หนี้รัก

300

ข้ีโรคทา่ ทางข้ีขลาดคนเก่า คุณทกั ษิณมองท่าที่ฉนั หวั เราะนิ่งอยคู่ รู่
หน่ึงแววตามีริ้วรอยสงสารแกมเอน็ ดูจนฉนั เอะใจ แตแ่ ลว้ เขาก็
หลบตาพดู ดว้ ยเสียงร่าเริงข้ึน

"ผมวา่ คงจาไดเ้ พราะเขา้ หนา้ ไม่เปลี่ยนไปเทา่ ไหร่ ไม่
เหมือนคุณนุช ถา้ ไม่บอกคงจาไม่ได"้

"ถึงยงั ง้นั เชียวหรือคะ ง้นั หนูอน้ พบนุชคงจานุชไม่ได"้
"ผหู้ ญิงกบั ผหู้ ญิง ดูเหมือนจะจากนั ไดง้ ่ายกวา่ ผมเคยไป
กินเล้ียงงานแต่งงานเพือ่ นเผอิญไปนงั่ ใกลผ้ หู้ ญิงคนหน่ึง กาลงั คุย
กบั เพื่อนเธอถึงคนโนน้ คนน้ี ช่ืออะไร นามสกุลอะไร แต่งงานกบั
ใครฐานะเป็ นยงั ไง สาธยายไดล้ ะเอียดละออ จนผมชกั อศั จรรยว์ า่
ช่างจายงั ไงไดห้ วดั ไหว"
"นุชกบั หนูอน้ คงไม่ถึงน้นั หรอกคะ่ ขอ้ สาคญั คือนุชเรียก
หนูอน้ ๆ เสียติดปาก พบกนั อีกทีกค็ งยงั เรียกหนูอน้ อยนู่ นั่ เอง ใคร
ไดย้ นิ เขา้ คงขนั ตาย อยากพบจริงๆ จะไดค้ ุยกนั ถึงสมยั เด็ก"
อีกคร้ังหน่ึงแววตาของคุณทกั ษิณมีประกายชอบกล
"นายรังสี เขาไม่ไดเ้ ล่าอะไรใหค้ ุณฟังเรอะ ?"
"เล่าอะไรคะ ?" ฉนั ถามอยา่ งฉงน
"ผมหมายความวา่ เล่าเร่ืองคุณอทิติน่ะ"
"เคยบอกแตว่ า่ อยเู่ ชียงใหม่เท่าน้นั ค่ะ มีอะไรหรือคะ ? "
"คุณลองถามนายรังสี แลว้ กนั "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

301

"ถามอะไร ?"
เสียงหวั ๆ ถามแทรกข้ึน พร้อมกบั ที่ร่างสูงตรงกา้ วมายนื
เด่นตระหง่านอยหู่ นา้ ประตู
"ถามอะไร ?"
พต่ี ุม่ ย้าอีกคร้ังหน่ึง พลางมองสบตาผเู้ ป็นสหายอยา่ ง
ขรึมๆ คุณทกั ษิณตอบดว้ ยเสียงเป็นปกติวา่
"เรากบั คุณนุชกาลงั คุยกนั ถึงสมยั เด็ก ๆ"
"ง้นั รึ ?" เสียงของพตี่ ุ่มเฉยเมยเสียเหลือเกิน
"คุณนุช กาลงั พดู ถึง....คุณอทิติ"
"แลว้ ไง ?" พ่ีตุม่ ซกั ต่อ
"ไม่มีอะไร คุณนุช ถามวา่ คุณอทิติเป็นยงั ไงบา้ ง เราก็
ตอบวา่ สบายดี ถา้ อยากจะรู้อะไรเกี่ยวกบั เธอใหถ้ ามนายดู เพราะ
นายควรรู้ดีกวา่ คนอ่ืนไมใ่ ช่เรอะ ?"
น้าเสียงน้นั มีแววประชดประชนั ใบหนา้ ของพ่ีตุม่ เขม้ ข้ึน
เลก็ นอ้ ย
"นายคิดวา่ นายควรจะบอกนุชซินะ ?"
ฉนั เหลียวดูคนโนน้ ทีคนน้ีท่ีอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ คุณทกั ษิณ
มอง พ่ีตุม่ พลางยมิ้ อยา่ งเยาะ ๆ
"นายต่างหากท่ีจะตอ้ งบอก ไมใ่ ช่เรา นายควรจะทาอยา่ ง
น้นั นะ ก่อนท่ี....จะสายเกินไป นายก็รู้ !"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

302

"นน่ั เป็นสิทธ์ิของเรา !" พ่ีตุม่ บอกหว้ น ๆ
"ใช่...สิทธ์ิของนาย แต่นายกไ็ มม่ ีสิทธ์ิที่จะทาอยา่ งท่ีนาย
ทาอย"ู่
"ทาไม ?"
"นายก็รู้วา่ เราพดู ถึงอะไร หรือจะใหเ้ ราพดู เดี๋ยวน้ี ?"
พต่ี ุม่ ชาเลืองดูฉนั แวบ่ หน่ึง พลางเมม้ ริมฝีปากเลก็ นอ้ ย
ก่อนที่หนั หลงั เดินจากไปอยา่ งรวดเร็ว คุณทกั ษิณมองตามดว้ ย
แววตาก่ึงราคาญ พลางพมึ พาเบาๆ
"ไอห้ มาในรางหญา้ !"
"ทาไมคะ อะไรกนั นุชไมเ่ ห็นรู้เร่ือง ?"
เขาหนั มามองฉนั อยา่ งอ่อนโยน
"ไม่มีอะไรหรอก นายนน่ั เขาเป็ นคนอยา่ งน้นั เอง"
แต่ในตอนบ่ายเมื่อพตี่ ุ่มกดออดเรียกฉนั เขา้ ไปพบน้นั
หลงั จากเถลไถลถามโน่น ถามนี่ อยพู่ กั หน่ึงแลว้ พีต่ ุม่ จึงวกมาถาม
ฉนั วา่
"นายทกั เขาพดู อะไรกบั นุช ?"
"พดู อะไรคะ ?"
"กเ็ ร่ือง....อทิติ....หนูอน้ น่ะ" เขาพดู ไม่เตม็ ปากนกั
"ก็ไมม่ ีอะไร นุชคุยกบั คุณทกั ษิณ เร่ืองหนูอน้ คุณทกั ษิณ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

303

บอกนุชวา่ เคยข้ึนไปเชียงใหม่กบั คุณอรชุนแลว้ พบกบั หนูอน้ ท่ี
นนั่ ก็เทา่ น้นั .... "

"เขาใหน้ ุชถามอะไรพ่ี ?"
"นุชซกวา่ ตอนโตข้ึนน่ีหนูอน้ เป็นยงั ไงบา้ ง คุณทกั ษิณก็
บอกวา่ ใหน้ ุชถามพตี่ ุม่ เป็ นยงั ไงหรือคะ ?"
พ่ีตุม่ นิ่งเงียบแววตามีประกายก่ึงหวาดระแวง ก่ึงอาวรณ์

"พ่ีตุ่ม มีอะไรจะเล่าใหน้ ุชฟัง เกี่ยวกบั หนูอน้
หรือคะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

304

31……………………………………………
น้าเสียงของพี่ตุ่มตะกกุ ตะกกั อยา่ งประหลาด
"ไม่มีอะไร"

"แลว้ ทาไมพอนุชถามถึงหนูอน้ ถึงไดท้ าท่างแปลก ๆ ไป
ตามๆ กนั "

"พ่ที าท่าอะไรแปลกรึ ?"
"ดูไครๆ จะไม่เตม็ ใจพูดถึงหนูอนั สกั คน คราวหลงั นุชไม่
ถามกไ็ ด"้
พี่ตุม่ ถอนใจไมต่ ่อความยาวสาวความยดื แต่อยา่ งใด คร้ัง
น้นั เป็นคร้ังแรกท่ีฉนั เร่ิมรู้สึกถึงความผดิ ปกติ พ่ีตุ่มเคยเปิ ดเผยต่อ
ฉนั เสมอมา ไมม่ ีสิ่งใดที่เก่ียวกบั พีต่ ุ่มแลว้ ฉนั จะไม่ไดร้ ับรู้ และไม่
มีส่ิงใดเก่ียวกบั ฉนั ท่ีพต่ี ุ่มจะไม่ไดท้ ราบเช่นกนั ยกเวน้ เร่ืองน้ีซ่ึงดู
คลา้ ยกบั เป็นหมอกบางๆ มาก้นั ขวางเราไว้ สัญชาตญาณของ
ผหู้ ญิงทาใหฉ้ นั รู้วา่ พี่ตุม่ ไมอ่ ยากพดู ถึง 'หนูอน้ ' นกั และทุกคนท่ี
เคยรู้จกั "หนูอน้ " มา ก็ทาทา่ ราวกบั จะเก็บเรื่องน้ีเป็ นเรื่องสาคญั
แตอ่ ะไรกไ็ ม่ร้ายเท่า ในตอนเชา้ วนั หน่ึงขณะที่ฉนั จะเขา้ ไปใน
หอ้ งทางานพตี่ ุ่ม แตพ่ อจะยกมือข้ึนเคาะประตูกต็ อ้ งชะงกั เพราะ
ไดย้ นิ เสียงห้าว ๆ ของคุณอรชุน ดงั อยภู่ ายใน ฉนั เกือบจะหนั กลบั
อยแู่ ลว้ ถา้ ไม่ไดย้ นิ เสียงดงั

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

305

"นายก็รู้ไม่ใช่หรือ คุณนุชควรรู้เร่ืองน้ี ?"
"เพราะเหตุผลส่วนตวั ของนายใช่ไหมล่ะ ?"
น้าเสียงของพต่ี ุม่ เกือบจะมีแววเยาะ คุณอรชุนน่ิงไปชว่ั ครู่
ก่อนท่ีจะตอบเสียงต่าๆวา่
"นายเขา้ ใจถูกเพยี งคร่ึงเดียว แตไ่ ม่ใช่ท้งั หมด ถา้ จะพดู
กนั ถึงสิทธิท่ีควรมีแลว้ นายกร็ ู้วา่ ระหวา่ งนายกบั เราแตกต่างกนั ท่ี
เราพดู น่ีไม่ใช่เพราะตวั เอง แตเ่ ราทนเห็นคุณนุชเป็นอะไรไไมไ่ ด"้
"นายทกั เขากพ็ ดู เหมือนอยา่ งนายเหมือนกนั "
เสียงพต่ี ุ่มเรื่อยๆ ไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ ท้งั สิ้น
"นายก็รู้วา่ ท้งั เราและนายทกั พดู ความจริง"
"แลว้ นายมาบอกทาไม ถา้ นายอยากจะใหส้ มใจนายล่ะก็
นายไปบอกนุชเสียเองซิ"
"นายกร็ ู้วา่ ท้งั เราและนายทกั ทาไม่ได"้
"ทาไมล่ะ ก็ท้งั นายแลว้ ก็นายทกั อยากใหน้ ุชรู้เร่ืองน้ีนกั
ไมใช่หรือ ?"
"คุณนุชจะรู้หรือไม่ ไมส่ าคญั ถา้ นายจะไม่ทาตวั อยา่ งที่
ทามาแลว้ "
"นายจะบงั คบั ใหเ้ ราทายงั ไง ?"
"เราไม่ไดบ้ งั คบั แต่เราขอร้องใหน้ ายทาในส่ิงที่ถูกที่ควร
รังสี...นายเห็นคุณนุชอยา่ งที่เราเห็นหรือเปล่า ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

306

"แง่ไหน ?"
"เหมือนตุก๊ ตางา นายทนไดห้ รือท่ีจะเห็นตุก๊ ตาตวั น้นั แตก
ยบั เยนิ "
พี่ตุ่มเงียบไปชวั่ ครู่ จึงตอบเสียงออ่ นลง
"เราเองเราเช่ือวา่ เราไมไ่ ดท้ าอะไรผดิ เรามองนุชเหมือนที่
เคยมอง หวงั ดีต่อเธอเหมือนท่ีเราเคย แตเ่ รื่อง...นายก็รู้วา่ เราหา้ ม
ไม่ไดเ้ หมือนกนั ใช่ไหมล่ะ ?"
ประโยคสุดทา้ ยน้าเสียงพี่ตุม่ มีแววประชดประชนั คราวน้ี
คุณอรชุนเงียบไปบา้ ง
"ที่เราพดู กบั นาย ไม่ใช่เพราะเราอิจฉาเพราะเรื่องส่วนตวั
หรืออะไรอื่น นายเป็นเพ่ือนเรานะรังสี ยายชมพแู่ กม้ แหม่มนนั่
เรา...เรา ไมอ่ ยากใหม้ ีอะไรที่.... "
"ขอบใจที่อุตส่าห์มาเตือนสติ" เสียงพ่ตี ุ่มกลบั ราบเรียบลง
อีก
"เรารู้จกั ระวงั ตวั ระวงั ใจเหมือนกนั นายกร็ ู้อยวู่ า่ เรามี
โอกาสที่จะช่ืนชมกบั ความรักของเราไดไ้ มน่ าน โอกาสซ่ึงถา้ เรา
ไม่ฉวยไวใ้ นคร้ังน้ีเราจะไมม่ ีอีกเลย นายก็รู้ดีวา่ เราหวงั ไวอ้ ยา่ งไร
ต่อ...สิ่งที่เรา หวงั สิ้นสุดลงแลว้ "
สาเนียงน้นั แหบแหง้ ลง คุณอรชุนคงฟังอยเู่ งียบ ๆ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

307

"เรารู้ตวั ดี เราไมม่ ีวนั ทาอะไรลงไปใหม้ ากกวา่ น้ีแค่น้ีก็
พอแลว้ เพียงพอสาหรับความทรงจาอนั ยาวนาน ส่ิงใดอนั เป็นที่รัก
ของเราแลว้ นายอยา่ กลวั เลยวา่ เราจะไมถ่ นอมไวเ้ ท่าชีวิต"

ฉนั ไม่รู้เรื่องท่ีคนท้งั สองถกเถียงกนั แมแ้ ตน่ ิดเดียวแม้
จะมีขอ้ ความพาดพงิ มาถึงฉนั ฉนั อดสงสัยไม่ไดว้ า่ ท้งั คุณ
อรชุนและคุณทกั ษิณพยายามที่จะห้ามปรามมิใหพ้ ี่ตุ่มทา
อะไรในส่วนที่เกี่ยวกบั ฉนั แต่กวา่ ฉนั จะไดร้ ับรู้ฉนั กม็ ีสภาพ
เหมือนกบั ที่คุณอรชุนกล่าวไวค้ ือแตกสลายอยา่ งไมม่ ีชิ้นดี ! ฉนั
ไมไ่ ดป้ ริปากถามเร่ืองน้นั กบั พ่ีตุม่ พราะฉนั มนั่ ใจเสมอมา

ถึงมีอะไรเกี่ยวกบั ฉนั ที่พีต่ ุม่ ควรจะบอกฉนั แลว้ ฉนั
จะตอ้ งรู้จากพ่ตี ุม่ เป็นคนแรกเสมอ จากวนั น้นั เป็ นตน้ มาพ่ีตุ่มขรึม
ลงไป และหลายคร้ังที่ฉนั สงั เกตเห็นพ่ีตุม่ ลอบมองฉนั อยา่ ง
ครุ่นคิด พลางทาท่าคลา้ ยจะพดู อะไรสักอยา่ งหน่ึง แตจ่ นแลว้ จน
รอดก็ไมไ่ ดพ้ ูด

"พต่ี ุ่มซูบไปนะคะหมูน่ ้ี"
พตี่ ุม่ ทาท่าคลา้ ยสะดุง้ "พี่น่ะเรอะ ?"
"ค่ะ ดูแต่นุชพดู แค่น้ีก็ยงั สะดุง้ "
พต่ี ุม่ ยมิ้ เกอ้ ๆ ท่ายมิ้ ของพ่ตี ุ่มเจนตาเจนใจฉนั ตลอดมา
"ก็พ่กี าลงั ขบั รถเพลินๆ น่ี นุชเล่นถามข้ึนมาพกี่ ส็ ะดุง้ ล่ะ
ซิ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

308

"พ่ตี ุ่มเป็นอะไรไปหรือเปล่าคะ ?"
"เปล่า....ออ้ ....จะมีก็เพราะนอนไมห่ ลบั นิดหน่อยบางคืน
ตอ้ งพ่ึงยานอนหลบั "
"ไปหาหมอดีไหมคะ ?"
"โธ่.....ไม่ไดเ้ ป็นอะไรสักหน่อย นอนไม่หลบั ไปหาหมอ
เขากค็ งบอกวา่ คุณไปวงิ่ เสียใหเ้ หนื่อยซิกลบั มาจะไดห้ ลบั "
พ่ตี ุม่ หวั เราะท้งั ๆ ท่ีแววตามีริ้วรอยกงั วลอยา่ งประหลาด
พลางรีบเปลี่ยนเร่ืองพดู โดยเร็ว
"จะผา่ นบา้ นหลงั ทีนุชชอบแลว้ คอยดูซิจะ้ "
ฉนั ชเ้ งอ้ มองดูบา้ นช้นั เดียวหลงั เต้ีย ๆ บนเนินลอ้ มรอบ
ดว้ ยแนวตน้ บานบุรีออกดอาเหลืองสะพรั่ง ดว้ ยความรู้สึกที่วา่ สกั
'วนั หน่ึง' ฉนั จะมีบา้ นของฉนั 'บา้ น' ท่ีเราช่วยกนั ก่อรูปร่างข้ึนใน
ความฝันในกระดาษแบบแปลนรอเวลาแต่ที่เขาจะบอกฉนั คาเดียว
วา่
"นุช พพ่ี ร้อมแลว้ จะ้ "
"ฉนั คอย วนั น้นั ดว้ ยความอดทนเสมอ หวงั วา่ มนั คงจะ
มาถึงท้งั ๆ ท่ีต่อมาฉนั จึงไดร้ ับรู้วา่ 'วนั น้นั ' มนั จะไมม่ ีวนั มาถึงเลย
"นุช"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

309

พี่ตุ่มไมไ่ ดเ้ รียกฉนั ใหม้ าบอกสิ่งที่ฉนั รอฟังอยู่ ท้งั ๆ ท่ี
เป็นสิ่งท่ีพีต่ ุ่มบอกฉนั ดว้ ยดวงตาดว้ ยกิริยาอาการตลอดมา แต่
ไม่ใช่ดว้ ยวาจาแมแ้ ต่นิดเดียว

"ถา้ ...วนั หน่ึงนุชรู้วา่ พ่ี....พูดไมจ่ ริงกบั นุชหลายอยา่ ง
หรือ ไม่ไดบ้ อกอะไรนุชอีกหลายอยา่ ง นุชจะโกรธพ่ไี หมจะ๊ ?"

"อะไรที่วา่ สาคญั มากไหมคะ ?"
"สาคญั มาก สาหรับพี่ สาหรับนุช"
ฉนั โง่นกั หนาท่ีตีความไปเสียอีกอยา่ งหน่ึงแกม้ จึงร้อน
ผา่ วข้ึนพลางรีบตดั บทโดยเร็ว
"ถา้ สาคญั มากเก็บไวก้ ่อนกไ็ ดค้ ่ะ ไมบ่ อกนุชก็ไมเ่ ป็นไร"
พ่ีตุ่มถอนใจยาวไมอ่ ธิบายต่อ ไดแ้ ตม่ องฉนั อยา่ งเศร้า ๆ
ฉนั รีบเปิ ดช่องเกบ็ ของหนา้ รถซ่ึงฉนั แยกไวเ้ ป็นท่ีเกบ็ หนงั สือ
นิตยสารต่าง ๆสาหรับผหู้ ญิง ซ่ึงฉนั ซ้ือเป็นประจาและเลยเก็บไว้
ในน้นั สาหรับอา่ นในเวลาท่ีตอ้ งไปไหนมาไหนกบั พตี่ ุม่ และพี่ตุม่
เขา้ ไปติดตอ่ ธุระกบั ลูกคา้ ท้งั ใหฉ้ นั คอยอยนู่ าน ๆ
"เน้ือเพลงน้ีเศร้าจงั ค่ะ"
"เพลงอะไรจะ๊ ?"
"ฟัง นะคะ เขาวา่ ....I count then all apart, And then
the tear drops start: I find a broken heart, Among my

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

310

souvenirs....โถ....เขาวา่ ในขบวนของที่ระลึกท้งั หมดท่ีเขาเก็บไว้
น้นั มีหวั ใจที่ร้าวรานสลายของเขารวมอยดู่ ว้ ย"

พต่ี ุ่มน่ิงเงียบ ใบหนา้ เผอื ดลงเล็กนอ้ ย
"คงจะเหมือนพ่ี"
"เอ๋....พ่ีตุม่ โบร๊ค ดว้ ยหรือคะ ?"
พตี่ ุม่ ยมิ้ นิดๆ ตาทอดมองตรงไปเบ้ืองหนา้
"วนั หน่ึงพจ่ี ะเป็ นอยา่ งน้นั แต่นุชคงไมต่ อ้ งมานบั ของที่
ระลึกหรอก"
"ทาไมคะ ?" ฉนั ถามเสียงไมด่ ีนกั
"ก็นุชเคยบอกพว่ี า่ นุชยงั ไม่เคยรับใบสมคั รของหนุ่มนอ้ ย
หนุ่มใหญค่ นไหนไวเ้ ลยน่ีนา จะโบร๊ดไดย้ งั ไง ?"
ฉนั ทาจมูกยน่ ไมต่ อบเสียด้ือ ๆ เพราะฉนั รู้แกใจตวั เองดี
ตลอดเวลา ท่ีฉนั ไมร่ ับ 'ใบสมคั ร' ท้งั หลายแหล่เพราะฉนั ไดจ้ ารึก
'เงา' ของใครคนหน่ึงไวอ้ ยา่ งแนบแน่น !
"อาทิตยห์ นา้ พี่ตุม่ จะไปบา้ นสวนอีกไหมคะ คุณจินตจ์ ะ
ทาของโปรดไวค้ อย ?"
"ห่อหมก ของโปรดของนุชน่ะซิ"
"คราวน้ีเปล่ียนเป็นงบคุง้ ค่ะ จากน่ึงมาเป็นปิ้ งเสียมงั่ เด๋ียว
พี่ตุ่มเบ่ือแย"่
"อะไรทีนุชชอบแลว้ พไ่ี มเ่ บ่ือหรอก"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

311

พี่ตุ่มบอกฉนั ดว้ ยน้าเสียงอนั ชาบซ้า....ฉนั ไม่รู้เลยสกั นิด
วา่ เวลาแห่งความสุขของฉนั กาลงจะลดนอ้ ยลงทุก...

แมพ้ ่ตี ุม่ จะเคร่งขรึมมากยง่ิ ข้ึนทางานจดั ข้ึน แต่ก็คง
ปฏิบตั ิตอ่ ฉนั ไม่ปลี่ยนแปลง ระยะหลงั ๆ น้ีท้งั คุณอรชุนและคุณ
ทกั ษิณ ดูจะพยายามตีตวั ออกห่างจากพี่ตุ่ม หลายคร้ังที่คนท้งั สอง
มองฉนั ดว้ ยแววประหลาดก่ึงหา้ มปรามก่ึงปรานีระคนกนั อยา่ งน่า
สงสยั ก่อนท่ีระยะเวลาแห่งความสุขของฉนั จะมลายหายวบั ไปกบั
ตา พ่ตี ุ่มเป็ นคนบอกฉนั ดว้ ยเสียงแหง้ ๆ วา่

"อาทิตยห์ นา้ พ่ีจะไม่ไปบา้ นสวนนะจะ๊ "
"เสียดายจงั นุชกะวา่ จะหุงขา้ วมนั ส้มตาอยทู่ ี่เดียว พีต่ ุ่มจะ
ไปไหนคะ ?"
พตี่ ุม่ ไม่ยอมสบตาฉนั กลบั พดู วา่
"พ่เี สียดาย แตเ่ ผอิญ...."
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ" ฉนั รีบตอบอยา่ งเอาใจ
"นุชเยบ็ เส้ือก็ได้ ไวอ้ าทิตยน์ ูน้ คอ่ ยทา"
พี่ตุ่มขยบั จะพดู อะไรอยา่ งหน่ึง แตแ่ ลว้ ก็หยดุ ชะงกั เสียอีก
"ถา้ พี่ไปได้ พจี่ ะบอก"
ฉนั ไมไ่ ดส้ งสยั อะไรสักนิดเดียว แมอ้ าทิตยท์ ่ีมาถึงฉนั
จะตอ้ งเหงบา้ งเลก็ นอ้ ย ตากงุ้ บน่ ถึงพต่ี ุม่ จนคุณจินตต์ อ้ งเอด็
"คุณพเี่ ขากต็ อ้ งมีธุระบา้ งชิลูก"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

312

"ก็ทีอาทิตยก์ ่อนๆ คุณพท่ี าไมไมม่ ีธุระบา้ งล่ะแม่ ?"
ตากงุ้ เถียงพลางชะเงอ้ มองไปทางเรือนแพ
"เดี๋ยวก็มา...."
ฉนั เองแมจ้ ะเยบ็ เส้ือไป แต่ก็อดหวงั อยา่ งตากุง้ ไม่ไดว้ า่
ถา้ เสร็จธุระเร็วพต่ี ุ่มอาจจะ....เดี๋ยวมา.....กไ็ ด้ วนั อาทิตยน์ ้นั
สาหรับฉนั ดูจะยาวนานกวา่ วนั อ่ืนๆ ฉนั ไมค่ ิดสักนิดวา่ ต่อจากน้ี
อีกไม่นาน วนั คืนสาหรับฉนั จะกินเวลายดื ยาว ทรมานเจบ็ ปวด
อยา่ งล้าลึก และฉนั จาตอ้ งพยายามกล้ากลืนความเจบ็ ซ้าท้งั หมดไว้
ภายในใตห้ นา้ กากท่ีถูกแสร้งแสดงใหเ้ ห็นวา่ ฉนั มีความสุขดีทุก
ประการ เพ่ือเหตุผลประการเดียวคือ ฉนั รอคอย 'หน้ีรัก' ที่ตอ้ ง
ไดร้ ับการชาระ!
ก่อนวนั อาทติ ย์ ฉันได้รับคาบอกเล่าจากพตี่ ุ่มอย่างอกึ อกั
แลว้ วา่

"วนั จนั ทร์ตอนเชา้ ....พอ่ี าจจะ....ไปรับไมท่ นั "
"ไมเ่ ป็นไรคะ่ นุชไปเอง พ่ีตุ่มไมต่ อ้ งลาบากหรอกค่ะ"
ฉนั ยงั จาแววตาของพ่ีตุม่ ได้ แววตาคูน่ ้นั หมน่ มวั เหมือนที่
ฉนั เคยเห็นในระยะหลงั ๆ น้ี แววตาท่ีเขาทาใหฉ้ นั อยากปลอบโยน
เขา้ ร่วมอยใู่ นความทุกขอ์ นั น้นั ดว้ ย ฉนั ไมเ่ คยคิดเลยวา่ แววตาของ
คนจะหลอกลวงได้ !

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

313

วนั จนั ทร์ฉนั มาถึงบริษทั แตเ่ ชา้ แมแ้ ตพ่ ี่ตุม่ กด็ ูจะมาสาย
ผดิ ปกติ ขณะท่ีฉนั ผลกั บานประตกู ระจกดา้ นหนา้ ของอาคารช้นั
ล่างกม็ ีเสียงเรียกดงั มาจากขา้ งหลงั

"คุณนุชคะ"
ฉนั จาเสียงแหลม ๆ น้นั ไดด้ ี แต่กต็ อ้ งหนั ไปยมิ้ รับ
"มาเองหรือคะวนั น้ี ?"
คุณชิดชไมเร่ิมตนั ต้งั คาถามตามเคย
"ค่ะ"
"ทาไมคุณรังสีไม่ไปรับตามเคยล่ะคะ ?"
หางเสียงเธอมีแววพกิ ล ฉนั พยายามตอบดว้ ยน้าเสียง
เรียบๆ
"หรือคะ ?" ประโยคน้นั มีนยั อยา่ งประหลาด
ฉนั เดินนาหนา้ ข้ึนบนั ไดไปช้นั บน แต่พอถึงช่องเดินก็
จาตอ้ งชะลอคอยตามมารยาท คุณชิดชไมใส่รองเทา้ ส้นสูงขนาดส่ี
นิ้ว จึงสูงกวา่ ฉนั ไม่นอ้ ย แต่ท่าทางกระฉบั กระเฉงสมตาแหน่งทา
ใหน้ ่าดูเธอจดั วา่ เป็นคนสวยไดค้ นหน่ึง ยกเวน้ แต่แววตาท่ีชอบ
ทอดมองผอู้ ่ืนราวกบั จะคน้ ใหถ้ ึงส่วนลึกของหวั ใจ
"เม่ือวนั อาทิตยด์ ิฉนั ออกไปดูหนงั "
น้าเสียงเธอเกือบจะมีแววกงั วล ฉนั จาตอ้ งถามต่อไปตาม
ระเบียบ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

314

"สนุกไหมคะ ?"
คุณชิดชไมไมต่ อบคาถามน้นั กลบั เล่าต่อไปโดยเร็ว
"ดิฉนั พบคุณ.....รังสีดว้ ยคะ่ "
"หรือคะ ?"
ฉนั ถามอยา่ งไมม่ ีความรู้สึกอะไร มากไปกวา่ เป็นเชิงรับรู้
เร่ืองท่ีเธอเล่า
"ดิฉนั ดูรอบบา่ ยสองออกมาพบคุณรังสีเขา้ ดูรอบเยน็ "
ฉนั คิดแต่เพียงวา่ พ่ตี ุม่ คงจะเพิ่งเสร็จจาก 'ธุระ' ท่ีบอกฉนั
นน่ั เอง จึงเถลไถลไปดูหนงั เพราะเยน็ เกินกวา่ ท่ีจะเขา้ บา้ นสวนทนั
"เออ้ ....เหมือนจะไปกบั ผหู้ ญิงคนหน่ึงคะ่ ขาวๆ บาง ๆ
ออ้ ...มีทอ้ งดว้ ย"
ฉนั หยดุ คิดนิดหน่ึง....จะเป็นคนรู้จกั อาจจะเป็ นญาติ อาจ
จะเป็นใครก็ไดใ้ นกลุ่มถูกคา้ หรือนายงาน ซ่ึงระยะน้ีมกั จะมี
หนุ่มๆสาว ๆ มากกวา่ คนแก่....
"ท่าทางดูจะ....คุน้ เคยกนั มาก"
"หรือคะ ?"
ฉนั ถามอยา่ งไม่สนใจอีก...เดี๋ยว พ่ตี ุม่ ก็คงบอกฉนั เอง
'ใคร' ที่พีต่ ุ่มพาไปดูหนงั ดว้ ยไม่จาเป็นท่ีฉนั จะตอ้ งฟังจาก
คุณชิดชไม.....คุณชิดชไมมองฉนั อยา่ งประหลาดใจ ที่เห็นฉนั ไม่มี
ทีทา่ วา่ จะซกั ถามตอ่ หรือสนใจสักนิดเดียว

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

315

"คุณนุชน่ี คงจะเป็ นคนไม่ระแวงอะไรเลย"
"จะใหร้ ะแวงอะไรล่ะคะ ?"
ฉนั แกลง้ ยอ้ นถามพลางทาหนา้ ยมิ้ ๆ จนเธอตอ้ งหลบตา
และไมพ่ ดู ถึงเร่ืองน้ีอีกต่อไป..
พตี่ ุ่มมาทางานสายกวา่ ทุกคร้ัง ใบหนา้ หมองคล้ากวา่ ปกติ
แตjฉนั ก็ไมม่ ีเวลาจะพดู คุยดว้ ยเพราะพีต่ ุ่มเร่งมือทางาน ราวกบั มี
งานด่วนคอยอยขู่ า้ งหน้า เม่ือใกลเ้ วลาเที่ยงเสียงออดบนโตะ๊ ฉนั จึง
ดงั ข้ึนฉนั กดสวติ ช์เคร่ืองติดต่อภายใน จึงมีเสียงแหบหา้ วราวกบั
คนเป็นหวดั กงั วานมาเบา ๆ
"นุช วนั น้ีพี่ไปทานขา้ งกลางวนั ดว้ ยไมไ่ ดน้ ะจะ๊ พมี่ ีธุระ
เด๋ียวจะออกไปขา้ งนอก"
"คะ่ "
เสียงทางโนน้ เงียบไปชวั่ ครู่ จึงดงั ข้ึนอีก
"แต่เยน็ น้ีจะไปส่งตามเคย"
สวติ ซ์ทางหอ้ งพ่ีตุม่ ปิ ดลงก่อน ฉนั จึงกดสวิตชป์ ิ ดบา้ ง
ความรู้สึกสังหรณ์อยา่ งเยอื กเยน็ วงิ่ เขา้ จบั ข้วั หวั ใจ ดูเหมือน
คุณชิดชไมจะจอ้ งมองฉนั จากดา้ นขา้ งอยแู่ ลว้ เงียบ ๆ ฉนั หนั ขวบั
ไปจึงสบกบั ตาทก่ าลงั มองฉนั อยา่ งพินิจพิจารณาเธอเป็นฝ่ ายหลบ
ตาฉนั ก่อน
"กลางวนั น้ีทานขา้ วดว้ ยกนั ไหมคะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

316

"ไดค้ ่ะ"
ไมม่ ีเหตุผลอะไรเลยน่ีนา ที่ฉนั จะตอ้ งหลบหนา้ เธอ
กลางวนั วนั น้นั คุณชิดชไมซอกซอนพาดิฉนั ไปท่ีร้านขาย
ก๋วยเต๋ียวเล็ก ๆ คนแน่จนเราตอ้ งคอยเล่น 'กา้ อ้ีดนตรี' กนั อยา่ ง
วอ่ งไว ชว่ั ขณะน้นั คุณชิดชไมก็คือผหู้ ญิงที่มีอารมณ์สนุกคนหน่ึง
เทา่ น้นั เอง และนบั เป็ นคร้ังแรกต้งั แต่ฉนั ขา้ ทางานท่ีไดเ้ ห็นเธอ
หวั เราะท้งั ปากและตา ในขณะที่เราจบั มือกนั นงั่ ป๊ ุบลงแทนที่คนที่
เพ่ิงลุกไป แทบจะยงั ไมท่ นั พน้ โตะ๊
"เป็นไงคะคุณนุช ?"
"สนุกดีค่ะ ทาไมมนั แน่นเหลือเกิน ?"
"ตอ้ งทานก่อนคะ่ ถึงจะรู้"
เธอเป็ นคนสั่งอาหารอยา่ งคุน้ เคย ในขณะที่ฉนั เหลียวมอง
ไปรอบๆ
"ท่ีน่ีถูก แลว้ กอ็ ร่อย"
เสียงเธอดงั ข้ึน เม่ือฉนั หนั ไปมอง ดวงตาคมลึกมีประกาย
ข้ึนเล็กนอ้ ย
"ฐานะอยา่ ง....ดิฉนั จะอร่อยแตถ่ ูกก็ตอ้ งเป็ นแบบน้ี
น้าเสียงน้นั คอ่ นขา้ งแหง้ ทาใหฉ้ นั ใจอ่อนลงอยา่ งประหลาด
"แตก่ ด็ ีค่ะ ทาใหเ้ รรู้จกั ชีวติ หลายแบบ เราจะไม่ไดร้ ้องไห้มาก

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

317

ในวลาท่ีโชคร้าย และไม่หวั เราะเกินไปในเวลาที่โชคดี อยา่ งคุณ
นุช...คงทนอะไรไมไ่ ดเ้ หมือนดิฉนั หรอก"

สายตาคุณชิดชไมเกือบจะมีแววปรานีฉนั
ทีเดียว
"เพราะคุณนุช เคยพบแต่สิ่งที่ดี ๆ ในชีวติ มามาก
เกินไป !"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

318

32……………………………………………
จริงซี....ในชีวิตของฉนั ฉนั ไดพ้ บแต่ส่ิงที่ดีมา
มากเกินไปจนฉนั คิดวา่ คนท้งั โลกจะเหมือนกนั หมด
โดยเฉพาะคนที่ฉนั เคยเห็นมาจนเกือบจะเรียกไดว้ า่
เท่าอายขุ องฉนั !

ชว่ั ระยะเวลอนั ส้ันๆ ท่ีคุณชิดชไมไดเ้ ป็นตวั ของเธอเอง
ทาใหฉ้ นั ไดร้ ู้จกั เธอดีข้ึน ลึกลงไปภายใตท้ ่าทางอกั ระฉบั กระเฉง
เขม้ แขง็ น้นั มีความวา้ เหวห่ วน่ั กลวั ตอ่ อนาคตแฝงอยดู่ ว้ ยและเม่ือมี
โอกาสเธอกค็ ือผหู้ ญิงธรรมดา ๆ คนหน่ึงที่ตอ้ งการหวั เราะพดู เล่น
เจรจา มองทุกส่ิงรอบตวั ดว้ ยอารมณ์สนุกสดใส หากแต่
สิ่งแวดลอ้ มรอบตวั เธอตา่ งหากบงั คบั ใหค้ ุณชิดชไม ตอ้ งมองทุก
ส่ิงทุกอยา่ งอยา่ งหวาดระแวงฉนั จึงไม่แปลกใจสกั นิดเดียวที่เธอจะ
กลบั ไปเป็นผหู้ ญิงท่าทางเครียดขรึมแบบเก่ ทนั ทีท่ียา่ งเขา้ สู่ที่
ทางาน

เมื่อเลิกงานตอนเยน็ น้นั เกบ็ ขา้ วของบนโตะ๊ จนเรียบร้อย
แลว้ แตพ่ ต่ี ุม่ ก็ยงั ไมอ่ อกมาจากหอ้ งทางน ฉนั จึงเดินเลยไปเคาะ
ประตเู บา ๆ

"เชิญ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

319

เสียงน้นั คอ่ นขา้ งแหบแหง้ แตเ่ มื่อผลกั ประตเู ขา้ ไป
ปรากฏวา่ พ่ตี ุ่มนง่ั อยหู่ นา้ โตะ๊ เขียนแบบกจ็ ริงหากมิไดท้ างานบน
โตะ๊ ตรงหนา้ มีท่ีเข่ียบุหร่ีสุมกนั บุหรี่อยเู่ กือบคร่ึง ทา่ ที่นง่ั ไหลคุม้
คอตกคลาั ยคนมีทุกขห์ นกั ทาใหฉ้ นั ใจหายวบู

"พตี่ ุม่ คะ"
ฉนั แตะขอ้ ศอกเบา ๆ พีต่ ุม่ หมุนตวั กลบั มาดวงตาคู่น้นั
แหง้ ผากคอ่ นขา้ งแดงเร่ือคลา้ ยคนอดนอน ใบหนา้ คล้า ผมยงุ่ พอ
เห็นฉนั เขา้ ความรู้สึต่าง ๆ ดูเหมือนจะพงุ่ ข้ึนมาทนั ที พ่ีตุ่มอา้ แขน
ออกรวบตวั ฉนั เขา้ ไปกอดคลา้ ยสมยั ท่ีฉนั ยงั เป็นเด็ก ใบหนา้
ดา้ นขา้ งพ่ตี ุม่ เอียง กดไหใ้ บหนา้ ของฉนั ซุกแนบอยซู่ อกคอ
"นุช...นุช พีไ่ มม่ ีใครอีกนอกจากนุชคนเดียว เขา้ ใจไหม
จะ๊ ....ถึงพ่จี ะ...เป็นยงั ไง ๆ พี่ก็มีนุชคนเดียว.... "
เสียงพีต่ ุ่มราพนั อูอ้ ้ีอยขู่ า้ งหู ข้นั แรกฉนั ตวั ชาวบู พยายาม
จะดนั อกกวา้ งน้นั ผละออกมาแตเ่ สียงหา้ วๆ ทาใหฉ้ นั รู้สึกวา่ ชวั่
ขณะน้นั ระหวา่ งพ่ีตุก่ บั ฉนั วนั คืนแห่งความเป็นหนุ่มสาวไดถ้ อย
ร่นกลบั ไปสู่สมยั ยาวว์ ยั ซ่ึงในยามท่ีฉนั มีทุกข์ อกพ่ีตุม่ เป็ นที่ท่ีฉนั
เคยซุกเขา้ ไปยดึ ไวเ้ ป็นที่พกั พงิ ....เป็นท่ีเช็ดน้าตาตลอดมาและใน
ยามน้ี.....ยามที่พต่ี ุม่ มีความทุกขบ์ า้ ง เขากค็ งปรารถนาจะยดึ ใคร
สกั คนหน่ึงไวเ้ ป็นหลกั เช่นกนั ความอบอุน่ อยา่ งประหลาดวง่ิ เขา้
จบั ชวั่ หวั ใจในขณะที่มือเทา้ เยน็ เฉียบวงแขนอนั ล่าสันที่โอบอยู่

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

320

รอบตวั ฉนั มน่ั คงดุจปราการท่ีจะคุม้ ภยั ท้งั หลายท้งั ปวงมิใหม้ าแผว้
พาน..วงแขนน้ีเองท่ีฉนั โหยหามาตลอดเวลาและอกกวา้ งน้นั กค็ ือ
แหล่งที่ฉนั คิดวา่ จะยดึ ไวเ้ ป็นท่ีพกั พงิ จวบจนชว่ั ชีวติ

"พ่ตี ุ่มมีอะไรหรือคะ บอกนุชไดไ้ หม ?"
มีเสียงถอนใจหนกั ๆ ชว่ั ครู่พ่ีตุม่ จึงคอ่ ยคลายวางแขนน้นั
ออก
"ขอโทษ......พลี่ ืมตวั ไป"
ฉนั ผละออกมา แตย่ งั ไมก่ ลา้ มองหนา้ พี่ตุม่ ไดแ้ ต่กาหู
กระเป๋ าถือในมือแน่น
"ไมเ่ ป็นไรหรอกคะ่ ถา้ ....ถา้ พต่ี ุ่ม จะ....ไม่ต้งั ใจ !"
"นุช!"
เสียงพ่ีตุม่ ดงั ข้ึนอยา่ งฉุนเฉียว ก่อนที่จะรวบมือฉนั ไปบีบ
แน่น
"ทาไมพดู อยา่ งน้ีกบั พี่ ?"
"ก.็ ..."
ฉนั กม้ ดูเพียงแคท่ อ่ นแขนล่าสนั และมือท่ียงั เกาะกมุ มือ
ฉนั ไว้
"พีต่ ุม่ บอกวา่ ...ลืมตวั ....ไมเ่ ป็นไรน่ีคะ"
เสียงขานชื่อฉนั อยา่ งออ่ นโยนน้นั ไม่มีใครทาไดเ้ สมอ
เหมือนเขา

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

321

"ที่พี่ลืมตวั นนั่ ไมไ่ ดห้ มายความวา่ ....ไม่ไดต้ ้งั ใจดว้ ยน่ีจะ๊
คนเราบางคร้ังกต็ อ้ งสะกดอารมณ์ของตวั เองไวถ้ า้ หากเรารู้วา่ ....
มนั เป็นอารมณ์ที่ไมส่ มควร" เสียงของพี่ตุม่ คอ่ นขา้ งขมขื่น

"จกวา่ เราจะลืมตวั ปล่อยไอส้ ่ิงท่ีเราสะกดไวอ้ อกมา"
พ่ตี ุม่ ไม่ไดเ้ อ่ยถึงคาวา่ 'รัก' แมแ้ ตค่ าเดียวหากมีวธิ ีพดู ท่ีทา
ใหฉ้ นั ชาวบู ข้ึนไดอ้ ีกคร้ังหน่ึง
"พี่ขอโทษ สาหรับความลืมตวั ที่ทาอะไรไมส่ มควร แตพ่ ี่
ไมข่ อโทษต่อส่ิงท่ีพี่ตอ้ ง....สะกดไวห้ รอกเพราะ....มนั เป็ น
ความรู้สึกจากใจจริงของพ่ี !"
พี่ตุ่มลูบคลามือฉนั อยา่ งถนอม
"จาไวน้ ะะนุช ไมว่ า่ จะเป็นอะไรไป พ่มี ีนุชคนเดียวเสมอ"
เสียงของพีต่ ุก่ ลบั แหง้ ลงไปอีก จนทาใหฉ้ นั เงยหนา้ ข้ึน
โดยเร็ว
"ทาไมคะ พ่ตี ุ่มจะเป็นอะไรคะ ?"
"พพ่ี ดู เผอื่ ไวเ้ ท่าน้นั แหละ"
เขาปล่อยมือฉนั พลางลุกข้ึนยืนโดยไม่มองหนา้
"งานเลิกแลว้ หรือยงั น่ี ?"
ความนอ้ ยใจวง่ิ ข้ึนมาเป็นริ้ว ๆ แต่ฉนั ก็พยายามกล้ากลืน
ไว้
"เลิกแลว้ ค่ะ นุชถึงไดเ้ ขา้ มาตาม"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

322

"พีม่ วั แต่คิดอะไรเพลินไปหน่อย เด๋ียวนะจะ๊ นุชพ่เี กบ็ ของ
เด๋ียว"

ฉนั ไถลไปยนื พจิ ารณาดูใบตน้ ยางอินเดีย....ดูเถอะชว่ั ครู่
หน่ึงที่พี่ตุม่ ทาใหฉ้ นั เกิดความรู้สึกซาบซ้ึงอยา่ งประหลาด แต่แลว้
ตอ่ มา...เขาก็ทายงั กบั วา่ ฉนั เป็ นเพยี งนอ้ งเล็ก ๆ คนหน่ึงเท่าน้นั เอง
....จริงหรือที่ในหวั ใจเราท้งั สองคนไม่มีอะไรมากไปกวา่ น้นั .....พี่
ลืมตวั แต่ไมไ่ ดห้ มายความวา่ พ่ไี มต่ ้งั ใจ พ่ีตุม่ ไมเ่ คยพดู อะไรให้
นอกเหนือไปจากความสัมพนั ธ์จากสมยั วยั เยาว์ ไมเ่ คยแสดงที่ทา่
ฉนั ทห์ นุ่มสาว นอกจากใชส้ ายตาที่แสดงถึงความรักความหึงหวง
ระแวดระวงั ฉนั อยา่ งเปิ ดเผยเขาบอกฉนั โดยทางออ้ มแต่เพียงวา่
คร้ังน้ีเป็ นคร้ังเดียวท่ีเขาสะกดอารมณ์เขาไวไ้ ม่อยกู่ ท็ าไมจะตอ้ ง
เป็นเช่นน้ี 'อะไร' ที่ก้นั ขวางเราไว้ ?

ร่างสูงน้นั มายนื ชิดอยดู่ า้ นหลงั ฉนั แขนขวาของพต่ี ุม่ โอบ
ไหล่ฉนั ไวอ้ ีกคร้ังหน่ึง พลางกม้ ลงมาจนฉนั รู้สึกถึงลมหายใจอุน่ ๆ
ที่กดแนบอยตู่ รงขมบั ชว่ั ระยะเวลาเพียงพริบตาเดียวแขนน้นั ก็
กลบั ตกลงอยา่ งหมดแรง และดูเหมือนพ่ตี ุม่ จะขยบั ถอยห่าง
ออกไปทนั ที

"ไปไดแ้ ลว้ จะ้ นุช"
เสียงของพีต่ ุม่ พร่าไปเล็กนอ้ ยจนฉนั อยากจะยอ้ นถามวา่
คร้ังน้ีเป็ นอีกคร้ังหน่ึงหรือไม่ที่เขาลืมตวั แตก่ ็ต้งั ใจ! ฉนั เดินเคียง

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

323

ขา้ งพตี่ ุม่ ไปโดยไมป่ ริปากพูด หมอกบาง ๆ ท่ีเคยก้นั ขวางระหวา่ ง
เราท้งั สองดูจะทวคี วามหนาทึบยงิ่ ข้ึน

"เมื่อวนั อาทิตยต์ ิดต่อกบั ลูกคา้ เรียบร้อยดีหรือคะ ?"
ฉนั ลองถามดูโดยหมายใจวา่ สกั ครู่พต่ี ุม่ คงจะเล่าเรื่องไป
ดูหนงั กบั 'ใคร' คนน้นั ใหฉ้ นั ฟัง แทนท่ีต่างคนต่างจะนงั่ รถไป
น่ิงๆ อยา่ งน่าอึดอดั ใจ พี่ตุ่มทาทา่ อึกอกั อยชู่ ว่ั ครู่
"ก็...ไม่มีอะไรน่ีจะ๊ นุช"
คาตอบของพีต่ ุ่มทาใหฉ้ นั ใจหายวบู อยา่ งประหลาด
ทาไมพ่ีตุม่ จึงไมเ่ ล่าเร่ืองท่ีควรเล่าน้นั หนอ...
"ตอนกินขา้ วกลางวนั พ่ียงั คิดถึงขา้ วมนั ส้มตาของนุชอยู่
เลย"
ประโยคต่อไปทาใหฉ้ นั ใจช้ืนข้ึน...ท่ีตุ่มอาจจะไมเ่ ห็น
ความสาคญั ของใคร คนน้นั พอท่ีจะนามาเล่าใหฉ้ นั ฟังก็ได้
"วนั อาทิตยน์ ุชทาอะไรมงั่ ?"
"ถามทาไมคะ ?"
"พีอ่ ยากรู้วา่ เวลาพ่ีไมอ่ ยดู่ ว้ ยนุชจะทาอะไร ?"
"ร้องไห้โฮๆ ซิคะ นุชเกะ๊ ร้องไหไ้ ปเยบ็ เส้ือสวย ๆ ไป
ทานก๋วยเตี๋ยวเรืออีกสองสามชามแลว้ ก็.... "
"เอาละ.....ละ พ่ีรู้แลว้ คราวหนา้ คราวหลงั นุชอยา่ เสียใจ
ใหม้ ากเทา่ น้ีเลยนะจะ๊ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

324

พีต่ ุม่ หวั เราะจนเห็นฟันขาวเรียบรับกบั ริมฝีปากไดร้ ูป
สวยและไรหนวดท่ีกนั ไวเ้ ป็ นรอยเขียว ๆ เราจึงคุยกนั สนุกเหมือน
ทุก ๆ คร้ังแต่แลว้ เม่ือไปถึงทเ่ รือ สีหนา้ ของพ่ตี ุ่มก็กลบั เปล่ียนเป็น
เคร่งชรึม

"นุช....พรุ่งน้ีเชา้ พีอ่ าจจะ.... "
"ไม่เป็นไรคะ่ พต่ี ุ่ม ลาบากเปล่า ๆ นุชไปเองได"้
"พ่ีไมเ่ คยคิดวา่ จะลาบากอะไร ถา้ พที่ าเพื่อนุช แต.่ ... "
ทา่ ทีพี่ตุ่มอึดอดั จนฉนั ตอ้ งฝื นหวั เราะ
"โธ่...ไมเ่ ป็นไรจริง ๆ นี่คะ พี่ตุม่ ตอ้ งขบั รถเทียวไปเทียว
มาท้งั เชา้ ท้งั เยน็ กแ็ ยเ่ ลย นุชไปเองไดค้ ะ่ "
ฉนั เปิ ดช่องเกบ็ ของหนา้ รถ หมายใจวา่ จะหยบิ หนงั สือไป
อา่ นที่บา้ น แต่ภายในวา่ งเปล่ามีแต่กล่องกระดาษเช็ดมือลาย
ดอกไมก้ ระจุมกระจิ๋มกลิ่นหอมฟ้ ุงวางอยแู่ ทนท่ี !
"หนงั สือของนุช...พ่ีเอาออกไปหมดเอง....ตอนพลี่ า้ งรถ
ถา้ นุชอยากไดพ้ รุ่งน้ีพจ่ี ะเอามาให"้
"ช่างเถอะ นุชก็คิดวา่ จะเกบ็ ออกมาเหมือนกนั คะ่ เพราะทิง้
ไวห้ ลายเล่มแลว้ "
ความสะเทือนใจโดยไม่มีเหตุผลพงุ่ ข้ึนมาอีก พ่ตี ุ่มไมเ่ คย
แตะตอ้ งกบั ของของฉนั แมแ้ ต่คร้ังเดียวนอกจากคร้ังน้ีซ้าร้ายยงั มี

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

325

กล่องกระดาษเช็ดมือซ่ึงมีรอยเปิ ดไวใ้ ชแ้ ลว้ มาวางแทนท่ี ! ฉนั เปิ ด
ประตูกา้ วลงจากรถทุกฝีกา้ วดูเหมือนจะถูกย้าดว้ ยความทรงจาที่วา่

There's nothing left for me
Of days that use to be;
There's just a memory
Among my souvenirs
I find a broken heart
Among my souvenirs
ถา้ าหากส่ิงน้นั เป็นลางสังหรณ์ ฉนั ก็สังหรณ์ไม่ผดิ ชว่ั
แต่วา่ ฉนั ไมท่ นั คิดเทา่ น้นั ?
วนั ต่อมาอรวรรณโทรศัพท์มาหาฉันถึงทที่ างาน
"นุชเหรอ น่ีเราเอง....อรวรรณ.... "
"แหม.....ดีใจจงั "

"โอย๊ ตวั อยา่ เอาปากเป็นของกานลั หน่อยเลย วนั น้นั ให้
พ่ชี ายมานดั ทาไมไม่ไป เพอ่ื นฝงู มนั บ่นกนั พึม ?"

ฉนั หาขอ้ แกต้ วั ไม่ทนั จึงไดแ้ ต่อึกอกั
"พอ่ พ่ีชายร่วมโลกของตวั ไม่อนุญาตหรือไง ?"
"โธ่....ใครวา่ "
"ไดข้ ่าววา่ ถูกพ่ีชายรูปหล่อนน่ั คุมตวั แจเชียวเรอะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

326

เสียงของอรวรรณมีแววรวน ๆ
"ย้อื ....ไม่ใช่ยงั ง้นั "
"ไมใ่ ช่ยงั ไง ?"
"พ่ตี ุม่ กบั เรา....ยงั ไมม่ ีอะไรกนั จริง ?"
"ยงั ไม่มีแสดงวา่ ต่อไปจะมี แตอ่ ยา่ ใหม้ ีแหละดี !"
เสียงของอรวรรณอ่อนลง "นุช....เชื่อเราเถอะ พอ่ พชี่ ายตวั
ดีของตวั น่ะไมส่ มกบั ตวั สักนิด ตวั อยา่ ทุม่ เทอะไรลงไปนกั เลย
เดี๋ยวจะเสียใจ"
สาเนียงน้นั มีเลศนยั จนฉนั ประหลาดใจ
"ทาไม....เสียใจอะไร ?"
"ก็" อรวรรณชะงกั ไปทนั ควนั
"ไม่รู้ซิ"
"เรารู้วา่ ตวั รู้แน่ บอกเราหน่อยซิเร่ืองอะไร ?"
อรวรรณเงียบไปชวั่ ครู่ "ฮื่อ...เราจะไปรู้อะไรเร่ืองพช่ี าย
ตวั เพ่อื นฝงู ที่นน่ั เขาก็มี ตวั ลองไปถามดูเองซิ"
"พช่ี ายตวั ไม่เคยบอกอะไรหรอก"
"เร่ืองของคนอื่น ใครจะอยากพดู เรื่องที่พระพเี่ ราอยาก
บอกตวั ก็มี ทาไมตวั ไมถ่ ามเขามงั่ ล่ะ ?"
"พดู ไมเ่ ห็นรู้เร่ือง"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

327

"ก็คนพดู กบั ตวั รู้เรื่องมีอยคู่ นเดียวน่ี เออ...อาทิตยห์ นา้ ตวั
วา่ งไหม ?"

คาถามของอรวรรณทาใหฉ้ นั ลงั เล อาทิตยท์ ่ีแลว้ พ่ีตุม่ มี
ธุระเสีย ฉะน้นั อาทิตยห์ นา้ เขาคงจะตอ้ งไปบา้ นสวนแน่ ๆ แตก่ าร
ท่ีจะปฏิเสธเพอื่ นถึงสองคร้ังก็ยากที่จะทาได้

"ตวั อยา่ มาทาอ้าอ้ึงเลย อาทิตยห์ นา้ ถา้ ไม่มาบา้ นเรา เราจะ
ตอ้ นพรรคพวกมาหกั คอใหถ้ ึงท่ีทางานเชียว อยา่ ลืมนะไปถึงบา้ น
เราก่อนสิบโมง !"

อรวรรณคาดค้นั พร้อมท้งั วางหูโทรศพั ทล์ งทนั ทีก่อนที่
ฉนั จะทนั ปฏิเสธ แตเ่ มื่อฉนั นาเร่ืองน้ีไปบอกเป็ นเชิงปรึกษาพี่ตุ่ม
กลาย ๆพต่ี ุ่มลบั ตอบฉนั วา่

"ดีแลว้ น่ีจะ๊ นุช นุชจะไดไ้ ปสนุกกบั เพ่อื น ๆ เสียบา้ ง"
ฉนั ถึงกบั น่ิงอ้ึง เพราะคร้ังหน่ึงพี่ตุ่มเคยหา้ มมิใหฉ้ นั ไปท่ี
บา้ นน้นั เนื่องจากเป็นบา้ นของคุณอรชุนดว้ ย
"พ่ีเกบ็ ตวั นุชไวม้ ากๆ คงไมด่ ี นุชจะวา่ ไดว้ า่ ผปู้ กครอง
ใจร้าย"
พ่ตี ุ่มทาเสียงเป็นเชิงพดู เล่น แตใ่ นแววตามีริ้วรอยกงั วล
แกมโล่งใจชอบกล
"ดีเหมือนกนั ค่ะ พีต่ ุ่มกค็ งจะไดไ้ ปเท่ียวไหนๆ มงั่ ไมต่ อ้ ง
ไปจาเจอยกู่ บั บา้ นสวน !"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

328

ฉนั หนั กลบั ออกมาจากหอ้ งทางานของพี่ตุ่ม
พร้อมกบั มีเสียงโทรศพั ทบ์ นโตะ๊ ทางานของเขาดงั
ข้ึน

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

329

33……………………………………………
ฉนั ไม่สนใจหรอกวา่ ใครจะโทรฯมา ถา้ หาก
กระดาษจากแฟ้ มจะไม่ร่วงตกจนฉนั ตอ้ งกม้ ลงเกบ็
จึงพลอยไดย้ นิ เสียงพ่ีตมุ่ พดู โทรศพั ทโ์ ดยไม่ต้งั ใจ

"ใช่จะ้ พ่เี อง.....ธุระอะไรเรอะ ?"
เสียงของพตี่ ุ่มอ่อนโยนเกือบเท่ษกบั เวลาที่ใชพ้ ดู กบั ฉนั
เลยทีเดียวทาใหฉ้ นั ถึงกบั ชะงกั รู้สึกเหมือนหวั ใจถูกกระตุกอยา่ ง
แรง
"จะ้ ....จะ้ เด๋ียวพ่จี ะไป"
ฉนั เก็บกระดาษใส่แฟ้ ม ตาพร่า ขาอ่อนแต่ก็ตอ้ งพยายาม
ทรงตวั เดินให้ตรง....พ่ีตุ่มคงจะมี 'ใคร' สักคนหน่ึงนอกจากฉนั
'ใครคนน้นั ' สาคญั ต่อพต่ี ุ่มเท่า ๆ กบั ฉนั หรือไมก่ ม็ ากกวา่ ทีเดียว
ถึงกระน้นั อีกใจหน่ึงก็ยงั เดียงวา่ ....มไ่ จริง ! คนที่พตี่ ุ่มพดู โทรศพั ท์
ดว้ ย อาจจะเป็นพ่ี ๆ นอ้ ง ๆ คนหน่ึงคนใดกไ็ ดน้ ี่นา แต่.....นอ้ งคน
ไหนล่ะ ? ฉนั ไม่คยรู้จกั พนี่ อ้ งของพตี่ ุม่ นอกเหนือจากท่ีเคยรู้จกั
มาในสมยั วยั เยาวแ์ มแ้ ตค่ นเดียวถึงบา้ นของพ่ตี ุ่มก็เถอะ พ่ีตุม่ ไม่
เคยพดู ถึงหรือทาทา่ จะชวนฉนั ไปสักคร้ัง ฉนั เองกถ็ ือตวั เกินกวา่ ที่
จะถามถึง เพราะอยา่ งนอ้ ยที่สุดฉนั ก็เคยถูกคุณยา่ อบรมมานกั หนา

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

330

"จาไวน้ ะลูก เราเป็ นลูกผหู้ ญิง 'เขารักจริงใหส้ ู่ขอต่อพอ่
แมอ่ ยา่ วง่ิ แร่หลงงามไปตามง่าย' ผหู้ ญิงท่ีดีเขาไม่ไปบา้ นผชู้ าย
ง่ายๆหรอกลูก เพราะมนั อนั ตราย"

ฉนั จึงรู้แต่วา่ พ่ีตุม่ มีบา้ นอยใู่ นกรุงเทพฯ แถว ๆ ลาดพร้าว
ทุกส่ิงทุกอยา่ งท่ีเกี่ยวกบั ตวั พตี่ ุ่มน้นั แน่หรือวา่ ที่ฉนั 'รู้หมด ?'
ความกระจา่ งบางขอ้ ที่ฉนั เพิ่งคิดไดท้ าใหค้ วามแปลบปลาบในใจ
ทวยี งิ่ ข้ึนฉนั ผลกั บานประตูห้องทางานเขา้ ไป แต่รู้สึกวา่ ตายงั ไม่
หายพร่าดีจึงจบั ลูกบิดประตไู วม้ นั่

"คุณนุช เป็นอะไรคะ หนา้ ซ้ีดซีด ?"
เสียงแหลม ๆ ของคุณชิดชไมทาใหฉ้ นั รู้สึกตวั อยา่ งนอ้ ย
ที่สุดฉนั กไ็ ม่ควรจะใหใ้ ครรู้ถึงเรื่องน้ี
"ไม่... ไม่ไดเ้ ป็นอะไรหรอกค่ะ"
ฉนั รู้สึกวา่ มีมือมาแตะ พลางก่ึงลากก่ึงจงู ไปยงั เกา้ อ้ีฉนั จึง
ทาตามแต่โดยดี
"ยาลมไม่มี มีแตย่ าหมอ่ ง ทาจมูกหน่อยนะคะ" อาการ
กุลีกจุ อน้นั ทาใหฉ้ นั รู้สึกต้ืนตนั ข้ึนมาทนั ที
"ดิฉนั ไมเ่ ป็นอะไรหรอกคะ่ รู้สึกมึนหวั นิด ๆ"
พอเสียงออดดงั ข้ึน เสียงคุณชิดชไมบน่ เบาๆ
"คุณอรชุนเรียกตวั ติฉนั ค่ะ คุณนุชนง่ั อยนู่ ่ิงๆ แลว้ กนั
ดมยาหม่องน่ีไปก่อน เดี๋ยวดิฉนั จะรีบออกมา"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

331

"อยา่ บอกคุณอรชุนนะคะ ดิฉนั ไมไ่ ดเ้ ป็นอะไรจริง ๆ นอกจาก
มึน ๆ"

ทนั ทีท่ีเสียงรองเทา้ ส้นสูงกระทบพ้นื เบา ๆ หายออกไป
ฉนั จึงทิง้ ศรีษะลงพงิ พนกั เกา้ อ้ี หลบั ตาปล่อยใหค้ วามคิดฟ้ ุงซ่าน
ท้งั ๆที่รู้ดีวา่ รังแตจ่ ะทาใหย้ อกแสยงใจตวั เองมากข้ึน...จริงหรือท่ีพี่
ตุม่ อาจจะมีใครนอกเหนือไปจากฉนั ....เสียงเครื่องติดต่อภายใน
บนโตะ๊ ดงั ข้ึนอีก ฉนั ควานมือเปะปะไปกดสวติ ชต์ ามความเคยซิน
เสียงหา้ วท่ีเจนใจฉนั ดีย้าความรู้สึกร้าวรานอนั น้นั มาวา่

"นุช....กลางวนั น้ีพี่ไปทานขา้ วดว้ ยไม่ไดจ้ ะ"
"ค่ะ" เสียงฉนั แหง้ จนตวั เองเกือบจาไมไ่ ด้
"นุช เป็นอะไรไปหรือเปล่า ?"
"เปล่าค่ะ" ฉนั พยายามฝืนหวั เราะ
"นุชก็กาลงั จะบอกพ่ตี ุ่มอยเู่ ชียววา่ กลางวนั น้ีไปทานขา้ ว
ดว้ ยไม่ไดเ้ พราะ..... ฉนั ชะงกั นิดหน่ึง"
"นุชนดั กบั ....คุณทกั ษิณไว"้
เสียงพี่ตุเงียบหายไปชว่ั ครู่ ฉนั เกิดความรู้สึกสะใจแกม
แปลบปลาบเจบ็ ซ้า
"ง้นั เรอะ ดีแลว้ !"
สวติ ชเ์ คร่ืองติดต่อภายในปิ ดลง พร้อมกบั เสียงหา้ ว ๆ
หว้ นๆ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

332

ฉนั เอ้ือมมือควานหาป่ ุมสวิตชบ์ า้ ง แตแ่ ลว้ กไ็ ดย้ นิ เสียงกด
ดงั เกร็กข้ึนเบาๆ เสียก่อน ทาใหฉ้ นั ตอ้ งรีบลืมตาข้ึนโดยเร็ว..ผทู้ ่ี
กาลงั ยนื พิงโตะ๊ อยนู่ ้นั มองฉนั อยา่ งเคร่งขรึมแววตามีริ้วรอย
ประหลาด จนฉนั ร้อนวมู ไปดว้ ยความละอาย

"คุณทกั ษิณ!"
แววตาคู่น้นั คลา้ ยกบั แววตาของผใู้ หญท่ ่ีมองเดก็ เกเรอยา่ ง
รู้เท่าทนั แตแ่ ลว้ เขากลบั บอกฉนั เงียบ ๆ วา่
"เท่ียงตรง ผมจะมารับคุณนุช"
เขาไม่ถามฉนั สักคาถึงสาเหตุที่ฉนั ใชช้ ่ือเขามาอา้ งหรือ
แมแ้ ต่ใบหนา้ และท่าทางอนั ผดิ ปกติน้นั เขากลบั วางกระดาษใน
มือโตะ๊ พลางสั่งวา่
"คุณนุชช่วยคน้ แฟ้ มจดหมายโตต้ อบของลูกคา้ ตาม
รายช่ือเหล่าน้ีใหผ้ มดว้ ย"
ฉนั กะพริบตาถ่ี ๆ พยายมรวบรวมกาลงั ใจสนใจอยกู่ บั
งานท่ีเขาส่งั มาติด ๆ
"ผมอยากไดก้ ่อนบา่ ยท้งั หมด เพราะมนั เป็ นงานด่วน"
"ไดค้ ่ะ"
คุณทกั ษิณแตกตา่ งกบั คนอ่ืนตรงท่ีวา่ คนที่อยใู่ กลม้ กั จะ
รู้สึกเกรงใจในท่าทีท่ีเอาการเอางาน และเอาจริงเอาจงั เป็นผใู้ หญ่
เกินตวั อยเู่ สมอ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

333

"งานทาใหม้ นุษยไ์ ม่คอ่ ยไดค้ ิดถึงตวั เอง และมนุษยท์ ่ีไม่
คอ่ ยไดค้ ิดถึงตวั เอง มกั จะมีความสุข"

เขาเอย่ ข้ึนลอย ๆ ก่อนท่ีจะผละออกไปจากหอ้ ง ฉนั รู้ดี
ทีเดียววา่ คุณทกั ษิณจงใจจะหมายถึงอะไร

พ่ีตุ่มออกจากหอ้ งทางานไปต้งั แตท่ ่อนเที่ยง โดยติดต่อสัง่
คุณชิดชไมไวว้ า่

"ผมอาจจะเขา้ มาชา้ สักหน่อย หากมีโทรศพั ทม์ าช่วยรับ
ไวด้ ว้ ยแต่ถา้ หากเป็ นลูกคา้ ใหค้ อยผมสกั ครู่ ผมจะกลบั ไมเ่ กินบ่าย
สองโมง"

คุณชิดชไมทาหนา้ ประหลาดใจ แตก่ ็รับคาเพียง
"ค่ะ....คะ่ "
หลงั จากน้นั เธอจึงหนั มาทางฉนั
"วนั น้ีเกิดอะไข้ึนมาคะ คุณรังสีถึงไดม้ าส่ังดิฉนั ?"
ฉนั รู้ดีวา่ พตี่ ุม่ จงใจประชดฉนั แตฉ่ นั กลบั ตอบคุณชิดชไม
อยา่ ง หนา้ ตาเฉย
"ดิฉนั จะออกไปทานขา้ วกบั คุณทกั ษิณค่ะ อาจจะกลบั
บ่ายเหมือนกนั "
รถของคุณทกั ษิณป็ นรถเลก็ ๆ รุ่นเก่าาทเ่ี บาะข้าง ๆ และ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

334

ตอนหลงั มีแตห่ นงั สือและแฟ้ มเอกสาร ขณะท่ีไขกุญแจเขา้ ไปน้นั
เขาตอ้ งรวบรวมขา้ วของจากท่ีนง่ั ในตอนหนา้ ท้งั หมดไปไวข้ า้ ง
หลงั ก่อนท่ีจะเปิ ดประตใู หฉ้ นั พลางหวั เราะเบา ๆ

"รถมนั สกปรกไปหน่อย ไม่คอ่ ยมีคนนง่ั กเ็ ลยทิง้ ๆ ไว้
จนเตม็ ขอ้ สาคญั คือเอารถเขา้ บา้ นไม่ไดต้ อ้ งฝากเขาไวเ้ ลยไมไ่ ดท้ า
ความสะอาด"

"ทาไมเอาเขา้ บา้ นไม่ไดค้ ะ ?"
"บา้ นผมอยกู่ ลางทุ่งนครับ ถนนมนั ไมม่ ีรถเล็กๆ ขืนเขา้
ไปเป็นตกหล่มพงั หม ผมเลยฝากอู่ริมถนนใหญไ่ วแ้ ลว้ เดินเขา้ ไป
ยงิ่ หนา้ ฝนดว้ ยแลว้ แมแ้ ต่คนยงั แทบจะตอ้ งวา่ ยน้าโคลน"
"ทางลาบากแย่ แต่อากาศคงดี"
"สบายดีครับ เงียบดีจริง ๆ เงียบจนแม่ผมกลวั ถูกปลน้ "
"อา้ ว....ทาไมคะ ?"
"กลางวนั ท่ีบา้ นผมไม่มีใคร เหลือแต่แมก่ บั เด็กรับใช้ ผม
ก็มาทางาน นอ้ งชายผมไปมหาวทิ ยาลยั พอเยน็ ลงแมก่ ็นงั่ คอยรับ
ถา้ ลูกกลบั บา้ นหมดเป็นอนั วา่ ปิ ดประตลู งกลอนตาย คนในไมใ่ ห้
ออก คนนอกไมใหเ้ ขา้ อีกเลย ไมม่ ีใครไปไหน ขืนไถลกลบั เยน็ มี
หวงั ถูกโทรศพั ทถ์ ามไปทางโรงพยาบาลตารวจแน่ "
"มีกนั เทา่ น้นั หรือคะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

335

"ผมมีพ่สี าวอีกคน เป็นพยาบาลอยเู่ มืองนอก ไม่ไดไ้ ปร่า
เรียนหรอกครับ รายน้นั อยากไปนอกนกั เรากไ็ ม่รวยพอท่ีจะส่ง
เสียเขาไปทางานที่โน่น อยเู่ สียสมอยากเห็นโอดครวญมาวา่ อยาก
กลบั ขบา้ นแตก่ ็ตอ้ งรอเกบ็ เงินค่าเรือบินใหไ้ ดเ้ สียก่อน แม่เองก็
ลงทุนซ้ือลอ็ ตเตอรี่ทุกงวดเผ่ือถูกจะไดส้ ่งเงินไปใหพ้ ี่สาวผม"

เขาหวั เราะเบา ๆ ใบหนา้ ออ่ นโยนข้ึน
"แลว้ คุณพอ่ คุณทกั ษิณล่ะคะ ?"
สีหนา้ เขาเปลี่ยนไปนิดหน่ึง
"ท่านแยกกนั นานแลว้ ครับ"
"ออ้ ....ขอโทษค่ะ"
"ไมเ่ ป็นไรหรอกครับ ท่านแยกกนั ต้งั แตพ่ วกเราตวั กะ
เปี๊ ยกพอ่ พยายามจะเอาพวกเราไปสักคน แต่แมไ่ ม่ยอม ผมจาวนั ที่
พอ่ ถามพวกเราท่ีละคนไดว้ า่ ใครจะไปกบั พอ่ มง่ั แมน่ งั่ มองพวก
เราอยา่ งอกส่นั ขวญั หายเลยทีเดียว พอไม่มีใครยอมไปกบั พอ่ แม่
ถึงกบั ร้องไหโ้ ฮดว้ ยความดีใจ"
น้าเสียงน้นั เร่ือย ๆ ไมแ่ สดงความรู้สึกใด ๆ ท้งั สิ้น
"กวา่ พวกเราจะจบกนั ออกมา แมก่ ็เหน่ือยแทบแย่
เหมือนกนั ตอนน้ีเหลืออีกเพยี งคนเดียวค่อยยงั ชวั่ ไป อีตอนผมจะ
เขา้ หุน้ กบั พวกเพ่ือน ๆ น่ี แม่กต็ อ้ งขายท่ีขา้ งคุณยายไปแปลงหน่ึง
ถา้ บริษทั มนั เป็นยงั ไงไปกค็ งหมดตวั "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

336

เขาเล่าเสมือนเป็นเรื่องธรรมดา แตฉ่ นั ถึงกบั ถอนใจเบาๆ
"ในกระบวนพวกเราท้งั หมด นายอรชุนเขาสบายกวา่
เพอ่ื นพร้อมแมพ่ ร้อมพอ่ ทุกอยา่ ง ยงั ดีที่เขาไมท่ ิง้ เพอื่ น ลาพงั ผม
เองไม่ไดม้ าถึงแค่น้ีหรอกอยา่ งเก่งกท็ าบญั ชีบริษทั หรือธนาคาร
เงินเดือนไปวนั ๆ"
"ดิฉนั เองก็ไม่แตกต่างอะไรไปนกั หรอกค่ะ"
"มนุษยเ์ ราเป็ นอยา่ งน้ีแหละครับ ถา้ ไดม้ าอยา่ งหน่ึงมกั จะ
เสียไปอยา่ งหน่ึง ถา้ ไมม่ ีอะไรขาด ๆ เกิน ๆ เสียบา้ งชีวติ มนั จะ
ราบเรียบสบายไป อะไรที่เราไดม้ าในวนั น้ี เราตอ้ งทาใจไวเ้ ผอื่
สาหรับการสูญเสียในวนั หนา้ เสมอ !"
รถคนั หน่ึงวงิ่ แซงมาจากเบ้ืองหลงั พงุ่ ปราดไปทางส่ีแยก
ลกั ษณะสีสันของรถเจตนา จนฉนั ตอ้ งหนั ไปมองอยา่ งไม่ต้งั ใจ
แต่กไ็ ดเ้ ห็นเพียงภาพของผหู้ ญิงผวิ ขาวร่างเล็กซ่ึงนงั่ อยใู่ นตอน
หนา้ ดา้ นซา้ ยเพยี งแวบ่ เดียว
"นนั่ รถพ่ตี ุ่มน่ีคะ"
ฉนั พล้งั ปากไปโดยไมต่ ้งั ใจ คุณทกั ษิณทาท่าคลา้ ยกบั
ไม่ไดย้ นิ
"เราเขา้ เลนผดิ เสียแลว้ เล้ียวซา้ ยดีกวา่ คุณนุช ใหส้ ัญญาณ
มือหน่อยครับเด๋ียวโดนจราจรเล่นงาน"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

337

ฉนั ยน่ื มือออกไปพลางมวั สาละวนดูรถทางดา้ นซา้ ย รถ
ของคุณทกั ษิณ จึงเล้ียวแยกจากรถของพ่ีตุม่ ไปคนละทาง !

"ทานบะหมี่ร้านน้ีดีกวา่ เส้นเหนียวดี แตร่ ้านมนั เล็กไป
หน่อยคุณนุชนงั่ ไดไ้ หม ?"

"โธ๋....ทาไมจะไม่ไดค้ ะ ?"
"ง้นั แวะที่นี่"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

338

34..................................................................
จากน้นั เป็นตน้ มา ดูเหมือนคุณทกั ษิณจะชวน
ฉนั พดู ....พดู .....โดยไม่เปิ ดช่องวา่ งใหฉ้ นั ไดค้ ิดอะไร
อีก

"คุณนุชเคยทานบะหมี่ตม้ น้าตาลไหม ?"
"ไม่เคยค่ะ"
"ถา้ ใชน้ ้าตาลทรายแดงใส่ขิงนิดหน่อยอร่อยดี"
"เคยแตท่ านน้าขา้ วตงั คุณทกั ษิณเคยทานไหมคะ ?"
"อนั น้ีเพง่ิ จะไดย้ นิ ดว้ ยซ้าไป"
"สมยั คุณยา่ ยงั อยทู่ ่านชอบทาคะ่ ใชข้ า้ วตงั ปิ้ งจนไหม้
เกรียมใส่ลงไปในน้าเดือด ใส่น้าตาลกรวดนิดหน่อยหอม ๆ หวาน
ปะแล่ม ๆพุทรา มะตูม ใบชุมเห็ด ใชไ้ ดท้ ้งั น้นั "
"ผใู้ หญส่ มยั ก่อนช่างทาครับ คุณยายผมนน่ั ใครกินส้ม
แลว้ ทา่ นหา้ มไมใ่ หท้ ิง้ เปลือก ท่นเอาไปตากแดดใชจ้ ุดไล่ยงุ ได"้
"ไล่ไดจ้ ริงหรือเปล่าคะ ?"
"จริงครับ ยงุ มนั ไม่ชอบกลิ่นน้ามนั ผวิ สัม ผมวา่ กลิ่นมนั
หอมกวา่ ดี.ดี.ที.เสียอีก"
ฉนั นึกถึงภาพคุณยา่ แลว้ กอ็ ดยมิ้ ไม่ได้

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

339

"คุณยายของคุณคงเหมือนคุณยา่ ไมม่ ีอะไรในโลกน้ีท่ีใช้
ทาประโยชนไ์ ม่ได้ ท่านวา่ ถา้ คนเรารู้จกั ใชแ้ มแ้ ตข่ ้ีเถา้ กข็ ดั หมอ้
ได"้

"แมผ่ มเวลาน้ีกไ็ ม่ใช่เล่น ใครฟอกสบหู่ มดเหลือกอ้ นนิด
เดียวแลว้ ไปใชก้ อ้ นใหม่ ท่านโกรธนกั ท่านตอ้ งใหเ้ อากอ้ นเก่น้นั
ไปบีบรวมกบั กอ้ นใหญใ่ ชจ้ นหมด ไมม่ ีเหลือเลย ท่านวา่ ถา้ เราทิง้
เศษสบูท่ ีละนิดนนั่ ทุกคร้ัง ชวั่ ชีวติ ของพวกเราจะทิง้ สบู่หนกั ต้งั
เกือบตนั ทีเดียว !"

ฉนั กลบั ไปที่ทางานดว้ ยความรู้สึกสบายใจข้ึนและ
เกือบจะลืมเร่ืองที่ผา่ นมาแลว้ เสียสนิท ถา้ หากตอนบา่ ยพีต่ ุ่มไม่
โทรฯมาบอกคุณชิดชไมวา่

"บา่ ยน้ีผมจะไมก่ ลบั มาทางาน ถา้ มีลูกคา้ มาติดต่อให้นดั
มาพรุ่งน้ี"

"คะ่ " คุณชิดไมทาท่าพยกั เพยดิ กบั ฉนั พลางบุย้ ใบใ้ หร้ ู้
และดูเหมือนพต่ี ุ่มจะเงียบไปสักครู่จึงถามวา่

"คุณนุชกลบั มาหรือยงั ?"
คุณชิดชไมมองหนา้ ฉนั แต่แลว้ กย็ มิ้ อยา่ งขนั ๆ ตอบเรียบ
ๆ วา่
"ยงั คะ่ !"
"ขอบคุณ เท่าน้นั แหละ"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

340

เสียงวางหูโทรศพั ทด์ งั กรี๊กพร้อมกนั น้นั คุณชิคชไมกห็ นั
มาบอกอยา่ งแจ่มใสวา่

"เยน็ น้ีคุณนุชฟรี ไปพาหุรัดกนั ไหมคะ ?"
สีหนา้ น้นั บอกความจริงใจจนยากที่จะปฏิเสธได้
"ดีเหมือนกนั ค่ะ ไมไ่ ดไ้ ปเดินนานแลว้ คุณชิดชไมจะซ้ือ
อะไรคะ ? "
"เดือนน้ีดิฉนั มีพอ้ กเกต็ 'มนั นี่'เหลืออยนู่ ิดหน่อยเลยคิดจะ
จา่ ยเสียใหค้ ุม้ เหน่ือย สิ้นปี น้ีเขาวา่ กนั วา่ จะมีโบนสั แถมใหด้ ี
"บริษทั เพิง่ จะต้งั ใหม่ จะมีหรือคะ ?"
"ทางแผนกบญั ชีเขาวา่ ง้นั น่ีคะ วนั ก่อนดิฉนั ไปเลียบ ๆ
เคียง ๆดูตุม้ หูดอกไมท้ าดว้ ยฟางร้านใหญ่เขกอาถึงคู่ละคร่ึงค่อน
ร้อย แตท่ ีพาหุรัดเขาวา่ คู่ละแปดบาทเทา่ น้นั เอง จะซ้ือเสียใหท้ ุกสี
เลยทีเดียว''
คุณชิดชไมทาท่าหมายมาดอยา่ งมนั เข้ียว เพราะเหตุน้ีเอง
เยน็ วนั น้นั เราท้งั สองคนจึงพากนั ไปตระเวนอยแู่ ถวร้านผา้ ในไม่
ชา้ กห็ อบขา้ วของกนั พะรุงพะรัง ฉนั ชอบดูคุณชิดชไมตอ่ ของอยา่ ง
เอาจริงเอาจงั ไมย่ อมแพค้ นขายแมแ้ ต่บาทเดียว แถมเธอยงั บน่ อีก
วา่
"คุณนุชอยา่ ทาท่าอยากไดซ้ ิคะ เดี๋ยวเขายงิ่ เล่นตวั ใหญ่ เรา
ทาเฉย ๆ เสีย ต่อไมใ่ หเ้ รากเ็ ดินเลยไปหาใหม่ ถา้ หาไมไ่ ดค้ อ่ ยยอ้ น

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

341

กลบั มาตอ่ อีก ร้านหน่ึง เราไดล้ ดสามบาทหา้ บาท ถา้ สิบร้านเราก็
ทุ่นเงินลงไปอีกหลายสิบไดต้ ุม้ หูฟางต้งั หลายคู"่

"ตา๊ ย ถา้ ใส่มาเจอกนั เขา้ จะทายงั ไงคะ คนท่ีบริษทั เขา
หวั เราะเราแยเ่ ลย ?"

"ก็ตอ้ งยอมแอบถอดออกเสียคนหน่ึงละค่ะ"
อาการหวั เราะอยา่ งแจม่ ใสของเธอทาใหส้ ีหนา้ ท่ีเคย
เคร่งเครียดอยเู่ สมออ่อนลงกวา่ ปกติ....ขากลบั ขณะที่เราเบียดคน
ออกมาเกือบถึงปากทาง คุณชิดชไมร้ังแขนฉนั ไวเ้ บาๆ
"แวะซ้ือเน้ือสวรรคเ์ จา้ น้ีก่อนคะ่ "
ฉนั ตามเขา้ ไปทางบริวณร้านขนม แต่แลว้ ปะทะกบั หญิง
สาวผหู้ น่ึงซ่ึงกาลงั ถอยออกมาอยา่ งจงั เราท้งั สองคนรีบพูด
เกือบจะพร้อมกนั วา่
"ขอโทษค่ะ....ขอโทษ"
ใบหนา้ ท่ีหนั ขวบั มาน้นั ขาวผอ่ งค่อนขา้ งซีดเล็กนอ้ ย
ดวงตาสีอ่อนเบิกกวา้ ง ผมสีน้าตาลเกลา้ พนั ไวอ้ ยา่ งเรียบร้อย เส้ือ
คลุมยาว
สีชมพอู ่อนระบายลูกไมต้ รงอกเป็นพวง สีหนา้ และ
ดวงตาสะกิดความทรงจาอยา่ งประหลาดแววตาคู่น้นั เหมือนจะ
มองฉนั อยา่ งเพง่ พศิ
"นุช....ตรีนุช ใช่ไหมจะ๊ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

342

เสียงออ่ นเบาอยา่ งขลาด ๆ แกมอาย ๆ ทาใหฉ้ นั อุทาน
ออกมาเตม็ เสียงวา่

"หนูอน้ .....ตายจริง หนูอน้ .....เอย๊ ....อทิติ"
"นุชจริงๆ นนั่ แหละ"
เสียงน้นั คงอ่อน ๆ ตามเคยริมฝีปากสีซีดปราศจาก
เครื่องสาอางแยม้ ออกมาอยา่ งดีใจ
"ดีใจจงั ที่พบหนูอน้ ....ขอโทษ..ติดปากเสียแลว้ "
"โธ่...ก็เรียก หนูอน้ อยา่ งเคยจะเป็นอะไรไป ฉนั เกือบจา
นุชไมไ่ ดแ้ น่ะ ตอนน้ีนุชอยทู่ ่ีไหน ?"
"อยทู่ ี่บา้ นสวนอยา่ งเคย อน้ ล่ะจะ๊ ?"
"เพิง่ ลงมาจากเชียงใหม่ไมน่ านน่ีเอง"
"ตาย...น่ีนุชจะไดห้ ลานแลว้ หรือน่ีอีกที่เดือนจะ๊ ?"
ริมฝีปากและแกม้ เปลี่ยนสีชมพขู ้ึนมาทนั ที
"หมอกะวา่ คงอีกเดือนกวา่ ๆ"
"นุชไม่รู้เลยวา่ หนูอน้ แตง่ งานแลว้ "
"แต่งต้งั ปี แลว้ ค่ะ ดีใจจงั ....นุชไปบา้ นอน้ ก่อนนะจะ๊ จะ
ไดจ้ กั บา้ นกนั ไว"้
"แลว้ นี่อน้ มากบั ใครล่ะ จนยงั ง้ีแลว้ พระเอกยงั ปล่อยให้
มาเท่ียวเดินอีกเรอะ ?"

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

343

"เขาจอดรถไวแ้ ลว้ ลงไปธุระ ใหอ้ น้ นงั่ คอยอยใู่ นรถ อน้
เลยลงมาซ้ือขนม รถจอดอยตู่ รงโนน้ แน่ะ"

ฉนั หนั ไปทางคุณชิดชไม ซ่ึงรีบพยกั เพยดิ ใหท้ นั ที
"เชิญคุณนุชเถอะคะ่ "
"น่ีเพื่อนนุชจะอน้ ช่ือคุณชิดชไม....เราทางานอยดู่ ว้ ยกนั ..
นี่คุณอทิติคะ่ "
หนูอน้ ยมิ้ ออ่ น ๆ "ยนิ ดีคะ่ แลว้ กต็ อ้ งขอโทษท่ีแยง่ เอาตวั
คุณนุชไปจากคุณ เราไมไ่ ดพ้ บกนั นานแลว้ ค่ะ ตอ้ งคุยกนั ใหส้ ม
คิดถึงสักวนั "
"เชิญคะ่ ไม่เป็นไร"
"คุณชิดชไมร่าลาแลว้ แยกทางไป ฉนั ฉวยถุงขนมจากมือ
'หนูอน้ ' มาถือให้
"นุชจะถือใหเ้ อง หนูอน้ น่ะอุย้ อา้ ยเตม็ ทีแลว้ พระเอกคง
หาควก่ั "
"โธ่.....นนั่ มนั ของชอบของเขา อน้ เห็นวา่ ร้านมนั อยไู่ ม่
ไกลน่ีนา....ทางน้ีจะ้ "
หนูอน้ เดินนาฉนั ไปยงั บริเวณที่จอดรถอนั ยาวเหยยี ด
"นุชไมเ่ หมือนตอนเด็กเลย ผอมลงแตส่ วยข้ึน เราไม่ได้
พบกนั ต้งั แต่นุชถูกส่งไปเขา้ ประจาชินะ"
"สิบกวา่ ปี แลว้ คงจะไดจ้ ะ้ "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

344

"นุชแต่งงานหรือยงั จะ๊ ?"
ฉนั สนั่ ศีรษะใบหนา้ ร้อนวบู เม่ือหวนไปคิดถึงพต่ี ุ่ม หนู
อน้ หนั มามองฉนั พลางหวั เราะ ๆ
"สีหนา้ แบบน้ีคงเห็นจะอีกไม่นาน อยา่ ลืมพามารู้จกั กนั
บา้ งแลว้ กนั คุณยา่ เป็นยงั ไงบา้ ง?"
"เสียแลว้ จะ้ "
"โธ่...อน้ ยงั จาหนา้ ทา่ นไดอ้ ยเู่ ลย ตอนน้ีนุชอยบู่ า้ นสวน
กบั ใครล่ะ ?"

"คุณพ่อจะ้ "
"อนั ไม่ไดไ้ ปสวนนานแลว้ เหมือนกนั "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

345

35....................................................................
เราเดินคุยกนั เพลินจวบจนกระทงั่ หนูอน้ หยดุ
"คนั น้ีจ๊ะนุช"

ฉนั หนั ไปมอง พร้อมกนั น้นั รู้สึคลา้ ยกบั วา่ หวั ใจจะหยดุ
เตน้ เพราะรถคนั น้นั ฉนั เคยนง่ั จนเจนมาแลว้ ! หนูอน้ กม้ ลงถามผทู้ ่ี
นงั่ อยตู่ รงพวงมาลยั กางหนงั สือพมิ พอ์ ่านอยา่ งสบายอารมณ์อยู่
น้นั วา่

"คอยอน้ นานไหมคะ ?"
หนงั สือพิมพท์ ่ีบงั หนา้ อยถู่ ูกลดลงช้ ๆ ดวงตาที่มองพุง่
ตรงมาสบตาฉนั เขา้ อยา่ งจงั สีหนา้ ของเขาเผอื ดลงและกค็ งจะไม่
ผดิ กบั ฉนั นกั ฉนั รู้สึกคลา้ ยกบั วา่ เลือดในตวั ท้งั หมดจะแข็งไปใน
บดั ดล มืออ่อนจนถุงขนมพลดั จากมือ แต่หนูอน้ ซ่ึงยนื เย้ืองไปทาง
เบ้ืองหนา้ ฉนั ไม่ทนั ไดส้ ังเกตห็น เพราะเธอกาลงั รายงานเสียงแจ๋ว
วา่
"อน้ ลงไปซ้ือขนมคะ่ พอดีพบกบั นุชเขา้ พอดี เลยจะลาก
ไปบา้ นดว้ ย อน้ อยากใหน้ ุชกบั พี่ตุม่ ประหลาดใจเล่น!"
ริมฝีปากของพ่ตี ุ่มเผยอล็กนอ้ ย ฉนั รู้สึกหวั หมุนควา้ ง จน
ตอ้ งกดั ริมฝีปากไวจ้ นเจบ็ ...นุช.....นุช.....นุช ฉนั เรียกชื่อตวั เองอยู่
ในใจ...อยา่ อ่อนแอ อ่อนแอไมไ่ ด้ ใหใ้ ครรู้ไม่ได้ ไม่ไดเ้ ป็ น

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

346

เดด็ ขาด ? โดยเฉพาะ 'เขา' อยา่ ใหเ้ ขาหวั เราะยาะเราไดว้ า่ เรา
ต่างหากที่ใฝ่ ฝันอยา่ งผดิ ๆ ตลอดมา ผดิ ท้งั เพ ! เราตา่ งหากที่คิดวา่
เขาจะมีเยอื่ ใยต่อเราจริง...เขามีคนอื่นแลว้ ....คนอ่ืน.....ไม่ใช่เรา
ฉนั กม้ ลงเก็บถุงขนมมือสนั่ สะทา้ นจนตอ้ งใชป้ ลายเล็บจิกอุง้
มือดา้ นในไว้

"พ่ีตุม่ จานุชไดไ้ หมคะ ?"
จาไดไ้ หม! ฉนั ทวนคาถามน้นั อยใู่ นใจอยา่ งขมช่ืนหูอ้ือ
จนไม่ไดย้ นิ วา่ 'เขา' ตอบวา่ กระไร
"นุช....ไงจะพระเอกของอน้ "
'หนูอน้ ' หนั มายมิ้ อยา่ งสดใส ยมิ้ น้นั มีแววช่ือ ๆ แกมยนิ ดี
อยา่ งเห็นไดช้ ดั ฉนั เงยหนา้ ข้ึนชา้ ๆ พยายามยมิ้ ....ยมิ้ ท้งั ๆ ที่รู้สึก
วา่ หวั ใจถูกบีบอยา่ งแรง
"โธ่....คิดวา่ ใครท่ีไหน.... "
ฉนั มองตอบ เพง่ ลึกเขา้ ไปในดวงตาดาใหญท่ ี่จอ้ งฉนั
อยา่ ง
"ท่ีแทก้ .็ ...คุณณรังสีนน่ั เอง !"
ฉนั หลบตาคูน่ ้นั .....เขาไมใ่ ช่ของเราแลว้ ....เรามนั โง่เอง
คนโง่ !

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

347

สมควรแลว้ ท่ีจะตอ้ งไดร้ ับผลเช่นน้ี.....วงตาสีอ่อนมอง
ฉนั อยา่ งกระตือรือร้น....นุช....นุช...ผหู้ ญิงคนน้ีต่างหากที่เขาเป็น
ของกนั และกนั 'เขา'ไม่มีอะไรกบั เรา....ไม่มี....ไมม่ ี ?

ฉนั พยายามหวั เราะท้งั ๆ ที่รู้สึกร้าวราน.....หวั เราะเลอ
เถอะ....หวั เราะเยาะตวั เองเสียใหส้ ม หวั เราะใหก้ บั ความฝันลม ๆ
แลง้ ๆหวั เราะเพ่ือใหค้ วามเจ็บซ้ายอกแสยงทะลกั ออกมา!

"คุณรังสีเขาเป็ นนาย !"
ฉนั หนั ไปสบตาดาคมคู่น้นั อีก สีหนา้ เคร่งขรึมเหลือเกิน
เขาเองตอ้ งพยายามกลบเกลื่อนเพ่อื ไมใ่ หส้ ตรีอนั เป็นท่ีรักของเขา
"ตายจริงอน้ ไม่ยกั รู้.... "
"ข้ึนมาก่อนเถอะ"
'เขา' บอกเสียงเนือย ๆ เสมือนไมย่ นิ ดียนิ ร้าย แต่ยงั เอ้ือม
มือมาเปิ ดประตูรถตอนหนา้ ใหแ้ ก่....ภรรยาของเขา ! หมือนกบั ที่
เขาเคยทาใหแ้ ก่ฉนั !
"ไปบา้ นกนั ก่อนเถอะนุชเด๋ียวขากลบั อน้ จะใหพ้ ต่ี ุ่มไป
ส่ง"
ฉนั หวั เราะเบา ๆ อีก หวั เราะเสียก่อนท่ีน้าตาจะไหล
ออกมาพ่ีตุม่ เหลือบตามองดูฉนั พลางทาท่าคลา้ ยจะชะโงกตวั มา
เปิ ดประตดู า้ นหลงั ให้ แต่ฉนั ชิงเปิ ดกา้ วข้ึนไปเสียก่อนห่อของที่
อยใู่ นมือร่วงพลูลงบนพ้นื รถ

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

348

"ถา้ วนั น้ีนุชไมม่ าจา่ ยไอพ้ วกน้นั อน้ กบั นุชก็คงไมไ่ ดเ้ จอ
กนั "

"นุช ก็คงโง่ไปอีกนาน"
น้าเสียงฉนั แมจ้ ะดดั ใหแ้ จม่ ใส แตก่ ย็ งั แหง้ แหบจนได้
"โง่อะไรจะ๊ ?"
"โง่ท่ีไม่รู้วา่ อน้ แต่งงานกบั ...คุณรังสี แลว้ น่ะซิจะ๊ !"
รถคนั น้นั กระชากออกมาโดยแรงจนศีรษะฉนั กระแทก
กบั เบาะหนา้
"อุย๊ คอ่ ย ๆ หน่อยคะ่ พ่ตี ุม่ นุชเจบ็ ไหมจะ๊ ?"
"ไม่เจบ็ หรอก เพรา....เคยโดนมามากกวา่ น่ี !"
ฉนั เกบ็ ของจากพ้ืน มาวางไวบ้ นเบาะขา้ ง ๆ ตวั ทีละชิ้น...ตา
ไม่อยากจะจบั อยทู่ ่ีภาพของผทู้ ี่นง่ั อยตู่ รงหนา้ ที่นง่ั ตรง
น้นั เคยเป็ นท่ีที่ ฉนั เคยนง่ั มาก่อน....ไม่ไช่....ไม่ใช่ นง่ั มาก่อน แต่
ฉนั เคยนง่ั ในระยะหลงั น้ีตา่ งหาก ฉนั สิมานง่ั ที่ของหนูอน้ ! ฉนั
เหลือบดูซ่องใส่ของหนา้ รถ.....พร้อมท้งั เขา้ ใจเด๋ียวน้ีเองแลว้ วา่
ทาไมเขาจึงตอ้ งเก็บของฉนั ออกจากที่นน่ั และมีกล่องกระดาษเช็ด
มือลายดอกไม้
"พต่ี ุม่ ไม่เคยบอกอน้ เลยคะ่ วา่ นุชทางานอยกู่ บั พตี่ ุ่ม ?"
"อ๋อ....พ่ีเห็นวา่ ...ไม่สาคญั "
จริง...ฉนั ไมม่ ีความสาคญั อะไรสกั นิดเดียว !

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี

349

"อีกอยา่ ง....อน้ ก็เพ่งิ ลงมา แลว้ เราก็มวั ยงุ่ ๆ"
หนูอน้ หนั มายมิ้ กบั ฉนั รอยยมิ้ น้นั คือรอยยมิ้ ของผทู้ ่ีมี
ความสุขสมบรู ณ์ในชีวติ อยา่ งแทจ้ ริง
"อน้ เพิ่งลงมาเม่ือเร็ว ๆ น้ีจริง ๆ แลว้ กม็ วั ยงุ่ เร่ืองบา้ นเรื่อง
ช่องวนั อทิตยก์ ่อนกไ็ ปหาหมอทีหน่ึงแลว้ วนั น้ีหมอเขานดั ใหไ้ ป
อีก มนั วนุ่ วายจริง ๆ เสียดว้ ย"
อาทิตยก์ ่อนน้นั เองที่เขาอา้ งวา่ ...ธุระ! ธุระของลูกเมียเขา !
"ทีแรกกะวา่ จะคลอดที่โน่น แต่คุณลุงวา่ อน้ จะวา้ เหว่
เพราะพ่ตี ุม่ อยรู่ ุงเทพฯ เลยตดั สินใจลงมาท่ีน่ี นุชทราบหรือยงั จะ๊
วา่ บา้ นของเราอยทู่ ี่ไหน ?"
บา้ นของเรา! บา้ นซ่ึงไม่มีฉนั รวมอยดู่ ว้ ย ! และจะไมม่ ีชวั่
นิรันคร ! ฉนั หวั เราะใหแ้ ก่น้าตาท่ีไหลยอ้ ยตกลงไปขา้ งใน 'เขา'
เหลือบดูฉนั จากกระจกหลงั แวบ่ หน่ึง
"ไมท่ ราบหรอก เพราะ....คุณรังสีไมอ่ ยากใหน้ ุชรู้อะไร
มากนกั "
"เอ๋....ทาไมล่ะจะ๊ ?"
"เพราะนุช เป็ นคนโง่มง่ั "
"ทาไมเด๋ียวน้ี นุช เรียกพี่ตุม่ วา่ คุณรังสีล่ะจะ๊
ฟังดูชอบกล ? "

หนรี ้ ัก
ลกั ษณวดี