"บา้ เอย้ ..”!
พรี ภทั รสบถออกมาดงั ๆ เม่อื เขาพ่ึงรูว้ ่ามีศพเพม่ิ มาอกี ศพ ขา้ ง ๆ ตวั ของเขา เพราะในหอ้ งน้ีมนั
มืดเอามาก ๆ เขามองไม่เห็นอะไรเลยในหอ้ งน้ี นอกจากความมดื เขาตอ้ งใชค้ วามรูส้ ึกและ
ประสาทสัมผสั ของเขาในการมองทกุ อยา่ งในหอ้ งน้ี ผ่านความมดื มดิ รอบ ๆ ตวั ในหอ้ งน้ี ดว้ ย
ความตนื่ ตระหนก ดว้ ยสายตาหวาดกลวั ถึงขีดสุด เร่ิมตวั สนั่ เทากลวั ว่าอีกไมน่ านเขาเองก็คงจะ
เป็นเหมือนกบั ศพพวกน้ีเช่นกนั หรือเปลา่
“เราคงไม่ตอ้ งเน่าตายในหอ้ งน้ีหรอกนะ ปลอ่ ยกู ปล่อยกู ออ่ื ๆ กูยงั ไม่อยากตาย “
พีรภทั รเริ่มร้องไห้ เสียงรอ้ งขงอเขาดงั กอ้ งอยใู่ นหอ้ งมืด ๆ ท่ีมนั ทาใหเ้ ขาแทบอยากจะคลงั่ ตา
เสียใหจ้ บ ๆ ท้งั ทเี่ ขายงั คงหายใจอยู่ พรี ภทั รกไ็ ม่ไดย้ นิ เสียงส่ิงมีชีวิตใด ๆ อยอู่ กี เลยนอกจาก
ความเงยี บและความมดื เท่าน้นั แถมมนั ยงั เงียบชะจน เขาเองยงั ไดย้ ินเสียงหัวใจของเขามนั
กาลงั เตน้ อยตู่ อนน้ีอยา่ งน่าสะพรึงกลวั
“ตกึ ตกึ ตึก ตกึ ตกึ “การท่ีเขาตอ้ งนอนฟังเสียงของหวั ใจของตวั เองเตน้ เหมอื นเขากาลงั นอน
รอความตาย มนั ย่ิงทาให้เขารูส้ ึกกดดนั ข้ึนเร่ือย ๆ
“ไอส้ ารเลวไอ.้ .ผีรา้ ย จะเรียกมนั ว่าอะไรดี มงึ เอากมู าขงั ไวก้ บั ศพทาไม มงึ ตอ้ งการอะไร
ปล่อยกูออกไปสิวะไอส้ าระเลวไอช้ ว่ั เอย้ ..”
พรี ภทั รแหกปากรอ้ งดงั ลนั่ หอ้ งดา่ เมอ่ื แน่ใจแลว้ ว่าเขากาลงั ถกู ขงั ใหอ้ ยกู่ บั ศพของใครก็ไม่รู้
เพียงลาพงั ให้ตายเถอะไอบ้ า้ น้นั มนั คิดจะทาอะไรกบั เขากนั แน่ หรือวา่ มนั ตอ้ งการจะใหเ้ ขาช็อก
ตาย ตอนท่ีเขารู้สึกตวั ต่ืนข้ึนมาเจอกบั ศพของคนตายในหอ้ งน้ี
“ปล่อยกูออกไปนะไอส้ าระเลวไอเ้ วรไอช้ ว่ั กูไมช่ อบอยกู่ บั ศพบา้ น้ี ปลอ่ ยกสู ิวะไอส้ าระเลวมึง
เป็นคนหรือผีกนั แน่ มึงจบั กมู าทาไมมงึ ตอ้ งการอะไรจากกู กบ็ อกมาสิวะ อยา่ ขงั กเู อาไวแ้ บบน้ีกู
กลวั แลว้ กูเคยไปทาอะไรให้มึงไอเ้ ลวไอช้ วั่ ไอผ้ บี า้ ปลอ่ ยกอู อกไป”
พีรภทั รตะโกนดา่ ไอค้ นหนา้ ผีทีท่ ากบั เขาแบบน้ี มนั ตอ้ งการอะไรจากเขากนั แน่ถึงยงั ไมฆ่ า่ เขา
หรือมนั ตอ้ งการจะทรมานเขา ก่อนจะฆ่าให้ตายตามคนอื่น ๆ ไป มนั บา้ ชดั ๆ เลย
“มงึ แม่งเป็นผีโครจิตท่ชี อบเหน็ ความตายเป็นเรื่องสนุก หรือไงวะ”
“ตงึ ตงึ ตึง ตงึ ”
พีรภทั รพยายามเอามือทบุ กาแพงห้อง จนรู้สึกเจบ็ มือไปหมด แต่กบั ไม่มีเสียงใด ๆ ตอบกบั เขา
มาเลยสักนิดเดียว นอกจากความเงียบและเสียงร้องโวยวายของเขาเอง ท่ีมนั ดงั กอ้ งอยรู่ อบๆ ตวั
ของเขาตอนน้ี จนแทบจะหมดแรงท้งิ ตวั ลงนง่ั กบั พ้นื ห้องในความมดื ขา้ ง ๆ ศพท้งั สองในห้อง
น้ี
"มึงตอ้ งการอะไรจากกู บอกมาสิวะ ใครก็ไดช้ ่วยผมดว้ ยพอ่ ครับแมค่ รับ ช่วยผมดว้ ยเอาผม
ออกไปจากไอห้ ้องบา้ ๆ น้ีที ฮื่อ ๆ ผมไม่อยากจะตายในห้องมดื ๆ น้ี ช่วยผมดว้ ย"
พรี ภทั รรอ้ งตะโกนไม่หยดุ ถงึ จะเร่ิมเจบ็ คอ เพราะใชเ้ สียงมากเกินไปกต็ าม ถา้ มนั จะทาให้มี
ใครไดย้ ินเสียงของเขาบา้ ง และมาช่วยเขา ออกไปจากหอ้ งมืด ๆ น้ีได้
ส่วนกอ้ นกบั จ่าสมปองหลงั จากท่พี าจอยมาส่งทีโ่ รงพยาบาล ผ่านมาสองชวั่ โมงแลว้ จอยกย็ งั
ไม่ออกมาจากห้องฉุกเฉิน ท้งั สองคนนง่ั รอเธออยหู่ นา้ หอ้ ง พากนั ลนุ้ อยนู่ านกลวั ว่าจะเสียเธอไป
แต่แลว้ หมอกส็ ามารถช่วยชีวติ เธอเอาไวไ้ ด้ ท้งั สองคนรู้สึกดีใจมาก ๆ ทไ่ี ดช้ ่วยให้เธอรอดมาได้
และโชคดีท่ีโรงพยาบาลอยไู่ ม่ไกลจากซอย แถวบา้ นของเธอกเ็ ลยพาเธอมาหาหมอไดท้ นั เวลา
ไม่นานหมอก็ออกมาบอกพวกเขา
"เธอฟ้ื นแลว้ ครับ แต่เธอคงยงั ให้ปากคากบั พวกคุณยงั ไม่ไดน้ ะครบั คงตอ้ งให้เธอพกั กอ่ น
เพราะเธอเพิ่งหายจากอาการช็อก คงจะตอ้ งรอให้เธอมีอาการที่ดีข้นึ กว่าน้ีอกี หน่อย ตอนน้ี
คนไขด้ จู ะมอี าการหวาดกลวั แปลก ๆ ซ่ึงหมอเองก็ใหค้ าตอบไม่ไดว้ ่าเกิดจากอะไร”หมอบอก
กบั ท้งั สองคน
“ครบั หมอ”
“รอใหค้ นไขห้ ายจากอาการช็อก หมอจะอนุญาตให้เขา้ เยีย่ มไดน้ ะครบั ”หมอบอกกบั พวกเขา ทงั
สองคนจึงไดไ้ ดแ้ ตน่ งั่ รอ
“สงสยั กอ่ นท่ีเธอจะสลบไปเธอ คงจะเจอกบั เรื่อง ทท่ี าให้เธอตกใจ หรือกลวั เอามาก ๆ เลยยงั
ปรบั อารมณ์ หรือยงั กลวั อยู่ คงจะตอ้ งใหเ้ วลาเธอ ทาใจใหห้ ายกลวั ให้ไดก้ อ่ นครับ "หมอบอก
กบั ท้งั สองคนที่พอจะเขา้ ใจอยวู่ า่ ทาไมเธอถึงไดด้ หู วาดกลวั แตก่ ็ไม่ไดเ้ ลา่ ใหค้ ณุ หมอฟังเพราะ
กลวั ว่าเรื่องมนั จะไปกนั ใหญ่
"ครบั คณุ หมอ" ท้งั สองรบั คาคุณหมอและหนั มาสบตากนั เงียบ ๆ
"แต่ตอนน้ีหมอไดใ้ ห้ยานอนหลบั ชนิดอ่อน ๆ เพ่ือจะไดช้ ่วยให้เธอสงบสติอารมณล์ งไดบ้ า้ ง ถา้
ไดพ้ กั ผ่อน พอตน่ื ข้นึ มา เธออาจจะลืมความกลวั น้นั ไปไดบ้ า้ ง ยาน้ีจะทาให้เธองว่ งนอนหลบั
สบายข้นึ โดยไมต่ อ้ งกงั วลครบั " หมอภาคเพือ่ นหมอธีมบอกกบั กอ้ นและจ่า ที่เป็นคนนาคนไข้
มาส่งให้หมอ
"ครับคุณหมอ ถา้ ง้นั พวกเราขอนงั่ เฝา้ เธออยหู่ นา้ หอ้ วนี่แหละครบั รบั รองไม่เขา้ ไปรบกวน
เธอแน่นอนครับ หมอสบายใจไดค้ รับ "กอ้ นบอกกบั หมอ
"พวกผมขอบคณุ คุณหมอมาก ๆ ครับท่ชี ่วยใหเ้ ธอ ถา้ เธอฟ้ื นรบกวนคณุ หมอช่วยบอกพวกเรา
ดว้ ยนะครบั พอดีพวกผมกาลงั .. "
จ่าสมปองพดู กบั หมอ แตโ่ ดนกอ้ นสะกิดเตอื นเขาเอาไวช้ ะกอ่ น จะเผลอพดู อะไรออกไป
มากกว่าน้ี เพราะกลวั ว่าคุณหมอจะสงสัยเอาได้
"ไดส้ ิครบั ถา้ คนไขฟ้ ้ื นหมอจะให้พยาบาลรีบมาบอกคุณท้งั สองคนนะครับ ตอนน้ีหมอตอ้ ง
ขอตวั ไปดคู นไขร้ ายอนื่ ก่อน ครับ”หมอเอย่ ขอตวั กบั พวกเขา
“ครับ”
ผ่านไป 1 ชว่ั โมงจอยก็รูส้ ึกตวั หมอใหพ้ ยาบาลออกมาบอกท้งั สอง ที่นงั่ รออยหู่ นา้ หอ้ งฉุกเฉิน
ท้งั สองคนจงึ เขา้ มาดูจอยที่นอนอยบู่ นเตียงพยาบาล ในหอ้ งฉุกเฉินตอนน้ี แตเ่ ธอยงั ดูเหน่ือย ๆ
อยเู่ ลย พอมองเหน็ ท้งั สองคนเขา้ มาในห้อง จอยกถ็ งึ กบั มีสีหนา้ ดีใจและพยายามจะดึงสาย
เครื่องช่วยหายใจออกจากจมกู ของเธอ เพราะมเี ร่ืองอยากจะบอกกบั ท้งั สองคนให้ไดร้ ู้น้นั เอง
ถงึ ตอนน้ีหนงั ตาของเธอมนั อยากจะปิ ดเต็มลงอีกคร้งั กเ็ ถอะ
“เดี๋ยวคุณใจเยน็ ๆ อยา่ ขยบั ตวั เร็วเกินไปครับ”ท้งั สองรีบบอกเธอ
“แต่ฉนั มเี รื่องจะบอกพวกคุณ” เธอพยายามจะพยงุ ตวั ลกุ ข้ึน
"อยา่ ครบั คุณไม่ตอ้ งลกุ ก็ได้ นอนคุยได้ และอยา่ ดึงสายน้นั ออก เดี๋ยวคณุ จะชอ็ กเอาได้ ไมต่ อ้ ง
ห่วงนะพวกผมจะไม่ทงิ้ คุณไวท้ น่ี ่ีเพียงลาพงั ไมต่ อ้ งกลวั นอนพกั ผอ่ นให้สบายเถอะครบั มีอะไร
ก็คอ่ ย ๆ เล่าใหพ้ วกเราฟัง " จา่ สมปองและกอ้ นรีบเขา้ มาจบั มอื ของเธอเอาไว้ และช่วยกนั พูด
ปลอบเธอไม่ใหก้ ลวั
“ฉนั มนั ไอต้ วั ท่ีมนั ตามฆ่าทุกคน รวมท้งั ฉนั ดว้ ย ฉันเห็นมนั พวกคณุ ตอ้ งเชื่อฉนั นะ”เธอพูด
อยา่ งรอ้ นรน และมีท่าทางดูหวาดกลวั ทุกคร้งั ท่ีพูดถงึ มนั จนทาใหท้ ้งั สองคนฟังเธอไมท่ นั
"ทาใจให้สบายนะครับ ไม่มีอะไรจะตอ้ งกลวั ท้งั น้นั คอ่ ย ๆ เล่าให้พวกเราฟัง ว่าคุณเจออะไรมา
อะไรทมี่ นั ตามไลล่ ่าคณุ จนตอ้ งวง่ิ ตดั หนา้ รถของผม ”กอ้ นพดู กบั เธอ
กอ้ นบอกกบั เธอที่ยงั ความต่นื เตน้ อยู่ และหวาดกลวั หลงเหลอื อยู่ จนเขารู้สึกได้ วา่ สิ่งทีเ่ ธอเจอ
มามนั ตอ้ งน่ากลวั มาก ๆ
“ผมรู้ว่าคุณกลวั ไม่ตอ้ งกลวั นะ ไมม่ ีอะไรมาทารา้ ยคุณได้ ตอนน้ีคณุ ปลอดภยั แลว้ พวกเราอยู่
กบั คุณ ต่อใหค้ นรา้ ยบุกเขา้ มา มนั ก็ทาอะไรคณุ ไม่ได”้ จ่าสมปองพยายามพดู ปลอบใจเธอ
“แต่มนั ไมใ่ ช่คนร้าย มนั คอื ผีร้ายตา่ งหากละคุณตารวจ มนั ไมใ่ ช่คน “จอยบอกกบั ท้งั สองคน
“คณุ วา่ อะไรนะ ไอท้ ค่ี ณุ วงิ่ หนีมนั มา จนเกือบจะถูกรถผมชนคอื ผีง้นั หรือ”คราวนี่เป็นกอ้ นที่ถาม
เธอ เพ่อื ใหแ้ น่ใจว่าเขาไดย้ นิ เธอ พดู ไม่ผดิ
“ใช่ มนั คือผี ไม่ใช่คน มนั ตามเอาชีวติ ฉนั กบั เพื่อน มนั ไม่ใช่คน แต่มนั คอื ผรี ้าย ฉนั ไมโ่ กหกนะ
คุณ มนั น่ากลวั มาก”เธอบอกกบั ท้งั สอง คน ทยี่ งั ไมอ่ ยากเชื่อ ว่าส่ิงท่ตี ามลา่ เธอคอื ผรี ้ายจริง
ตามท่เี ธอบอกพวกเขา
“ทาหนา้ แบบนี่พวกคณุ คงไมเ่ ชื่อ ท่ีฉันพูดใช่ไหมคะ” จอยทาหนา้ ผิดหวงั ท่ีท้งั สองคนไมเ่ ชื่อ
เธอ
“เปลา่ ไม่เชื่อครบั แตพ่ อดี ตอนทค่ี ณุ วิ่งตดั หนา้ รถของผม เราไม่เหน็ อะไร หรือผรี า้ ย ทค่ี ณุ บอก
ว่งิ ไลต่ ามคุณมาเลยสกั ตวั มแี คค่ ณุ คนเดียว มนั กเ็ ลย” จา่ สมปอง หยดุ คาพูดเอาไว้
“ถา้ คุณบอกวา่ ผีรา้ ยไล่ตามฆ่าคณุ ง้นั ทา่ มนั คอื ผจี ริง ๆ ดา้ ยสายสินทหี่ ลวงตาใหม้ า อาจพอช่วย
คุม้ ครองคณุ ได”้
กอ้ นบอกกบั เธอ ท้งั ท่ีเขากย็ งั ไมป่ ักใจเช่ือ ท่ีเธอพดู ถา้ เขาไมไ่ ดเ้ หน็ กบั ตาของเขาเองชะก่อน แต่
กไ็ ม่อยากจะใหเ้ ธอคิดมาก เขาจึงยอมทาเป็นว่าเช่ือทเี่ ธอพูด
และเขากล็ ว้ งเอาดา้ ยสายสินท่หี ลวงตาให้เขามา นามาผูกที่ขอ้ มือให้เธอ ตามทห่ี ลวงตาได้
บอกเอาไว้ อยา่ งนอ้ ยก็กนั เอาไวก้ อ่ น เกิดวา่ มนั มีอะไรทพี่ วกเขาไมส่ ามารถจะมองเหน็ มนั ดว้ ย
ตาเปล่าได้ เขา้ มายงุ่ กบั เธออกี อยา่ งนอ้ ยพวกเขาจะไดอ้ ุน่ ใจวา่ เธอจะปลอดภยั จากไอเ้ จา้ ส่ิงน้นั
ท่ีเธอบอกพวกเขาไดบ้ า้ ง
“มีดา้ นสายสินของหลวงตา ผกู ขอ้ มือเอาไว้ รบั รองผีร้าย ทค่ี ณุ บอกมนั ไล่ตามคุณมา ไม่มที างเขา้
ใกลค้ ุณไดห้ รอกครับ นอนพกั ผ่อนนะครบั ”กอ้ นบอกเธอใหส้ บายใจ
“ขอบคณุ มากทีเ่ อาดา้ นสายสินมาผกู ให้ฉัน”จอยใหร้ ูส้ ึกอุ่นใจข้ึนมาบา้ งตอนน้ี
“ครบั พอดีหลวงตาทา่ นใหผ้ มมานะครบั ”
แมว้ ่าเขาเองกไ็ มร่ ู้ว่ามนั คืออะไร แตเ่ ขาใหร้ ูส้ ึกสังหรณใ์ จวา่ มนั คงจะไมจ่ บง่าย ๆ แบบน้ีแน่
ในเมอ่ื เธอยงั ไมต่ ายเหมือนกบั ทกุ คน เขาไมเ่ ขา้ ใจว่าคนพวกน้ีไดไ้ ปทาอะไรเอาไว้ ทาไมถงึ ได้
ถูกอะไรสักอยา่ งกาลงั ตามเอาชีวิตของพวกเขาดว้ ย
คนท่จี ะใหค้ าตอบพวกเขาไดก้ ็คงจะเป็น ผหู้ ญิงทก่ี าลงั นอนมองเขาอยบู่ นเตยี งพยาบาลตอนน้ี
ในเวลาเดียวกนั ในรถของหมวดเกา้ ตอนน้ีมนั เป็นเวลาตสี องเขา้ ไปแลว้ พวกเขากย็ งั ไม่ถึง
บา้ นหลงั น้นั เลย เพราะเขาหลงทางน้นั เอง เขาขบั รถวนไปมาเหมือนอยกู่ บั ท่ี อยกู่ ห็ ลายรอบ
ดว้ ยกนั ในถนนกลางป่ าทีด่ นู ่ากลวั แห่งน้ี
“น่ีคุณขบั วนมาเสน้ เดิมอีกแลว้ นะ”กนั ดาตอ่ ว่าเขา ทข่ี บั วนมาท่เี ดิมสามรอบแลว้ ดว้ ย
“จะให้ผมทายงั ไงละคณุ ใครอยากหลง แตผ่ มก็พยายามแลว้ นะ แตก่ ก็ บั มาทเี่ ดิมอยดู่ ี “หมวดเกา้
เถียงกนั กบั กนั ดา
“อยา่ เพ่ิงเถียงกนั สิคุณสองคน ใจเยน็ ๆ ค่อย ๆ คดิ วา่ ทาไมถงึ หลงทาง มนั จะตอ้ งมีสักทางสิ ท่ี
ไปได้ ”
เสียงของชายหนุ่มท่พี ยายามนงั่ เงียบ ๆ มาตลอดทาง ตอ้ งเป็นฝ่ายพดู ข้ึนบา้ ง
“ง้นั ลองอกี คร้งั ผมจะไปทางน้ีลองดู ถา้ ยงั หลงอีก มนั คงไม่ใช่เรื่องบงั เอิญแลว้ ละ” หมวดเกา้
บอกกบั กนั ดา และอกี คนทเ่ี ขาไม่อยากจะพดู ดว้ ยเท่าไหร่ และขบั ไปตามเส้นทางทีเ่ ขาคิดวา่
น่าจะใช่ ไม่นานคนทน่ี ง่ั ดา้ นหลงั ก็หยดุ เขาเอาไว้
"ผมว่าคุณกาลงั พาเราหลงทางอีกแลว้ ละครับคุณตารวจ ถา้ ผมเดาไม่ผดิ ขอโทษคณุ ช่วยส่ง
แผนทหี่ รือที่อยทู่ ีค่ ุณจะไปมาให้ผมดูจะไดไ้ หมครบั ..เผอ่ื ว่าผมอาจจะพอช่วยพวกคุณไดบ้ า้ ง..”
เขาพูดกบั หมวดเกา้ เขาจงึ ตดั สินใจยนื่ โทรศพั ทข์ องเขาให้กบั คนท่ีนง่ั อยดู่ า้ นหลงั ของเขาไดด้ ู
แตส่ ิ่งท่ีเขาทามนั เทาให้กนั ดาจอ้ งมองการกระทาของเขา และไอโ้ ทรศพั ทข์ องเขาท่ีมนั กาลงั
ลอยอยกู่ ลางอากาศตรงหนา้ ของเธออยตู่ อนน้ี ดว้ ยสายตาแสดงความตกใจกลวั สุดขดี
“นี่อยา่ บอกนะวา่ คุณกาลงั คอุ ยกู่ บั ผะ สระอผี ี จริง ๆ นะ”
“ผีเผลออะไรกนั คุณ ผมคุยกบั เขา” หมวดเกา้ ทีม่ องเหน็ คนทเ่ี ขาคุยดว้ ย รีบบอกเธอ
แตก่ นั ดาไมไ่ ดม้ องเห็นเหมือนกบั เขา นอกจากมือถือของเขาท่มี นั ลอยได้ และขยบั ไปมา อยู่
กลางอากาศตอนน้ี มนั ทาใหก้ นั ดารีบกระโดดกอดคอหมวดเกา้ เอาไวแ้ น่น อยา่ งขวญั เสีย กบั สิ่ง
ทเ่ี ธอเห็นมนั ลอยอยตู่ รงหนา้ ชดั ๆ เธอกาลงั ถกู ผหี ลอกเขา้ ให้แลว้ ตอนน้ี
"นี่ ๆๆ คุณอยา่ บอกนะว่ามีผีอยบู่ นรถของคณุ จริง ๆ และคณุ ก็กาลงั คยุ กบั ผใี นรถไดด้ ว้ ย ไมไ่ ด้
แค่จะหลอกฉนั เล่น ๆ ใช่ไหมหมวดเก้า ตอบฉนั มาสิว่าคุณมองเห็นผใี นรถของคุณเอง ตอ้ งใช่
แน่ ๆ เพราะหลวงตาไดเ้ อาข้เี ถา้ ให้คณุ ทาเปลือกตาของคุณ ตอนทอี่ ยใู่ นกุฏขิ องทา่ นใช่ไหม ฉนั
จาไดแ้ ลว้ มนั จะตอ้ งใช่แน่ ๆ คุณเลยมองเห็นเขา "
เพราะกอ้ นก็เคยเจอมาแลว้ ถงึ ว่า ทาไมเธอถึงมองไมเ่ ห็นผี เหมอื นอยา่ งที่หมวดเกา้ มองเห็น กนั
ดาพูดออกมาเสียงดงั ลน่ั รถ เพราะกาลงั ชอ็ กกบั สิ่งทเี่ ธอไดเ้ หน็ อยตู่ รงหนา้ ของเธอสด ๆ รอ้ น ๆ
กบั ไอม้ ือถือลอยไดก้ ลางอากาศ ทาเอาคนทก่ี าลงั กม้ อา่ นอะไรอยบู่ นมือถือ ถึงกบั เงยหนา้ ข้ึนมา
มองท่ีเธอ เพราะอดสงสัยไม่ได้ แตเ่ ขาไดย้ นิ เต็มสองหู ว่าเธอเรียกเขาว่าผี
“ใครผี ผูห้ ญิงคนนี่ ท่าจะเพ้ยี นไปแลว้ มาหาวา่ เขาเป็นผี เขาเป็นคนเหน็ ๆ อย”ู่ เขาส่ายหนา้ กบั
ใหก้ บั เธอ คนน้ี สงสัยจะเป็นโรคกลวั ผีข้ึนสมอง
“คณุ ตารวจ ผมว่าลองไปทางเส้นน้ีดู”
เขาเงยหนา้ จากจอมอื ถอื หันมาบอกหมวดเกา้ ทก่ี าลงั คดิ ตามท่ีกนั ดาบอกเขา เรื่องข้เี ถา้ ทาตา
จงึ ไม่ไดย้ ินทเี่ ขาพูดดว้ ย เขาจึงกม้ สนใจจอมอื ถอื ตอ่ เมื่อเห็นคนท้งั สองนงั่ จอ้ งตากนั อกี แลว้ ข้ี
เกียจเป็นกา้ งขวางคอพวกเขาน้นั เอง
“ถา้ กนั ดาบอกมองไม่เห็นผชู้ ายคนน้ีจริง ๆ มีแคเ่ ขาท่มี องเห็น”
หมวดเกา้ ตอ้ งรีบเอามือปิ ดปากของเธอเอาไวไ้ ด้ เพราะกลวั วา่ จะทาใหอ้ กี คนไดย้ นิ ไปดว้ ย
หมวดเกา้ คดิ ว่าผูช้ ายคนน้ีคงจะยงั ไม่รูว้ ่าเขาไดต้ ายไปแลว้ น้นั เอง
“น่ีเขากาลงั คยุ กบั ผจี ริง ๆ นะหรือ”หมวดเกา้ ไมอ่ ยากจะเชื่อ จงึ กม้ ลงกระซิบขา้ งหูของ กนั ดาท่ี
ยงั กอดคอเขาเอาไวแ้ น่น ไมย่ อมปลอ่ ย
“คณุ ผมถามคุณจริง ๆ ห้ามโกหกหรือหลอกผมนะ คุณมองไม่เหน็ เขาจริง ๆ หรือ”หมวดเกา้
ถามเธอให้ไดย้ นิ กนั สองคน เธอพยกั หนา้
“ก็ใช่นะสิ ตอนน้ี ทฉ่ี นั เห็นกค็ อื มือถือของคุณมนั ลอยได้ ทนี ้ีคุณจะเช่ือฉนั หรือยงั ว่าคนท่ีคณุ
กาลงั คุยดว้ ย เขาเป็นผีไมใ่ ช่คน คุณดทู แี่ ขนของฉันสิตอนน้ี ขนแขนสแตนอพั หมดแลว้ อากาศ
ในรถก็โคตรเยน็ “เธอบอกเขาเบา ๆ
“คุณยงั ไม่ไดล้ า้ งตาหรือลา้ งหนา้ ใช่ไหม ตอนท่ีออกมาจากวดั หลวงตา” เธอถามเขา
“อมื คณุ รู้ไดย้ งั ไง”หมวดเกา้ ถามเธอกบั
“กถ็ า้ คณุ ลา้ งหนา้ แลว้ คุณจะมองเหน็ เขาไดย้ งั ไงกนั เลา่ ถามได้ ช่วยบอกฉันทีว่าตอนน้ี ผที ่ีคุณ
เห็น มีหน้าตายงั ไง น่ากลวั ไหมคณุ ใบหนา้ เน่าเฟะหรือเปลา่ ”เธอถามเขาท้งั ๆ ทีก่ ็กลวั
“ก็ไมน่ ่ากลวั นะคุณ เขาก็ดูเหมอื นคนปกติ เหมือนคณุ เหมอื นผม แถมหนา้ ตาดีอกี ดว้ ย คณุ จา
ผชู้ ายที่ฆา่ นายจอหน์ ไดไ้ หม เขาน้ีแหละ ท่อี ยใู่ นรถของผมตอนน้ี ผมถงึ ไม่เชื่อวา่ เขาจะเป็นผี
อยา่ งทีค่ ุณบอกไงเล่า ผที ่ไี หนข้ึนรถมากบั เราได้ แถมคุยกบั ผมรู้เร่ืองดว้ ย คนชดั ๆ”
“กฉ็ นั มองไมเ่ ห็นเขาเหมอื นคุณน่ี ไมใ่ ห้เรียกว่าผแี ลว้ จะใหเ้ รียกวา่ อะไร คิดวา่ เขาลอ่ งหนไดห้ รือ
ไงกนั ทาไดก้ ็แปลกแลว้ ไหนคุณบอกมาสิ ถา้ คณุ เหน็ เหมือนท่ฉี นั เหน็ ไมห่ วั ใจวายตายก็บุญ
เทา่ ไหร่แลว้ คณุ อยู่ ๆ คนขา้ ง ๆ กค็ ยุ กบั ใครกไ็ มร่ ู้ ทมี่ องไมเ่ ห็น ถา้ คุณไมบ่ า้ พูดคนเดียว” กนั ดา
ตอ่ ว่าเขา
หมวดเกา้ ก็เพง่ิ นึกข้นึ มาไดก้ ต็ อนไดย้ ินเธอบอกเขาเรื่องข้เี ถา้ ท่ีหลวงตาให้เขาทาเปลอื กตามนั
คือข้ีเถา้ ท่ที า เพอ่ื จะทาใหเ้ ขามองเหน็ วิญญาณของคนที่ตายไปแลว้ หรอกหรือน้ี..โคตรเจ๋ง แต่
ตอ้ งเห็นผี ตวั เป็น ๆ กไ็ มไ่ หวนะ ดีนะคนตรงหนา้ มาแบบคนไม่ไดม้ าแบบหนา้ เน่าเฟะ เหมอื น
ผใี นหนงั เขาคิด
ถา้ เป็นจริงอยา่ งทก่ี นั ดาบอกเขา กค็ งปฏิเสธไมไ่ ดว้ า่ วญิ ญาณมจี ริง เขาจึงหนั ไปมองชาย
หนุ่มตรงหนา้ ทก่ี าลงั กดอา่ นอะไรอยใู่ นมอื ถอื ของเขา อยตู่ อนน้ี ทีไ่ ม่ไดด้ ูน่ากลวั อยา่ งทก่ี นั ดา
กาลงั หวาดกลวั เขาอยเู่ ลยสกั นิดเดียว
ซ่ึงเขาดูเหมือนเป็นคนธรรมดาเหมอื น ๆ กบั เขาและกนั ดาจริง ๆ ไม่ไดม้ ีใบหนา้ เน่าเฟะหรือ
ดนู ่ากลวั เลยสกั นิดเดียว แลว้ เขาเป็นผีแบบไหนกนั และหันมาสบตากบั กนั ดาอยา่ งรู้กนั สองคน
“อยา่ บอกนะว่าคณุ เร่ิมเชื่อทฉี่ ันพูดแลว้ นะ”
“ไม่รู้ แตถ่ า้ คณุ มองไมเ่ หน็ เขาจริง ๆ ผมก็คงตอ้ งเชอื่ ” เท่าน้นั แหละ คราวน้ีกนั ดามไม่ไดแ้ ค่กอด
เขาเอาไว้ แตเ่ ล่นปี นขา้ มเบาะรถมานง่ั ทบั ที่ตกั ของเขาแทนเลยทีเดียว ดว้ ยความกลวั ผีจนข้นึ
สมอง แถมยงั นงั่ ตวั ส่ันเทา หลบั ตาปี่ ไมก่ ลา้ หันมองไปท่ดี า้ นหลงั ของรถอกี ดว้ ย
“กลวั มากเหรอคุณ โอ๋ ไม่ตอ้ งกลวั นะครับ ผมอยกู่ บั คณุ แลว้ ผตี วั ไหนก็ทาอะไรคณุ ไม่ไดห้ รอก”
หมวดเกา้ ถึงกบั ยกยิม้ ท่มี ุมปาก อยา่ งพอใจ ร่างนุ่มน่ิมปี นข้นึ มานง่ั บนตกั เขา เอาใบหนา้ ซบไหล่
ของเขาเอาไว้ อยา่ งกลวั ๆ หมวดเกา้ ยกฝ่ามอื ลบู ทห่ี วั ของเธอเพอ่ื ปลอบประโลม
“คุณฉันกลวั ช่วยไลผ่ ีออกไปจากรถของคุณหน่อยสิ”เธอบอกเขาให้ไลผ่ อี อกไป
“ไม่ไดห้ รอกคณุ เกิด ผโี กรธข้นึ มา จบั ผมหักคอจะทาไงละคณุ ใหเ้ ขาตดิ รถไปดว้ ยเถอะนะ
ยงั ไงคณุ กม็ องไม่เห็นเขาอยแู่ ลว้ น่ี ตา่ งคนตา่ งอยนู่ ะคณุ ”หมวดเกา้ บอกเธออยา่ งอดขาไม่ได้
"อยา่ บอกนะว่าคุณไม่กลวั เขานะ น้นั มนั ผีนะคุณ ..”
กนั ดากระซิบถามหมวดเกา้ ชิดใบหูของเขา และขยบั ตวั แนบชิดเขายง่ิ กว่าเดิม จนใบหนา้ แทบ
จะซนกบั หนา้ ของเขาอยแู่ ลว้ ตอนน้ี ลมหายใจของหมวดเกา้ กาลงั เป่ ารดตน้ คอของกนั ดามนั ให้
รูส้ ึกอุ่น ๆ แต่เธอไม่คดิ จะสนใจ เพราะกาลงั กลวั ผขี ้ึนสมองน้นั เอง
"กเ็ ขาไมไ่ ดด้ ูน่ากลวั อยา่ งทค่ี ุณกาลงั คดิ หรอกน่า อยา่ บา้ นะเลยคุณ เขาเองก็ดเู ป็นคน
เหมือน ๆ กบั เรามรี ่างกายครบสามสิบสอง ผมกเ็ ลยไม่กลวั เขา แต่เขาคงยงั ไม่รูต้ วั ว่าเขานะตาย
แลว้ คณุ กอ็ ยา่ พยายามทาให้เขาตกใจละ เดี๋ยวเขาเกดิ เปลย่ี นเป็นใบหนา้ เน่าเฟะข้นึ มาละยงุ่ เลย
คราวน้ีผมคงไดช้ ็อกตาย ๆ ไปพรอ้ มกบั คุณ"
หมวดเกา้ กระซิบบอกกบั กนั ดา ไม่ให้อีกฝ่ายไดย้ นิ พวกเขา วา่ กาลงั คุยกนั เรื่องของเขาอยู่ตอนน้ี
ทเ่ี อาแตก่ ม้ หนา้ กม้ ตาอา่ นท่อี ยใู่ นมอื ถอื น้นั
ส่วนกนั ดาก็ยงั กอดหมวดเกา้ เอาไวช้ ะแน่น ไม่กลา้ ถอยกบั ไปนงั่ เบาะของเธอคนเดียวอีกแลว้
ในเม่ือตอนน้ีมีผอี ยใู่ นรถดว้ ยตวั เป็น ๆ
“คุณตารวจทาอะไรกนั นะ ทาไม เธอกบั คุณถงึ นง่ั กอดกนั ตวั กลมแบบนี่ละครับ อยา่ ลมื สิครบั วา่
ในรถยงั มผี มอยดู่ ว้ ยนะ เกรงใจกนั บา้ ง ถา้ คดิ จะทาอะไร ก็บอกผมก่อนสิคณุ ผมจะไดป้ ิ ดตาไม่
มอง “คนดา้ นหลงั พอเงยหนา้ ข้ึนมาเหน็ หมวดเกา้ กบั หญิงสาวที่นงั่ มาดว้ ย นง่ั กอดกนั ตวั กลม
อยตู่ อนน้ี ก็อดพดู แซวพวกเขาไม่ได้
“ง้นั นายกช็ ่วยปิ ดตาของนายชะ หา้ มมอง “คราวน้ีหมวดเกา้ สั่งเสียงเขม้
“ครบั เอา้ นี่เส้นทางท่ผี มลองคน้ ดู ผมวา่ เส้นน้ีน่าจะพาเราไปทบ่ี า้ นทค่ี ณุ กาลงั ตามหาได้ “เขาย่ืน
มือถอื กบั มาคืนหมวดเกา้ และรีบยกมอื ปิ ดตาเอาไวท้ ้งั สองขา้ ง แต่ยงั ส่งเสียงแซวหมวดเกา้
“จะทาอะไรกร็ ีบ ๆ ทานะคณุ จะไดร้ ีบเดินทางตอ่ ผมใหเ้ วลา สิบนาทพี อไหมครับ “คนแซวอกี
คร้ัง ก่อนจะนอนเอามอื ปิ ดตาขา้ งหน่ึง อกี ขา้ งปิ ดหูเอาไวด้ ว้ ย
“ทาเอาหมวดเกา้ ถึงกบั ให้รูส้ ึกหมน่ั ไสม้ นั จริง ๆ ไอผ้ กี วนประสาท เขาแอบดา่ อกี ฝา้ ยในใจ
“ผมไดย้ นิ นะ ว่าคณุ ด่าผม” แน่ะยงั ดนั หูดีอีก
อีกฝ่ายแอบยิม้ อยคู่ นเดียวไม่กลา้ เรียกเขาทก่ี าลงั กอดกบั ผหู้ ญิงอยตู่ อนน้ี เหมือนพวกเขากาลงั ทา
อะไรกนั ถา้ มองเผิน ๆ ก็เหมอื นท้งั สองคนกาลงั กม้ จบู กนั อยนู่ ้นั เอง แต่หารูไ้ ม่ กนั ดากาลงั กลวั
คนท่ีเธอมองไมเ่ หน็ ตา่ งหากละ
“มวั แตแ่ อบมองผมเวลาของหมวดจะหมดแลว้ นะ ผมจะเร่ิมนบั แลว้ นะ ครบสิบนาทีเมื่อไหร่ ผม
จะเปิ ดตาทนั ที”
เขาส่งเสียบอก ท้งั สองคน แตม่ ีแค่หมวดเกา้ ท่ไี ดย้ นิ เสียงของเขาคนเดียว
“หน่ึง…สอง.. สาม..... 4 5 6 7 8 9 10..“
เขาส่งเสียงนบั เบา ๆ ไม่กลา้ ขยบั ตวั หรือทาเสียงดงั
“คณุ หายกลวั ยงั ผีไปแลว้ นะ ผมวา่ คณุ กบั ไปนง่ั ทเี ดมิ ไหม หรือวา่ คุณจะนง่ั ตกั ผมแบบนี่ ต่อก็ได้
นะ ผมไมถ่ อื “หมวดเกา้ กม้ ลงกระซิบท่ขี า้ งหูเธอเบา ๆ ใหไ้ ดย้ ินกนั สองคน
“ผีไปแลว้ จริงนะคุณ ง้นั ฉนั กบั ทข่ี องฉนั ก็ได้ “กนั ดา เมอ่ื ไดย้ ินวา่ ผีไปแลว้ เธอจงึ ขยบั ตวั ออก
จากหมวดเกา้ เบา ๆ
“แตค่ ณุ อยตู่ อ่ ไดน้ ะ”หมวดเกา้ กบั ร้งั ตวั เธอเอาไว้ ในออ้ มกอดของเขาอกี คร้ัง ทาเอาคนท่อี ยู่
ดา้ นหลงั แอบยมิ้ คนเดียว รูส้ ึกเกอ้ เขินแทนท้งั สองคน ท่ตี อ้ งมานง่ั ดพู วกเขากกุ๊ ก๊ิกกนั ต่อหนา้ ต่อ
ตาของเขาตอนน้ี โดยไมร่ ูเ้ ลยวา่ กนั ดากลวั เขาจนไมก่ ลา้ นงั่ คนเดียวแลว้ ตอนน้ี
“ปลอ่ ยสิคณุ ฉันจะกลบั ท่ีฉนั ”
กนั ดาทาเสียงประทวงเขาเบา ๆ
“คุณไม่กลวั ผีแลว้ หรือ ถา้ กลวั ก็นง่ั ตกั ผมตอ่ ไดน้ ะ มีคุณนง่ั ดว้ ยผมก็ขบั รถได้ ไมเ่ กกะหรอก มี
คุณนง่ั กอดแบบน่ี อุน่ ดี ว่าไหม”หมวดเกา้ แกลง้ หยดเธอ
“บา้ น่าคณุ อยา่ ฉวยโอกาส”กนั ดาตอ่ วา่ เขา
“โอเคผมเลกิ แกลง้ คุณแลว้ กไ็ ด้ เชิญครบั ”เขาบอกยิม้ ๆ
เพราะหมวดเกา้ หันไปเหน็ มคี นดา้ นหลงั กาลงั นง่ั มองเขากบั กนั ดา ตาแป๋ วอยตู่ อนน้ี กใ็ หร้ ู้สึก
เกอ้ เขินนิด ๆ ถงึ จะใหร้ ูส้ ึกดี ที่ไดก้ อดร่างนุ่มนิ่ม จนไม่อยากจะปล่อยเธอไปนง่ั คนเดียวกเ็ ถอะ
แต่ก็รูส้ ึกราคาญสายตา ท่ีกาลงั นงั่ มองพวกเขาอยู่ เงยี บ ๆ ไหนจะรอยยมิ้ ท่มี นั ส่งมาลอ้ เลยี นเขา
อยนู่ ยั ๆ อกี ละ เขากม้ ลงกระซิบบอกกนั ดา
"คณุ ลงไปจากตกั ของผมไดแ้ ลว้ เราจะไดไ้ ปต่อ ไม่ง้นั ผมจะคดิ วา่ คุณอยากให้ผมกอดตอ่ นะ
ครบั อกี อยา่ ง ในรถก็ไมไ่ ดม้ แี ค่เราสองคน ตอ่ ให้ผมอยากจะกอดคณุ มากแค่ไหน ผมก็ไม่ชอบ
แสดงความรักตอ่ หนา้ คนอ่นื "
หมวดเกา้ กม้ ลงกระซิบบอกกนั ดา หลงั จากทเ่ี ขาแกลง้ เธอ จนพอใจเขา
"ไหนคณุ บอกวา่ เขาไปแลว้ ไง คนบา้ น่ีคุณต้งั ใจหลอกฉันใช่ไหม ใครจะกลา้ กลบั ไปนง่ั คน
เดียว คนใจรา้ ย หลอกฉนั ทาไม วา่ ผไี ปแลว้ ไม่เอาฉันกลวั ผคี ณุ ก็รู้ ฉันไม่ยอมนง่ั ห่างคณุ หรอก
อยา่ ไลฉ่ นั กลบั ไปนง่ั ท่ีเลยนะ ฉนั กลวั เขาจะมาหลอกฉัน"
กนั ดาบอกเสียงส่ันกลวั
“ไม่มีอะไรตอ้ งกลวั หรอกคณุ กอ็ ยา่ ไปสนใจหรือคิดถึงเขาสิครบั คิดถึงผมคนเดียวกพ็ อ ผีเผลอ
ไม่ตอ้ งไปคดิ ถึงมนั หรอก คิดชะว่ามีแคผ่ มกบั คณุ ในรถคนั น้ีกพ็ อ”
หมวดเกา้ พยายามจะแกะออ้ มแขนของเธอออกจากตวั ของเขา เพราะอายสายตาของไอผ้ ไี ร้
มารยาท ท่ีกาลงั นงั่ มองเขาอยตู่ อนน้ีดว้ ยสายตายิม้ ๆ ประมาณว่ามนั ไม่ตอ้ งสนใจมนั จะทา
อะไรกท็ า แตเ่ ขากอ็ ่านสายตาของมนั ออก ว่ากาลงั คดิ อะไรยอู่ ไอผ้ ีบา้ มนั กาลงั คิดอะไรเกี่ยวกบั
เขาและกนั ดากนั ในทางไม่ดีอยแู่ น่ ๆ ให้ตายสิ เขาดนั มาเจอผีข้ีเล่นเขา้ แลว้ ละสิน้ีดูสายตาทีม่ นั
กาลงั มองเขาอยา่ งขา ๆ สิสงสยั มนั คงอยากจะตายอกี รอบละม้งั ไอผ้ นี ้ี
กนั ดากไ็ ม่ยอมปลอ่ ยเขาชะที ไม่รู้จะกลวั อะไรกนั นกั กนั หนา ตวั เองกไ็ ม่ไดม้ องเห็นผี
เหมอื นกบั เขาชะหน่อย คนทีค่ วรจะกลวั ควรจะเป็นเขาสิ มนั ถงึ จะถกู ทีม่ องเห็นเตม็ ๆ สองตา
ของเขาอยตู่ อนน้ี แถมมนั ยงั ส่งยิม้ แบบทะล่ึง ๆ มาให้เขาอีกดว้ ย
“ เป็นหมวดนี่ก็โคตรโชคดีเลย มีสาว ๆ ยอมนงั่ ตกั ใหก้ อด เป็นผมคงไม่ยอมปลอ่ ยให้เธอนงั่ คน
เดียวหรอก ฟิ นไหมหมวด อิจฉาจงั ” ผถี ามเขา
“ฟิ น กบั ผีนะสิ หุบปากไปเลย ผหู้ ญิงเขาเสียหาย หลบั ไปเลยนะมึง ไมต่ อ้ งเสนอหนา้ เขา้ มาใกล้
” หมวดเกา้ ช้ีหนา้ ผี
ส่วนคนที่ทาใหเ้ ขาถกู ผีลอ้ เลียนก็ ยงั ไมย่ อมลงจากตกั ของเขาอยู่ดี แถมไอผ้ ที ี่เธอหวาดกลวั ยงั
มานงั่ ส่งยิม้ หยกั คิว้ ริ้วตาให้เขาอกี ดว้ ยดูสิ
พอกนั ท้งั ผที ้งั คน ด้ือท้งั คู่ เขาจะบา้ ตาย อีกคนก็ผีอกี คนกเ็ ป็นผูห้ ญิงร่างนุ่มน่ิม แถมยงั กล่นิ
ตวั หอมอยใู่ กลเ้ ขาแบบน้ี มนั กท็ าให้เกิดความรู้สึกหวน่ั ไหวข้ึนมาไดเ้ หมือนกนั นะ
ตอ่ ใหเ้ ขาไม่อยากจะคดิ ถงึ มนั ก็เถอะน่า เลน่ กระโดดเขา้ มานงั่ บนตกั ของเขา และกอดเขาชะ
ตวั กลมติดกนั ไมย่ อมปล่อย เพราะความกลวั ผีข้ึนสมองจนเธอ คงจะลืมไปแลว้ ม้งั ว่าเขาเป็น
ผูช้ ายท้งั แท่ง ส่วนเธอก็เป็นผหู้ ญงิ ถงึ จะสวมแว่นกใ็ ช่ว่าหล่อนจะไม่สวยชะเม่ือไร
“คุณสรุปเราจะนง่ั กอดกนั อยแู่ บบนี่ จนถึงเชา้ ใช่ไหมคณุ ”เขาแกลง้ แหยเ่ ธอ
สถานการณท์ เ่ี ขากาลงั เจออยนู่ ้ี มนั ควรจะเรียกว่าอะไรดีวะ่ นี่ ทเ่ี ขาดนั ถกู ผเี ขา้ ใจผิด ว่าเขากาลงั
กุก๊ กิ๊กกบั กนั ดาต่อหนา้ มนั โดยไม่อายมนั ใหต้ ายสิวะ คนตวั เล็กก็ดูจะกลวั ชะเหลอื เกินแกะแขน
ของเธอออกจากตวั เขาก็ไมไ่ ดเ้ ลยตอนน้ี
“อยา่ แกะสิคุณฉนั กลวั ไม่เอาไม่กบั ที่ จะนงั่ ตรงน้ี”
"ตามสบายนะครับหมวด ถอื ชะว่าผมไม่ไดอ้ ยใู่ นรถน้ีดว้ ยก็แลว้ กนั นะครบั ผมไมร่ ู้ไม่เห็น
อะไรท้งั น้นั โอเคผมขอหลบั กอ่ นละครบั "
พูดจบผีกล็ ม้ ตวั ลงนอนอยา่ งสบายทเ่ี บาะดา้ นหลงั ปลอ่ ยให้หมวดเกา้ ถงึ ก็พดู ไม่ออกไปเลย
คราวน้ี มนั กาลงั เขา้ ใจผดิ เขาจริง ๆ เหรอน้ี
หมวดเกา้ จงึ ตอ้ งหาวิธีทาให้กนั ดายอมปลอ่ ยตวั เขาใหเ้ ป็นอสิ ระ ก่อนที่เขาจะอดรนทนไม่
ไหวตอ้ งกม้ ลงจบู ปากของเธอตอ่ หนา้ ต่อตาผีข้ีเลน่ คนน้ีเขา้ จริง ๆในรถของเขาตอนน้ีมนั ชะเลย
ไหมวะ่ น่ี เพราะไอก้ ล่ินตวั หมอ ๆ ของเธอทมี่ นั อยใู่ กลเ้ ขาแคป่ ลายจมกู สัมผสั กนั เทา่ น้นั ตอนน้ี
"น่ีคุณผมถามคุณจริง ๆ เถอะระหว่างผมกบั ผคี ุณจะกลวั อะไรมากวา่ กนั ..?”
หมวดเกา้ กม้ หนา้ ลงถามกนั ดาใกล้ ๆ ใบหนา้ ของเธอ ทก่ี าลงั กอดเขาอยตู่ อนน้ีดว้ ย
น้าเสียงหื่น ๆ ไม่มแี ววว่าเขาจะพดู เล่นเลยสกั นิดเดียว
“ ถามแบบนี่คณุ หมายความวา่ ยงั ไง” คราวน้ีกนั ดารีบเงยหนา้ ข้นึ มาสบตาเขาตรง ๆ
"ถา้ ให้ตอบแบบตรง ๆ คณุ กาลงั ทาให้ผมรู้สึกอยากจะจบู คุณ เพราะไอก้ ล่ินตวั หมอ ๆ ของ
คณุ มนั กาลงั ทรมานความรู้สึกของผมอยตู่ อนน้ีเอามาก ๆ ผมอาจจะเผลอทาอยา่ งที่ผมคิดก็
เป็นได้ ถา้ คุณยงั ขืนกอดผมอยแู่ บบน้ีต่อไปเกินสองนาท"ี
หมวดเกา้ กม้ กระซิบทหี่ ูของเธอเสียงพร่า ทาเอากนั ดาเริ่มตวั สั่นกลวั เขาแทนผีเลยตอนน้ี
ถึงกบั ปล่อยออ้ มแขนออกจากตวั เขาทนั ทที เี่ ขาพูดจบประโยคของเขา แต่หมวดเกา้ กบั แกลง้ เป็น
ฝ่ายดึงตวั เธอเอาไวแ้ ทนและพดู ต่อ
“ นี่อยา่ คดิ ท่ีจะทาอะไร บา้ ๆ กบั ฉันนะคณุ ฉันอุตส่าห์หนีผีมาพ่ึง ยงั จะใจรา้ ย กลา้ คิดจะจูบฉัน
คุณอยากตายหรือไง ห้ามคดิ และห้ามรู้สึกอะไรท้งั น้นั เขา้ ใจไหม ” เธอสง่ั เขา เสียงเขม้
"บา้ แลว้ คณุ ความรูส้ ึกใครจะหา้ มมนั ได้ ก็คุณกาลงั กระตนุ้ ความรูส้ ึกใฝ่ตา่ ของลูกผชู้ ายอยา่ ง
ผมอยู่ รู้ตวั บา้ งไหมครบั คณุ แวน่ ตอ่ ใหค้ ุณจะไม่ไดส้ วยจนดสู ะดุดตาของพวกหนุ่ม ๆ กเ็ ถอะ
แตต่ อนน้ีเรากาลงั อยใู่ นรถกนั สองตอ่ สอง อะไรมนั กอ็ าจจะเกิดข้ึนได้ ถึงจะมีผีอยดู่ ว้ ยกเ็ ถอะ
แตผ่ ีเขาไมไ่ ดม้ ตี วั ตนจริง ๆ เหมอื นกบั คุณที่มเี ลือดเน้ือ ผมจึงไม่คดิ จะสนใจผี เด๋ียวจบู โชวผ์ ี
ชะเลยนี่ "
ทกุ คาพดู ของหมวดเกา้ ทาเอากนั ดาเร่ิมไดค้ ิดตาม เธอถึงกบั รีบดิน้ ใหเ้ ขาปลอ่ ยตวั เธอ อยา่ ง
ลนลาน และพอเขายอมปล่อยเธอเป็นอสิ ระ กนั ดากร็ ีบกระโดดถอยห่างออกจากตกั ของเขา
อยา่ งรวดเร็ว ยอมรับวา่ ผีเธอกก็ ลวั แต่กลวั จะถกู เขาจูบมากกว่ากลวั ถกู ผหี ลอก ให้เลอื กระหว่าง
ถูกจบู กบั ถกู ผหี ลอก เธอยอมให้ผีหลอกดกี วา่
“ ฉนั เลอื กผี ไม่เลือกคณุ รู้ไวด้ ว้ ย คนบา้ คดิ ไดไ้ งจะจูบโชวผ์ ี ใหฉ้ ันฆา่ คุณก่อนเถอะ ถึงจะยอม
ให้คุณจบู น่ะ “เธอถงึ กบั โมโหใหเ้ ขา
" เสียดายจงั น่ีถา้ คุณกลวั โดนผมจูบมากกว่ากลวั ผีจริงเหรอ หึหึหึ หัวเราะเบา ๆ อยา่ งพอใจ
ทห่ี ลอกใหเ้ ธอยอมลงจากตกั ของเขาไดส้ าเร็จ
“หยดุ พดู เลยนะคุณ ไม่ง้นั ฉันฆ่าคุณแน่”เธอช้ีหนา้ เขาอยา่ งเอาเร่ือง ผเี ผลอไมก่ ลวั แลว้ ตอนน้ี
กลวั ตารวจหื่นมากกว่า
“แน่ะยงั ยิม้ อกี ”
เขายงั ส่งยมิ้ กรุม้ กร่ิมมาให้เธอ พรอ้ มกบั สายตาดูยว่ั ยวนแปลก ๆ มาให้อีกดว้ ย จะยวั่ โมโห
เธอไปถงึ ไหน
“วนั หลงั มาใชบ้ ริการตกั ของผมไดใ้ หมน่ ะคณุ ผมยินดีให้คณุ นงั่ ฟรีไม่คิดเงนิ ถา้ เป็นคณุ นง่ั “
จบคาพูดของเขา เธอส่งสายตาขุ่นเขียวมาให้แทนคาขอบคุณ คนบา้ เธอไม่เคยคิดวา่ เขาจะพดู จา
แบบนี่เป็นดว้ ย เม่ือเขายน่ื มอื มาจบั ปลายคางของเธอ ใหเ้ งยหนา้ ข้ึนมามองสบตาของเขาอีกคร้งั
จนได้
“ ทาหนา้ แบบนี่ไมส่ วยเลยนะคณุ เมอ่ื ก่ีตอนซบไหลผ่ มยงั ดูน่ารักอยเู่ ลย รูไ้ หมตอนทค่ี ณุ อยู่
ใกลผ้ ม น่ีแทบอดใจไมไ่ หว ถา้ ไม่ติดวา่ มีคนอื่นอยดู่ ว้ ย ผมคงไดจ้ ูบคณุ ไปแลว้ ”
เขากระซิบบอกเธอ ให้ไดย้ ินกนั สองคน พร้อมกบั ส่งสายตากรุ้มกริ่ม มาใหเ้ ธอ
“ตารวจบา้ ห่ืนไมเ่ ลอื กเวลา พอเลยนะ ก่อนท่ีฉันจะ..”
เธอทาหน้าบ้ึงใส่เขา ทีช่ อบแกลง้ เธอ ไมห่ ยดุ แน่ะยงั มองแบบนี่อกี จะยมิ้ อีกนานไหม หือคน
บา้ นี่ เล่นเอาเธอหนา้ รอ้ นผ่าว หูแดงระเรื่อเลยตอนน้ี กบั คาเตาะของเขา เวลาเขามองเธอใกล้ ๆ
เขาก็ดูเป็นคนทหี่ ล่อมาก แต่เธอไม่เคยมีใครกลา้ มาพูดแบบน้ีกบั เธอมากอ่ นเลย ในชีวติ ความ
เป็นสาวของเธอ ความกลวั ผมี นั ไดห้ ายไปหมด เหลือแต่ความกลวั จะถกู เขาจูบมาแทนท่ี หัวใจ
ดวงนอ้ ย ๆ ของเธอทม่ี นั กาลงั เตน้ แรง จนแมแ้ ต่หมวดเกา้ ยงั รู้สึกไดถ้ งึ เสียงเตน้ ของหัวใจของ
กนั ดา
“ตึก ตึก ตกึ ”
“หัวใจคุณเตน้ แรงจงั ต่นื เตน้ หรือคุณ ที่อยใู่ กลผ้ ม “
“บา้ พูดจาไร้สาระ ไปไกล ๆ เลยนะคณุ ” เธอทาจมูกยน่ ใส่เขาอยา่ งขดั ใจ
“จะบา้ ก็เพราะคณุ นี่แหละครับ แน่ใจหรือคุณ วา่ ไมห่ วนั่ ไหวไปกบั ผมดว้ ยจริง ๆ”
เขายงั แซวเธอไม่หยดุ ให้ตายสิ ยิ่งเวลาเห็น เธอเกอ้ เขนิ เขา ใบหนา้ ของเธอ มนั แดงระเร่ือ จน
หนา้ จบั มาจบู ชะไม่มี หมวดเกา้ ถงึ กบั ตอ้ งหนั หนา้ หนี ไปซ่อนยิม้
“เพราะกลวั อดใจไม่รังแกคนตวั เลก็ ไหว ถา้ ยงั มองหนา้ เอาเรื่องเขาของเธอ กลวั จะโดนเขาจบู
นานกวา่ น้ี เด๋ียวไดจ้ บู เจา้ หล่อนโชวผ์ จี ริง ๆ มนั ชะเลย ถา้ เขาทามนั ได้ จึงไดแ้ ต่แอบยมิ้ พอใจ ท่ี
ยว่ั เธอได้
“นี่คณุ หยดุ แกลง้ ฉันนะ คุณกาลงั ขาอะไร ฉันเหน็ นะ คนบา้ นี่ ถงึ ฉันไม่สวยแตก่ ็ไม่ใจง่าย รูไ้ ว้
ชะดว้ ย ฉันไม่หลงคารมของคุณหรอกนะ ไปต่อไดแ้ ลว้ ฉันหิว ”
เธอเหน็ หัวไหล่เขาสะทา้ นนิด ๆ ดูกร็ ู้ว่าเขากาลงั ขาเธอ
“เปลา่ ขาชะหน่อยคณุ คิดมาก หิวเหรอ เอาขนมไหมครับ ”หมวดเกา้ กม้ หยบิ ถงุ ขนมท่ีเขาซ้ือติด
รถเอาไว้ มาใหเ้ ธอ
“ขอบใจ”เธอรับถุงขนมมาจากเขา
“ไม่เป็นไรคุณ ผมคดิ ค่าขนมแคจ่ ูบเดียว ไม่แพง ”เขาบอกยิม้ ยว่ั เธออีกคร้งั
“บา้ ง้นั ฉนั ไม่กินขนมคุณหรอก ใครจะยอมใหจ้ ูบแลกขนม ฉันยอมหิวตายดีกว่า ยอมให้คุณจูบ
เอาขนมของคุณกบั ไปเลยนะ”เธอโยนถงุ ขนมกบั คนื ให้เขา อยา่ งโมโห
“หวงเอาไวใ้ หใ้ ครหรือคณุ อยา่ บอกนะว่าคณุ มคี นทชี่ อบอยแู่ ลว้ ”หมวดเกา้ แกลง้ ถามเธอ
“ก็ใช่นะสิ อยา่ มาพูดจาลอ้ เลน่ นะคุณ ฉันไม่ตลกดว้ ยหรอกนะ ฉนั มีความรู้สึก เรื่องแบบนี่ พดู
เลน่ ไดท้ ่ีไหนกนั ” กนั ดาตอ่ วา่ เขาท่เี หน็ เรื่องจูบเป็นเร่ืองเล่น คดิ จะจบู กบั ใครกจ็ บู หรือไงกนั
“พดู เหมือนคุณเคยจบู กบั เขามาแลว้ อยา่ งง้นั แหละ”ถามท้งั ที่รู้สึก เจ็บจ้ีแปลก ๆ ที่ตรงอกขา้ งซา้ ย
เม่ือไดร้ ูว้ า่ สาวเจา้ มเี จา้ ของหวั ใจแลว้ รู้สึกอจิ ฉาผชู้ ายคนน้นั จงั ทาไมเขาตอ้ งรู้สึกเสียดายดว้ ย
นะ ท่เี ขาไมใ่ ช่คนที่เธอชอบ
ส่วนกนั ดาเธอกาลงั คิดถงึ เจา้ ของจบู แรกของเธอ เพอ่ื นชายขา้ งบา้ น คือจูบแรกของเธอ เขาคอื
คนท่ีเธอแอบชอบ ต้งั แต่ตอนท่ีเธออายไุ ดเ้ กา้ ขวบกบั เดก็ ผชู้ ายขา้ งบา้ น เพื่อนผชู้ ายคนแรกของ
เธอ
เธอยงั จามนั ไดไ้ ม่เคยลมื จนถึงทุกวนั น้ี แต่เธอไม่รูว้ า่ เขาคนน้นั จะยงั จามนั ไดไ้ หม เพราะวนั
น้นั คือวนั สุดทา้ ยทีเ่ ธอกบั เขาไดพ้ บกนั กอ่ นท่ีคุณพอ่ คุณแมข่ องเขาจะพาเขายา้ ยไปอยทู่ อ่ี นื่ ซ่ึง
ตอนน้นั เธอไม่รู้วา่ เขาไดย้ า้ ยไปอยทู่ ไ่ี หน เพราะเธอยงั เด็กเกินไปทจี่ ะออกไปตามหาเขาจึงได้
ไดแ้ ตแ่ อบหวงั วา่ สกั วนั หน่ึงเธออาจจะไดเ้ จอกบั เขาอกี สกั คร้งั
เพราะอยา่ งน้ี เธอจึงไมย่ อมคบใครหรือยอมมองใครนอกจากคนท่ีไดจ้ บู แรกของเธอไปเท่าน้นั
ท่ีเธอยงั เฝ้ารอเขากลบั มา แมว้ า่ จะไม่รูว้ า่ เขาคนน้นั จะยงั รักษาสญั ญาทใี่ ห้เอาไวก้ บั เธอ
เหมอื นกบั เธอท่ียงั รกั ษาสัญญาวา่ จะรอเขากลบั มาขอเธอเป็นแฟน ในสกั วนั หน่ึง
ใครจะหาวา่ เธอบา้ ก็ยอม ทย่ี งั ต้งั หนา้ ต้งั ตารอเขาคนเดียวตลอดมา ไม่รู้ว่าเขาจะคิดถงึ เธอบา้ ง
หรือเปลา่ หรือมีแฟนมเี มยี ไปแลว้ ก็ไมร่ ู้อาจ จะมแี ตเ่ ธอทย่ี งั บา้ รอเขาอยคู่ นเดียวแบบน้ี เพราะ
คามนั่ สญั ญาบา้ ๆ น้นั ของเขาทีไ่ ดบ้ อกเอาไวก้ อ่ นจะจากไป
“รอฉันนะกนั ดา ถา้ ฉันโตเป็นผใู้ หญ่ฉันจะกลบั มาขอเธอเป็นแฟนของฉันใหไ้ ด้ ” เสียงของเขา
ยงั ดงั กอ้ งอยใู่ นหัวของเธอต้งั แตว่ นั น้นั มาจนถึงวนั น้ี
“ ถา้ ไดเ้ จอเขาไม่รู้วา่ เรายงั จะจากนั ไดไ้ หม ”
“คณุ ๆๆๆ เป็นอะไรทาไมเงยี บไป”
หมวดเกา้ เรียกเธอ พรอ้ มกบั ยื่นถุงขนมกบั มาให้เธอ กนั ดายงั นง่ั นิ่ง ไม่รบั ถงุ ขนมจากเขาชะที
เขาจึงเข่ยาตวั เธอเบา ๆ
“คณุ ๆๆๆ”
“อยุ้ อะไรของคุณอกี นี่ ตกใจหมด”เธอตอ่ ว่าเขาเบา ๆ
“ก็ผมเรียกคุณต้งั นาน เอาขนมกินเถอะ ผมมจูบคุณหรอกน่า กแ็ คล่ อ้ คุณเลน่ ขา กินชะเดี๋ยวหิว”
คราวน่ีเขาไม่แลกง้ เธออกี แลว้ และหนั ไปสนใจขบั รถของเขาตอ่ ดว้ ยสีหนา้ เคร่งขรึม ไม่ไดห้ ัน
มาสนใจเธออีก
กนั ดาจึงยอมหยบิ ขนมกินเงยี บ ๆ คนเดียว ปล่อยใหเ้ ขาขบั รถไปเงยี บ จากน้นั ความเงยี บก็เร่ิมเขา้
มาปกคลุมบรรยากาศในรถ
ทาให้ชายหนุ่มทีก่ าลงั นอนอยทู่ เ่ี บาะหลงั ตอ้ งผงะหัวข้นึ มาพดู กบั หมวดเกา้ เพราะในรถมนั ดู
เงยี บเกินไปน้นั เอง
"ว่าแต่หมวดกบั แฟนกกุ๊ กิ๊กกนั เสร็จแลว้ หรือครบั ทาไมเงียบจงั ”..? เขาเอ่ยถามหมวดเกา้ ยมิ้
ๆ อยา่ งลอ้ เลยี นอยใู่ นทดี ว้ ยสายตาอจิ ฉานิด ๆ
"แฟนอาไรกนั ละ ทะล่งึ น่าเด๋ียวก็ไลล่ งจากรถชะเลยน้ี มาพดู เล่นอยไู่ ดเ้ ปล่ากกุ๊ ก๊ิกชะหน่อย
แค่เธอกลวั ผีกเ็ ลยกระโดดมานงั่ ตกั ฉันก็เทา่ น้นั นายคดิ ทะล่งึ ไปถงึ ไหนน่ี ผมกบั เธอไมไ่ ดเ้ ป็น
อะไรกนั เธอมีคนทชี่ อบอยแู่ ลว้ "
หมวดเกา้ พูดเสียงเขม้ กบั ผีหนา้ ทะเลน้ ทกี่ าลงั เขา้ ใจผดิ หาวา่ เขาเล่นกกุ๊ กิ๊กกนั กบั กนั ดาตอ่ หนา้
มนั ดสู ิไอผ้ ีบา้ น่ีมนั คิดไปไดไ้ งกนั ผหู้ ญิงเขาเสียหายหมด
“หวา้ เสียดายแทนหมวดจงั แบบน่ีหมวดขงอเรากอ๊ กหกั นะสิครบั ไมเ่ ป็นไรนะหมวด ผหู้ ญิง
ไม่ไรเ้ ท่าใบพชุ า หาใหม่ได้ หล่อ ๆ อยา่ งหมวดหาใหมไ่ ดส้ บายเชื่อผมสิ "
“ พดู เล่นอยไู่ ด้ แน่ใจนะ ว่าทางนี่ถกู ตอ้ ง”
เขารีบเปลย่ี นเร่ืองคยุ เพราะข้เี กียจอธิบายใหม้ ากความ ยิ่งตอนน้ีกนั ดากาลงั นงั่ มองเขาดว้ ย
ท่าทางแปลก ๆ เพราะเธอเหน็ เขาพูดคนเดียวอีกแลว้ เขากาลงั จะทาใหเ้ ธออยากจะบา้ ตายอยแู่ ลว้
นะ กลวั ผกี ็กลวั เขายงั ไปพูดกบั ผอี กี เธอถึงกบั นงั่ ตวั เกร็งอา้ ปากคา้ งขยบั ตวั ติดขอบประตูรถ
เอาไว้
เพราะไมก่ ลา้ ขยบั ตวั เขา้ มาใกลเ้ ขาอีกแลว้ ถึงจะกลวั จนทาอะไรไมถ่ ูก ไดแ้ ต่นงั่ มองเขาคุย
กนั กบั ผีดว้ ยสายตาปริบ ๆ และคดิ วา่ อีตาน่ีช่างกลา้ เนอ้ ไมก่ ลวั ผีจะจบั หกั คอหรือไงกนั ชวนผคี ุย
อยไู่ ด้ แค่คดิ เธอกใ็ ห้รูส้ ึกขนลุกเกรียวข้ึนมาอกี คร้ัง เริ่มหนาว ๆ ร้อน ๆ อยา่ งบอกไม่ถกู
"รู้แลว้ ครับเดี๋ยวคุณตารวจขบั ไปตามทางเส้นน้ีละกนั ครับ ผมวา่ มนั น่าจะใช่ทีค่ ณุ จะไปกนั
ตอนน้ี ถา้ ผมดูไม่ผดิ จากแผนท่แี ละตามที่อยทู่ เี่ ขียนเอาไวค้ รบั "
ผีบอกกบั หมวดเกา้ ตามท่ีเขาไดก้ ดดูแผนทีเ่ ส้นทางแถวน้ี เพราะเขาเป็นคนชอบเดินทางจงึ พอจะ
รูเ้ ส้นทางอยบู่ า้ ง
หมวดเกา้ จึงขบั รถไปตามเส้นทางที่อกี ฝ่ายบอกกบั เขา ซ่ึงมนั มแี ต่ป่ าและสวนผลไมท้ ้งั สอง
ขา้ งทางก็ว่าได้ ไม่เห็นจะมบี า้ นคนอยแู่ ถวน้ีเลยสักหลงั เดียว นอกจากป่ าและสวนผลไมข้ อง
ใครกไ็ มร่ ู้ หมวดเกา้ คดิ และขบั รถไปดว้ ยอยา่ งใชค้ วามคิด วา่ จะเอายงั ไงดีปานน้ีเขากย็ งั หาบา้ น
หลงั ท่ีว่าไม่เจอเลย เวลาก็ใกลจ้ ะสว่างแลว้ ดว้ ยตอนน้ี เพราะมวั แตข่ บั วนหลงทางอยนู่ าน
น้นั เอง
แต่อยดู่ ี ๆ เขากม็ องเหน็ ป้ายบอกทางไปบา้ นของใครสกั คน ทเ่ี ขียนเอาไวบ้ นป้ายขนาดพอ
มองเห็นตรงปากทางเขา้ เขตพ้ืนทบี่ า้ นของคุณหลวงนเรศ หมวดเกา้ ถึงกบั ยมิ้ ออกมาอยา่ งดีใจ
เพราะเขาขบั วนอยตู่ ้งั นานไมเ่ จอบา้ นของใครเลย แตต่ อนน้ีเขาเจอป้ายบอกทางแลว้ จงึ
ตดั สินใจขบั ไปตามทางที่ป้ายไดเ้ ขยี นบอกเอาไว้ และขอใหใ้ ช่บา้ นทีพ่ วกเขากาลงั ตามหาด้วย
เถอะนะ
“ผมวา่ เราทางถูกทางแลว้ ละ”เขาหันมาบกกนั ดา”
“จริงเหรอคุณ ดีเลย ฉนั กาลงั ปวดฉี่มากเลยตอนน้ี ใกลห้ รือยงั คุณ”กนั ดาจากที่ งอนเขากล็ ืมไป
เลยตอนน้ี เพราะกาลงั ดีใจ ที่หาบา้ นหลงั น้นั เจอชะที
“ผมว่ากี่ไม่นานคงถึงบา้ นหลงั น้นั ”
หมวดเกา้ ขบั เขา้ มาตามเส้นทางเร่ือย ๆ ซ่ึงมนั ดลู กึ มาก แต่ก็ยงั ไมเ่ จอบา้ นท่ีว่าเลยทาไมพ้นื ทมี่ นั
ถึงไดก้ วา้ งขวางขนาดน้ีนะ เจา้ ของบา้ นหลงั น้ีเขาคงจะรวยมาก ถงึ ไดม้ ีเงนิ ซ้ือที่ดินเอาไวป้ ลูก
บา้ นไดห้ ลายพนั ไร่แบบน้ี
“ใจเยน็ ๆ คุณเดี๋ยวกเ็ จอ”กนั ดาบอกเขา
พอเขาขบั รถลกึ เขา้ มาเร่ือย ๆ ตามทางทีเ่ ขยี นบอกเอาไว้ ว่าอกี สิบกิโลจะถึงบา้ นสวนของคณุ
หลวงนเรศอะไรสกั อยา่ ง ถา้ เขาอา่ นป้ายตรงปากทางเขา้ มาไมผ่ ิด เพราะมนั มืดมากมีแค่แสงไฟ
จากหนา้ รถของเขาเท่าน้นั ตอนน้ี บรรยากาศก็ดูน่าสะพรึงกลวั สุด ๆ มนั ดวู งั เวงโคตร ๆ กนั ดา
คดิ เมือ่ เธอลองมองออกไปนอกหนา้ ตา่ งรถ ท่กี าลงั วง่ิ อยทู่ า่ มกลางสวนผลไมแ้ ห่งน้ี
ตอนท่ี 27 บ้านหลอน
กนั ดาเร่ิมจะทนนง่ั นิ่งเฉยตอ่ ไปอกี ไมไ่ หว กบั บรรยากาศท่ีดนู ่ากลวั อยรู่ อบ ๆ กายของเธอ ที่
กาลงั เพง่ มองผ่านความมดื มดิ ดา้ นหนา้ รถ ไปตามถนนขา้ งหน้าตอนน้ี
ท่ีดา้ นนอกของตวั รถท่ีกาลงั วง่ิ ผา่ นความมดื ไปเร่ือย ๆ ตามถนนที่สองขา้ งทาง ก็เจอแต่ป่ า
และสวนอยเู่ หมอื นเดิม แถมตอนน้ีก็มแี คร่ ถของพวกเขาแคค่ นั เดียว ทว่ี ง่ิ อยบู่ นถนนเส้นน้ี ไม่มี
รถของคนอน่ื พวกเขาไดแ้ ตห่ วงั วา่ จะมีผ่านมาหรือผ่านไปบา้ งสกั คนั
“ทาไมบรรยากาศมนั ดนู ่ากลวั จงั ”เธอใหร้ ู้สึกแปลก ๆ จนตอ้ งยกมือข้นึ กอดอกเอาไว้
ซ่ึงมนั แปลกมาก ๆ ทายงั กะถนนเส้นน้ีเป็นถนนส่วนบคุ คล ทีไ่ มม่ ีใครผา่ นไปมาไดเ้ ลย
นอกจากเจา้ ของที่ดินแห่งน้ีเทา่ น้นั มนั ท้งั มดื ท้งั น่ากลวั จนเธอตอ้ งหาเร่ือง ชวนหมวดเกา้ คุยให้
คลายความกลวั ลงไดบ้ า้ ง
“นี่คณุ ถามจริง ๆ อีกนานไหมกว่าจะถงึ บา้ นท่วี ่าน้ี ดสู ิขบั มาต้งั นานไม่เจอบา้ นใครเลยสกั หลงั
คุณไมค่ ดิ ว่ามนั แปลก ๆ บา้ งหรือไงกนั ..?”
กนั ดาเอย่ ถามหมวดเกา้ ทก่ี าลงั ต้งั ใจขบั รถอยา่ งเงยี บ ๆ และอยากจะใหเ้ จอบา้ นทพ่ี วกเขากาลงั
ตามหาเร็ว ๆ เพราะมนั จะตสี ามเขา้ ไปแลว้ ดว้ ยเวลาน้ี
แตเ่ สียงของกนั ดาก็ทาให้เขาหนั มามองทเี่ ธอ อยา่ งอดสงสยั ไม่ได้ เม่ือไดย้ ินเธอถามเขาถึง
บา้ นท่ีวา่ ซ่ึงเขาเองก็ไม่รูว้ า่ มนั อยตู่ รงส่วนไหนของสวนน้ีเหมือนกนั จึงไมร่ ู้วา่ จะตอบคาถาม
ของกนั ดายงั ไงดี
"ผมเองกไ็ ม่รู้วา่ จะอกี ไกลไหมกว่าจะถงึ ท่ีน้นั แตเ่ ทา่ ทีจ่ าไดต้ อนน้ีเราวิ่งเขา้ มาลึกมาก
พอสมควร คิดวา่ น่าจะอกี ไมน่ านก็คงจะถึง เพราะน้ีมนั กใ็ กลจ้ ะสิบกิโลเมตรเขา้ ไปแลว้ ตามที่
ผมอา่ นป้ายตรงปากทางเขา้ มา และขบั มาเรื่อย ๆ"เขาหันมาบอกกบั กนั ดา
“มีอะไรหรือเปล่าคณุ หนาวหรือเปลา่ ผมจะไดล้ ดแอร์ลงให้ “หมวดเกา้ เห็นกนั ดานง่ั กอดอก
เอาไว้ กก็ ลวั ว่าเธอจะหนาว
“ไมร่ ู้สิฉนั รูส้ ึกแปลก ๆ”เธอตอบเขา
“ง้นั สวมเส้ือผมเอาไวเ้ ผอ่ื จะช่วยใหค้ ุณ รู้สึกอนุ่ ข้ึน”เขาหยิบเส้ือทวี่ างตรงผนกั พงิ หลงั มาใหเ้ ธอ
สวม
“ขอบคุณ”เธอรบั เส้ือมาจากเขา เอามาคลมุ ตวั เธอเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยถามเขาอกี คร้งั
"แลว้ ถา้ เราไดเ้ จอบา้ นหลงั น้ีจริง ๆ คณุ คดิ วา่ มนั จะเป็นยงั ไง ดูสิเขา้ มาลึกขนาดเราน้ียงั มองไม่
เห็น จะมีบา้ นใครสักหลงั แถวน้ี ถา้ เกิดวา่ มแี คบ่ า้ นหลงั น้นั ปลูกอยเู่ พยี งลาพงั อยา่ งโดดเด่ียวท่ี
ห่างไกลจากบา้ นของคนอนื่ ๆ เอามาก ๆ ต้งั สิบกว่ากิโลเมตรแบบน้ี คุณคดิ ดูสิวา่ มนั จะดนู ่า
กลวั แค่ไหน ย่งิ ตอนกลางคืนแบบน้ีบรรยากาศมนั คงจะดนู ่ากลวั มาก ๆ บ้อื แค่คิดฉนั กเ็ ริ่มขน
ลกุ เกรียวแลว้ ละ”
กนั ดาพูดจบกใ็ ห้นึกถึงผีอกี ตวั ในรถคนั ดว้ ยอกี ที่เธอมองไม่เห็นเขา แตใ่ ช่วา่ เขาจะไม่มอี ยจู่ ริง
เธอเลยเผลอขยบั เขา้ มาใกลห้ มวดเกา้ อกี รอบ เพราะความกลวั แตไ่ มไ่ ดป้ ี นข้นึ ตกั ของเขา
เหมอื นตอนแรก แคเ่ ขา้ มานง่ั ชิดเขาเอาไวเ้ ท่าน้นั ทาเอาหมวดเกา้ ตอ้ งทาเสียงกระแอมเบา ๆ
“อะไรกนั คุณ กระเถบิ มาชิดผมแบบนี่ อยา่ บอกนะวา่ เริ่มจะกลวั ข้นึ มาอกี แลว้ น่ะหือ”หมวดเกา้
ถามยิม้ ๆ
“กต็ อนน้ีบรรยากาศมนั น่ากลวั จะตายคุณ”เธอบอกเสียงตื่น ๆ เม่อื เผลอชะโงกหนา้ ขา้ มเบาะไป
ทางดา้ นหลงั
“บา้ น่าคุณคดิ มากไปได้ มนั อาจไม่ไดเ้ ป็นอยา่ งที่พวกเรากาลงั คิดกลวั กนั ก็ได้ ผมว่าพ้ืนท่ี
กวา้ งขวางแบบน้ี คงจะตอ้ งมคี นอาศยั อยบู่ า้ งละน่า อยา่ งนอ้ ยกจ็ ะตอ้ งมีคนงานหรือคนทาสวน
อาศยั อยบู่ า้ งละ เขาคงไม่กลา้ ปลอ่ ยบา้ นกบั สวนเอาไว้ โดยไม่มีคนดูแลหรอกน่าเชื่อผมสิ
หมวดเกา้ พูด และไม่นานเขาก็มองเหน็ เหมือนประตูร้ัวบา้ นอยไู่ มไ่ กล จากหนา้ รถของเขานกั
ตอนน้ี
“นนั่ ไงคุณ เราหาบา้ นท่ีว่าเจอแลว้ ตอนน้ี"
หมวดเกา้ พดู อยา่ งดีใจ เมอื่ เขามองเหน็ ประตรู ้วั ทางเขา้ บา้ น ท่ีแสงไฟหนา้ รถของเขามนั กาลงั
สาดส่องอยไู่ ม่ไกลนกั เขาถึงกบั ถอนหายใจออกมาอยา่ งดีใจ
"ฮามาถงึ ชะที เสียเวลาหาอยตู่ ้งั นาน "
พอขบั เขา้ มาใกลห้ นา้ ประตรู ้วั บา้ น เขาก็เหน็ มปี ้ายตรงกาแพงขา้ งหนา้ ประตรู ้วั บา้ น เขียนบอก
ช่ือเจา้ ของบา้ นเอาไวต้ รงกนั กบั ป้ายตรงปากทางเขา้ มา
ช่ือบา้ นคณุ หลวงนเรศ และท้งั สองคนก็มองผา่ นความมดื เขา้ ไป ในเขตบริเวณบา้ นท่ดี ูจะ
ใหญ่โตน่าดู เหมือนคฤหาสนห์ รูของคนรวย ๆ ทวั่ ไปเขามีกนั น้นั เอง มองเห็นตวั บา้ นอยไู่ กล ๆ
จากประตูร้วั ดา้ นหนา้ บา้ น ห่างออกไปประมาณห้ารอ้ ยเมตรเหน็ จะได้ ตวั บา้ นใหญห่ ลงั น้นั ถา้
มองจากประตรู ้วั ทกี่ ้นั พวกเขาอยตู่ อนน้ี
"ตอ้ งใช่บา้ นหลงั น้ีแน่ ๆ " หมวดเกา้ พดู ข้นึ ทาลายความเงียบ เม่อื เขาขบั รถเขา้ มาจอดตรงหนา้
ประตรู ้วั บา้ นท่แี สงไฟหนา้ รถของเขากาลงั สาดใส่ประตูร้ัวบา้ นอยตู่ อนน้ี
ทาใหช้ ายหนุ่มอกี คนทน่ี อนอยตู่ รงเบาะดา้ นหลงั ถงึ กบั รีบผงะตวั ลุกข้ึนนงั่ ตวั ตรง และมอง
ออกไปดา้ นนอกตวั รถ เขาก็มองเหน็ บา้ นหลงั ใหญ่ท่ีอยทู่ ่ามกลางความมดื ตรงหนา้ ของเขา
ตอนน้ี
ตามท่หี มวดเกา้ บอกจริง ๆ และเขาให้รูส้ ึกไมช่ อบบา้ นหลงั น้ีเอาเลย เพราะอะไรเขาเองก็
บอกไมถ่ ูก เมอ่ื ความทรงจาของเขามนั เริ่มจะกลบั มาอีกคร้งั เมอื่ ไดม้ าเหน็ บา้ นหลงั น้ี และภาพ
ของใครต่อใครกว็ งิ่ เขา้ มาในหัวของเขา เหมือนเขาจะเคยมาท่ีน้ีแลว้ หรือยงั ไงกนั นะ
“แต่ทาไมมนั ดเู งยี บ ๆ เหมือนไมม่ ใี ครอยเู่ ลยละคณุ ดูสิไม่มีแสงไฟเลยสักดวงเดียวมนั ดมู ืด ๆ
ยงั กะบา้ นรา้ งหรือบา้ นผีสิง มากกว่าจะเป็นบา้ นท่ีมีคนอาศยั อยู่ และมนั กด็ จู ะใหญโ่ ตเอามาก
ๆ แต่เดี๋ยวเหมอื นฉนั จะไดย้ นิ เสียงคลื่นแว่วมาแตไ่ กล สงสยั บา้ นหลงั น้ีจะอยตู่ ดิ กบั ทะเล
จริง ๆ ดว้ ย ฉันไดย้ ินเสียงคล่นื ดงั มาจากดา้ นน้นั "กนั ดาช้ีมือไปทางดา้ นหลงั ของตวั บา้ นหลงั
ใหญ่ ที่เธอไดย้ ินเสียงคลน่ื แวว่ มาแตไ่ กล
"คุณลองฟังดูสิ คุณไดย้ นิ ไหม..”
เสียงกนั ดาพดู กบั หมวดเกา้ อยา่ งตน่ื เตน้ เพราะเธอไดย้ ินเสียงคลืน่ แวว่ มาแต่ไกลน้นั เอง และ
ใหร้ ู้สึกแปลก ๆ
บา้ นหลงั น้ีเหมอื นกบั ในภาพวาดมาก ๆ เพราะดา้ นหลงั ของบา้ น ตดิ กบั ทะเล เธอถงึ กบั ขน
แขนลุกเกรียว รู้สึกเยน็ ยะเยอื กไปทว่ั รูขุนขนของเธอเลยตอนน้ี กบั บรรยากาศทีด่ วู งั เวงของ
บา้ นหลงั น้ี ท่มี นั ดใู หญโ่ ตจนดนู ่าสะท่งึ กลวั เหมือนประสาทผสี ิงในหนงั ผไี ม่มีผิด ย่งิ เป็นบา้ น
ทรงไทยผสมผสานแบบฝรงั่ เขา้ ดว้ ยกนั มนั เหมอื นกบั ปราสาทแวมไพร์ผดี ูดเลอื ด ในหนงั เข่ยา
ขวญั ของฝรงั่ ไมม่ ผี ิด บา้ นหลงั น้ีมนั ดูน่ากลวั แปลก ๆ
“เราจะตอ้ งเขา้ ไปในบา้ นหลงั น้ี จริงๆ หรือคณุ มนั น่ากลวั ฉนั ขอไม่เขา้ ไม่ไดไ้ หม”เธอพูดกบั
หมวดเกา้
“กใ็ ช่นะสิคณุ เราอตุ ส่าห์ขบั รถมาต้งั ไกล คุณจะมาเปล่ยี นใจตอนน้ี ไมท่ นั แลว้ “หมวดเกา้ บอก
เธอ ที่ยงั ไม่ไวใ้ จบา้ นหลงั น้ี บรรยากาศโคตรหลอน ยง่ิ ตอนน้ี เสียงลมขา้ งนอกรถกแ็ รงมาก
กนั ดาถงึ กบั ตอ้ งรีบยกทอ่ นแขนข้นึ กอดอกเอาไว้ เมือ่ เธอเร่ิมรูส้ ึกหนาวเหมือนมีลมเยน็ ๆ พดั
ผ่านตวั ของเธออยตู่ อนน้ี
ท้งั ที่เธอยงั นงั่ อยใู่ นรถ มนั ให้รู้สีกเยน็ ยะเยือกเหมือนกาลงั มใี ครทีต่ วั เยน็ ๆ มาโอบกอดตวั
ของเธอเอาไว้
ซ่ึงเธอรู้สึกไมช่ อบเอาชะเลย เหมอื นเธอมรี างสังหรณ์วา่ บา้ นหลงั น้ีเหมอื นจะมีสิ่งทีน่ ่ากลวั แอบ
แฝงอยขู่ า้ งในน้นั แค่คดิ เธอกไ็ ม่อยากจะเขา้ ไปในบริเวณบา้ นแลว้ แตเ่ สียงของหมวดเกา้ ได้
หยดุ ความคดิ ของเธอเอาไวช้ ะกอ่ น
“ตอนน้ีมนั ตสี ามเขา้ ไปแลว้ นะคณุ จะใหม้ ใี ครออกมาเดินเพน้ พลานกนั ละคุณ ดึกเอาปานน้ีแลว้
พวกเขากค็ งจะนอนหลบั ฝันดีกนั ไปหมดแลว้ มนั ก็เลยดูเงยี บ ๆ และไอท้ ไ่ี ม่มีแสงไฟ ผมว่าอาจ
เป็นเพราะที่น้ีเขาอาจจะใชเ้ คร่ืองป่ันไฟ”หมวดเกา้ ออกความเหน็
“เพราะอยหู่ ่างไกลจากตวั เมอื งและหมบู่ า้ นมากขนาดน้ี การไฟฟ้าคงจะเขา้ มาไม่ถึงทีน่ ้ีหรอก
พวกเขาคงจะใชเ้ ครื่องป่ันไฟท่ีทาข้นึ มาเอง และเขาคงจะปิ ดเปิ ดเป็นเวลา”เขาพยายามพดู ไมใ่ ห้
กนั ดากงั วลน้นั เอง
“เพราะเครื่องปั่นไฟมนั เปิ ดเอาไวต้ ลอดเวลาไมไ่ ด้ เครื่องป่ันไฟจะทางานหนกั เกินไป
เม่อื ถึงเวลาเขา้ นอนกนั หมด พวกเขาคงจะตอ้ งปิดเคร่ืองป่ันไฟ ลองคดิ ในทางทดี่ ีเขา้ ไวก้ อ่ น
เถอะคณุ ” หมวดเกา้ พูดใหก้ นั ดาเลกิ คดิ ฟุ้งซ่านชะที ไอเ้ ร่ืองกลวั ผีข้ึนสมองของเธอน้ีแกไ้ ม่หาย
ชะที
“แต่ฉันกย็ งั รู้สึกว่า มนั ดูวงั เวงเกินไป อยดู่ ี”เธอพดู ตามท่เี ธอกาลงั รู้สึกและสัมผสั ถงึ อะไรบา้ ง
อยา่ งได้ แตเ่ ธอไมส่ ามารถบอกเขาได้ ว่ามนั คอื อะไร
“ผมก็เห็นดว้ ยกบั เธอนะครบั อยา่ งนอ้ ยมนั ก็น่าจะมีไฟสักดวงเปิ ดเอาไวบ้ ้าง ดูสิมนั ดูมดื เกินไป”
เสียงของคนทอี่ ยดู่ า้ นหลงั พดู ข้นึ เมอ่ื เขาเองกร็ ูส้ ึกเหมอื นกนั กบั ผหู้ ญิงท่ชี ่ือกนั ดาไม่ต่างกนั
“นายก็เป็นไปกบั เธอดว้ ยหรือน่ี “หมวดเกา้ หนั มาพูดกบั คนดา้ นหลงั ซ่ึงมแี ต่หมวดเกา้ เท่าน้นั ที่
ไดย้ ินเสียงของเขาคนเดียว ส่วนกนั ดาเธอไมไ่ ดย้ นิ ดว้ ยและมองไม่เห็นเขา
แต่ไม่นานเมือ่ กนั ดาลองมองผ่านประตรู ้วั บา้ นน้นั เขา้ ไปในบริเวณพ้ืนท่สี วนของบา้ นก่อน
จะถงึ ตวั บา้ นทมี่ องเห็นอยไู่ กล ๆในความมืดสนิทตอนน้ี มนั กบั มแี สงไฟเปิ ดสว่างข้นึ มาจนทา
เอาเธอถงึ กบั ตกใจ
“อยุ้ ไฟมาจากไหน ใครเปิ ดไฟ” เธอเผลออุทานออกมาเสียงดงั ๆ
“น้นั ๆ คุณดูสิมีแสงไฟในบา้ นสว่างข้นึ แลว้ มคี นอยอู่ ยา่ งทค่ี ุณวา่ จริง ๆ ดว้ ยคณุ เหน็ ไหม
พวกเขาเปิ ดไฟแลว้ สงสยั คงจะตอ้ งมใี ครสักคนตื่นข้นึ มาตอนใกลจ้ ะสวา่ ง อาจจะเป็นพวก
แม่บา้ นหรือคนงานทต่ี ื่นข้ึนมาทางานกนั แตเ่ ชา้ มืดแบบน้ี ค่อยยงั ชว่ั หน่อย คิดว่าจะกลายเป็น
บา้ นผสี ิงไปชะแลว้ ”
กนั ดาพูดเสียงดงั อยา่ งดีใจ ที่ไม่ไดเ้ ป็นอยา่ งทีเ่ ธอคดิ หรือหวาดกลวั ว่ามนั จะกลายเป็นบา้ นร้าง
ต้งั แตแ่ รก พอไดม้ องเหน็ มแี สงไฟสว่างออกมาจากหนา้ บา้ นตอนน้ี
หลงั จากท่ีพวกเขาตอ้ งตกอยใู่ นความมืดเม่ือก่ี และมีแคแ่ สงไฟหนา้ รถของหมวดเกา้ เท่าน้นั
ทสี่ วา่ งอยกู่ ่อนหนา้ น้ี แตต่ อนน้ีกบั มีแสงไฟจากบา้ นหลงั ใหญ่ น้นั สวา่ งไปทว่ั บริเวณบา้ นทา
สงสยั จะมคี นตืน่ เชา้ ลุกข้ึนมาทางาน
“เหน็ ไหมคุณ ผมบอกแลว้ วา่ อยา่ เพงิ่ คิดไปเอง คงมคี นต่ืนแลว้ ถึงมีคนเปิ ดไฟในบา้ น และ
บริเวณนอกตวั บา้ นใหญ่เปิ ดสว่างหมดแลว้ ”
หมวดเกา้ จึงเปิ ดประตูรถออกไปยืนอยขู่ า้ งนอกตวั รถ อยา่ งตนื่ เตน้ เพือ่ จะเดินไปดูทขี่ า้ ง
ประตูร้วั ทางเขา้ สู่ตวั บา้ น ตรงป้อมยามว่าจะมีคนอยใู่ นป้อมน้นั ไหม
“ดูสิมีใครอยตู่ รงป้อมยามน้ีไหม”
เขาเดินเขา้ มาใกลร้ ้ัวตรงประตู พร้อมกบั ชะโงกหนา้ มองเขา้ ไปในป้อมยาม เผอื่ จะเจอคนเฝ้า
ประตูอยขู่ า้ งใน ป้อมน้ี
“มีใครอยไู่ หมครับ”
หมวดเกา้ ตะโกนเรียกเบา ๆ อยหู่ ลายคร้งั แต่ก็ไมเ่ หน็ ใครโผล่ออกมาจากป้อมยาม ท้งั ท่เี ขา
เหมอื นจะไดย้ นิ เสียงอะไรดงั ออกมาจากป้อมน้นั
“มีใครอยขู่ า้ งในไหมครบั ไดย้ นิ ผมไหมครับ”เขาลองเรียกอกี คร้ัง แต่กย็ งั ไม่มีคนออกมา เขาให้
รู้สึกแปลก ๆ เหมอื นมใี ครกาลงั จอ้ งมองเขาอยู่ แตท่ าไมไม่ขานรบั เขา หรือออกมา เขาจงึ หนั
มองไปรอบ ๆ บริเวณ เพื่อวา่ จะเจอใครสกั คน แต่กบั ไมม่ ีใครเลยนอกจากความมืด และตน้ ไม้
ใหญเ่ ล็กในบริเวณสวนของบา้ นหลงั น้ี และสายลมเยน็ ๆ พดั ผา่ นเขาอยตู่ อนน้ี
"แปลกจงั หรือว่าเราจะหูฝาด คดิ ไปเองว่ามคี นอยใู่ นป้อมน้ี "
เขาบ่นออกมาเบา ๆ แตพ่ อเขาจอ้ งมองผา่ นร้วั บา้ นเขา้ ไป กบั รู้สึกเหมอื นมีคนกาลงั เดินผา่ นไป
มาวบู หน่ึง แต่พอเขาจอ้ งมองอีกทกี บั ไมเ่ จอใครอีกแลว้
"บา้ จริงน้ีเราตาฝาดอกี แลว้ หรือวะ สงสยั จะฟังเรื่องผีจากยยั แวน่ น้นั มามากเกินไป เลยพลอย
มองเหน็ อะไรแปลก ๆ ไปดว้ ย "หมวดเกา้ คดิ หลงั จากทีเ่ ขายืนอยขู่ า้ งประตรู ้วั อยนู่ าน ก็ไม่เห็น
จะมีใครออกมาให้เขาไดเ้ หน็ อีก จงึ เดินกลบั มาท่ีรถ
“ไงคณุ เจอมครไหมทป่ี ้อมยาม”เธอรีบกดกระจกรถลงถามเขา
"ไมเ่ จอใครเลยคุณ สงสยั เราคงจะตอ้ งรอให้สวา่ งกวา่ น้ีกอ่ น เด๋ียวคงจะมีคนออกมาบา้ ง
แหละ ตอนน้ีก็เหลอื เวลาอีกสองชว่ั โมงกวา่ ๆ ก็จะสว่างแลว้ ”หมวดเกา้ บอกเธอ
“ เราคงจะตอ้ งนง่ั รอในรถไปกอ่ น ให้ฟ้าสว่างกว่าน้ี เราคอ่ ยลองกดกร๊ิงหนา้ บา้ นขอเขา้ พบ
เจา้ ของบา้ นละกนั ตอนน้ีผมไม่กลา้ จะรบกวนพวกเขา เพราะผมไม่ไดพ้ บหมายคน้ มาดว้ ย"
หมวดเกา้ บอกกบั กนั ดา และใครอีกคนทอ่ี ยใู่ นรถกบั พวกเขาดว้ ยตอนน้ี
"แตท่ าไหมเราไมล่ องบอกพวกเขาว่าเราหลงทางมาละคุณ" กนั ดาออกความคิดเห็น
หมวดเกา้ ถงึ กบั มองหนา้ กนั ดาดว้ ยสายตาขอบคณุ "จริงสินะ เราบอกว่าเราหลงทางมาก็ได้ ไม่
จาเป็นจะตอ้ งบอกวา่ เราเป็นตารวจคุณน้ีฉลาดมาก"
พดู จบเขากเ็ ปิ ดประตูรถลงไปใหม่ และคร้ังน้ีเขาตดั สินใจกดกริ๊งหนา้ ประตูทนั ที อยา่ งไม่คิดร้งั
รอ เขายนื กดอยไู่ ม่นานถึงไดม้ ลี ุงแก่ ๆ โผล่หัวลุกข้นึ จากขา้ งกาแพงร้ัว
"เฮย้ ..!ลุงมานง่ั อยตู่ รงน้ี ต้งั แต่เมอ่ื ไหร่ ทาไมผมถึงไม่เหน็ ลุงละครบั ตกใจหมดเลย”หมวดเกา้
ถึงกบั ตกใจ เมอื่ อยู่ ๆ แกกฌโผล่มาเงียบ ๆ เลน่ เขาชะหัวใจแทบวาย เขาเอามือทาบอก
“ตกใจเหรอไอห้ นุ่ม แหะ ๆๆ” พดู จบแกกห็ ัวเราะเบา ๆ
“ก็ตกใจสิครับลงุ อยกู่ โ็ ผล่ เหมอื นผีใครจะไม่ตกใจ”เขาบอกแก
“ไม่ตอ้ งกลวั ขา้ ไม่ใช่ผี หึหึ ว่าแตม่ าหาใครหรือไอห้ นุ่ม ท่าทางคงจะไมใ่ ช่คนแถวนี่ละสิ ”แก
ถามเขาและสแยย่ ิม้ จนเหน็ ฟันดา ๆ ของแกทมี่ ีไม่ก่ีซีกในปาก
“ครับลงุ พอดีผมกบั เพอ่ื นมาเทย่ี วแถวน้ีกนั และดนั ขบั รถหลงทาง เขา้ มาจนถงึ บา้ นหลงั น้ี เลย
อยากจะขอเขา้ หอ้ งน้าจะไดไ้ หมครับ ” หมวดเกา้ บอกกบั ลงุ แก
“อา้ วพากนั หลงทางมาหรอกหรือ ไม่เป็นไรจะหลงทางมาหรือว่าต้งั ใจมา กช็ ่างมนั เถอะ จะขอ
เขา้ ห้องน้าใช่ไหม”แกพูดกบั เขา
“ครบั ลงุ ”
หมวดเกา้ ถงึ กบั ทาหนา้ สงสยั เมอื่ ฟังแกพูดจบ จนเขาตอ้ งมองหนา้ แก อยา่ งอดแปลกใจกบั
คาพูดของแกไม่ได้
เขาเผลอมองหนา้ ของลงุ แก ภายใตแ้ สงไฟท่ีส่องมาตรงท่ีแกยืนอยพู่ อสลวั ๆ ให้พอมองเหน็
หนา้ แก ไมค่ อ่ ยชดั เจนนกั บวกกบั น้าเสียงของแกทกี่ าลงั พูดกบั เขา มนั กฟ็ ังดเู ยน็ ๆ เหมอื นคน
แก่ทพ่ี ูดชา้ ๆ แต่มนั ชวนขนลกุ จริง ๆ เสียงแกเนิบนาบชา้ ยางคางเหมือนคนทไ่ี ม่มีฟันเหลอื อยู่
แลว้
"ง้นั ก็คงอยากจะไดท้ พ่ี กั ดว้ ยใช่ไหมคนื น้ี มากนั ก้ีคนละ จะเขา้ มาไหมเด๋ียวลุงจะพาไปใน
บา้ น ขา้ งนอกน้ีลมมนั แรง แถวน้ีไม่มีบา้ นใครอกี หรอก มีแคบ่ า้ นของเจา้ นายลุงคนเดียว เอารีบ
เขา้ มาจะไปหาทีพ่ กั ใหค้ ืนน้ี เจา้ นายของลงุ ท่านไมอ่ ยพู่ อดีเลย" เสียงแกบอกกบั เขาและเดินมา
เปิ ดประตใู หอ้ ยา่ งใจดี ซ่ึงผดิ กบั หนา้ ตาท่ดี จู ะไรร้ อยยมิ้ ของแกกไ็ ม่ปาน
"ขอบคุณครับลุงง้นั เดี๋ยวผมขอไปบอกแฟนของผมก่อนนะครับ พอดีผมใหเ้ ธอรออยบู่ นรถ
นะครับ "
หมวดเกา้ จาเป็นตอ้ งโกหกวา่ เขากบั กนั ดาเป็นแฟนกนั ถา้ บอกเป็นเพอื่ นแกคงจะไม่เชื่อเขา
แน่ ๆ เพราะมากนั แค่สองคน ถงึ จริง ๆ จะมสี ามคนก็เถอะ แต่อีกคนเขาไมร่ ูว้ า่ ลงุ แกจะมองเห็น
เหมือนกบั เขาไหมน้นั เอง จงึ กนั เอาไวก้ อ่ น เกิดบอกว่ามากนั สามคน แตแ่ กมองไมเ่ ห็นคนท่ี
สามเหมอื นกนั ดาละยงุ่ เลยงานน้ี
"อมื ง้นั กไ็ ปเถอะ เอารถขบั เขา้ มาจอดดา้ นในท่จี อดรถไดเ้ ลยนะ ไอห้ นุ่มลงุ จะเดินเขา้ ไป
ก่อน"
แกบอกเขาจบก็ยนื มองเขาที่กาลงั หันหลงั กลบั มามองที่รถของเขา ที่เห็นกนั ดานง่ั อยใู่ นน้นั
พรอ้ มกบั ใครอีกคนท่ีอยตู่ รงเบาะดา้ นหลงั น้นั และท้งั สองคนกาลงั มองมาท่ีเขาเหมอื นกนั หมวด
เกา้ จงึ เดินกลบั มาหาท้งั สองคน เขาเดินมาถงึ รถของเขา พร้อมกบั กม้ ลงพดู กบั กนั ดาและใครอกี
คนท่ไี มใ่ ช่คน
"แผนคณุ ไดผ้ ลจริงดว้ ยคณุ ลงุ เขาใหเ้ ราเขา้ ไปพกั ในบา้ นได้ ลุงคนน้ันแกบอกว่าคืนน้ีเจา้ นาย
ของเขาไมอ่ ยู่ แต่แกจะเปิ ดหอ้ งใหพ้ วกเราพกั ไดค้ นื น้ี ง้นั เด๋ียวผมจะขยบั รถเขา้ ไปจอดในบริเวณ
ดา้ นในของบา้ นละกนั นะ"
พูดจบเขากก็ ม้ ลงเปิ ดประตรู ถกา้ วเขา้ ไปนง่ั ประจาที่คนขบั และกดสตาร์ทรถและขบั ผา่ น
ประตูร้วั เขา้ มาในบริเวณบา้ น ท่ีลงุ แกไดเ้ ปิ ดประตไู วร้ อเขาแลว้ และเอารถเขา้ มาจอดดา้ นหน้า
ใกล้ ๆ ตวั บา้ นทมี่ ลี านจอดรถพอทจี่ ะจอดรถไดอ้ กี หลายคนั เลย
หลงั จากน้นั เขาและกนั ดา รวมท้งั สมาชิกไม่ไดร้ ับเชิญ ทตี่ ดิ รถเขามาดว้ ยตลอดทาง กอ็ อกมา
จากรถ เดินตรงไปหาลงุ แก่ ๆ ทย่ี ืนรอพวกเขาอยตู่ รงบนั ได ทางข้นึ สู่ประตหู นา้ บา้ นใหญ่
ตรงหนา้ ของพวกเขา ท้งั หมดเดินเขา้ มาในบา้ นตรงห้องโถงใหญ่ ที่มองเห็นราวบนั ไดทท่ี อด
ยาวข้ึนสู่ขา้ งบนของบา้ นหลงั น้ี
“ตกลงมากนั สามคนใช่ไหมไอห้ นุ่ม”แกเอ่ยถามเขา ทาเอากนั ดาและหมวดเกา้ ถึงกบั แปลกใจ ว่า
ลุงแกมองเหน็ อีกคนดว้ ยหรือ ซ่ึงมนั แปลกมาก ทแี่ กดนั มองเห็นคนทส่ี ามทีย่ ืนขา้ ง ๆ กนั ดา
ตอนน้ี แต่กนั ดากบั มองไม่เห็นเขาคนน้นั
“นี่ลุงอยา่ บอกนะวา่ ...”กนั ดาที่กลวั ผอี ยแู่ ลว้ ถงึ กบั ตกใจ จะเอ่ยถามลุงแกว่าเห็นผี ที่ตามพวกเขา
มาดว้ ยหรือ
“อุ๊บ”
แต่หมวดเกา้ รีบเอามือปิ ดปากของเธอเอาไวไ้ ดท้ นั ทเ่ี ธอจะทนั ไดถ้ ามลงุ ออกไป
“อ้ือ ๆๆ คณุ มาปิ ดปากฉันทาไมเลา่ ไมเ่ ห็นหรือไงวา่ ลงุ แกก็ไดผ้ ีที่ตามเรามาดว้ ย เหมอื นกบั คุณ
แต่ทาไมฉนั ถงึ มองไมเ่ หน็ เขา “กนั ดาพยายามจะแกะมอื เขาออกจากปากเธอ
“ห้ามพูดอะไรท้งั น้นั นะคุณ ขนื คุณถามแกวา่ เหน็ ผีดว้ ยหรือ แกไดส้ งสัยหรือชอ็ กเอานะสิ ใคร
จะเชื่อวา่ เราพาผมี าดว้ ย เงยี บเลย “หมวดเกา้ กระซิบบอกเธอ
“มอี ะไรกนั หรือเปล่าไอห้ นุ่ม “ลงุ แกหันมาเห็นหมวดเกา้ กบั กนั ดากาลงั ชุบซิบกนั กอ็ ดสงสัยใม่
ได้
“แฮะ ไม่มีอะไรครับลงุ “หมวดเกา้ รีบบอกแก และส่งสายตาหา้ มกนั ดา เอาไว้
“ง้นั ก็เขา้ บา้ นกนั “แกบอกพร้อมกบั เดินนาหนา้ พวกเขาผ่านประตบู า้ นใหญเ่ ขา้ ไปก่อน
พอพวกเขากา้ วเขา้ มาบยนื หนา้ ประตบู า้ น กม็ สี ายลมเยน็ ๆ วบู หน่ึงปะทะเขา้ กบั ใบหนา้ ของพวก
เขาอยา่ งจงั
“อุ๊”
กล่ินฉุนแปลก ๆ เหมอื นกล่นิ ธูปเทีย่ น ลอยมาปะทะจมูกของพวกเขา
“คุณไดก้ ล่ินอะไรไหม”กนั ดาแกะมือเขาออกจากปากและจมกู ของเธอ ทาจมกู ฟดู ฟาด กอ่ นจะ
ถามเขาให้ไดย้ ินกนั สองคน
“ฮ้ืมผมเองกไ็ ดก้ ล่ินเหมือนกล่นิ ธูป ” หมวดบอกกบั กนั ดา ระวงั ตวั ดว้ ยอยา่ อยหู่ ่างจากผม ถา้
เป็นไปได”้ หมวดเกา้ เตอื นกนั ดา
เพราะเขาใหร้ ู้สึก มีรางสงั หรณ์บางอยา่ ง ย่งิ ตอนทลี่ งุ แกถามว่ามากนั สามคนหรือ ยงิ่ ทาเขา
แปลกใจไม่หาย ลงุ คนน้ีตอ้ งมีญาณหรืออาจสัมผสั อะไรสักอยา่ งไดเ้ ขาเองก็ไม่แน่ใจ แกถึง
สามารถมองเห็นวิญญาณเหมือนกบั เขาได้ ท้งั ท่กี นั ดากบั มองไม่เห็น
เกา้ ให้รู้สึกแปลก ๆ เหมอื นมคี นกาลงั แอบมองพวกเขาอยู่ ท่ีไหนสกั ทีใ่ นบา้ นหลงั น้ี หรือวา่
เขาจะคดิ ไปเอง บา้ จริงน้ีเขาจะหวาดระแวงเกินไปไหม
“ตามมาขา้ จะพาไปห้องพกั ”เสียงลุงแกบอกกบั เขาและกนั ดา หมวดเกา้ จงึ ดนั หลงั กันดาให้
เดินตามแกเขา้ บา้ น
เขาพยายามใชส้ ายตามองดูทุกจดุ รอบ ๆ บริเวณทเี่ ขาเดินผา่ น อาจเป็นเพราะนิสัยของการเป็น
ตารวจของเขาน้นั เอง เขาไดย้ นิ เสียงลงุ แก่ ๆ ท่มี ีใบหนา้ ดดุ นั ดจู ะไรซ้ ่ึงรอยยมิ้ ใด ๆ บนใบหนา้
ของแก กาลงั พดู ไปก็เดินนาหนา้ พวกเขาข้ึนบนั ไดไปดว้ ยอยา่ งชา้ ๆ
"คืนน้ีพวกคณุ พกั ทน่ี ้ีได้ แต่ลงุ ขอบอกเอาไวก้ อ่ นวา่ ถา้ ไม่จาเป็นกอ็ ยา่ ออกมาจากห้องพกั ของ
ตวั เอง จนกวา่ จะถึงพรุ่งน้ีเชา้ หรือวา่ ไดย้ นิ เสียงอะไรกไ็ ม่ตอ้ งไปสนใจ น้ีก็เหลอื แคส่ องชว่ั โมง
ก็จะสวา่ งแลว้ พอพรุ่งน้ีเชา้ พวกคณุ กร็ ีบกลบั ไปชะ เขา้ ห้องแลว้ กพ็ กั ผ่อนชะ ห้ามออกมาเดินเพ่
นพลานขา้ งออกหอ้ งละ " แกบอกกบั ท้งั สองคน
"ครบั ลุงขอบคณุ ลงุ มากครบั ที่ยอมให้ผมกบั แฟนและเพอ่ื นเขา้ มาพกั แตล่ งุ ไม่ตอ้ งขอ
อนุญาตเจา้ นายของลุงกอ่ นหรือครับ ไม่ใช่อะไรผมกลวั วา่ ลงุ จะโดนเจา้ นายว่าเอาไดท้ ใี่ ห้คน
แปลกหนา้ อยา่ งผมกบั แฟนและเพือ่ นเขา้ มาพกั ในบา้ นของเขาแบบน้ีนะครบั ลงุ แลว้ ลุงมี
เจา้ นายอาศยั อยใู่ นบา้ นน้ีก้ีคนหรือครบั ลงุ ..?” หมวดเกา้ ลองถามแกถึงเจา้ นายของแกน้นั เอง
"ไมต่ อ้ งขออนุญาตหรอกไอห้ นุ่ม เจา้ นายของลงุ เขาใจดี ลุงมีเจา้ นายคนเดียว แตน่ าน ๆ ทา่ น
จะมาพกั ท่นี ้ี เพราะลกู หลานของทา่ นตายกนั หมดแลว้ ไมต่ อ้ งถามมากมนั ดึกแลว้ ไปพกั ชะ ขา้
จะไดไ้ ปทาอยา่ งอ่นื ..”แกหันมามองหนา้ เขา เม่อื ไดย้ ินเขาถามถึงเจา้ นายของแก
“ครับลงุ ง้นั ผมกบั เพอื่ นไม่รบกวนลุงแลว้ ครบั ”
ทาให้หมวดเกา้ ไมก่ ลา้ ที่จะถามอะไรแกอกี เมอ่ื แกบอกอยา่ งน้ี
“ส่วนอีกคนตามขา้ มา จะพาไปทห่ี ้อง” ลงุ แกหนั มาที่คนท่ยี ืนฟังเงยี บ ๆ ต้งั แต่เขา้ มาในบา้ นหลงั
น้ี
หมวดเกา้ จึงพยกั หนา้ บอกใหเ้ ขาตามลงุ แกไป เขากเ็ ดินตามลุงแกไป โดยไม่พดู อะไร ตอนน้ี จงึ
เหลอื แค่หมวดเกา้ และกนั ดาสองคน
“เอาไงตอ่ ดีคณุ ”กนั ดาเอย่ ถามเขา
“ก็เขา้ ห้องสิคุณ ถามได้ ตอนน้ี ขอเขา้ ไปต้งั หลกั กอ่ น ค่อยวา่ กนั ”เขาอบกเธอ
“นี่คณุ ฉันยงั ไม่ได้ ด่าคณุ นะทค่ี ณุ ไปบอกกบั ลงุ แกวา่ ฉันกบั คณุ เราเป็นแฟนกนั ”ตอ่ วา่ เขา
“กม็ นั จาเป็นนี่คุณ เอาน่า แกลง้ ๆ เป็นแฟนกบั ผมไปกอ่ น เพ่ืองานของเราไงคุณ”เขาอบกเธอ
“คณุ กพ็ ดู ง่ายสิ แลว้ น่ีทาไมฉันจะตอ้ งมาอยหู่ อ้ งเดียวกบั คณุ ดว้ ย “เธอถามเขา
“กเ็ ราเป็นแฟนกนั กต็ อ้ งอยหู่ อ้ งเดียวกนั สิคุณ ขืนอยคู่ นละหอ้ ง ลุงแกไดส้ งสยั นะสิ ว่าเราไม่ใช่
แฟนกนั คิดมาคุณ ผมเป็นสุภาพบุรุษ ไม่ตอ้ งกลวั วา่ ผมจะปล้าคณุ หรอกน่า ถา้ คุณไมค่ ดิ จะ
สมยอมผมเอง เขา้ ห้องกนั ” พดู จบเขาก็ดนั เธอเขา้ หอ้ ง ทาเอากนั ดาถึงกบั อา้ ปากคา้ ง ท่ีตามเขา
ความเจา้ เลห่ ์ของเขาไม่ทนั
“คิดไดไ้ งว่าเธอจะสมยอมเขานะ อีตาบา้ น้ี จะหลงตวั เองไปถึงไหมกนั ” เธอรู้สึกหงุดหงิด ท่ตี อ้ ง
มาอยหู่ ้องเดียวกบั เขา
“อาไรคุณยงั คิดเรื่อง ที่ผมบอกคุณเป็นแฟนผมอยหู่ รือไง” หมวดเกา้ พูดยมิ้ ๆ
“ก็ใช่นะสิ ใครอยากเป็นแฟนกบั คุณกนั คนบา้ ”เธอตอ่ ว่าเขา
“เอาน่าคุณ อยา่ บบบ่นนกั เลย ไหนบอกอยากจะเขา้ หอ้ งน้าไง ไปเขา้ สิ “เขารีบเปลยี่ นเรื่อง และ
ยมิ้ ประจบเธอ ใหห้ ายโมโหเขาไดแ้ ลว้ แตก่ นั ดากบั ยิม้ ไมอ่ อกและไมไ่ ดค้ ิดแบบเขา มีอยา่ งที่
ไหนไปบอกลุงว่าเธอกบั เขาเป็นแฟนกนั บา้ ชดั ๆ ดูสิแกเลยเปิ ดหอ้ งให้เขากบั เธอพกั ดว้ ยกนั
“คณุ เดี๋ยวผมมานะ คณุ ทาอะไรไปกอ่ นละกนั ”เขาบอกเธอ ท่ีกาลงั จะเดินไปที่หอ้ งน้า ส่วนเขา
เดินออกมาจากหอ้ ง เพือ่ ปลอ่ ยใหก้ นั ดาไดม้ ีเวลาทาธุระส่วนตวั ของเธอเพยี งลาพงั
“วูบ!!”
“ใครนะ”
หมวดเกา้ เหมือนจะมองเหน็ เงาของใครสกั คนหลบวูบผา่ นหนา้ หอ้ งเขาไป ทางปี กซ้ายของ
ทางเดิน ถา้ เขามองไม่ผิดเหมือนผหู้ ญิงใส่ชุดสีขาว เขามวั แตม่ องตามหลงั ของผหู้ ญิงทเี่ ขาเหน็
อยไู่ กล ๆ ตรงมมุ ห้องที่มตี น้ เสาบงั เอาไว้ เธอเดินหายไปทางน้นั จนเขา
ไม่ไดย้ ินเสียงกนั ดาทก่ี าลงั บ่นให้เขาอยตู่ อนน้ี ท่เี ขาเอาเธอไปแอบอา้ งเป็นแฟนปลอม ๆ ของ
เขากบั ลงุ คนน้นั
“อา้ วไปไหนของเขาแลว้ เร็วจงั ”กนั ดาหันมาอีกทีกไ็ มเ่ หน็ หมวดเกา้ อยใู่ นหอ้ งกบั เธอแลว้
ตอนน้ี ความกลวั วง่ิ เขา้ มาในหวั ของเธออีกคร้งั ท่ีตอ้ งอยู่ ในบา้ นท่ีเธอไม่คุน้ เคยเพียงลาพงั
“ เธอหายไปไหนแลว้ เร็วจงั “หมวดเกา้ ที่ตามผหู้ ญิง ทีเ่ ขามองเห็นแตห่ ลงั ของเธอไว ๆ มา
จนถงึ หนา้ หอ้ งหน่ึง หมวดเกา้ กาลงั สงสัยว่าเธอเป็นใครกนั
“ก็ลงุ คนน้นั บอกเราว่า ในบา้ นไม่มีใครนอกจากแกคนเดียว แต่เมอื่ กี่ เราเหน็ มีผูห้ ญงิ ว่ิงมา
ทางน้ีนา หรือวา่ จะเป็นแมบ่ า้ น เพราะลุงแกบอกไม่มีเจา้ นายอยใู่ นบา้ นน้ีนา”
และเขากม็ องเหน็ เงาของคนวบู ไหวผ่านไปอีกหอ้ งอยา่ งรวดเร็ว เหมือนจะมีอยหู่ ลายหอ้ ง
ดว้ ยกนั ทางฝ่ังซา้ ยมือของเขาตอนน้ี ท่ีเขามองเห็นเงาของผหู้ ญงิ วิง่ ผา่ นห้องที่มีตน้ เสาบงั
เอาไวเ้ มอื่ ก้ีไป แต่พอเขามองดูอกี ทีเธอหายไปไหนอกี แลว้ ละ
“ผหู้ ญงิ เมอ่ื ก่ีเธอเป็นใครกนั นะ เดินผ่านไปทางปี กซ้ายตรงหอ้ งสุดทา้ ยของบา้ น เราวา่ เราไมไ่ ด้
ตาฝาดไปแน่ ๆ เพราะมนั เหมอื นเงาของคน หรือผูห้ ญงิ ทส่ี วมชุดสีขาวท้งั ชุดน้นั เอง”
เขากาลงั มองหาวา่ เธอไดเ้ ขา้ ไปในห้องสุดทา้ ยตรงมมุ ห้องหรือเปล่านะ ในเมือ่ เขาไม่เหน็ เธอเปิ ด
ประตูเลยดว้ ยซ้าไป เธอจะหายไปไหนได้ ก็หอ้ งน้นั มนั อยมู่ ุมสุด และไม่มที างไปไหนไดอ้ กี
นอกจากกาแพงบา้ น เขากาลงั นึกสงสยั ว่าเธอหายไปไหน มองสารวจจนทวั่ แตอ่ ยดู่ ี ๆ เขากต็ อ้ ง
สะดุง้ ตกใจเม่อื กนั ดาเรียกเขาชะดงั
"คณุ ๆ ออกมาทาอะไรตรงน้ี จาไม่ไดห้ รือไง วา่ ลงุ แกบอกหา้ มออกจากหอ้ ง ไม่วา่ จะไดย้ ิน
เสียงอะไร จนกวา่ จะเชา้ แลว้ คุณออกมาทาอะไรตรงน้ี นะหือ แลว้ น่ีคุณมองหาอะไรอยไู่ ปเร็ว
เด๋ียวแกก็มาเจอหรอก "
กนั ดาเดินมาดึงลากตวั เขาใหเ้ ดินตามเธอไป ทีห่ ้องพกั ทอ่ี ยอู่ กี มมุ ของบา้ น และผ่านอีกหลาย
หอ้ งกว่าจะมาถึงห้องพกั ของพวกเขา ส่วยหมวดเกา้ รูส้ ึกวา่ บา้ นหลงั น้ีมหี ้องอยเู่ ยอะมาก ๆ และ
ดลู ึกลบั แปลก ๆ ถา้ เอาใครมาซ่อนในบา้ นหลงั น้ี กค็ งหาเจอยาก เขาคดิ เพราะแต่ละหอ้ งดู
ซบั ซ้อน
“มอี ะไรไหมคณุ ทาไมทาหนา้ เหมือนเอจผหี ลอกมาเลยละ”กนั ดาอดสงสยั กบั ทา่ ทางคุน้ คิด
ของหมวดเกา้ ไม่ได้
“ไม่มีอะไรหรอกคุณ ผมกแ็ ค่ เดินสารวจบา้ นก็เทา่ น้นั คณุ พกั เถอะ เดี๋ยวผมจะขอเขา้ ห้องน้าก่อน
“เขาอบกเธอ และดึงประตูหอ้ งปิ ด กอ่ นจะเดินไปทห่ี อ้ งน้า ปล่อยให้กนั ดาไดแ้ ต่มองตามหลงั
เขาหายเขา้ ไปในหอ้ งน้า
“บา้ นน้ี มนั จะตอ้ งมีอะไรสักอยา่ ง”
หมวดเกา้ เปิ ดน้าลา้ งมอื และอดคิดถึงผูห้ ญงิ ที่ เขาวง่ิ ตามไปเมอ่ื กี่ไม่ได้ หมวดเกา้ เร่ิมรู้สึกว่า
เขาอาจจะสัมผสั ถงึ บางส่ิงบางอยา่ งในบา้ นหลงั น้ี เหมือนมีรางสังหรณ์ เหมือนกบั มใี ครคอยจบั
ตามองพวกเขา เหมือนในบา้ นน้ี ไมไ่ ดม้ แี คพ่ วกเขาเพยี งลาพงั แน่ ๆ และใครทวี่ ่ามนั กไ็ มใ่ ช่ลงุ
คนน้นั อยา่ งแน่นอน แต่จะตอ้ งมใี ครอีกคนอยใู่ นบา้ นน้ี และแอบดูพวกเขาอยทู่ ่ไี หนสกั แห่งใน
บา้ นหลงั น้ี
“เราจะเริ่มตามหาปริศนาท่หี ลวงตาบออกกบั เราเจอไดย้ งั ไงกนั ตอนน้ี เร่ิมมดื แปดดา้ นไป
หมดแลว้ ยิง่ มาเจอกบั อะไรแปลก ๆ ในบา้ นหลงั น้ีเขา้ อีก” มนั น่างสงสัยจนเขาปลอ่ ยผ่านไป
ไมไ่ ด้ และเขาจะตอ้ งหาคาตอบใหไ้ ด้ ไหนจะคาพดู แปลก ๆ ท่ีลุงแกพยายามจะบอกพวกเขา
เร่ืองทไ่ี ม่ใหอ้ อกมาเดินเพ่นพล่านนอกห้องพกั ในเวลากลางคืนจนกวา่ จะถึงตอนเชา้ น้ีอกี ละ
เพราะอะไรกนั แกถงึ ไดห้ ้ามออกจากห้องพกั ในเวลากลางคืน มนั จะตอ้ งมีอะไรสกั อยา่ งสิ
หมวดเกา้ คดิ
“ไม่ง้นั แกจะห้ามทาไม”หารูไ้ หมว่าย่ิงหา้ มเหมอื นยงิ่ ยุ และทาให้เกิดความอยากรูอ้ ยากเห็น
ไหนจะเรื่องท่ีหลวงตาให้เขาเอาข้เี ถา้ ทาตาจนทาใหเ้ ขามองเห็นเห็นผีดว้ ยตาเปลา่ ซ่ึงมนั อาจจะ
เป็นดวงวิญญาณของใครสกั คนท่ีอยใู่ นบา้ นหลงั น้ีกเ็ ป็นได้
ส่วนกนั ดา พออยคู่ นเดียวก็ให้รูส้ ึกกลวั หันมองไปทางไหนก็ รู้สึกไม่คนุ้ เคย ห้องน้ีกถ็ กู ตบแต่ง
แปลก ๆ ยิ่งภาพวาดตรงผนงั หอ้ ง มองปลว้ ทาให้เกิดอาการขนลุกเชียว
“คณุ ๆ ทาไมเขา้ หอ้ งน้านานจงั ”เคาะเรียกเขาเสียงดงั
“มอี ะไรคณุ เดี๋ยวผมออกไป งว่ งกน็ อนกอ่ นไดน้ ะ”เขาตะโกนบอกเธอ
“ไมง่ ว่ งแตฉ่ ันกลวั ออกมาเร็ว ๆ เลยฉันไม่อยากจะอยใู่ นห้องน้ีคนเดียว มนั น่ากลวั “เธอบอกเขา
กนั ดาท่ไี ม่ชอบบรรยากาศในบา้ นหลงั น้ี เป็นทนุ เดิมอยแู่ ลว้ หันมองซา้ ยขวาไปทวั่ หอ้ งพกั
“กลวั อะไรคุณน้ีมนั บา้ นคนนะ มอี ะไรน่ากลวั “อยู่ ๆ หมวดเกา้ กอ็ อกมาจากหอ้ งน้าตอนไหนไม่
รู้ มายนื ซ่อนดา้ นหลงั ของเธอ
“อยุ้ คนบา้ ตกใจหมด เลน่ อะไรของคณุ นี่ ออกมาทาไมให้เสียง แลว้ มายนื ขา้ งหลงั ฉันทาไมเล่า
หัวใจจะวาย ” เธอหนั ตามเสียงจนมาชนตวั เขา หมวดเกา้ จึงรวบตวั เธอเอาไว้ ไม่ใหล้ ม้
"เป็นเอามากนะคุณน่ี อยกู่ บั ผมไม่ตอ้ งกลวั หรอก”เขากม้ ลงพูดกบั เธอใกล้ ๆ
“ปึ ก”
“โอย้ ”
“คุณเจบ็ นะ ตีแขนผมทาไม”
“อยใู่ กลต้ ารวจหื่นแบบคุณสิยงิ่ ตอ้ งกลวั คนบา้ ฉวยโอกาสแต่ะองั ฉนั อยเู่ ร่ือย คนโรคจติ ”เธอ
ฟาดตน้ แขนเขาไปทีหน่ึงแรง ๆ
“ว่าไปคุณผมโรคจิตตรงไหน คุณเองที่หันมาชนผม”คนถูกหาว่าโรคจิตบ่นพร้อมกบั ลบู แขน
ตวั เองตอ้ ย ๆ
“เจ็บแค่น้ีทาสาออย แบบน่ีตอ้ งโดนอีกถงึ จะ เลกิ หื่น”
เน่ียแน่ะ”
“โอ๊ย! เหยียบเทา้ ผมทาไม ”
หมวดเกา้ ถึงกบั รีบยกเทา้ ข้ึนหนีเทา้ ของเธอ เพราะถกู เธอเหยยี บเทา้ เขาเต็ม ๆ เขาสูงกระโดดไป
มาเพราะความเจบ็ ทถี่ ูกสน้ รองเทา้ ของกนั ดากระแทกเขา้ ให้ ถึงกบั ร้องออกมาดงั ๆ ทาเอาชาย
หนุ่มอกี คนทีก่ าลงั ยืนมองเขาอยอู่ ดขาเขาไม่ได้
“ร้ายเหมือนกนั นะเห็นตวั เลก็ ๆ ผูห้ ญิงคนน้ี เหน็ แลว้ เจ็บแทนเลยนะหมวดเกา้ แมเ่ สือสุ่ม”
เม่ือไดเ้ ห็นฤทธ์ิเดชของหญิงสาวคนเดียวในห้องตอนน้ี หลงั จากทีเ่ ธอไดฝ้ ากความเจ็บปวด
เอาไวบ้ นหลงั เทา้ ของหมวดเกา้ เต็ม ๆ
"เป็นไงบา้ งครบั หมวด เจบ็ มากไหมครบั กบั สน้ รองเทา้ ของสาวเจา้ ฝากรอยเทา้ เอาไว้ หึหึหึ
เหน็ ตวั เลก็ แบบน้ี กเ็ อาเรื่องน่าดชู มเหมอื นกนั นะครับหมวด แบบน้ีคุณกบั เธอกไ็ ม่ไดเ้ ป็นแฟน
กนั นะสิ วา้ วผมซกั จะสนใจเธอชะแลว้ สิแบบน้ี เสียดายที่เธอมองไม่เหน็ ผม ไม่ง้นั ผมจบี ไปแลว้
เธอคนน่ีสเปคผมเลยนะ ฤทธ์ิเยอะแบบน้ีแหละผมชอบ เราลองมาจบี เธอแข่งกนั ชกั ต้งั ดีไหม
ครบั หมวด..”
ชายหนุ่มบอกกบั เขายมิ้ ๆ แตก่ บั ถกู หมวดเกา้ ถลงึ ตาใส่ อยา่ งไม่พอใจทม่ี นั มาหวั เราะเยาะเขาที่
ถูกกนั ดาเอาคืนเขา
“หุบปากของนายไปเลย ไอผ้ ีชอบเสือก เดี๋ยวไดต้ ายอกี รอบ ”เขาช้ีหนา้ อกี ฝ่าย
“ใครผี ผมเป็นคน เสียทา่ ใหส้ าว ก็อยา่ พาลสิครบั หมวดเกา้ หึหึ ไมก่ ลา้ แข่งกบั ผมละซี่ กลวั ผม
ชนะหรือไง ”อีกฝ่ายยงั มที า้ เขาอกี
“เอา้ น่า ผมจะออมมือให้ ละกนั นะครับ โบราณเขาวา่ ผหู้ ญิงบอกวา่ ไมช่ อบ แสดงว่าเธอกาลงั
แอบชอบคุณอยกู่ ็เป็นไดใ้ ครจะรู้ แต่ถา้ ถูกเธอทาร้ายมนั จะหมายความวา่ ยงั ไงกนั นะ..? "
แซวเขาจบ มนั ยงั ย่นื มอื มาตบทห่ี วั ไหล่ของเขาเบา ๆ และทาท่าทางเจ็บแทนเขาชะจริง ๆ
แบบลอ้ เลยี นเขาอยใู่ นที ไม่ไดน้ ึกกลวั ว่าเขาจะโกรธมนั เลยใหต้ ายสิวะ มนั ช่างกวนอารมณ์
เบ้อื งล่างของเขาชะจริง ๆ ใหตายเถอะ
หมวดเกา้ อยากจะยกเทา้ ข้ึนถีบไปทรี่ ่างของมนั ไปสกั ทีจริง ๆ ตอนน้ี เขายิง่ เจบ็ ๆ อยดู่ ว้ ย ดูสิ
มนั ยงั มีหน้าระร่ืนมาบอกเขาอกี
"อะ๊ ๆ อยา่ นะครบั หมวด เดี๋ยวไดอ้ กี แผลไมร่ ูด้ ว้ ย สู้ ๆ นะครับหมวด”
พดู จบก็รีบเดินออกจากห้องไปทงิ้ หมวดเกา้ ใหม้ องตามหลงั มนั ไปจนลบั ตา เขาไดแ้ ต่ฝากดา่
ตามหลงั สายตาประมาณวา่ ฝากเอาไวก้ อ่ นเถอะท้งั สองคน ผีก็ร้ายคนก็ร้ายพอ ๆ กนั ให้ตายสิ น่ี
เขาจะพดู คาไหนดี
“ผหู้ ญิงอะไร โคตรรา้ ย”
"วา้ ยช่วยดว้ ย”
ตอนท่ี 28 บ้านหลอน2
หมวดเกา้ จงึ รีบวง่ิ เขา้ มาดูกนั ดาทห่ี ้องน้า ว่ามนั ไดเ้ กิดอะไรข้ึนกบั เธอถงึ ไดแ้ หกปากรอ้ งชะดงั
ลนั่ ห้องแบบน้ี เขาดึงประตหู อ้ งน้าเปิ ดออกกวา้ งอยา่ งรวดเร็ว โชคดีทเ่ี ธอไมไ่ ดก้ ดลอ็ คประตู
ห้องเอาไว้ เขาจงึ เปิ ดเขา้ มาไดโ้ ดยไมต่ อ้ งเคาะเรียกเธอให้มาเปิ ดมนั ให้เขา
และเขาก็มองเหน็ กนั ดากาลงั ยืนตวั ส่นั เทาอยกู่ ลางหอ้ งน้า และยนื หลบั ตาส่งเสียงร้องโวยวายอยู่
คนเดียว
“กร๊ีดๆๆๆ”
“คณุ ใจเยน็ ๆ ไม่มีอะไรตอ้ งกลวั เกิดอะไรข้ึน มีอะไรใหช้ ่วยไหมคุณ ”
และทีข่ า้ ง ๆ ตวั ของเธอ กม็ รี ่างของชายหนุ่มอกี คน กาลงั พยายามถามเธออยู่ แต่เธอไม่ได้
ยินเสียงของเขาหรือมองเหน็ เขา จงึ ไมไ่ ดฟ้ ังที่เขากาลงั พูดปลอบเธออยตู่ อนน้ี พร้อมกบั ใชแ้ ขน
กอดเธอเอาไว้ หลวม ๆ
แต่คนทเ่ี ขา้ มาเห็นเขาเต็ม ๆ ตาก็คอื หมวดเกา้ น้นั เอง และเขากาลงั เขา้ ใจผิดคิดว่าไอผ้ บี า้ น้ี มนั
ทาอะไรกนั ดาง้นั หรือ เธอถงึ ไดด้ หู วาดกลวั ถงึ เพยี งน้ี โดยทเี่ ขาไมค่ ดิ จะเอย่ ถามอีกฝ่ายเลยดว้ ย
ซ้า
"น่ีนายกาลงั ทาบา้ อะไร นายแกลง้ อะไรเธอบอกมานะไอผ้ ีบา้ นี่"
เขาเดินเขา้ มากระชากร่างของผีออกจากกนั ดาอยา่ งโมโห ทเ่ี ห็นเขายนื กอดกนั ดาอยพู่ รอ้ ม
กบั ทาหนา้ ดุใส่ เพราะกนั ดากาลงั หวาดกลวั กบั สิ่งที่เธอเห็น จึงไมท่ นั ไดส้ นใจว่าหมวดเกา้ กาลงั
ต่อว่าใครอยตู่ อนน้ี
“เด๋ียวสิครบั หมวดกาลงั เขา้ ใจผิดผมอยนู่ ะ ผมแค่อยากปลอบเธอให้หายตกใจ”ผีบอกกบั หมวด
เกา้
“เขา้ ใจผิดบา้ อะไร เหน็ ๆ อยวู่ ่านายกาลงั กอดกบั เธออยู่ ถงึ เธอจะมองไม่เหน็ นาย กไ็ มค่ วรฉวย
โอกาสกบั เธอแบบนี่”หมวดตอ่ ว่าผี
“ผมเปลา่ ฉวยโอกาสนะครับหมวด แตผ่ มพูดกบั เธอเทา่ ไร เธอกไ็ ม่ยอมหยดุ รอ้ งโวยวาย ผมก็
เลย ตอ้ งกอดเธอเอาไว้ “ผีพยายามอธิบายใหห้ มวดเกา้ เขา้ ใจ
“แต่เดี๋ยวนะ เม่ือกี่ หมวดบอกวา่ เธอมองไม่เห็นผม มนั คือเรื่องจริงใช่ไหมครับ “ คนท่ไี มร่ ู้ตวั
ว่าตวั เองเป็นแคว่ ิญญาณ ถึงกบั ตก ตอนน้ีเองท่ีมนั ทาใหเ้ ขาไดร้ ู้ วา่ ตวั เองไม่มีตวั ตนจริง ๆ ถึงวา่
ทาไมเขาพยายามเรียกกนั ดาอยนู่ าน เธอกไ็ ม่ไดย้ นิ เขา
คนทีเ่ พิ่งรูว้ า่ ตวั เองไม่ใช่คน ถงึ กบั ทาหนา้ เคร้า และเร่ิมคดิ ทบทวน เม่อื ก้ีเพราะเขากาลงั
ความตกใจ และเป็นห่วงกนั ดา เขาถึงกบั วงิ่ ผา่ นประตหู อ้ งน้าเขา้ มาหาเธอไดเ้ ฉยเลย
“ใช่จริงดว้ ย เราไมใ่ ช่คนสินะ”เม่อื ก่ีเราวิ่งทะลปุ ระตหู ้องน้าเขา้ มา เขาถึงกบั ชอ็ กจนทาอะไร
ไม่ถูกให้รูส้ ึกสบั สนไปหมดตอนน้ี เขายงั รบั ไมไ่ ด้ ที่เขาตายไปแลว้ ตอนน้ี
“เฮย้ อยู่ ๆ ทาหนา้ เครา้ มนั เป็นอะไรไปวะนี่ ไอผ้ ี “หมวดทีก่ าลงั โมโหใหผ้ ี แตพ่ อเห็นมนั ทาเค
ร้ากอ็ ดสงสัยไม่ได้ จน ผีเดินออกไปจากหอ้ งน้าโดยไมค่ ิดจะพูดอะไรกบั เขาอกี ปลอ่ ยใหห้ มวด
เกา้ เป็นคนดแู ลกนั ดาเอง วิญญาณอยา่ งเขาคงช่วยอะไรเธอไม่ได้
ตอนน้ีเขารู้สึกเครา้ อยา่ งบอกไมถ่ ูกกบั ความจริงทเ่ี ขาเพ่งิ ไดร้ ู้ และยงั ไมส่ ามารถจะยอมรบั
มนั ไดอ้ ยดู่ ี ตกลงเขาเป็นผีใช่ไหม แลว้ มนั ไดเ้ กิดอะไรข้นึ กบั เขา ทาไมเขาถงึ ตายและกลายมา
เป็นแค่ดวงวิญญาณเร่ร่อนอยแู่ บบน้ี
“โอย้ มนั เกิดอะไรข้นึ กบั เรากนั แน่ ใครก็ไดอ้ บกผมที “เขาอยากตะโกนออกมาใหม้ นั ดงั ๆ กบั
ความรู้สึกแบบน้ี
"ทาไมเขาตอ้ งตาย เขาทาอะไรผดิ ทาไมเขาตอ้ งตาย โดยท่ีตวั เขาเองไม่รูว้ า่ เขาตายยงั ไง
ซ้าร้ายเขาไม่รู้วา่ เขาตามหมวดเกา้ กบั กนั ดามาทาไมทบ่ี า้ นหลงั น้ี”
“ทาไมเราตอ้ งมาอยทู่ น่ี ้ีดว้ ย เรามาทาอะไร”
เขาให้รูส้ ึกเจบ็ ปวดและสบั สน ชายหนุ่มเอากาป้ันชกกาแพงห้องอยคู่ นเดียว แต่มนั ไม่ไดร้ ู้สึก
เจบ็ เลยสกั นิดเขาไม่รบั รูถ้ งึ ความเจ็บปวดอีกแลว้ สินะเมือ่ ตอนน้ีเขาไม่มตี วั ตนอกี แลว้ โธ่เวย้ ..!
ส่วนกนั ดาเธอไม่รูเ้ ลยวา่ หมวดเกา้ กาลงั ไมพ่ อใจ ใครอกี คนทเ่ี ป็นห่วงเธอไม่ต่างกนั กบั เขา
เพราะมองไมเ่ ห็นเขาน้นั เอง เธอไมไ่ ดร้ ูว้ ่าเขามีตวั ตนอยใู่ นหอ้ งน้ีเลยดว้ ยซ้าไป เมอ่ื ก่ี ท้งั ๆ ที่
เขาพยายามจะพูดกบั เธอ และปลอบเธออยกู่ ่อนทห่ี มวดเกา้ จะเขา้ มาชะอีก เธอแค่ให้รูส้ ึกแปลก
ๆ เหมือนมีลมเยน็ ๆ พดั อยรู่ อบ ๆ ตวั เธอเท่าน้นั ก่อนทหี่ มวดเกา้ จะเขา้ มาในหอ้ งน้ี
“คุณเป็นอะไร”หมวดเกา้ เอย่ ถามกนั ดา
“กนั ดาบอกผมมาสิ วา่ มนั เกิดอะไรข้นึ แลว้ คณุ ร้องทาไม ใครมนั ทาอะไรคุณ ไอผ้ ีบา้ น้นั มนั
ทาใหค้ ุณกลวั ใช่ไหม..”
หมวดเกา้ เอ่ยถามกนั ดาทีย่ งั ยนื ตวั สั่นอยู่ และพอเธอไดย้ ินเสียงเขา จึงโผตวั เขา้ มาหาเขา
และกอดตวั เขาเอาไวช้ ะแน่น เธอมอี าการดลู นลานเหมอื นกบั กาลงั หวาดกลวั กบั อะไรสกั อยา่ ง
เธอยกมือช้ีไปทางอ่างอาบน้าทม่ี ผี า้ ม่านสีขาวก้นั อยู่ ระหว่างอ่างอาบน้ากบั พ้นื ที่ส่วนอ่นื ของ
หอ้ งน้าน้ีอยา่ งดกู ลวั ๆ
“ใช่มีผีมคี นตายอยตู่ รงน้นั คุณช่วยฉนั ดว้ ย เม่ือก้ีฉนั เหน็ มนั นอนอยใู่ นอา่ งอาบน้าน้ัน เป็น
ผหู้ ญงิ เธอใส่ชุดสีขาวและชุด ๆ ของเธอ ก็มแี ตเ่ ลือดเตม็ ไปหมด ฉันกลวั แทบจะหวั ใจวายตาย
ฮื่อ ๆ ฉันกลวั ”
กนั ดาบอกเขา
“อา้ วผคี นละตวั หรอกหรือ “หมวดเกา้ ถงึ กบั ทาหนา้ งง เพราะเขาเขา้ ใจผิดคิดว่า ไอผ้ ีหนุ่มน้นั
ทาให้เธอกลวั มนั ชะอีก
และสิ่งท่ีกนั ดาพูดมนั ดนั มาตรงกบั ผหู้ ญงิ ลกึ ลบั ท่เี ขามองเห็น ตอนเดินข้ึนบนั ไดมาทห่ี อ้ ง
กนั ดาไม่ไดถ้ ูกไอผ้ ีทเ่ี ขา เพ่ิงจะไล่มนั ออกไปหลอกหรอกหรือน้ี เขาเขา้ ใจผิดไปเอง แตก่ บั เป็นผี
ตนอื่นแทน
“คณุ ว่าคณุ เหน็ ผหู้ ญงิ ใส่ชุดสีขาวใช่ไหม ไหนขอผมดูสิมนั อยไู่ หน”
เขาแกะมอื กนั ดาออกจากเอวของเขา แต่เธอกบั ไม่ยอมอยหู่ ่างกายเขา ยงั เกาะไม่ยอมปล่อย
เมอื่ เขาขยบั ตวั จะเขา้ ไปเปิ ดผา้ ม่าน ตรงอา่ งอาบน้ากระชากออกแรง ๆ เพื่อดูตามที่เธอบอกเขา
แต่เขากบั ไม่เห็นอะไรเลยตรงอา่ งอาบน้า ทกี่ นั ดาบอกเขาว่ามรี ่างของผหู้ ญงิ คนหน่ึงนอนอยู่
ในอ่างอาบน้าน้นั และอา่ งอาบน้าก็ดจู ะสะอาดดี เหมือนไมเ่ คยมใี ครมาใชม้ นั เลยดว้ ยซ้าไป
”ผมไม่เห็นจะมใี คร หรือผหู้ ญิงทค่ี ณุ ว่าเลยนะ กนั ดาลืมตาดูสิมนั ไม่น่ากลวั อยา่ งที่คณุ คดิ
หรอกน่าเชื่อผม มแี คอ่ ่างอาบน้าเปล่า ๆ และไมไ่ ดม้ ีล่องรอยของการใชเ้ ลย สงสยั คุณคงจะตา
ฝาดไปเองแลว้ ละ หรือไมค่ ุณก็คงจะเหน่ือยและเพลยี จากการเดินทาง เลยมองเหน็ อะไรผิด
แปลกไปเอง"
เขาไม่กลา้ บอกวา่ เขาเอง กม็ องเห็นผหู้ ญิงคนเดียวกนั กบั ทีเ่ ธอเห็น แตค่ นละทก่ี นั เพราะ
กลวั วา่ กนั ดาจะกลวั ไปมากกว่าน้ี ถา้ เขาบอกความจริงกบั เธอในตอนน้ี หมวดเกา้ จึงเก็บมนั
เอาไวไ้ ม่ไดบ้ อกเธอ
"ไปขา้ งนอกกนั เถอะ แลว้ น้ีคณุ เขา้ หอ้ งน้าเสร็จยงั ..” เขาเอ่ยถามเธออกี คร้งั
“ ฉนั ลา้ งหนา้ เสร็จแลว้ ”
กนั ดาบอกเขา และยงั กลวั ผไี มห่ าย ภาพผูห้ ญิงคนน้นั ยงั ตดิ ตาของเธออยเู่ ลยตอนน้ี และ
แน่ใจว่าเธอไมไ่ ดต้ าฝาดไปเองแน่ ๆ แตก่ ไ็ มร่ ูจ้ ะพดู ให้หมวดเกา้ ยอมเชื่อเธอไดย้ งั ไงกนั ภาพ
ของผหู้ ญิงทดี่ นู ่ากลวั นอนจมกองเลือด ในอ่างอาบน้าน้นั มนั ยงั อยใู่ นหัวของเธออยเู่ ลยตอนน้ี
“ง้นั เด๋ียวผมจะอยเู่ ป็นเพอื่ นคณุ เอง คณุ ไมต่ อ้ งกลวั นะ คณุ ลา้ งหนา้ ตอ่ เถอะ” เขาพดู จบก็หัน
หลงั ใหเ้ ธอตามที่พดู กนั ดาเองกก็ ลวั ผีเลยไมก่ ลา้ จะอยคู่ นเดียวเพียงลาพงั ในห้องน้า เมื่อหมวด
เกา้ บอกจะอยเู่ ป็นเพอ่ื น
“คณุ อยา่ ทิง้ ฉนั ไวค้ นเดียวนะ ”เธอเผลอทาเสียงออ้ น ๆ เขา
หมวดเกา้ อดขากนั ดาไมไ่ ด้ ท่ีกลวั ผีจนยอมให้เขาอยใู่ กล้ ๆ ตลอดเวลา ซ่ึงเขาเองกเ็ ตม็ ใจ
เธอพยายามจะไมห่ ันไปมองดูที่ผา้ มา่ นตรงอ่างอาบน้าน้นั อกี คร้งั เพราะกลวั จะเจอผีโผล่
มาหลอกเธอเขา้ อกี แต่กย็ งั อดทจี่ ะมองไปไม่ได้ เมือ่ เธอเหมือนจะไดย้ ินเสียงผา้ ม่านน้นั มนั ขยบั
ได้ เธอมองและหนั ไปรอบ ๆ พยายามคิดว่ามนั อาจแค่ลมพดั ผา้ มา่ นหรอกน่าอยา่ กลวั และมอง
ไปทีห่ มวดเกา้ ทก่ี าลงั ยืนหันหลงั ใหเ้ ธออยตู่ อนน้ี
“เสร็จยงั คณุ ”เสียงหมวดเกา้ ร้องถามเธอ
แต่ส่ิงทีเ่ ธอไมค่ าดคดิ กเ็ กิดข้นึ เมื่อกนั ดาบงั เอิญหันไปดูทีผ่ า้ ม่านตรงอา่ งอาบน้าน้นั อกี ที มนั
กบั มเี งาทะมนึ ของอะไรสักอยา่ งทีด่ เู หมอื นผหู้ ญิงผมยาวยนื อยใู่ นผา้ มา่ นน้ัน
กนั ดาถงึ กบั เบิกตาคา้ งไม่กลา้ ทีจ่ ะรอ้ งออกมา เพราเธอเพงิ่ จะเอาผา้ ขนหนู พนั รอบตวั เอวไว้
หลงั จากทล่ี า้ งตวั เสร็จ เพราะเธอยงั ไมไ่ ดส้ วมเส้ือผา้ ให้เสร็จน้นั เอง กลวั วา่ จะเผลอร้องออกมา
ทาให้หมวดเกา้ หนั กบั มาเหน็ เธอโป๊ เธอยืนตวั ส่นั มีแคผ่ า้ เชด็ ตวั ฝืนเดียว พนั รอบอกเอาไว้ และ
กาลงั ดึงกางเกงรูดข้ึนชา้ ๆ ดว้ ยมือสั่น ๆ
“อยุ้ คุณผมขอโทษ คิดวา่ คณุ เสร็จแลว้ “
หมวดเกา้ รีบหนั หนา้ หนี ส่วนกนั ดาจอ้ งมองไอเ้ งาบา้ น้นั ไปอยา่ งหวาดกลวั พอเธอสวม
กางเกงเสร็จเท่าน้นั แหละ กนั ดากพ็ ุง่ ตวั เขา้ หาตวั หมวดเกา้ อกี คร้ังอยา่ งกลวั สุดชีวิต
“เฮย้ คุณเขา้ มากอดผมทาไมอีก”
หมวดเกา้ ทีแ่ ปลกใจวา่ กนั ดาเขา้ มากอดเขาทาไม ทาเอาเขาเกือบจะเสียการทรงตวั ลม้ หนา้
ขม้า เพราะไมค่ ิดวา่ กนั ดาจะวง่ิ เขา้ มากอดเขาจากทางดา้ นหลงั น้นั เอง ท้งั สองคนถึงกบั ส่งเสียง
รอ้ งดว้ ยความตกใจพร้อม ๆ กนั
เฮย้ ..วา้ ย..! โอ๊ย.”
“อะไรของคณุ อีกน้ี”
เขาสบถเสียงดงั เมอื่ หนา้ ของเขากาลงั จูบพ้ืนหอ้ งน้าอยตู่ อนน้ี และให้รู้สึกเจ็บทป่ี ลายจมูกของ
เขาทีก่ ระแทกกบั พ้ืนอยา่ งแรง และยงั มีร่างของกนั ดาทบั อยบู่ นแผ่นหลงั ของเขาอยตู่ อนน้ี
“คณุ เล่นบา้ อะไรของคณุ แบบน้ี ดูสิผมลม้ หน้าขม้าจูบพ้ืนหอ้ งน้าเลยคุณ ระวงั บา้ งสิคณุ ทีหลงั
อยา่ วิง่ เขา้ มาแบบน้ีอีกรูไ้ หม มนั อนั ตรายแลว้ น้ีกลวั อะไรอกี ละ ถึงไดว้ ง่ิ เขา้ มากอดผมท้งั ตวั
แบบน้ี อยา่ บอกนะวา่ เจอผหี ลอกเขา้ อีกแลว้ ให้ตายเถอะ กนั ดาไมร่ ูจ้ ะกลวั อะไรกนั นกั กนั หนา
สิน่ามนั ก็แค่ผี ..?”
เขาตอ่ วา่ กนั ดาทยี่ งั นอนทบั เขาอยู่ ไมย่ อมพดู อะไรออกมาสกั คา เธอเอาแตจ่ อ้ งมองไปท่ี
ผา้ ม่านผืนน้ันอีกแลว้ ตอนน้ี และสายตาของเธอมนั ดหู วาดกลวั และพยายามเขยา่ ตวั เขาแรง ๆ พดู
เสียงสั่น ๆ
“คณุ ๆๆ ผะ ผี ผี ฉันวา่ มีคนยนื อยหู่ ลงั ผา้ ม่านน้ันนะ จริง ๆ ฉันกาลงั มองมนั อยู่ เร็วสิคุณเงย
หนา้ ข้ึนมามองดูสิ ถา้ ไม่เช่ือฉัน มองสิฉนั ๆ ไม่ไดโ้ กหกคณุ นะ”
เธอยืน่ มอื อนั สั่นเทามาเขยา่ ที่หวั ไหลข่ องเขาแรง ๆ ท้งั ท่ีเขากาลงั นอนจูบพ้ืนห้องน้าอยู่
“ไหนคุณผีคุณ ถา้ ไม่มผี ี ผมทาโทษคุณแน่ทท่ี าจมูกผมเกือบหกั ” เขาทาเสียงขเู่ ธอ กอ่ นจะยอม
แหนงหนา้ ข้ึนไปมองดทู ผ่ี า้ มา่ น ตามทเ่ี ธอบอกเขา แลว้ หมวดเกา้ เองก็เห็นเหมอื นกบั เธอ
จริง ๆ เงาดาทะมนึ ท่ีดเู ลอื นราง อะไรสกั อยา่ งตรงผา้ ม่านน้นั
“ น้นั มนั เงาอะไรนะคณุ ”
เขาถึงกบั รีบพลกิ ตวั ลกุ ข้ึนนง่ั และทาให้กนั ดาหล่นจากตวั ของเขาลงไปนอนอยบู่ นพ้นื แทน
ตวั เขาตอนน้ี
“โอย้ คณุ จะลกุ กไ็ ม่บอกก่อน เจบ็ นะ”
เธอรอ้ งเสียงดงั เม่ือหล่นจากตวั เขา กน้ กระแทรกพ้นื พรอ้ มกบั ที่หมวดเกา้ ยน่ื มอื อกี ขา้ งไปที่
ผา้ ม่านน้นั ท้งั ทก่ี าลงั เขาเองก็กลวั ถงึ ขดี สุด ส่วนกนั ดาเองกจ็ บั ดึงเส้ือของเขาเอาไวไ้ มย่ อม
ปล่อย หมวดเกา้ กระชากผา้ ม่านออกสุดแรงของเขาอยา่ งรวดเร็ว ถงึ จะกลวั แต่ความอยากรูว้ ่ามนั
คือเงาของอะไรกนั แน่ พอผา้ มา่ นถูกกระชากออก จนทาใหพ้ วกเขามองเหน็ สิ่งทซี่ ่อนตวั อยหู่ ลงั
ผา้ ม่านน้นั อยา่ งชดั เจน พวกเขาถึงกบั ตกตะลึงและรอ้ งออกมาดงั ๆ
"วา้ ย ..! เฮย้ ..! แมว..!!
ไอส้ ิ่งน้นั มนั ทาพวกเขาตกใจแทบช็อก เมือ่ ในอา่ งอาบน้าตอนน้ีไดม้ เี จา้ แมวดาทะมึนตวั ใหญ่
มนั ยนื อยใู่ นอ่างอาบน้าหลงั ผา้ ม่านน้นั ตวั หน่ึง มนั หนั มามองท่ีพวกเขาดว้ ยดวงตาที่แดงก่าดนู ่า
กลวั สุด ๆ และมนั เองก็ตกใจท่ีหมวดเกา้ ดึงผา้ ม่านออกสุดแรง จึงรอ้ งเสียงดงั ออกมาพร้อมกนั
ท้งั คนท้งั แมวเลยตอนน้ี
“เม้ยี วววว ๆๆ”
"เฮย้ ..!ไอแ้ มวบา้ น้ี ทาเอาตกอกตกใจหมดเลย คดิ วา่ จะถกู ผหี ลอกเขา้ ให้ชะแลว้ "
หมวดเกา้ เผลอถอนหายใจออกมาดงั ๆ และหันมามองสบตากบั กนั ดา ทีก่ าลงั ตกใจกลวั สุดขดี
และทาท่าจะหัวเราะออกมาดงั ๆ กนั ดานงั่ ทาหนา้ ซีดอยตู่ อนน้ี ถึงกบั พูดไม่ออก เม่ือสิ่งทเี่ ธอ
เห็นมนั ไม่ใช่ผแี ต่เป็นแมวดาตวั ใหญแ่ ทน
เมอื่ ไอแ้ มวดาทะมนึ ตวั ใหญ่มนั กระโดดพงุ่ ตวั ออกไปทางหนา้ ตา่ งหอ้ งน้าทีเ่ ปิ ดอยอู่ ยา่ ง
รวดเร็วจนพวกเขามองตามมนั แทบไม่ทนั ทาเอาหวั ใจของกนั ดาแทบจะวายรวมท้งั หมวดเกา้ ดว้ ย
ต้งั แตเ่ หยยี บยา่ งเขา้ มาในบา้ นหลงั น้ีก็ทาเขาไดต้ ่ืนเตน้ ไมห่ ยดุ ไหนจะไอเ้ งาของผหู้ ญิงท่ีสวมชุด
สีขาวกบั ไอแ้ มวดาตวั เม่ือก้ีน้ีอีกมนั เขา้ มาตอนไหนกนั นะ และไม่รู้วา่ กว่าจะถงึ พรุ่งน้ีเชา้ พวกเขา
จะไดเ้ จอกบั อะไรเขา้ อกี
"เป็นไงคณุ โดนผแี มวดาหลอกเขา้ ให้ ตกใจจนถึงกบั หนา้ ซีดไปเลยหรือคุณ เอาขวญั เอ๋ยขวญั
มาอยกู่ บั เน้ือกบั ตวั ชะนะหนูนอ้ ยกนั ดา ไม่ตอ้ งกลวั ฉนั จะไม่ปลอ่ ยใหใ้ ครหรืออะไรมาทาร้าย
เธอได้ อยา่ กลวั ไปเลยถา้ ฉันยงั อยขู่ า้ ง ๆ เธอในวนั น้ี ฉันสัญญาว่าจะไม่มีอะไรมาทาร้ายเธอได้
เชื่อฉันสิหนูนอ้ ยกนั ดาของฉนั "
เขาดึงตวั เธอเขา้ มากอดเอาไวห้ ลวม ๆ และโยกตวั เธอไปมาเบา ๆ เพื่อปลอบโยนเธอให้
คลายความหวาดกลวั ลงไดบ้ า้ งตอนน้ี
แต่คาพูดปลอบใจของเขามนั ทาให้กนั ดารูส้ ึกคุน้ ๆ ยงั ไงไมร่ ู้ตอนน้ี เหมือนจะเคยไดย้ นิ ท่ี
ไหนมากอ่ นเม่ือนานมาแลว้ เคยมใี ครคนหน่ึงใชค้ าพดู ปลอบโยนเธอแบบน้ีคร้งั หน่ึง
ถา้ เธอจาไม่ผิด ตอนทเ่ี ธอกลวั เสียงฟ้าร้องในคืนวนั ฝนตกท่ีมพี ายเุ ขา้ ในบา้ นของเธอคืนน้นั
คณุ พ่อคณุ แม่ของเธอทา่ นไมอ่ ยบู่ า้ น เพราะไปงานเล้ยี งของกรมตารวจน้นั เอง
เธอจึงอยบู่ า้ นคนเดียว พอฝนตกหนกั แถมมพี ายุเขา้ ฟ้าร้องเสียงดงั มนั ฟังดนู ่ากลวั มาก ๆ
สาหรับเด็กอายเุ กา้ ขวบ สาหรบั คนกลวั ผีและกลวั เสียงฟ้ารอ้ งอยา่ งเธอ
โชคดีท่คี ืนน้นั เธอมีเดก็ ชายขา้ งบา้ นมาอยเู่ ป็นเพอ่ื นจนถงึ เชา้ พร้อมกบั คอยพูดปลอบโยน
เธอไม่ให้หวาดกลวั กบั เสียงฟ้ารอ้ ง จนเธอเผลอหลบั ไปพรอ้ มกบั เขาบนเตยี งนอนของเธอ คร้งั
น้นั เธอยงั จดจาคาพูดของเขา ไดอ้ ยเู่ ลยไม่เคยลืมตอนน้ี นายตารวจคนน้ีกก็ าลงั ทาให้เธอคดิ ถงึ
เขาคนน้นั ข้ึนมาอกี คร้ังและเขาพูดแบบเดียวกนั กบั เดก็ คนน้นั
“โอ๋ ๆๆ ไมเ่ ป็นไรนะ เราจะอยขู่ า้ ง ๆ เธอเอง ไมต่ อ้ งกลวั นะ ไม่มอี ะไรน่ากลวั เราจะอยขู่ า้ ง ๆ
เธอเอง เราสญั ญา ” ความทรงจาเก่าว่งิ เขา้ มาในหวั ของเธอ พรอ้ มกบั เสียงของหมวดเกา้ กอดเธอ
และปลอบเธอ
“โอ๋ ๆๆ ไมเ่ ป็นไรนะ ผมจะอยขู่ า้ ง ๆ คณุ เอง ไม่ตอ้ งกลวั ไม่มีอะไรมาทารา้ ยคุณไดห้ รอก ไม่
ตอ้ งกลวั นะ ผมจะไมท่ ้งิ คุณไปไหน ผมสัญญา ”
ตอนที่ 29 มันอย่ใู นบ้าน
กนั ดาหลงั จากทีห่ มวดเกา้ ช่วยปลอบให้เธอคลายความหวาดกลวั ลงไดบ้ า้ งแลว้ ตอนน้ี เธอจึง
ผลกั ตวั ออกจากออ้ มแขนหมวดเกา้ และเอย่ ถามเขา
“คุณเคยพูดปลอบใครแบบน้ี มาก่อนไหมคะ่ ..?”
กนั ดาเอ่ยถามเขา พร้อมกบั จอ้ งมองสบตาของเขาทก่ี าลงั เงยหนา้ ข้ึนมามองเธอเช่นกนั เม่ือ
ไดย้ ินคาถามจากหญิงสาวตรงหนา้ เขา ทกี่ าลงั จอ้ งมองสบตาของเขาเหมือนตอ้ งการให้เขาตอบ
คาถามของเธอ เขามที า่ ทางดูรงั เลอยนู่ านกว่าจะยอมพูดมนั ออกมาชา้ ๆ
“เคยแต่นานมาแลว้ ทาไมหรือ..?” เขาตอบคาถามของเธอ แต่เขากถ็ ามเธอกลบั บา้ งอยา่ งอยากรู้
เช่นกนั วา่ ทาไมเธอถึงถามเขาแบบน้ี
“เปล่าหรอกคะ่ พอดีเมื่อก้ีคาพูดของคุณ มนั ทาให้ฉันคิดถงึ เพอ่ื นเกา่ ของฉันสมยั เดก็ ๆ ข้นึ
มานะ เขาเคยใชค้ าพูดแบบน้ีปลอบฉัน ในเวลาท่ีฉันหวาดกลวั กบั อะไรสกั อยา่ ง และตอนน้นั
ฉันอายเุ พยี งเกา้ ขวบ” กนั ดาตอบคาถามของเขา ตามความจริงไมไ่ ดจ้ ะปิ ดบงั
“อา้ วเหรอครบั แลว้ เขาที่วา่ เป็นผชู้ ายหรือเปลา่ ละครบั คุณพอจะบอกไดไ้ หม วา่ เด็กชายคนน้นั
เขาชื่ออะไร ถา้ มนั ไม่ไดด้ จู ะเป็นความลบั สาหรับคณุ และเขา..” หมวดเกา้ เอ่ยถามกนั ดาดว้ ย
สายตาดจู ะต่นื เตน้ นิด ๆ ในดวงตาคคู่ มของเขาตอนน้ี
“ใช่ค่ะ เขาเป็นเดก็ ชายขา้ งบา้ นของฉนั เองเขาชื่อ..”
กนั ดากาลงั จะบอกช่ือของเด็กชายขา้ งบา้ นเพอื่ นเก่าของเธอกบั หมวดเกา้ อยู่ ๆ เธอตอ้ งถกู
ขดั จงั หวะเขา้ ชะก่อนจะไดบ้ อกเขา จากลงุ คนเฝา้ บา้ นหลงั น้ีน้นั เอง
“อา้ วคณุ สองคนหลบมาอยใู่ นหอ้ งน้าน้ีเอง ลุงกค็ ดิ ว่าหายไปไหนกนั หมด เห็นในห้อง
เงียบ ๆ คิดว่าไม่มีใครอยใู่ นห้องชะอีก พอดลี ุงเอาอาหารมาให้ มีแค่ขา้ วเปลา่ กบั ไข่เจยี วพอจะ
ทานกนั ไดไ้ หมละคณุ ลุงเอาวางไวใ้ หท้ ี่โต๊ะเล็กกลางหอ้ งน้นั แลว้ นะ รีบ ๆ ทานชะ” แกบอก
กบั ท้งั สองคน ท่กี าลงั ยืนมองแกอยตู่ อนน้ี และเอ่ยขอบคณุ แกเบา ๆ
“ขอบคุณมากคะลงุ ทอี่ ุตส่าหห์ าขา้ วมาให้พวกเราทาน แคน่ ้ีก็ดีมากแลว้ ละคะ พวกเราเลย
รบกวนเวลาพกั ของลุงแยเ่ ลย เราตอ้ งขอโทษดว้ ยนะคะที่ทาใหล้ งุ ตอ้ งลาบากมาดแู ลพวกเรา
กลางดึกแบบน้ีนะคะ” กนั ดารีบบอกขอบคณุ ลุงแก ทอ่ี ตุ ส่าหเ์ อาขา้ วไขเ่ จยี วมาให้เธอ และ
หมวดเกา้ ไดท้ านอยา่ งให้รูส้ ึกเกรงใจแก
“ไม่เป็นไรง้นั ลุงขอตวั กอ่ นนะ ใกลส้ ว่างแลว้ สงสยั พายจุ ะเขา้ ตอนน้ีขา้ งนอกลมแรงมาก
ลงุ จะรีบไปดเู คร่ืองปั่นไฟกอ่ น กลวั วา่ มนั จะดบั ถา้ เจอพายเุ ขา้ กอ่ นทีฟ่ ้าจะสวา่ ง พวกคณุ กอ็ ยา่
ออกเดินเพ่นพลานไปทว่ั ละ อยแู่ ตใ่ นหอ้ งเขา้ ใจไหมที่บางทม่ี นั ก็ไม่เหมาะที่คนแปลกหนา้ ทไ่ี ม่
รูจ้ กั ท่ีน่ีดีควรจะเขา้ ไป”
แกรีบบอกกบั ท้งั สองคน กนั ดาและหมวดเกา้ จงึ รับปากแกเพอ่ื ไมใ่ หแ้ กตอ้ งสงสัยพวกเขา
คาพูดของลงุ แก่ ๆ ท่ีเป็นคนเฝา้ บา้ นหลงั น้ี มนั ทาใหห้ มวดเกา้ อยากจะรูว้ ่าทาไม ลงุ แกถึงได้
ห้ามไมใ่ ห้พวกเขาออกไปเดินเพ่นพลานดว้ ยนะ มนั จะตอ้ งมอี ะไรแน่ ๆ
“ครบั ลงุ คะลงุ ไม่ตอ้ งเป็นห่วงครบั พวกเราจะอยแู่ ต่ในหอ้ ง ไมอ่ อกไปเดินเพ่นพลาน
หรอกครับลงุ สบายใจไดค้ รบั ถา้ ไม่จาเป็นพวกผมจะไมส่ ร้างความวุ่นวายหรือความเดือดรอ้ น
ใหก้ บั ลงุ แน่ ๆ ครบั ”
หมวดเกา้ บอกแก ทาให้ลงุ แกดูจะพอใจท่พี วกเขารบั ปากแกว่าจะอยแู่ ต่ในห้องจริง ๆ
"ดีมากทีเ่ ช่ือฟังง้นั ลงุ ไปละ"
แลว้ แกกร็ ีบเดินออกไปจากหอ้ ง ปล่อยใหท้ ้งั สองคนไดแ้ ต่มองตามหลงั แกที่จากไป ดว้ ย
สายตาอยากรู้อยากเหน็ และอดทจ่ี ะสงสัยไม่ได้ ว่าทาไมแกถงึ ไดก้ ลวั ว่าพวกเขาจะออกไปจาก
ห้อวงพกั นกั นะ
“คุณคิดเหมอื นฉันคิดไหม วา่ บา้ นหลงั น้ีมนั จะตอ้ งมีอะไรแน่ ๆ ไมง่ ้นั ลงุ แกคงจะไมห่ ้ามพวก
เราหรอก แต่มนั คืออะไรน้ีสิทซี่ ่อนอยใู่ นบา้ นหลงั น้ี และคุณคดิ ดสู ิต้งั แต่เราเหยยี บยา่ งเขา้ มาใน
บา้ นหลงั น้ี เราก็เจอแต่เร่ืองแปลก ๆ ทีช่ วนขนหัวลกุ ถึงสองคร้งั ดว้ ยกนั ..”
กนั ดาพดู กบั หมวดเกา้ เก่ียวกบั เร่ืองท่ีลงุ คนเฝา้ บา้ นส่งั หา้ มพวกเขา จนลมื เร่ืองทพี่ วกเขาคยุ
กนั เอาไวก้ อ่ นน่าน้ีไปเลยตอนน้ี
“ถา้ อยากจะรู้เรากค็ งจะตอ้ งหาคาตอบเอาเองแลว้ ละตอนน้ี และมนั อาจจะเกี่ยวกบั คดีทพี่ วกเรา
กาลงั ตามหามนั อยตู่ อนน้ีกอ็ าจเป็นได"้ หมวดเกา้ พดู กบั กนั ดา
"แต่เราจะตอ้ งระวงั ตวั ให้มาก เพราะเราไม่รูว้ า่ อะไรกนั แน่ทมี่ นั ซ่อนอยใู่ นบา้ นหลงั น้ี ง้นั เรา
รีบไปกินขา้ วกนั เถอะ เสร็จแลว้ เราจะไดน้ อนพกั เอาแรงเสียหน่อย กองทพั ตอ้ งเดินดว้ ยทอ้ ง
และตอ้ งเติมพลงั ไดน้ อนสักงบี ก็ยงั ดี พอต่ืนข้ึนมาจะไดอ้ อกไปเดินสารวจบา้ นหลงั น้ีกนั ”
หมวดเกา้ บอกกนั ดา
ท้งั สองคนออกมาจากห้องน้าเดินมาทโ่ี ต๊ะเล็กกลางห้อง ทีม่ จี านขา้ วเปลา่ สองจานวางอยู่
และมีจานไขเ่ จยี ววางอยดู่ ว้ ยอีกหน่ึงจาน คงจะเป็นฝีมือการทอดไข่เจียวของลุงแกน้นั เอง วาง
อยกู่ บั ขา้ วท้งั สองจานบนโตะ๊ เล็กน้นั
แต่พวกเขากบั มองเหน็ มีกระดาษแผน่ หน่ึงวางรวมอยดู่ ว้ ย หมวดเกา้ กม้ ลงหยิบมนั ข้ึนมา
เปิ ดดู เขาถงึ กบั ใหร้ ู้สึกแปลกใจว่าใครกนั ทเ่ี อาภาพวาดน้ีมาวางเอาไวก้ บั จานขา้ วของพวกเขา
หรือว่าจะเป็นลงุ คนน้นั ทเี่ อามนั มาวางเอาไว้ หมวดเกา้ คิด แลว้ แกเอามนั มาวางไวท้ าไมกนั
หมวดเกา้ ใหร้ ู้สงสยั และหันมาบอกกนั ดา
“ในกระดาษแผ่นน้ี มภี าพวาดของบา้ นหลงั น้ี แต่ใครเป็นคนวาดมนั ข้นึ มากไ็ มร่ ู้ แสดงวา่ ใน
บา้ นหลงั น้ีจะตอ้ งมคี นอนื่ อยดู่ ว้ ย หรือไมก่ ็จะตอ้ งเป็นลุงแกเองที่เอาไอภ้ าพวาดน้ีมาวางไวใ้ ห้
พวกเรา แลว้ แกทาไปเพอื่ อะไรกนั และแกกาลงั จะบอกอะไรกบั พวกเราง้นั หรือ..?”
หมวดเกา้ ถงึ กบั คดิ หนกั และเขาย่นื กระดาษแผน่ น้นั มาให้กนั ดา เธอยน่ื มอื มารบั เอากระดาษ
จากมือของหมวดเกา้ แตเ่ ธอยงั ไม่ทนั จะไดเ้ ปิ ดมนั ออกดดู ว้ ยซ้า
กระดาษแผ่นน้ีกถ็ ูกกระชากออกไปจากมอื ของเธอ จากใครอกี คนทีก่ ันดามองไม่เห็นเขา
นอกจากหมวดเกา้ คนเดียวทีม่ องเห็นเขา เดินเขา้ มาแยง่ มนั ออกไปจากมือของกนั ดา กอ่ นท่เี ธอ
จะทนั ไดเ้ ปิ ดมนั ออกดู ว่าไอภ้ าพวาดท่หี มวดเกา้ บอกกบั เธอมนั เป็นภาพแบบไหนกนั ทาเอา
เธอถงึ กบั ตกใจจนแทบช็อกตาเหลอื กคา้ ง ใหร้ ูส้ ึกขนลกุ เกรียวไปมาท้งั ตวั เมื่อกระดาษแผ่นน้นั
มนั ไดล้ อยอยตู่ รงหนา้ ของเธอหลงั จากทม่ี นั ถกู กระชากออกไปจากมอื ของเธอ
“กรี๊ดดด”