หนี้รัก

50

ไดเ้ ล่มหน่ึงคร้ังแรกฉนั พลิกหารูปพอเห็นไมม่ ีกจ็ ะทิง้ แต่ก็คิดข้ึน
ไดพ้ อจะตดั เอาไปทา ‘แบงก’์ เล่นขายของไดจ้ ึงเก็บไว้ คราวน้ีพอ
คุณยา่ เห็นเขา้ ท่านกเ็ อาไปพลิกๆดู หากเวลาคุณยา่ ไม่สวมแวน่
ทา่ นตอ้ งยกหนงั สือใหไ้ กลสุดแขนเลยทีเดียวจึงจะเห็น

''ดีนี่ลูก เร่ืองลกั ษณวงศ์ ขอยา่ เถอะ''
''เร่ืองอารายคะ ?''
''ลกั ษณวงศล์ ูก...เออ้ ...แมน่ ุชเห็นจะตอ้ งเขา้ โรงเรียนเสียที
จะไดม้ าอา่ นหนงั สือใหย้ า่ ฟัง หูตายา่ ยงิ่ ไม่คอ่ ยดีอย'ู่ '
จากน้นั มาคุณแม่ก็เร่ิมสอนหนงั สือฉนั วนั ละชวั่ โมงทุก
เชา้ ฉนั เร่ิมอา่ น ก.ไก่ ข.ไข่ ไมเ่ หมือนใครเพราะฉนั อ่านวา่
''ก.ไอก่ กุ๊ ข.หอยโขง่ ค.ตาคง…'' และพอถึงตวั ช.ฉนั ก็
อา่ นวา่
''ช.ตาเช้ียง” หรือไมก่ ็
''ย.คุณยา่ พ.คุณพอ่ ม.คุณแม่ น.นุช''
คุณแมพ่ ยายามใหฉ้ นั อา่ นอยา่ อื่นแต่ไม่สาเร็จ จึงตอ้ ง
ปล่อยใหเ้ ลยตามเลย ขอแต่ใหฉ้ นั ช้ีใหถ้ ูกตวั เทา่ น้นั ลงทา้ ยก็มีครู
เขา้ มาช่วยลุงแสมแอบสอนฉนั วา่
''ช.ไอช้ ่วย ม.ไอม้ ี''
ฉนั อ่านตามเสียแจ๋ว แถมใหอ้ ีกวา่
''จ.ยายเจียม !''

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

51

พอลุงแสมเลยไป นา้ ช่วยก็มาสอนต่อ
''ส.ไอแ้ สม''
ลงทา้ นการเรียนของฉนั ก็เห็นท่าจะไปไมร่ อด คุณยา่ ตอ้ ง
ยา้ ยมาดารงตาแหน่งครูใหญ่กากบั การเสียเอง กนั ไม่ใหค้ รูนอ้ ย
ท้งั หลายมาช่วยสอนฉนั ใหพ้ ิสดารยงิ่ ๆข้ึนไป เสียอยา่ งเดียว
'ครูใหญ่' เขม้ งวดนกั คุณยา่ ปลุกฉนั ต้งั แต่ตี 5 คร่ึง พอยายเจียม
รินน้าขา้ ว ท่านกเ็ ร่ิมกรรมวธิ ี 'คลงึ นิว้ ให้อ่อน จะได้เขียนหนังสือ
คล่อง !'
กรรมวธิ ีน้ีเริ่มจาการใชน้ ้าขา้ ว นวดต้งั แต่ตน้ แขนตลอด
จนถึงการดดั แขนใหอ้ อ่ น รวมท้งั ดดั นิ้วน้นั และ ฉนั จะเตน้ ราว
กบั ออกโขนก็ไมป่ าน
''อยู ...เจบ็ ...ไม่เอา...นุชไมอ่ ยากแขนอ่อน นุชไม่อยาก
เขียนหนงั สือ''
แต่คุณยา่ กท็ าไขหูเสีย คงค่อยๆ ดดั นิ้วฮนั หกั กลบั มาขา้ ง
หลงั ทีละนิ้ว หรือไม่กจ็ บั แขนฉนั ใหเ้ หยยี ดตรง มือหน่ึงท่านจบั
ฝ่ ามือฉนั ไวอ้ ีกมือหน่ึงคอ่ ยๆ ดดั แขนตรงขอ้ ศอกใหอ้ ่อนข้ึนมา
ปากทา่ นกป็ ลอบวา่
''ทนหน่อยลูก โตข้ึนมาจะไดแ้ ขนออ่ นเหมือนนางละเวง
ไงล่ะ''
''ไม่เอา นุชไม่เป็นนางละเวง''

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

52

กรรมวธิ ีน้ีกวา่ จะสิ้นสุด กต็ กตีหกท่านจดั แจงอาบน้าอาบ
ท่าใหแ้ ลว้ เร่ิมลงมือเขียนหนงั สือลงบนกระดานชนวนแผน่ ใหญ่
ที่ละตวั เขียนซ้าๆซากๆทุกวนั จนกวา่ ฉนั จะทาไดห้ มดจากน้นั จึง
ข้ึนสระผสมตวั กะกากิกีฉนั อ่านหนงั สือได้ 'แตก' เร็ว ฉะน้นั จึง
ตะโกนอ่านแบบเรียนเร็วเล่มหน่ึงไดใ้ นเวลาไม่ชา้ นกั

''แสงแดด มดแดง แมงป่ อง ทอ้ งร่อง พนี่ อ้ ง หอ้ งนอน
ตอนเยน็ อ่อนโยน ฝนตก... ''

ลุงแสมแอบโผล่หนา้ พยกั พเยดิ เรียกฉนั ฉนั ชาเลืองดูลุง
แสมแลว้ ก็มองดูคุณยา่ ซ่ึงกาลงั นง่ั เจียนตองอยู่

''สิบหก หอบฟื น ชกั วา่ ว...อะไร กะโถน...''
ลุงแสมทาปากงาบๆ ฉนั สน่ั ศีรษะ
''ไม่รู้...มีดโกน...กางเกง''
ลุงแสมเกาหวั ทาท่าเหมือนจะสอยอะไรใหฉ้ นั ดูแตแ่ ลว้ ก็
ตอ้ งสะดุง้
''ไอแ้ สม เอง็ มาเตน้ โขนอะไรใหห้ ลานดูหน่อย...หลาน
จะอ่านหนงั สือมาชวนชกั ใบใหเ้ รือเสีย ไอน้ ่ี...เดี๋ยวแมข่ วา้ งดว้ ย
กางเกง เอย๊ กะโถนเสียนี่ ! ''
''โธ่...แม่นาย ฉนั จะชวนคุณหนูไปเกบ็ ละมุดต่างหาก
ละมุดไขเ่ ตา่ ตน้ น้นั มนั แก่แลว้ ''
พอเอ่ยถึงละมุดฉนั กเ็ น้ือเตน้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

53

''นุชไปเกบ็ ละมุดนะคะ่ คุณยา่ นะคะ เดี๋ยวนุชค่อยอา่ น
ใหม่''

''คงไดอ้ า่ นอีกหรอก ไปเถอะ ไอแ้ มฃสมดูหลานใหด้ ีๆ
นะ แมน่ ุชเก็บหนงั สือก่อนลูก อยา่ ซุกซนจนหกลม้ ล่ะอยา่ เขา้ ไป
ยนื แหงนหนา้ ใกลๆ้ โคนตน้ นะลูก มดแดงกบั ยางละมุดมนั จะลง
หนา้ ตาเอา''

ฉนั ปิ ดหนงั สือกราบปะหลก3ที สอดไมก้ า้ นธูปคนั่ หนา้
ไว้ ฉาวยหนงั สือวงิ่ ตึงๆ เขา้ ไปหาคุณแม่ในห้อง

''คุณแมข่ า นุชจะไปเก็บละมุดมาฝาก''
คุณแม่วางมือจากการจดั เส้ือผา้
''ไปกบั ใครลูก ?''
''ลุงแสมคะ่ ''
''ถา้ จะไปเกบ็ ละมุดสวนในละซิ เอาหมวกใส่ไปดว้ ยนะ
ลูก''

'หมวก' สาหรับใส่เขา้ สวนของฉนั คืองอบใบเล็กๆสาน
ละเอียดประณีตทาน้ามนั เป็ นเงา แถมมีโบวส์ ีแดงอนั ใหญ่ผกู ไว้
ใตค้ างกนั ไมใ่ หป้ ลิว

เมื่อฉนั วง่ิ ออกมาน้นั คณะพรรคสามสหายเตรียมกระบุง
ตะกร้ามาคอยอยทู่ ่ีบนั ไดหลงั แลว้ นา้ ช่วยถือพายอนั ใหญ่จึงตก

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

54

เป็นหนา้ ท่ีของลุงแสมท่ีจะตอ้ งฉนั ลงบนั ไดเพราะฉนั มกั จะใจร้อน
กลิ้งลงมาบ่อยๆ

''ตวั หนกั เตม็ ทีแลว้ อีกกน่อยลุงก็อุม้ ไม่ไหวหรอก''
''เวลานุชโต นุชจะอุม้ ลุงมงั่ ''
''กวา่ จะถึงตอนน้นั ลุงคงแก่จวนหลงแลว้ จะไดอ้ ยหู่ รือ
ไม่ไดอ้ ยกู่ ย็ งั ไมร่ ู้เลย''
''ลุงจาไปไหนคะ''
''กลบั บา้ นเก่านะซิ''
ตอนน้ีฉนั รู้แลว้ วา่ ‘บา้ นเก่า’ หมายถึงอะไร
''วา้ ...ทาไมใครๆตอ้ งตายล่ะ นุชยงั ไม่เห็นอยากกลบั บา้ น
เก่าละ''
''ไมม่ ีใครอยากไปหรอกคุณหนู แต่ถึงเวลามนั ก็ตอ้ งไป''
ตอนน้นั ฉนั ยงั เดก็ เกินไปกวา่ ท่ีจะรู้รสของการพลดั พราก
จากกนั แตย่ งิ่ โตข้ึนฉนั กลบั รู้สึกวา่ การพลดั พรากโดยตายจากกนั
น้นั ความขมขื่นยงั นอ้ ยกวา่ การพลดั พรากจากกนั ท้งั เป็ น !
สวนในอยลู่ ึกเขา้ ไป ถา้ เป็นหนา้ แลง้ น้าแหง้ ตอ้ งเดินไป
นาน แตถ่ า้ เป็ นหนา้ น้า น้าในลากระโดงสูงพอท่ีพายเรือเขา้ ไปได้
ลากระโดงน้นั คดเค้ียวออ้ มผา่ นสวนของคนอื่นๆ สองขา้ งถา้ ไม่
เป็นพุม่ ระกากเ็ ป็นพมุ่ ผกากรองรกๆ หรือไม่ก็ตน้ มะกอกน้าข้ึน
เอนๆ กิ่งกา้ นรุงรังฉนั นง่ั กลางลากบั ลุงแสม นา้ ช่วยคดั ทา้ ย ลุงมี

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

55

พายหวั คอยรานก่ินไมบ้ า้ งยนั หวั เรือบา้ ง เพราะลากระโดงน้นั คด
มากก่อนจะถึงสวนในตอ้ งผา่ น 'สวนข‘้ หลวง' ซ่ึงใหต้ าคงกบั ยาย
เปล่ียนถือเป็นรายปี สวนน้ีริงกระโดงถูกแผว้ ถางเตียนราบ ริมน้า
มีตน้ มะพร้าวน้าหอมข้ึนอยสู่ องตน้ ขณะท่ีเรือเราเล้ียวผา่ นไปนนั ้
บริเวณโคนตน้ มะพร้าวมีเด็กชาย3คนกาลงั นงั่ ยองๆดูตาคงกาลงั
ปอกมะพร้าวอ่อนอยพู่ อเห็นเรือเราตาคงกร็ ามือร้องทกั วา่

''ไปไหน ?''
''ไปเกบ็ ละมุด ลุงแสมตะโกนตอบ''
''วนั น้ีพาคุณหนูไปดว้ ยเร้อ...คุณหนูทานมะพร้าวอ่อน
ไหม ?''
ฉนั สนั่ ศีรษะ เดก็ ชายในกลุ่มน้นั ลุกข้ึนยนื รูปร่างเขาสูง
ล่าสนั ผวิ ขาว ผมหยกั ศกยงุ่ เหยงิ เส้ือสีนวล และกางเกงสี
น้าตาลไหมค้ อ่ นขา้ งยบั เขามองดูฉนั อยา่ งสนใจ ในที่สุดก็เกาะ
ตน้ มะพร้าวชะโงกลวมา
''นูจะไปไหนจะ๊ ''
ฉนั ไมค่ ุน้ ต่อการถูกเรียกเช่นน้ี จึงไม่ตอบ
''หนูชื่ออะไรจะ๊ แกม้ แดงยงั กลั ชมพแู่ กม้ แหม่มชื่อตุก๊ ตา
หรือเปล่า ? '' เขาชกั เสียงอ่อนๆ
คราวน้ีฉนั ทาหนา้ บ้ึง คนในกลุ่มรูปร่างผอมหนั มา
หวั เราะ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

56

''ตุก๊ ตาแกม้ แหม่มโกรธแลว้ '' อีกคนพลอยหวั เราะตามไป
ดว้ ย

''ยมิ้ หน่อยตุก๊ ตาตวั นอ้ ย ฟันหลอหรือเปล่า ? '' คนที่ยนื
เกาะตน้ มะพร้าวหนั ไปดุเบาๆ

''บา้ ...อยา่ ไปยว่ั แกน่า เด๋ียวร้องไห้''
เรือเราห่างออกมาแลว้ แตเ่ ขายงั ตะโกนตามหลงั มาวา่
''เด๋ียวเกบ็ ระมุดมาฝากบา้ งนะ''
ฉนั ไดย้ นิ นา้ ช่วยบอกลุงแสมวา่
''พวกลูกขา้ หลวง''
''คนไหน ท้งั สามคนเรอะ ? ''
''ไม่ใช่ ครที่ชะโงกหนา้ มาพูดกบั คุณหนูต่างหากเห็นเขา
เรียกกนั วา่ คุณตุ่มๆ วนั น้ีคงพาเพื่อนๆมาเท่ียวสวนมงั ''

ฉนั หมายใจไวแ้ ลว้ วา่ จะเล่นงานนายคนน้นั
ยงั ไงตอนขากลบั !

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

57

7................................................................
สวนในกวา้ งกวา่ สวนนอก พืชผลท่ีปลกู เป็น
พืดคือทุเรียน ละมุดหรือมะไฟและพชื ผลอยา่ งอ่ืน
เป็นเพียงผลพลอยไดเ้ ท่าน้นั ทุเรียนบางตน้ อายกุ วา่
สิบปี สูงตระหง่านจนตอ้ งแหงนตน้ คอต้งั บ่าเวลา
ออกลกู บางปี กดกจนตอ้ งใชไ้ มก้ ระดานท้งั แผน่ ข้ึน
ไปขดั ค้าไวก้ บั ก่ิงอ่ืนๆ กนั มิใหห้ กั ลงมา มีทุเรียน
กา้ นยาวทา้ ยสวนอยตู่ น้ หน่ึงที่คุณยา่ หวงนกั หนา
เพราะทุเรียนตน้ น้ีรสดีแถมยงั มีเมด็ ตายเสียเป็น
ส่วนมาก ฉะน้นั พอแก่จดั ท่านจะเป็นผบู้ งการใหต้ ดั
ดว้ ยตวั เอง เกบ็ ไวส้ าหรับใหค้ ุณพอ่ คุณแม่และฉนั
คุณแม่ชอบทุเรียนสวยคือแทบจะยงั ไม่สุก พอเอานิ้ว
จิ้มเน้ืออ่อนบุ๋มลงไปกใ็ ชไ้ ด้ ทา่ นวา่
''รสมนั หวานมนั กล่ินไม่จดั ''

แตฉ่ นั กบั คุณพ่อ ถา้ ทุเรียนไม่สุกจนแทบจะเป็นปลาร้า
ไม่มีวนั แตะ เพราะทุเรียนสุกจดั ๆเละๆรสจะหวานแหลม
โดยเฉพาะกา้ นยาวจะหมานจดั มนั จดั เน้ือละเอียดเป็ นพเิ ศษ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

58

ละมุดที่สวนในมีท้งั ละมุดสีดาละมุดไข่ห่านและละมุด
ไขเ่ ต่าละมุดสีดาลูกสีแดงคล้า รสชาติคลา้ ลูกพิกุล ส่วนละมุดไข่
ห่านลูกใหญด่ ี เสียแต่เน้ือหยาบไมค่ ่อยหวาน ละมุดไข่เต่าน้นั ลูก
ยาวแหลมเน้ือกรอบ หนาวจดั ละมุดชนิดน้ีคุณแมช่ อบปลอก
เปลือกแลว้ จกั แหลมๆรอบๆลูกเวลาดึงออกมาเป็ นสองซีกคลา้ ย
ดอกไม้ ฉนั กินนกั หนาจนคุณยา่ ตอ้ งคอยเอ็ดวา่

''อยา่ กินมากนกั ลูก เด๋ียวลมจะใส่''
ท้งั น้ีท้งั น้นั เพราะเห็นฤทธ์ิฉนั มาแลว้ จากการวง่ิ เขา้ วง่ิ
ออกกินกลว้ ยหอมที ส้มโอทีสลบั กนั ไปโดยไมย่ อมกินขา้ ว
กลางวนั ผลกค็ ือท้งั อาเจียนท้งั ทอ้ งเดิน คุณแมจ่ ดั แจงพาฉนั ไป
หาหมอ แต่คุณยา่ หา้ มไว้ ท่านวา่
''อยา่ กินมากนกั ลูก เดี๋ยวลมจะใส่''
ท้งั น้ีท้งั น้นั เพราะเห็นฤทธ์ิฉนั มาแลว้ จากการวงิ่ เขา้ วงิ่
ออกกินกลว้ ยหอมที ส้มโอทีสลบั กนั ไปโดยไม่ยอมกินขา้ ว
กลางวนั ผลกค็ ือทงั อาเจียนท้งั ทอ้ งเดิน คุณแมจ่ ดั แจงพาฉนั ปหา
หมอ แต่คุณยา่ หา้ มไว้ ทา่ นวา่
''เป็นลมป่ วงน่ะแม่นิด เด๋ียวแมจ่ ะหายาให'้ '
คุณยา่ น้นั มียาสารพดั ยาอยแู่ ลว้ คราวน้ีเพยี งแต่ใชเ้ ปลือก
มะตูมแหง้ ฝนกบั น้าฝนละลายยาเมด็ โตเท่าหวั แม่มือกรอกฉนั ก็

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

59

เป็นอนั วา่ ใชไ้ ด้ ปรากฏวา่ ฉนั หายจริงๆเสียดว้ ย คุณยา่ เลยขนาบ
ซ้าวา่

''คราวน้ีเขด็ ละซิ''
แตฉ่ นั ก็เข็ดเฉพาะไม่กินของสองอยา่ งนนั่ พร้อมๆกนั
เทา่ น้นั แตถ่ า้ จะแยกกนั กินแลว้ เท่าไหร่ก็เท่ากนั สรรพคุณยาไทย
ของคุณยา่ ท่ีที่ฉนั จาไดจ้ นบดั น้ีคือ คาถาประสานกระดูก ตอนที่
นา้ ช่วยตกบนั ไดเรือน ขาซน้ บวมปดู นอกจากคุณยา่ จะต้งั ตนเป็ น
คุณหมอประกอบยาหมอใหน้ า้ ช่วยตม้ กินเชา้ เยน็ แลว้ พอตกเยน็
ทา่ นก็ตม้ น้าร้อนเสกคาถาประสานกระดูกประพรมขาให้นา้ ช่วย
ทุกวนั ฉนั บาเพญ็ ตนเป็นผชู้ ่วยหมอกุลีกจุ อช่วยวนุ่ วาย ใหมๆ่ ก็
นงั่ ตาแป๋ วฟังคุณยา่ ท่องคาถาลนั่ บา้ นทา้ ยสุดหลายๆวนั เขา้ ฉนั ก็จา
ไดห้ มดเลยแอบเอาน้าร้อนไปพรม 'ไอเ้ ขียว' พลางทอ่ งคาถาโขมง
''โอม...เอน็ หดเอน็ หู่ เอน็ คูก้ ระดูกแตกแหลกเป็นธุลี
พระฤาษีท่านมาประสม พระพรมทา่ นมาประสานพระเพชรฉลู
กรรม ประสิทธิเม''
ปรากฏวา่ 'ไอเ้ ขียว' ร้องเอ๋งเพราะน้าร้อนๆไปลุงมีแอบได้
ยนิ เขาถึงกบั หวั เราะเสียน้าหูน้าตาไหลเกบ็ ไปบอกนา้ ช่วยวา่
''ไอช้ ่วย ถา้ หมอใหญ่ไม่อยู่ เอง็ ใหห้ มอนอ้ ยรักษากไ็ ดว้ ะ่
ขา้ เห็นแม่หมอรักษาไอเ้ ขียวจนร้องเอ๋งไปเลย''

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

60

ละมุดไขเ่ ตา่ ในสวนข้ึนเป็นพุม่ ใหญอ่ อกลูกพราว ฉนั เตน้
อยโู่ คนตน้ กบั ลุงแสม ลุงมีกบั นา้ ช่วยข้ึนเก็บแลว้ ใชเ้ ชือกผกู
ตะกร้าหยอ่ นลงมา พอละมุดตะกร้าแรกหยอ่ นถึงดินฉนั ก็ควา้
ข้ึนมาลูกหน่ึงต้งั ทาจะใส่ปาก

''อยา่ คุณหนู !''
''ทามาย ? ''
''ยงั กินไม่ได้ ตอ้ งเอาไปขดั แลว้ ก็บ่มเสียก่อน''
ฉนั หนา้ เสีย เพราะทุกทีรู้แต่วา่ เขาเก็บละมุดกนั มาแลว้ ใส่
ไวใ้ นโอง่ มีใบตองแหง้ ปิ ด พอฉนั ไปหยบิ มากินทีไรกก็ ินไดเ้ สีย
ทุกที
''บม่ ทาไม ?'' ฉนั ซกั อยา่ งไม่เชื่อใจนกั
''บม่ ใหส้ ุกน่ะซิ น่ีมนั ยาง ฝาด กินแลว้ เดี๋ยวยางกดั ปาก''
''เก็บแลว้ ยงั กินไมอ่ ร่อยเหรอ ?''
ฉนั วางละมุดลงอยา่ งเสียดาย ท่ีต้งั ใจวา่ พอคุณยา่ ไมเ่ ห็น
จะกินเสียใหท้ อ้ งใหญ่เท่าฟ้ าเป็นอนั วา่ ยตุ ิไป พอรู้วา่ หมดหวงั จาก
ละมุด ฉนั ก็เร่ิมซุกซนซอกซอนหาไอโ้ นน้ ไอน้ ่ีเล่น ทาเอาลุงแสม
ถึงกบั ห่วงหนา้ พะวงหลงั ไหนจะคอ่ ยรับตะกร้าละมุด ไหนจะ
คอยดูฉนั ลุงมีกนั หนา้ ช่วยกค็ อ่ ยเร่งวา่
''รับเร็วๆโวย่ มดแดงกดั ขา้ ''

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

61

ฉนั ไตล่ งไปริมทอ้ งร่อง ถกผกั เบ้ีย ผกั แวน่ ข้ึนมาทา้ ยสุด
ใชก้ ะลาไล่ชอ้ นปลาเล่นกวา่ จะรู้ตวั ก็เมื่อเสียหลกั หวั ท่ิมลงไปใน
ทอ้ งร่อง เสียงลุงมีตะโกนจากตน้ ละมุดวา่

''โวย้ ...หลายหวั ท่ิมลงทอ้ งร่องแลว้ ไอแ้ สม''
ลุงแสมปล่อยตะกร้าละมุดกระจาย ลุงมีใชอ้ กไถลพรวด
เดียวลงจากตน้ วง่ิ มาควา้ ฉนั ข้ึนจากทอ้ งร่อง ฉนั เปี ย
มะล่อกมะแล่กหวั มีแต่ข้ีโคลนงอบห้อยอยขู่ า้ งหลงั
''เป็นไงคุณหนู เป็นไงบา้ ง''
ฉนั สะลกั น้ากะอกั กะไอ พลางค่อยๆ แบมือ
''นุช...จบั ปลาไดด้ ว้ ย''
ปลาตวั เท่าหวั แมม่ ือดิ้นตกจากช่องนิ้ว กระโดดลงน้า ลุง
แสมถึงกบั ส่ายหวั
''ซนเหลือเก๊ิน...ซนเหลือเกิน''
สามสหายน้นั ลงความเห็นกนั หลายคร้ังหลายคราแลว้ วา่
ไปไหนจะไม่เอาฉนั ดว้ ยเพราะความซนน่ีแหละ แตพ่ อถึงเวลาเอา
จริงเอาจงั เขา้ นอกจากจะไปกินเหลา้ เท่าน้นั จึงไมเ่ อาฉนั ไปดว้ ย
นอกน้นั ไม่ใครก็ใครเป็ นตอ้ งยอ่ งมาชวนฉนั ทุกที บางคร้ังแมจ้ ะ
ทาใจแขง็ ไมช่ วน ฉนั กจ็ ะยนื กอดเสาทาตาปริบๆมองดูเฉยๆพอ
ลงบนั ไดเรือนไปไม่เกินสิบวา ทุกคนก็ตอ้ งหยดุ ซุบซิบปรึกษากนั
แลว้ ไมใ่ ครก็ใครกต็ อ้ งกลบั มาอุม้ ฉนั ไปเอง ลุงแสมอา้ งวา่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

62

''มนั เหงาๆนิ ถา้ ไมเ่ อาคุณหนูไปดว้ ย''
เห็นจะเป็ นเพราะฉนั เป็ นเด็กคนเดียวในบา้ น จึงเป็ นที่
รวมแห่งความรัก ความเอ็นดูของทุกคนกระมงั
กวา่ จะไดก้ ลบั จากในสวน ลุงแสมก็ตอ้ งสระผมใหฉ้ นั
เส้ือผา้ มีแต่โคลนขมุ ุกขะมอนท้งั ตวั ...ขากลบั ในเรือมีแต่ละมุดเตม็
ลุงแสมจึงข้ึนไปช่วยพายหวั อีกแรงหน่ึง ทิ้งใหฉ้ นั นง่ั กลางลาแต่
เพยี งผเู้ ดียว แตป่ ากกไ็ มว่ ายร้องบอกวา่
''นงั่ ดีๆนะคุณหนู''
งอบใบเลก็ ของฉนั มอมแมมเหมือนเจา้ ของ แต่ฉนั จาตอ้ ง
ใส่ไวก้ นั แดดเพราะลุงมีบงั คบั พอเรือเล้ียวเขาสวนตาคง ฉนั กน็ ึก
ถึงคูอ่ ริข้ึนมาไดป้ รากฏวา่ ท้งั สามคนน้นั นง่ั ยองๆเรียงกนั อยรู่ ิมฝ่ัง
คอยทีอยแู่ ลว้
''โอโ้ ฮ แมวเหมียวที่ไหนมา ?” คนผอมสูงตะโกนถาม
พลางหวั เรา''
''ชมพแู่ กม้ แหมม่ ตกน้าป๋ อมแป๋ ม''
อีกคนทาหนา้ ลอ้ แตผ่ ทู้ ่ีถูฏเรียกวา่ 'ตุ่ม' ชะโงกมามองฉยั
อยา่ กงั วล
''ยายตุก๊ ตาเป็นอะไรครับลุง''
น้าเสียงเขานุ่นนวลน่าฟัง ลุงแสมหวั เราะ หึๆ ตอบวา่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

63

''ลงไปจบั ปลา เลยตกทอ้ งร่องครับคุณ'' เขายมิ้ นิดๆ
ขณะท่ีตาผอมหวั เราะกา้ ก พลางยว่ั เยา้ ฉนั อีก

''จบั ปลาหรือจบั กบ''
ฉนั ตาข่นุ พออีกคนยว่ั บา้ งวา่
''ขอปลาตวั ไดไ้ หม ยายชมพแู่ กม้ แหมม่ มอมแมม ? ''
ฉนั จดั แจงลุกข้ึนยนื ตะโกนสุดเสียวา่
''ตุม่ แตกมาแลกตุ่มดี ตุ่มใส่ข้ีไมม่ ีคนเอา...ผอมเหมือนเปรตวดั
โพธ์ิหวั โตเหมือนยกั ษ์ วดั แจง้ หนา้ ตาเหมือนอีแร้ง ! '' อีตอน
ร้องวา่ 'หนา้ ตาเหมือนอีแร้ง' ฉนั กางมือนิ้วหวั แมม่ ือใส่ไวท้ ี่หูอีกส่ี
นิ้วกระดิกจมกู ยน่ ปาดเชิดแลบลิ้นยาว ยกั หนา้ ยกั ตาไปมา...คน
ผอมท่ีฉนั วา่ เหมือนเปรต และคนหวั โตเหมือนยกั ษห์ วั เราะจนงอ
หาย แต่คนท่ีถูกวา่ เป็ น ‘ตุ่มแตก’ คงมองฉนั ยมิ้ ๆพลางโคลงหวั
ไปมา จนเรือเล้ียวคุง้ ฉนั จึงนง่ั ลง สามสหายหวั เราะหึๆ
''ดูฤทธ์ิของเรามง่ั ซิ''
เมื่อกลบั ถึงบา้ นพอคุณยา่ เห็นสารรูปฉนั เขา้ ก็บน่ พงึ คุณ
แม่ตอ้ งอาบน้าแต่งตวั ใหฉ้ นั ใหม่ ฉนั รายงานเสียแจ๋ววา่
''คุณแมข่ า นุชเกบ็ ละมุดไดต้ ้งั กระบุงแน่ะ''
''นุชเกบ็ ละมุดแลว้ ทาไมหวั มีแตข่ ้ีโคลนล่ะลูก ? ''
ฉนั ไม่ตองคาถามน้ี แตเ่ ลี่ยงไปเร่ืองอ่ืน
''ขาไปกบั ขากลบั มีอีตาสามคนเขา้ มาลอ้ นุช''

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

64

''เขาลอ้ วา่ ยงั ไงลูก ? ''
''เขาวา่ นุชวา่ ชมพแู่ กม้ แหม่มตกน้ามอมแมม อีกคนเรียก
นุชวา่ ยายตุก๊ ตา เขาหาวา่ นุชจบั กบดว้ ย''
''แลว้ นุชวา่ ยงั ไงล่ะ ? ''
ฉนั ออกท่าออกทางอยา่ งเม่ือก้ีใหค้ ุณแมด่ ู
''ตายจริง ไม่สวยเลยลูก ทาไมปทาอยา่ งง้นั ?''
''ก.็ ..เขาอยากมาลอ้ นุชทาไมล่ะ ลุงแสมบอกวา่ เขาเป็น
ลูกหลวง''
''อะไรกนั ลูกหลวง ลูกขา้ หลวงมงั นุชเจอเขาที่ไหน ? ''
''ที่สวนตาคงค่ะ''
''ลูกขา้ หลวงต่างหาก แลว้ นุชไปวา่ อะไรเขาอีกหรือ
เปล่า ? ''
ฉนั ชกั อึกอกั คุณแม่วางมือจากการผกู ชายเส้ือ ถามอยา่ ง
คาดค้นั วา่
''นุชไปวา่ อะไรเขามง่ั จะ๊ ?''
''นุช...ไม่ไดว้ า่ อะไร นุชร้องเพลงของนุชตา่ งหาก''
''เพลงอะไรลูก ไหนร้องใหแ้ มฟ่ ังซิ''
''เพลง..ตุม่ แตกมาแลกตุ่มดีกบั ...ผอมเหมือนเปรตวดั โพธ์ิ
แลว้ ก.็ ..หวั โตเหมือนยกั ษว์ ดั แจง้ ''
'' “ทาไม่นุชถึงร้องเพลงน้ีจะ๊ ?''

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

65

''ก.็ ..เขาช่ือตุม่ ...กบั อีกสองคนเขาผอมแลว้ ก็หวั โต...''
''เอาละ แมเ่ ขา้ ใจละ คราวหนา้ คราวหลงั นุขอยา่ ทาอยา่ ง
น้ีนะลูก”
''วา่ ลูกขา้ หลวงไม่ไดห้ รือคะ ?''
''ไม่ใช่เฉพาะกบั ลูกขา้ หลวงหรอลูก ลูกใครๆก็ไมไ่ ด้ นุช
พดู ไม่เพราะแลว้ ทาท่าทางไม่สวยดว้ ยนี่จะ๊ นุชเป็นผหู้ ญิงนะลูก
จะรักใครชอบใครเกลียดใครนุชจะแสดงออกมาแบบน้ีไม่ได้ เป็น
กิริยาไมด่ ีไม่น่ารัก''
ฉนั ถูกอบรมมาแต่นอ้ ยคุม้ ใหญใ่ หฝ้ ังใจจาวา่ ลูกผหู้ ญิง
จะตอ้ งรักใครชอบใครเกลียดใคร ไม่ใหแ้ สดงออกนอกหนา้ จน
เกิดความเคยชิน โดยหารู้ไม่วา่ ในวนั หน่ึงขา้ งหนา้ คาอบรมน้นั จะ
ทาใหฉ้ นั กลายเป็นคนเลือดเยน็ ไปไดอ้ ยา่ งประหลาด
ละมุดท่ีเกบ็ มาไดถ้ ูกนาไปแช่น้าปูน คุณยา่ ระดมคนท้งั
บา้ นมาช่วยกนั ขดั ผวิ จนเกล้ียง แลว้ เรียงลาดบั ไวใ้ นกระจาด พอ
แหง้ จึงเอาลงบม่ ในตุ่มดินใบใหญร่ ะหวา่ งท่ีทา่ นทางาน ฉนั ก็ไป
นง่ั เบียดเคลียคลอมือคุณยา่ ที่ขดั ละมุดไป ปากกส็ อนใหฉ้ นั ทอ่ ง
มลู บทบรรพกิจไป ตอนน้นั ฉนั ยงั เด็กนกั คุณยา่ พดู อยา่ งไรฉนั ก็
พดู ตามโดยคล่องปากแทๆ้ หากจนบดั น้ีฉนั ก็จาๆได้
''กระเบียดหน่ึงสองเมลด็ ขา้ ว เมล็ดขา้ วหน่ึงเล่าแปดตวั
เหาจงรู้รา ตวั เหาหน่ึงน้นั ท่านวา่ แปดไข่เหาหนา ขาเหาหน่ึง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

66

แปดเส้นผมเส้นผมน้นั หน่ึงแปดธุลีลม ธุลีหน่ึงแปดอณูนา อณู
หน่ึงน้นั พงึ รู้หนา ท่านใชก้ นั มาวา่ แปดปรมาณูแล ! ''

ฉนั ทอ่ งพลางเกาหวั ยกิ ๆไปพลาง
''เป็นอะไรลูก แมน่ ุช ? ''
''นุชคนั หวั คะ่ ทาไมตอ้ งมีไข่เหาตวั เหาดว้ ยล่ะคะ ? ''
''มาตราความยาวเขาละลูก เขาวา่ ถา้ เอาผมมาเรียงกนั แปด
เส้นจะยาวเท่ากบั ไข่เหาหน่ึงเมด็ ไขเ่ หาแปดเมด็ ยาวเทา่ ตวั เหา
หน่ึงตวั ...ท่องต่อซิลูก... ''
จากน้นั ฉนั ตอ้ งท่องหนงั สือปากเปล่าต่อไปยาวเหยยี ด...
ทุกวนั น้ีเล่า เป็นกรรมของเรา เกิดในโลกีย์ ถา้ วา่ โง่อยู่ ความรู้
ไมม่ ี เขายอ่ มยา่ ยี บียดเบียนบีฑา เร่งคิดจนหนกั เห็นอยู่
ประจกั ษ์ สืบๆ กนั มาเห็นใครฝ่ ายโง่ พาโลเป็นขา้ ใชใ้ ห้ไถนา
ติดหนา้ ตามหลงั ...ส่ิงที่คุณยา่ สอนฉนั ไวไ้ มผ่ ดิ เลยแมแ่ ต่นอ้ ย
แมว้ า่ เวลาเหล่าน้นั จะล่วงไปนานแสนนาน! ฉนั เรียนหนงั สืออยู่
กบั บา้ นจนอ่านออกเขียนไดค้ ล่องคุณพอ่ จึงปรารภกบั คุณยา่ วา่
''เห็นจะตอ้ งเอายายนุชเขา้ โรงเรียนสกั ที นะครับแม่''
''ไอ.้ ..นุชยงั เลก็ อยเู่ ลย เวลาอยบู่ า้ นกบั แมก่ บั แม่นิดกส็ อน
หนงั สือหนงั หาใหท้ ุกวนั จนอา่ นออกเขียนไดแ้ ลว้ นี่ลูก''
''นุชแกไม่เลก็ แลว้ นะแม่ ส่งเขา้ โรงเรียนไดแ้ ลว้ ''

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

67

''ก็แคไ่ ปอา่ น กอ อะ กะ กอ อา กา น่ีเราสอนจนคล่อง มิ
ดีกวา่ โรงเรียนอีกเรอะ''

คุณพอ่ กบั คุณยา่ โตเ้ ถียงกนั อยนู่ าน คุณยา่ จงยอมจานน
ดว้ ยเหตุผลของคุณพ่อ ยนิ ยอมใหฉ้ นั ไปโรงเรียนแต่ไม่วายบน่
พมึ พาวา่

''ลูกยงั เล็กเท่าน้ีรีบใหไ้ ปโรงเรียน เรียนอะไรกนั นกั หนา
ต้งั แต่ตวั เทา่ หวั แม่มือ''

ส่วนฉนั พอรู้วา่ จะไดไ้ ปโรงเรียน ก็ถึงกบั กระโดดโลด
เตน้ ไปอวดพวกลุงๆวา่

''นุชจะไปโรงเรียนแลว้ เอิงเงย นุชจะถือ
กระป๋ าใบโตๆเท่าของคุณแม่ เรียนใหเ้ ก่งเท่าคุณพ่อ
เลย''

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

68

8......................................................................
โรงเรียนแห่งแรกของฉนั อยใู่ กลๆ้ บา้ น
นน่ั เองตวั โรงเรียนเป็นเฉลียงยาวยน่ื ออกมา ริม
แม่น้าก้นั ดว้ ยเส่ือลาแพเต้ียๆ เพียงพน้ หวั แบง่
ออกเป็นหอ้ งๆครู 'นงเยาว'์ อายมุ ากแลว้ ผวิ คล้า
คอ่ นขา้ งอว้ นหนา้ ตาใจดีเป็นท้งั เจา้ ของโรงเรียน
ครูใหญ่ และครูนอ้ ยเสร็จในตวั วนั ที่ฉนั ไป
โรงเรียนในวนั แรกคุณแม่ฉนั จบั ใส่เส้ือขาวนุ่ง
กระโปรงสีน้าเงิน มีสายสะพาย ตอนน้นั ฉนั รู้สุกวา่
โกด้ ีอยหู่ รอก จนกระทงั่ ถึงตอนใส่ถุงเทา้ รองเทา้
และหมวกกะโล่จึงเร่ิมอิดออด

''นุชไม่ใส่ไม่ไดห้ รือคะ ? ''
''ไมไ่ ดห้ รอกลูก นกั เรียนเขาตอ้ งแตง่ ตวั อยา่ งน้ี''
''นุชร้อนนี่คะ''
''พอนุชชินกไ็ มร่ ้อนหรอกลูก''
''แต.่ ..พอใส่ไอถ้ ุงเทา้ ยาวๆนน่ั เทา้ นุชติดกนั เป็ นแผน่ ๆยงั
กบั เป็ดเดินไม่ถนดั นี่คะ''

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

69

''แลว้ กถ็ นดั ไปเองแหละจะ้ ถา้ นุชไม่แต่ตวั อยา่ งน้ีครูเขาก็
ไม่รับนุชเขา้ เรียนหนงั สือเทา่ น้นั ''

''แหม... ''
ความท่ีกลวั วา่ จะไมไ่ ดเ้ รียนหนงั สือ ฉนั จึงยอมแตง่ องค์
ทรงเครื่องครบครันโดยง่าย พวกลุงๆ ลงทุนเชียร์วา่
''โอโ้ ฮ...สวยจริง''
ฉนั ยมิ้ แหยๆ คอยขยบั หมวกกะโล่ซ่ึงค่อนขา้ งหลวมคุณ
ยา่ ซ้ือ 'เผอื่ โต' ใหเ้ ขา้ ที่ไมไ่ ดล้ งมาปิ ดลูกตา พลางเดินยอ่ งๆเพราะ
ไม่ชินกบั ถุงน่องรองเทา้
คุณยา่ เยบ็ กระทงใบตองมีกรวยครอบไวต้ ้งั แต่ตอนเยน็ พอ
เช่านา้ ช่วยรีบไปเก็บดอกมะเขือมาบรรจุให้ คุณยา่ วางกระทงทบั
ธูปแพเทียนแพวางบนพานถมอีกทีหน่ึง คุณยา่ นุ่งผา้ สีรกาตวั
โปรดสวมเส้ือผา้ ป่ านสีขาวร้ ียบร้อยราวกบั จะไปวดั ยกเวน้ แต่
ไมใ่ หผ้ า้ ห่มสไบเฉียงเทา่ น้นั
''ไปหรือยงั ละแมน่ ุช สายนกั แดดจะนาย ? ''
คุณยา่ ใช่คาวา่ ‘แดดนาย’ แทน ‘แดดร้อน’ แบบคน
โบราณเสมอ...วนั น้ีคุณพ่ออยเู่ วรจึงเหลือแตค่ ุณแม่ตามมาส่งฉนั ที่
เรือนแพนา้ ช่วยถอยเรือมาค่อยอยแู่ ลว้ ลุงมีประจาหวั เรือถือพาน
ดอกไมธ้ ูปเทียนฉนั กบั คุณยา่ ลงนง่ั กลางลา คุณยา่ น้นั นง่ั ‘กากบั ’
นา้ ช่วยไปตลอดทางเหมือนอยา่ งตอนไปวดั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

70

"ไอช้ ่วย เอง็ คดั หวั เรือใหก้ รง ๆ หน่อยซิ...วาดแรงๆ หยงั ง้ี

ไปพายเรือเจา้ นายหวั เอง็ หลุดเด็ดขาด...ไอม้ ี...ถือพานของขา้ ดีๆ

เด๋ียวกระทงก็หลุดลงน้าไปหรอก"

ขา้ งตวั ฉนั มีผา้ ขาวผนื ใหญ่อกระดานชนวน ดินสอหินลบั

ไวแ้ หลมเปี๊ ยบ กบั หนงั สืออีกหน่ึงเล่ม

"แม่นุช ต้งั อกต้งั ใจเรียนนาลูกจะไดเ้ ป็นเจา้ คนนายคน 'มี

วชิ าเหมือนมีทรัพยอ์ ยนู่ บั แสน จะตกถิ่นฐานใดกไ็ มค่ ลอนแคลน '

อยา่ งบุราณเขาวา่ โตข้ึนยา่ จะไดพ้ ่ึงพาอาศยั "

คุณยา่ เปิ ดฉากอบรมไปตลอดทาง สลบั การเทศนานา้ ช่วย

กบั ลุงมีจนกระทง่ั ถึงโรงเรียน ลุงมีอุม้ ฉนั มือหน่ึง อีกมือ

หน่ึงถือพานดอกไมเ้ ดินลิ่วข้ึนไปก่อน ขณะท่ีคุณยา่ ยงโยย่ งหยก

ข้ึนจากเรือพลาง

'ด่า' นา้ ช่วยไปพลาง

"ไอช้ ่วย...เอง็ จบั ทาใหด้ ีๆ ซิวะ"

"จบั ออกแน่นอยา่ งง้ีแลว้ นะแม่นาย ยงั ไม่ดีอีกเรอะ กา้ ว

เลย....."

ครู 'นงเยาว'์ ออกมารับคุณยา่ ถึงตีนท่า

"เชิญเลยค่ะ คนน้ีหรือคะแม่นุช?"

"จะ้ น่ีแหละ ที่จะเอามาฝากฝังใหค้ ุณครูช่วยดูแลเขา

หน่อย แมน่ ุช ไหวค้ รูเสียลูก"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

71

คุณครูรีบทรุดตวั ลงนงั่ ท่ีมา้ ยาวริมสะพานคนละมุมกบั
คุณยา่ ลุงมีส่งพานดอกไมใ้ ห้ ฉนั เปิ ดฝากรวยตามคาสั่งท่ีคุณแม่
สอนมา ยกพานวางลงบนมือ 'ครู' ซ่ึงยน่ื ออกมารับ แลว้ กม้ ลง
กราบท่ีตกั ครูนงเยาวล์ ูบหวั ฉนั เบาๆ

"เขาอยากจะมาโรงเรียนจนเน้ือเตน้ ทีเดียวน่ี อนั ท่ีจริงทาง
บา้ นก็สอนกนั ไวม้ งั่ แลว้ คุณครูลองดูก็แลว้ กนั "

ครูนงเยาวพ์ าฉนั ไปเขา้ 'หอ้ งเรียน' หอ้ งเด็กเล็กสุดมีเดก็
ขนาดฉนั อยเู่ กือบยส่ี ิบคน ทุกคนเดินไปมาวนุ่ วายทะเลาะกนั บา้ ง
พดู กนั บา้ งเซ็งแซ่ แตพ่ อครูนงเยาวย์ กไมบ้ รรทดั เคาะโตะ๊ ทุกคนก็
วง่ิ กนั โครมคราม

"คูมาแลว้ คูมาแลว้ "
ดวงตาทุกคู่เบ่ิงจบั อยทู่ ี่ฉนั บางคนมองเฉยๆ บางคนทา
หนา้ ลอ้ เลียน
"หนูนุชนงั่ โตะ๊ หนา้ น่ี วนั น้ีหนูอน้ ไมม่ า...นกั เรียนเงียบๆ
หน่อย"
แตไ่ ม่วา่ ครูนงเยาวจ์ ะตะโกนยงั ไง กไ็ มเ่ คยชนะเสียง
เหล่าน้นั ไดส้ กั ที ครูนงเยาวว์ ่ิงไปใหเ้ ลขอีกหอ้ งหน่ึงทา พลางกา
หราบดว้ ยการเคาะไมบ้ รรทดั 2-3 ที แลว้ วงิ่ ไปอีกห้องหน่ึงตะโกน
อธิบายอะไรสักพกั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

72

จากน้นั จึงกลบั มาที่หอ้ งเก่า เรียกนกั เรียนไปตอ่ หนงั สือทีละคน
ฉนั โดนอ่านเป็นคนแรก

"หนูอา่ นหนงั สือไปถึงไหนแลว้ ?"
ฉนั ลงมืออ่านเสียงจ๋อย ท้งั ช. ไอช้ ่วย หรือ ม. ไอม้ ี ไมล่ ะ
เวน้ ครูนงเยาวท์ าหนา้ ชอบกล ฉนั แสดงภมู ิไปจนหมดไส้หมดพุง
แมก้ ระทงั่ การทอ่ งสูตรคูณซ่ึงไมม่ ีวนั เหมือนของใคร
"โทเอกาโท-สอง โทโท-สี่ โทตรีฉอ-หก โทจตั วา-แปด"
และพอถึงสระตา่ ง ๆ หนา้ ของครูนงเยาวย์ ง่ิ เบ้ียวยง่ิ ข้ึน
"กินพมิ หวั เปล่า กินพิมไมข้ ีดอนั หน่ึง กินพมิ หวั ไมข้ ีด
สองอนั กิน จุด...."
"เอาละ...เอาละ"
ครูนงเยาวถ์ อนใจยาวทาอ่อนอกอ่อนใจ...คุณยา่ มาดูแลให้
ฉนั กินขา้ วกลางวนั อีกหนหน่ึงตกเยน็ ก็มารับ พอเรือเทียบหนา้
เรือนแพ ลุงแสมก็ตะโกนถามวา่
"ไง...คุณหนู ครูนมยาวสอนอะไรมง่ั !"
เสียงคุณยา่ แหวข้ึนทนั ที
"ไอแ้ สมพดู จอปั มงคลปาก เขาเป็นครูบาอาจารยล์ อ้ เลียน
เขาร่าไป"
สามสหายหวั เราะกนั คิกคกั ฉนั วงิ่ ตึงๆ ข้ึนเรือนเขา้ ไปหา
คุณแมใ่ นครัว

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

73

"สวสั ดีคุณแม่ นุชมาแลว้ ค่ะ"
คุณแมว่ างมือจากการลา้ งผกั หนั มายมิ้ รับ
"เป็นไง สนุกไหมลูก?"
"หนุกค่ะ นุชมีเพ่ือนต้งั เยอะ วนั น้ีนุชนงั่ ท่ีหนูอน้ หนูอน้
เขาไมม่ าโรงเรียน"
"ใครจะ๊ หนูอน้ ?"
"นุชไม่ทราบค่ะ ครูเขาบอก ครูของนุชตวั อว้ นเทา่ ยาย
เจียม เขาชื่อนงเยาว์ ลุงแสมเรียกครูนมยาว"
"ตา้ ย..."
คุณแมอ่ ุทานพลางหวั เราะ ยายเจียมตบเขา่ ฉาด
"ไหมล่ะ น่ีแหละเขาวา่ ผใู้ หญ่ปากมนั ไม่ดี"
"นุช ไปถอดชุดนกั เรียนก่อนลูก เด๋ียวแม่จะอาบน้าให้"
"คุณแม่ขา...."
"อะไรอีกจะ๊ ?"
"ครูใหน้ ุชอ่านหนงั สือใหม่ เขาใหอ้ า่ น ก.ไก่ ข.ไข่ เขา
ไม่ใหอ้ ่าน ก.ไอก้ กุ๊ ข. หอยโข่งนี่คะ่ ทาไมเราตอ้ งอา่ น ก.ไก่ดว้ ย
ล่ะคะ่ ? ไอก้ ุ๊กมนั ก็เป็นไก่เหมือนกนั นี่คะ ?"
คุณแมท่ าทา่ อึกอกั "ก.็ ..ถา้ นุชอา่ น ก.ไอก้ ุ๊กก็เท่ากบั ไก่ตวั
เดียว ซีลูก ถา้ อ่าน ก.ไก่หมายถึงไก่หลาย ๆ ตวั ไงล่ะ"
"ข. หอยโขง่ ล่ะคะ หอยโข่งกม็ ีหลายตวั ไข่ก็มีหลายใบ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

74

คุณแม่จนปัญญาตอนน้ีเอง
"เอาเถอะลูกไปเปล่ียนเส้ือผา้ เสียก่อน นุชถอดแลว้ วาง
พาตไวใ้ หด้ ีๆ นะจะ๊ เดี๋ยวแม่จะตามไป
อีกเดี๋ยวเดียว..
คืนน้นั คุณพอ่ ลงไปนอนเล่นที่เกา้ อ้ีโยก ฉนั ก็ตามไปต้งั
ปัญหาถามวา่
"คุณพอ่ ขา...ตวั หนงั สือตวั อ่ืน ๆ เขามีหวั ทุกตวั ทาไม ก.
ไก่ถึงไม่มีหวั กลม ๆ ล่ะคะ ไก่ไมม่ ีหวั ใชไ้ ดห้ รือคะ ?"
คุณแม่บอกคุณพ่อดว้ ยน้าเสียงหวั เราะ ๆ วา่
"ต้งั แต่เยน็ แลว้ คะ่ นิดโดนยายนุชไล่ภูมิจนไปเลยคราวน้ี
คุณโดนมง่ั ละ"
คุณพอ่ หวั เราะหึๆ โอบใหฉ้ นั นงั่ ลงบนตกั เอนพงิ ซอกคอ
ท่านพลางโยกเกา้ อ้ีไปมาเบา ๆ
"ตอนแรก ๆ ไก่มนั ก็มีหวั จะ้ ลูก"
"แลว้ ตอนน้ีหวั มนั หายไปไหนล่ะคะ ?"
"มนั ไปฝาก ฉ ฉิ่งตีดงั ไวไ้ งลูก ใหค้ อยระวงั ช. ชา้ ง"
"ทาไมระวงั ช.ชา้ งล่ะคะ ?"
"เพราะ ซ.โซ่ มนั เดินเซ่อ กลวั ชา้ งจะเหยยี บตายซิลูก"
ฉนั หวั เราะเสียงดงั เชื่อคุณพอ่ สนิท สาหรับฉนั ไม่วา่ จะมี
ปัญหาอะไรคุณพอ่ มกั จะแกใ้ หไ้ ดเ้ สมอ ไมว่ า่ ในสมยั วยั เยาวห์ รือ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

75

สมยั ฉนั โตแลว้ แตฉ่ นั ยงั ไมส่ ามารถแกป้ มปัญหาอนั ขมข่ืนของ
ตวั เองได้

ฉนั ไปโรงเรียนทุกวนั พร้อมกบั เร่ืองกลบั มาเล่าจ๋อย ๆ ได้
ทุกวนั จนกระทง่ั อีกสามวนั ต่อ 'หนูอน้ '
จึงมาเรียนหนงั สือ เมื่อฉนั มาถึงโรงเรียนปรากฏวา่ มีเดก็ หญิงร่าง
ผอมบางผวิ ซูบซีด นงั่ อยทู่ ี่ ๆ
ฉนั เคยนงั่ อยกู่ ่อนแลว้

"ที่ฉนั จะ้ เธอมาใหม่ ตอ้ งให้คุณครูพาไปหาที่นงั่ "
ดวงตากลมโตสีน้าตาลเขม้ มองฉนั อยา่ งพิศวง ริมฝีปาก
ไดร้ ูปแต่สีซีดเผยอเล็กนอ้ ย
"ที่เขาตาหาก"
"ที่ฉนั คุณครูใหฉ้ นั นง่ั ต้งั สามวนั แลว้ "
"ท่ีเขา เขาเคยนงั่ เธอมานง่ั ทีหลงั "
"ช้ีตู่กลางนา ข้ีตาตุก๊ แก ข้ีมกู ยายแก่ออระแร้ออระชอน"
ฉนั ลอยหนา้ ลอยตาลอ้ ดวงตาคู่น้นั จึงมีประกายข้ึนมาแวบหน่ึง
"ฉนั เป็นหลานขา้ หลวง ฉนั จะฟ้ องครู"
"ฉนั เป็นลูกนายทหาร ฉนั จะฟ้ องคุณพอ่ "
เสียงเคาะไมบ้ รรทดั ดงั ข้ึนอยา่ งสนนั่ หวน่ั ไหว
"เอา้ นง่ั ประจาท่ี...ประจาที่..หนูอน้ นงั่ กบั หนูนุชนะ โตะ๊
ต้งั ยาวแบ่งกนั สองคน อยา่ แยง่ กนั "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

76

ฉนั ยน่ื หนา้ เขา้ ไปถามวา่
"เธอชื่อหนูอน้ เหรอ?"
"ฮ่ือ"
"ท่ีไม่สบายไมม่ าโรงเรียนใช่ไหม ?"
เธอพยกั หนา้ อีกโดยไมต่ อบ
"ไม่สบาย เป็นอะไร ?"
"หมอเขาวา่ เป็นไข"้
"เป็นไข้ เป็นยงั ไง?"
"หนาวแลว้ ก็ปวดหวั "
"ปวดหวั ทาไมตอ้ งหนาวดว้ ย เวลาลุงแสมปวดหวั ลุงแสม
เขาใชม้ ะนาวทาปูนปิ ดหวั เดี๋ยวกห็ าย"
"ปิ ดตรงหนาย"
ฉนั ช้ีตรงขมบั วางทา่ เป็นคนสาคญั
"แค่น้ีก็หายปวด"
"วนั หลงั ฉนั จะปิ ดมงั่ "
"เอา้ ...มอานหนงั สือ หนูอน้ มาก่อนเพราะหยดุ ไปหลาย
วนั เงียบ ๆ หน่อย"
เยน็ น้นั ฉนั ก็มี 'ข่าว' ไปบอกคุณแมว่ า่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

77

“คุณแม่ขา หนูอน้ เขามาโรงเรียนแลว้ เขาหยดุ
เพราะไม่สบายป็นไขป้ วดหวั หนูอน้ เขาชื่ออทิติค่ะ
เขาเป็นหลานขา้ หลวง เขาอ่านหนงั สือไดน้ ิดเดียว
นุช ยงั ช่วยสอนใหเ้ ขาเลย”

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

78

9…………………………………………………………
'หนูอน้ ' นบั วา่ เป็นเพื่อนเล่นคนแรกของฉนั
ฉนั จึงเห่อเป็นพิเศษ ทุกวนั ฉนั จะตอ้ งมีเร่ือง ‘หนูอน้ ’
มาคุยฟ้ ุงกบั คนทางบา้ น

"คุณยา่ ขา ทาไมหนูอน้ เขาไม่มีคุณพอ่ คุณแมล่ ่ะคะ คุณยา่
เขากไ็ มม่ ี เขามีแตค่ ุณลุงคุณป้ า ทาไมนุชไมม่ ีคุณลุง คุณป้ าล่ะคะ
?"

"คนเราตอ้ งมีพอ่ มีแม่ทุกคนแหละลูก"
"แต่หนูอนั เขาไม่มีจริงๆ นะคะ นุชเล่าเร่ืองคุณพอ่ คุณแม่
ใหเ้ ขาฟัง แลว้ นุชถามถึงคุณพอ่ เขามง่ั เขาบอกวา่ ไม่มี คุณแมก่ ็ไม่
มี คุณยา่ กไ็ ม่มี แตข่ ามีลุงมีป้ ามีพ่ี นุชอยากมีลุงมีป้ ามีพี่บา้ งคะ่ "
'หนูอ้น' ในสายตาของฉนั เป็ นเดก็ ผหู้ ญิงตวั ผอมเล็กแบบ
บาง นิดเดียว ผิวขาวซูบ ผมสีอ่อนหยกิ หยอยรวบผกู ไวเ้ ป็ นหาง
แกละดวงตาสีน้าตาลเขม้ กลมโตมีแววละหอ้ ย แถมยงั ค่อนขา้ งข้ี
อาย ออ่ นแอ
ผดิ กบั ฉนั ซ่ึงอว้ นกลมสมบรู ณ์แถมวอ่ งไว ‘หนูอนั ’ ติดฉนั แจ
เพราะ ฉนั มีความสามารถท่ีจะปกปักรักษาเธอไดอ้ ยา่ งเช่น กรณี
หางแกละของหนูอน้ เจา้ เบ้ียวชอบตะโกนลอ้ วา่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

79

''ผมแกละกระแคะใส่เกือก ตกน้าตาเหลือกเหลือเกือกขา้ ง
เดียว!''

หนูอนั ไดแ้ ต่ทาหนา้ แหยๆ จะร้องไหเ้ สียใหไ้ ด้ ฉนั รีบ
ตะโกนแขง่ กบั เจา้ เบ้ียว

''เจา้ เบ้ียวหวั แบน หมากดั แกม้ พงุ โร ! '' เพราะเจา้ เบ้ียว
หวั มนั แบนแถมยงั เป็นตาลขโมยพุงโรจริง ๆ เสียดว้ ย นอกจากน้นั
เพราะฤทธ์ิซนน้นั เอง เจา้ เบ้ียวไปทาหนา้ ทาตาลอ้ หมาแลว้ ถูกกดั
แกม้ แหวง่ เป็ น
แผลเป็นเห็นไดช้ ดั

''อา้ ว...หนูอน้ เอาเลย ร้องเขา้ ....เจา้ เบ้ียวหวั แบน หมากดั
แกม้ พงุ โร''

หนูอน้ ทาหนา้ ยมิ้ ๆ แต่ไม่เคยกลา้ ตอ่ ลอ้ ต่อเถียงกบั ใคร
นบั จากน้นั เจา้ เบ้ียวเลยไม่มาตอแยกบั เราอีก..หนูอน้ มีของเล่น
แปลก ๆ ใหม่ ๆ มาแบง่ ใหฉ้ นั เล่นดว้ ยเสมอโดยเล่าวา่

''พี่ตุม่ เขาซ้ือมาใหอ้ น้ ''
''พ่ีตุ่มเหรอ? ''
ฉนั พลอยโมเมเรียกพี่ตุม่ ตามไปดว้ ย
''พต่ี ุ่มน่ะคราย ? ''
''พีข่ องอน้ น่ะซิ พีต่ ุ่มขาเป็นลูกคุณลุงคุณป้ าเขาเรียน
หนงั สือท่ีวดั เทพ พอเขามาบา้ นพ่ีตุม่ เขากซ็ ้ือมาให้อน้ ''

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

80

''ย้.ี ..ลูกศิษยว์ ดั ''
ฉนั ทาจมูกยน่ ''นุชไม่ชอบลูกศิษยว์ ดั ''
''ฮ้ือ...พ่ตี ุ่มเขาดีออก ตวั เขาใหญ่เท่าน้ีแน่ะ''
หนูอน้ กางมือออกไปท้งั สองขา้ งอยา่ งภาคภูมิ
''แลว้ ก็สูงเท่าน้ีดว้ ย''
คราวน้ีหนูอน้ ยกมือข้ึนแถมยงั เขยง่ เทา้ อีกดว้ ย
''เลก็ กวา่ คุณพอ่ นุชอีก''
ฉนั ขดั คอ แต่พอห็นหนา้ หนูอน้ ฉนั ก็ตอ้ งเปลี่ยนคาพดู
ใหม่วา่
''เล็กกวา่ นิดเดียว''
หนูอน้ เรียนหนงั สือไม่เก่งเท่าฉนั ข้ีอาย พดู นอ้ ยซ่ึงตรง
ขา้ มกบั ฉนั ทีเดียว ฉนั จึงไดเ้ ป็ น 'คนตวั อยา่ ง'ของหนูอน้ โดยปริยาย
''หนูอน้ กินกบั ขา้ วมากๆ ซิจะไดอ้ ว้ น''
ฉนั เริ่มลงมือส่งั สอน ''คุณพอ่ เคยบอกนุชวา่ กินกบั มากๆ
กินขา้ วแตพ่ อควรจะไดโ้ ตเร็วๆ พอนุชโตเท่าคุณแม่ นุชจะทางาน
ใหม้ ีเงินเยอะ ๆ”
''อน้ จะแต่งงาน มีลูกเยอะ ๆ จะไดม้ ีเพอ่ื นเล่นมาก ๆ ไว้
ขายหมอ้ ขา้ ว หมอ้ แกง? ''
''แตง่ กบั คราย แต่งยงั ไง? ''

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

81

ฉนั ยงั ไมเ่ ขา้ ใจเร่ืองที่หนูอน้ พดู สกั นิดเดียว แตด่ วงตาสี
น้าตาลคูน่ ้นั มีแววเลื่อนลอย

''หนูอน้ แตง่ กบั นุชไดไ้ หม?''
''ไม่ไดห้ รอก อน้ ไดย้ นิ ใครๆ เขาบอกวา่ จะใหอ้ นั แต่งงาน
กบั พต่ี ุม่ ''
''พต่ี ุ่มลูกศิษยว์ ดั ท่ีซ้ือของเล่นใหอ้ น้ น่ะเหรอ ?''
''ฮื่อ''
''ถา้ อน้ แตง่ งานกบั พี่ตุม่ ไดข้ องเล่นมาก ๆ แลว้ แบง่ ใหน้ ุช
เล่นมง่ั นะ''
''ฮื่อ''
ตอนน้นั ฉนั ไมค่ ิดสักนิดเดียววา่ สิ่งท่ีเราพดู กนั น้นั จะเป็ น
จริงเป็ นจงั ข้ึนในภายหนา้ !
หนูอน้ มาโรงเรียนดว้ ยเรือติดเคร่ืองกลางลาบา้ ง เรือติต
ทา้ ยบา้ งบางคร้ังขากลบั คนเรือยงั พาฉนั ส่งบา้ นเสียก่อนถึงไดพ้ า
หนูอน้ กลบั กม็ ี แต่แลว้ วนั หน่ึงในขณะที่โรงเรียนจวนเลิก หนูอน้
ชะเงอ้ มองไปทาง ท่าน้าแลว้ กถ็ ึงกบั เตน้
''พตี่ ุ่มมา พี่ตุม่ มา''
คาวา่ 'พี่ตุม่ ' ทาใหฉ้ นั พลอยชะเงอ้ ตามอยา่ งต่ืนเตน้ ไป
ดว้ ย
''หนาย...พ่ตี ุม่ คนหนาย หนูอน้ ''

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

82

''ท่ีข้ึนจากเรือกรรเชียงขาวๆ นนั่ ไง พีต่ ุม่ มารับอน้ ..เด๋ียว
นุชนงั่ เรือกบั อน้ นะ ใหพ้ ต่ี ุ่มตีกรรเชียง''

ผทู้ ี่เดินข้ึนมานุ่งกางเกงขาส้นั สีน้าเงิน สวมเส้ือขาวรูปร่าง
สูงล่าสัน พอฉนั เห็นหนา้ ถนดั กจ็ าไดท้ นั ทีวา่ เป็นคนๆ เดียวกบั ท่ี
ฉนั พบตอนไปสวนนน่ั เอง ฉนั รีบหดคอแอบเขา้ มาทนั ที

''ไม่...นุชไม่กลบั ดว้ ยหรอก''
''ทาไมล่ะ?'' หนูอน้ ทาหนา้ เสีย
''นง่ั เรือพี่ตุ่มสนุกออก ไม่ล่มดว้ ย อน้ วา่ ยน้าไม่เป็น อน้ ยงั
ไม่กลวั เลย''
ฉนั ส่ายหวั จนหางเปี ยแกวง่ ไปมา
''นุชกลบั กบั ลุงแสมก็ได'้'
พอโรงเรียนเลิก หนูอน้ รีบควา้ หนงั สือวง่ิ ผมปลิวไปทนั ที
ฉนั ยงั แอบอยใู่ นหอ้ งคอยลุงแสมมารับ จากช่องโหวฉ่ นั มองเห็น
หนูอน้ เขา้ ไปเกาะมือ 'พ่ตี ุ่ม' พดู แจ๋วๆ ผดิ กวา่ เคย แถมยงั ช้ีไมช้ ้ีมือ
เขา้ มาทางหอ้ งเรียนเสียดว้ ย 'พ่ีตุ่ม' ฟังพลางยมิ้ พลางแลว้ เหลียว
กลบั มาดูทาใหฉ้ นั ตอ้ งรีบซ่อนตวั เงียบ
''ตุก๊ ตาแกม้ แหมม ! ''
เสียงร้องทกั ทาใหฉ้ นั สะดุง้ สุดตวั เหลียวมาทางประตู
โดยเร็ว หนูอน้ ยนื ยมิ้ ร่าอยา่ งมีชยั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

83

''นุช เขาชื่อนุชคะ่ เขาเป็นเพื่อนอน้ ..นี่ไงพี่ตุ่ม'' หนูอน้ ยน่ื
หนา้ ยนื่ ตาเขม้ าบอก มือหน่ึงเหน่ียวแขน 'พี่ตุ่ม' ไว้ ฉนั ตีหนา้
แหยๆ

''ชื่อนุชเรอะ เพราะเสียดว้ ย วนั น้ีไม่ร้องเพลงเหรอ ? ''
ฉนั มองสบตาเขาอยา่ งเอาเรื่อง

''ก็ลองร้องหางเปี ยมาเลียใบตองอีกซิ นุชจะร้องเพลงตุ่ม
แตกมง่ั ''

''เอา้ ง้นั เป็ นอนั วา่ เราหายกนั แลว้ ดีกนั ไดห้ รือยงั ? ''
ขณะที่ฉนั ลงั เลอยู่ เขากย็ น่ื นิ้วกอ้ ยมาให้

''ดีกนั น่า คราวน้ีพต่ี ุม่ ไม่ใหใ้ ครร้องเพลงหางเปี ยมาเลีย
ใบตองอีกแลว้ เด๋ียวพ่ตี ุ่มกรรเชียงเรือใหน้ งั่ ดว้ ยดีไหม ? ''

เขาทาหนา้ ยมิ้ ๆ ฉนั มองมือแขง็ แรงท่ียน่ื ออกมาแลว้ ก็
ตดั สินใจยนื่ นิ้วกอ้ ยไปเกี่ยวกบั นิ้วของเขา พลางยมิ้ อยา่ งกวา้ งขวาง
เขาเขยา่ มือ
ฉนั เบาๆ

''เอาละ เราเป็ นเพื่อนกนั แลว้ นะ มา...ไปลงเรือกนั ''
ฉนั ควา้ หนงั สือมาหนีบต้งั ทะมดั ทะแมง เขาจงู มือฉนั ขา้ งหน่ึงจงู
หนูอน้ ขา้ งหน่ึง

''วนั น้ีเรียนหนงั สือถึงไหนแลว้ ? ''

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

84

''หนูอน้ น่ะคะ่ เขาเขียนถึง ฮ. นกฮูกตาโต นุชเขียนได้
หมดต้งั นานแลว้ นุชกเ็ ลยไปเรียนเลขสองบวกสองเป็นส่ี''

''นุชเก่งจริง''
''แตห่ นูอน้ เขาเขียนหนงั สือเก่งกวา่ นุช เขาวาดรูปนุชกไ็ ด้
วาดรูปไอเ้ หมียวก็ได้ นุชวาดไมไ่ ด'้'
ฉนั พดู แจ๋วๆ จนกระทง่ั ลงเรือ ขาอุม้ หนูอน้ ลงไปก่อน แต่
พอถึงฉนั ๆ ก็ปรู๊ดลงไปนงั่ เอเ้ ตอ้ ยใู่ กล้ ๆ หนูอน้ โดยไม่ตอ้ งใหเ้ ขา
ช่วย
''ทา่ ทางจะซนไมใ่ ช่เล่นนะ เราน่ะ''
เขาใชพ้ ายสอดเขา้ ไปในห่วงเหลก็ ตีซา้ ยทีขวาทีทวนน้า
ข้ึนชา้ ๆ ปากกค็ อยหา้ มฉนั ซ่ึงกม้ ลงเก็บดะต้งั แตกอสวะเศษผกั
และของอ่ืนๆ ท่ีฉนั เห็นวา่ ดี
''นุช อยา่ ชะโงกลงไป...อยา่ เดี๋ยวในกอสวะมีงู''
ลุงแสมพายเรือสวนมา ฉนั รีบโบกไมโ้ บกมือให้
''ลุงขา นุช-อยนู่ ี่''
ฉนั ขยบั จะลุกข้ึนเตน้ แต่ 'พต่ี ุ่ม' รีบวางกรรเชียงควา้ ตวั ไว้
เสียก่อน
''อยา่ ...นุช เด๋ียวเรือล่ม !''
หนูอน้ เกาะแคมเรือแน่น หนา้ ซีด ฉนั ค่อยๆ ทรุดลงนงั่
บอกเสียงอ่อย ๆ วา

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

85

''นุชลืมไป''
ลุงแสมวาดเรือพายตามมาเบ้ืองหลงั ฉนั หนั ไปโบกไม้
โบกมือเร่ง
''ลุง เร็วเขา้ แข่งกบั นุชเลย''
ลุงแสมจ้าเรือตามมา พ่ีตุม่ กรรเชียงเรือหนี ฉนั ตบขา้ งเรือ
เป็นจงั หวะปากก็ร้องวา่
''เอาเลย...เอาเลย.... ''
หนูอน้ ใหมๆ่ ก็นงั่ ตวั แขง็ แต่ทา้ ยที่สุดกช็ กั สนุก มือที่
เกาะแคมเรือจึงค่อย ๆ คาะจงั หวะบา้ งพลางหวั เราะเสียงดงั เม่ือลุง
แสมจ้าตามมาหวดุ หวดิ ทนั และดูเหมือนจะเป็นคร้ังแรกที่ฉนั ได้
ยนิ หนูอน้ หวั เราะอยา่ งร่าเริง
คุณยา่ นงั่ อยทู่ ี่เรือนแพ ขณะท่ีเรือเขา้ เทียบท่ารอบๆ ตวั
ทา่ น มีกระจาดใส่ผกั กดวางอยรู่ ะเกะระกะท่ีลา้ งสะอาดและแกะ
กรีบเน่าออกแลว้ กองรวมกนั ไวท้ างหน่ึงเป็นกองสูง
"คุณยา่ ขา นุชกลบั แลว้ หนูอน้ กบั พต่ี ุ่มมาดว้ ย"
'พตี่ ุ่ม' ยกมือไหวค้ ุณยา่ พร้อม ๆ กบั หนูอน้ ฉนั รีบปี นข้ึน
จากเรือทนั ที
"พตี่ ุม่ มาส่งนุชคะ่ แลว้ แขง่ เรือกบั ลุงแสมดว้ ยลุงแสมแพ้
คะ่ " คุณยา่ เพง่ มอง 'พ่ตี ุม่ ' อยสู่ ักครู่ก็ร้องออกมาวา่
"อ๋อ...ลูกขา้ หลวงใช่ไหมคะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

86

"ครับผม"
"ง้นั ข้ึนมากินน้ากินท่าเสียหน่อยเถอะคุณ หนูอน้ วนั น้ีไม่
แวะคุยกบั ยา่ ก่อนเรอะ ?"
หนูอน้ เคยมาบา้ นฉนั หลายคร้ังแลว้ และดูเหมือนจะสนิท
กบั คุณยา่ เป็นอนั ดี ถึงขนาดกลา้ พอท่ีจะคุยกบั คุณยา่ ได้
หนูอน้ ถูกส่งข้ึนมาก่อน จากน้นั พ่ีตุ่มจึงข้ึนมานง่ั พบั เพยี บ
อยใู่ กลๆ้ คุณยา่
"นงั่ ใหส้ บายเถอะคุณ ตรงน้ีเป้ื อนเปรอะเลอะเทอะไป
หน่อย นุชชวนพ่ีเขาข้ึนไปบนเรือนซิลูก"
"ไมเ่ ป็นไรครับผมนงั่ ตรงน้ีกไ็ ด้ เดี๋ยวผมก็กลบั ผกั กาดน่ี
เอามาทาอะไรครับ?"
"วา่ จะดองสกั หน่อย เพราะมนั ถูกเหลือเกิน คนแก่...อยู่
วา่ งๆมนั ราคาญ นี่หูตาก็ไมค่ อ่ ยดี ตดั ใบเน่ๆ ปรุ ๆ ทิง้ ยงั ไมค่ ่อย
หมดเลย..หมู่น้ีไม่ไดแ้ วะไปท่ีสวน ทา่ นสบายดีหรือคา้ ?"
"สบายดีครับ"
"คุณเป็นพช่ี ายหนูอน้ ละซิ ?"
"ครับ อน้ เขาเป็ นลูกคุณอา คุณพอ่ คุณแม่ท่านรับมาเล้ียง
แตเ่ ดก็ "
"กาพร้าหรือคะ ?"
ดูเหมือนเขาอึกอกั นิดๆ "ครับ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

87

"น่าสงสา...น่ีคุณอายเุ ทา่ ไหร่แลว้ น่ี ขอโทษเถอะท่ีถาม"
พอเขาบอกอายุ คุณยา่ กอ็ ุทานวา่
"ตา๊ ย...รุ่นหนุ่มแลว้ หนา้ ยงั เด็กอยเู่ ลย แก่กวา่ แม่นุชสิบปี
หนูอน้ น่ะคงรุ่นราวคราวเดียวกบั แม่นุช แตฤ่ ทธ์ิไมม่ ากเท่าแม่นุช
เท่าน้นั แหละ เฮอ้ ...ไม่ไหว แม่นี่ซนเหลือเกิน พดู ก็เทา่ น้นั เอง"
"วนั ก่อน ผมเรียกเขาวา่ ชมพแู่ กม้ แหม่มมงั่ ตุก๊ ตา
แกม้ แหมม่ มง่ั เขาโกรธเสียใหญ่"
ฉนั ซ่ึงนง่ั ทาตาแป๋ วมองอยชู่ กั จะหนา้ เสีย เพราะกลวั เขา
จะฟ้ องคุณยา่ เร่ืองที่ฉนั เล่นงานเขาในตอนน้นั
"ท้งั แสนงอนท้งั พดู มากละยกให้ ถามจนตอบไม่ทนั นุช
ไปหาขนมมาเล้ียงพี่ เล้ียงหนูอน้ มง่ั ซิลูก"
ฉนั รีบลุกข้ึนวง่ิ ต๋ือไปโดยไมฟ่ ังเสียงคุณยา่ ซ่ึงร้องตามมา
วา่
"ระวงั หกลมั นะลูก"
"คุณแม่ขานุชมาแลว้ คุณแม่ขา.."
ฉนั รู้สึกวา่ ขวดิ กนั จนหวั คะมาไปขา้ งหนา้ ลม้ กลิ้งไปทนั ที
"ตาย...แมน่ ุช"
ฉนั ไม่กลา้ ร้องไหไ้ ดแ้ ตน่ อนนิ่งอึด แตแ่ ลว้ ก็รู้สึกวา่ มีมือ
แขง็ แรงเอ้ือมมาพยงุ ใหล้ ุกข้ึน

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

88

"เจบ็ ไหม นุชคนดีไมเ่ จบ็ หรอกนะ อยา่ ร้องไหพ้ ี่ตุ่มจะเป่ า
ใหโ้ อ๋...ตุก๊ ตาแกม้ แหมม่ คนดี"

เสียงนุ่มๆ น้นั อ่อนโยนฝังลงไปในใจฉนั ทนั ที ฉนั ยกมือ
ข้ึนป้ ายตาเงยหนา้ ยมิ้ แหย ๆ "นุชไมร่ ้องไห้ค่ะ"

ฉนั ไม่รู้หรอกวา่ อีกนานต่อมาเขานน่ั แหละ
เป็น ท้งั ผปู้ ลอบโยนฉนั และเป็นท้งั ผทู้ ่ีทาใหฉ้ นั เจบ็
ซ้าอยา่ งหาที่เปรียบมิได้ !

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

89

10…………………………………………
จากวนั น้นั เป็นตน้ มา 'พ่ีตุ่ม' เลยกลายเป็น
สมาชิกประจาบา้ นของฉนั วนั หยดุ เขาจะมาคลกุ คลี
อยเู่ ป็นประจาและวนั ใดในตอนเยน็ ถา้ เขาวา่ งเขาจะ
มารับฉนั กบั ‘หนูอน้ ' กลบั บา้ นดว้ ยเรือกรรเชียง
สีขาวนน่ั ทุกคร้ัง สาหรับฉนั 'พี่ตุ่ม' เป็นท้งั พ่ีเป็น
ท้งั ครู เป็นท้งั เพื่อนเล่นไดส้ ารพดั อยา่ ง ถา้ ฉนั ทา
การบา้ น พ่ีตุ่มจะเป็นครู ถา้ ฉนั ซุกชนพี่ตุ่มจะคอย
ตามดูแล และถฉ้ นั เล่นขายหมอ้ ข่าวหมอ้ แกงกพ็ ่ีตุ่ม
นนั่ แหละเป็นคนซ้ือ คณุ ยา่ เคยพดู กบั คุณแม่อยา่ ง
เอน็ ดูนกั หนาวา่

"คุณตุม่ แกรักแม่นุชเสียเหลือเกินเชียวนะแม่นิด ดูๆ แก
จะรักยงิ่ กวา่ หนูอน้ ซ่ึงเป็นนอ้ งแทๆ้ ของแกเสียอีก"

ไมว่ า่ ฉนั จะเล่นหรือทาอะไร หนูอน้ มีหนท้ ่ีเป็ นผตู้ าม
อยา่ งเดียว บางคร้ังถา้ ฉนั ทาอะไรผาดโผน หนูอนั กไ็ ดแ้ ตย่ ืนดูทา
ตาปริบๆอยา่ งหวาดเสียวเท่าน้นั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

90

ฉนั ยงั จาได้ ถึงวนั ท่ีฉนั หดั ข้ึนตนั ไมเ้ ป็ นคร้ังแรก วนั น้นั
'พี่ตุม่ ' มาบา้ นตามเคยเพราะเป็นวนั หยดุ พร้อมดว้ ยหนูอน้ ฉนั เขยอ้
เขยง่ ชวนลงไปเกบ็ ฝรั่งตนั หลงั บา้ นอนั ที่จริงฉนั อยากจะเกบ็ แต่
เชา้ แลว้ แต่ลุงแสม ลุงมี นา้ ช่วยไมอ่ ยู่ ไปลอกทอ้ งร่องทา้ ยสวน
กนั หมด ฉนั จึงขาดคู่หูไปโดยปริยาย พอพต่ี ุ่มจอดเรือหนา้ แพ ฉนั
กร็ ีบทิ้งของเล่นวง่ิ โครมๆ เขา้ ไปหา

"พ่ตี ุม่ ไปเกบ็ ฝรั่งกบั นุชหน่อย"
พตี่ ุ่มอุม้ หนูอน้ ข้ึนมา พลางหวั เราะ
"อะไรกนั พอพ่ีมาถึงกจ็ ะใชท้ ีเดียว"
"ไมไ่ ดใ้ ชค้ ่ะ นุชจะชวนไปเก็บตา่ งหาก นะคะ....นะคะ
ลูกมนั โตขาวจวั๊ ะเชียว นุชจะเก็บใหห้ นูอน้ "
"อยา่ เอาคนอื่นเขาบงั หนา้ เลยเราน่ะ คุณแม่อยไู่ หม ?"
"คุณแม่เยบ็ เส้ือใหค้ ุณพอ่ คุณยา่ ใหย้ ายเจียมนวด นุชกาลงั
ขาย ก๋วยเต๋ียวผดั ลุงแสม ลุงมี นา้ ช่วย ไปลอกทอ้ งร่อง
ไอเ้ ขียวมนั ..."
"เอาละ...เอาละ พดู เป็ นต่อยหอย เล่าเลยเถิดไปแลว้ "
"นะคะ ไปเก็บฝร่ังนะคะ ตรงน้ีเอง นะคะ"
พอฉนั 'นะคะ' หนกั ๆ เขา้ พ่ีตุม่ กอ็ ดไมไ่ ดต้ อ้ งพาฉนั กบั
หนูอนั ไปหลงั บา้ น ซ่ึงระยะหลงั ๆ นี่เขาเขา้ ๆ ออก ๆ จนรู้จกั ทางดี

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

91

ตน้ ฝรั่งตนั น้นั ค่อนขา้ งสูงเพราะข้ึนมาหลายปี แลว้ ลูกดก
ระยา้ ยอ้ ยน่าดู ไม่มีใครเก็บ เนื่องจากทุกคนในบา้ นลว้ นแต่ไม่มี
ฟันท้งั น้นั ทุกคร้ังที่ฉนั ไดย้ นิ ใครพดู วา่ ' ไมม่ ีฟัน' ฉนั เป็นตอ้ งอา้ ง
วา่

"นุชกไ็ ม่มีฟัน ทาไมนุชทานไดล้ ่ะคะ ?"
และเมื่อฉนั ไปเห็น ' ตาเช้ียง' ถอดฟันท้งั ชุดออกมาลา้ ง
น้า ฉนั กถ็ ึงกบั ยนื มองดูอยา่ งท่ึง พอกลบั ถึงบา้ นกน็ ง่ั ลงแคะฟัน
หลอของตวั เองเป็นการใหญ่ จนคุณยา่ ตอ้ งถามวา่
"นุชทาอะไรน่ะลูก?"
"นุชจะถอนฟันออกมาลา้ งอยา่ งตาเช้ียงค่ะ คุณยา่ ขา...
คุณยา่ ถอดฟันไดไ้ หมคะ ?"
"ถอดไม่ไดห้ รอกลูก ยา่ ยง่ิ ไม่มีฟันอย"ู่
ฉนั ไปเท่ียวบงั คบั ใหใ้ คร ๆ ท้งั บา้ นถอดฟันใหด้ ูก็ไม่มี
ใครถอดได้ ฉนั จึงสรุปเอาเองวา่ ตาช้ียงมีคุณสมบตั ิพิเศษที่ไม่
เหมือนคนอ่ืนฉะน้นั เวลาฉนั ตามแมไ่ ปที่แพตาเซ้ียงทีไรจึงตอ้ ง
บงั คบั ใหต้ าเช้ียงถอดฟันใหด้ ูทุกคร้ังโดยมีฉนั พยายามทา
เลียนแบบอยา่ งแต่ไม่สาเร็จสักทียกเวน้ วชิ าอีกอยา่ งหน่ึงท่ีตาเช้ียง
สอนให้ คือการขมวดปลายลิ้นใหก้ ลมแลว้ ทาเสียงดงั โพละคลา้ ย
จุกขวดถูกดนั ใหเ้ ปิ ด จากน้นั ก็ทาเสียงคร่อกๆ ในคอ คลา้ ยคน
กาลงั รินน้าจากขวด วชิ าน้ีฉนั เรียนสาเร็จอยา่ งรวดเร็วจนเป็นท่ี

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

92

พอใจของ 'ครู' เพราะคร้ังหน่ึงฉนั เคยแอบเขา้ ไปขา้ งหลงั ตาเช้ียง
ซ่ึงกาลงั ชงั่ ของขายอยู่ พลางทาเสียงแบบน้นั เบาๆ ตาเช้ียงถึงกบั
ตะโกนวา่

"เฮย้ ...คายแอบเปิ ดขวดเหลา้ อ้วั โวย้ "
พอฉนั หวั เราะคิก ตาเช้ียงจึงรู้วา่ เสียทา่ เสียแลว้
"คุงหลูนี่เอง เก่งเล้ียว"
"เก่งเล้ียว แปวา่ ไมป่ ายกางโกง"
ฉนั ทาซุ่มเสียงลอ้ จนคุณแม่เอ็ดวา่
"นุชอยา่ ลอ้ ผหู้ ลกั ผใู้ หญซ่ ิลูก"
ตาเช้ียงหวั เราะร่า มองฉนั อยา่ งพินิจพิจารณา
"คุงหลูอีฉะหลาดมากนะคุงนาย สักซีหนะอีลีโตข้ึงจะ
ล่ายลี แตป่ ากกะลูกกิตาไมห่ วาย เอาเล่ือง ด้ือซีมกั เลยนี่"
ฉนั ด้ือ 'ซีมกั ' อยา่ งท่ีตาเช้ียงวา่ เสียดว้ ยเพราะพอพตี่ ุม่ เห็น
ตน้ ฝร่ังก็แหงนดูลูกท่ีโตขาวอยา่ งพอใจ
"นุชกบั หนูอน้ อยตู่ รงน้ีนะ พต่ี ุม่ จะไปเอามีดกบั
พริกกะเกลือก่อนพอเกบ็ ลงมาเราจะไดก้ ินเลย หนูอน้ กบั นุชอยา่
ชน พ่ีไปเด๋ียวเดียว แลว้ อยา่ ปี นข้ึนไปล่ะตกลงมาละแยเ่ ชียว"
แต่พอพตี่ ุม่ ลบั ตวั ไปเท่าน้นั เอง ฉนั ก็ต้งั ท่าปี นเหยง็ แม้
หนูอน้ จะหา้ มวา่
"นุช อยา่ ปื นนะ พต่ี ุม่ เขาหา้ มแลว้ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

93

"ฮ้ือ...มวั แต่คอยพ่ีตุม่ ดีชิ พอนุชปี นข้ึนไปเก็บลงมา พต่ี ุม่
เกา๊ ะเอามีดกบั พริกกะเกลือมาจิ้มพอดี"

"เดี๋ยวพ่ตี ุ่มดุเอา"
"นุชไมก่ ลวั "
ฉนั ด้ือโหนตวั ข้ึนก่ิงเต้ียท่ีสุดไปจนไดม้ ือเหน่ียวกิ่งบนไว้
แน่นใหมๆ่ ใจคอยงั ไม่ค่อยดีนกั แตพ่ อปี นข้ึนไปไดส้ กั หน่อยกช็ กั
เร่ิมสนุกตาหมายอยทู่ ่ีลูกใกลม้ ือที่สุด
"เดี๋ยวนุชเกบ็ ทิ้งลงไป หนูอน้ คอยเกบ็ นะ"
หนูอน้ รับคาพลางแหงนดู พร้อมกบั ทาหนา้ หวาดเสียว
พอเกบ็ ลูกแรกทิง้ ลงไป เสียงหนูอน้ วงิ่ ตบั ต้บั ไปเกบ็ มาเป่ าฝ่ นุ
พลางอุทาน
"ลูกเบอ้ เริ่มเลย...เอาอีก นู่น...ลูกโนน้ "
ฉนั หมายตาลูกต่อไปซ่ึงอยกู่ ่ิงปลายสุดแตต่ ามวั มองลูก
ฝร่ังเทา้ จึงพลาด ฉนั ใจหายวาบ มือเกาะก่ิงบนไวแ้ น่นขาห้อย
ต่องแต่ง รองเทา้ หลุดลงไปถูกหนูอน้ เบ้ืองล่างเสียงหนูอน้ ร้องวา่
"อยู "
พลางแหงนข้ึนมามองฉนั อยา่ งตกใจ
"แยเ่ ลย...ทายางงายล่ะ"
ฉนั น่ิงอึดเกาะก่ิงบนไวแ้ น่น ตกใจจนพดู ไม่ออก เสียงหนู
อน้ โวยวายลน่ั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

94

"พ่ีตุ่มขา พี่ตุม่ ...เร็ว...เร็วเขา้ "
ฉนั ไดย้ นิ เสียงอุทานวา่
"นุช!"
เสียงน้นั ทาใหฉ้ นั ใจช้ืนอยา่ งประหลาด มือซ่ึงลา้ จนแทบ
จะปล่อยตวั ลงมากลบั กากิ่งฝรั่งไวม้ นั่
"นุช...เกาะไวใ้ หแ้ น่น ๆ เด๋ียวพตี่ ุ่มจะข้ึนไปช่วย"
ชว่ั พริบตาเดียววงแขนอนั แขง็ แรงก็โอบรอบเอวฉนั ไว้
มนั่ เสียงร้อนรนดงั อยเู่ หนือศีรษะ
"ปล่อยมือไดจ้ ะ้ อยา่ ตกใจ ไม่เป็นอะไรแลว้ "
ฉนั ปล่อยมือตามคาส่งั มือหน่ึงของพ่ตี ุ่มเกร็งขอ้ เหน่ียวก่ิง
ใหญ่ท่ีสุดไว้ อีกมือหน่ึงโอบรอบตวั ฉนั ไวม้ น่ั ค่อย ๆ ท้งั ยอ่ ลง
มายงั พ้ืนดินแต่อารามที่กลวั ฉนั กระแทกลงมา พ่ตี ุ่มถึงกบั ยอมกนั
กระแทกเสียเอง
"อูย...นุชเป็นยงั ไงบา้ ง?"
พี่ตุม่ ถามท้งั ๆ ท่ียงั นอนแอง้ แมงั อยู่ มีฉนั นงั่ ทบั อยบู่ นตกั
"นุชไม่เจบ็ ไม่ตกใจดว้ ย" ฉนั คุยโว
พต่ี ุม่ ลุกข้ึนนง่ั ปัดแขนไปมา ทาหนา้ ฉุน ๆ
"ยงั จะคุยดี เกือบไปแลว้ ไหมล่ะ ซนจริงๆ พี่บอกวา่ อยา่
ข้ึนไป ข้ึนไปทาไม? "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

95

ฉนั ทาหนา้ แหย แต่แลว้ กเ็ ขา้ ไปช่วยปัดแขนขาใหอ้ ยา่ ง
ประจบ

"นุชจะเก็บฝร่ังใหพ้ ่ีตุ่มไงคะ นุชกบ็ ใหห้ นูอน้ ลูกนึงลูกน้ี
ของพตี่ ุม่ "

ฉนั ยน่ื ฝรั่งซ่ึงฉวยติดมือมาจนได้ ส่งใหเ้ ขาอยา่ งหนา้ ตา
เฉย

"เออ...เอามาจนไดน้ ะเรา เหลือทีเดียว"
"ไมเ่ หลือค่ะ เดี๋ยวหมด"
"เราน่ะแหละเหลือ ไมใ่ ช่ฝรั่ง"
พ่ตี ุ่มเอ็ดพลางอดหวั เราะไมไ่ ด้ ดวงตาที่ทอดมองฉนั มี
แววเอน็ ดูอยา่ งลึกซ้ึง
"ตะก้ีถา้ ตกลงมาจะวา่ ยงั ไง!"
"นุชไมก่ วั เพราะรู้วา่ เด๋ียวพี่ตุ่มกม็ าช่วย"
ฉนั พดู ประจบเขาอยา่ งเดก็ ๆ แต่ 'พ่ีตุ่ม' กลบั มองฉนั อยา่ ง
ตริตรอง
"นุชคิดวา่ พีจ่ ะมาช่วยจริงหรือ?"
"จริงซิคะ"
เขาเอ้ือมมือมาลูบแกม้ ฉนั แลว้ กเ็ ลยกระตุกหางเปี ยเล่น
ดวงตามีแววประหลาด

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

96

"ง้นั จาไวน้ ะ ถา้ ต่อๆ ไปนุชเป็นอะไรตอ้ งนึก
ถึง พี่ตุ่มคนเดียวไดไ้ หม"

"ไดค้ ะ่ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

97

11……………………………………………
ฉนั รับคา จากวนั น้นั ..และต่อ ๆ มาทุกคร้ังใน
ยามเยาวว์ ยั ไม่วา่ ฉนั จะหวั เราะหรือร้องไห้ ฉนั นึกถึง
'พ่ีตุ่ม' ตลอดมา อกเขาเป็นท่ีรองซบั น้าตาของฉนั
ทุกคร้ัง ออ้ มแขนเขาเป็นประดุจปราการอนั มน่ั คง
ท่ีจะปกป้ องฉนั จากภยนั ตรายท้งั ปวง และคาปลอบ
ประโลมของเขาเปรียบประดุจน้าทิพยส์ าหรับฉนั
เสมอ จนกระทงั่ ฉนั ไดป้ ระจกั ษถ์ ึงความขมขื่นอนั
สุดประมาณ ความขมขื่นอนั น้นั ทาใหฉ้ นั กลายเป็น
คนที่ไม่ยอมหลงั่ น้าตกบั ผใู้ ดอีก นอกจากกลืนให้
ไหลยอ้ นกลบั เขา้ ไปท่วมทนั อยภู่ ายในท้งั ที่ใบหนา้
ยงั ฝืนยมิ้ !

พีต่ ุม่ เกบ็ ฝร่ังลงมาเฉาะกินกนั โคนตนั นน่ั เอง ท้งั ๆ ท่ีไมม่ ี
พริกกะเกลือเพราะพอเห็นฉนั กาลงั แขวนต่องแต่งอยพู่ ีต่ ุ่มเลยทิง้
ถว้ ยพริกกะเกลือหกหมด คร้ันจะกลบั ข้ึนไปเอาลงมาอีกก็กลวั ถูก
ถาม เร่ืองท่ีจะชวนฉนั กลบั ข้ึนไปกินบนเรือนฉนั ไม่ยอมเพราะรู้ดี
วา่ พอคุณยา่ มาเห็นเขา้ จะตอ้ งโดนปรามอีกตามเคย

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

98

"แมน่ ุช หนูอน้ อยา่ กินเขา้ ไปมากนะลูกจะปวดทอ้ ง คน
ละลูกกพ็ อแลว้ อยา่ กินเมด็ เขา้ ไปจะเป็นไส้ตนั "

คาวา่ ไส้ตนั สาหรับฉนั ในสมยั เดก็ คือภาพที่เมด็ ฝร่ังเขา้
ไปอุดลาไส้จนเตม็ แน่น ! แต่ถึงกระน้นั ฉนั ก็ชอบกินเมด็ ฝรั่งโดย
อา้ งวา่

"นุชเค้ียวละเอียดแลว้ ค่ะ นุชไม่ไดก้ ลืนเขา้ ไปท้งั ลูก
หรอก!"

พอถึงลูกที่ส่ีพ่ีตุม่ กช็ กั กมุ แกม้
"พอกนั เถอะ พ่ปี วดฟันแลว้ "
"แมงกินฟันหรือคะ ?"
ฉนั ถามอยา่ งแก่แดดทาท่าเอาการเอางาน
"ฮ่ือ ฟันซ่ีสุดทา้ ยทางน้ีมนั โยก"
"นุชรักษาไดค้ ะ่ "
พี่ตุ่มทาตาโต "ไหน.....วา่ อะไรนะ ?"
"นุชเคยเห็นคุณยา่ ทาใหใ้ ครๆ ต้งั หลายคนน่ีคะ คุณยา่
เขียนตวั ป. ปลาตากลมน่ะแหละค่ะ ไวท้ ่ีเสาแลว้ เอาตะปูตอก.... "
"ตอกอะไร ตอกฟันหรือเปล่า ?"
"เปล่าคะ่ ตอกตวั ป. ปลาคะ่ แลว้ คุณยา่ กว็ า่ นโม ตสั สะ
สามหน...."
"แคน่ ้นั หายหรือนุช ?" พ่ตี ุ่มซกั อยา่ งขนั ๆ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

99

"ยงั ค่ะ คุณยา่ ตอ้ งวา่ คาถาดว้ ย"
"ไหน วา่ ยงั ไงจะ๊ แมห่ มอ ?"
ฉนั ทอ่ งคาถาตามที่เคยจาไดเ้ สียงแจ๋ว
"โอม....ตวั กชู ่ืออาแดงรู ตสั สะรูปู"
พ่ีตุม่ หวั เราะเสียงอหาย ฉนั ยงั คงทาหนา้ เหลอ
"แลว้ กเ็ พ้ยี ง! สวาหาย"
"รูป.....ทามาย ?" หนูอน้ ชกั สนใจ
"ฮ้ือ....ก็หายน่ะซิ"
ฉนั เองก็อธิบายไมไ่ ด้ พีต่ ุม่ หวั เราะจนน้าตาไหล
"โธ่....ยายนุช คาถาอะไรมีอาแดงรู มีรูปู"
"คาถาของคุณยา่ ค่ะ หายจริง ๆ นะคะ"
"เอาละ เดี๋ยวพจ่ี ะใหค้ ุณยา่ ทามง่ั นุชมีคาถาอะไรอีก ?"
"คาถาหนน้ วลค่ะ คุณยา่ ใหน้ ุชทอ่ งก่อนนอนทุกคืน ทอ่ ง
แลว้ นุชไม่ตอ้ งผดั หนา้ "
ฉนั หารู้ไม่วา่ เพราะฉนั ถูกคาดหมายไวว้ า่ เป็นคน 'เจา้ ทิฐิ'
น่ีเอง คุณยา่ ผเู้ ล็งการไกลจึงอุตส่าห์เฝ้ าสอนบทสวดมนตอ์ นั ยาว
เหยยี ดใหฉ้ นั วนั ละนอ้ ยทุกวนั โดยยกเอาคาวา่
"ทอ่ งแลว้ หนา้ นวล สวยนะลูกนะ"
เพราะความ 'อยากสวย' ทาใหฉ้ นั อุตส่าห์จดจาไวเ้ ป็น
อนั ดี ตอ่ มาเมื่อโตมากแลว้ ฉนั จึงไดท้ ราบวา่ บทสวดมนตน์ ้นั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี