หนี้รัก

200

"เอ๋...ทาไมช่ือกุง้ แหง้ ล่ะคะ ?"
"ยงุ บอกวา่ กุง้ ผอมเป็นกุง้ แท้งั "
"ยงุ ไหนคะ ?"
"ยงุ แฉม กบั ยงุ ช่วยคบั ยงุ บอกวา่ กงุ้ เป็นตาลขโมย พงุ โร
ตากงุ้ ทาตวั แอน่ พงุ ยน่ื จนฉนั อดหวั เราะไมไ่ ด้
"แลว้ กุง้ วา่ ยงั ไงล่ะคะ ?"
"กุง้ บอกวา่ แมก่ ็เป็นตาลขโมย"
"อา้ ว ทาไมพดู ยงั ง้นั ล่ะคะ ?"
แกมองฉนั ตาแป๋ วแหวว ทาท่าภมู ิใจนิดๆ อยา่ งอวดรู้
"กแ็ มท่ อ้ งเทา่ น้ี"
แกทามือยนื่ ออกไปตรงหนา้
"แม่ก็เหมือนกงุ้ พงุ โร กนั ป้ อง"
ฉนั เพิ่งเด๋ียวน้ีเองวา่ 'ตากุง้ ' กาลงั จะมีนอ้ งอีกคนหน่ึง
"จุนยา่ อยู่ ป้ าเจียม แม่ไปหานา้ หมอ ยงุ ไปฉวนหมด ไอ
มอมมนั ...."
ฉนั อดหวั เราะไมไ่ ด้ ตากงุ้ เลยหยดุ พดู เอียงคอนิด ๆ มอง
ฉนั ดว้ ยดวงตาดาขลบั ใสแจ๋วคูน่ ้นั ชว่ั ขณะน้นั ตากงุ้ กค็ ือตวั แทน
ของฉนั ในสมยั หน่ึงนนั่ เอง ฉนั ยงั จาไดว้ า่ สมยั เดก็ ๆ พอมีใครมา
หาฉนั มกั จะบรรยายจนหมดไส้หมดพุงไลไปจนถึงไอเ้ ชียว
เหมือนตากุง้ ไม่มีผดิ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

201

"ไอม้ อมมนั ทาไมคะ ?"
"มนั ออกลูกต้งั หา้ ตวั จุนยา่ วา่ หนกขจู ะตายท่า"
ตากุง้ ทาหนา้ ตาประกอบคาอธิบายพร้อม ฉนั ถึงกบั
หวั เราะก็ก๊ิกเดาไดว้ า่ คุณยา่ คงพลงั ปากสบถใหต้ ากุง้ ไดย้ นิ อีกคน
หน่ึงแลว้
"ไอม้ อมทาไมมีลูกคะ ตอ้ งอีมอมถึงจะถูก ?"
"ขนุ ยา่ ไมใ่ หเ้ รียกอะไรอี แต่ตอนน้นั กงุ้ ไมส่ บายจุนยา่ กว็ า่
กุง้ เป็นอีฉุกอีไฉ กุง้ ยงั มีจุนยา่ เลย จุนยา่ วา่ จะใหฉ้ นั เรียกคุณฉุกคุณ
ไฉหรือยะ ?"
พอพดู จบแกก็รีบชกั ชวนฉนั ก่อนวา่
"ไปดูลูกไอม้ อมไหม ตวั นิดเดียวฉวยๆ ท้งั น้นั ?"
"เด๋ียวมนั กดั เอาค่ะ"
"ไมก่ ดั กุง้ ไปดว้ ยมนั ไมก่ ดั "
แกลงทุนเขา้ มาฉุดไมฉ้ ุดมือฉนั อยา่ งสนิทสนมฉนั จึงเดิน
ตามโดยดี ตากงุ้ พาฉนั เขา้ ไปใตถ้ ุนเรือนใหญแ่ ลว้ มุดเขา้ ไปซอก
ซ่ึงวางซอ้ นๆ กนั ไวเ้ สียง 'ไอม้ อม' คารามขู่ เสียงร้องเอ๋งแอ๋งชวั่ ครู่
ก็มุดกลบั ออกมาพร้อมๆ กบั อุม้ ลูกหมาตวั อว้ นแต่ขนเกรียนทุลกั
ทุเลมาซูร่า 'ไอม้ อม' โผล่หนา้ ออกมาขู่ จนฉนั ตอ้ งถอย แต่ชว่ั ครู่
มนั กก็ ลบั เขา้ ไปซอกลงั ใหม่ เพราะเจา้ นายเลก็ ๆ เขกหวั เขา้ ใหเ้ ตม็
แรงพลางร้องตวาดแบบผใู้ หญ่วา่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

202

"ไอม้ อม อยา่ เฉือก ไปไป๊ " ตากงุ้ ส่งตวั เจา้ อว้ นพงุ กางหนา้
แด่นใหฉ้ นั

"มนั ฉวยคา้ บ"
"สวยคะ่ ไมใ่ ช่ฉวย"
ฉนั รับลูก 'ไอม้ อม' มาอุม้ ตากุง้ เขา้ มายนื ลูบคลาจนใกล้
"กุง้ ....กงุ้ เอย็ ...เจา้ กุง้ "
เสียงคุณยา่ เรียกมาจากบนเรือน
"เจา้ กุง้ .... ไอล้ ูกคนน้ีหายไปไหน เด๋ียวก็ลงน้าไปอีก
หรอก"
คุณยา่ ก็ยงั เป็นคุณยา่ คนเดิมนนั่ เอง
"ท้งั .....คุณยา่ เรียก"
ตากงุ้ ฉวยลูกหมาจากมือฉนั ไปจูบฟอดใหญ่ พลางตะ
เกียก ตะกายนากลบั เขา้ ไปไวท้ ี่เดิม
"เจา้ กุง้ ลงไปเล่นกบั ลูกหมาอีกแลว้ ซิ เดี๋ยวเถอะ"
"คา้ บ....กุง้ จาปายแลว้ คา้ บ"
ตากุง้ ขานพลางวงิ่ ตี๋อหนา้ ต้งั ไปโดยเร็ว เสียงแจ๋ว ๆ
ตะโกนไปตลอดทางวา่
"จุนยา่ มีคนมาหา"
"ใครมา....อยทู่ ี่ไหน ?"
"อยนู่ ้นั คา้ บ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

203

อธิบายลนั่ ฉนั ออกมาจากใตถ้ ุน เดินข้ึนไปบนเรือนใหญ่
ตากงุ้ กาลงั

"คนฉวยๆ เขามาหาคุณยา่ เขาจะซ้ือทุเรียน"
"ใครลูก ?"
คุณยา่ เงยหนา้ ข้ึนมอง พอเห็นฉนั กร็ ้องทกั อยา่ งดีใจ
"ตา๊ ย...นุช....นุชน้ีลูก มาเม่ือไหร่ แมค่ ุณ....มาหายา่ มา"
คุณยา่ น้าหมากร่วงพรู ขณะท่ีฉนั เขา้ ไปกราบ
"มานานแลว้ หรือลูก ทาไมไม่ข้ึนไปหายา ?"
"นุช กาลงั ดูลูกไอม้ อมกบั ตากุง้ อยคู่ ะ่ "
"ตากงุ้ มองฉนั ตาแป๋ ว พลางทาทา่ อึกอกั
"กงุ้ ชวนไปเล่นกะไออ้ ว้ นมนั หน่อยเดียว"
คุณยา่ หนั มาเอด็ ตากงุ้ วา่
"ทาไมไมไ่ หวค้ ุณพ่ีเสียล่ะ ?"
ตากุง้ ยกมือไวป้ ๊ ุบทนั ที่อยา่ งวา่ ง่าย จนฉนั ออกสงสาร
"อยา่ ไปเอด็ แกเลยค่ะ แกยงั ไมร่ ู้อะไรหรอก ครู่นีนุชยงั
หลอกแกเลยวา่ มาซ้ือทุเรียน"
"เลยพากนั มุดเขา้ ไปดูลูกไอม้ อมละซิ"
ตากุง้ ทาหนา้ เอเหลอมองคนโนน้ ทีคนน้ีที
"บา้ นเง้ียมเงียบ จนหนูนึกวา่ ไมม่ ีใคร"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

204

"โอย๊ .....เงียบหรอกลูก เดี๋ยวเจา้ กุง้ เตน้ นี่ก็วง่ิ ตึง ๆ ไปทวั่
บา้ นคุณพี่เขามาแลว้ เราอยทาทะโมนอวดเขาล่ะ"

คุณยา่ หนั ไปสาทบั ตากงุ้ อีก จากน้นั มาไมว่ า่ ตากุง้
ยายก๋อย ตากอ้ ย ที่ตามกนั มาเป็นแถวต่างออกปากเรียกฉนั วา่
'คุณพ่ี' ทุกคนไป แมฉ้ นั จะพยายามสอนใหน้ อ้ งๆ ทุกคนเรียกฉนั
วา่ "พนี่ ุช แตก่ ็ไมส่ าเร็จเพราะพอลบั หลงั ฉนั ไมค่ ุณยา่ ก็คุณจินต์
คอยบงั คบั ใหแ้ กเรียกฉนั 'คุณพ่ี' จนติดปาก

นอ้ งทุกคนนอกจากจะห่างจากฉนั ดว้ ยอายุ
แลว้ ยงั ถูกกีดกนั ใหห้ ่างดว้ ยความรู้สึกยาเกรงอีกดว้ ย
ฉะน้นั ในการปกครองนอ้ งๆ ต่อมาฉนั จึงไม่ประสบ
กบั ความวนุ่ วายใด ๆ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

205

22…………………………………………
ข้นั แรก คาวา่ 'นอ้ ง' ทาใหฉ้ นั รู้สึกชอบกล
เพราะฉนั ไม่เคยมีนอ้ ง และยง่ิ เป็นนอ้ งต่างมารดา
ความรู้สึกเหินห่างจึงทวียง่ิ ข้ึน ฉนั เคยคิดอยคู่ นสีย
เงียบๆวา่ 'นอ้ งผชู้ าย' คงทาใหท้ ้งั คุณยา่ และคุณ
พอ่ ทุ่มเทความรักลงในตวั 'นอ้ งใหม'่ หนกั ข้ึน ฉนั
จึงไม่ยอมมาบา้ นสวนเสียนาน แต่คร้ันเม่ือกลบั มา
จริงๆ เขา้ ทุกคนในบา้ นแมแ้ ต่คุณจินตก์ ด็ ูเหมือนจะ
ตอ้ นรับขบั สูอ้ ยา่ งเตม็ ใจ

ฉนั กลบั ไปมีสภาพเป็น 'ยายนุช' ท่ีไมร่ ู้จกั โตคนเดิม ไม่มี
ใครยอมรับถึงความเปลี่ยนแปลงใด ๆ ท้งั สิ้น ยกเวน้ อยา่ งเดียวคือ
ฉนั ไมถ่ ูกคุณยา่ จบั ตวั อาบน้าเท่าน้นั เอง ! แต่แลว้ ฉนั ตอ้ งเป็ นคน
จบั ตวั ตากงุ้ อาบน้าแทน ตากุง้ เป็นส่วนหน่ึงท่ีช่วยประสานฉนั ให้
เขา้ กบั บรรยากาศเก่าๆ ไดอ้ ยา่ งรวดเร็ว พอคุน้ กนั ขา้ แกกเ็ ตน้
โครมๆ ตะโกนเรียกฉนั ไมห่ ยดุ ปากวา่

"จุน...จุนป้ี ....

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

206

คุณยา่ ส่ายศีรษะอยา่ งระอา ออกปากวา่
"เหมือนแมน่ ุชเม่ือเด็กๆ ไม่มีผดิ ซนก็เท่าน้นั รู้มากก็
เทา่ น้นั "
นานวนั เขา้ ความผกู พนั ระหวา่ งฉนั กบั ตากุง้ กเ็ พม่ิ มากข้ึน
ทุกทีตากงุ้ เป็นตวั แทนของฉนั ในสมยั วยั เยาวไ์ มผ่ ดิ เพ้ยี นตกเยน็ จะ
อาบน้าทีคุณยา่ กบั ยายเจียมตอ้ งช่วยกนั ปล้ากวา่ จะขดั สีฉวีรรณตา
กุง้ ไดเ้ สร็จ เสียงโครมครามตึงตงั ในฉากไม้ เสียงตากุง้ เอะอะ
โวยวายทาใหฉ้ นั อดหวั เราะไมไ่ ด้
"อูย...หนาวจะตายแลว้ โอย....กุง้ กลวั แลว้ ...ฮือ...คนฉิบ
หาย... "
เท่าน้นั แหละเสียงผวั ะเผยี ะก็ดงั ประสานกนั ข้ึนทนั ทีอยา่ ง
ไมต่ อ้ งนบั เสียงตากงุ้ ร้องไห้ลน่ั
"นี่...นี่...ไปเอามาจากไหน คาก็ห่า สองคาก็ฉิบหาย"
ถึงตากุง้ ไม่พดู ฉนั ก็รู้วา่ แกจามาจากใคร จึงรีบเขา้ ไปหา้ ม
ทพั เสียก่อน
"นุชจะอาบน้าให้แกเองคะ่ คุณยา่ "
ตากุง้ ตวั งอซุกอยขู่ า้ งขนั สาคร ไมย่ อมออกมาทา่ เดียว คุณ
ยา่ กบั ยายเจียเปี ยกมะลอกมะแล่ก จานสบกู่ ลิ้งไปคนละทางสอง
ทาง คุณยา่ ถึงกบั หอบ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

207

"ดีเหมือนกนั ช่วยยา่ หน่อยลูก เจา้ นี่ตอ้ งใหถ้ อกกายกรรม
ทุกวนั กวา่ จะอาบน้าเชา้ เยน็ ได้ ข้ีเกียจจนตวั จะเป็ นขนอยแู่ ลว้ "
พอคุณยกบั ยายเจียมออกไป ตากงุ้ ก็เลิกครางฮือๆ เป็นปลิดทิ้ง
ทาหนา้ แหยๆ มองดูฉนั

"กุง้ หนาว"
"ง้นั เด๋ียวข้ึน แต่กุง้ ตอ้ งถูสบูก่ ่อน"
"ไมเ่ อา" แกตอบพลางสน่ั หวั อยา่ งเดด็ เดียว
"ตามใจ" ฉนั ตอบทาหนา้ เฉยๆ
"เด๋ียวเหมน็ เหมือนไอม้ อม หรือไมก่ ็เหมือนนิทานเร่ือง
ฉนั ขยกั ช่ือเร่ืองไว้ คราวน้ีตากุง้ ชกั สนใจ"
"เยอื่ งอะไย ?"
"เถอะน่า เรื่องอะไรก็ช่างมนั คนเหมน็ ๆ ใครอยากเล่า
ใหฟ้ ัง ข้ึนหรือยงั ล่ะ ?"
"เยอื่ งน้นั มีหมาไหม ?"
"มีจะ้ มีหมา มีแมว มีนก"
"ตอ้ งอาบน้าดว้ ยเหรอ ?"
"พดู ไม่เห็นเพราะเลย ตอ้ งพดู ครับดว้ ยซี"
"ถา้ กงุ้ อาบน้า แลว้ จุนป้ี เล่านิทานนะ...นะ"
"จะ้ แตก่ ุง้ ตอ้ งถูสบหู่ อมก่อน"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

208

ตากุง้ ยอทาตามแตโ่ ดยดี ฉนั ตอ้ งเที่ยวสรรหานิทานร้อย
แปดมาเล่าจนหมดสิ้น ลงกา้ ยก็แตง่ เอามงั่ จบั เรื่องน้ีไปตอ่ เร่ือง
โนน้ มงั่ สุดแทแ้ ต่จะคิดได้ ตากุง้ ติดฉนั แจจนเม่ือถึงกาหนดกลบั แก
ถึงกบั ร้องไหท้ าฤทธ์ิจะตามฉนั มาดว้ ย

กลบั มาคราวนีฉ้ ันเร่ิมสังเกตเหน็ ว่า คุณย่าผอมลงไป ท่าน
ไม่แขง็ แรงอยา่ งแต่ก่อน วนั ท่ีฉนั จะกลบั ขณะท่ีเขา้ ไปลา ท่านลูบ
หวั ฉนั เบาๆ

"ขยนั หมน่ั เพยี รเขา้ นะลูกนะ ใหส้ าเร็จเร็วๆ ทนั ตายา่ เห็น
ยา่ จะอยไู่ ปอีกสกั ก่ีปี ก็ไมร่ ู้"

ประโยคสุดทา้ ยของคุณยา่ ทาใหฉ้ นั ใจหายวาบ
"ความตายมนั จะมาถึงเมื่อไหร่ ใครจะไปรู้มนั ได"้
คุณยา่ พดู อยา่ งปลงตก มือยงั ลูบไลฉ้ นั ไปมา
"ยา่ จะอยดู่ ูนุชรับไอใ้ บอะไรนน่ั เสียก่อน แลวั ยา่ ก็คง
จะตอ้ งลาเสียที"
คุณยา่ พดู ยงั กบั ตาเห็น เพราะก่อนฉนั สอบปี สุดทา้ ยคุณ
พอ่ ส่งขา่ วมาวา่ คุณยา่ เจบ็ กระเสาะกระแสะ แตเ่ มื่อสอบเสร็จฉนั
รีบไปเยย่ี มปรากฏวา่ อาการท่านดีข้ึนถึงลุกเดินเหินไดค้ ล่อง
"ยา่ ยงั ไมเ่ ป็นอะไรหรอกลูก"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

209

คุณยา่ หายวนั หายคืน จนถึงวนั ท่ีฉนั ไดร้ ับพระราชทาน
ปริญญาทา่ นแต่งตวั สวยมากบั คุณพอ่ น้าตาคลอขณะที่ฉนั เขา้ ไป
กราบ

"เจริญๆ สุขเถอะลูก บุญมน่ั ขวญั ยนื นะลูกนะ"
หลงั จกวนั น้นั ท่านกล็ ม้ เจบ็ ลงอีกคร้ังหน่ึงคราวน้ีลุก
ไมไ่ ดอ้ ีกเลย อาการมีแต่ทรงกบั ทรุด ฉนั กบั คุณพอ่ พยายามจะ
นาไปโรงพยาบาลหลายคร้ัง แต่ไม่สาเร็จคุณยา่ พดู แต่วา่
"ใหยา่ ตายที่นี่เถอะลูก ยา่ อยากตายที่บา้ นของเรา"
คุณจินตนาทาใหพ้ วกเราเห็นใจยงิ่ ข้ึน เพราะเธอคอยเฝ้ า
อาการคุณยา่ อยา่ งหามรุ่งหามค่า กิจการบา้ นเรือนท้งั หมดเธอทา
ใหอ้ ยา่ งไมข่ าดตกบกพร่อง และไมป่ ริปากบ่นแมแ้ ตค่ าเดียว ตากงุ้
ก็เหมือนกบั ฉนั ตนเด็กๆ คือไมร่ ู้วา่ ความตายเป็นอยา่ งไร แกคง
กระโดดโลดเตน้ ไปตามเร่ือง พอใครเผลอแกเป็นตอ้ งแอบเขา้ ไป
หาคุณยา่ ทุกที แมระยะหลงั ๆน่ี แกจะเรียกอะไรไดช้ ดั หมดทุก
อยา่ ง แต่ตากุง้ ก็ยงั คงเรียก 'จุนยา่ ' อยา่ งเดิมไมเ่ ปลี่ยนแปลง
ตอนกลางวนั ฉนั มกั ทาหนา้ ท่ีเป็นเวรเฝ้ า เพ่ือผลดั ใหค้ ุณ
จินตนาออกไปทางานบา้ น แตเ่ นื่องจากวนั น้นั อากาศกาลงั หลบั
ฉนั จึงยอ่ งออกมาลูบตวั เม่ือกลบั เขา้ ไปอีกคร้ัง ตากงุ้ กาลงั เตน้ สด
ที่เพิง่ ไปดูมาใหค้ ุณยา่ ดูเหยง็ ๆ
"กุง้ ...อยา่ กวนคุณยา่ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

210

"ช่างเถอะลูก ยา่ นอนเตม็ อ่ิมแลว้ นุชไมต่ อ้ งมานงั เฝ้ ายา่
หรอ ยา่ ไม่ไดเ้ ป็นอะไรมาก"

วนั น้นั คุณยา่ กินไดม้ าก พดู คุยหวั เราะไดม้ าก ทาใหพ้ วก
เราเบาใจไปตาม ๆ กนั ตกเยน็ เม่ือคุณพอ่ กลบั จากทางานอาบน้า
อาบทา่ เขา้ ไปนงั่ ขดั สมาธิคุยกบั ทา่ น คุณยา่ กลบั เพง่ มองคุณพอ่
อยา่ งผดิ สงั เกต

"พอ่ วฒุ ิ เขา้ มาใกลๆ้ แม่หน่อยซิลูก"
คุณพอ่ เขา้ ไปคุกเข่าใกลๆ้ เตียง สีหนา้ ท่านไม่คอ่ ยดีนกั
คุณยา่ ยกมือที่ค่อนขา้ งผอมจนแทบจะมีแต่หนงั หุม้ กระดูกลูบไล้
ไปทวั่ ใบหนา้ ของทา่ น
"วนั น้ีแม่จะลาละลูก!"
น้าเสียงของคุณยา่ ชดั เจนแจ่มใสจนคุณพอ่ ผงะ พวกเรา
ทุกคนท่ีมานง่ั ชุมนุมอยใู่ นหอ้ งเงียบกริบ
"คุณแม่!"
เสียงคุณพอ่ อุทานออกมาเตม็ เสียงแลว้ ก็นิ่งอ้นั
"แมพ่ ดู จริงๆ เมื่อกลางวนั ตอนแมห่ ลบั แม่ฝันวา่ เห็นแม่
นิด วา่ เขานงั่ เรือมีเจา้ มีพายมาส่งมาข้ึนท่ีท่า เขาบอกวา่ จะมารับแม่
แม่บอกกบั เขาวา่ ขอใหล้ าลูกหลานเสียก่อนแลว้ จะไปกบั เขา"
"โธ่..ไม่มีอะไรหรอกครับ ฝันไปน่ะ..."
คุณพอ่ อธิบายตะทุกตะกกั หนา้ ซีดขาว

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

211

"แม่รู้ตวั ถึงไดค้ อยใหพ้ อ่ วฒุ ิกลบั มาก่อน ฝากแม่นุชดว้ ย
นะลูกแม่นุชแกกาพร้าแม่สงสารแกใหม้ ากๆ ขา้ วของทรัพยส์ มบตั ิ
แม่เขียนมอบไวใ้ หห้ มดแลว้ อยใู่ นหีบหวั นอนนนั่ นงั เจียม เจา้
แสมเจา้ ช่วยมนั คนเก่คนแก่เล้ียงดูมนั ไวใ้ หด้ ี..

"ท่านเจา้ ขา..." ยายเจียมเริ่มราพนั
"เถอะน่านงั เจียม ไวใ้ หข้ า้ ตายเสียก่อนเอง็ ค่อยร้องไห้ แม่
นุชมาหายา่ ลูก"
ฉนั รู้สึกวา่ คอแหง้ ผากพดู อะไรไม่ออกขณะท่ีคลานมานง่ั
ขา้ งคุณพอ่ คุณยา่ พยายามฝืนยมิ้
"แม่จินตเ์ ขาเป็ นคนดี แม่นุชอยา่ รังเกียจเดียดฉนั ทเ์ ขาเลย
นะลูกนะ เราเป็นผนู้ อ้ ยก็ตอ้ งกม้ ประณมกรเหน่ือยไปก่อนจะ
สบายเม่ือปลายมือ..."
ถา้ เป็นยามดีฉนั ก็คงหวั เราะที่คุณยา่ เทศนาคลอ้ งจองกนั
เป็นจงั หวะจะโคน แต่ยามน้ีฉนั ไดแ้ ต่น่ิงอ้นั
"เด็กๆ นนั่ กเ็ หมือนกนั ยงั ไงๆ ก็เป็นนอ้ งแม่นุชช่วยดูแล
ดว้ ยนึกวา่ เห็นแก่ยา่ อยา่ ทอดทิ้งเสีย แม่จินต.์ ... "
คุณจินตนาซบั น้าตาก่อนท่ีจะเขา้ มาคุกเข่าใกล้ ๆ
"ฝากแมน่ ุชดว้ ย ถึงไมใ่ ช่ลูกกข็ อใหค้ ิดเสียวา่ ลูกอยกู่ นั ไป
ปรองดองกนั มีอะไรกป็ รึกษากนั ...."

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

212

คุณยา่ สง่ั เสียทุกคนอยา่ งทวั่ ถึงก่อนที่จะหลบั ตาลงอีกคร้ัง
ทา่ นสงั่ คุณพอ่ วา่

"ถา้ แม่ตายใหเ้ ผาเสียพร้อมๆ กบั แม่นิดเลยนะลูก โบราณ
เขาถือเกบ็ ศพไวน้ านๆ ไมด่ ี จะมีตวั ตายตวั แทน เผาแถวๆ บา้ นเรา
น่ีแหละลูก ไม่ตอ้ งทาใหญ่โตนกั หมดเปลืองเปล่าๆ"

แมค้ วามตายจะใกลเ้ ขา้ มา คุณยา่ ก็ยงั เป็ นคุณยา่ คนเดิมที่
รอบคอบ คิดหนา้ คิดหลงั กงั วลต่อความสุขของผอู้ ื่นไมท่ ่ีสิ้นสุด
คุณพอ่ เร่งใหค้ นไปตามหมอมาตรวจอาการโดยด่วน แตก่ ็ไม่มีทาง
ใดดีกวา่ ฉีดยาบารุงเอาไว้ แต่พอจะฉีดยาคุณยา่ ก็ลืมตาข้ึนบอก

"อยา่ ฉีดเลยคุณหมอ ยงั ไงๆ กเ็ ล้ียงไวไ้ มไ่ หวแลว้ ใหฉ้ นั
ไปสบายๆ ดีกวา่ พอ่ คุณ ขอบใจที่อุตส่ห์เอาใจใส่ดูแลมานาน มนั
ชราแลว้ ทายงั ไงกช็ ่วยไม่ได้ ขอบใจมาก.... "

คุณหมอส่ายศีรษะกบั คุณพอ่ กระซิบเบาๆ วา่
"คนไขก้ าลงั ใจดีเหลือเกิน จริงอยา่ งท่ีทา่ นวา่ กาลงั ท่าอ่อน
เตม็ ทีแลว้ ถา้ ฉีดยากช็ ่วยไวไ้ ดน้ ิดหน่อยเท่าน้นั "
อาการของคุณยา่ สงบอยา่ งไมน่ ่าเชื่อวา่ จะเป็นอาการของ
ผใู้ กลม้ รณะ ตอนหวั ค่าท่านใหน้ า้ ช่วยไปนิมนตท์ า่ นสมภารที่วดั
มาเทศใหฟ้ ังหน่ึงกณั ฑ์ คุณยา่ นอนพนมมือน่ิง ขณะท่ีเสียงทุม้ ต่า
ของท่านสมภารดงั กงั วานท่ามกลางความเงียบ
"สังขารท้งั หลายไมเ่ ที่ยงหนอยอ่ มมีเกิด มีแก่ มีเจบ็ มีตาย

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

213

ความตายเป็นบ้นั ปลายสุดทา้ ยมนุษย์ ความตายไมใช่ส่ิงที่นกลวั
แตเ่ ป็นเคร่ืองหมายวา่ กรรมกาลงั จะสิ้นสุดลง ไดไ้ ปจุติยงั สุคติภพ"

"สาธุ... "

คุณยา่ มีสติดียจู่ นวาระสุดทา้ ย เม่ือมีอาการ
ทุรนทุรายเกิดข้ึนเลก็ นอ้ ย คุณหมอรีบเขา้ ไปตรวจ
อาการพลางพยกั หนา้ ใหฉ้ นั กบั คุณพ่อเขา้ ไปใกล้

"จวนสิ้นลมแลว้ !..

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

214

23...................................................................
ฉนั รู้สึกวา่ คอหอยตีบตนั แต่ไม่มีน้าตาสกั หยด
เดียว นอกจากนิ่งไปครู่ใหญ่กวา่ จะกม้ ลงกระซิบท่ี
ขา้ งหูคุณยา่ ไดว้ า่ "พระอรหงั ค่ะ คุณยา่ "

เสียงกระซิบนาทางของฉนั ทาใหค้ ุณยา่ ลืมตาข้ึน แววตาคู่
น้นั ผา้ มวั ค่อนขา้ งเล่ือนลอย ดูเหมือนทา่ นจะพยายามตะแคงหูฟัง
ฉนั จึงกระซิบอีกคร้ัง

"นึกถึงพระอรหงั ไวค้ ่ะ"
ริมฝีปากซีดแหง้ ผากขยบั เขย้อื นเล็กนอ้ ย
"นุช...นุชหรือลูก?"
ฉนั สะอื่นยกั แมช้ ว่ั วนิ าทีสุดทา้ ย คุณยา่ กย็ งั นึกถึงฉนั อยู่
นน่ั เองริมฝีปากของทา่ นเผยอดลา้ ยจะยมิ้
"ไมถ่ ึงหรอกลูก คนอยา่ งเราไม่ถึงพระอรหงั หรอกลูก ได้
แค่พระพทุ โธเท่าน้นั เอง... "
คุณยา่ ถอนหายใจยาวหลบั ตาลง พยายามเก่ียวประสานมือ
ไวบ้ นอกโดยไม่ตอ้ งใหใ้ ครจบั ตอ้ ง ริมฝีปากเผยอขมุบขมิบเบา ๆ
"พระพทุ โธ..พระพุทโธ"
ทา่ นภาวนาจนเสียงเบาลง ถอนใจยาวอีกคร้ัง ริมฝีปาก
เผยอคา้ ง คอตกลงเล็กนอ้ ย จากน้นั ก็เงียบสนิดเเงียบคลา้ ยกบั นอน

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

215

ความเงียบสงบคร้ังสุดทา้ ยในชีวติ ของท่าน คุณหมอแตะชีพจคุณ
ยา่ แลว้ พยกั หนา้ กบั คุณพอ่ ฉนั ไดแ้ ต่สะอ้ืนฮกั แตเ่ สียงยายเจียม
ปล่อยโฮลน่ั บา้ น!

เมื่อไม่นานมาน่ีเอง...ไม่นานน่ีเอง..คุณยา่ ยงั โอบคุม้ ฉนั ไว้
ในวงแขน พลางบอกฉนั วา่

"คนเราตอ้ งกลบั บา้ นเก่าทุกคนแหละลูก"
คุณยา่ พสิ ูจนค์ วามจริงน้นั แลว้ ความจริงที่ทุกคน
หลีกเลี่ยงไมไ่ ด!้
หลงั จากสวดครบเจด็ วนั คุณพอ่ ก็เกบ็ ศพคุณยา่ ไวท้ ่ีบา้ น
เฉยๆจนครบร้อยวนั จึงเรียกฉนั เขา้ ไปปรึกษาวา่
"พอ่ วา่ จะเผาคุณยา่ กบั ...คุณแมข่ องนุชเสียพร้อมๆ กนั
เลยอยา่ งท่ีคุณยา่ ส่งั ไวด้ ีไหมลูก?"
ฉนั ตอบรับไดเ้ พยี งคาเดียวส้ัน ๆ วา่
"ค่ะ"
ใบหนา้ ของคุณพอ่ คอ่ นขา้ งแหง้ ดูทา่ นแก่ลงไปอยา่ งที่ฉนั ไม่เคน
เห็นมาก่อน
"นุชคิดวา่ เราจะทาท่ีวดั ที่น่ีจะดีหรือลูก ?"
พอฉนั มองสบตา คุณพอ่ ก็รีบอธิบายต่ออยา่ งรวดเร็ว
"สาหรับคุณยา่ คงไม่มีอะไร เพราะท่านสง่ั ไวอ้ ยา่ งน้ี แต่
ทางคุณนิดเด๋ียวจะยงุ่ กนั อีก พอ่ เลยอยากจะปรึกษาเสียก่อน"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

216

"นุชอยากใหท้ าที่เดียวกนั ค่ะ ถา้ จะทาศพคุณยา่ ท่ีนี่ก็...
เผาคุณแมพ่ ร้อมๆ กนั เสียเลยจะไดไ้ ม่ยงุ่ อีกอยา่ งหน่ึง..คุณยา่ ท่าน
รักคุณแม่เหลือเกิน ท่านจะไดไ้ ปอยดู่ ว้ ยกนั "

คุณพอ่ จึงตกลงเผาคุณยา่ กบั คุณแมท่ ี่วดั ใกลบ้ า้ น แต่
เหตุการณ์ก็เป็นไปอยา่ งที่คุณพอ่ คาดไวค้ ือญาติพนี่ อ้ งทางคุณแม่
เอะอะกนั เป็ นการใหญ่ เพราะทุกคนอา้ งวา่ 'ไมส่ มเกียรติ' แตถ่ ึง
กระน้นั ก็ไม่มีใครยนื มือเขา้ มาช่วยเหลือ นอกจากในวนั งานมีคุณ
ลุงเป็นตวั แทนมาแต่ผเู้ ดียว

ศพของคุณยา่ ต้งั อยบู่ นเชิงตะกอนเคียงคู่กบั คุณแม่
ท่ามกลางชาวบา้ นแถบน้นั ซ่ึงมาช่วยงานกนั อยา่ งลนั หลาม ฉนั ยนื
มองอยเู่ งียบๆ จนกระทงั่ คุณลุงเขา้ มายนื ใกล้ ๆ

"อะไรๆ มนั เร็วเหลือเกินนะ เม่ือคุณนิดเสียใหม่ๆ นุชยงั
ตวั นิดเดียว ดูซี...เผลอไมเ่ ท่าไรสาเร็จแลว้ ลุงยงั จาคุณยา่ ของนุช
ไดต้ ิดตา..."

เสียงคุณลุงถอนใจเบาๆ "มนุษยเ์ ราสิ้นสุดดว้ ยความตาย
เหมือนกนั ท้งั น้นั คุณนิดอยคู่ งดีใจท่ีเห็นลูกสาวโตเป็ นสาวแลว้ น่ี
จะเขา้ ทางานหรือยงั ล่ะ ?"

"ยงั ค่ะ พอสาเร็จกย็ งุ่ ๆ เรื่องคุณยา่ เจบ็ เลยยงั ไมไ่ ดห้ างาน
ทามาจนป่ านน้ี นุชคิดวา่ พอเสร็จงานน้ีแลว้ จะหางานทาเสียที"

"ถา้ ยงั ไงๆ กไ็ ปหาลุงนะ ลุงจะช่วย"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

217

น้าเสียงอนั ออ่ นโยนน้นั ทาใหฉ้ นั ต้ืนตนั ใจ ท่านเป็นญาติ
ฝ่ ายคุณแมค่ นเดียวท่ียงั ติดต่อไปมาหาสู่ในฐานะ 'ญาติ" อยา่ ง
แทจ้ ริง

"ขอบพระคุณคะ่ ถา้ นุชจนหนทาง นุชจะไปเรียนขอความ
ช่วยเหลือ"

คุณลุงอยจู่ นไดเ้ วลาเผาจริง แลว้ จึงลากลบั ฉนั รอจนคน
อ่ืน ๆลงมาจนหมดจึงเดินข้ึนไปชา้ ๆ คุณพอ่ ยนื อยทู่ ี่หนา้ เตาเผา
ดวงแหง้ ผาก ใบหนา้ ซูบซีด พอฉนั เขา้ ไปใกล้ ทา่ นเอ้ือมมือมาโอล
ไหล่ฉนั ไวเ้ บาๆ "หมดแลว้ ลูกคนที่รักเรา และคนที่เรารัก"

เราไมไ่ ดพ้ ดู อะไรกนั อีก นอกจากยนื เคียงกนั มองดูซาก
ของคนที่เรารักมอตไหมไ้ ปกบั ตา ไหล่วา้ งของคุณพ่อเริ่มห่อคุม้
ลงราวกบั วา่ การสูญเสียคุณยา่ และคุณแม่ ไดพ้ าเอาความผาสุกใน
ชีวติ ท้งั หมดของทา่ นไปดว้ ย

ฉันเร่ิมออกหางานทา ขณะทเี่ รียนอยู่ในมหาวทิ ยาลยั
พวกเราทุกคนมกั จะนึกภมู ิใจเสมอ วา่ ปริญญาจะเป็นใบเบิกทาง
ใหเ้ ราเป็ นอยา่ งดี แตค่ ร้ันถึงวลาจริงๆ เขา้ ปริญญาไมไ่ ดช้ ่วยอะไร
เรามากไปกวา่ ใบแจง้ ใหบ้ ริษทั หา้ งร้านตา่ งๆ รับรู้วา่ จะจา้ งเราไว้
ทาอะไรไดเ้ ท่าน้นั เอง แถมบางแห่งยงั เขียนประกาศไวต้ วั โตวา่

"ไม่รับสมคั รงาน !"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

218

ทุกคร้ังที่ฉนั กลบั มาบา้ นอยา่ งออ่ นเพลีย คุณจินตจ์ ะรีบ
กุลีกุจอหาขนนมาให้ ซ่ึงเป็ นอยา่ งมากท่ีสุดท่ีเธอจะทาไดโ้ ดยไม่
พดู แมแ้ ต่คาเดียว คุณพอ่ เองท่านก็งานยงุ่ เพราะเคยบอกฉนั วา่

"พอ่ แก่แลว้ เรื่องรับราชการเลิกกนั ที่ พอ่ อยากจะออกมา
คา้ ขายนิดๆ หน่อยๆ เป็นอิสระแก่ตวั เองบา้ ง"

ฉนั ไม่ไดส้ นใจวา่ คุณพอ่ จะทาอะไร นอกจากทราบเป็น
เลาๆ วา่ ท่านกบั เพื่อน ๆ รวมกนั ต้งั บริษทั แตท่ ่ีน่าขนั คือฉนั กลบั
ไม่มีงานทาคุณพอ่ เคยบอกฉนั หลายคร้ังวา่

"นุช...อยบู่ า้ นเฉยๆ แลว้ กนั ลูก"
แตฉ่ นั กท็ าอยา่ งท่ีทนพดู ไม่ได้ เพราะส่วนหน่ึงใน
จิตสานึกเตือนฉนั ตลอดเวลาวา่ คุณพอ่ ท่านมีภาระส่วนตวั ของ
ท่าน ฉนั ตา่ งหากจะตอ้ งพ่ึงตวั ของตวั เอง
ฉนั คงจะยงั ไม่ไดง้ านทา ถา้ หากเผอิญฉนั ไมไ่ ดพ้ บ
อรวรรณเพื่อร่วมคณะซ่ึงสาเร็จมาพร้อมๆ กนั ตอนน้นั ฉนั กาลงั
ยนื เกๆ้ กงั ๆอยรู่ ิถนตรงทางผา้ ลาย รถเฟี ยตเลก็ กลางเก่ากลางใหม่
คนั หน่ึงแล่นเฉียดฉนั ไปแลว้ ก็จอดกึกพร้อมกนั น้นั ก็มีเสียง
ตะโกนเรียกแจ๋วๆวา่
"นุช......ทางน้ีเร็วๆ เขา้ เดี๋ยวหมาตารวบไปโรงพกั "
ฉนั หนั ไปมองแลว้ กร็ ีบเดินตามไปโดยเร็ว พอกา้ วข้ึนไป
นงั่ ยงั ไมท่ นั เรียบร้อย รถกก็ ระชากออกจนหนา้ คะมา

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

219

"อุย๊ ...อรวรรณ... "
"นง่ั รถคนั น้ีตอ้ งทนเอาหน่อย ก็คนมนั เพิง่ ขบั เป็ นนี่นา"
"ไปเอารถใครมาล่ะ ?"
"รถพระพ่ีชาย เขาเกล็ดเงินพ่อซ้ือคนั ใหมไ่ ด้ เลยโละไอ้
เป๊ี ยกคนั น้ีมาใหเ้ รา ตวั จะไปไหน ?"
"หางานทา ตวั ล่ะ?"
"ออกมาหาขา้ วกิน ตวั ยงั ไมไ่ ดง้ านอีกเรอะ ?"
"ฮื่อ...เราไมเ่ หมือนตวั น่ี พอสาเร็จป๊ ุบเขา้ ทางานบริษทั
ตวั เองปั๊บ"
"บา้ ชะมดั แลว้ กไ็ มย่ กั บอกต้งั แตแ่ รก หายไปด้ือๆ ต้งั สาม
สี่เดือน ตอนน้นั เรารับพวกเรายดั เยยี ดใหพ้ อ่ รับไวต้ ้งั โขยง จ่ายไป
ตามบริษทั ลุง ป้ า นา้ อา.... "
อรวรรณบรรยายฉอด ๆ ในขบวนเพือ่ น ๆ ดว้ ยกนั เธอ
เป็นผมู้ ีฐานะท่ีเกือบจะนบั ไดว้ า่ ดีที่สุด ถา้ หากไมน่ บั 'คุณท่าน
หลานเธอ'อีกหลายคน ซ่ึงจบั เป็นกลุ่มต่างหาก แต่ถึงกระน้นั
อรวรรณก็มิไดต้ วั ให้เป็นคนพิเศษกวา่ คนอื่นๆ แมใ้ นตอนเชา้ ..เยน็
จะมีรถคนั ใหญม่ ารับส่งเธอก็จะบรรทุกเพ่ือนไปจนเตม็ ไมเ่ ลือกวา่
เป็นใคร และถา้ เธอจะช่วยเหลือใครได้ อรวรรณจะไมร่ อชา้ เลย
แมแ้ ต่นิดเดียว
"ตวั มวั ไปทาอะไรอยู่ เพื่อนฝงู มนั สวดกนั พมึ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

220

"คุณยา่ เสีย เพง่ิ เผาไปเมื่อเร็ว ๆ น้ีเอง"
"ตา๊ ยคุณยา่ ที่เคยมาหาตวั ท่ีหอหญิง มีขนมมาแจกพวกเรา
เยอะ ๆ น่ะเรอะ?"
"ฮ่ือ"
"บา้ ...ตวั ไมย่ กั บอกพวกเรามงั่ จะไดไ้ ปช่วย นุชนะนุช ตวั
ละเป็นอยา่ งน้ี เรื่องจะออกปากกบั เพอื่ นฝงู ละไมม่ ี สมละท่ีเจา้ โยง่
มนั เรียกตวั วา่ แม่หอยกาบ หุบปากน่ิงท่าเดียว"
"เออ...ตอนน้ีเจา้ โยง่ ไปไหน ?"
"สถานทูต พนกั งานล่าม วนั ก่อนเจอมนั ขนั จะตายมนั เล่า
วา่ ตอนมนั ทางานใหม่ๆ คนไทยพดู ยาวเหยยี ดมนั แปลเหลือนิด
เดียว ฝร่ังถามวา่ ท่ีเขาพดู มาต้งั ยาว ทาไมแปลส้ันจุนจู๋ยงั ง้นั เจา้
โยง่ มนั ตอบหนา้ ตาเฉยวา่ มนั แปลแต่เน้ือ ฝอยไม่แปล...ตวั ไปกิน
ขา้ วกบั เราหน่อยนะ พระพี่ชายนดั ไว้ รายน้ียงิ่ เอาแน่ไมไ่ ด้ เด๋ียวไป
เจอดีเลยทิ้งใหเ้ ราหง่าวเสียเลยก็มี ยงั ไงๆ เราจะไดม้ ีตวั เป็ นเพื่อน"
"ฮื่อ...ไม่ดีหรอก เดี๋ยวให้เราลงตรงไหนก็ได"้
"จะเป็นอะไรไปนะ ตวั ก็ เรากาลงั คิดจะฝากตวั เขา้ ทางาน
กบั พระพช่ี ายเสียเลย คือยงั ง้ี พี่ชายเรากบั เพอ่ื นๆ เขาหลายคน แยก
ไปต้งั บริษทั ขายวตั ถุก่อสร้างสารพดั ตวั ยมนั ตอ้ งมีตาแหน่งอะไร
วา่ งเขา้ สกั ตาแหน่งละน่า....
"เผอื่ เขาไม่ตอ้ งการ มนั ..."

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

221

ฉนั ชกั อึดอดั ถึงฉนั จะเป็ นเพื่อนกบั อรวรรณ แต่ฉนั ไม่
เคยวา่ จะทาใหใ้ ครตอ้ ง 'ยดั เยยี ด' ฉนั ใหแ้ ก่ใคร

"เฉยเถอะตวั อยา่ งนอ้ ยไอบ้ ริษทั ใหม่นี่ก็ยงั เป็นหน้ีบริษทั
พอ่ อยไู่ มน่ อ้ ย เราจะบีบลูกหน้ีเสียหน่อยจะเป็ นไรไป"

เฟี ยตกลางเก่ากลางใหม่คนั น้นั กระตุกท้งั คนั ในขณะที่
จอดลงหนา้ บาร์แห่งหน่ึง

"ถึงพอดี โล่งใจไป วนั น้ีลืมเอาจดหมายคุณลุงติดมาเสีย
ดว้ ย"

"จดหมายอะไร ?"
"ลุงเป็นนายตารวจ เราเลยบีบใหเ้ ขียนจดหมายใหเ้ ราฉบบั
หน่ึงถึงสาวตั รทุกโรงพกั ใจความกม็ ีวา่ ...หลานผมเพิ่งทาผดิ หน
เดียวกรุณาอยป่ รับเลย...เราใชม้ าเกือบทุกโรงพกั แลว้ พอเราขบั รถ
ออกจากบา้ นทีไรแมค่ ิดวา่ จะไปตายบนถนนเสียทุกที ลองพระพี่
เราไมโบย้ ไอค้ นั น้ีมาให้จา้ งเราก็ไมม่ ีรถขบั เองหรอก นง่ั รถคนั โต
ๆ มีคนขบั มนั พลิ ึกๆ ใครจะยอม_ลงน่าดูนุชซิ_ทาหนา้ ยงั กบั อมยา
ถ่ายไวย้ งั ง้นั แหละ"
"โธ่...เผอ่ื พ่ีตวั จะมีธุระอะไร...
"ธุระอะไรท่ีไหน เขาวา่ เขาพาเพื่อนร่วมงานอีกคนหน่ึง
มาใหร้ ู้จกั คนใหม่นี่เพงิ่ กลบั จากนอกไม่กี่เดือนน่ีเอง"
"นน่ั ซิ...แลว้ เราเขา้ ไปยงุ่ มนั จะดีเรอะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

222

"ลงมา...ลงมา อยา่ พดู มาก"
ฉนั จาตอ้ งกา้ วลงจากรถอยา่ งไมเ่ ตม็ ใจนกั อรวรรณใส่
กุญแจรถแลว้ เขา้ มาลากฉนั ออกเดินไปโดยเร็ว ท่าทางอนั
กระฉบั กระเฉง คล่องแคล่ว การแตง่ เน้ือแต่งตวั อนั ทนั สมยั ทาให้
รู้สึกวา่ ตวั เองเล็กลงถนดั ใจพนกั งานในชุดสีแดง เปิ ดบานประตู
กระจกออกกวา้ งพลางโคง้ ลงอยา่ งต่า เมื่อแหวกม่านเขา้ ไปภายใน
ซ่ึงคอ่ นขา้ งมืดสลวั ฉนั ถึงกบั ยนื งงอยชู่ วั่ ครู่
"จองไวห้ รือเปล่าครับ ?"
"โตะ๊ คุณอรชุน ค่ะ"
"เชิญทางน้ีครับ แถวหนา้ "
หัวหน้าพนักงานต้อนรับในชุดสากลเรียบร้อยออกเดนิ
นาไปในระหวา่ งแถวแคบๆ แน่นขนดั ไปดว้ ยผคู้ น บนเวที
ดา้ นหนา้ มีนกั ร้องหญิงผมู้ ีช่ืเสียงกาลงั ขบั ร้องอยดู่ ว้ ยทว่ งท่าอนั ชด
ชอ้ ย...โตะ๊ ท่ีจดั เตรียมไวน้ ้นั ยงั วา่ งเปล่า พนกั งานตอ้ นรับเล่ือน
เกา้ อ้ีใหอ้ ยา่ งสุภาพ พลางกวกั มือใหผ้ ทู้ ี่ทาหนา้ ท่ีเสิร์ฟ เขา้ มารับ
ช่วงงานต่อไป
"ดู...เห็นไหม ถา้ เรามาคนเดียวเด๋อตาย นดั เราเท่ียง เรากะ
มาถึงเที่ยงกวา่ ยงั ไมเ่ สด็จมาเลย...ตวั จะดื่มอะไรไหม ?"
"ไมล่ ะ กินไมเ่ ป็น"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

223

"ลองกินเบียร์ไหม ขมนิด ๆ อร่อยดี ไม่ถึงกบั เมาหรอก
น่า"

"อยา่ ดีกวา่ "
อรวรรณสั่งอาหาร พร้อมดว้ ยคร่ืองด่ืมอยา่ งคล่องแคล่ว
คุน้ เคยฉนั ดูไปรอบ ๆ เพราะเป็นคร้ังแรกที่ฉนั ไดเ้ หยยี บยา่ งเขา้ มา
ในสถานที่แห่งน้ี
"คนแน่นจงั "
"เราเบ่ือ ไม่คอ่ ยเขา้ มานกั หรอก แตพ่ วกผชู้ ายเขาชอบกนั
ยง่ิ พระพี่ชายดว้ ย แมเ่ รียกพอ่ อาบหู ะซนั เวลากินขา้ วไม่มีเพลง
กล่อมแทบจะกินไมล่ งเอาทีเดียว นน่ั ...พอพูดถึงก็เดินหนา้ เชิดเขา้
มาเลย"
เนื่องจากฉนั นง่ั หนั หลงั ใหท้ างเดินจึงไม่ยอมเหลียวไป
จนกระทงั่ รู้สึกวา่ มีผกู้ า้ วเขา้ มายนื ชิดขอบโตะ๊ เสียงอรวรรณดงั
แจ๋วๆพ่ีชายคะ วนั น้ี วรรณพาเพื่อนมาดว้ ย ตรีนุช น่ีพ่ีชาย"
ฉนั พนมมือไหว้ มองเพียงแค่เนคไทสีน้าเงินและเส้ือนอก
สีเทา
"ยนิ ดีครับ ผมมีเพอ่ื นมาอีก คนน้ีช่ือนายทกั ษิณยายนอ้ ง
รู้จกั แลว้ คนน้ีชื่อ รังสีแตส่ าวๆ ที่อิตาลีเรียก รอสซาโน..."
คนท่ีชื่อทกั ษิณผกู เนคไทสีแดง ฉนั มองเลื่อนไปจบั ท่ีเนค
ไทสีน้าตาลมีเส้นริ้วสีแดงน้นั ก่อนท่ีจะไดย้ นิ ช่ือเสียอีก แตพ่ อ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

224

เสียงแนะนาดงั ข้ึนฉนั กต็ อ้ งรีบเงยหนา้ ข้ึนโดยเร็ว ใบหนา้ น้นั ดู
เหมือนกบั จะมองฉนั อยา่ งเพ่งพศิ อยแู่ ลว้ แมภ้ ายในมืดสลวั แตฉ่ นั
ก็จาดวงตาคู่น้นั ไดด้ ี

"พ่ตี ุ่ม"
ดวงตาคู่น้นั เป็นประกายวบั ความลืมตวั ทาใหฉ้ นั ควา้ มือ
อบอุ่นแขง็ แรงมาเขยา่ อยา่ งดีใจ
"ดีใจจงั "
แตอ่ าการเงียบงนั ของเขา ทาใหฉ้ นั รู้สึกตวั ความรู้สึกท่ีวง่ิ
ปลาบเขา้ หวั ใจเปล่ียนความลิงโลดอยา่ งสมยั เดก็ ๆ ใหเ้ ฉื่อยชาลง
ฉนั ปล่อยมือน้นั ทนั ที
"ขอโทษคะ่ นุช...ดิฉนั ดีใจมากไปหน่อยเพราะไมค่ ิดวา่
จะพบอยา่ งไมน่ ึกไม่ฝันอยา่ งน้ี"
มือขา้ งหน่ึงท่ีฉนั เพ่งิ วางไปเม่ือสักครู่ กลบั พาดไวบ้ น
ไหล่ฉนั หนกั ๆเสียง 'พ่ีตุม่ ' พมึ พาเบาๆ
"นุช...นุช...พเี่ กือบจาไมไ่ ด้ พ่ีงงไปหมดพดู ไม่
ออกจริง ๆ"
น้าเสียงตะกกุ ตะกกั น้นั ทาใหฉ้ นั ใจช้ืนข้ึนมาอีก พี่ตุม่
ทรุดตวั ลงใกลๆ้ ฉนั โดยเร็ว มือเล่ือนจากไหล่มาจบั มือฉนั ไวแ้ น่
"ถา้ พไี่ ม่ไดย้ นิ เสียง เป็นจาไม่ไดจ้ ริง ๆ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

225

พี่ตุม่ หนั ไปทางท้งั สอง พดู เสียงรัวแกมหวั เราะอยา่ ง
ต่ืนเตน้

"นายจานุชไม่ไดเ้ รอะ ที่เราลอ้ วา่ ชมพแู่ กม้ แหมม่ ตอนไป
เที่ยวบา้ นสวนเมื่อเดก็ ๆ ไงล่ะ"

"อ๋อ"
เสียงคนท้งั สองอุทานออกมาพร้อมๆ กนั ทาใหฉ้ นั เงย
หนา้ ข้ึนมองเขาอยา่ งเตม็ ตา ผทู้ ี่ชื่ออรชุนพี่ชายของอรวรรณ
รูปร่างสูงคอ่ นขา้ งผอมใบหนา้ ยาวเรียว แตค่ นท่ีชื่อทกั ษิณ รูปร่าง
ล่าสนั รับกบั หวั ท่ีคอ่ นขา้ งโต...ความทรงจาของฉนั แล่นปราดไป
ถึงภาพลากระโดงท่ีคดเค้ียวร่มคร้ึมดว้ ยทิวมะพร้าว เดก็ ชายร่างสูง
ผอม และคนหวั โตนงั่ ยองๆ ลอ้ เลียนฉนั อยรู่ ิมฝ่ัง แต่เด็กชายร่าง
สูงอีกผหู้ น่ึงยนื เกาะตน้ มะพร้าวมองฉนั พลางยมิ้ นิด ๆ รอยยมิ้ น้นั
ติดตาเจนใจฉนั ตลอดมา..คนร่างสูงผอมยมิ้ อยา่ งกวา้ งขวาง
"ยายตุก๊ ตาแกม้ แดงคนน้นั นนั่ เอง... " เขาเอาศอกกระทุง้
เพอ่ื น
"นายทกั ยงั จาเพลงบทน้นั ไดไ้ หม ?"
คุณทกั ษิณเอานิ้วหวั แม่มือใส่ไวท้ ี่หู อีกส่ีนิ้วกระดิกไปมา
"ผอมเหมือนเปรตวดั โพธ์ิหวั โตเหมือนยกั ษว์ ดั แจง้
หนา้ ตาเหมือนอีแร้ง...นายตุม่ โดนเพลง ตุ่มแตกมาแลกตุม่ ดี"
ฉนั อดหวั เราะไมไ่ ด้ อรวรรณมองหนา้ ฉนั อยา่ งขนั ๆ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

226

"เดก็ ๆ ตวั ถึงขนาดน้นั เชียวเรอะ ?"
คุณอรชุนรีบออกใบรับรองโดยเร็ว
"เหลือละ รูปร่างอว้ นป๊ ุกขาวยงั กบั หยวก แกม้ แดง แถมยงั
ใส่งอบใบเล็กๆ ขาไปยวั่ หน่อยเดียว ขากลบั ใส่ฉอด ๆ เลย"
"แตต่ อนน้ีตวั ไมย่ กั อว้ น"
'ตาหวั โต' มองฉนั อยา่ งแจ่มใสใบหนา้ และดวงตามีแววช
ซ่ือๆอยา่ งจริงใจ ผิดกบั 'ตาผอม' ซ่ึงคล่องแคล่วกรุ่มกร่ิม ส่วน
พ่ีตุ่มก็ยงั เป็นพีต่ ุค่ นเดิมซ่ึงค่อนขา้ งขรึมพดู นอ้ ย ท่าทางเป็ นผหู้ ลกั
ผใู้ หญ่เกินตวั อุง้ มืออบอุ่นน้นั วางมือจากมือฉนั แตด่ วงตาคมยงิ่ จบั
จอ้ งมองอยา่ งสารวจตรวจตรา
"ผอมไปหน่อย ไม่เหมือนภาพที่พเี่ คยคิด นุชเงียบหายไป
เลยในระยะหลงั ๆ นี่ พีเ่ ลยไมไ่ ดข้ ่าวคราว.... "
"เอา้ ...ถามขา่ วกนั ไป เราจะส่ังอาหารเองนะ... "
คุณอรชุนชะโงกหนา้ มาบอก พ่ีตุ่มรีบพยกั หนา้ รับโดยเร็ว
"พ่ีกลบั มาแลว้ ยงั ต้งั ใจวา่ ถา้ วา่ งจะไปบา้ นสวน คุณยา่
เป็นยงั ไงบา้ งแก่มากหรือยงั ?"
ฉนั ยมิ้ ไม่ออก พ่ีตุ่มพลอยขมวดคิว้ ไปดว้ ยพลางเล่ือน
สายตามาจบั ที่ชุดสีดา ทางขาวของฉนั
"เสียแลว้ หรือ?"
"ค่ะ เพ่ิงเผาเมื่อเร็วๆ น้ีเอง"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

227

พ่ีตุม่ นิ่งเงียบไปชว่ั ครู่ จึงพดู เสียงเบาวา่
"เสียใจจริง ๆ พยี่ งั คิดอยเู่ ลยวา่ จะเขา้ ไปกราบทา่ น
คุณพอ่ เป็นยงั ไงมงั่ ?"
"ออกจากราชการแลว้ ค่ะ"
"ตอนน้ีนุชทาอะไร ?"
"เพ่งิ สาเร็จคะ่ พอดีคุณยา่ เสีย"
พนกั งานเสิร์ฟนาเครื่องดื่ม พร้อมดว้ ยอาหารมาเสิร์ฟ คุณ
อรชุนเล่ือนแกว้ ทรงสูงบรรจุน้าสีเหลืองอ่อนมาใหฉ้ นั "ด่ืมฉลอง
ความยนิ ดีกนั หน่อยครับ...เอา้ นายตุ่มซ่ึงบดั น้ีพอกลบั มารูปร่าง
เหมือนหอเอนบีช่า ฉนั ส่งั วสิ ก้ีใหน้ าย"
ฉนั มองแกว้ ทรงสูงน้นั แลว้ ยิม้ แหยๆ กบั อรวรรณซ่ึงยก
แกว้ ดื่,จิบดว้ ยท่วงท่าคุย้ เคยน่าดู พอสบตากบั เธอก็พยกั หนา้ นอ้ ยๆ

"อร่อยน่านุช หวานๆ ซ่าๆ ไม่บอกวา่ ชื่ออะไร
หรอก เด๋ียวจะโมเมหาวา่ เมาเพราะอุปทานช่ือมนั "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

228

24……………………………………………
ความเคยชินทาใหฉ้ นั หนั มามองพ่ตี ุ่ม จึงได้
พบรอยยมิ้ อยา่ งปลอบใจเหมือนสมยั ฉนั ยงั เป็นเดก็ ๆ
ไม่ผดิ เพ้ียน
"ทานเถอะนุช"

รสมนั หวานแกมเปร้ียวปนซ่า ๆ เลก็ นอ้ ยแตก่ ร็ ู้สึกร้อน
ทอ้ งทาใหฉ้ นั รีบวางโดยเร็ว

"สมยั เดก็ ๆ นุชเขาเป็นยงั ไงบา้ งคะ คุณรังสี?"
อรวรรณถามแกมหวั เราะ พต่ี ุ่มมองฉนั อีกคร้ังดว้ ยสายตา
คลา้ ยกบั ฉนั ยงั เป็นเด็ก ๆ ไมผ่ ดิ เพ้ียน
"ซุกชนช่างพดู ครับ สองอยา่ งนี่ละเหลือรับ คาถามแตล่ ะ
คาถามทาใหค้ นตอบจนปัญญาท่ีจะตอบทุกที"
"เอ๋...พอโตข้ึนทาไมตวั เรียบร้อยนกั ล่ะ พดู กไ็ ม่ค่อยพดู ?"
เธอหนั มาทางฉนั แลว้ กก็ ลบั ไปพดู กบั พตี่ ุม่ ต่อ
"ตอนเรียนหนงั สือดว้ ยกนั ในมหาวทิ ยาลยั นุชเขาไดช้ ่ือ
วา่ เรียบร้อยท่ีสุด พวกผชู้ ายเขาเรียกนุชวา่ ตุก๊ ตางา"
คุณทกั ษิณรีบชะโงกหนา้ เขา้ มาพดู ต่อวา่
"เดก็ ๆ เป็นตุก๊ ตาแกม้ แหม่ม พอโตข้ึนเป็ นตุก๊ ตางา กส็ ม
หรอกตอนโตน่ีคุณขาวๆ บางๆ อยา่ งที่เขาวา่ จริงๆ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

229

"หนา้ เหมือนรูปป้ัน"
คุณอรชุนสอดข้ึนบา้ ง พลางมองฉนั ดว้ ยดวงตาแจม่ ใส
ฉนั ไหแ้ ตย่ มิ้ จืดๆ รับคาวพิ ากษว์ จิ ารณ์เหล่าน้นั จะพดู อยา่ งไรกใ็ ช่
ท่ี อยา่ งนอ้ ยทุกคนกเ็ คยเห็นฉนั มาแต่เยาวว์ ยั ท้งั สิ้น พี่ตุ่มมองฉนั พ
ลายมิ้ เช่นเคย
"นุชสาเร็จแลว้ จะทาอะไร ?"
ฉนั อึกอกั จนอรวรรณตอ้ งตอบแทนข้ึนวา่
"ตอนสาเร็จเขามวั ยงุ่ กบั เร่ืองคุณยา่ คะ่ จนป่ านน้ีเลยยงั
ไมไ่ ดห้ างานทา พี่ชายคะ บริษทั ของพชี่ ายมีตาแหน่งวา่ งไหม ?"
"สาหรับคุณนุช วา่ งหมดทุกตาแหน่ง"
"ดีล่ะ ง้นั นุชเขา้ ไปทางานตาแหน่งผอู้ านวยการแลว้ กนั "
อรวรรณพดู หนา้ ตาเฉยทาให้พ่ชี ายถึงกบั สะดุง้
"ฮ่า เล่นตาแหน่งน้ีเชียวเรอะ ?"
"กไ็ หนวา่ วา่ งทุกตาแหน่ง?"
"เอาง้ีแลว้ กนั ตอนน้ีพ่ีขาดคนโตต้ อบจดหมายท้งั ใน
ประเทศแลว้ ก็นอกประเทศ คุณนุชทาหนา้ ท่ีน้ีไดไ้ หม ?"
ยงั ไมท่ นั ที่ฉนั จะตอบ อรวรรณรีบแยง่ พดู เสียก่อน
"ไดค้ ่ะพ่ีชาย แตเ่ งินเดือนตอ้ งเท่าแมเ่ ลขาคนสวยนนั่
เพราะเท่ากบั นุชไปช่วยงานแม่เลขาตาคมนน่ั เหมือนกนั เด๋ียวแกจะ
สบายไป"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

230

"จริงนะ ยายวรรณ แกนจะเป็ นนายหนา้ หางานแท้ ๆ เวลา
เพือ่ นๆ มาสมคั รงานทีไร ฉนั ไม่เห็นเขาพูดอะไรกนั สกั คา แกพดู
เองเออเอง ตอบรับตอบปฏิเสธหมดพร้อมกนั เห็นคุณลุงบอกวา่
พอมาป๊ ุบ แกกใ็ หเ้ พอ่ื นไหวป้ ั๊บแลว้ กฝ็ อยดร่อก ๆ อยคู่ นเดียว คุณ
ลุงไม่ไดพ้ ดู สักคา มารู้เอาตอนจบ แกกใ็ หเ้ พือ่ นไหวล้ าสรุปวา่
"อาทิตยห์ นา้ หนูใหเ้ พ่ือนมาทางานนะคะ จริงไหมล่ะ ?"

อรวรรณหวั เราะก๊ิก "ก็วรรณข้ีเกียจฟังน่ีคะพี่ชาย ยงั ไงๆ
คุณลุงก็ตอ้ งรับอยแู่ ลว้ จะมวั พดู มากทาไม"

เขาหนั มาทางฉนั "คุณนุชลองสืบ ๆ ดูซิวา่ แมน่ อ้ งสาวผม
เรียกค่านายหนา้ หางานจากเพื่อนๆ บา้ งหรือเปล่าชกั จะสงสยั "

"พดู ยงั ง้ีแสดงวา่ พีช่ ายรับนุชเขา้ ทางานเงินเดือนเท่าแม่
อะไรนน่ั แลว้ ใช่ไหมคะ ?"

"เขาช่ือ ชิดชไม"
"ระวงั อยา่ ใหแ้ กเปลี่ยนชื่อเป็ น ชิดอรชุน เขา้ แลว้ กนั "
คุณอชุนหนั ไปมองนอ้ งสาว พลางยมิ้ อยา่ งแยกเข้ียวให้
"มนั น่านกั นะเรา มนั น่านกั เดี๋ยวทวงรถคืนเสียเลย"
"ด๊าย... แต่ตอ้ งเอาเงินที่ขอยมื ไปสองพนั มาใชก้ ่อน แลว้
วรรณจะฟ้ องแม่เร่ือง..."
"เอาตกลง...ตกลง" พ่ีชายพดู โดยเร็ว

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

231

"พี่นอ้ งคู่น้ีมีแบล็คเมลก์ นั ดว้ ยแฮะ น่กลวั เจา้ อรชุนคงจะ
ไปทาอะไรไวม้ าก"

"มากคะ่ คุณทกั ยมื เงินทีไรไมค่ ่อยใชส้ กั ทีเจา้ ของบริษทั
แต่กระเป้ าแหง้ "

"มนั ก็ท้งั สามคนแหละ พออีกสักหน่อยละน่ายายนอ้ งจะ
วงิ่ มาขอเขา้ หุน้ ไมท่ นั นายรังสีเขาคิดวา่ เราจะขายท้งั วสั ดุก่อสร้าง
รับเหมาก่อสร้าง ออกแบบแปลน ตกแต่งสถานที่พร้อมกนั หมด พี่
รับหนา้ ที่เกี่ยวกบั วสั ดุก่อสร้าง นายทกั วา่ เร่ืองระบบบริการและ
การเงิน รังสีวา่ เร่ืองการก่อสร้าง เท่าน้ีอีกหน่อยกห็ ากระสอบมา
คอยใส่เงินพ่ชี ายคุยโอ่ แตน่ อ้ งสาวคอ้ นควบั

"ถา้ ลองสาวๆ วงิ่ มาใหพ้ ี่ชายสร้างบา้ นพร้อมๆ กนั สกั สิบ
บริษทั น้ีเจง๊ เด็ดขาด"

"แลว้ กนั ทาไมเล่าครับ ?" พี่ตุม่ อุทานเบาๆ
"คุณรังสีควบคุมพ่ีชายใหด้ ีๆ เถอะค่ะ ถา้ เกี่ยวกบั สาวๆ
ละกเ็ ท่าไรเท่ากนั ท่านพาลไม่คิดเงินส่งไปเลย"
"คุยยงั ง้ี มนั จะไมถ่ ูกคอกนั "
คุณอรชุนบน่ พึมพาพลางหนั ไปสั่งอาหารเพิม่ พ่ีตุ่มเลื่อน
แกว้ ทรงสูงใบน้นั ออกห่งจากฉนั พลางกม้ ลงบอกดว้ ยน้าเสียง
แสดงความปรานีวา่
"นุชอยา่ ทานอีกเลย แค่น้ีกห็ นา้ แดงแลว้ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

232

"เออ....หนูอน้ ล่ะคะ ตอนน้ีอยทู่ ่ีไหน ?"
ดูเหมือนพ่ีตุม่ จะนิ่งอ้นั ไปนาน ก่อนท่ีจะตอบฉนั ส้ัน ๆ วา่
"เชียงใหม"่
"อา้ ว...ทาไมอยโู่ น่นล่ะคะ ?"
"สุขภาพไมค่ ่อยดี เลยข้ึนไปพกั ผอ่ นท่ีนนั่ หมอเขา
แนะนาวา่ อยา่ งน้นั "
"ยงั ช้ีโรคตามเคย หมอเขาวา่ เป็นอะไรคะ ?"
"หวั ใจอ่อน แถมประสาทออ่ นเขา้ ดว้ ย"
"เสียดาย ไม่เคยเจอกนั สกั ที"
สีหนา้ พี่ตุม่ แสดงวา่ ไม่อยากพดู เร่ืองหนูอน้ นกั ทาใหฉ้ นั
ไมก่ ลา้ ซกั ถามอะไรต่อไปอีก
"ตอนหลงั ๆ พเ่ี ขียนจดหมายถึงนุช ทาไมนุชไมต่ อบ ยง่ิ
ตอนพี่ไปอยอู่ ิตาลี ยง่ิ ไม่ไดข้ ่าวเลย"
"นุช ออกจากกินนอนประจากม็ าอยหู่ อพกั นิสิตหญิงนี่คะ
เขาเกบ็ ไวน้ าน ๆ เขา้ คงลืมให"้
"นุชใจดา ไม่บอกพ่สี ักคา"
"ตอนหลงั นุชกบ็ อกไปค่ะ แต่กเ็ งียบไปเหมือนกนั "
"กค็ งตอนท่ีพ่ยี า้ ยไปอิตาลีนนั่ เอง คลาดแคลว้ กนั ไปได.้ .."
ประโยคสุดทา้ ย น้าเสียงน้นั ค่อนขา้ งเศร้าหมองอยา่ ง
ประหลาดจนทาใหฉ้ นั ตอ้ งหนั ไปมองอยา่ งสงสัย

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

233

"พีห่ มายความวา่ จดหมายมนั เลยคลาดกนั ตอนน้ีนุชอยู่
บา้ นสวนหรืเปล่า พ่ีวา่ งจะไดเ้ ขา้ ไปคุยดว้ ยสกั วนั อยากเห็น
สถานที่เก่า ๆคนเก่าๆ เออ...ลุงแสม นช้ ่วย ยายเจียมล่ะเป็นยงั ไง
มงั่ ?"

"อยคู่ รบค่ะ แต่หง่อมกนั ไปมากแลว้ "
รอยยมิ้ ของพ่ีตุม่ สดใสข้ึนอยา่ งเดิม
"ฝรั่งตน้ น้นั ตายหรือยงั ?"
"ตน้ มนั แก่ จนลูกไมด่ กอยา่ งแต่ก่อนแลว้ ค่ะ ?"
สาหรับเรา.. วนั คืนดูเหมือนจะถอยไปสู่อดีตที่ผา่ นมาแลว้
อดีตที่ฉนั ยงั เป็นเพยี ง...ยายนุชเด็กช่างพดู ซุกซนคนน้นั แตพ่ ตี่ ุม่ ก็
ไม่ใช่หนุ่มใหญ่ร่างสูงสง่า แตเ่ ป็นเพยี งตุ่มเดก็ ชายร่างสูงล่าสันที่
ตามใจฉนั เป็ นแกว้ ตาคนเดิม
เม่ือกา้ วออกจากคลบั แห่งน้นั ออกมาสู่ท่ีสวา่ งฉนั จึง
สงั เกตเห็นพี่ตุม่ อยา่ งเตม็ ตา ร่างน้นั สูงจนแมฉ้ นั จะใส่รองเทา้ สนั
สูงกย็ งั สูงเลยหวั ไหล่ที่ตุ่มไปเพียงเลก็ นอ้ ย กางเกงสีน้าตาลไหม้
รีดเรียบมีเส้ือนอกสีกนั สะพายบา่ ใบหนา้ ขาวยงั มีสีชมพเู ล็กนอ้ ย
ริมฝีปากบนมีไรหนวดกนั ไวเ้ ป็นรอยสีเขียวบาง ๆ ผมดกหนา
สะบดั ปลายเลก็ นอ้ ย แต่สิ่งท่ีไม่เปล่ียนแปลงคือคิ้วเขม้ ขมวดนิด ๆ
และดวงตาดาคมที่ดูหมือนจะเคร่งคิดอะไรอยตู่ ลอดเวลา ริมฝีปาก

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

234

ท่ีดูเหมือนจะเมม้ สนิทอยเู่ สมอแยม้ ออกนิด ๆ ขณะที่กม้ ลงบอก
ฉนั เบาๆ วา่

"อาทิตยน์ ้ีพีจ่ ะไปหา"
ฉันเฝ้ ารอคอยวนั อาทติ ย์ทจ่ี ะมาถงึ อย่างใจจดใจจ่อ แต่
ไม่ยอมปริปากบอกใครเลยแมแ้ ตค่ าเดียวเพราะอยากจะดูวา่ ยงั จะมี
ใครจา 'พตี่ ุ่ม' ไดบ้ า้ ง อาการแจม่ ใสของฉนั น้ีเองทาใหย้ ายเจียมถึง
กบั ออกปากวา่
"สงสยั วา่ คุณหนูจะถูกลอ็ ตเตอร่ื"
แมแ้ ตค่ ุณจินตนา..ซ่ึงวนุ่ วายอยแู่ ตง่ านบนบา้ นรบกบั
ความงอแงของยายก๋อยก็ยงั อุตส่าห์สงั เกตเห็นทา่ ทางของฉนั ดว้ ย
"ทา่ คุณนุชจะหางานไดแ้ ลว้ "
ใครจะคาดคะเนกนั อยา่ งไรก็ตาม ฉนั กท็ าเฉยเสีย
จนกระทงั่ วนั อาทิตย์ ฉนั ชวนตากงุ้ ลงไปอยทู่ ่ีเรือนแพแต่เชา้
ในขณะที่ชะเงอ้ คอยเรือแทก็ ซี่ที่ผา่ นมาทุกลากต็ อ้ งระวงั ไมใ่ หก้ ุง้
พลาดตกน้าลงไปเพราะความซุกซนเที่ยวปี นป้ ายหอ้ ยโหนของแก
แมจ้ ะวง่ิ ตึงๆ ไปรอบๆ ตากุง้ กย็ งั มีปัญหาถามฉนั ไม่หยดุ ปาก
"จุนบ้ี ทาไมเรือมนั วงิ่ ได้ ?"
"มนั มีเคร่ืองจะ้ "
"คนไม่มีเคร่ืองแตท่ าไมวงิ่ ได้ ?"
"มีจะ้ เครื่องอยใู่ นทอ้ ง"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

235

พอจบเร่ืองน้ีกก็ ระโจนไปเองน้นั ไมม่ ีท่ีสิ้นสุด จนกระทง่ั
มีเรือแทก็ ซี่เบนหวั เรือเขา้ มาเทียบท่า ฉนั จาร่างสูงใหญ่ ในชุดสี
เทาเขม้ ที่มายนื เด่นอยหู่ วั เรือน้นั ไดด้ ี ตากงุ้ ปี นลูกกรงมองพลาง
บอกฉนั

"ครายมาหาคุณพอ่ ?"
ฉนั ลุกไปยนื ขา้ งตากุง้ พ่ีตุม่ กระโดดลงจากเรือดว้ ยท่าทาง
เหมือนสมยั ยงั เป็นเดก็ ไมม่ ีผิด
"นุชมาคอยอยตู่ ้งั นานแลว้ ค่ะ กลวั พี่ตุ่มจะจาบา้ นไม่ได"้
ใบนา้ ของพ่ตี ุ่มสดใสเสียเหลือเกิน เขาเหลียวมองไป
รอบๆทาไมพ่ีจะจาไม่ได้ อยา่ วา่ แตจ่ ะไปนานเพียงแต่น้ีเลย นาน
กวา่ น้ีก็จาได้ เรือนแพทรุดโทรมไปหน่อยแตก่ ย็ งั ไมเ่ ปลี่ยนไปมาก
นกั ไม่เหมือนที่ตวั จงั หวดั กบั ริม แมน่ ้าเปลี่ยนไปมากทีเดียว...อา้ ว
...ใครเอย่ มายนื ทาตาแป๋ แหว๋วอยนู่ ่ี"
พ่ีตุ่มกม้ ลงยมิ้ กบั ตากุง้ ซ่ึงยนื กอดมือฉนั พลางเงยหนา้
มองตาแป๊ ว
"กุง้ ...ไหวเ้ สียซิจะ้ "
ตากุง้ ยกมือไหวอ้ ยา่ งรวดเร็ว พลางแนะนาตวั เสร็จ
"กุง้ ช่ือกุง้ ครับ คุณพอ่ ไม่อยู่ เด๋ียวมา แตแ่ ม่อยู่ อยหู่ มดทุก
คนเลย"
พีต่ ุ่มหวั เราะพลางขยผิ้ มตากงุ้ จนตวั โคลง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

236

"ช่างพดู จริงเรา นายนี่มาจากไหนละนุช ?"
ฉนั ตอบอยา่ งไมเ่ ตม็ ปากนกั
"นอ้ งของนุชเองแหละคะ่ "
พตี่ ุ่มเบิกตากวา้ งข้ึนเลก็ นอ้ ยแต่แลว้ ทา่ ทางกก็ ลบั เป็ ปกติ
"มีกี่คนล่ะ ?"
"สองคนแลว้ คะ่ ตากุง้ เตน้ นี่กบั ยายก๋อย"
"ครู่น้ีพเี่ กือบจะทกั เหมือนกนั วา่ แกยมิ้ คลา้ ยๆ นุช...เห็น
เรือนแพแลว้ คิดถึงคุณยา่ คุณยา่ ชอบนง่ั อยตู่ รงน้ี... "
พต่ี ุม่ ช้ีมือไปท่ีมุมนอกชานเรือนแพ ทาใหฉ้ นั อดใจหาย
ไมไ่ ด้
"นุชเหมือนกบั นายกงุ้ เตน้ สมยั น้ีแหละ วงิ่ ไปรอบๆ
ระเบียงน่ีแลว้ ก็หกลม้ ตรงสะพานนน่ั เป็ นประจา"
พีต่ ุ่มทบทวนความทรงจาอยา่ งแมน่ ยา จนฉนั อดยมิ้ ไมไ่ ด้
"ข้ึนบา้ นก่อนเถอะค่ะ นุชไม่ไดบ้ อกใครเลยวา่ พ่ีตุม่ จะมา
ดูชิพวกผเู้ ฒ่าผแู้ ก่ทา่ นจะจาพี่ตุม่ ไดไ้ หม"
ยายเจียม ลุงแสม นา้ ช่วย ชุมนุมกนั อยทู่ ่ีนอกชานเรือน
หนา้ ช่วยกนั หนั่ หมากตากแดด พอพี่ตุม่ เขา้ ไปไหว้ ทุกคนรีบ
เปล่ียนจากทานงั่ ชนั เข่าเป็นพบั เพียบราบลง ลุงแสมขยบั ผา้ ท่ีพาด
ไหล่มาคาดพงุ ยายเจียมเลือนกระดง้ หมากเป็นการใหญ่
"มาหาคุณหนูหรือคา้ เชิญเถอะค่ะ เชิญตามสบาย"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

237

"จาผมไมไ่ ดห้ รือครับ ?"
ประโยคน้ี ทาใหท้ ่านผเู้ ฒา่ ท้งั สามถึงกบั ชะงกั ช่วยกนั
เพง่ มองพตี่ ุ่มอยา่ งเอาจริงเอาจงั โดยมีฉนั แอบหวั เราะอยขู่ า้ งหลงั
ลุงแสมรีบออกเน้ือออกตวั เป็ นพลั วลั
"คนแก่ หูตาไมค่ ่อยดีหรอกพอ่ คุณ จาใครไม่คอ่ ยได้
ผดิ พลาดไปกต็ อ้ งขออภยั ดว้ ย"
นา้ ช่วยซ่ึงออ่ นวยั กวา่ ทุกๆ คน มองพ่ตี ุม่ อยา่ งเพง่ พศิ
พลาง บ่นพมึ พา
"คลบั คลา้ ยคลบั คลาวา่ จะเคยเห็น แตก่ น็ ึกไมอ่ อก"
พ่ตี ุ่มหนั มามองฉนั พลางยมิ้ อยา่ งนึกสนุก
"ผมเคยมาท่ีน่ีต้งั แตส่ มยั ยงั เป็นเดก็ "
"ยงั ง้นั เชียวหรือพอ่ ?" ยายเจียมอุทาน
"หรือวา่ ..."
นา้ ช่วยขยบั เขา้ มาใกลจ้ นพ่ตี ุ่มอดหวั เราะไมไ่ ด้
"ใช่แลว้ ลูกชายขา้ หลวงไงละ่ ?"
นา้ ช่วยตบเขา่ ฉาด ยายเจียมกบั ลุงแสมอุทานออกม
พร้อมกนั
"ฮา้ ...คุณตุ่ม!"
"ผมเองครับ นึกวา่ จะจาไมไ่ ดเ้ สียแลว้ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

238

"พอ่ คุณ หายไปเสียนาน ไดข้ ่าววา่ ไปเมืองนอกเมืองนา
กลบั มานานแลว้ เรอะคา้ โถ...เป็นหนุ่มใหญ่จนจาแทบไม่ได"้

ยายเจียมเริ่มบทพรรณนาตามเคย ส่วนลุงแสมยงั เขมน้
มองอยา่ งสนใจ

"น่ีแหละนา วา่ คลบั คลา้ ยคลบั คลาอีตรงยมิ้ "
"อยา่ ขา้ เลยวะแสม ขา้ จาไดต้ รงเสียงพดู ตะหากวา่ คุน้ ๆ หู
หนต้ ารูปร่างผดิ กวา่ ตอนยงั เด็กจาไดท้ ่ีไหน"
สองเฒ่าเริ่มขดั คอกนั ตามเคย คุณจินตนาซ่ึงเดินออกมา
จากเรือนครัวชะงกั นิดหน่ึง ฉนั กระซิบบอกพี่ตุ่มเบา ๆ วา่
"คุณจินตนา แมต่ ากุง้ คะ่ "
พีต่ ุ่มยกมือไหว้ คุณจินตนารับไหวพ้ ลางยมิ้ นอ้ ย ๆ ตาม
เคย แตด่ วงตามีแววสงสัยฉนั จึงรีบอธิบายเสียก่อน
"พี่ตุม่ เคยมาที่นี่ต้งั แต่เลก็ แลว้ ค่ะ"
"โฮย้ ..ต้งั แตค่ ุณหนูตวั เท่าคุณกงุ้ แน่ะ"
พอยายเจียมเริ่มสาธยาย ฉนั ก็สะกิดพต่ี ุ่มใหล้ ่าถอยออกมา
โดยเร็ว
"ไปในสวนกนั ดีกวา่ คะ่ "
คุณจินตนายมิ้ พลางบอกค่อย ๆ วา่
"เดี๋ยวดิฉนั จะหาอะไรลงไปเล้ียงคะ่ กงุ้ ...กุง้ ....หาเสื่อให้
คุณพี่ หน่อยลูก"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

239

ตากุง้ ลากเสื่อซ่ึงใชส้ าหรับปนู งั่ เล่นออกมาอยา่ ง
ทะมดั ทะแมง

พต่ี ุ่มจึงดึงไปถือเสียเอง พลางกม้ ลงยมิ้ ดว้ ยอยา่ งเอน็ ดู
"มา...พี่ถือเอง"
กวา่ ฉนั จะหอบหมอน กระติกน้า พร้อมดว้ ยตะกร้าขนลง
ไป ก็ปรากฏวา่ ตากงุ้ พาพี่ตุ่มไปปูเสื่อนงั่ คุยกนั เสียก่อนแลว้ เสียตา
กงุ้ คุยแจ๋ว ๆ ดงั ลนั่
"ตากุง้ คุยอะไรใหฟ้ ังคะ ?"
พี่ตุ่มลุกมาช่วยรับหมอนกบั กระติกน้าไปวางไว้ พลางนง่ั
เหยยี กยาวอยา่ งสบาย
"เขาคุยวา่ คุณพีส่ อนใหเ้ ขาอา่ นหนงั สือถึง ฮ. นกฮูกตาโต
แลว้ "
"ตากงุ้ แกหวั ดีคะ่ สอนอะไรจาง่าย เสียอยา่ งเดียวชน
เหลือเกินพูดมากกเ็ ท่าน้นั "
พ่ตี ุ่มมองฉนั พลางอมยมิ้
"ก็เหมือนนุชนนั่ แหละ เดก็ ๆ ไล่เรียงพเ่ี สียจนจนมุม"
ฉนั รินน้าแขง็ จากกระติกใส่แกว้ ใบป้ อม ส่งใหพ้ ีต่ ุม่
"น่าขนั ะคะ ถา้ นุชไม่จอพตี่ ุม่ คงจาคุณอรชุนกบั คุณ
ทกั ษิณไม่ได"้
"ถา้ นุชดินผา่ นพ่ไี ปเฉยๆ พ่กี ็คงจานุชไมไ่ ดเ้ หมือนกนั "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

240

"ทาไมคะ ทีนุชยงั จาพ่ีตุ่มไดเ้ ลย"
พี่ตุม่ มองฉนั พลางยมิ้ แววตา ดา คม มีประกายสดใส
"กน็ ุชไม่เหมือนตอนเด็กๆ สักนิด พอโตข้ึนเหลือตวั นิด
เดียว…คลา้ ยคุณแมข่ องนุชมากกวา่ "
"ไหนพตี่ ุ่มลองบอกนุชซิคะวา่ คุณแม่เป็นยงั ไง"
พต่ี ุ่มยกมือข้ึนลูบทา้ ยทอย ทาตาลอย
"เอ..พ่กี จ็ าไมน่ ดั ...รูปร่างเล็กๆ บางๆ สวยมากทีเดียว แต่
ดูทา่ ทางใจเยน็ ๆ ชา้ ๆ ไมเ่ หมือนนุชตรงน้ีแหละ"
"แลว้ คุณพอ่ พ่ีตุม่ ล่ะคะ ตอนน้ีทา่ นอยไู่ หน"
รอยยมิ้ ของพี่ตุม่ จางลงเลก็ นอ้ ย ตอบส้นั ๆ วา่
"เชียงใหม"่
"อ๋อ...อยกู่ บั หนูอน้ หนูอน้ อว้ นข้ึนไหมคะ"
พตี่ ุ่มยกแกว้ น้าข้ึนดื่มก่อนท่ีจะตอบวา่
"กย็ งั ตวั เลก็ ๆ อยู่ ผอมกวา่ นุชมาก"
"นุชนึกไมอ่ อกเลยวา่ ตอนโตๆ นี่หนูอน้ จะเป็นยงั ไง
อยากเห็นจงั "
พ่ีตุม่ กลบั เล่ียงไปพดู ถึงเร่ืองอื่นเสียเฉย ๆ
"พรุ่งน้ีนุชจะไปทางานไดห้ รือยงั ?"
"คะ...งานอะไรคะ ?"
"อา้ ว งานท่ีวา่ จะเขา้ ไปทาบริษทั พยี่ งั ไงล่ะ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

241

"เอ๋...รับนุชกนั แลว้ หรือคะนี่ ?"
ฉนั ทาตาโต พ่ีตุ่มหวั เราะจนเห็นฟันขาวเรียบเป็ นเงา
"โธ่..มติเป็นเอกฉนั ทเ์ ลย ตอนแยกกนั วนั น้นั เจา้ สองคน
นน่ั ยงั บน่ วา่ ลืมนดั ใหน้ ุชไปทางานวนั ไหน พ่ีเลยรับอาสาวา่ จะมา
บอกเองนุชไปทาไหมจะ๊ ?"

น้าเสียงของพ่ีตุ่มคงอ่อนหวานอยา่ งเอาใจ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

242

25……………………………………………
"วนั น้ีตอนนงั่ เรือมานี่ยงั เป็นห่วงวา่ ถา้ นุชมา
อยบู่ า้ นสวนจะไปทางานไหวเรอะ ข้ึนรถลงเรือ
หลายทอด"

"เด๋ียวน้ีไม่เหมือนแตก่ ่อนแลว้ ค่ะ เรือมีแต่เชา้ จนดึกจน
ดื่น รถมลก์ ็มาก ข้ึนตน้ ทางสบายดีดว้ ยซ้า แต่...นุชยงั ไมร่ ู้เลยวา่ ท่ี
ทางานนุชอยทู่ ี่ไหน"

ฉนั ทาเสียงอ่อย ๆ พ่ตี ุม่ หวั เราะเสียงดงั
"นนั่ ซิ รู้ยงั ง้ีปล่อยใหห้ าเสียใหเ้ ช็ด เอาอยา่ งน้ี พรุ่งน้ีเชา้ พ่ี
จะมารับที่ทา่ เรือ..."
"ลาบากเปล่าๆ คะ่ บอกใหน้ ุชนง่ั รถเมลไ์ ปลงที่ไหนกไ็ ด"้
พีต่ ุม่ สนั่ ศีรษะ
"ไมไ่ ดพ้ ีม่ ารับดีกวา่ ลาบากแค่น้ีจะเป็นอะไรไป"
ฉนั รู้สึกเหมือนกบั วา่ พต่ี ุ่มไดย้ ้งั ประโยคตอ่ ไปไวแ้ ต่กลบั
มองฉนั ดว้ ยแววตาเศร้าๆ จนทาใหฉ้ นั ใจหายอยา่ งประหลาด
"มีอะไรหรือคะ ?"
"หือ...อะไร ?"
พีต่ ุม่ ถามอยา่ งไม่สนใจ จนฉนั ชกั ไม่แน่ใจ
"นุช เห็นพ่ีตุ่มทาหนา้ ชอบกล"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

243

"ทาหนา้ ยงั ไง ? "
พต่ี ุ่มถามอยา่ งสนใจ พลางแหงนองข้ึนไปบนตน้ ฝรั่ง
"เห็นฝร่ังตน้ น้ีแลว้ คิกถึงวนั ท่ีนุชหอ้ ยต่องแตง่ อยบู่ นน้นั
พี่ส่ังวา่ ไมใ่ หข้ ้ึนก็ยงั ด้ือ
"วนั น้นั เกือบไป"
"พ่ีใจหายหมดเลย"
พีต่ ุ่มพลิกตวั นอนตะแคง ใชท้ อ่ นแขนหทา้ วหมอนหนั มา
มองฉนั ดว้ ยใบหนา้ ขรึม ๆ
"นุชจาไดไ้ หมวา่ วนั น้นั นุชสัญญากบั พไี่ วว้ า่ ยงั ไง ?"
ยงั ไม่ทนั ที่ฉนั จะตอบ แววตาของพ่ีตุ่มก็สลดลง ขาพลิก
ตวั ทิง้ ศีรษะลงกบั หมอนหลบั ตาพลางพดู เอ่ือยๆ วา่
"นุชคงจาไม่ไดแ้ ลว้ ม้งั เพราะตอนน้นั นุชตวั นิดเดียว พี่ยงั
อุม้ ตวั ปลิวอยเู่ ลย...ช่างมนั ลืมเสียเถอะ !"
พ่ตี ุ่มพดู เสียงหนกั ราวกบั พยายามปัดความทรงจาอนั น้นั
ใหเ้ ลื่อนหาย ฉนั ไดแ้ ต่นง่ั นิ่ง ตาจบั อยทู่ ่ีเส้นผมดกดาสะบดั ปลาย
ซ่ึงกระจายยงุ่ เหยงิ อยบู่ นหมอนไมห่ ่างไปนกั ...เขาคงไม่นึก
หรอกวา่ แทจ้ ริงแลว้ ฉนั ยงั จาภาพวนั น้นั ไดต้ ิดตา...พีต่ ุ่มควา้ ตวั ฉนั
ไปกอดไวแ้ นบอกทิง้ ยอ่ ลงมาจากตน้ ไมย้ อมใหต้ วั เองเจบ็ โดยมี
ฉนั นง่ั เอเ้ ตอยบู่ นตกั แถมคุยโวเสียดว้ ย...นุชไมก่ วั เพราะรู้วา่ เด๋ียว

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

244

พ่ีตุ่มก็มาช่วย...ประโยคที่พ่ตี ุ่มทบทวนความจาของฉนั ในวนั น้ีก็
คือประโยคที่พต่ี ุ่มคาดค้นั เอากบั ฉนั วา่
นุช เห็นพ่ีตุม่ ทาหนา้ ชอบกล"

"จาไว้นะ ถ้าต่อไปนุชเป็ นอะไรต้องคดิ ถึงทตี่ ุ่มคนเดียว
ได้ไหม ?"

ฉนั รับปากอยา่ งเตม็ ใจ และจากน้นั พ่ตี ุม่ กป็ ็นท้งั พี่ท้งั
เพอื่ น ตลอดมา แมแ้ ต่เมื่อยามห่างไกลกไ็ ม่เคยมีใครสามารถมา
แทนท่ีี่เขาได.้ ..วนั เวลาท่ีผา่ นไปตา่ งหาก ทาใหฉ้ นั สงสยั วา่ พต่ี ุ่มยงั
ตอ้ งการจะใหฉ้ นั รักษาคามน่ั สัญญาอนั น้นั ไวห้ รือเปล่าหนอ ?

พี่ตุ่มกลบั บา้ นเมื่อเยน็ มากแลว้ พร้อมท้งั คาดคนั ใหฉ้ นั รอ
เรือในวนั รุ่งข้ึน หากวา่ จะมาล่าชา้ ไปบา้ ง ทา่ ทางของเขาดูราว
ฉนั เป็นเด็กที่ผใู้ หญก่ ลวั จะหลงทาง จนฉนั อดหวั เราะไม่ได้

"หวั เราะเยาะอะไรพ่ี ?"
พต่ี ุ่มกม้ ลงถามดว้ ยเสียงขึงขงั แตพ่ อฉนั เงยหนา้ ข้ึนสบตา
พตี่ ุ่มก็กลบั เบือนไปเสียทางอื่น
"นุชขนั น่ีคะ พีต่ ุม่ สัง่ เสียราวกบั วา่ นุชเป็นเด็กๆ"
สีหนา้ ท่ีค่อนขา้ งสดใสน้นั เคร่งขรึมลงทนั ที
"ถา้ เป็นไปได้ พี่อยากกลบั ไปเป็นเดก็ อีกคร้ังดว้ ยซ้าไป...
บางที...พี่"
พี่ตุ่มหยดุ พดู ทนั ควนั พยายามทาเสียงใหแ้ จม่ ใส

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

245

"ฮ้ือ...ช่างมนั เถอะ ถา้ กลบั ไปเป็ นเดก็ อีกพ่ขี ้ีเกียจรบกบั
เดก็ นุช"

ขณะที่คอยเรือหนา้ เรือนแพ พ่ีตุ่มถามฉนั เบา ๆ วา่
"นุช มีอะไรยงุ่ ยากมง่ั หรือเปล่า ?"
"คะ ?" ฉนั เอียงคอถามอยา่ งสงสยั "
"เออ้ ...พี่หมายความถึงเร่ือง..คุณจินตนาแม่เล้ียงนุช
น่ะจะ้ "
ฉนั สัน่ ศีรษะอยา่ งรวดเร็ว "ไม่มีอะไรนี่คะ คุณจินตนา
เป็นคนเงียบๆ ไมค่ อ่ ยพดู กบั ใคร นอกจากทางานบา้ น แลว้ ก็รบ
กบั ลูก"
พีต่ ุ่มถอนใจยาว "โล่งใจไป...พอรู้วา่ นุช...มีแม่เล้ียงพี่กไ็ ม่
สบายใจกลวั นุชจะมีอะไรยงุ่ ยากทางบา้ น"
นุชจบั มือพ่ีตุ่มไวด้ ว้ ยความรู้สึกซาบซ้ึง ไมไ่ ดค้ ิดอะไร
มากไปกวา่ พ่ตี ุม่ เดี่ยวน้ีกค็ ือ พ่ตี ุ่มในสมยั เยาวว์ ยั ของฉนั นน่ั เอง แต่
ใบหนา้ ค่อนขา้ งขาวสะอาดกลบั เป็นสีเขม้ ข้ึน อุง้ มือน้นั กระตุกนิด
หน่ึง แลว้ ก็กลบั ยนิ ยอมใหฉ้ นั เกาะกมุ ไวแ้ ตโ่ ดยดี
"ขอบคุณค่ะพ่ตี ุ่ม ขอบคุณมาก พีต่ ุ่มดีตอ่ นุชเหลือเกิน"
"พี่ยงั ไมร่ ู้เลยวา่ พ่ีจะเป็นคนดีอยา่ งนุชวา่ ไวต้ ลอดไปหรือ
เปล่า"
ฉนั มองหนา้ พี่ตุ่มอยา่ งแปลกใจ แตเ่ ขากลบั ไถลกม้ ลงมอง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

246

สายน้าที่ไหลเช่ียวกรากน้นั เสีย
"ทาไมคะ ?"
"สกั วนั หน่ึง พกี่ ลวั นุชจะไมพ่ ดู น่ะซิวา่ พ่ีดีตอ่ นุช"
"โธ่...ไมม่ ีวนั หรอกคะ่ พ่ตี ุม่ ดีกะนุชมาต้งั แต่ไหนแต่ไร

แลว้ ทาไมนุชจะพดู ยงั ง้ีตอ่ ไปอีกไม่ได"้
"แต่...สมุติวา่ พที่ าอะไรท่ีไมด่ ีบา้ งล่ะ ?"
"เช่นอะไรคะ ?" ฉนั ถามอยา่ งนึกสนุก
พต่ี ุม่ หนั มามองหนา้ ฉนั ดว้ ยแววตาประหลาด
"เช่น...อะไรกไ็ ด้ แลว้ แต่นุชจะคิด.... "ง้นั กเ็ ช่น...บงั คบั

นุชเหมือนเดก็ ๆ อยา่ งเคย...เห็นนุชแลว้ จาไมไ่ ด้ จนถา้ หากนุชไม่
ทกั แต่ทีแรก พี่ตุม่ ก็คงไมร่ ู้จกั จนกวา่ อรวรรณจะแนะนาตวั หรือ
บางทีพ่ตี ุม่ จะจาชื่อนุชไม่ไดด้ ว้ ยซ้าไป"

พตี่ ุ่มหวั เราะจนเห็นฟันขาวเรียบเป็นเงา
"นุชละก็ช่างตดั พอ้ ต่อวา่ อยา่ งเคย ใครจะจาไดจ้ ะ๊ ก็นุช... "
ดูเหมือนพต่ี ุ่มจะตดั สินใจพดู เร็วข้ึนกวา่ ปกติ
"สวยข้ึนต้งั เป็นกอง"
"สวยเป็ นกองๆ นุชไม่เห็นชอบเลย"
"กจ็ ริงน่ี...เวลาอยทู่ ่ีโน่น พ่คี ิดถึงนุชท่ีไรพ่ีมกั วาดภาพ
ผหู้ ญิงตวั อว้ นๆ ขาวๆ แกม้ แดงผมหยอยๆ ทุกที่"
"แยเ่ ลย" ฉนั อุทานพลางหวั เราะ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

247

"พอมาพบจริงๆ เขา้ เหลือตวั นิดเดียวแลว้ ก็...สวยมาก"
"ดีละ ง้นั ใหพ้ ่ตี ุ่มจบั นุชส่งเขา้ ประกวดนางสาวไทย"
พ่ีตุม่ สั่นศีรษะ
"ไมม่ ีวนั เดด็ ขาด ยง่ิ สวยเทา่ ไหร่" ดวงตาท่ีมองตรงมามี
แววกระดากกระเดืองเล็กนอ้ ย "พีก่ ็อยากเกบ็ ไวเ้ ทา่ น้นั "
พดู จบพ่ตี ุ่มกห็ นั ไปมองเรือที่เบนหวั เขา้ มาใกล้
"เรือมาแลว้ พี่ไปล่ะ พรุ่งน้ีนุชอยา่ ลืมที่พ่ีสง่ั ไวน้ ะ"
"คะ่ "
พตี่ ุ่มกระโดดลงเรือพลางหนั มายมิ้ โบกมือให้ ก่อนท่ีจะ
มุดเขา้ ไปนงั่ ขา้ งใน ฉนั ยนื รอจนเรือลบั คุง้ น้าไปแลว้ จึงหนั กลบั
ข้ึนเรือน
กว่าคุณพ่อจะกลบั กค็ ่า ฉันรอจนท่านรับประทานอาหาร
เสร็จ ออกมานอนสูบบุหร่ีที่เกา้ อ้ีโยกจึงเขา้ ไปหา เสียงตากุง้ เขา้ ไป
ป้ วนเบ้ียนอยกู่ ่อนแลว้ รายงานเสียงแจ๋ววา่
"วนั น้ีจุนป้ี เขามาหาจุนป้ี "
"เรียกใหช้ ดั ๆ ซิลูก คุณพ่ี เราน่ะพดู ไดส้ ารพดั อยา่ ง แต่
ทาไมจุนป้ี ๆอยนู่ นั่ แลว้ ทาไมคุณพ่ีมาหาคุณพี่ พอ่ ไม่เห็นรู้เรื่อง"
"คุณ....พ่ี" ตากุง้ พยายามพดู ชา้ ๆ ใหช้ ดั
"คนสูง...สูงเทา่ นูน้ แน่ะครับเขามา ไม่เช่ือคุณพ่อถาม..."
ตากุง้ พยายามหาหลกั ฐาน พอดีเหลียวมาเห็นฉนั เขา้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

248

"ถามคุณ...พี่ ดูซิครับ"
ฉนั เขา้ ไปนงั่ พบั เพียบท่ีพ้ืนชิดกา้ อ้ี คุณพอ่ ผงกศีรษะข้ึน
มอง
"มาเป็นพยานใหต้ ากงุ้ หรือลูก?"
ฉนั ขยบั กระโถนเขา้ ไปใหท้ า่ นเข่ียบุหร่ี
"คุณพอ่ ทายซิคะวา่ วนั น้ีใครมาหานุช ?"
"มารอเดียวกนั ท้งั พ่ที ้งั นอ้ ง จะวา่ เพือ่ นหนูก็ไมค่ อ่ ยมีใคร
มาถึงน่ี พอ่ ทายไม่ถูกหรอก"
"คนที่เคยมาน่ะคะ่ ต้งั แต่สมยั เดก็ ๆ"
"ยง่ิ แลว้ เขา้ ไปใหญ่ ใครจะนึกออก"
"แหม...พยายามนึกหน่อยซิคะ คุณพอ่ รู้จกั เขามาต้งั แต่
เลก็ ๆ"
"จา้ แกละที่เคยเรียนหนงั สือมากบั นุชใช่ไหม พอ่ เห็นขบั
เรือแทก็ ซี่ป๋ ออยนู่ ่ี หรือเจา้ เบ้ียวที่ขายกาแฟ ?"
ไมใ่ ช่คะ่ ...ตาแกละเด๋ียวน้ีเขาชื่อไพศาลแลว้ นุชลงเรือที่
ไร แกไมเ่ กบ็ สตางคส์ กั ที"
ฉนั อดหวั เราะไมไ่ ด้ เม่ือนึกถึงบรรดาเพื่อนเก่าซ่ึงเคยเป็น
คู่อริกนั มาแต่เดก็ ๆ
"ถา้ ยงั ง้นั กย็ อมแพล้ ะลูก"
"พ่ีตุม่ ลูกขา้ หลวงเก่าไงคะ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

249

"อ๋อ..เคยมาเล่นกบั นุชบ่อยๆ สมยั ก่อนโนน้ แน่ะวา่ ไป
นอกไปนาเสียนาน กลบั มาแลว้ หรือลูก?"

"ค่ะ แถมนุชไดท้ างานบริษทั เดียวกนั เสียดว้ ย"
"อา้ ว...นุชไปสมคั รงานไดแ้ ลว้ หรือลูก ?"
"ฉนั ทาทา่ อมยมิ้ อยา่ งภาคภูมิ"
"พอ่ ไมอ่ ยากใหน้ ุชไปทางานหรอก พอ่ เป็นห่วง"
"คุณพอ่ อีกคนเหมือนพ่ตี ุม่ เห็นนุชเป็นเด็กเร่ือยเชียว
"นุชจะไปทาอะไรล่ะ ?"
"โตต้ อบจดหมายคะ่ "
"อยา่ ไปทะเลาะกบั ลูกคา้ เขาเขา้ แลว้ กนั ถา้ นุชจะทางาน
จริงๆ มาทากบั พอ่ ไม่ดีหรือลูก ?"
อยา่ เลยคะ่ คุณพอ่ เป็นเพียงหุน้ ส่วน ถา้ เอานุชขา้ ไปกิน
เงินเดือน เขาจะวา่ ได"้
"เออ...พูดถึงขา้ หลวง ตอนน้ีท่านสบายดีหรือลูก นุชรู้
หรือเปล่า ? "
"พตี่ ุ่มบอกวา่ ท่านอยทู่ ่ีเชียงใหมค่ ะ่ "
"เรือกสวนทางน้ี เขาทายงั ไง ?"
"ไมท่ ราบซิคะ ดูเหมือนจะใหใ้ ครถืออย"ู่
"แลว้ ลูกขา้ หลวงเขาไปเรียนอะไรมาล่ะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี