หนี้รัก

400

"คุณจะใหผ้ มจอดตรงไหน ฝนลงหนกั ออกยงั ง้ี ?"
คาถามที่ดงั ลน่ั ข้ึน ทาใหฉ้ นั ถึงกบั สะดุง้ พลางยกมือข้ึน
ลูบผมและใบหนา้ ซ่ึงเปี ยกโชก
"จอดตรงร้านขวามือนน่ั แหละจะ้ "
ฝนท่ีตกกระหน่าหนกั ทาใหร้ ้านคา้ ส่วนมากปิ ดหนา้ ร้าน
กนั เงียบบริเวณชายคามีคนหลบฝนอยเู่ พยี ง 2-3 คน ฉนั ชาระคา่
โดยสารแลว้ จึงเปิ ดประตูวง่ิ ฝ่ าฝนออกไป รองเทา้ สนั สูงแหลมเล็ก
ทาใหค้ ่อนขา้ งล่ืนโดยฉพาะขณะที่เหยยี บข้ึนบนยกพ้ืนหนา้
หอ้ งแถว ดีแตม่ ีมือ ๆหน่ึงจากดา้ นหลงั เอ้ือมมาจบั ตน้ แขนฉนั ไว้
แน่น
"ขอบคุณคะ่ "
ฉนั พมึ พาพลางกา้ วข้ึนไปยนื แอบจนชิดกาแพงดา้ นใน
พร้อมท้งั จามติด ๆ กนั แตย่ งั ไมท่ นั ท่ีจะเปิ ดกระเป๋ าหาผา้ เช็ดหนา้
มือแขง็ แรงจากเบ้ืองหลงั กย็ น่ื ผา้ เช็ดหนา้ ผนื ใหญว่ างลงบนแขน
ฉนั เสียก่อน ฉนั รีบหนั ขวบั ไปโดยเร็ว พลางพล้งั ปากเรียกตาม
ความเคยชิน
"พี่ตุ่ม!"
ร่างสูงท่ียนื อยเู่ บ้ืองหลงั ฉนั น้นั ตามแขนเส้ือและกางเกง
ท่อนล่างเปี ยกช้ืน แสดงวา่ ขายนื อยนู่ านแลว้ ใบหนา้ ซูบซีดร่วงโรย
"พีม่ าคอยนุชต้งั แต่ฝนยงั ไม่ตก"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

401

น้าเสียงออ่ น ๆ ของเขาทาให้ความต้ืนตนั ใจกลบั พลุ่ง
ข้ึนมาอีกฉนั จึงยอ้ นถามเสียงเยน็ วา่

"มีธุระอะไรหรือคะ ?"
"เปล่า นุชไปไหนมาโดนฝนอีกแลว้ ซิ เม่ือวนั ก่อนเปี ยก
หรือเปล่า พย่ี งั นึกเป็นห่วงเพราะพอนุชออกจาก...บา้ นเด๋ียวเดียว
ฝนกต็ ก"
ฉนั จามอีก 2-3 คร้ัง น้าตาเกือบไหลออกมาดว้ ย พต่ี ุม่ กา้ ว
ออ้ มมายนื เบ้ืองหนา้ ฉนั ร่างสูงน้นั จึงบงั ฝนไวอ้ ยา่ งเตม็ ท่ี
"เช็ดหนา้ เสียก่อน เด๋ียวจะไดไ้ ปยนื ตรงมุมโนน้ ฝนไม่
คอ่ ยสาดหรือจะไปคอยในรถ ตอนน้ีลงเรือไมไ่ ดแ้ น่"
ฉนั เปิ ดกระเป๋ าควานหาผา้ เช็ดหนา้ โดยไม่ไยดีกบั
ผา้ เช็ดหนา้ ผนื ใหญ่ท่ีเขาพาดไวใ้ หท้ ี่แขน
"พ่บี อกแลว้ ไงวา่ นุชจะโกรธพส่ี ักแคไ่ หนพ่กี ็ไมว่ า่ พี่
ยอมรับผดิ ทุกอยา่ ง ขอแตใ่ หน้ ุชอยา่ เกลียดพเ่ี ลย"
ฉนั จามอีก ความจาเป็นตอ้ งรีบควา้ ผา้ เช็ดหนา้ ผนื น้นั
ข้ึนมาเช็ดจมกู โดยเร็ว กลิ่นโอเดอโคโลญจห์ อมจาง ๆ ทาให้
ความรู้สึกเจบ็ ปวดท่ีค่อยคลายลงกลบั ทวยี ง่ิ ข้ึนแต่เป็นตายยงั ไงพกี่ ็
ตอ้ งเล่าใหน้ ุชฟังใหไ้ ด"้
"พี่มีเหตุผที่จะตอ้ งเล่าใหน้ ุชฟัง เมื่อเยน็ น้ีนุชไมย่ อมฟังพี่
เลยเขาเหลียวซา้ ยแลขวาอยสู่ ักครู่หน่ึง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

402

"ตรงหวั มุมนี่ มีร้นกาแฟเปิ ดอยู่ แตค่ นเขา้ ไปหลบฝนอยู่
เตม็ เห็นจะไม่เหมาะ นุชเขา้ ไปนงั่ ในรถหน่อยไดไ้ หมจะ๊ ?"
น้าเสียงน้นั อ่อนโยนงอ้ งอนเตม็ ที่ ฉนั รีบสะบดั หวั โดยเร็ว...ไม่ได้
ไมไ่ ดอ้ ีกแลว้ ไมม่ ีวนั ท่ีฉนั จะยอ้ นกลบั ไปนงั่ ยงั ท่ี ๆ เคยนง่ั ท่ีตรง
น้นั เป็นท่ีของ หนูอน้ โดยชอบธรรม ฉนั ไม่มีสิทธ์ิที่จะไปนง่ั
แทนที่เธอ !

"ไม่คะ่ !" ฉนั ตอบเสียงแขง็
"นุชไม่ไวใ้ จพ่ถี ึงขนาดน้ีเชียวเรอะ ?"
ไมใ่ ช่ฉนั ไมไ่ วใ้ จเขา แต่ฉนั ไมไ่ วใ้ จตวั เองต่างหาก !
"ถา้ ง้นั วนั อาทิตยน์ ้ีพม่ี าพบนุชไดไ้ หมจะ๊ ?"
อาทิตยน์ ้ี...ไมม่ ีอาทิตยไ์ หนสาหรับ 'เขา' อีกแลว้ ฉนั เงย
หนา้ ข้ึนยมิ้ อยา่ งเยือกเยน็ สบตาคู่น้นั เตม็ ตา
"อาทิตยน์ ้ีวา่ งแน่หรือคะ ?"
ใบหนา้ ขาวซีดแดงก่าข้ึนทนั ที เมื่อเดาความนยั ท่ีฉนั ยอ้ น
ถามได้
"นุชไม่รู้หรอกวา่ พี่ตอ้ งการเวลาสาหรับนุชมากแค่ไหน
....เสียงหา้ วมีริ้วรอยขมชื่นแฝงอยเู่ ช่นกนั
"พเี่ คยปรารถนาที่จะอยใู่ กลน้ ุช ไมใ่ ช่แตเ่ พียงวนั อาทิตย์
วนั เดียวแต่พปี่ รารถนาท่ีจะเห็นนุชทุกขณะจิต"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

403

ฉนั เมินหนไปมองสายฝนที่ทาท่าวา่ จะซาลง แต่ทอ้ งฟ้ า
ยงั คงมืดมิด ทาท่าคลา้ ยกบั ไม่ไดย้ นิ ขอ้ ความที่เขาพดู

"ฝนซาแลว้ ค่ะ เห็นจะลงเรือไดเ้ สียที"
"นุช!"
น้าเสียงน้นั แสดงความโกรธเกร้ียวเตม็ ท่ีจนฉนั นึกสะใจ
แตแ่ ลว้ กก็ ลบั อ่อนลง
"พ่ีจะไปส่ง"
"ไมต่ อ้ งหรอกค่ะ ดิฉนั ไปเองได"้
ฉนั หุนหนั หมุนตวั กลบั โดยเร็ว จนเกือบหกลม้ มืออนั
แขง็ แรงน้นั จึงยดึ ตน้ แขนไวแ้ น่น
"ถา้ นุชไมฟ่ ังพ่ที ี่น่ี พกี่ ็จะตามไปพดู ใหฟ้ ังท่ีบา้ นใหไ้ ด"้
"ไม่ตอ้ ง ดิฉนั ไม่อยากฟัง"
"ถึงยงั ไง ๆ นุชกต็ อ้ งฟังพ่ีแน่วนั น้ี"
เขากดั ฟันพดู ดว้ ยน้าเสียงแคน้ ๆ น้าเสียงน้นั คือน้าเสียง
ของ 'พี่ตุม่ ' คนเดิม ซ่ึงเคยปราบปรามความเกเรของเด็กหญิงนุชใน
สมยั น้นั ลงดว้ ยวธิ ีน้ีเสมอ
"ถา้ จะกลบั บา้ นใหไ้ ด้ ก็กลบั ดว้ ยกนั เด๋ียวน้ี"
มือท่ีจบั ตน้ แขนฉนั ไวบ้ ีบแน่นไม่ยอมปล่อย ก่ึงประคอง
ก่ึงลากไปท่ีท่าเรืออยา่ งรวดเร็ว
"อยา่ ดิ้นเลย ถึงดิ้นก็ไมม่ ีประโยชน์ !"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

404

ฉนั รู้ดีวา่ ลองเขาใชเ้ สียงแบบน้ี แสดงวา่ เขากาลงั จะดึงดนั
ทาตามความคิดของตวั เองเช่นกนั ....เรือหางยาวที่จอดเทียบท่า
เรียงกนั อยเู่ ป็นตบั เพราะผคู้ นหลบฝนเสียหมดเจา้ ของเรือลาหน่ึง
สวมเส้ือฝนสีมอ ๆ วงิ่ ตรงมา พลางตะโกนถามวา่

"เรือไหมครับ รอเดี๋ยวก่อน.."
"ไปเด๋ียวน้ี ค่าโดยสารเท่าไหร่ก็คิดไป"
เสียงหา้ วหว้ น ผมหยกั ศกเร่ิมเปี ยกฝนจนตกลงมาระ
หนา้ ผากอนั ขาวซีดมองดูคลา้ ยหินออ่ น คนเรือรีบวงิ่ ไปแกเ้ ชือก
หวั เรือโดยเร็วฉนั ถูกก่ึงพยงุ ก่ึงลากลงเรือ ร่มคนั เล็ก ๆ ที่วางไว้
ตามกระทงเรือไม่สามารถทานลมและฝนได้ เขาจึงควา้ พลาสติก
ผนื ใหญ่ข้ึนคลุมศีรษะใหฉ้ นั ตลอดตวั ตวั เขาเองนง่ั ทอดขาตากฝน
อยขู่ า้ ง ๆ ฉนั อยา่ งเงียบ ๆ มือที่รวบจบั ชายผา้ ไวม้ ิใหป้ ลิวไปตาม
ลม ขาวซีดเพราะความเยน็ เส้ือเชิ้ตแขนยาวที่ถูกพบั แขนไวแ้ ค่
ศอก เปี ยกแนบลาตวั ชายกางเกงสีเขม้ มีโคลนกระเซ็นป้ื อนเป็น
จุด ๆ ฉนั ขยบั ตวั เล็กนอ้ ย พยายามแหวกชายผา้ พลาสติกออก
ความเร็วของเรือทาใหฉ้ นั รู้สึกเยอื กเยน็ เขากม้ ลงมองฉนั แววตาแม้
จะยงั คอ่ นขา้ งดุแกมขุ่นเคือง แต่กม็ ีริ้วรอยหม่นเศร้า ริมฝีปากได้
รูปสวยเมม้ สนิท
"ผา้ ...บงั ฝนค่ะ"
ฉนั เลื่อนชายผา้ พลาสติกกวา้ งน้นั ให้ เขาสบตาฉนั แวบ่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

405

หน่ึงก่อนท่ีจะดึงชายผา้ ตลบข้ึนคลุมตวั พร้อมท้งั ถอยห่างออกไป
เล็กนอ้ ยฉนั กดั ริมฝีปากจนรู้สึกเจบ็

"ถา้ เห็นวา่ ไมเ่ หมาะละก็ ดิฉนั จะถอยไปนง่ั ขา้ งหลงั เอง !"
"นุช!"
มือขาวซีดที่จบั ชายผา้ อยเู่ ล่ือนมากมุ มือฉนั ไวแ้ น่น

"นุชไม่รู้หรือวา่ หวั ใจพีต่ อ้ งการอะไร !"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

406

41…………………………………………..
ฉนั พริ้วมือจากการเกาะกมุ น้นั ไออนุ่ จากผทู้ ่ี
นง่ั อยใู่ กล้ ทาใหค้ วามหนาวเยน็ คลายลงไดอ้ ยา่ ง
ประหลาด

"เม่ือเยน็ น้ี นุชไปไหนกบั คุณชิดชไม พีเ่ ห็นนะ"
เขาสาทบั ดว้ ยน้าเสียงของ 'พ่ีตุ่ม คนเดิมซ่ึงคอยดูแลอากร
ฉนั อยทู่ ุกฝีกา้ ว
"ไปธุระ" ฉนั ตอบส้ัน ๆ แต่ไมถ่ ึงกบั หว้ น
"ธุระอะไรจะ๊ ทาไมไม่บอกพี่"
เสียงออ่ นหวานเอาอกเอาใจ ทาใหฉ้ นั ตอ้ งกล้ากลืน
ความรู้สึกปวดปลาบที่พลุ่งข้ึนมาโดยเร็ว
"คุณชิดชไมเป็นคนดี เสียแต่ดูท่าจะเป็นคนที่มีบาดแผล
จากชีวติ มาพอสมควร บางคราวจึงคอ่ นขา้ งเห็นแก่ตวั ไปบา้ ง"
เขาหนั มามองฉนั ใบหนา้ ค่อนขา้ งซีดเพราะความเยน็ ผม
เปี ยกขมวดแนบหนา้ ผาก แต่แววตากลบั ทาใหฉ้ นั ร้อนวบู ไปท้งั ตวั
"พไี่ ม่อยากใหน้ ุชเป็นอยา่ งน้นั "
"อยา่ งไหนคะ อยา่ งคนท่ีมีบาดแผลในชีวติ น่ะหรือคะ ?"
ฉนั ยอ้ นถามเสียงแหลมแข่งกบั เสียงลมและเสียงฝน
"นุช...นุชรู้ดีนี่จะ๊ วา่ ....ท่ีรักนุช"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

407

เขาพดู ดว้ ยน้าเสียงนุ่มนวลเป็ นพิเศษ
"พ่ไี ม่ใช่เพิ่งมารักนุชวนั สองวนั นี่ พร่ี ักนุชมานาน นาน
เทา่ กบั ท่ีพี่เคยเห็นนุชมา นุชเป็นท่ีรักของพ่ีดว้ ยเหตุผลถึงสอง
ประการ ประการแรกพ่ีรักนุชอยา่ งนอ้ ง รักดว้ ยความอาทรห่วงใย
อยา่ งแทจ้ ริง และประการท่ีสอง...."
โหนกแกม้ น้นั เป็นสีระเร่ือข้ึนเล็กนอ้ ย ตาอ่อนโยน
ซาบซ้ึง
"พีร่ ักนุชอยา่ งผชู้ ายรักผหู้ ญิงคนหน่ึงจบั ใจ รักอยา่ ง
ปรารถนาจะไดม้ าเป็นยอดชีวติ และหวงั วา่ ยามตายจะไดฝ้ าก
วญิ ญาณไวใ้ นอุง้ มือของคนที่พ่ีรัก"
ท้งั ๆ ท่ีฉนั อดรู้สึกชาวาบไปท้งั ตวั ไมไ่ ด้ แต่ก็ยงั ยมิ้ อยา่ ง
จงใจจะใหเ้ ขาเห็นวา่ แกมเยาะ
"นุชคงไม่เช่ือพ่ี แต่พี่ตอ้ งพดู ใหน้ ุชรู้วา่ พ่ีรู้สึกอยา่ งไร
เท่าน้นั สาหรับ...ความผดิ ของพี่ พี่มีเหตุผลท่ีนุชกต็ อ้ งรับรู้ไวด้ ว้ ย"
หวั เรือเบนเขา้ เทียบทา่ เรือนแพ ซ่ึงมีแตไ่ ฟฟ้ าสวา่ งสลวั ๆ
อยเู่ พียงดวงเดียว ฝนที่ซาไปแลว้ กลบั กระหน่าลงมาอีก อากาศมืด
สนิทเยอื กเยน็ เหมือนกบั หวั ใจฉนั เช่นกนั ..มือใหญ่แขง็ แรงเกาะ
ลูกกรงไว้ มือหน่ึง อีกมือหน่ึงยกผา้ พลาสติกบงั ศีรษะใหฉ้ นั รอ
จนฉนั กา้ วข้ึนจากเรือเรียบร้อยแลว้ จึงตามข้ึนมาพร้อมท้งั ชาระค่า
โดยสาร

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

408

"นอ้ งชายจะกลบั ไปท่ีท่า หรือจะเลยไป ?"
"วา่ จะเลยไปรับ เผอื่ จะมีใครออกไปบา้ ง ถา้ ไม่มีคนกจ็ ะ
เลยไปบา้ นก่อน หาผา้ พลาสติกมาอีกสกั ผนื "
"ง้นั ขาล่องแวะมารับดว้ ยนะ"
"ครับ อีกราว ๆ สักคร่ึงชว่ั โมงผมจะมารับ"
หยดุ ยนื รีรอคอยเขา จะวงิ่ ฝ่ าฝนซ่ึงสาดเขา้ มาทางระเบียง
ยาวทอดจากเรือนแพข้ึนสู่บา้ นก็ใช่ท่ี รองเทา้ สันสูงมีน้าขงั โชกจน
ฉนั ตอ้ งถอดออก พร้อมกบั วางกระเป๋ าถือไวบ้ นเกา้ อ้ียาวพลาง
สะบดั ผม
"พ่ไี มข่ ้ึนบา้ นละ ขอพดู กบั นุชที่นี่สักสองสามคา พอเรือ
มาจะไดก้ ลบั "
"นี่กเ็ ยน็ มากแลว้ ฝนกต็ ก เดี๋ยวที่บา้ นจะเป็นห่วง"
ฉนั ประชดโดยไมร่ ู้ตวั เขาทาท่าอมยมิ้ นอ้ ย ๆ จนฉนั ชกั
ร้อนตวั
"ช่างเถอะ ใครห่วงพีน่ ่ะไมแ่ ปลก แต่พี่รู้ตวั ดีวา่ พี่ห่วง
ใคร"
เขาตลบแขนเส้ือที่เปี ยกโชกเช่นเดียวกนั ใหส้ ูงข้ึนแลว้ จึง
นงั่ ลงบนเกา้ อ้ียาว
"คุยกบั พเี่ ด๋ียว"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

409

เขาทาเสียงเรียบ ๆ เป็นเชิงสัง่ อยา่ งเคย แต่ฉนั ยนื อยทู่ ่ีเดิม
ทาท่าไมร่ ู้ไม่ช้ี

"นุชมานงั่ นี่ แลว้ พีจ่ ะเล่าอะไรใหฟ้ ัง"
ความเคยชินเชื่อฟังกนั มาชา้ นาน ทาใหฉ้ นั ลงั เล แตพ่ อเขา
ยนื่ แขนออกมา ฉนั ก็รีบเดินไปนงั่ ห่างจนสุดช่วงแขน
"นุชรู้แลว้ ไม่ใช่หรือจะ๊ วา่ อทิติ...เออ้ ...หนูอน้ เขาเป็ นลูก
ของ อาของพ่.ี ..."
ฉนั ทาทา่ เหมือนกบั ไมส่ นใจ แต่แทจ้ ริงฉนั ไดย้ นิ ท่ีเขาพดู
ทุกคา
"คุณพข่ องพ่ีมีนอ้ งสาวอยคู่ นเดียว คือคุณแมข่ องอทิติ
ความจริงหนูอน้ ไมไ่ ดก้ าพร้าท้งั พอ่ และแม่ แตเ่ ราไม่รู้ดว้ ยซ้าไป
วา่ ใครเป็น พ่อของอทิติ ?"
ฉนั เงยหนา้ ข้ึนมองพ่ตี ุม่ เตม็ ตาอยา่ งตกใจ
"คุณแมข่ องอทิติต้งั ทอ้ งมาจากเมืองนอก เม่ือกลบั มาทา่ น
ไมพ่ ดู อะไรเลยสักคาเดียว เก็บทุกสิ่งทุกอยา่ งอ้นั ไวใ้ นใจ ใครจะ
ถามยงั ไงกไ็ มไ่ ดค้ วาม จนกระทง่ั คลอดหนูอน้ ผใู้ หญท่ ่านเล่ากนั
วา่ ตอนหนูอน้ เกิดใหม่ ๆ ใคร ๆ ก็คิดวา่ จะไมร่ อดเพราะอ่อนแอ
เหลือเกิน คุณแม่หนูอน้ เองก็ทรุดโทรม เพราะทา่ นไมเ่ คยเอาใจใส่
กบั ตวั เองเลยจนหนูอน้ ไดข้ วบกวา่ ๆ ทา่ นจึงเสีย ก่อนตายทา่ น
ฝากหนูอน้ ไวก้ บั คุณพอ่ แลว้ ขอสัญญาวา่ ไมว่ า่ จะมีใครมาอา้ ง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

410

สิทธ์ิในตวั หนูอน้ ยงั ไงไมใ่ หร้ ับฟังท้งั สิ้น ถา้ หนูอน้ โตและทนั ทีท่ี
พี่เรียนจบทา่ นขอใหพ้ แี่ ตง่ งานกบั หนูอน้ เพอื่ ใหท้ ่านสบายใจวา่
หนูอน้ จะไดอ้ ยใู่ นความปกครองของลุง ของพอ่ี ยา่ งแทจ้ ริง..เรื่องมี
อยเู่ ทา่ น้ี คุณพ่อท่านรับปากคุณอาไว้ หนูอน้ เองก็ฝากชีวติ จิตใจไว้
กบั เราตลอดมา ท่ีร้ายท่ีสุดคือหนูอน้ ถูกใคร ๆพดู กรอกหูมาต้งั แต่
เล็กวา่ จะตอ้ งแตง่ งานกบั พ่ี เขาจึงฝั่งจิตฝังใจกบั พเี่ รื่อยมา พีเ่ ห็น
หนูอน้ มาต้งั แตเ่ ล็กเอ็นดูท่ีเป็ นเดก็ อ่อนแอมากกวา่ ท่ีจะ.รักเขาเป็น
อยา่ งอ่ืนได้ สมยั เด็ก ๆ ที่ยงั ไม่รู้อะไรมากนกั จนกระทง่ั ...มาพบ
นุช พ่ีไม่รู้วา่ สาหรับนุชทาไมพถ่ี ึงรักไดท้ ้งั สองอยา่ งพร้อม ๆ กนั
ผดิ กบั หนูอน้ พี่รักเขาอยา่ งนอ้ งไดเ้ พียงอยา่ งเดียว...ตอนพี่อยเู่ มือง
นอก นุชไม่รู้หรอก วา่ พี่กระวนกระวายแคไ่ หนที่ข่าวคราว
ของนุชขาดหายไป พีไ่ ดแ้ ตเ่ ร่งเรียนอยา่ งเป็นบา้ เป็ นหลงั หวงั แต่วา่
จะไดก้ ลบั มาเร็ว ๆ มาทวงสญั ญาที่นุชใหไ้ วก้ บั พ่ี แต่พอกลบั มา
จริง ๆปรากฏวา่ คุณพอ่ เรียกพีไ่ ปพดู เร่ืองหนูอน้ ..พยี่ งั บอกทา่ นเลย
วา่ พ่รี ักนุชแต.่ ..หนูอน้ กลบั คอยพี.่ ..คอยตลอดมา นุชจะใหพ้ ่ที า
ยงั ไง ?"

น้าเสียงน้นั เบาลง แสงไฟสลวั ๆ ทอจบั ดวงหนา้ ที่ขาวซีด
ดว้ ยความหนาวเยน็ และความรู้สึกขมชื่น

"พอตวั วา่ จะตอ้ งแต่งงานแน่ พ่ีไม่กลา้ ตามหานุช ไมก่ ลา้
ไปบา้ นสวน เพราะรู้ตวั ดีวา่ ถา้ พีไ่ ดพ้ บนุช พจ่ี ะแตง่ งานไม่ได้ พ่ี

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

411

พยายามจะลืมนุช พยายามขม่ ใจตวั เองใหร้ ักหนูอน้ แบบที่เคยรัก
นุช แต่...พ่ที าไม่ได้ แมจ้ นเด๋ียวน้ี....ไม่มีตอนใดท่ีพจ่ี ะทรมาน
มากกวา่ ตอนที่นุชเขา้ ทางานกบั พ่ี อรชุนกบั ทกั ษิณเขารู้ดีวา่ พฝี่ าก
หวั ใจไวท้ ี่ไหน เราเคยทะเลาะกนั เรื่องนุช...."

ฉนั พงิ นึออกถึงเรื่องที่ฉนั แอบไดย้ นิ มา พตี่ ุม่ ยกมือข้ึนเสย
ผมอยา่ งอ่อนใจ

"คู่น้นั พยายามเตือนพี่ใหพ้ ต่ี ีตวั ออกห่างนุช พ่ีก็พยายาม
แต่พท่ี นไม่ได้ ทนไมไ่ ดจ้ ริง ๆ พีร่ ักนุช..รักนุชคนเดียวตลอดมา
จาไดไ้ หมนุชเองก็เคยสัญญากบั พ่ี"

มีตอนใดบา้ งท่ีฉนั ลืมเลือน มีคาพดู ใดบา้ งที่ฉนั จาไมไ่ ด้
ทุกอยา่ งท่ีเก่ียวกบั เขายงั สดใสอยใู่ นความทรงจาของฉนั เสมอ

"พ่ตี ้งั ใจจะเล่าเร่ืองน้ีให้นุชฟังหลายคร้ังแลว้ ...พไ่ี ม่กลา้ พ่ี
เสียดายความสุขท่ีพี่กาลงั ไดร้ ับ ความสุขอยา่ งที่พป่ี รารถนา
ความสุขเกือบก่ึงฉนั คนรัก คุยกนั ไปไหน ๆ ดว้ ยกนั ฝันถึงบา้ น
เลก็ ๆ ของเราดว้ ยกนั ไมใ่ ช่บา้ นของพี่กบั คนอ่ืน พเ่ี คยเร่งวนั เร่ง
คืนใหถ้ ึงวนั อาทิตยเ์ ร็ว ๆ เพอ่ื ที่จะไดม้ าที่นี่ เพียงไดเ้ ห็นนุชอยใู่ น
สายตาพ่ที ุกขณะ พก่ี ็ มีความสุข....นุชเขา้ ใจพห่ี รือยงั จะ๊ ?"

ความรู้สึกก่ึงสุขก่ึงเศร้าท่วมทนั หวั ใจ..สายเสียแลว้ เขา
ไมใ่ ช่'พ่ตี ุม่ ' คนเก่าของฉนั แตเ่ ป็น 'พ่ตี ุ่ม' ของ 'หนูอน้ ' อยา่ งเตม็
ภาคภมู ิ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

412

"อรชุนเองกช็ อบนุชพ่ีรู้....ของอยา่ งน้ีผชู้ ายดว้ ยกนั ดูไม่
ยาก.."

ฉนั รู้สึกหนา้ ร้อนวบู แต่คงน่ิงอ้นั
"เขาเป็นคนดี ขอ้ สาคญั คือมีทุกอยา่ งพร้อมมลู พอที่จะให้
ความสุขแก่นุชได"้
"ขอบพระคุณคะ่ ทางที่ดีบอกเสียซิคะวา่ เขามีสักก่ีสิบ
ลา้ น ดิฉนั จะไดต้ กลงใจถูก"
ฉนั ประชดเสียงแขง็ น่าขนั ท่ีพยายามช้ีทางใหแ้ ก่ผอู้ ่ืน
ท้งั ๆ ที่เขาไมเ่ คยถามฉนั สกั คาวา่ หวั ใจของฉนั รู้สึกอยา่ งไรบา้ ง
"นุชอยา่ ประชดพซ่ี ิจะ๊ พ่บี อกแลว้ วา่ นอกจากรักอยา่ งสุด
หวั ใจพ่ยี งั รักนุชอยา่ งนอ้ ง พ่ีรู้ตวั ดีวา่ พหี่ มดหวงั แต่ก็ยงั ไม่อยาก
ใหน้ ุชไปเป็นของใคร...เพราะ...พี่หวงสาหรับนายชุน เราเคยรู้จกั
กนั มานาน ถา้ นุชจะ...แต่งานไปกบั ใครสักคนหน่ึง พ่คี ิดวา่ ควรจะ
เป็นนายชุนเสียดีกวา่ "
ฉนั หวั เราะเบา ๆ อยา่ งขมขื่น เขาเองเป็นคนบอกฉนั วา่
เขาไมส่ ามารถจะเปลี่ยนใจได้ แตส่ าหรับฉนั เขากลบั มานง่ั
วางโครงการภายหนา้ ให้อยา่ งหนา้ ตาเฉย ทาราวกบั วา่ ฉนั เป็น
ตุก๊ ตาตวั โปรดของเขา ซ่ึงเมื่อเขาไม่สามารถจะหยบิ ยกมาเล่นไดก้ ็
โอนไปใหค้ นอื่นเสียง่าย ๆ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

413

"ถา้ นุชจะรักใครสักคนหน่ึง กข็ อใหไ้ ดร้ ักเขาเพราะหวั ใจ
ของตวั เองเถอะค่ะ ไม่ตอ้ งให้ใครมาช้ีชวนหรอก"

"พ่ีไม่ไดห้ มายความวา่ ยงั ง้นั แตพ่ เ่ี ห็นวา่ ..."
"ขอบคุณคะ่ สาหรับความเห็น ขอบคุณสาหรับทุก ๆ
อยา่ งที่ผา่ น..."
ฉนั หมดความยบั ย้งั รู้แต่วา่ อยากร้องไหใ้ หส้ าแก่ใจ
"นุชเขา้ ใจพ่แี ลว้ ใช่ไหมจะ๊ ?"
ฉนั เพง่ มองดวงหนา้ น้นั ผา่ นม่านน้าตาอนั พร่างพราว
ใบหนา้ ขาวซีดเห็นแต่เพียงภาพไหว ๆ เลื่อน ๆ ริมฝีปากไดร้ ูปสวย
แยม้ ออกอยา่ งเศร้า ๆ ดวงตาหมน่ หมอง

"ขอบคุณ ขอใหเ้ ราสิ้นสุดกนั แคน่ ้ีเถอะ"
"โธ่นุช..ท่ีพีพ่ ดู น้ี เพรา.ะ.... "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

414

42…………………………………………
"ที่คุณพยายามเสือกไสดิฉนั ไปใหค้ นอื่น
เพราะคุณกลวั ตา่ งหาก คุณกลวั วา่ ใครจะรู้เขา้ กลวั ที่
จะใหห้ นูอน้ รู้ความจริง..."

"พี่ไม่แคร์หรอกวา่ ใครจะรู้วา่ ยงั ไง...."
น้าเสียงเขามีริ้วรอยฉุนเฉียวข้ึนเลก็ นอ้ ย
"ถา้ พ่ีจะรักใครสกั คน พี่กย็ นิ ดีจะใหใ้ ครๆ รู้วา่ พี่รักโดย
ไมห่ วงั ผลตอบแทนสกั นิดเดียว"
"ใคร ๆ ที่อยากใหร้ ู้นี่รวมท้งั หนูอน้ ดว้ ยไหมคะ ?"
ดวงตคูน่ ้นั ลุกเป็นประกาย ในขณะท่ีมองสบตาฉนั เขมง็
ฉนั รู้สึกวา่ น้าตาเหือดแหง้ ไหลยอ้ นกลบั เขา้ ไปท่วมอยภู่ ายใน
"ความดีของหนูอน้ มีอยอู่ ยา่ งหน่ึง คือ ซื่อแลว้ กจ็ งรักภกั ดี
รักของหนูอน้ ไม่มีแง่งอนไม่มีหวาดระแวงสงสยั เธอรักเพราะรัก
เพียงอยา่ งเดียว รักอยา่ งเช่ือวา่ คนอ่ืนจะรักตอบเธออยา่ งที่เธอ
ทุม่ เทความรักให้ นุชอยากใหพ้ ่บี อกหนูอน้ ไหมวา่ หวั ใจพ่ฝี าก
ใครไวแ้ ลว้ ถา้ นุชอยากใหพ้ ี่บอกพ่ีกจ็ ะกลบั ไปบอกวนั น้ี !"
ฉนั น่ิงเงียบคอแขง็ กดั ริมฝีปากแน่น
"พผ่ี ดิ มากพอแลว้ ที่รักนุชตลอดมา รักแบบที่หวั ใจของ
ผชู้ ายจะพงึ มีใหส้ ตรีอนั เป็นท่ีรัก แตส่ าหรับหนูอน้ พม่ี ีหนา้ ที่ตอ่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

415

เขาหนา้ ท่ีพ่ีตอ้ งทาใหด้ ีที่สุด เพ่ือตอบสนองความรักท่ีไม่มีใคร
เสมอเหมือน ! "

ฉนั รู้สึปลาบเขา้ ไปในหวั ใจ...รักทไี่ ม่มีใครเสมอเหมอื น...
เขาตีราคาความรักของ หนูอน้ ไวส้ ูงจนมิไดส้ นใจกบั 'รัก' ของฉนั
แมแ้ ต่นิดเดียว

"ใหพ้ ่ีผดิ เพยี งแคน่ ้นั เถอะ แต่จะผดิ จนถึงทาลายน้าใจคน
อีกคนน้นั พ่ีจะยงิ่ ตกนรกกวา่ น้ี"

เขาไมไ่ ดค้ ิดซินะวา่ นรกในใจฉนั ขณะน้ีกาลงั เร่าร้อนเผา
ผลาญฉนั อยเู่ ช่นกนั

"พี่พอใจที่ไดย้ นื ยนั กบั นุชแลว้ วา่ พ่ีรักนุชและ...จะไม่
เปล่ียนแปรส่วนท่ีพพ่ี ดู ถึงคนอื่นกพ็ ราะความรักเหมือนกนั รัก
แบบพี่ที่มีต่อนอ้ งสาวท่ีเคยเอ็นดูมาอยา่ งจริงใจ"

"ขอใหเ้ กบ็ ความรักท้งั สองอยา่ งไวเ้ ถอะค่ะ เก็บเอา
กลบั ไปคืนใหค้ ุณอทิติภรรยาของคุณดว้ ย !"

ฉนั ยอ้ นใหท้ นั ควนั ...เสียงเรือหางยาวดงั กึกกอ้ งใกลเ้ ขา้ มา
...ดวงตาที่ทอดมองฉนั อยา่ งแน่วแน่น้นั ก็เปล่ียนเป็นเยอื กเยน็ เหิน
ห่าง

"ถา้ นุชคืนมาพ่กี ็จะเก็บไว้ แต่ไม่ไดเ้ อาไปใหใ้ คร เพราะ
เขา ก็มีส่วนของเขาอยแู่ ลว้ !"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

416

ฉนั ไดแ้ ต่ตะลึงมองตามร่างสูงตรงที่หนั กลบั กา้ วลงเรือวงิ่
น้ากระจายลบั หายไปทา่ มกลางสายฝน ซ่ึงละมา้ ยคลา้ ยกบั มา่ นก้นั
กลางขวางเราไวจากกนั ฉนั รู้ดีวา่ ประโยคสุดทา้ ยของฉนั สะเทือน
ใจเขาแตก่ ็ไมน่ อ้ ยไปกวา่ ฉนั ...สิ้นสุดกนั เท่าน้นั เอง สาหรับ
ความสัมพนั ธ์ทางใจอนั ลึกล้าผกู พนั กนั มานานปี ...

ฉนั เดินกลบั ข้ึนเรือนใหญ่ชา้ ๆ มารู้สึกตวั เม่ือไดย้ นิ เสียง
คุณจินตนาทกั วา่

"ตายจริงคุณนุช เปี ยกโชกมาอีกแลว้ "
ฉนั ไดแ้ ตย่ มิ้ ฝื นๆ รู้สึกวา่ ดวงตาพร่างพราว
"หนาวแยซ่ ิคะ น้าร้อนก็ยงั ไมม่ ี เพิง่ จบั ตากงุ้ ตวั ดีอาบน้า
ไปเมื่อครู่น้ีเอง"
"ไม่เป็นไรคะ่ "
ฉนั พึมพาตอบพอเป็นพิธี ก่อนท่ีจะเล่ียงเขา้ หอ้ ง เปล่ียน
เคร่ืองแต่งตวั อาบน้าตามปกติ น้าฝนท่ีรองไวเ้ ตม็ ตุ่มเยน็ ยะเยอื ก
แตด่ ูเหมือนไมส่ ามารถจะบรรเทาควาร้อนรุ่มในใจไดก้ วา่ จะอาบ
เสร็จฉนั ก็รู้สึกตวั ส่ันสะทา้ น จนเม่ือออกจากหอ้ งน้าแลว้ ตอ้ งทรุด
ตวั ลงนง่ั กอดผา้ เช็ดตวั ซุกหนา้ ไวก้ บั ฝ่ ามือ ฟันกระทบกนั ดงั กึก ๆ
"คุณพีเ่ ป็นอาราย ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

417

เสียงแจ๋ว ๆ ของตากงุ้ ดงั ข้ึนใกล้ ๆ ทาใหฉ้ นั ตอ้ งเงยหนา้
ข้ึน ร่างสูงผอมกงั กา้ งในชุดกางเกงขายาวและเส้ือผา้ สาลีสีชมพู
อ่อน หนา้ ขาววอกด่างเป็นแห่ง ๆ ทาใหฉ้ นั อดยมิ้ ไมไ่ ด้

"กงุ้ ไปจมกระดง้ แป้ งท่ีไหนมา ?"
ดวงตาดา กลม กลบั มองฉนั อยา่ งเอาจริงเอาจงั
"คุณพีห่ นา้ เขียวอื๋ดอื๋อเลย"
ฉนั เพ่งิ รู้สึกแสบตา แสบจมูก หนกั หวั เล็กนอ้ ย
"พีห่ นาวนี่จะ๊ "
"ตะก้ีกงุ้ อาบน้าอุน่ ยงั หนาวออก กงุ้ ไมเ่ ห็นอยากอาบน้า"
ฉนั ลุกข้ึนกลบั เขา้ ไปในหอ้ ง มีตากุง้ ตามมาติด ๆ อาการ
สนั่ สะทา้ นมึนศีรษะเพมิ่ มากข้ึน ฉนั แขง็ ใจเปลี่ยนเส้ือผา้ แลว้ รีบ
ข้ึนเตียงนอน คล่ีผา้ ห่มดลุตวั โดยเร็ว เสียงตากงุ้ พดู อยแู่ จ๋ว ๆ แต่
ฉนั ไมf่ hสนใจ คงหลบั ตานิ่งจนกระทง่ั มีเสียงหา้ ว ๆ ดงั ข้ึน
"กงุ้ คุยอะไรกบั คุณพ่ี นุชกลบั มาแลว้ หรือลูก อา้ ว...น้นั
เป็นอะไร ?"
เสียงฝีเทา้ หนกั ๆ เดินเขา้ มาใกล้ พร้อมกบั มีมือวางทาบ
หนา้ ผาก ทาใหฉ้ นั ตอ้ งลืมตาข้ึน
"ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ นุชเพิ่งข้ึนจากน้าเลยหนาว"
"อ้ือ...ตวั รุม ๆ นะลูก เดี๋ยวกินยาเสียก่อนละดี"
"นุช ไมเ่ ป็นอะไรจริง ๆ ค่ะ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

418

ฉนั ฝืนลุกข้ึนตามปกติ ความรู้สึกมึนชาแผซ่ ่านไปทวั่
"คุณพี่เป็นหวดั คบั คุณพอ่ ตอ้ งเอาหวั หอมกะใบมะขาม
โปะหวั เด๋ียวก็หาย"
ตากงุ้ อธิบายสรรพคุณยาฉอด ๆ
"ไอย้ านน่ั ของเราน่ะเกบ็ เสียที กุง้ ไปบอกแมห่ น่อยลูก ขอ
ยาแกห้ วดั ใหค้ ุณพ่ีเม็ดหน่ึง"
วนั รุ่งขึน้ ปรากฏว่าฉันลกุ ไม่ขนึ้ จริง ๆ คุณพ่อเข้ามาดูแต่
เช้า
"ไปทางานไม่ไหวก็อยา่ ไปเลยลูก พอ่ จะโทรศพั ทไ์ ปลา
งานให้
คุณจินตนาวนุ่ วายมากกวา่ เพ่ือน จนฉนั ตอ้ งบอกวา่
"ไม่เป็นไรหรอกคะ่ กินยาแลว้ นอนห่มผา้ พอเหงื่อออกก็
หาย"
แต่ในขณะท่ีตาหลบั ความรู้สึกกลบั วนุ่ วาย ฉนั นอนคร่ึง
หลบั คร่ึงต่ืนอยทู่ ้งั วนั จนกระทง่ั เยน็ ..ปานน้ี 'เขา' คงรู้แลว้ วา่ ทา
ไม่ฉนั ไมไ่ ปทางาน นบั เป็นการลาหยดุ คร้ังแรกของฉนั ต้งั แตเ่ ร่ิม
ทางานมาทีเดีย..ฉนั รู้สึกเหมือนกบั วา่ ตวั เองกาลงั ต้งั ใจรอสิ่งใดส่ิง
หน่ึงอยอู่ ยา่ งใจจดใจจ่อ ! ทุกคร้ังที่เสียงเรือวง่ิ เขา้ มา ฉนั จะตะแคง
หูฟังอยา่ งต้งั ใจแต่คร้ันเสียงน้นั ห่างออกไปโดยไมแ่ วะที่ทา่
ความรู้สึกกจ็ ะคอ่ ย ๆ ชืดชาลง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

419

หนา้ ตา่ งดา้ นปลายเทา้ เปิ ดกวา้ ง มองเห็นชมพอู่ อกดอก
แดงจดั สะพร่ัง พอถูกลมพดั เกสรอนั เป็ นฟฝู อยจะค่อย ๆ ร่วง
หล่นลงชา้ ๆแสงแดดสีเหลืองออ่ นทอดเป็นลายาว...เขาไม่มาแลว้
...ไมม่ ีเหตุผลอะไรที่เขาจะตอ้ งมาท่ีนี่อีก...สิ้นสุดแลว้ ..น้าร้อน ๆ
ไหลผา่ นหางตาหยดลง ลู่หมอน

"คุณนุชคะ"
เสียงของคุณจินตนา ทาใหฉ้ นั รีบตะแคงใบหนา้ ซบั น้าตา
กบั หมอนโดยเร็ว
"คุณรังสีมาคะ่ "
ชว่ั ขณะแรกความรู้สึยนิ ดีวบู เขา้ จบั ใจ แต่แลว้ พริบตา
ต่อมาความเจบ็ ปวดก็พลุ่งปราดข้ึนมาทนั ที
"คุณจินต์ ช่วยบอกดว้ ยแลว้ กนั คะ่ วา่ นุชนอนหลบั ..."
"แต่"
คุณจินตนาอึกอกั ใบหนา้ แสดงความประหลาดใจแกม
สงสัย
"คุณจินตไ์ ปบอกเถอะคะ่ วา่ นุชเพง่ิ หลบั คงอีกนานกวา่ จะ
ตื่น"
ฉนั ย้าอีกคร้ังหน่ึง แต่คุณจินตนาก็ยงั คงลงั เลใจอยนู่ นั่ เอง
จนกระทง่ั ร่างสูงค่อย ๆ คล่ือนออกมาจากขา้ งประตูอยา่ งชา้ ๆ ทา

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

420

ใหส้ ะดุง้ สุดตวั ดวงตาดา คม จอ้ งมองฉนั อยา่ งแน่น่ิง ริมฝี ปาก
แหง้ ผากเผยอเลก็ นอ้ ย

"ผมทราบแลว้ "
ประโยคน้นั กรีดความรู้สึกใหร้ ้าวรานยง่ิ ข้ึน ไม่มี
'พ่กี บั นุช' นอกจาก 'ผม และ คุณรังสี!'
"แต่กย็ ากดูใหเ้ ห็นแก่ตาวา่ เป็ นอะไร มากแค่ไหน ?"
ฉนั หลบั ตา ดึงผา้ แพรเพลาะใหค้ ลุมจนจรดคาง
"หากคนไขร้ ังเกียจที่จะใหเ้ ยย่ี ม ก็...ลาละ"
เขากม้ ศีรษะชา้ ๆ เตม็ พิธีรีตอง ก่อนที่จะลบั ตวั หายไป
อยา่ งเงียบๆเช่นดิม ฉนั รู้สึใจหายวาบ พลางพลิกนอนตะแคงหนั
หลงั ใหโ้ ดยเร็ว ก่อนที่คุณจินตนาจะเห็นความผิดปกติบนใบหนา้
ของฉนั
"คุณนุชคะ"
เสียงคุณจินตนาเรียกเบา ๆ อยา่ งอ่อนโยน แต่ฉนั คงนอน
น่ิงอยใู่ นทา่ เดิม
"คุณนุช"
คร้ังน้ีมือคอ่ ขา้ งสากเพราะการทางาน เอ้ือมมาลูบแขนฉนั
เบา ๆ
"คุณนุชมีอะไรหรือเปล่าคะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

421

ฉนั กดั ริมฝีปากแน่น น้าเสียงอ่อน ๆ เป็นเชิงปลอบ ทาให้
ความรู้สึกต้ืนตนั วา้ เหวท่ วขี ้ึนอยา่ งรวดเร็ว

"ถา้ มีอะไร บอกดิฉนั บา้ งไดไ้ หม ?"
ฉนั กล้นั สะอ้ืนจนตวั ส่ันสะทา้ น คุณจินตนาจึงทรุดตวั ลง
นงั่ บนเตียงโอบแขนไวร้ อบตวั ฉนั กิริยน้นั นุ่มนวลอ่อนโยน....
นานนกั หนา แลว้ ที่ไม่เคยวงแขนของผใู้ ดใหค้ วามรู้สึกวา่ ฉนั ได้
สูญเสียทุกส่ิงทุก อยา่ งไปอยา่ งสิ้นเชิง...
ตลดเวลาคุณจินตนาไดแ้ ต่ลูบหลงั ลูบแขนฉนั อยไู่ ปมา รอ
จน กระทง่ั ฉนั เงียบลงจึงถามเบา ๆ
"มีเร่ืองอะไรกบั คุณตุ่มหรือคะ"
ฉนั ไม่ตอบ เสียงคุณจินตนาถอนใจเบา ๆ
"ท่าทางคุณนุชดูไมส่ บายใจมาหลายวนั แลว้ ดิฉนั ก็ไม่
กลา้ ถาม จนกระทงั่ วนั น้ี มีเร่ืองอะไรก็อยเ่ กบ็ ไวค้ นเดียว พดู
ออกมาเสียจะไดส้ บายใจข้ึน"
ฉนั ไมม่ ีวนั ที่จะเอย่ ถึง 'เร่ืองน้นั ' ใหใ้ ครฟังเป็นอนั ขาด !
คุณจินตนาปลอบถามจนอ่อนใจ ผลสุดทา้ ยกต็ อ้ งกลบั ไป ฉนั ไม่
แน่ใจวา่ คุณจินตนาเก็บอะไรไปเล่าใหค้ ุณพอ่ ฟังหรือเปล่า เพราะ
คืนน้นั เองคุณพอ่ ก็ลากเกา้ อ้ีมานงั่ ตรงหนา้ เตียงฉนั
"ค่อยยงั ชว่ั หรือยงั ลูก ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

422

ฉนั ไดแ้ ต่ยมิ้ พยกั เสียงหา้ ว ๆ ของท่านก่อให้เกิด
ความรู้สึกอบอุ่นทางใจข้ึน

"หมน่ั กินหยกู กินยาเขา้ นะลูกนะ"
ฉนั เพ่งิ สงั เกตเห็นท่านถนดั ตาในวนั น้ีเอง ร่างสูงใหญ่
แบบทหารแทค้ อ้ มลงเลก็ นอ้ ย ผมตดั ส้นั เริ่มมีสีขาวประปราย
ใบหนา้ ยน่ ซูบ
"นุชไมไ่ ดเ้ ป็นอะไรมากจริงๆ ค่ะ พรุ่งน้ีกห็ าย"
มือใหญห่ นกั วางทบั ลงบนหนา้ ผากฉนั แลว้ เลยลูบไลเ้ ส้น
ผมไปมา
"ถา้ ยงั ไม่หายกน็ อนเสียอีกวนั "
"พอดีเขาไล่นุชออกจากงานกนั พอดี"
ฉนั พยายามพดู เล่นกลบเกลื่อน แต่ดูเหมือนท่านจะมอง
ฉนั อยา่ งเพง่ พิศ
"พอ่ เล้ียงของพอ่ เองก็ได้ ใครไม่เล้ียงก็ช่าง จนกวา่ นุชจะ
ไม่ยอมใหพ้ อ่ เล้ียงแหละลูก"
"โธ่..ทาไมยงั ง้นั ล่ะคะ ?"
"ก็เผอื่ นุช จะมีคนเล้ียงใหม่แทนพอ่ ชิลูก"
ความรู้สึแปลบปลาบประดงั ข้ึนมาอีก ฉนั หลบตาคุณพอ่
จอ้ งมองผา้ ห่มปลายเทา้ ตวั เองอยา่ งแน่วแน่

"ไม่คะ่ ไม่มี...นุชไม่มีใครอีกจริง ๆ...."

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

423

"แลว้ พ่ีตุ่มของนุชล่ะลกู ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

424

43……………………………………………
ประโยคน้นั ปลาบเขา้ หวั ใจ ฉนั น่ิงเงียบมือกา
ชายผา้ ห่มแน่นเสียงหา้ วๆ อ่อนโยนของคุณพอ่ ดงั
ต่อไปวา่

"เด็กคนน้นั พอ่ ดูเขามานาน นานจนรู้สึกวา่ ถา้ เขา... "
"ไม.่ ..ไม่ใช่คะ่ "
ฉนั ขดั ข้ึนโดยเร็วความรู้สึกอดั อ้นั ประดงั ข้ึนมา
"ไม่มีวนั ไม่มีวนั ..."
"ทาไมล่ะลูก?"
ความอดทนของฉนั สิ้นสุดลงเพยี งน้นั เอง ฉนั พลิกตวั ซุก
หนา้ แอบอกกวา้ ง ซ่ึงอา้ แขนออกกอดฉนั ไวเ้ หมือนเม่ือคร้ังยงั เดก็
รสสมั ผสั อนั นุ่มนวลทาใหฉ้ นั ร้องไหจ้ นตวั สัน่ ร้องจนหมดหวั ใจ
มือใหญ่แขง็ แรงคงลูบไลเ้ ส้นผมฉนั ไปมา
"นุช...นุช"
ทา่ นเรียกชื่อฉนั อยเู่ บา ๆ ราวกบั จะใหเ้ ป็นเคร่ืองยดึ
เหนี่ยวแก่จิตใจฉนั
"นุช..ลูกมีเรื่องอะไรกร็ ้องไหเ้ สียใหพ้ อเถอะลูก ร้องเสีย
ใหพ้ อบางที่ก็จะไดส้ บายใจข้ึน"
อาการสะอ้ืนค่อยเบาบางลง แต่วงแขนน้นั คงกระชบั แน่น

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

425

"นุช มีเร่ืองอะไรหรือเปล่า บอกพอ่ ซิ ?"
"พ่ตี ุม่ ..พี่ตุม่ คะ่ "
เพงี แตเ่ อ่ยช่ือเขา ฉนั ก็รู้สึกเหมือนมีกอ้ นแขง็ ๆ มาติด
ลาคอ
"มีเร่ืองอะไรกนั หรือ ?"
"เขาแตง่ ...งาน แลว้ ค่ะ"
คุณพอ่ นิ่งเงียบ มือท่ีลูบไลเ้ ส้นผมหยดุ ชะงกั
"เขา..รักนุช แต่เขากแ็ ตง่ งานแลว้ แต่งกบั หนูอน้ เขาจะมี
ลูกดว้ ยค่ะ"
ฉนั ราพนั อยา่ งท่ีใจปรารถนา อยากจะใหใ้ ครสักคนได้
รับรู้
คุณพอ่ คงนิ่งเงียบ จนฉนั ชกั อึดอดั ใจ
"นุช..เช็ดน้าตาเสียลูกแลว้ พอ่ จะพดู อะไรใหฟ้ ัง"
น้าเสียงน้นั เขม้ แขง็ ผดิ ปกติ ทาใหฉ้ นั ผงกศีรษะข้ึนมอง
หนา้ โดยเร็ว แววตาที่กม้ ลงมองฉนั มีประกายออ่ นโยน
"ลุกข้ึนซิลูก เช็ดน้าตาเสียก่อน"
น้าเสียงน้นั ทาใหฉ้ นั ลุกข้ึนนงั่ โดยเร็ว พลางใชม้ ือเช็ด
น้าตาคุณพอ่ จบั ผมทดั หูใหอ้ ยา่ งอ่อนโยน
"นุชตอ้ งเขา้ ใจอยา่ งหน่ึงวา่ ผชู้ ายเราน้นั ความรักกบั การ
แต่งงานบางคร้ังก็ไม่ไดค้ วบคู่กนั เสมอไป เม่ือพอ่ รักคุณแม่ของ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

426

นุช พอ่ ไมเ่ คยคิดเลยวา่ พอิ จะไดค้ ุณแมข่ องลูกมาเป็ นของพอ่ จริง ๆ
พอ่ คิดแตว่ า่ เม่ือพอ่ รักแลว้ จะไดแ้ ต่งงานหรือไม่ก็ไม่แปลก พอ่ จะ
รักของพอ่ อยอู่ ยา่ งน้นั "

น้าเสียงของคุณพอ่ ราบเรียบ ออ่ นหวานจนทาให้
ฉนั คอ่ ย ๆหยดุ สะอ้ืนลงไดอ้ ยา่ งประหลาด

"เมื่อพอ่ ไดค้ ุณแม่ของนุชมาเป็นสิทธ์ิ พอ่ กย็ ง่ิ รักมากข้ึน
เป็นทวคี ูณ แต่เม่ือพอ่ เสียคุณแม่ของนุชไปพอ่ ไมไ่ ดเ้ สียความรัก
ไปดว้ ยความรักท่ีพอ่ เคยมีต่อคุณแม่องนุชยงั เตม็ เปี่ ยมอยเู่ สมอจน
แมแ้ ต่เม่ือพอ่ มามีคุณจินตพ์ อ่ กค็ งรักคุณนิดอยู่ นุชคงไม่เขา้ ใจ
ผชู้ ายหรอก...แตค่ วามจริงเป็ นเช่นน้นั พีต่ ุ่มของนุชอาจจะรักนุช
แตเ่ ขาก็ตอ้ งแตง่ งานกบั คนอื่น เขามีหนา้ ที่ซ่ึงแตกตา่ งกบั ความรัก
นน่ั เป็นเรื่องของเขา แต่สาหรับนุชมีประโยชน์อะไรท่ีจะมานง่ั
ร้องไห้อยา่ งน้ี ถา้ นุชรักเขาก็ตอ้ งรักเพราะรักอยา่ งเดียวไม่หวงั ใน
ส่ิงตอบแทน จนกวา่ นุชจะมีหนา้ ที่อยา่ งอื่นมาทดแทนความรัก
น้นั "

"แตเ่ ขาหลอกนุช"
"เขาหลอกนุชวา่ เขารักนุช ท้งั ๆ ท่ีเขาไม่ไดร้ ักหรือลูก ?"
ฉนั นิ่งเงียบ เพราะ...ฉนั รู้ดีวา่ เขารักฉนั
"ไมีใครหรอกลูก ที่จะไดอ้ ะไรทุกอยา่ งในชีวติ เสมอไป
ทุกอยา่ งมีแต่ไดม้ าแลว้ ก็เสียไปหรือไม่กไ็ ม่ไดเ้ ลย นุชตอ้ งทนต่อ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

427

ส่ิงเหล่าน้ีใหไ้ ดส้ ักวนั หน่ึงนุชจะรู้วา่ มนุษยเ์ ราตอ้ งเป็นไปอยา่ ง
น้นั "

คุณพอ่ ปลอบใจฉนั ในฐานะที่ท่านเป็นตวั แทนของผชู้ าย
ทุกคนที่ตอ้ งหาส่ิง 'ทดแทน' ส่ิงที่เสียไปเสมอ ! ฉนั นิ่งฟังอยเู่ งียบ
ๆ คุณพอ่ คงจะไม่ไดค้ ิดสักนิดเดียว ส่ิงที่ฉนั คิดอยใู่ นใจขณะน้นั
แตกตา่ งกบั เร่ืองที่ท่านพดู อยา่ งลิบลบั

วนั รุ่งขึน้ ฉันไปทางานด้วยสีหน้าอดิ โรยเพราะความในใจ
แตด่ ูเหมือนอาการไขจ้ ะช่วยทาใหพ้ อมีขอ้ แกต้ วั ไป คุณชิดชไม
ร้องทกั เสียงแหลมอยา่ งเคย

"ตา๊ ย คุณนุชเป็นไงบา้ งคะ คิดวา่ ถา้ วนั น้ีไม่มาจะบุกไป
หาถึที่บา้ นเชียว"

"ไขห้ วดั เล่นงานเสียงอมเชียวค่ะ"
"หนา้ ซ้ีดซีด หายหรือยงั คะ ?"
"กพ็ อค่อยยงั ชว่ั แลว้ คะ่ เออ....อทิตยน์ ้ีไปเท่ียวกนั
ไหมคะ ?"
"อะไรกนั ไขย้ งั ไมท่ นั หาย คิดจะไปเที่ยวแลว้ วา่ แต่จะไป
ไหน ?"
คุณชิดชไมทาเสียงดุแต่แลว้ กลบั ยอ้ นถามอยา่ งหนา้ ตาเฉย
"ไม่บอก คอยอยทู่ ่ีบา้ นแลว้ กนั ค่ะจะไปรับ"
ตลอดวนั น้นั ไมม่ ีเสียงออดเรียกมาจากหอ้ ง 'ผจู้ ดั การฝ่ าย

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

428

แบบแปลน' สักคร้ังเดียว จนกระทงั่ ตอนเที่ยงฉนั จึงประจนั หนา้
กบั เขาตรงช่องทางเดิน แววตาที่เหลือบมองฉนั เมินหมาง ชาเยน็
ใบหนข้ าวชุบพอเห็นฉนั เขา้ ก็ชะงกั นิดหน่ึง แตแ่ ลว้ ก็ทกั เสียงต่า ๆ
วา

"หายแลว้ หรือ ?"
ฉนั ยมิ้ อยา่ งเยอื กยน็ ตอบน้าเสียงเป็นปกติวา่
"คะ่ จะไปทานขา้ วหรือคะ ?"
กิริยาท่าทางของฉนั ทาใหค้ ิว้ เขมน้ น้นั เลิกข้ึนนิดหน่ึง
ทา่ ทางลงั เลอยชู่ ว่ั ครู่ ก่อนท่ีจะถามเบา ๆ วา่
"ไปกบั พ่ไี หม ?"
ฉนั ยมิ้ อีคร้ัง เพ่อื กลบความขมข่ืนที่พลุ่งข้ึนมาโดยเร็ว..
เมื่อฉนั ตดั สินใจแลว้ วา่ หน้ีรักเป็นหน้ีที่ยงั คา้ งชาระ ฉนั ก็ตอ้ ง
จดั การ ใหจ้ งได้
"ตกลงคะ่ "
ดูเหมือนเขาจะไมห่ วงั ดว้ ยซ้าไปวา่ จะไดย้ นิ คาน้ีจากฉนั
สีหนา้ จึงมีรอยพศิ วงปรากฏข้ึนอยา่ งเห็นไดช้ ดั ฉนั หนั ไปบอกคุณ
ชิดชไมดว้ ยสีหนา้ ยมิ้ ๆ วา่
"วนั น้ีไดเ้ จา้ มือแลว้ ค่ะ ไปดว้ ยกนั ไหมคะ ?"
คุณชิคชไมส่นั ศีรษะยมิ้ แลว้ เดินเลยไปเขา้ พวกกบั
พนกั งานอ่ืน ๆ โดยเร็ว 'เขา' เดินตามฉนั ไปเงียบ ๆ จนกระทง่ั ถึงท่ี

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

429

รถ ทนั ทีท่ีเขาเอ้ือมมืมาเปิ ดประตูตอนหนา้ ให้ ความปวดปลาบจึง
พล่านข้ึนมาอีก ที่นง่ั ตรงน้ีไม่ใช่สาหรับฉนั ..สาหรับคนของ 'เขา'
ต่างหาก...ฉนั ทิง้ ตวั ลงนงั่ โดยแรง...ไวใ้ หถ้ ึงคราวเราบา้ ง !

"นุช อยากทานอะไร ?"
อยากทานอะไร...ฉนั น่ะรึ...? ความรู้สึกท้งั หมดต้ืนตนั ชา
ดา้ นนบั จกวนั น้นั ..วนั ที่ฉนั รู้ความจริง..ความร้อน ความหนาว
ความอิ่ม ความหิว ดูเหมือนจะไมไ่ ดก้ ระทบกบั ความรู้สึกของฉนั
อีก...
"อะไรก็ไดค้ ะ่ "

ฉนั ไดย้ นิ เสียงตวั เองแจ่มใสเหลือเกินแมจ้ ะไม่
เท่าท่ีแลว้ ๆ มา แต่น้าเสียงน้นั มีแววหวั เราะ ๆ แฝงอยู่
ดว้ ย เขาหนั มามองฉนั อีก คราวน้ีใบหนา้ ซูบซีด อิด
โรยคอ่ ยมีริ้วรอยสดใสข้ึน

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

430

44……………………………………………
ตลอดเวลาอาหารกลางวนั วนั น้นั ฉนั พดู ฉนั
หวั เราะไดเ้ กือบเหมือนตรีนุชคนเดิม แต่ตวั เองกลบั
จบั ความไม่ไดว้ า่ พดู อะไรออกไปบา้ ง ขากลบั เขา
ถาม ฉนั ค่อย ๆ วา่

"นุชหายโกรธพแ่ี ล้วหรือจ๊ะ ?"
คาถามน้ีทาใหฉ้ นั ชะงกั หยดุ หวั เราะ จอ้ งมองเส้ียวหนา้
ดา้ นขา้ ง นิ่ง...นาน
...เรือเอ๋ยเรือเสน่ห์ เร่รักมาทา้ ใหช้ ม
เล่ห์รักหกั อกตรม ระบมรักหกั ห่อนหาย
รักเล่ห์รักซอ้ น ซ่อนรักเร้นเช่นเชิงชาย
อกหกั รักบ่คลาย ตายเพราะรักหกั อกตรม...
ฉนั ยมิ้ อีก ยมิ้ ในขณะท่ีถามตวั เองอยใู่ นใจวา่ ฉนั ยอม
หรือท่ีจะ...ตายเพราะรักหกั อกตรม...
"เร่ืองอะไรคะ ?"
พ่ตี ุม่ ทาหนา้ งง ๆ
"นุชไม่เขา้ ใจหรือ ?"
"อ๋อ...เร่ืองหนูอน้ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

431

ฉนั มองเขาอยา่ งเตม็ ตา...ซ่อนรักเร้น เช่นเชิงชาย...ไม่ใช่
แตเ่ ขาหรอกท่ีรู้จกั 'ซ่อนเร้นรัก' ฉนั ...ฉนั จะ 'ซ่อนรักเร้น' ให้
เทา่ กบั ที่เขาทามาทีเดียว หรือบางที...อาจจะดีกวา่ ..ฉนั หวั เราะเสียง
ยาวอยา่ งไมส่ นใจนกั

"ไมม่ ีอะไรนี่คะ อยา่ งนอ้ ย...เรากเ็ คยเป็นเพ่อื นกนั มา"
"นุชเขา้ ใจท่ีพพ่ี ดู แลว้ ใช่ไหมจะ๊ ?"
น้าเสียงของเขาแสดงความลิงโลดอยา่ งเห็นไดช้ ดั ฉนั มอง
ตรงไปเบ้ืองหนา้ ..ถนนสายน้นั ยาวเหยยี ด...เหมือนชีวติ คนเรา...
อีกนานนกั กวา่ เขาจะได้ รู้จกั ตรีนุช คนที่เขาไเคยรู้จกั มาก่อนเลย !
"เขา้ ใจแลว้ คะ่ เขา้ ใจดี"
เสียงเขาถอนใจเบา ๆ
"พีต่ อ้ งการเท่าน้นั แหละ ตอ้ งการใหน้ ุชรู้วา่ พค่ี ิดยงั ไง.."
โหนกแกม้ เขาเป็นสีระเร่ือข้ึนเลก็ นอ้ ย
"ถา้ นุชเขา้ ใจ พ่กี ส็ บายใจ"
เขา้ ใจ...เขา้ ใจดี...แต่เขาจะไม่มีวนั เขา้ ใจฉนั เป็นอนั ขาด!
ฉนั เอ้ือมมือไปเปิ ดช่องเก็บของตอนหนา้ เล่น ภายในมีกล่อง
กระดาษเช็ดมือพดั ดา้ มจ๋ิวเลก็ ๆ ขวดยาดมเรียงไวเ้ ป็นระเบียบ
"อูฮ้ ู เตรียมพร้อมเลยนะคะ น่ากลวั เอาไวส้ าหรับเวลา
อทิติเป็ นลม"
เขาอึกอกั อยชู่ วั่ ครู่ ก่อนที่จะตอบอยา่ งไม่เตม็ ปากนกั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

432

"เขาเป็นลมบอ่ ย ๆ"
"กอ็ ีกไม่นานแลว้ นี่คะ ก็จะได.้ ..หลาน...."
จะสะกดความรู้สึกท้งั หมดไวแ้ ลว้ ก็ยงั ไม่วายแปลบ
ปลาบ
"อยากไดผ้ หู้ ญิงหรือผชู้ ายคะ ดิฉนั อยากไดห้ ลานผชู้ าย"
"ใจตรงกนั พ่กี ็อยากไดผ้ ชู้ าย"
น้าเสียงเขากระตือรือร้ันเหลือเกิน...ลูกของเขา..กบั คน
อ่ืน! ฉนั ปิ ดช่องเก็บของน้นั โดยเร็วจนดูเหมือนเขาจะชาเลืองมอง
มาเลก็ นอ้ ย ใบหนา้ เจ่ือนไป
"ถา้ ...เป็นผชู้ าย...เผอ่ื พี่เป็นอะไรไป อทิติเขาจะไดม้ ีหลกั
ไวย้ ดื เหนี่ยวบา้ ง" น้าเสียงน้นั เศร้า ๆ
"เอ๋ ไม่น่าคิดเร่ืองตายเลยน่ีคะ"
"อายพุ ี่คงไมย่ นื นกั หรอก"
สาเนียงน้นั ทาใหฉ้ นั อดใจหายไม่ได้
"มนุษยเ์ รา บางที...ตายเสียกด็ ี จะไดส้ บายใจข้ึน"
"ดิฉนั ไมอ่ ยากตายหรอกค่ะ อยากทาอะไรอีกหลายอยา่ ง
ตามท่ีต้งั ใจไว"้
"อะไรบา้ งล่ะ บอกพ่ีบา้ งไดไ้ หม ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

433

"บอกยงั ไมไ่ ดห้ รอกคะ่ เพราะ...มนั เป็นหน้ีท่ีคา้ งชาระ"
แน่ละเขาไมเ่ ขา้ ใจ ฉนั หวั เราะอยคู่ นเดียวระยะน้ีฉนั เร่ิมจะเกบ็
ดอกเบ้ียจากหน้ีน้นั จนกวา่ จะถึงเวลาที่ฉนั จะทวงคา่ ชดใชค้ ืน !

"เออ...คุณอรชุน บอกเร่ืองวนั อาทิตยน์ ้ีหรือยงั คะ ?"
"เร่ืองอะไรจะ๊ ?"
เสียงเขาคงออ่ นโยนบอกถึงความสบายอกสบายใจ
"กน็ ดั กนั ไปท่ีบา้ นอาทิตยน์ ้ีซิคะ"
"บา้ นใคร ?"
"บา้ นคุณอรชุนค่ะ เอะ๊ ...เห็นวา่ จะชวนอทิติกบั คุณรังสี
ดว้ ยนี่คะ"
เขามองตรงไปขา้ งหนา้ น้าเสียงเครียดข้ึน
"ไปทาไมกนั ?"
"ไมท่ ราบซิคะ"
"ไมเ่ ห็นเขาบอก เขาคงไม่อยากชวนพ่ีนกั หรอก"
"อา้ วก็เห็นวา่ จะชวน" ฉนั ทาเสียงไม่รู้ไม่ช้ี
"เขาคงชวนนุชคนเดียว นุชจะไปไม่ใช่หรือ ?"
"ไปซิคะ" ฉนั ตอบเสียงใส
"ฮึ..."

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

434

เขาทาเสียงข้ึนจมกู "นายนนั่ มนั หาโอกาสอยนู่ านแลว้ ละ
ตอนน้ีคงสมใจมนั .... " ฉนั มองสีหนา้ พาลรีพาลขวางน้นั อยา่ ง
เลือดเยน็

"เห็นคุณอรชุนวา่ เพิ่งสร้างสระอาบน้าใหม"่
"นุชกอ็ ยตู่ ิดแม่น้า ตอ้ งไปอาบน้าในสระมนั ทาไม ?"
เขาทายงั กบั ฉนั เป็นเด็ก ๆ ฉนั ยมิ้ นิด ๆ
"ดิฉนั อยากอาบน้าในสระแบบเศรษฐีสักที มนั จะสนุก
ยงั ไง"
"ดิฉนั ...คุณรังสี !" เขากระแทกเสียง
"พ่ตี อ้ งเรียกนุชวา่ คุณตรีนุชไหม ?" เขาจอดรถลงท่ีหนา้
บริษทั
"คุณรังสี เคยเรียกดิฉนั อยา่ งน้นั มาแลว้ น่ีคะ"
"ตอนไหน ?" เขาต้งั กระทดู้ ว้ ยเสียงของ 'พ่ตี ุม่ ' คนเดิม
"ต่อหนา้ ภรรยาคุณไงคะ !"
ฉนั เปิ ดประตูลงจากรถ ยมิ้ ให้เขานิด ๆ ก่อนที่จะหนั กลบั
เดินชา้ สู่ที่ทางาน คุณชิดชไมหยดุ คอยฉนั อยตู่ รงริมประตู ดวงตา
คมลึกจบั จอ้ งอยทู่ ่ีฉนั อยา่ งพินิจพิจารณา คร้ังน้ีแมว้ า่ ฉนั จะไม่รู้สึก
ราคาญอยา่ งท่ีเคยแต่ก็อดหวาดระแวงไม่ไดว้ า่ คุณชิดชไมจะล่วงรู้
ไปถึงส่วนท่ีลึกที่สุดในหวั ใจของฉนั แตร่ อกลบั ไมไ่ ดถ้ ามอะไร

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

435

สกั คาเดียวนอกจากเดินคูไ่ ปกบั ฉนั เงียบ ๆ ก่อนเลิกงานวนั น้นั
'เขา' เป็นฝ่ ายบอกมาวา่

"นุช วนั น้ีพจ่ี ะไปส่ง"
ฉนั รับคาแต่โดยดี แต่พอทนั ไปทางโตะ๊ ใกล้ ๆ กส็ บตา
คุณชิดชไมซ่ึงดูเหมือนจะมองมาอยแู่ ลว้
"คุณนุช ถา้ อะไรที่คุณนุชคิดจะทาอยนู่ ้นั แมแ้ ต่ตวั เองก็
ไม่แน่วา่ จะถูกตอ้ งแลว้ ก็ขอใหย้ ้งั คิดเสียก่อน"
ลึกลงไปในแววตาน้นั มีริ้วรอยห่วงใยแฝงอยดู่ ว้ ย ฉนั
สบตาเธอทาทา่ ใหเ้ ป็นปกติ
"ไมม่ ีอะไรน่ีคะ"
"ก็แลว้ ไปเถอะ แต่...ขอเตือนไวก้ ่อน"
คุณชิดชไมพดู ราวกบั วา่ ล่วงรู้ไปถึงความคิดของฉนั ได้
อยา่ งประหลาด...จริงซิฉนั กาลงั รอวนั น้นั วนั ที่ฉนั จะเก็บเกี่ยว
หน้ีที่ตอ้ งชาระในคร้ังน้ี !
วนั อาทติ ย์ ฉันแวะไปรับคุณชิดชไมทบี่ ้าน เธอแต่งตวั
ยนื คอยฉนั อยทู่ ่ีระเบียงก่อนแลว้ พอเห็นฉนั ก็รีบลงมาโดยเร็ว แต่
ถึงกระน้นั ฉนั กย็ งั ไดย้ นิ เสียงเปรย ๆ ตามลมมาวา่
"พวกเอง็ ไม่ใช่นางพญา จะไดม้ ากวนกินกนั นี่ เชา้ ออก
เยน็ ออกไมไ่ ดเ้ วน้ ยงั ง้ีเถอะ งามหนา้ ละ แม่ผดู้ ีเก่า"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

436

สีหนชองคุณชิดชไมกร้าวข้ึนนิดเดียว แต่แลว้ ก็กลบั เป็น
ปกติ

"ไปกนั เถอะคะ่ โดยมากวนั อาทิตย์ ดิฉนั ซกั เส้ือของ
ตวั เองแลว้ ก็มกั จะเกบ็ ของ 'ท่ีบน' ลงมาทาดว้ ย แตอ่ าทิตยน์ ้ีดิฉนั
ประกาศวา่ จะเท่ียวหนา้ ท่ีน้ีคนอื่นเลยตอ้ งทาแทน ถึงไดม้ ีเสียง
อยา่ งน้ี"

ฉนั พดู ไมอ่ อกเพราะเม่ือเชา้ น้ีเอง เม่ือฉนั ต่ืนข้ึนปรากฏวา่
คุณจินตก์ าลงั ขย้ผี า้ ที่ฉนั แช่ไวอ้ ยอู่ ยา่ งทะมดั ทะแมง คร้ันพอฉนั จะ
เขา้ ไปช่วยก็กลบั ถูกกนั ออกมา

"คุณนุชไปเถอะคะ่ ดิฉนั ทาใหเ้ อง ไหนวา่ อาทิตยน์ ้ีจะไป
บา้ นเพือ่ น"

คร้ันจะออกจากบา้ น คุณพอ่ ยงั ถามอยา่ งห่วงใยวา่
"นุชมีเงินแลว้ หรือลูก ไปเหยยี บอา่ งกะปิ ใครเขาเขา้ มีเงิน
ใชเ้ ขาแน่นา เด๋ียวจะเหมือนคุณป่ ูของนุชพ่อไมร่ ู้ดว้ ย"
ฉนั อดหวั เราะไม่ได้ เพราะเรื่องของคุณป่ ูตอนน้ีเป็ นที่รู้
กนั ดีในหม่พู วกเรารุ่นหลงั ๆ ซ่ึงไดร้ ับคาบอกเล่าหลายคร้ังหลาย
หนแลว้ วา่ คุณยา่ มกั ไมย่ อมใหท้ า่ นมีเงินติดตวั ไปไหนง่าย ๆ โดย
อา้ งวา่
"ไม่มีเงินซ้ืออะไรกิน จะไดก้ ลบั บา้ นเร็ว ๆ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

437

เพราะเหตุน้ีเอง เมื่อท่านเขา้ ไปในจงั หวดั และถูกชกั ไซ้
เรื่องเงินรัชชูปการเขา้ จึงถูกจบั ตวั ขงั ไวก้ ่อน ฉนั ยงั จาถึงสีหนา้ คุณ
ยา่ ในขณะท่ีเล่าเร่ืองน้ีไดด้ ี

"เงินกไ็ ม่มี กระดาษเขียนจดหมายก็ไมม่ ี พอดีมีคนแถว
บา้ นเราเขา้ ไปในจงั หวดั ไปพบเขา้ เลยเขียนหนงั สือใส่เกี๊ยะมาบอก
ยา่ ดูเอาเถอะ"

และเมื่อฉนั จะลงเร่ือ ตากุง้ ยงั โบกมือใหห้ ยอย ๆ
"คุณพี่ อยา่ ลืมซ้ือขนมมาฝากกงุ้ ดว้ ยคา้ บ"
ฉนั ไม่ไดเ้ สียส่ิงท้งั หมดในชีวติ ไป เพราะสาหรับฉนั
'บา้ น' ยงั คงความหมายแห่งการเป็น 'บา้ น' ที่แทจ้ ริงเสมอ
"จะไปไหนกนั คะน่ี ?"
"บา้ นคุณอรชุนคะ่ เรานดั กนั ไปชุมนุมที่นนั่ วนั น้ี"
"อะ๊ แตด่ ิฉนั ไม่ได.้ .."
"โธ่...จะเป็นอะไรไปคะ ดิฉนั บอกคุณอรชุนแลว้ วา่ จะ
ชวน…เพอ่ื น เออ้ ...คุณไปดว้ ย อรวรรณเขานดั เพ่ือน ๆ มารวมกนั "
"แหม รู้ยงั ง้ีไม่มาดว้ ยดีกวา่ "
"ไปเถอะคะ่ ดิฉนั อยากใหค้ ุณไปดว้ ยจริง ๆ"
"แตค่ ุณอรวรรณเธอ...ไม่ค่อยชอบดิฉนั อีกอยา่ งหน่ึง
ดิฉนั ก็เป็นเพยี งลูกจา้ งในบริษทั ...."
"ถึงอยา่ งน้นั คุณกเ็ ป็นเพือ่ นดิฉนั เหมือนกนั "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

438

เม่ือฉนั ไปถึงนนั่ บริเวณสระน้ามีเส้ืออาบน้าหลายสีลอย
ฟองอยแู่ ลว้ อรวรรณวงิ่ งจ๋ีเขา้ มาหา ท้งั ๆ ท่ียงั แต่งกายอยใู่ นชุด
อาบน้าสีดาสลบั ขาว หมวกยางฟูเป็นดอกไมห้ ลายสี หยดน้าเกาะ
พราวไปท้งั ตวั

"นุช...คิดวา่ ไมม่ าเสียอีก"
แต่พอเห็นใครยนื อยใู่ กล้ ๆ ฉนั ก็ชะงกั
"เราชวนคุณชิดชไมมาดว้ ย"
สีหนา้ ของอรวรรณไม่แสดงความรู้สึกผดิ ปกติใด ๆ
ท้งั สิ้น แบบคนท่ีเจนสงั คมเป็ นอยา่ งดี
"เชิญค่ะ ดว้ ยความยนิ ดี เอาเส้ืออาบน้ามาหรือเปล่า ?"
ประโยคสุดทา้ ยหนั มาถามฉนั

"อา้ ว ใครจะไปรู้วา่ เชิญมาอาบน้า ไหนวา่ เชิญ
มากินกเ็ ตรียมทอ้ งมาอยา่ งเดียวน่ะซิ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

439

45……………………………………………
"เร่ืองกินละคอยเงกเถอะ นายพี่ชายเราอวดดี
มาวา่ กบั ขา้ วฝีมือประเภทภตั ตาคารบว้ นทิง้ อาทิตย์
น้ีเราเลยเกณฑใ์ หเ้ ขา้ ครัว นี่คุณทกั ษิณเพิ่งมาเม่ือครู่
น้ีถูกตอ้ นเขา้ ครัวไปแลว้ เราคอยกินใหส้ บาย เด๋ียว
ไปหาเส้ืออาบน้าในหอ้ งเรา คุณชิดชไมคอยอยรู่ ิม
สระนะคะ ขา้ งลา่ งเรามีหอ้ งเปล่ียนเครื่องแต่งตวั
เดี๋ยวจะเอาเส้ืออาบน้ามาเผอ่ื "

"คุณพอ่ คุณแม่ตวั ล่ะ ?"
"พระบิดาไปแขง่ ตีคลี...เอย้ ตีกอลฟ์ เยน็ ค่าแหละถึงจะ
กลบั พระมารดาไปประชุมสภาวฒั นธรรมวา่ ดว้ ย เร่ืองกบั ขา้ ว...
ไปเฮอะน่า..."
อรรรณลากมือผลกั บานประตูกระจกเขา้ ไป ภายในซ่ึงทา
เป็นสวนญี่ป่ ุนในร่มใตเ้ ชิงบนั ไดเวยี นข้ึนไปช้นั บน
"ไมพ่ รุ่งน้ีกม็ ะรืนน้ี เรากบั พระพช่ี ายคงไดท้ อ้ งเดินกนั อีก
หรอก"
"เรื่องอะไรล่ะ ?"
"กล็ งแม่ไดต้ าราอาหารใหมม่ า กต็ อ้ งกลบั มาพยายาม

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

440

ทาใหพ้ วกเรากินเขา้ ไปจนไดน้ ่าซิ อาทิตยก์ ่อนนูน้ ขา้ วหมกไก่
แบบสเปนแทบจะถูกหมกไปดว้ ยเชียว นายพาเขามาทาไม ?"

"อะไร ?" ฉนั ชกั งงเพราะคนพดู เปลี่ยนเร่ืองอยา่ งรวดเร็ว
"อ้ือ...กแ็ มช่ ิดอรชุน นน่ั น่ะซิ"
"คุณชิดชไมเป็นคนดีนะวรรณ น่าสงสารดว้ ย"
"น่าสงสารอะไร ท่าทางเขายงั กบั นางพญา"
"เอาเถอะ แลว้ วนั หลงั จะเล่าใหฟ้ ัง"
"เด๋ียวน้ีเกิดสนิทกบั เขาแลว้ เรอะ ?"
"กท็ างานอยหู่ อ้ งเดียวกนั น่ีนา"
"พระพ่ชี ายเรา เขา้ ไปตุกติกอีกหรือเปล่า ?"
"ไม่เห็นมีอะไร"
"ระวงั เถอะ ท่าทางแกน้าน่ิงไหลลึก"
สุดบนั ไดเป็นหอ้ งโถงกวา้ ง ตกแตง่ อยา่ งงดงาม อรวรรณ
ลากมือฉนั ผลกั บานประตูเขา้ ไปในหอ้ งหน่ึง หอ้ งน้นั ไมก่ วา้ งนกั
เคร่ืองประดบั หอ้ งมีเพยี งโตะ๊ แตง่ ตวั และราวแขวนเส้ือผา้ ประตู
ดา้ นหนา้ เปิ ดไปสู่หอ้ งน้าและอีกดา้ นหน่ึงเปิ ดไปสู่หอ้ งนอน ผนงั
ดา้ นหน่ึงทาเป็นตูเ้ ส้ืผย้ าวตลอด อรวรรณเลื่อนบานประตูตู้ หยบิ
เส้ือผา้ อาบน้า3-4 ตวั ออกมาใหฉ้ นั เลือก
"เลือกเอาตวั ไหน ตวั เหลืองนนั่ เลก็ หน่อยตวั คงใส่ได้ คุณ
ชิดชไมแกอวบกวา่ เรา ตอ้ งไปคน้ เส้ือแม่ตวั เก่ามาให"้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

441

"อยา่ เลยน่า"
ไมเ่ ป็นไรหรอก ไหน ๆ แกกม็ าแลว้ จะใหม้ านง่ั จอ้ งดู
พวกเราไดย้ งั ไง แม่ไมว่ า่ หรอกน่า เราเคยเมม้ บอ่ ย ๆ"
อรวรรณหายออกไปจากหอ้ ง พร้อมท้งั สั่งวา่
"ตวั เปล่ียนเส้ือเสียดว้ ย เร็ว ๆ เขา้ เด่ียวไอพ้ วกน้นั ด่าตาย"
บา้ นของอรวรรณ มีทุกสิ่งทุกอยา่ งสมบรู ณ์เพยี บพร้อม
แบบเศรษฐี โดยเฉพาะ ยงั มีความสงบสุขในครอบครัวอีกประการ
หน่ึงดว้ ย...สภาพเช่นน้ีเองท่ี 'เขา' ปรารถนาจะใหฉ้ นั ไดร้ ับ...ฉนั
เขา้ ไปเปล่ียนเคร่ืองแต่งตวั ในฉากมุมหอ้ ง พกั ใหญ่อรวรรณก็กลบั
เขา้ มาพร้อมดว้ ยเส้ืออาบน้าสีน้าเงินอีกตวั หน่ึง
"ยงั ไม่เสร็จอีกเหรอ ?"
"เด๋ียว"
"นุช...ไดข้ ่ววา่ ตวั ไปไหนมาไหนกบั ...คุณรังสีบ่อย ๆ
เรอะ !"
"ใครบอก ?"
"ไม่ตอ้ งใครบอกหรอกน่า จริงหรือเปล่าล่ะ ?"
"อา้ ว...ก็คนเคยรู้จกั กนั น่ีนา" ฉนั ทาเสียงใหเ้ ป็นปกติ
"แค่น้นั แน่นะ" อรวรรณคาดค้นั
"แน่ซี...นอกจากน้นั เรายงั เป็ นเพือ่ นกบั อทิติเขามาต้งั แต่
เลก็ อีกดว้ ย"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

442

อรวรรณนิ่งเงียบราวกบั จะไม่รู้สึแปลกใจอะไรเลย อยา่ ง
นอ้ ยท่ีสุดเธอคงเคยรู้เร่ือง 'อะไร' เหล่าน้นั มาจากพี่ชายบา้ งแลว้
เป็ นแน่

"เรา คุณรังสี อทิติ เคยเล่นกนั มาต้งั แต่เลก็ วนั น้ีคูน่ ้นั คงมา
ดว้ ยมงั เห็นคุณอรชุนวา่ จะเชิญดว้ ยน่ี"

"ตวั รู้สิวา่ เขาจะ...มีลูกดว้ ยกนั แลว้ ?"
"ทาไมจะไมร่ ู้ เมื่อไม่ก่ีวนั นี่ เรายงั พบอทอติเขาเลย"
ฉนั ทาเสียงแจ่มใสอยใู่ นฉาก แต่ไม่ยอมโผล่หนา้ ออกมา
ใหอ้ รวรรณเห็นความผิดปกติ
"ฮื่อ..เราเคยห็นรูปเขาตอนแต่งงาน พระพีช่ ายเราไม่ได้
บอกเราสกั อยา่ ง แต่เผอิญเราไปคน้ หารูปเราในหอ้ งเขาเลยเจอเขา้
ไอเ้ รารึเป็ นห่วงแทบแย"่
"ห่วงอะไร ?"
"ห่วงวา่ ตวั จะมีอะไร ๆ กบั พอ่ ม่ายเมียเผลอน่ะซิ รู้เสีย
อยา่ งน้ีก็คอ่ ยโล่งใจไป เสร็จหรือยงั ล่ะ ?"
"เรียบร้อยแลว้ "
ท่ีจริงฉนั เปล่ียนเคร่ืองแตง่ ตวั เสร็จนานแลว้ แตย่ งั รีรอ
จนกวา่ จะเกลื่อนสีหนา้ ใหเ้ ป็ นปกติเสียก่อน
"เอะ๊ นุชนี่เชฟไมล่ ว เห็นออ้ นแอน้ ยงั ง้ีเถอะ ไดส้ ่วนสดั ยงั
กบั นางงามจกั รวาล มิน่าพระพ่ชี ายเรา...."

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

443

อรวรรณหยดุ ชะงกั ฉนั เองก็แกลง้ ทาเป็นไม่ไดย้ นิ
"ไปเถอะ"
เธอชวนพลางนาหนา้ ออกมาอยา่ งรวดเร็ว ขณะท่ีเล้ียวจาก
ประตูกระจก กไ็ ดย้ นิ เสียงเอะอะดงั มาจากเรือนเล็กราวกบั เรือน
ตุก๊ ตามีระเบียงเชื่อมกบั ตวั ตึกใหญ่
"เฮย้ โวย้ ..น้าเดือดแลว้ ตาน้ีทาอยา่ งไงอีกไอช้ าติลิง เอง็ ไป
หยบิ ไขใ่ นตูเ้ ยน็ มาอีก ตกแตกบรรลยั สองลูกแลว้ ทอดไข่กินกะ
ขา้ ววะ่ สบายดี"
อรวรรณหนั มาพยกั พเยดิ กบั ฉนั
"เขาเรียกพอ่ ครัวหา้ ร้อย เล้ียงพระองคเ์ ดียวไงล่ะ คงสนุก
พิลึก ละนนั่ เสียงกระทะกระทิงโครมครามต้งั แต่เชา้ จนป่ านน้ียงั
ไมเ่ สร็จ สักอยา่ ง"
"จะทาอะไรกนั ?"
"ไม่รู้เขา คนในบา้ นถูกเรียกไปใชห้ มดไมม่ ีเหลือ"
หนา้ ตา่ งบานเล็กสมตวั เรือนเปิ ดกวา้ ง มองเห็นผคู้ น
ชุลมุนวนุ่ วายอยใู่ นน้าหลายคน
"คุณนุชครับ มาแลว้ เรอะเชิญมาท่ีน่ีหน่อย"
คุณอรชุนโผล่หนา้ ออกมาป้ องปากตะโกนเรียก
"อยา่ ไปนุช เดี๋ยวโดนใช"้
วา่ แลว้ นอ้ งสาวก็ร้องตะโกนตอบ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

444

"อยา่ หาผชู้ ่วยเลย ไมส่ าเร็จหรอก เร็ว ๆ เขา้ พวกเราหิว
แลว้ "

"เดี๋ยวเถอะน่า เดี๋ยวกเ็ สร็จคอยดูฝีมือมง่ั เคยสอบลูกเสือ
ไดท้ ี่หน่ึงนี่นะ จะกลวั อะไร"

"เอาเถอะคุณพ่อเสือ กินวนั น้ีนะคะ ไมใ่ ช่พรุ่งน้ี"
คุณอรชุนผลุบหนา้ เขา้ ไป พร้อมกบั มีเสียงมีดสบั กบั เขียง
สนนั่ หวนั่ ไหว
"ถา้ ครัวพงั ตอ้ งสร้างใชน้ า"
ระหวา่ งท่ีรอคุณชิดชไมเปล่ียนเส้ือ เสียงรถกแ็ ล่นเขา้ มา
ในบา้ น
"วา้ ...ใครมา ?"
อรวรรณบ่น พลางเดินออกไปชะโงกหนา้ ทางหนา้ ต่าง
แต่แลว้ กห็ นั มาบอกฉนั วา่
"พอ่ ม่ายเมียผลอที่เราวา่ ตะก้ีน้ีไงล่ะ แตค่ ราวน้ีเอาเมียมา
ดว้ ย"
ความรู้สึกในช้นั แรกร้อนวบู แต่แลว้ ค่อย ๆ เยน็ ลง..เขามา
ดว้ ยกนั …
"ออกไปรับเขาหน่อยซินุช ตวั สนิทกบั เขามากกวา่ เราน่ี
เราจะวง่ิ ออ้ มไปบอกพ่ชี าย"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

445

อรวรรณวง่ิ ปร๋อไปก่อนท่ีฉนั จะทกั ทว้ ง ฉนั เหลียวซา้ ยแล
ขวามองหาเส้ือคลุมแตไ่ ม่พบ จึงตอ้ งกา้ วออกไปจากประตู
ดา้ นขา้ งไปสู่ทางเดินเล็กๆโรยกรวดตา่ ง ๆ สี วกออ้ มไปดา้ นหนา้
'หนูอน้ ' คอยอยใู่ นรถขณะท่ีร่างสูงตรงออกมายนื เหลียวซา้ ยแล
ขวา พอ ฝีเทา้ เขาจึงหนั กลบั มามอง ชว่ั ขณะแรกที่สบตากนั แววตา
เป็นประกายข้ึนอยา่ งยนิ ดีแต่แลว้ กค็ ่อย ๆ จางแสงลง

"ยนิ ดีคะ่ ที่มา เชิญซิคะ ตอนน้ีกาลงั ชุมนุมกนั อยขู่ า้ งหลงั
หมด"

"ขอบใจท่ีอุตส่าห์ออกมาแทนเจา้ ของบา้ น !"

เขาทาเสียงหวั เราะเบา ๆ แต่ลึกลงไป ฉนั
เท่าน้นั ท่ีรู้ดีวา่ เขาจงใจจะหมายความวา่ กระไร

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

446

46……………………………………………
หนูอน้ โผล่หนา้ ออกมายมิ้ อยา่ งแจ่มใสวง
หนา้ เปลง่ ปลง่ั ขาวสะอาดปราศจากเครื่องตกแต่ง
มองดูออ่ นเยาวซ์ ื่อจนฉนั ใจวบู ดว้ ยความละอาย

"นุช นึกวา่ ไมพ่ บแลว้ ซิ อยดู่ ีๆ พี่ตุ่มกฉ็ ุดใหม้ าน่ี ไม่รู้วา่
มนั เรื่องอะไรกนั "

'เขา' ออ้ มไปปิ ดประตูรถ ร่างอว้ นอุย้ อา้ ยในชุดเส้ือคลุม
ยาวสีชมพปู ระดบั ดว้ ยลูกไมฟ้ ฟู องรอบคอและแขน ผมสีออ่ นรวบ
ไวข้ า้ งหลงั จดั เป็นขมวดหลายหลอดยาว ๆ มองดูคลา้ ยตุก๊ ตา
เปราะบางราคาแพง ที่เจา้ ของพึงหวงแหนหนกั หนา

"วนั น้ีเรามีชุมนุมเพ่ือนฝงู กนั นิดหน่อยออกมาเปิ ดหูเปิ ด
ตาเสียบา้ งเถอะหนูอน้ จะไดร้ ู้วา่ โลกภายนอกเขาเป็ นกนั ยงั ไง
เด๋ียวจะรู้เทา่ ไม่ทนั คน !"

ฉนั ทาเสียงหวั เราะแจม่ ใส แต่ก็รู้สึกวา่ ยงั ไมด่ ีเท่าท่ีควร
นกั

"ไมเ่ หมือนนุช...คุณนุช...หรอกเดี๋ยวน้ีเก่งทุกอยา่ ง"
เขา' เหน็บฉนั กลบั มาทนั ทีทนั ควนั เหมือนกนั รอยยมิ้
อยา่ งบริสุทธ์ิไม่รู้อิโหน่อิเหน่ของ 'หนูอน้ ' ทาใหฉ้ นั รู้สึกเวทนา

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

447

อยา่ งจบั ใจสายสียแลว้ ทุกส่ิงทุกอยา่ งควรจะสิ้นสุดกนั เพียงน้ี ฉนั
เป็นผผู้ ดิ มาตลอดเวลา แต่อยา่ ใหผ้ ดิ มากไปกวา่ น้ีเลย...

"เฮย้ ...นายรังสี คิดวา่ จะไมจ่ รลีเสียแลว้ ล่ะสวสั ดีครับ คุณ
อทิติผมจวนจะไดอ้ ุม้ หลานแลว้ ละซิ"

คุณอรชุนส่งเสียงเอะอะมาจากขา้ งใน มีอรวรรณติดตาม
มาเบ้ืองหลงั

"ยายนอ้ ง นน่ั คุณอทิติ นี่นอ้ งสาวผมครับ แต่โดยมาก
มกั จะพยายามเล่ือนตวั เองข้ึนเป็นพี่สาวเสมอ โดยเฉพาะจะเป็น
เจา้ หน้ีรายใหญ่ท่ีสุดของผมเสียดว้ ย"

อรวรรณ คอ้ นขวบั "พี่ชายดีแตย่ มื คะ่ ไมเ่ คยใชส้ กั ที"
"อา้ ว...เรามนั ปลูกตน้ หวงั ดอก กต็ อ้ งรดน้าพรวนดินไป
ก่อนซิอีกหน่อยดอกมนั จะไดง้ อกงาม ร้อยละสิบรวด ยวิ จะตาย
ชกั " ผเู้ ป็นพี่ชายทาหนา้ ตาเฉย จนนอ้ งสาวอดหวั เราะไม่ได้
"ไปทางริมสระถอะค่ะ คุณอทิติ วนั น้ีเราแบง่ คา่ ยกนั ให้
พวกผชู้ ายเขา้ ครัวเสียมงั่ เราคอยกินใหส้ บายใจเฉิบ"
"อา้ ว...ทาไมล่ะคะ ?"
"คราวก่อนพวกเราเป็นฝ่ ายลงมือทา พวกผชู้ ายโวยวายวา่
กินไม่ไดบ้ า้ งละ ไม่อร่อยบา้ งละ คราวน้ีเลยใหล้ องลงมือเสียมงั่
ดูซิคะวา่ จะอร่อยแค่ไหน"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

448

"นายมาก็ดีละ นายรังสี นายมนั กุ๊กเก่าจะไดช้ ่วยกนั มงั ...
ยายนอ้ ง อยา่ ใหค้ ุณอทิติเดินไปที่ริมสระนะจะ๊ เดี๋ยวจะลื่นหกลม้ "

"อยา่ ยงุ่ น่า ไปเฮอะ"
นอ้ งสาวโบกไมโ้ บกมือไล่ 'เขา' ยงั หนั มามองผเู้ ป็ น
ภรรยาอยา่ งห่วงใย ก่อนท่ีจะเดินตามผเู้ ป็นสหายไปโดยดี สายตา
น้นั เอง ทาใหฉ้ นั รู้สึกเส่ียวปลาบ
...โอวา่ นึกเสียดายตวั นกั
เพราะเช่ือลิ้นหลงรักจึงช้าจิต
จะออกชื่อลือชว่ั ไปทว่ั ทิศ
เม่ือพล้งั คิดผดิ แลว้ จะโทษใคร...
คุณชิดชไมยนื คอยอยรู่ ิมสระ เสียงพวกเพื่อนตะโกนเรียก
ฉนั กบั อรวรรณ โวยวาย
"นุช...อรวรรณ...เร็ว ๆ เขา้ "
"อรวรรณพาคุณชิดชไมลงไปรู้จกั กบั พวกเพอ่ื น ๆ ก่อน
นะเดี๋ยวพาอน้ เขาไปนง่ั แลว้ จะตามลงไป"
"ตกลง ถา้ คุณอทิติเหงา ตวั นง่ั คุยเป็นเพอื่ นก่อนก็ได"้
ริมสระดา้ นหน่ึง ปลูกตนั หลิวไวเ้ ป็นแถวกอดกิ่งกา้ นลง
มาเป็นสายภายใตต้ น้ ปักร่มคนั ใหญส่ ีสวยสดไวเ้ ป็นระยะใหร้ ่มเงา
แก่โตะ๊ เหล็กดดั สีขาวบุฟองน้าสีสดใส
"น่าสบาย นุชถา้ จะมาที่น่ีบอ่ ย ๆ ละซิ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

449

หนูอนั ทรุดตวั ลงนงั่ อยา่ งชา้ ๆ พลางมองฉนั ยมิ้ ๆ อยา่ ง
ประหลาด

"เพง่ิ เคยมาหนน้ีแหละ"
"อา้ ว..ไหนพ่ีตุ่มเคยแยม้ ๆ วา่ ....
"วา่ อะไรจะ๊ อนั ?" ฉนั ถามอยา่ งสงสัย
"ก็...ไมม่ ีอะไร..."
อทิติทาท่าอึกอกั ดวงตาสีออ่ นใสแจ๋วสบตาฉนั อยา่ งซื่อ ๆ
ฉนั เป็นฝ่ ายหลบตาคู่น้นั ยมิ้ กบั ตวั เองอยา่ งขมข่ืน... ' เขา' คง
พยายามจะช้ีแจงให้ 'ภรรยา' เขา้ ใจฉนั กบั คุณอรชุนไปในทางอื่น
ใหไ้ ด้ อยา่ งนอ้ ยก็ปัดความสนใจอนั น้นั ใหพ้ น้ ไปจากตวั เขา' เอง ?
"ฉนั ยงั ไม่ไดต้ ดั สินใจหรอกอน้ ตอนน้ีเราไมม่ ีอะไรกนั
จริงนอกจากเขาเป็นนาย แลว้ ก็เป็นพีช่ ายของเพ่ือน...เทา่ น้นั !"
"แต่ต่อไปอาจจะเปล่ียนแปลงไดไ้ มใ่ ช่รึ ?"
"ไม่รู้ซิ ตอ้ งถามหวั ใจตวั เองดูก่อน"
สีหน้าสดใสของอทิติ ดูเหมือนจะหมน่ หมองลงเล็กนอ้ ย
"ถา้ คนเราถามหวั ใจตวั เอง หรือหวั ใจคนอ่ืนไดเ้ หมือนพดู
ดว้ ยปากกจ็ ะดีหรอกนะ"
"อน้ จะถามหวั ใจใครอีกล่ะ ?"
"หวั ใจพต่ี ุม่ น่ะซิ"
เธอตอบค่อย ๆ ดวงตาสีอ่อนปรากฏริ้วรอยลงั เลไม่แน่ใจ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี