพลางทาหนา้ เหลอ จนฉนั นึกขนั
"อะไรกนั ล่ะ ?"
"ผชู้ ายค่ะ ผชู้ ายลูกไมจ้ ดั "
"ผมน่ะเรอะ ?"
"ใช่คะ่ คุณดว้ ย เพราะคุณเป็ นผชู้ าย"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

730

"เอ...น่ากลวั ผมจะพลอยฟ้ าพลอยฝนกบั ใครเขาละม้งั ...ยงั ง้ี
ละครับคุณนุช....

"ก็จริงน่ีคะ" ฉนั ตอบหนา้ ตาเฉย
คุณทกั ษิณเกาหวั หยกิ "ผมนี่โดนท้งั ข้ึนท้งั ล่อง อยบู่ า้ นพวก
เขากม็ าก ท้งั แมท่ ้งั นอ้ งพวกเขาท้งั น้นั ผมหือไม่ไดเ้ ป็นโดนรุม มา
น่ีโดนรุมอีก...หนีเขา้ ป่ าไปบวชเถรดีกวา่ "
"ทาไมตอ้ งบวชเถรคะ ?"
"ก็...จะไดม้ ีเมียได"้
"ลองซิคะ ลองดู...จะไดร้ าบหมดปะไร"
"นี่ละครับ ผทู้ าลายป่ าละ"
แววตาของคนท้งั สองที่มองสบกนั แลว้ หวั เราะ เป็นแววตา
ของคนท่ีเขา้ ใจกนั อยา่ งลึกซ้ึง เป็นความรู้สึกอนั จะรับรู้ไดเ้ พยี ง
ทางใจแตป่ ระการเดียวเท่าน้นั ...ความรู้สึกอา้ งวา้ งโดดเดี่ยวเร่ิม
ครอบคลุมเขา้ มาในส่วนลึกอยา่ งชา้ ๆ จะมีใครสกั คนบา้ งไหม ท่ี
ฉนั จะไดแ้ ลสบตาดว้ ยความเขา้ ใจตอ่ กนั เช่นน้ีบา้ ง
ตอนกลางวนั วนั น้ัน คุณอรชุนโผล่หน้าเข้ามาถามฉันด้วย
เป็นปกติเหมือนเช่นสมยั ก่อน
"คุณนุช ไปทานขา้ วกลางวนั กนั ไหม?"
ฉนั เองกย็ ากจะประสานรอยร้าว ที่ทาใหเ้ ราหมางเมินเขา้ หา

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

731

กนั จึงรับปากแตโ่ ดยดี แต่คร้ันพอเดินผา่ นหอ้ งทางานพ่ีตุ่ม เขาก็
โผล่หนา้ ออกมาถามอยา่ งแจ่มใส

"จะไปไหนกนั ?"
"กินขา้ ว นายล่ะ ?"
เขาไม่ตอบแต่กลบั ตกปากตกคาอยา่ งง่าย ๆ วา่
"ไปคนซิ ชวนนายทกั กบั คุณชิดชไมดว้ ยไหมจะไดค้ รบ
เซท ?"
คุณอรชุนมองผเู้ ป็นสหายพลางยมิ้ นิด ๆ เป็นรอยยมิ้ ของคน
ที่รู้เท่าทนั กนั อยา่ งสิ้นเชิง
"อยา่ ไปรบกวนคู่น้นั เลย เผ่ือเขาจะอยากอยดู่ ว้ ยกนั สอง
ตอ่ สองมง่ั !"
น้าเสียงแกมหวั เราะ ๆ น้นั ทาใหฉ้ นั ร้อนวบู ไปท้งั ตวั
เพราะเทา่ กบั เขาประกาศใหพ้ ี่ตุม่ รู้วา่ เราตอ้ งการอยสู่ องต่อสอง
เช่นกนั !
"ง้นั เราไปกนั สามคน สาหรับมิตรภาพและวนั คืนเก่าๆ!"
คนตบยอกยอ้ นทาหนา้ ตาเฉย แถมจดั การใหฉ้ นั นงั่ คูอ่ ยู่
ในรถตอนหนา้ กบั คุณอรชุน ตวั เองเปิ ดประตูหลงั ข้ึนไปนงั่ เอเ้ ต้
อยา่ งสบายอารมณ์ สีหนา้ ของคุณอรชุนขรึมลงแต่คนหลงั คุยจอ้
ฉนั รู้สึกเหมือนวา่ ตวั เองอยใู่ นระหวา่ งเขาววั เขาควาย ท่ีไมร่ ู้วา่ จะ
เกิดกระทบกระแทกกนั ข้ึนมาเม่ือไหร่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

732

"หลานเราเป็ นยงั ไงบา้ ง?"
"คุณอรชุนจงใจอยา่ งจ้ีจุดของอีกฝ่ ายหน่ึง โดยหารู้ไม่วา่
เท่ากบั เปิ ดช่องวา่ งใหเ้ ขามากข้ึน"
"ตอนน้ีเอาลงมาแลว้ ท่ีลางานอาทิตยน์ นั่ แหละ"
"โตแลว้ ซิ ใหใ้ ครเล้ียงล่ะ ?"
"นุช"
"ไหน! นายวา่ ไงนะ .?"
ฉนั เพิ่งรู้ความหมายของคุณชิดชไมเด๋ียวน้ีเอง ท่ีเอย่ ปาก
วา่ ลูกไมจ้ ดั !
"เราเอาไปฝากนุชเล้ียงไว้ ข้ีโรคงอแงชะมดั รายน้นั เขา
เอาไวอ้ ยทู่ ุกที เมื่อวานหอบเอาไปฝากแลว้ ยงั ตอ้ งอยดู่ ูจนใหแ้ น่ใจ
วา่ ไม่ก่อเรื่องเตือดร้อนถึงไดก้ ลบั เราเล้ียงเองดีแต่ร้องวา้ ก ๆ ท่า
เดียว"
"คุณนุชไปเล้ียงใหม้ นั ทาไม ?"
คุณอรชุนหนั มาถามฉนั พลางหวั เราะตามเคย แตแ่ ววตามี
ริ้วรอยตดั พอ้ ร้าวราน จนฉนั ใจหาย
"ก็... "
ฉนั หาคาตอบไม่ได้ และคนท่ีอยขู่ า้ งหลงั ก็ไมใ่ หโ้ อกาส
ฉนั คิดเสียดว้ ย

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

733

"นุช เขาก็คงไม่อยากเล้ียง แต่ไอล้ ูกเรามนั ไม่ดีดนั ไปติด
เขาเขา้ คนอ่ืนพ่อยอมเสียเม่ือไหร่"

"ลูกหรือพอ่ ?"
คนถามทาเสียงรวนๆ แต่คนตอบหวั เราะหึ ๆ ไม่ยอมพูด
ทิง้ ใหเ้ ป็นปัญหากากวมอยอู่ ยา่ งน้นั
"ไมเ่ ป็นไรหรอกค่ะ นุชสงสารแกถึงยงั ไง ๆ นุชก็เห็นแก่
อน้ เขา"
"ระวงั เถอะคุณนุช นายตุ่มจะเอาช่ือคุณอน้ มาขาย
เรื่อยไป"
"เรามนั คนลม้ ละลายแลว้ นี่ มีอะไรขายไดม้ นั ก็ตอ้ งขาย"
เขาทาเสียงไม่ทุกขร์ ้อนจนฉนั เข่นเข้ียวอยใู่ นใจ
"นายลม้ ละลายทางไหน ?"
"ลม้ ละลายทางใจ! มนั ลม้ ลุกคลุกคลานเร่ือยมาแหละ"
"ไอห้ วั ใจมกั ง่าย !"
"ช่ือ...เห็นจะจริง" เสียงน้นั ยนิ ยอมแต่โดยดี
"เน่ืองจากไอค้ วามมกั ง่าย มนั ถึงไดเ้ จบ็ ปวดดีนกั เพราะ
ดยั ไปมกั ง่ายตอ่ ส่ิงท่ียากเสียดว้ ย"
ตลอดเวลารับประทานอาหาร คนที่เคยช่างพดู ช่างคุย
ท่ีสุดกลบั เงียบขรึม และคนท่ีเคยสงบอยเู่ ป็นนิตยก์ ลบั มีเรื่องคุยจอ้
อยตู่ ลอดเวลาจนฉนั อึดอดั ใจ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

734

"เยน็ น้ีไปบา้ นนุชดว้ ยกนั ไหม ไปดูหลานเสียที โตข้ึน
เยอะ"

"สงสยั จะเหมือนพอ่ "
"อยา่ ใหเ้ หมือนพอ่ แหละดี อาภพั นกั "
"นายน่ะเรอะอาภพั ?" เสียงคุณอรชุนข่นุ นิด ๆ
ฉนั มองท่าที่หวั เราะอยา่ งแจ่มใสน้นั อยา่ งขวาง ๆ ใบหนา้
คอ่ นขา้ งซูบมีแววมาดหมายอยา่ งประหลาด ดวงตาเป็นประกาย
วบั ชาเลืองแลมาทางฉนั คลา้ ยเดก็ ข้ีโกง ท่าทางน้นั ไมผ่ ดิ เพ้ียน 'พี่
ตุ่ม' คนเก่า ยามท่ีหาทางจะเอาชนะฉนั ใหไ้ ดอ้ ยา่ งเงียบๆ
ตลอดทางขากลบั ฉนั กบั คุณอรชุนน่ิงเฉยเพราะดูเหมือน
จะไม่มีเวลาคุยกนั ตรง ๆ มากกวา่ เนื่องจากพีต่ ุม่ เป็นฝ่ ายผกู ขาดใน
การพดู เสียคนเดียว แถมในตอนที่เขาจะแยกทางเขา้ หอ้ งทางานยงั
ทนั มาบอกฉนั เสียอีกวา่
"เยน็ น้ีอยา่ งเคยนะนุช !"
"คะ ?"
ฉนั ยอ้ นถามเพราะไมเ่ ขา้ ใจจริงๆ
"พจ่ี ะคอยกลบั บา้ นดว้ ย"
คุณอรชุนมองดว้ ยดวงตาข่นุ ๆ ก่อนที่จะหนั มาถามฉนั
เบา ๆ วา่
"คุณนุช ไปเล้ียงตาหนูใหม้ นั ทาไม ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

735

"โธ่...แกกห็ ลานของนุช ของคุณอรชุนแหละค่ะ"
"คุณนุชรู้หรือเปลวา่ เจา้ ตุ่มมนั เดินแผนสูง?"
ฉนั ชกั จะเร่ิมรู้สึกตวั เช่นน้นั ในตอนน้ีเอง แตก่ ย็ ากท่ีจะพดู
ได้
"ไม่ใช่แผนสูงแผนต่าอะไรหรอกคะ่ ตาหนูแกแยจ่ ริง ๆ
ผอมหวั โตลงมากคนเล้ียงก็ยงั เดก็ ไมป่ ระสา"
คุณอชุนทาท่าคลา้ ยอยากจะพดู อะไรออกมากกวา่ น้นั แต่
ก็ไม่พดู กลบั เดินจากไปเฉย ๆ...ฉนั กลบั เขา้ ไปใหอ้ งวางกระเป๋ าลง
อยา่ งหงุดหงิด
"เจา้ ประคูณ้ ...แมว้ า่ จะไดข้ า้ งไหนแน่ใหป้ ระจกั ษท์ กั แท้
จงหนกั หนาแมไ่ ดร้ ะตูจรกา ใหเ้ ทียนพ่ียาน้นั ตบั ไป แมจ้ ะไดข้ า้ ง
อิเหนากุเรปันใหร้ ัศมีเพลิงน้นั แจ่มใส....
เสียงคุณชิดชไมแจ๋ว ๆ มาจากโตะ๊ พลางหวั เราะอยา่ ง
ชอบใจ
"เป็นอะไรคะคุณชิดชไม ลุกข้ึนเสี่ยงเทียนกลางวนั
แสกๆ?"
"นนั่ ซิคะ เห็นบุษบากาโละทาหนา้ ยมาเลยช่วยเล่นเป็นตวั
มะเดหวใี ห"้
"บุษบากาโละ นน่ั มนั อิเหนาใหญแ่ ลว้ คะ่ คงไมต่ อ้ งเสี่ยง
เทียนแน่เพราะจะโละทิ้งอยแู่ ลว้ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

736

"ตะก้ีนงั่ ราชรถไปเป็ นไงบา้ งคะ ระตหู นา้ งอลงมาที่เดียว"
"มะเดหวนี ่ีออกจะตาดีนกั "
"ดิฉนั น่ะ อยากจะเอาใจช่วยระตเู สียแลว้ อิเหนาเหลี่ยม
มากเหลือเกิน"
"ระตูท้งั คูแ่ หละค่ะ ไม่ใช่อิเหนาสกั คน"
"ง้นั ก็เปลี่ยนเร่ืองใหม่ เป็ นพระอภยั ใชส้ ินสมุทรมาเป็ น
ส่ือ"
คุณชิดชไมพยายามดกั แต่ฉนั ทาเฉยเสียเพราะต้งั ใจไวว้ า่
จะเล่นงาน 'พระอภยั ' ใหจ้ งได้ ! ตกเยน็ วนั น้นั 'เขา' มายนื ดกั คอย
ฉนั ตามท่ีพดู ไว้ คุณชิดชไมชาเลืองมองพลางกระซิบบอกฉนั
"นน่ั ...พระอภยั ใจอ่อนถอนสะอ้ืนของคุณมายนื คอยอยู่
นนั่ "
ท่าทางของคุณชิดชไม ทาใหพ้ ตี่ ุ่มถามฉนั อยา่ งสงสยั วา่
"คุณชิคชไมพดู วา่ อะไรจะ๊ นุช ?"
"เปล่าค่ะ"
"พ่ีเห็นมองๆ มาแลว้ กระซิบกระซาบหวั เราะกบั นุช"
รถคนั ยาวใหญข่ องคุณอรชุนเล้ียวขวบั ผา่ นไปอยา่ ง
กระช้นั ชิดพ่ตี ุ่มโบกมือให้อยา่ งภาคภมู ิ แต่อีกฝ่ ายหน่ึงทาหนา้ ยกั ษ์
เขา้ ใส่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

737

"นนั่ นายชุนของนุช เขาลมเสียมาจากไหน เมื่อกลางวนั ยงั
คุยกนั ดีๆ อยเู่ ลย?"

"คุณอรชุนไม่ใช่ของนุช !"
"เอา้ ...ง้นั นุชของนายชุน!"
เขาขบั รถเล้ียวออกจากบริษทั อยา่ งชา้ ๆ ไม่มีท่าวา่ จะ
รีบเร่งแต่อยา่ งใดท้งั สิ้น
"ถามจริง ๆ เถอะคะ่ พี่ตุม่ นี่มนั เร่ืองอะไรกนั ?"
ฉนั หนั หนา้ มาถามตรง ๆ อยา่ งเอาเรื่อง เขาทาหนา้ ซื่อ
มิไดห้ นั มา แต่ฉนั ก็สงั เกตเห็นแววตาท่ีเป็นประกายยมิ้ ๆ แลทอด
ไปเบ้ืองหนา้
"เร่ืองอะไรล่ะจะ๊ นุช ?"
"พ่ตี ุม่ ทราบนี่คะวา่ พ่ีตุม่ กาลงั ทาอะไรอยู่ !"
"พีก่ าลงั ขบั รถ"
คาตอบน้ีทาใหอ้ ารมณ์ของฉนั กลบั ไปเป็นเด็กหญิงนุชคน
เก่าอีกคร้ังหน่ึง โดยควา้ แขนท่ีอยใู่ กลท้ ่ีสุดกระชากเตม็ แรง
"โอย๊ ...นุช...ระวงั จะ...เดี๋ยว...เด๋ียว โกรธอะไรพี่ ?"
"วนั น้ีตอ้ งพดู กนั ใหไ้ ด"้
"ก็...พพ่ี ดู อยแู่ ลว้ นุชถามมาพ่ีก็ตอบไป แลว้ ทาไมจะตอ้ ง
โกรธดว้ ยล่ะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

738

ฉนั ปล่อยแขนเขาอยา่ งใจอ่อน....กเ็ หมือนสมยั ก่อนนนั่
แหละ การที่เขายว่ั ใหฉ้ นั โกรธแสนงอนตุปัดตุปองไดน้ บั เป็นเรื่อง
สนุกสาหรับเขาแต่พอฉนั ร้องไหเ้ ขา้ จริง ๆ เขาก็มกั จะตามมา
ปลอบ พลางใหส้ ัญญา ร้อยแปดพนั ประการ

"หรือโกรธที่พีต่ ามไปขดั คอวนั น้ี ก็ไม่เห็นนายชุนเขาวา่
อะไรนี่เอา้ ...ถา้ นุชไม่ชอบวนั หนา้ วนั หลงั พีไ่ ม่ไปดว้ ยก็ได"้

"ไม่ใช่แค่น้นั คะ่ มนั มากกวา่ น้นั "
"ง้นั เร่ืองอะไร ?" เขาทาเถลไถลไมร่ ู้เร่ือง

"เร่ืองท่ีพ่ีตุ่มพดู .. "
"กพ็ ี่พดู ต้งั หลายเร่ือง.... "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

739

78.............................................................
"แต่พ่ีตุ่มพดู ยงั กบั วา่ นุช...กบั พี่ตุ่ม... "
"ฉนั ไม่รู้จะอธิบายวา่ กระไรถูก ไดแ้ ต่น่ิงอ้นั "

"พ่กี ็พดู อยา่ งนุชเป็นนอ้ ง พเ่ี ป็นพี่นี่จะ๊ !"
เขาทาท่าซ่ือ ๆ แต่รอยยมิ้ พรายอยา่ งมีเลศนยั ขดั กนั ชา้ ๆ
"ขอบคุณละคะ่ ที่หลงั อยา่ นบั นุชอยา่ งท่ีวา่ เลย !"
"ทาไม...เป็นพีน่ อ้ งกนั น่ะเสียหายนกั หรือ?"
"อุย๊ ....นุชน่ะมีแต่ทางไดท้ ้งั น้นั แหละค่ะ ไม่เคยมีทางเสีย
สักทางเดียว !"
"นุชไมต่ อ้ งประชดพ่ีหรอก ถา้ ไม่ชอบ พ่ีกจ็ ะไมท่ าอีก พี่ไม่
รู้น่ีวา่ นุชไม่อยากนบั เป็นพ่ีนอ้ ง ท่ีน้ีคราวหนา้ คราวหลงั จะไดเ้ รียก
ขานวา่ คุณตรีนุชให้เตม็ ยศ !"
"ขอบพระคุณคะ่ "
ลงทา้ ยต่างคนต่างก็หงุดหงิดเขา้ หากนั จนได้ ดว้ ยเหตุน้ีเอง
พอถึงบา้ นคุณจินตนาจึงแอบมาถามฉนั วา่
"เป็นอะไรคะ หนา้ งอท้งั คู่ ?"
"อยา่ นบั นุชเขา้ ไปเป็นคูก่ บั เขาเลยค่ะ เป็นอนั วา่ ตา่ งคนตา่ ง
หนา้ งอแลว้ กนั !"
"อา้ ว..." คุณจินตนาอุทานเบาๆ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

740

ฉนั ถ่วงเวลาอาบน้าเปล่ียนเครื่องแตง่ ตวั ใหน้ านท่ีสุดเทา่ ท่ี
จะนานได้ เพื่อจะใหแ้ น่ใจวา่ เมื่อลงมาเขาคงจะกลบั ไปแลว้ แตผ่ ดิ
คาด..เพราะเขายงั นง่ั คุยกบั คุณพอ่ อยา่ งสบายอารมณ์โดยมีตาหนู
เกาะคุณพอ่ อยไู่ ม่ห่าง

"นุช...มารับลูกแหง่นี่ไปหน่อย คุณจินตข์ อตวั อาบน้าเลยมา
แหมะไวใ้ หพ้ อ่ "

ความจริง 'ตวั การ' ก็นงั่ อยนู่ น่ั น่าจะส่งใหเ้ ขามากกวา่ ฉนั !
แตฉ่ นั กไ็ ม่มีทางเลือก เสียงยายเจียมกาลงั ตอ้ นเดก็ ๆ อาบน้าอยู่
หลงั บา้ นคงไม่มีใครวา่ งเป็ นแน่

"พอ่ กเ็ พง่ิ มาถึง ขออาบน้าสกั หน่อย...อยา่ เพิง่ กลบั นะ ทาน
ขา้ วดว้ ยกนั ก่อน"

ประโยคหลงั คนรับปากทาท่าเคร่งขรึมตามเคย ไมม่ ีแวว
ก่อกวนอยา่ งท่ีแสดงต่อฉนั แมแ้ ต่นอ้ ย ฉนั รับตาหนูมาอุม้ ร่าง
เลก็ ๆ น้นั ถูกอาบน้าหาแป้ งจนตวั เยน็ หอมกรุ่น ลูกตาดาใหญเ่ ป็ น
ประกายไม่มีริ้วรอยข้ีออ้ นเช่นวนั แรก

"มาหาพอ่ มะ...ลูก คนเขาเบ่ือหนา้ แลว้ !"
เขาเป็นฝ่ ายเริ่มตอแยก่อนทนั ที แถมยนื่ มือเขา้ มาใกลจ้ นฉนั
ตอ้ งเบนหนีหนั หลงั ให้
"เกลียดตวั กินไข่ เกลียดปลาไหลกินน้าแกง?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

741

ฉนั ทนั ขวบั มา แต่คนพดู กาลงั ใชส้ ้อมเขี่ยพริกในจานไก่
สามอยา่ งที่วางอยบู่ นโตะ๊ ใกล้ ๆ กบั แกว้ เบียร์เยน็ เฉียบ จนมี
ละอองน้าเกาะเป็นฝ้ า

"เกลียดพริกกินกงุ้ แหง้ "
วา่ แลว้ กจ็ ิม้ กุง้ แห่งใส่ปาก เงยข้ึนมองฉนั อยา่ งคนบริสุทธ์ิ
ยงิ่
"พริกข้ีหนูมนั เผด็ เลยกินแต่กงุ้ แหง้ "
ฉนั ไม่เคยนึกมาก่อนเลยวา่ เขาจะเป็นนกั ยวั่ โทสะมนุษย์
อยา่ งฉกรรจเ์ ช่นน้ี !
"แหม...มองยงั กบั พเี่ ป็นตวั คอมมูนิสตอ์ ยา่ งง้นั แหละ"
"คอยดูนะคะ...คอยดู"
ฉนั ไดแ้ ต่ผกู อาฆาตพยาบาทโดยไม่รู้จะทาอะไรไดด้ ีไปกวา่
น้นั
"จะใหพ้ ่ีดูอะไรล่ะ?"
ฉนั ไม่ตอบ แต่ 'ตวั แทน' ในออ้ มแขนฉนั พยายามใชน้ ิ้วตา่ ย
ไปตามใบหนา้
"อยา่ ค่ะลูกหนู...อยา่ "
"ลูกหนูหยดุ ลูก... "
เขาประสมประเสข้ึนมาบา้ ง ฉนั ใจหายวบู เม่ือรู้สึกตวั วา่
พล้งั ปากเรียกตาหนูไปอยา่ งไร

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

742

"เจียมตวั หน่อยนะลูกนะ พอ่ เขากไ็ ม่ค่อยชอบหนา้ แลว้ ขืน
เขาไมช่ อบลูกดว้ ย เราจะลาบากท้งั พอ่ ท้งั ลูก บุญเท่าไหร่แลว้ ท่ี
'คุณนายบริษทั ' ท่านอุม้ ชูรับเล้ียงให้ ?"

"ใครคะ คุณนายบริษทั พดู มานะ?"
"อา้ ว...กค็ ุณจินตน์ ่ะซิ คุณพอ่ นุชเป็นเจา้ ของบริษทั คุณจินต์
กา๊ ะตอ้ งเป็นคุณนายบริษทั !"
ฉนั ไม่มีวนั จบั ไดไ้ ล่ทนั เป็นอนั ขาด แถมคนพดู ยงั ทาท่ายมิ้
นอ้ ยยมิ้ ใหญเ่ สียดว้ ย
"ฝากตวั ทา่ นไวเ้ ถอะลูก พอ่ มนั จน..หาแมเ่ ล้ียงสกั คนมนั ก็
ลาบาก"
"ไม่ลาบากนกั หรอกตาหนู ไม่ตอ้ งกลวั อีกหน่อยกไ็ ด้ !"
"นน่ั ซิ..กค็ อยอยแู่ ต่วา่ เขาจะตกลงปลงใจดว้ ยไหมเท่าน้นั "
เขาวกข้ึนมาทนั ทีพลางมองหนา้ ฉนั ราวกบั จะรอฟังคาตอบ
กระน้นั
"ถา้ จะฆ่าคนตายเพราะบนั ดาลโทสะน้ี จะติดสกั ก่ีปี นะ?"
ฉนั เอ่ยข้ึนลอย ๆ แตเ่ ขาก็รับสมอา้ งไปจนได้
"จะฆ่าใครก็ตามใจเถอะ คนตายไมเ่ อาความหรอก"
สงคราระหวา่ งเรายตุ ิลได้ เมื่อคุณจินตนาโผล่หนา้ ออกมา

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

743

สมทบดว้ ย..เสียงเดก็ ๆ ที่อาบน้าแลว้ วง่ิ ไล่กนั ตึงตงั เสียง
คุณพอ่ และเสียงหา้ ว ๆ หวั เราะประสานกนั ดงั ลนั่ เม่ือการสนทนา
ถูกใจอยา่ งถึงขนาด...ฉนั ไมต่ อ้ งการอะไรมากไปกวา่ น้ี ?

ฉนั พยายามหลบเล่ียงไม่สนใจกบั เวลากลบั ของเขา แต่พอ
ถึงเวลาน้นั จริงๆ เขา้ เขากลบั เป็นฝ่ ายเดินตามหาฉนั จนพบ

"พ่ีจะกลบั ละ"
"ค่ะ"
ฉนั ตอบส้นั ๆ โดยไม่ยอมวางมือจากการใชร้ ิบบิ้นพนั เป็ น
รูปดอกกหุ ลาบดอกเล็กจิ๋ว ตามแบบนิตยสารตา่ งประเทศที่ฉนั วาง
แบไวต้ รงหนา้
"ทาอะไรน่ะ ?"
"ดอกไมค้ ่ะ"
"ทาไปทาไม?"
"ทาเก็บไว"้
"น่ากลวั จะเร่ิมตน้ ทาของชาร่วยสะสมไวเ้ สียก็ไม่รู้"
เขาเร่ิมตน้ ยว่ั เยา้ แกมประชดประชนั อยใู่ นที
"ถา้ ยงั ไง ๆ ละกไ็ ม่ตอ้ งลงนง่ั หลงั ขดหลงั แขง็ ทาหรอก พจี่ ะ
หามาใหเ้ อง"
"ขอบพระเดชพระคุณละค่ะ ถา้ นุชจะแต่งงานกบั ใครละไม่
รอของชาร่วยของคนอ่ืนแน่"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

744

"ไอค้ นอ่ืนน่ีมนั กม็ ีแตพ่ ่เี ท่าน้นั แหละ จะใหพ้ ช่ี ่วยอะไรบา้ ง
ไหมงานน้ี ?"

"ไม่ตอ้ งคะ่ "
ดูเหมือนเขาจะเงียบไปทนั ทีจนฉนั ตอ้ งเงยหนา้ ข้ึนอยา่ ง
แปลกใจใบหนา้ ส่วนที่ตอ้ งแสงไฟค่อนขา้ งเป็นสีเขม้ เพราะฤทธ์ิ
เบียร์ ดวงตาท่ีแลมองฉนั มีริ้วรอยครุ่นคิด
"นุชกะกบั นายชุนเขาแลว้ หรือ?"
ฉนั เป็นฝ่ ายไมย่ อมตอบบา้ ง เสียงเขาถอนใจยาวพลางยกมือ
ข้ึนลูบหนา้
"ถา้ พท่ี าใหน้ ุชยงุ่ ใจไปบา้ งละก็ ขอโทษเถอะเรื่องตาหนู พ่ี
จะพยายามหาคนเล้ียงใหไ้ ดเ้ ร็วท่ีสุดจะไดไ้ ม่ลาบากแก่นุช นายชุน
เขากค็ งไม่เตม็ ใจใหพ้ พี่ าลูกเขา้ มายงุ่ เขาคง... "
อีกคร้ังหน่ึงท่ีเสียงพดู ขาดหายไปชวั่ ครู่
"ช่างเถอะ...ถา้ เป็นพ่กี อ็ าจคิดเหมือนนายชุนเขาเหมือนกนั
นี่ ตาหนูแกอยไู่ หน พีจ่ ะกลบั ละนะ"
เสียงฝีเทา้ เบา ๆ เดินตรงมา พร้อมกนั น้นั กม็ ีเสียงแกม
หวั เราะของคุณจินตนาดงั ข้ึน
"เอา้ ...ลูกหนูลาคุณพอ่ เสียจะไดไ้ ปนอน"
เขาหนั ไปอา้ แขนรับลูกชายมากอดไวแ้ นบอกอยา่ งรุนแรง
พลาง ซบหนา้ ลงกบั ศีรษะเลก็ ๆ ที่อิงแอบอยนู่ ้นั น่ิงนาน

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

745

"ลูกหนู...อยา่ โยเยนกั นะลูก อีกสองวนั พอ่ จะรับกลบั
บา้ น"

"อา้ ว...ทาไมล่ะคะ อยดู่ ีๆ จะเอาคืนไปอีก?"
คุณจินตนาชกั หนา้ เสีย
"แลว้ ใครจะเป็นคนเล้ียง?"
"ผมคงหาไดเ้ ร็วๆ น้ี"
"กจ็ ะไปหาอีกทาไมคะ ?"
"แคน่ ้ีกก็ รุณาผมมากอยแู่ ลว้ ครับ ตอ้ งเดือดร้อนกนั ไป
หมดท้งั บา้ น"
ฉนั รู้ดีวา่ ประโยคน้ีเห็นจะกระทบฉนั แน่จึงตอบใหท้ นั ที
วา่
"ตาหนูแกไม่ไดท้ าให้เราเดือดร้อนหรอกค่ะ"
"ง้นั พอ่ ตาหนูคงก่อความเดือดร้อนใหม้ ้งั ?"
คุณจินตนามองหนา้ คนโนน้ ท่ีคนน้ีที พลางพยายามหา้ ม
ทพั
"ไมม่ ีใครเดือดร้อนอะไรท้งั น้นั แหละค่ะ"
"แตค่ นเดือดร้อนน่ะมีแน่ ๆ"
"ใช่ค่ะ !"
เขาส่งตาหนูใหค้ ุณจินตนา ยกมือไหวล้ าแลว้ เดินปัง ๆ
ออกไปโดยมิไดเ้ หลียวมาดูฉนั แมแ้ ต่นิดเดียว

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

746

"เรื่องอะไรกนั คะ ?"
ฉนั ไม่ตอบแต่เพิ่งรู้สึกวา่ ริบบิ้นในมือถูกขยากาไวแ้ น่น
จนยบั เยนิ เสียงคุณจินตนาถอนใจเบาๆ
"ทาไมไมพ่ ดู กนั ใหร้ ู้เร่ืองสักทีคะ ต่างคนตา่ งเกบ็
ความรู้สึกเงียบไว้ แลว้ กม็ านง่ั ระแวงนอ้ ยใจ หงุดหงิดเขา้ หากนั
ทะเลาะกนั .."
"กท็ าไมนุชตอ้ งพดู อะไรกบั เขาดว้ ย ?"

"คุณนุชหวงั อะไรล่ะคะ แกแ้ คน้ ทดแทนให้
สาสมหรือวา่ ตดั สินใจไดจ้ ริง ๆ...แต่ถา้ จะทาอยา่ ง
หลงั น้ีคุณนุชตอ้ งทาใหไ้ ด้ ก่อนที่จะรับตวั ตาหนูเขา้
มาพวั พนั ดว้ ย หน้ีรักที่คุณนุชคิดจะเกบ็ น่ะ มีดอกเบ้ีย
ออกมายงั ง้ีแลว้ จะเอายงั ไงอีก!"

.

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

747

79....................................................................
แมก้ าลงั โกรธ ฉนั กอ็ ดขนั ต่อสานวนของคุณ
จินตนาไม่ได้ 'ตวั ดอกเบ้ีย' ท่ีอยใู่ นออ้ มแขนคุณ
จินตนาทาตาปรือง่วงนอนเตม็ แก่

"ถา้ จะง่วงนอนแลว้ คะ่ "
คุณจินตนากม้ ลงมองแลว้ กห็ วั เราะ
"ไปนอนเถอะ ปล่อยใหค้ ุณแมค่ นใหมน่ งั่ คิดอยคู่ นเดียว
ดีกวา่ วา่ จะยอมรับดอกเบ้ียชดใชห้ น้ีรักดีไหม หรือจะยอมสูญท้งั
ตน้ ท้งั ดอกดี"
ฉนั ไม่มีเวลาตดั สินใจนานนกั เพราะพอเชา้ รุ่งข้ึนกเ็ กิด
เร่ืองข้ึนเสียก่อน ตามปกติในตอนเชา้ คุณจินตนาจะอาบน้าให้
ตาหนูก่อนเพ่ือนจากน้นั จึงฝากใหฉ้ นั ดูไว้ ตวั เองหนั ไปตอ้ นพวก
ลูกสมุนอีกสามคน ใหอ้ าบน้าแปรงฟันซ่ึงกวา่ จะเรียบร้อยก็
โกลาหลพอดู ตากงุ้ น้นั ชอบตอ้ นใหน้ อ้ ง ๆ อาบน้าก่อนโดยตวั เอง
เป็นเจา้ ก้ีเจา้ การ หากแตพ่ อถึงตวั เองเขา้ มกั จะพริ ้ีพไิ รอยนู่ าน
"กอ้ ย..กอ้ ย...อาบน้าเร็ว ๆ พี่กุง้ จาดูนอ้ งใหค้ ุณพ่"ี
"อา้ ...ง้นั กงุ้ ดูนอ้ งใหด้ ีนะ เด๋ียวคุณพ่ถี ึงจะลงมาจาก
ขา้ งบนกอ้ ย...กอ้ ย มาลูก"
"กอ้ ยจาดูนอ้ ง"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

748

"ก๋อยกด็ ูนอ้ ง"
สองคนน้นั เร่ิมใชล้ ูกไมแ้ บบพ่ีชายบา้ ง แต่ไม่เป็น
ผลสาเร็จ
"ไมไ่ ดล้ ูก ตอ้ งมาอาบน้าก่อนเด๋ียวคอ่ ยไปดูนอ้ งตอนพก่ี ุง้
เขาอาบ"
คุณจินตนาตอ้ นสองคนนนั่ ออกไป ทิ้งตาหนูไวก้ บั ตากุง้
พลางกาชบั วา่
"กงุ้ เล่นกบั นอ้ งดีๆ นะลูก"
"คบั !"
ตากงุ้ รับคาอยา่ งแขง็ ขนั แตพ่ อลบั ตวั ผเู้ ป็ นมารดากฉ็ วย
ร่าง
'นอ้ ง' ข้ึนอุม้ อยา่ งทุลกั ทุเลไต่บนั ไดข้ึนไปหาฉนั ขา้ งบน
ร่างผอมบางของตากงุ้ ไมแ่ ขง็ แรงพอท่ีจะรับน้าหนกั ร่างในออ้ ม
แขนของแก แถมตาหนูยงั ดิ้นรน ตากงุ้ จึงตอ้ งใชส้ องมือรัดไวแ้ น่น
ไม่สามารถเกาะราวบนั ไดไดฉ้ นั โผล่ออกมาจากหอ้ งพอดี ในขณะ
ท่ีแกกา้ วข้ึนมายนื โงนเงนบนช้นั บนั ไดข้นั สุดทา้ ย
"ตา๊ ย...กุง้ !"
ฉนั อุทานออกมาเตม็ เสียง พลางทิ้งกระเป๋ าและรองเทา้ ใน
มือลงดงั ปังใหญ่ ชะรอเสียงน้ีจะทาใหต้ ากงุ้ ตกใจจนสะดุง้ สุดตวั
พลางเงยหนา้ ข้ึน

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

749

"กงุ้ จาเอานอ้ งมา...."
เสียงตากุง้ ขาดหายไปเท่าน้นั เพราะตาหนูในออ้ มแขนดิ้น
โดยแรงเม่ือเห็นฉนั ร่างที่โงนเนอยแู่ ลว้ จึงทาท่าจะผงะหงายลงไป
ฉนั รู้แต่วา่ ตวั เองเผน่ พรวดไปถึงร่างน้นั กางแขนออกปะทะ
น้าหนกั ไวเ้ ตม็ ท่ีแต่แลว้ กใ็ จหายวบู เพราะร่างท้งั สองท่ีเอาเขา้ มาอิง
ออ้ มอก ทาใหฉ้ นั เสียหลกั หงายตามลงไป หูฉนั แวว่ เสียงตากุง้ ร้อง
ลนั่ ขณะที่ตวั มว้ นกลิ้งลงตามข้นั บนั ได ส่วนหลงั ไหล ศีรษะจะ
ปะทะอะไรบา้ งฉนั ไมไ่ ดส้ นใจ รู้แต่วา่ ฉนั ตอ้ งกอดร่างท้งั สองที่
อยใู่ นออ้ มอกไวใ้ หม้ น่ั มิใหใ้ ครหลุดมือไปไดเ้ ป็นอนั ขาด ส่ิง
สุดทา้ ยท่ีฉนั จาได้ คือราวบนั ไดอนั เก่าแก่ดูเหมือนจะหกั โครมลง
ไป พร้อมกบั เสียงหวดี ร้องของคุณจินตนา จากน้นั ฉนั กไ็ มไ่ ดย้ นิ
เสียงอะไรอีก !
ทา่ มกลางความรู้สึกเจบ็ ร้าว งุนงง ดูเหมือนฉนั จะไดย้ นิ
เสียงพดู แวว่ ๆ แต่กจ็ บั ความไมไ่ ดถ้ นดั หลายคร้ังท่ีฉนั ถูกยกข้ึน
ยกลง ทา่ มกลางเสียงสง่ั งานอยา่ งเร่งร้อน แต่ฉนั กย็ งั ไมร่ ู้วา่ อะไร
เป็นอะไร ส่ิงเดียวที่ฉนั จาไดแ้ ม่นยาคือตอ้ งกอดตากุง้ กบั ตาหนูไว้
ใหช้ ิดอก ดงั น้นั ไมวา่ าจะมีใครมาแกะมือสกั เทา่ ได ฉนั ก็ยงั
พยายามกอดสิ่งนุ่ม ๆ ไวแ้ น่นท้งั ๆ ที่เจบ็ ร้าวไปทว่ั
"อุย...เจบ็ จริง.."

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี