“ฉนั ทาแน่ถา้ เธอ ยงั ไมล่ บรูป และจะแฉพวกฉนั นางเด็กเลว แกกลา้ มาแยง่ คนรกั ของฉัน ยงั ไม่
พอยงั มาด่าฉนั อกี ยงั มาแอบถา่ ยพวกเราอกี เธอน่ีมนั แสบจริง ๆ ไหน ๆ เธอกร็ ูแ้ ลว้ ว่าฉันกบั พี
รักกนั แกกค็ ืนเขามาให้ฉันสิวะ จะหนา้ ดา้ นหม้นั กบั เขาทาไมอกี ”จอห์นพูดกบั กาหลง
“กลา้ ยอมรับแลว้ สินะ ว่าแกกบั เขาเป็นอะไรกนั สารเลว แกมนั ก็เลวพอ ๆ กบั ไอพ้ ่พี ี ที่ช่วยเขาล
หอกลวงฉนั อยากไดน้ กั ใช่ไหม ไอค้ นเลว ๆ นี่ เอาคนื ไปเลย คนเลวแบบน้นั ฉนั ไม่อยากได้
หรอก เชิญพวกแกไปสุขสมกนั ใหเ้ ตม็ ท่ี แต่อยา่ หวงั วา่ ทางรกั ของพวกแกจะ สมหวงั ฉันจะทา
ให้พวกแกไม่มคี วามสุข เหมือนกบั ทพ่ี วกแกทาเลวเอาไวก้ บั ฉัน ในเมื่อฉันตอ้ งสูญเสียทกุ อยา่ ง
เพราะคนเลว ๆ พวกแกก็ตอ้ งเจอชะตากรรมเดียวกนั กบั ฉัน ” กาหลงพูดท้งั น้าตา เจ็บปวดทถ่ี ูก
ท้งั สองคนหลอกลวงเธอ
“ หยดุ เดี๋ยวน้ีนะกาหลง เธอคดิ จะทาบา้ อะไร อยา่ แมแ้ ตจ่ ะคิด เอามอื ถือของเธอ มาใหฉ้ นั เด๋ียว
นี่ อยา่ ทาอะไรโง่ ๆ นะกาหลง ฉนั ขอร้อง ขอมือถอื เธอใหฉ้ ันเถอะนะ เธอกาลงั เขา้ ใจผิดพ่อี ยนู่ ะ
“พรี ภทั รที่มายนื ขา้ งจอหน์ พดู เสียงออ้ น ๆ กบั กาหลง เพ่อื หวงั วา่ เขาจะเปลยี่ นใจกาหลงไดบ้ า้ ง
แตก่ าหลงเจ็บจนไมค่ ิดจะเชื่อคาพูดโกหกของเขาไดอ้ ีกแลว้
“ฮึ... เขา้ ใจผิด พี่เหน็ กาหลงมนั โงม่ ากเลยใช่ไหม ทเ่ี หน็ พี่กบั เพอื่ นมีอะไรกนั บนเตียงน้นั ยงั กลา้
มาโกหกตอแหลกบั กาหลงอกี กาหลงหนา้ โง่คนน้นั ทพ่ี ่บี อกวา่ รกั มนั ไดต้ ายไปแลว้ หยดุ โกหก
๙ทเี ถอะ ฟังแลว้ อยากจะอว้ ก พอทกี บั คาโกหกหลอหลวง จากคนเลว ๆ อยา่ งพ่ี “กาหลง พูดกบั
พ่ีรภทั รท้งั น้าตา
“ขอโทษพไี่ มไ่ ดต้ ้งั ใจ กาหลงกาลงั เขา้ ใจผดิ พ่ีทาไปเพราะอารมณืชวั่ วบู พ่ีสญั ญา ว่าพจ่ี ะไม่ทา
ใหก้ าหลง ตอ้ งเสียใจอกี แลว้ พส่ี ัญญา เช่ือพน่ี ะครับ เอามือถือใหพ้ ่นี ะ” พรี ภทั รยงั ไม่ยอมรบั
“น่ีขนาดวา่ กาหลงจบั ไดก้ บั ตาตวั เอง พี่แมง่ ยงั กลา้ โกหกหนา้ ตายไดอ้ ีก สารเลวเอย่ ตอ้ งให้
กาหลง เปิ ดคลปิ พี่กบั เขาใหด้ ูกอ่ นไหม ถึงจะยอมรบั ว่าพมี่ นั โคตรเห้ียแคไ่ หน ไม่ให้ ในเม่ือพี่
ทารา้ ยกาหลงกอ่ น ฉนั ทาผดิ อะไร ทาไมพ่ีตอ้ งทารา้ ยฉนั แบบนี่ บอกฉนั มาสิ ฉันผิดอะไร อ่ือ ๆ
อยากไดน้ กั ใช่ไหม ไดม้ ือถอื นี่ แน่นจริงก็เขา้ มาเอาสิ “กาหลงพูดกบั พรี ภทั รท้งั น้าตา รูส้ ึก
ผิดหวงั กบั พรี ภทั รมาก ๆ รูส้ ึกเสียใจ ทีเ่ ธอเคยหลงรกั ผูช้ ายสารเลวคนน้ี ไปไดย้ งั ไงกนั เธอ
สะอ้นื แรง ๆ ดวงตาท้งั สองขา้ ง เตม็ ไปดว้ ยหยดน้าตา หวั ไหลท่ ้งั สองขา้ ง สะทา้ นนิด ๆ ตามแรง
สะอ้ืนไห้
“เกลียดกาหลงมากใช่ไหม ถา้ เกลยี ดกาหลงมากขาดน้ี มายงุ่ กบั กาหลงทาไม ทาไม กาหลงกบั
พภี่ ผู า ไปทาอะไรให้พ่ีพีรภทั รนะหนา ออื่ ๆ บอกมาสิ “กาหลง ถามพรี ภทั ร เสียงส้ันเครือ
อยากรู้ว่าเธอไปทาอะไรใหเ้ ขา ถึงตอ้ งมาทารา้ ยกนั แบบนี่” เธอแคอ่ ยากรูจ้ ากปากของพี
“เธอไม่ตอ้ งรูห้ รอก รู้แคว่ า่ ฉนั เกลียดเธอ กาหลง ส่วนทาไมถึงเกลียดฉันบอกเธอไม่ได้ อยากรูก้ ็
ไปถามไอภ้ ูผาพช่ี ายสุดรกั ของเธอเอาเองสิ ” คราวน้ีพรี ภทั รยอมบอกความจริง ว่าเขาเกลยี ดเธอ
จริง แตไ่ ม่ยอมเหตผุ ลว่าทาไม
“ทาไมเกี่ยวอะไรกบั พภี่ ผู าดว้ ย”กาหลงยงั ไม่เขา้ ใจวา่ พรี ภทั รบอกเธออยดู่ ี รวมท้งั จอหน์ เองกไ็ ม่
เขา้ ใจ
“เก่ียวสิ เพราะมนั ท่ีทาให้ฉนั เกลียดเธอกาหลง” พรี ภทั รบอกกาหลง ทยี่ งั ไม่เขา้ ใจกบั คาพูดของ
พีรภทั รอยดู่ ี
“ก็บอกมาสิ ว่าเกลยี ดกาหลงทาไม พภ่ี ผู าทาอะไร ให้พ่ีโกรธ ถึงตอ้ งมาลงท่กี าหลงดว้ ย อ่อื ๆ ถา้
ไมย่ อมบอก ง้นั เราก็คงไมม่ ีอะไรตอ้ งพูดกนั อกี แลว้ พี่เลอื กให้กาหลงตอ้ งทาแบบนี่เองนะ
“กาหลงบอกพรี ภทั รท้งั น้าตา
“ลาก่อน อยา่ ไดเ้ จอกนั อีกเลย” กาหลงบอกก่อนจะหนั หลงั ว่งิ หนีท้งั สองคนไปทางบนั ได
“อยา่ นะกดาหลง จะหนีไปไหนกลบั มาคุยกนั กอ่ น อยา่ คดิ หนีนะ บอกมาเธอเห็นอะไรบา้ ง และ
น้นั เธอไดแ้ อบถ่ายอะไรเอาไวห้ รือเปล่าส่งมือถอื ของเธอมาใหฉ้ ันนะนางเดก็ บา้ ..? "เสียงพี
ตะโกนบอกใหก้ าหลงหยดุ วิ่งหนีพวกเขาและบอกให้เธอเอามือถอื ของเธอมาให้เขาเพอ่ื ท่จี ะลบ
รูปทิ้งน้นั เอง
"ไม่หยดุ อยา่ ตามมานะไอค้ นเลวไอค้ นชว่ั ไอต้ ุ๊ดไอเ้ กย์ ฉันรูเ้ ช่นเห็นชาติคนยา่ งแกหมดแลว้
ไอค้ นจมโกหกหลอกลวง ฉนั เกลยี ดพวกแกท้งั สองคนไปตายชะท้งั สองคนเลย ฮ่ือ ๆ พวกแกทา
กบั ฉันแบบน้ีไดย้ งั ไงกนั ทาไดย้ งั ไงคนเลวไอพ้ ี่พีคนเลว ฉันจะเอาคนื กบั ส่ิงท่ีพวกพท่ี ากบั ฉนั
เอาไวใ้ หห้ มดเลยคอยดูสิฮ่ือ ๆ ฉันจะส่งคลปิ ท่พี วกแกมอี ะไรกนั เมื่อก่ีไปใหท้ ุกคนดู รวมท้งั พ่อ
แมข่ องพวกแกดว้ ย”
กาหลงบอกกบั ท้งั สองคน ถงึ กบั ตกใจจนหนา้ ซีด
“อยา่ นะกาหลง “พีรภทั รร้องห้ามกาหลง เสียงหลง กลวั วา่ กาหลงจะทาจริง ๆ
“ไมต่ อ้ งมาหา้ ม แกไดค้ นสารเลว แกหลอกลวงฉัน แกสมควรท่จี ะตอ้ งเจ็บปวดบา้ ง เหมือนทแี่ ก
ทากบั ฉนั และแกจะตอ้ งเจ็บปวดยง่ิ กว่าฉนั เป็นรอ้ ยเทา่ ไอเ้ ลว “กาหลงด่าพีรภทั ร
“กาหลง ลบคลปิ เถอะนะ ฉันขอโทษ อยา่ ส่งนะกาหลง เธอตอ้ งการอะไรฉันยอมทุกอยา่ ง แต่
ขอร้องอยา่ ส่งคลิปของฉันกบั จอห์นให้ทกุ คนหรือพอ่ แมฉ่ ันเลยนะ ฉันขอร้อง “พีรภทั รพยายาม
พูดกบั กาหลง อยา่ งออ้ นวอนเธอ ในน้าเสียง
“ไม่ ในเม่อื แกต้งั ใจที่จะทาลายฉันก่อน ทาไมฉันตอ้ งสงสารคนอยา่ งแกดว้ ย ในเมือ่ แกยงั ทารา้ ย
คนอื่นได้ แลว้ ทาไมฉนั จะเอาคนื พวกแกบา้ งไม่ได้ เตรียมตวั รับกรรม ที่พวกแกกอ่ เอาไวก้ บั ฉนั
ไดเ้ ลย”
กาหลงพดู จบกว็ ง่ิ ไม่คิดชีวติ แต่เธอไมไ่ ดม้ องว่าตอนน้ีเธอว่งิ มาถงึ ไหนแลว้ เพราะมวั แตม่ อง
ขา้ งหลงั ที่พแี ละจอหน์ กาลงั ว่ิงไล่ตามเธอมาติด ๆ เพราะกลวั ว่าจอหน์ กบั พี จะวิ่งมาจบั ตวั เธอได้
และแยง่ มอื ถอื ไปจากเธอน้นั เอง
จอห์นพ่งุ ตวั เขา้ มาลอ็ กตวั กาหลง เอาไวไ้ ดท้ นั กอ่ นทีก่ าหลงจะทนั ว่ิงหนีลงไปบนั ไดไปได้
“วา้ ย!!”
“แกจะหนีไปไหน แกหนีไมร่ อดหรอก เอามือถือมาให้ฉนั นางตวั ดี ” จอห์นกบั กาหลง ยือ้ แยง่
กนั อยตู่ รงหนา้ บนั ได
“ไม่ฉนั ไม่ยอมให้แกไดม้ นั ไปหรอก “กาหลงพยายามยดื ตวั หนีมือของจอห์นที่ตามจะดึงเอามือ
ถอื จากเธอ อยใู่ กล้ ๆ บนั ได
“ยยั เดก็ บา้ เอามือถอื มา แกหนีไมไ่ ดแ้ ลว้ อยา่ โง่”จอห์นขข่กู าหลง
“ไม่แกปลอ่ ยฉนั นะ ไอต้ ุ๊ดบา้ อยา่ มาจบั ฉนั นะ ปลอ่ ยสิ แกไม่มีทางไดม้ นั ไปจากฉนั หรอกน่ีแน่ ”
กาหลงกม้ ลงกดั แขนจอห์นสุดแรง
“โอย้ นางเด็กบา้ แกกลา้ กดั แขนฉนั อยากตายหรือไงวะ พลกั่ ”จอห์นเจ็บทถี่ กู กาหลงกดั ทแี่ ขน
เขา ถงึ กบั โมโห ใชม้ ือผลกั ตวั กาหลงอยา่ งแรง
“วา้ ย ตงึ ๆๆๆๆๆ ”
และส่ิงทพ่ี วกเขาไมค่ าดคิดก็ไดเ้ กิดข้นึ อยา่ งรวดเร็ว ร่างของกาหลง หงายหลงั พลดั กลง้ิ ตก
บนั ไดไปตอ่ หนา้ ตอ่ ตาของพแี ละจอหน์
“ตบุ .. โครม!!” ร่างของกาหลงกลงิ้ ลงตกบนั ไดอนั สูงชนั ลงไปจนถึงพ้ืนหนา้ บนั ได
ท้งั สองมองเหน็ ร่างของกาหลงร่วงหล่นกลิ้งตกบนั ไดท่ีสูงและชนั เอามาก ๆ หลายสิบข้นั ของ
บา้ นหลงั น้ีตกลงไปสู่ดา้ นล่างดว้ ยความตกใจ
“จอห์นนายทาอะไรลงไป บา้ เอย่ นายผลกั กาหลงตกบนั ไดทาไม” พีรภทั รสบถเสียงดงั อยา่ ง
ตกใจ ส่วนจอหน์ เขากาลงั ชอ็ กว่าเขา ทาอะไรลงไป และเริ่มหวาดกลวั กบั ความผิดจนลมื คดิ ไป
ว่าพวกเขาเองเป็นหมอจะตอ้ งช่วยชีวิตของเธอให้รอด
“โอย้ เจ็บ ช่วยดว้ ย ช่วยฉนั ดว้ ย ฉันเจ็บเหลอื เกิน” กาหลงที่นอนจมกองเลอื ด อยทู่ พ่ี ้ืน พยายาม
ส่งเสียงขอให้ท้งั สองคนช่วยเธอดว้ ย อยา่ งอ่อนแรง ดวงตาแสดงความเจ็บปวด พยายามมองมาท่ี
พรี ภทั ร ท้งั น้าตา ขอให้เขาช่วยเธอ
ท้งั สองคนกาลงั ช็อก จนทาอะไรไม่ถกู พวกเขากบั ยืนจอ้ งมองเธอนอนจมกองเลอื ดหายพงบั
ๆ อยบู่ นพ้ืนดว้ ยความตกใจกลวั กบั ความผดิ ท่พี วกเขาไม่ไดต้ ้งั ใจใหม้ นั เกิดข้นึ ตวั ส่นั เทา ทา
อะไรไม่ถกู ขาดสติหยงั่ คิดและคิดไม่ออกวา่ ควรจะทาอะไรในตอนน้ี แทนท่จี ะรีบลงไปช่วย
กาหลง หรือทาอะไรสกั อะไร เพื่อช่วยเธอใหร้ อด
“พจี อหน์ ไมไ่ ดต้ กใจ ทาร้ายเด็กน้นั นะ พีตอ้ งเช่ือจอหน์ นะ พีจะตอ้ งช่วยจอห์นนะ จอห์นไม่
อยากติดคกุ พ่ีตอ้ งช่วยจอห์นนะ พี ไดโ้ ปรด “จอห์นท่ีกาลงั กลวั ความผิด พดู กบั พรี ภทั ร
“ใจเยน็ ๆ นะจอหน์ ต้งั สติหน่อย “พีรภทั รพยายามบอกจอห์นให้ใจเยน็ ๆ เขาพยายามต้งั สติ
เม่ือมองเหน็ กาหลงมเี ลอื ดไหลซึมออกมา จากศรี ษะของเธอ และท่ีใบหนา้ แขนขา บิดเบ้ียว
เหมอื นหลายส่วนบนร่างกายของเธอ อาจหกั หลายจดุ นอนหายใจพะงบั ๆ อยดู่ า้ นล่างน้นั บน
พ้ืนพรมสีดาพรอ้ มกบั เสียงรอ้ งครวญครางออกมาเบา ๆ เพราะความเจ็บปวด
"โอย๊ ช่วยกาหลงดว้ ย พพี่ ี ช่วยกาหลงดว้ ย มนั เจ็บเหลือเกินช่วยกาหลงดว้ ย อยา่ ปลอ่ ยให้
กาหลงตายนะ กาหลงกลวั "
เสียงของกาหลงทร่ี อ้ งออกมาดว้ ยความเจบ็ ปวด และมองข้นึ มาที่พวกเขาทก่ี าลงั ยนื มองเธออยู่
ขา้ งบนดว้ ยสายตาขอรอ้ งใหพ้ วกเขาช่วยเธอดว้ ย เพราะเธอรูส้ ึกความเจ็บปวดจากพิษบาดแผล
ของเธอ จนแทบหายใจไม่ออกอยแู่ ลว้ ตอนน้ี
"โอ๊ย..ช่วยดว้ ยช่วยฉนั ดว้ ยพี่พกี าหลงยงั ไม่อยากตายช่วยกาหลงดว้ ยช่วยดว้ ย"
เธอพยายามออ้ นวอนขอใหท้ ้งั สองคนช่วยชีวิตเธอ และลูกของเธอดว้ ยสายตาเจบ็ ปวด รอ้ ง
ครวญครางออกมาดว้ ยความทุรุนทุลายและดูทกุ ขท์ รมานกบั บาดแผลท่ีใบหนา้ ท่มี นั ไดฉ้ ีกขาด
และถกู ขูดลอกออกมาจนมองเห็นเน้ือสด ๆ สีแดงฉานตรงหนา้ ผาก และแกม้ ขา้ งซ้ายของเธอ
ผวิ หนงั ส่วนน้นั มนั ไดห้ ลดุ ลอกออกมา คงเพราะใบหนา้ ของเธอขดุ เขา้ กบั พรมน้นั เอง
จากคนหนา้ ตาสวยเพราะผา่ นการทาศลั ยกรรมมาท้งั ใบหนา้ และร่างกายของเธอกลายเป็น
ใบหนา้ บาดหรือหนา้ ผีไปแลว้ ตอนน้ีเลือดสีแดงสด ๆ ไหลหยดลงมาตามใบหนา้ และท่ีปลาย
คางของเธอหยดลงทพ่ี ้นื พรมของบา้ น และตามร่างกายเส้ือผา้ ชุดสีขาวของเธอเตม็ ไปดว้ ยเลอื ด
สด ๆ เป้ื อนเลอะเส้ือผา้ หมด และทกี่ ระโปรงสีขาวตรงระหว่างขาของเธอก็มเี ลอื ดสีแดงฉาน
ไหลซึมออกมานองเตม็ พ้ืน ท้งั กระโปรงเตม็ ดว้ ยเลอื ดสีแดง สภาพดูน่าสยดสยองกบั ภาพ
ตรงหนา้ ของพวกเขาท้งั สองคน จนทาอะไรไมเ่ ป็นเลยตอนน้ีท้งั ๆ ทพี่ วกเขาเป็นหมอไดแ้ ตย่ ืน
ตวั แขง็ ท่อื
เพราะกาหลงกาลงั ทอ้ งอ่อน ๆ กบั พนี ้นั เอง แต่เธอยงั ไม่มโี อกาสไดบ้ อกกบั เขา และมนั คง
สายเกินไปทจี่ ะบอกแลว้ ดว้ ยตอนน้ี กาหลงไดแ้ ต่ส่งสายตาวนิ วอนร้องขอชีวิตจากคนท้งั สอง
เป็นคร้ังสุดทา้ ย ก่อนท่เี ธอจะแน่น่ิงไปตรงพ้ืนพรมเบ้อื งล่างน้นั ตอ่ หนา้ ตอ่ ตาของท้งั สองคนท่ี
กาลงั ยืนหนา้ ซีดจอ้ งมองร่างอนั โชกเลือดของเธออยู่ เพราะคิดไม่ออกว่าพวกเขาควรจะทายงั ไง
ดีกบั ร่างอนั โชกเลอื ดของกาหลง เครื่องมืออะไรก็มีไม่ครบ
พีจงึ หันหลงั ว่งิ กลบั ไปทหี่ อ้ งของเขา และยนื สงบสติอารมณ์ท่กี าลงั ตนื่ เตน้ กบั เหตุการณท์ เ่ี ขา
เพิ่งไดเ้ จอกบั มนั มาไดส้ กั พกั เขาก็ตดั สินใจคน้ หากล่องปฐมพยาบาลและวิ่งกลบั ไปหากาหลง
อีกคร้งั เขาไม่รู้หรอกว่าเขาจะชว่ ยกาหลงใหร้ อดไดไ้ หม เพราะจากที่เขาเห็นบาดแผลของ
กาหลงมนั ดสู าหสั มาก ๆ แตส่ ิ่งทเี่ ขาคดิ มนั กไ็ ม่มโี อกาสไดท้ า หรือไดแ้ กต้ วั อกี ตอ่ ไป กว่าเขา
จะกลบั มาทเี่ กินดู กาหลง กไ็ มเ่ จอร่างของกาหลงที่หนา้ บนั ไดอกี แลว้ ตอนน้ี เจอแต่คราบเลอื ด
“กาหลงหายไปไหนแลว้ จอห์นนายเอากาหลงไปไหน จอหน์ เราตอ้ งช่วยกาหลงนะจอหน์ ทา
บา้ อะไรอกี แลว้ นี่ จอหน์ ” พรี ภทั รตามหาจอหน์ และกาหลง ไปทวั่ บา้ น แต่ก็ไม่เจอกาหลง และ
จอหน์ ในบา้ น ท้งั สองหายไปไหน
พีรภทั รคดิ ถา้ วนั น้นั เขาไมว่ ิง่ หนีกลบั ไปหอ้ ง แตใ่ ห้จอหน์ เป็นคนไปหยิบเคร่ืองมอื ปฐม
พยาบาลแทนเขา และไม่หวาดกลวั จนเกินไปและต้งั สตใิ หด้ ี ๆ ให้สมกบั ทเี่ ขาไดเ้ รียนหมอมา
เป็นคนว่ิงลงไปช่วยกาหลง และอยกู่ บั เธอจนวินาทสี ุดทา้ ย ในฐานที่เขาเองเป็นหมอ เรื่อง
รา้ ย ๆ ก็คงจะไม่เกิดข้นึ กบั ทกุ คนแบบน้ี
ถา้ เขายอมช่วยใหก้ าหลงรอดตายไดใ้ นวนั น้นั และไม่ปลอ่ ยให้เธอตอ้ งคลาดสายตาของเขา
กาหลงก็คงไม่หายไปอยา่ งลึกลบั แบบน้ี มนั ไดส้ ายไปแลว้ เขากลบั ไปแกไ้ ขตรงน้นั ไม่ไดแ้ ลว้
ต่อให้อยากจะทาแคไ่ หน
เวลาผา่ นไป 10 นาทีเขาเหน็ จอห์นเดินเขา้ บา้ นกลบั มาคนเดียว ใบหนา้ ของจอหน์ ดูซีดมาก และ
จอหน์ ไม่ยอมพูดอะไร
"จอหน์ นายหายไปไหนมา แลว้ กาหลงละจอหน์ นายเอากาหลงไปไวไ้ หน บอกฉันมาสิ
จอห์น กาหลง ตายหรือยงั ทาไมนายถงึ ไม่รอฉัน นายเอาตวั กาหลงไปไวไ้ หน จอห์นตอบสิวะ
กาหลงอยไู่ หน เราตอ้ งช่วยกาหลงนะ”พรี ภทั ร พยายามถามจอหน์ ที่เอาแตย่ นื น่ิง
“ กาหลงหายไปไหนแลว้ เราช่วยกาหลงไมไ่ ดแ้ ลว้ นายพากาหลงไปไหนจอหน์ บอกฉันมาสิวะ
เราจะไดช้ ่วยกาหลงไดท้ นั วา่ ไงจอหน์ กาหลงหายไปไหน.”
เสียงพีเอย่ ถามจอหน์ ที่ยนื หนา้ ซีดปากสั่นอยทู่ เ่ี ดิมของเขา หลงั จากเขาบอกวา่ กาหลงหายไปแลว้
โดยไม่ยอมพดู อะไรออกมาอีก จนพตี อ้ งเดินมาเขยา่ ตวั ของเขาแรง ๆ ที่เอาแต่เงยี บไมย่ อมพดู
อะไรอีก
"วา่ ไงจอหน์ ฉนั ถามวา่ กาหลงหายไปไหนวะ เธอไมม่ ที างจะเดินออกไปเองไดห้ รอก เพราะ
ไดร้ บั บาดเจ็บมากขนาดน้นั กาหลงลกุ ข้ึนมาเดินเองไมไ่ ดน้ ายก็น่าจะรู้ นายทาอะไรกบั กาหลง
จอหน์ ตอบฉันมาสิวะจอห์น ว่าไงกาหลงอยไู่ หน..?” เสียงพตี ะคอกถามจอหน์ สียงดงั กวา่ เดิม
"อยา่ ถามไดไ้ หม ฉนั ไม่รูฉ้ นั ไมร่ ูอ้ ะไรท้งั น้นั พีอยา่ มาถามฉนั ตอนน้ีฉันรูแ้ คว่ า่ เราตอ้ งลืม
เร่ืองของกาหลงไปชะ และเราจะตอ้ งไปจากทีน่ ้ีใหเ้ ร็ว ลืมกาหลงชะ ฉันบอกนายไดแ้ ค่น้ี ถา้
นายไม่อยากจะโดนตารวจจบั หรือเขา้ ไปปอยใู่ นคุก นายตอ้ งลมื เรื่อง ท้งั หมดที่เกิดข้ึนทน่ี ้ี และ
ลมื กาหลงใหไ้ ด้ เชื่อฉนั ลมื เรื่องท่เี กิดข้ึนวนั น้ีใหห้ มด เพอ่ื ชีวติ ของเราท้งั สองคน เราตอ้ งลืม ..."
จอหน์ หันมามองท่พี ีรภทั ร และบอกกบั เขาดว้ ยทา่ ทางแปลก ๆ เหมือนกาลงั ชอ็ กกบั อะไรสัก
อยา่ งท่ีพรี ภทั รเองกไ็ ม่รูว้ า่ มนั คืออะไรกนั แน่ จอหน์ เอาตวั กาหลงไปซ่อนไวไ้ หน เขาไม่คดิ ว่า
จอหน์ คนเดียวจะพากาหลงไปซ่อนได้ แต่ต่อใหเ้ ขาพยายามคาดค้นั ถามยงั ไงจอห์นกไ็ มย่ อมบอก
เรื่องของกาหลงกบั เขา บอกแคใ่ หเ้ ขาลืมกาหลงไปชะ แต่เขาจะลืมไดย้ งั ไง
"ฉนั ไมเ่ ชื่อกาหลงไมม่ ที างเดินออกไปเองได้ บอกมานะ นายให้คนของนายมาเอาตวั กาหลง
ไปซ่อนไวไ้ หนบอกมาสิวะ อยา่ ทาแบบน้ีนะจอหน์ ถงึ ฉนั จะเกลียดนางเดก็ น้ีมากแคไ่ หน แต่ฉัน
กย็ งั ไมอ่ ยากจะใหห้ ลอ่ นตายเขา้ ใจไหมจอหน์ บอกมาสิวะ กอ่ นทม่ี นั จะสายเกินไป ถา้ เกิดนาง
เดก็ น้นั มนั เกิดตายข้ึนมามนั คุกนะจอหน์ หรือไม่อยา่ งง้นั ไอภ้ ูผามนั ไดม้ าฆ่าพวกเราตายแน่..?”
พียงั ไมย่ อมเช่ือวา่ กาหลงจะหายไปไดเ้ อง ถา้ ไม่มใี ครมาเอาตวั หล่อนไปจากตรงน้ี
"ก็บอกว่าไม่รูไ้ มร่ ู้พีไงพี นายน้ีพดู ภาษาคนไมร่ ูเ้ รื่องหรือยงั ไงกนั พอฉนั วิง่ ไปท่ีห้องเพอ่ื จะ
ไปเอาผา้ และยามาทาแผลใหน้ างเด็กน้นั พอมาถงึ กาหลงกไ็ ดห้ ายไปแลว้ อยา่ งที่นายเหน็ อยู่
ตอนน้ี ฉันตามหาก็หาไม่เจอ ถงึ ไดย้ ืนทาเหมือนไกต่ าแตกอยตู่ อนน้ียงั ไงละ พอใจนายหรือยงั
..? " จอหน์ บอกแคน่ ้นั กอ่ นจะรีบเดินไปทหี่ ้องของเขา และเก็บเส้ือผา้ ใส่กระเป๋ าเดินทางของ
เขาอยา่ งเร่งรีบท้งั ที่พยี งั เดินตามเขาเขา้ มาติด ๆ
"เราตอ้ งไปแลว้ พี เร็วสิไปเกบ็ กระเป๋ าของนาย" จอหน์ จดั กระเป๋ าไปก็ตะโกนบอกพีใหไ้ ป
เกบ็ กระเป๋ าของเขา
"ไมจ่ อห์นฉนั จะไม่ไปไหนท้งั น้นั ถา้ หากาหลงไมเ่ จอ นายตอ้ งช่วยฉนั ตามหากาหลงให้เจอ
จอหน์ อยา่ ทง้ิ กนั แบบน้ีสิวะ น้ีมนั บา้ นคณุ ลงุ ของนายนะจอหน์ นายรู้ดีกวา่ ฉนั ว่าตรงไหนเป็น
ตรงไหน นายตอ้ งช่วยฉันตามหากาหลงให้เจอ เราจะกลบั ไปโดยไมม่ กี าหลงไม่ไดน้ ะจอหน์
ไดโ้ ปรดฉนั จะบอกกบั ภผู ามนั ยงั ไงถา้ กาหลงมาหายไปแบบน้ี"
เสียงพบี อกกบั จอหน์ ท่ีกาลงั จดั ของใส่กระเป๋ าของเขาอยตู่ อนน้ี โดยไม่ไดฟ้ ังท่ีพีพูดเลยสกั นิด
เหมอื นเขากาลงั หวาดกลวั กบั อะไรสักอยา่ ง
"ก็บอกวา่ หลอ่ นหนีไปก็ไดน้ ี่ พมี นั ไม่มีประโยชน์หรอก พอี ยา่ ตามหาเดก็ น้นั เลย เอาตวั ของ
เราใหร้ อดก่อนเถอะ เร็วสิพ"ี จอหน์ หนั มาเร่งพีรภทั ร
"ไมก่ บ็ อกแลว้ ไงวา่ ฉนั ไมไ่ ปไหนท้งั น้นั คนหายไปท้งั คนไดย้ งั ไงกนั ฉนั ไม่เช่ือวา่ กาหลงจะ
หนีไปแลว้ กาหลงจะหนีไปยงั ไงจอห์น นายเป็นบา้ ไปแลว้ หรือยงั ไง คนหายท้งั คนนะ นายกบั ทา
ไมส่ นใจ กเ็ ห็น ๆ อยวู่ ่ากาหลงไดร้ ับบาดเจ็บอยู่ มาน้ีเลยนายตอ้ งช่วยฉนั หาใหท้ วั่ บา้ นน้ีจนกวา่
ฉนั จะแน่ใจวา่ กาหลงไมไ่ ดอ้ ยใู่ นบา้ นน้ีจริง ๆ "
พีเดินมาลากเอาตวั จอหน์ ออกไปจากห้องของเขา ช่วยกนั ตามหากาหลง จอหน์ กเ็ ลยตอ้ งทาท้งั ท่ี
ไม่ค่อยจะเตม็ ใจนกั แตข่ ดั พไี ม่ไดน้ ้นั เอง
"นายดูสิ แมแ้ ตร่ อยเลือดกไ็ ม่มีหลงเหลอื ใหเ้ หน็ นายวา่ มนั ไม่แปลกหรือไง จะใหฉ้ ันเช่ือ วา่
นายไม่มสี ่วนรูเ้ ห็น ทีก่ าหลงหายตวั ไป ไดย้ งั ไง นายให้คนมาทาความสะอาดตอนไหน ทาไมฉัน
ไมเ่ หน็ ..?”
พีเอย่ ถามจอหน์ ทเ่ี อาแตห่ ันมองไปรอบ ๆ บริเวณบา้ นหลงั น้ีอยา่ งดูลน ๆ และมีทา่ ทางแปลก ๆ
เหมือนเขาจะรู้อะไรแตไ่ ม่ยอมบอกให้พีไดร้ ู้
และพวกเขาออกตามหากาหลงจนทวั่ บริเวณบา้ นและรอบ ๆ บา้ น ก็ไมเ่ จอแมเ้ งาของกาหลงจน
พีรภทั รเริ่มทอ้ วา่ คงจะหาหลอ่ นไมเ่ จอจริง ๆ ถงึ หาเจอปานน้ีกาหลงก็คงไม่รอดชีวติ แลว้ ดว้ ย
“ยงั ไงเราก็หายตวั กาหลงไม่เจอ เรารีบออกไปจากบา้ นหลงั น้ีกนั เถอะนะพี ฉันไมอ่ ยากอยทู่ ่ีน้ี
แลว้ เชื่อสิวา่ ฉันไมไ่ ดแ้ ตะตอ้ งตวั ของกาหลงเลย และเขาคดิ วา่ กาหลงไดห้ นีไปแลว้ ซ่ึงพีไม่
อยากจะเชื่อทีจ่ อหน์ พูดเลยสักนิด แตเ่ ขากไ็ มม่ ีหลกั ฐานเพราะเน้ือตวั ของจอหน์ ไมไ่ ดเ้ ป้ือน
เลอื ดของกาหลงเลยดว้ ยซ้า และถา้ จอหน์ ทาเขา จะเอากาหลงไปซ่อนไวไ้ หน ไดเ้ ร็วจงั คงไม่
กลบั มายืนรอเขาไดเ้ ร็วถึงเพยี งน้ีหรอกน่า ถา้ จอหน์ ไมไ่ ดใ้ หใ้ ครเขา้ มาเอาตวั กาหลงออกไปแลว้
ใครทา พรี ภทั รคิด
ถา้ ไม่ใช่จอหน์ เอาตวั กาหลงไปซ่อน ก็ตอ้ งเป็นคนอนื่ และเขาเพงิ่ จะมาคิดไดว้ ่าในบา้ นน้ีมนั
ตอ้ งมีอะไรหรือใครอกี คนทีแ่ อบซ่อนอยทู่ น่ี ้ี
ทเี่ ขาเองกไ็ มร่ ูว้ ่ามนั คอื ใครอะไรกนั แน่ และจะตอ้ งไมไ่ ดม้ ีแคพ่ วกเขาสามคน และลงุ คนสวน
อยา่ งแน่นอน เพราะลุงคนสวนคงจะเขา้ มาเอาร่างของกาหลงออกไปคนเดยี วไม่ไดห้ รอก กแ็ ก
แก่แลว้ แถมยงั ตวั เล็กออกขนาดน้นั แตเ่ ขาคดิ ผิดเมอ่ื ไดเ้ หน็ ลงุ แก่ ๆ พยายามลากเอาตวั เขาเขา้ มา
ในบา้ นเมอ่ื ก้ีไดอ้ ยา่ งสบาย จนเขาเองยงั คาดไม่ถึงวา่ แกจะแข็งแรงถงึ เพยี งน้ี
ถา้ ไมใ่ ช่ลงุ คนสวนคนน้ี กต็ อ้ งมใี ครสกั คนทพ่ี วกเขาไมเ่ คยรู้มาก่อน วา่ เขาจะแอบอยใู่ นบา้ น
หลงั น้ีดว้ ยในวนั น้นั จอหน์ เองก็บอกไม่รู้ไมเ่ ห็นอะไรท้งั น้นั แต่สีหนา้ ของจอหน์ ในวนั น้นั มนั ดู
แปลก ๆ ดูมพี ิรุธยงั ไงไมร่ ู้ พเี ริ่มมาคดิ ทบทวนเหตกุ ารณใ์ นวนั ทก่ี าหลงไดห้ ายตวั ไปอยา่ ง
ลกึ ลบั อกี คร้งั เพราะวนั น้นั เขาอาจจะรีบจนเกินไป เลยอาจจะมองขา้ มอะไรไปบา้ งในวนั น้นั
และไมร่ ู้ว่าใครทเี่ ขา้ มาช่วยกาหลงออกไป ถา้ จอหน์ ไม่ไดท้ าจริง ตามทเ่ี ขาอบก เพราะจอหน์ เอง
กว็ งิ่ กลบั ไปทห่ี ้องเพอ่ื ไปเอาเคร่ืองมอื พร้อม ๆ กบั เขาน้นั เอง ซ่ึงมนั ฟังดแู ปลกมากแมแ้ ต่ลงุ คน
สวนก็บอกไมร่ ูไ้ ม่เห็นอะไรท้งั น้นั แกไมไ่ ดร้ ู้ว่าเกิดอะไรข้นึ ในบา้ นเลยดว้ ยซ้าไป
พอี าจผดิ ที่ไม่ไดบ้ อกความจริงท้งั หมดทเ่ี กิดข้นึ ใหต้ ารวจ หรือทุกคนไดร้ ู้ว่าจริง ๆ แลว้ กอ่ นที่
กาหลงจะหายตวั ไป เธออยกู่ บั พวกเขาและไดพ้ ลดั ตกบนั ได และพวกเขาไมไ่ ดต้ ้งั ใจทาร้ายเธอ
มนั เป็นอบุ ตั ิเหตุ แต่ใครจะมาเชื่อคาพูดของพวกเขากนั ละ ในเม่อื ไมม่ รี ่างของกาหลงเพอื่ มา
ยนื ยนั กบั พวกเขาไดน้ ้นั เอง
พวกเขาคงจะตอ้ งกลายเป็นฆาตกรฆา่ แลว้ เอาศพไปซ่อน โดยปริยายเขา้ แลว้ นะสิ ถา้ ขนื ยอม
บอกกบั ตารวจหรือทกุ คนออกไปแบบน้นั ใครมนั จะมาเชื่อพวกเขาจะหาว่าพวกเขาแต่งเร่ือง
ข้นึ มาหลอกลวงทกุ คนเขา้ ใหน้ ะสิ ท้งั สองจงึ ตอ้ งหาทางให้ตวั เองรอดจากการเป็นคนรา้ ยและ
บงั คบั ให้สารุจน์และนิกร ช่วยเป็นพยานใหก้ บั พวกเขาท้งั สองคนรอดจากตารวจมาได้ ผา่ นได้
สามเดือน กเ็ กิดเร่ืองแปลก ๆ ข้นึ กบั เขา ทช่ี อบฝันเหน็ กาหลง บอ่ ย ๆ
และในฝันทุกคร้งั กาหลงจะตามหลอกหลอนเขา และทวงชีวิตของเธอคนื จากเขา จนเขาตอ้ ง
ไปหาพระมาหอ้ ยคอกนั ไมใ่ ห้ เขาตอ้ งฝันร้าย และเหฌนภาพหลอนของกาหลง ท่คี อ่ ยตามหลอก
หลอนเขา ซ่ึงจอหน์ ไมเ่ คยเจอ และคดิ วา่ เขาคงคิดมากเร่ืองทก่ี าหลงหายตวั ไป จงึ ไมเ่ ช่ือวา่ เขา
เหน็ ผกี าหลง
"ช่วยฉนั ดว้ ยพีพ่ ี ช่วยฉนั ดว้ ยกาหลงเจบ็ เหลือเกินพพ่ี โี อ๊ย..!"
เสียงร้องอยา่ งโหยหวนและเจบ็ ปวดของกาหลง มนั ยงั อยใู่ นหัวของเขาตอนน้ี มนั คอื เสียง
สุดทา้ ยทเี่ ขาไม่อยากจะไดย้ นิ มนั แตย่ งั ดงั ซ้า ๆ อยตู่ อนน้ี พพี ยายามมองหาวา่ เสียงมนั มาจาก
ไหน เขาเร่ิมหวาดกลวั จนตวั สน่ั เทา พยายามลุกข้ึนยนื ดว้ ยขาสน่ั ๆ
"ออกมาสิวะ อยา่ มาหลอกกนั แบบน้ี ฉันไมก่ ลวั แกแลว้ ออกมาแกเป็นใครกนั แน่ ออกมาสิว่ะ
ถา้ มงึ แน่จริงอยา่ เอาแต่หลบอยแู่ บบน้ี "
พเี ร่ิมหวาดกลวั จนไม่รูจ้ ะกลวั ยงั ไงแลว้ ตอนน้ี จึงตะโกนถามออกไปดงั ๆ เพราะตอ่ ใหเ้ ขากลวั
แค่ไหนตอนน้ีเขากค็ งหนีไปไหนไมไ่ ดอ้ ีกแลว้ คงตอ้ งเผชิญกบั มนั เท่าน้นั จะเป็นใครกช็ ่างเขา
ขอสู้ตาย พหี ันซา้ ยหันขวาเมอื่ เขารู้สึกวา่ มเี งาดาวูบผา่ นดา้ นหลงั ของเขาไป ในความมดื ในห้อง
โถงน้ี
เขาพยายามต้งั สติทีแ่ ตกกระเจงิ ของเขาใหม่อกี คร้งั ใหไ้ ด้ และเร่ิมหนั มองรอบ ๆ ห้องอีกคร้งั
สายตาของเขามองผา่ นราวบนั ไดที่เหมือนมีอะไรสกั อยา่ งกลง้ิ ตกลงมา แต่พอเขาจอ้ งมองมนั ชดั
ๆ กบั ไมม่ อี ะไรเลยให้ตายเถอะ ก็เมอื่ ก้ีสายตาของเขามนั ไมไ่ ดฝ้ าดไปแน่ ๆ เขามนั่ ใจแต่ตอนน้ี
ไอส้ ่ิงน้นั มนั ไดห้ ายไปไหนแลว้
"บา้ เอย้ มนั อะไรกนั แน่วะ่ ..!” พีรภทั รสบถเสียงดงั น้ีเขาจะประสาทหลอนตายอยแู่ ลว้ นะ
เล่นแบบน้ี
"ใครวะแมง่ เลน่ อะไรแบบน้ี กไู ม่สนุกกบั มึงดว้ ยหรอกนะ ออกมาอยา่ ใหก้ รู ูน้ ะว่าเป็นใครกู
ไม่เอามงึ ไวแ้ น่แมง่ แกลง้ อยไู่ ด.้ .”
พรี ภทั รขเู่ สียงดงั ลน่ั หอ้ งดว้ ยท่าทางต่ืนกลวั ปนโมโหว่าใครกนั แน่ท่กี าลงั แกลง้ หลอกให้เขากลวั
จนลนลาน จึงเดินไปหยิบแจกนั ท่ีโตะ๊ รับแขกกลางห้องข้นึ มาถือเอาไวใ้ นมอื ของเขา เผ่อื ว่าเจอ
อะไรหรือใครโผล่ออกมาเขาจะไดจ้ ดั การเอาไอแ้ จกนั น้ีฟาดทีห่ ัวมนั ไดเ้ ลย
"เขา้ มาวนั น้ีกูขอสูต้ าย"
พอพรี ภทั รพดู จบก็มีเงาดาวบู ผา่ นตวั ของเขาไปวูบหน่ึงอกี คร้งั สายลมเยน็ ๆ พดั ผา่ นตวั ของเขา
พรี ภทั รถงึ กบั ตกใจกลวั จนตวั สนั่ เทา ใบหนา้ เริ่มมเี หง่อื ไหลซึมออกมาดว้ ยความต่นื กลวั กบั ส่ิง
ทเี่ ขากาลงั เผชิญกบั มนั อยตู่ อนน้ีเพยี งลาพงั เขาเผลอรอ้ งออกมาดงั ๆ
"เฮย้ ..!”
เหมอื นพรี ภทั รจะสัมผสั ถึงส่ิงท่เี คล่อื นไหวผา่ นตวั ของเขาไปเมอื่ ก้ีน้ีได้ จนเขาถึงกบั เผลอทา
แจกนั ในมอื หลน่ ลงพ้นื กลางห้องโถงใหญ่
"แพลง้ ..”
และโดยทีเ่ ขาไมท่ นั ไดต้ ้งั ตวั กม็ เี งาดาวบู เขา้ มาทางดา้ นหลงั ของเขา และเขา้ มาจบั ตวั ของเขา
ลอ็ คเอาไวพ้ ร้อมกบั ใชฝ้ ่ามอื ท้งั สองขา้ งบีบทีล่ าคอของเขาเอาไวแ้ น่นสุดแรง
“อ้อื ๆๆๆ “
พรี ภทั รถงึ กบั ใชป้ ลายเทา้ ถบี กบั พ้ืนห้องแรง ๆ จนเกดิ เสียงดงั
“ตึง ๆๆๆ “
จากการดิ้นรนเพอ่ื ใหต้ วั เองรอดพยายามบอกใหเ้ จา้ สิ่งทกี่ าลงั จะฆา่ เขาอยตู่ อนน้ีปลอ่ ยตวั เขา
"ปลอ่ ยกู สิวะปลอ่ ย..!”
เทา่ ทเี่ ขาจะสามารถทาไดใ้ นตอนน้ี เพราะเขาเริ่มจะขาดอากาศไปหล่อเล้ยี งสมองและร่างกาย
ของเขาน้นั เอง และเริ่มหายใจไมอ่ อก เขาพยายามจะเกาะฝ่ามอื ท่ีกาลงั บีบลาคอของเขาอยู่
ตอนน้ีออกใหไ้ ด้ อยา่ งสุดฤทธ์ิสุดกาลงั ที่ยงั พอมีอยใู่ หไ้ ด้
“อ้อื ปลอ่ ยแกเป็นใครตอ้ งการอะไรจากฉัน ปลอ่ ยสิ”
เพราะตอ้ งการอากาศเพอื่ หายใจอีกคร้งั พยายามดิน้ เพือ่ ให้ตวั เองรอด เขาเร่ิมจะหนา้ ดาหนา้
แดงจากการดิน้ รนเพอ่ื ช่วยเหลอื ตวั เองใหร้ อดใหไ้ ดใ้ นคร้งั น้ี พรอ้ มกบั ใชเ้ ทา้ ถีบพ้นื สุดแรง
“ตึง ตงึ ตึง”
เอาไวไ้ ม่ให้ตวั ของเขาลอยข้นึ จากพ้นื เพราะแรงของไอส้ ่ิงทก่ี าลงั จะฆ่าเขา
แตพ่ อเขาไดม้ องเห็นใบหนา้ ของเจา้ ของเงาดาทกี่ าลงั ทาร้ายเขาอยตู่ อนน้ีชดั ๆ มนั ทาใหพ้ รี ภทั ร
ถึงกบั เกิดอาการชอ็ ก จอ้ งมองมนั ตาคา้ งอีกคร้งั ดว้ ยสายตาเหลอื กลาน
“อ้ือ ๆๆๆ”
เพราะกาลงั ตกใจกบั ส่ิงท่ีเขามองเห็นอยตู่ รงหนา้ ที่มนั พยายามใชท้ อ่ นแขนของมนั รัดลาคอเขา
จากทางดา้ นหลงั ดว้ ยการทาให้เขาขาดอากาศหายใจใหไ้ ด้
เขาอยากจะพูดอยากจะรอ้ งขอชีวติ ออกมามนั ดงั ๆ แต่เขากท็ าไมไ่ ด้ ก่อนทส่ี ตทิ ้งั หมดของเขา
มนั จะดบั วูบไป เพราะความต่ืนเตน้ หวาดกลวั อยา่ งสุดขดี กบั สิ่งท่ีเขาไมเ่ คยคาดคดิ มากอ่ นและ
อาจจะคดิ ไมถ่ งึ เลยดว้ ยซ้าไปวา่ ตลอดเวลาห้าเดือนเต็มจะเป็น..
ตอนท่ี 25 อย่าหลอกกนั จบ
ดา้ นหมวดเกา้ และทกุ คน พวกเขากาลงั จะเดินไปทร่ี ถทจี่ อดอยตู่ รงลานจอดรถของเขา รวมท้งั
กอ้ นและกนั ดาดว้ ย
แตเ่ ขาเห็นกนั ดาขบั รถมอเตอร์ไซคข์ องเธอมาเอง เขาจึงเอย่ ทกั ข้ึนเบา ๆ ตอนท่ีเดินออกมาจาก
กุฏขิ องหลวงตาดว้ ยกนั
“น้ีคณุ อยา่ บอกนะวา่ คุณจะขบั ไอเ้ จา้ เศษเหลก็ น้ีไประยองจริง ๆ นะหือ..?” หมวดเกา้ พูดกบั กนั
ดา ซ่ึงเธอกห็ ันมามองหนา้ เขา อยา่ งสงสยั ไม่ได้ ถา้ เธอจะขบั ไอเ้ ศษเหลก็ ของเธอไป มนั จะ
เป็นอะไรง้นั หรือ
“ทาไมหรือคณุ คิดวา่ ฉันขบั ไม่ไดห้ รือไงกนั แคส่ ามชว่ั โมงกว่า ๆ เอง ชิว ๆ ถึงฉันจะเป็น
ผหู้ ญงิ แต่ฉันกไ็ มไ่ ดอ้ ่อนแอ ถงึ กบั จะขบั ไอเ้ จา้ น้ีเดินทางไกลไมไ่ ดช้ ะหน่อย” เธอตอบเขาอยา่ ง
มนั่ ใจ ว่าเธอขบั ไดส้ บายมาก เพราะเธอทาอยบู่ ่อย ๆ
“ผมรูว้ ่าคุณเกง่ เรื่องขบั ไอเ้ จา้ น้ีของคุณ แตอ่ ยา่ ลมื สิว่า เราจะตอ้ งเดินทางกนั คนื น้ีไม่ใช่พรุ่งน้ี
เชา้ มนั อนั ตรายเกินไปสาหรบั ผหู้ ญิง ทีจ่ ะขบั มอเตอร์ไซคท์ างไกลในเวลากลางคนื เกิดคุณ
เผลอหลบั ในข้นึ มาละยงุ่ เลย หรือไมเ่ กิดคุณเผลอขบั เร็วเหมือนตอนกลางวนั มนั กไ็ มป่ ลอดภยั
เท่าไรเน้ือหุม้ เหลก็ ชดั ๆ ” เขาบอกเหตผุ ลกบั กนั ดา
“แต่ฉนั .” กนั ดากาลงั จะเถียงเขาว่าเธอขบั ได้ แตห่ มวดเกา้ รีบเบรกเธอเอาไวช้ ะกอ่ น
“อยา่ พ่ึงเถยี งสิคุณ ที่ผมพดู นะ เพราะกาลงั เป็นห่วงความปลอดภยั ของคณุ หรอกนะ เกิดคณุ
เป็นอะไรข้นึ มาละ กค็ นที่จะเสียใจมากท่สี ุด ก็คณุ พอ่ คุณแม่ของคุณเอง คุณกไ็ ดย้ นิ ทห่ี ลวงตา
ท่านไดบ้ อกเอาไวห้ มดแลว้ น้ี วา่ ชีวติ ของคณุ กาลงั ตกอยใู่ นอนั ตราย ซ่ึงเรามองไมเ่ ห็นว่า มนั
คืออะไร เพราะชะน้นั คืนน้ีคณุ จะตอ้ งไปรถผมเทา่ น้นั ถา้ คุณอยากจะไปดว้ ย ไมง่ ้นั กไ็ ม่ตอ้ ง
ไปโอเค”
พดู จบเขากเ็ ดินเขา้ มาแยง่ เอากญุ แจรถของเธอไปจากมอื ของเธอ เพราะไม่อยากเถียงกบั กนั ดา
จนถึงเชา้ น้นั เอง เวลาของเขายงิ่ มนี อ้ ย ๆ อยดู่ ว้ ย พรอ้ มกบั เดินไปทร่ี ถของเขา ทาเอากนั ดา
ถึงกบั พดู ไมอ่ อก เมือ่ ถกู เขาแยง่ กญุ แจรถไปจากมอื ของเธอเฉยเลย
“น้ีคุณ เอากุญแจรถของฉนั คนื มานะ เร่ืองอะไรฉนั ตอ้ งไปกบั คณุ ดว้ ย ในเม่ือรถของฉนั กม็ ี เอา
คืนมาสิคณุ ขืนฉนั ยอมนง่ั รถไปกบั คุณ คืนน้ีท้งั คืน ฉนั คงหูชาเพราะตอ้ งทนนง่ั ฟังคุณบ่นให้
ฉนั ตลอดทางนะสิ ใครจะบา้ ไปกบั คณุ กนั เลา่ เอากญุ แจรถของฉนั คืนมานะ ตารวจบา้ ชอบ
รังแกประชาชนตาดา ๆ เรื่อยเลย”
กนั ดารีบวิ่งตามหลงั เขาทเี่ ดินกา้ วยาว ๆ ไปที่รถของเขา ทจ่ี อดอยไู่ มไ่ กลจากรถของเธอนกั จน
กนั ดาเดินตามเขาแทบไมท่ นั เพราะเธอขาส้นั กว่าเขา จึงเดินไดช้ า้ กว่า เพราะขาของเขามนั ยาว
กว่าขาของเธอน้นั เอง กา้ วทเี ดียวก็ห่างเธอไปไกลแลว้ แตเ่ ขายงั หันกลบั มาพูดกบั เธอ อยา่ งอด
ขาหญิงสาวไม่ไดท้ ีเ่ ดินไม่ทนั เขา
"กอ็ ยากเกิดมาขาส้นั เองนี่นะ" เขาแอบบน่ ให้กนั ดาเบา ๆ แตก่ ็ยกยมิ้ ท่มี ุมปากอยา่ งพอใจ เม่อื
มองเหน็ กนั ดากาลงั วงิ่ ตามหลงั เขามาตดิ ๆ
“อยากจะไดค้ นื กต็ ามมาเอาเองสิคณุ เก่งนกั ไม่ใช่หรือ แน่จริงกเ็ ขา้ มาเอาสิ”
หมวดเกา้ เดินไว ๆ พรอ้ มกบั ยกชูลูกกุญแจรถของเธอข้ึนสูง อยา่ งอารมณด์ ีทไ่ี ดแ้ กลง้ เจา้ หลอ่ น
อยากอวดเกง่ ดีนกั ตอ้ งโดนชะบา้ ง และเขายงั เอาลกู กุญแจรถของเธอ หยอดใส่ไวใ้ นกระเป๋ า
กางเกงของเขาชะอยา่ งง้นั ทาเอากนั ดาถึงกบั พูดไมอ่ อก เมอ่ื มองเหน็ เขาทาแบบน้นั เพราะเขา
คงจะคดิ วา่ เธอจะไม่กลา้ ลว้ งหยบิ เอาละสิ คนบา้ น้ีนายจงใจแกลง้ ฉนั ใช่ไหม
เมอื่ รู้ทนั ว่าเขาต้งั ใจจะบงั คบั ใหเ้ ธอนง่ั รถของเขาทางออ้ มจนได้ คนบา้ อาไร แลว้ ใครมนั จะกลา้
ไปลว้ งเอาในกระเป๋ ากางเกงของเขาไดเ้ ล่า เขาตอ้ งการจะแกลง้ เธอชดั ๆ เลย อแี บบน้ีเพราะเธอ
ไมม่ ีทางเลือกกต็ อ้ งยอมนง่ั รถของเขานะสิ
แต่อยา่ หวงั ว่าเธอจะยอมใหเ้ ขาตอ้ นเธอหมดทางเลอื กไดง้ ่าย ๆ กนั ดาถึงกบั รูส้ ึกเดอื ด เมอื่ รูท้ นั
ความคดิ ของเขา
ส่วนคนท่ไี ดก้ วนอารมณข์ องเธอใหข้ ่นุ กบั ให้รู้สึกอารมณด์ ีถึงกบั แอบอมยิม้ อยา่ งพอใจในหนา้
ทสี่ ามารถเอาชนะแม่สาวแว่นไดใ้ นคืนน้ี เขากอ็ ยากจะรูเ้ หมือนกนั วา่ เธอจะบา้ พอกลา้ ลว้ งหยบิ
ลกู กุญแจรถจากกระเป๋ ากางเกงของเขาหรือเปล่า เดี๋ยวก็คงจะไดร้ ูก้ นั
และกา้ วเขา้ ไปนง่ั รอในรถบีเอ็มดบั เบิลยคู นั หรูหราของเขา อยา่ งใจเยน็ เปิ ดแอร์เยน็ ๆ พรอ้ มกบั
กดสตาร์ทรถรอเธอ โดยไม่สนใจเสียงของกนั ดาที่กาลงั เอามอื ทุบกระจกรถของเขาแรง ๆ ดว้ ย
ความโมโหใหเ้ ขา
“นี่คุณเปิ ดประตรู ถเด๋ียวน้ีนะ และคนื กุญแจรถของฉนั มาเด๋ียวน้ี คนบา้ เลิกเลน่ ไดแ้ ลว้ ฉันไม่
สนุกกบั คุณหรอกนะเอาคนื มา”
กนั ดาทุบกระจกรถไมห่ ยดุ และไมส่ นใจว่าตอนน้ีกอ้ นและจา่ สมปอง กาลงั ยนื มองอยทู่ ร่ี ถของ
เขาถึงกบั งงกบั ท้งั สองคน ว่ากาลงั เล่นอะไรกนั อยู่ และกนั ดาไปทบุ รถหมวดเกา้ ทาไมกนั รถ
ของเขายง่ิ ราคาแพงอยดู่ ว้ ยเป็นรอยข้ึนมาละยงุ่ เลยยยั กนั ดาเอย เลน่ อะไรแบบน้ีกอ้ นคดิ แตเ่ สียง
จ่าสมปองก็เรียกเขาชะก่อน
“ผมว่าเรารีบไปกนั กอ่ นเถอะครับ เดี๋ยวสองคนน้นั เขาคงจะตามไปทหี ลงั เองแหละ สงสยั หมวด
เกา้ เขาคงจะให้คุณกนั ดานง่ั รถเขาไปดว้ ย เพราะไมอ่ ยากจะใหเ้ ธอขบั ไอเ้ จา้ แมลงกะไซคข์ องเธอ
ไป คงกลวั จะเกิดอนั ตรายกบั เธอน้นั เอง อยา่ ห่วงเลยครบั ปลอ่ ยใหห้ มวดเกา้ เขาดูแลคณุ กนั ดา
นะดีแลว้ เพราะเด๋ียวเราสองคนจะตอ้ งไปรบั คณุ จอยทบ่ี า้ นของเธออีก ไปกนั เถอะครบั คุณ
กอ้ น”เสียงจา่ สมปองพดู ข้นึ เลยทาใหก้ อ้ นไม่กลา้ จะเดินเขา้ ไปหากนั ดา เพราะเกรงใจจ่าแก
น้นั เอง
“ครบั จา่ ง้นั เราไปกอ่ นละกนั ครับ ผมคดิ วา่ ใยกนั ดานงั่ ไปกบั หมวดเกา้ ก็ดี เพราะหมวดเกา้ จะได้
มเี พ่อื นตอนขบั รถเดินทางไกลเวลากลางคนื อนั ตราย” กอ้ นไม่ไดค้ ิดอะไรมาก กเ็ ลยเขา้ ไปในรถ
ของเขากบั จ่าสมปอง ขบั ออกไปก่อนหมวดเกา้ และกนั ดา
ส่วนจา่ สมปองเหมอื นเขาเริ่มจะรูใ้ จหมวดเกา้ จึงรีบกนั กอ้ นเอาไวไ้ ม่ให้ไปยงุ่ กบั ท้งั สองคน ที่
กาลงั ตกลงกนั ไม่ไดอ้ ยตู่ อนน้ีและแอบยมิ้ ขาหมวดเกา้
จา่ สมปองอดขนั นายตารวจหนุ่มหวั หนา้ ของเขาไมไ่ ด้ รา้ ยเหมือนกนั นะหวั หนา้ เรา อยากจะให้
สาวนง่ั รถไปดว้ ยกไ็ มบ่ อกกบั เธอดี ๆ เลน่ แยง่ กุญแจรถเธอไปแบบน้ี เมอ่ื ไรจะคุยกนั รู้เรื่องกนั
เลา่ จ่าสมปองถึงกบั เอามือเกาหัวตวั เอง เพราะไม่รูจ้ ะช่วยยงั ไงแลว้ ตอนน้ี นอกจากจะช่วยกนั
ไอห้ นุ่มอกี คนเอาไวแ้ ทน เห็นมาดน่ิง ๆ ก็เอาเรื่องเหมือนกนั นะหมวด
ส่วนหมวดเกา้ เห็นกนั ดาทบุ กระจกรถเขาไมย่ อมหยดุ เขาจึงตอ้ งเป็นฝ่ายไขกระจกรถลงชา้ ๆ
เมอ่ื เห็นสาวแว่นเลน่ ทุบกระจกรถของเขาชะแรง ไปหลายทดี ว้ ยกนั
“น้ีคุณจะทุบอกี นานไหมครับ เดี๋ยวรถของผมมนั กไ็ ดเ้ ป็นรอยกนั พอดี คา่ ซ่อมไมใ่ ช่นอ้ ย ๆ นะ
คณุ ไหนคุณบอกกาลงั ถงั แตกอยไู่ มใ่ ช่หรือไง ไมก่ ลวั ว่าจะตอ้ งมานง่ั จา่ ยคา่ ซ่อมรถให้ผมหรือ
ยงั ไงกนั ทบุ อยนู่ ้นั ละ ข้ึนมาเถอะน่า” เขาแกลง้ พดู น้าเสียงเขม้ ดใุ ส่เธอ แตก่ นั ดากบั ปฏเิ สธทีจ่ ะ
นง่ั รถของเขาอยดู่ ี และยืนพงิ รถของเขาเฉย ไม่ยอมเปิ ดประตเู ขา้ มานง่ั ชะที
“ไมข่ ้นึ กบ็ อกแลว้ วา่ จะขบั รถไปเอง พูดไม่รูเ้ รื่องหรือไงคณุ ตารวจ”
กนั ดายงั ไม่ยอมข้ึนรถเขาอยดู่ ี ทาเอาหมวดเกา้ เริ่มเหน่ือยใจ ใหก้ บั ความหัวด้ือไม่ยอมฟังใคร
ของหญิงสาวตรงหนา้ เขา น้ีแม่คุณจะตอ้ งเอาชนะเขาใหไ้ ดใ้ ช่ไหมน้ี
“เอาน่าคุณ นง่ั รถไปกบั ผมนะดีแลว้ อยา่ ด้ือนกั สิ มนั ดึกแลว้ ดว้ ยตอนน้ี และเราจะตอ้ งรีบไป
คุณกาลงั จะทาใหผ้ มเสียเวลาอยนู่ ะรูต้ วั บา้ งไหม รีบข้นึ มาเถอะน่า ผมไมพ่ าคุณไปขายหรอก
รูปร่างเลก็ แถมผอมบาง หาจดุ สะดดุ ตาแทบไม่เจอแบบคณุ นี่ คงจะขายไม่ไดร้ าคาเท่าไหร่
หรอก อยา่ ลืมสิว่าไปกบั ตารวจนะคุณ ผมไมใ่ ช่ผูร้ า้ ยไมร่ ูจ้ ะมากลวั อะไรกนั นกั กนั หนา”
เขาหาเร่ืองว่าเธอเขา้ อกี ใหต้ ายสิ กนั ดาคดิ น้ีเขาจะวา่ เธอไปถงึ ไหนกนั แลว้ ใครบอกว่าเธอกลวั
เขากนั ละ แตพ่ ราะเเธอข้ีเกยี จฟงั เขาบน่ แบบน้ีไงละ
“เร็วสิคุณ วนั น้ีผมยอมเป็นคนขบั รถใหน้ ง่ั ไมด่ ีหรือไง มีคนขบั รถให้นง่ั สบาย ๆ ไมต่ อ้ งเมื่อย
แขนขาขบั เอง มนั ไกลอยนู่ ะคุณ แถมตอนกลางคนื ขบั รถเร็วแบบคุณมนั อนั ตรายจะตายชกั เชื่อ
ผมสิทพ่ี ดู นี่ผมหวงั ดีกบั คณุ หรอกนะ เหน็ เป็นผหู้ ญิงตวั เลก็ ๆ ไมอ่ ยากจะปลอ่ ยใหเ้ ดินทางลาพงั
มนั ไม่ปลอดภยั ”
หมวดเกา้ เลยตอ้ งพูดอีกคร้ัง แต่มนั ยง่ิ ทาใหก้ นั ดาไม่พอใจเขายง่ิ กว่าเดิม และยืนน่ิงไม่ยอมข้ึนรถ
เขาทา่ เดียว จนหมวดเกา้ เร่ิมหมดความอดทนตอ้ งขเู่ ธอ
“ตกลงจะไม่ยอมข้ึนรถผมใช่ไหมคณุ ง้นั ผมจะไปแลว้ นะ ถา้ คุณอยากจะยนื อยตู่ รงลานจอดรถน้ี
คนเดียวกต็ ามใจ ผมรู้สึกว่าบรรยากาศตอนน้ีมนั ดูวงั เวงและน่ากลวั ระวงั นะคุณมายนื อยคู่ น
เดียวในบริเวณวดั เวลาดึก ๆ แบบน้ี เขาว่าผีดุอยดู่ ว้ ยวดั น้ี มีคนเจอผีหลอกมาหลายรายแลว้ ”
หมวดเกา้ แกลง้ พดู ขกู่ นั ดาใหก้ ลวั และมนั ก็เร่ิมจะไดผ้ ล เพราะตอนน้ีกนั ดาเร่ิมหันมองซา้ ยขวา
รอบ ๆ ตวั เธอก็ไม่เห็นจะมใี ครเหลอื อยอู่ ีก นอกจากเขากบั เธอแคส่ องคน และบรรยากาศ
ภายในวดั ตอนน้ีมนั ก็ดวู งั เวงน่ากลวั จริง ๆ แถมตอนน้ียงั มีเสียงหมาบา้ จากไหนไมร่ ู้ ดนั ส่งเสียง
เห่าหอนข้ึนมาอยา่ งโหยหวน ชวนขนหวั ลุกข้ึนมาเชียว ปากอตี าตารวจบา้ น้ีหาเร่ืองใหเ้ ธอกลวั
จนได้
“คณุ คิดดูวา่ เวลาแบบน้ี ทา่ มกลางความมืดอะไรมนั จะโผลอ่ อกมาอยเู่ ป็นเพอื่ นคุณ ถา้ คุณไมก่ ลวั
ก็เชิญยนื อยตู่ รงน้ีตอ่ ไปคนเดียวละกนั เพราะตอนน้ีก็เหลอื แคร่ ถของผมคนั เดียว ส่วนรถของ
คณุ กุญแจรถกอ็ ยกู่ บั ผม แลว้ อกี อยา่ งผมไม่มีเวลามาเถียงไร้สาระกบั คุณหรอกนะ” พูดจบหมวด
เกา้ ก็ทาทา่ จะออกรถจากไปชะง้นั โดยไม่คดิ จะเซา้ ซ้ีเธออกี ตอ่ ไป เพราะทนราคาญคนเลน่ ตวั
มากไมไ่ หวน้นั เอง
“คนบา้ เดี๋ยวสิ อยา่ ท้ิงฉนั ไวค้ นเดียวที่น้ีนะ รอฉนั ดว้ ย”
กนั ดาถงึ กบั ตอ้ งว่งิ ตามทา้ ยรถของเขา ท่ขี บั ออกไปจากที่จอดรถ และเขากาลงั อยากจะหวั เราะ
ออกมาใหม้ นั ดงั ๆ ในท่ีสุดกนั ดาก็ตอ้ งยอมนงั่ รถไปกบั เขาอยดู่ ี เพราะไมม่ ีทางเลอื กน้นั เอง ก็
แคน่ ้ี หมวดเกา้ คิด นึกวา่ จะแน่ เห็นทาเป็นเล่นตวั อยไู่ ด้
เขาจึงยอมหยดุ รถรอเธอท่กี าลงั ว่งิ ตามทา้ ยรถของเขามา ดว้ ยความโมโหทถี่ ูกเขาทง้ิ ไวท้ ลี่ าน
จอดรถคนเดียว และรีบเปิ ดประตูข้นึ มานงั่ ตรงเบาะขา้ ง ๆ เขา พรอ้ มกบั เอาฝ่ามือมาฟาดท่ตี วั
เขาแรง ๆ
“คนบา้ คนใจร้ายทาแบบน้ีกบั ฉนั ไดย้ งั ไง คนเขากลวั แทบตายฮ่ือ ๆ คิดจะทิง้ ก็ทง้ิ เลยหรือไง”
เธอตีแขนเขาไป กต็ ่อว่าเขาไปอยา่ งโมโหสุด ๆ
“อา้ วกใ็ ครจะรู้ ผมกค็ ดิ ว่าคณุ คงจะไม่ยอมไปกบั ผมจริง ๆ ผมก็ไปสิครับ โห กลวั จนหนา้ ซีด
เลยหรือคณุ ”
หมวดเกา้ หันมาพูดแชวกนั ดา และยิม้ ขาไปดว้ ย เม่ือไดเ้ ห็นสายตาเขยี วๆ ขนุ่ ๆ ของเธอส่งมาให้
เขาแทน พรอ้ มกบั กาป้ันเลก็ ๆ ของเธอที่กาลงั ทุบทห่ี ัวไหล่ของเขาแรง ๆ ไปหลายที
“โอ๊ย..ผมถามจริงคณุ กลวั ผีข้นึ สมองขนาดน้ีจริง ๆ หรือ..?” หมวดเกา้ ยงั ยมิ้ ขาไม่หยดุ ท้งั ทเี่ ธอ
กาลงั ทารา้ ยร่างกายเขาทท่ี ง้ิ เธอไวท้ ่ีลานจอดรถ
“นี่คณุ ยิม้ ขาอะไร การที่คณุ ทิง้ ฉนั ไวล้ านจอดรถคนเดียว มนั น่าขาตรงไหนคนบา้ หือ ฉนั
อยากจะฆา่ คณุ นะ” กนั ดาตอ่ วา่ เขาไม่หยดุ แตห่ มวดเกา้ กบั ส่ายหนา้ กบั ความข้ีงอนของสาวเจา้
ตอนน้ี
“ก็ใครใชใ้ ห้คณุ เลน่ ตวั นานเกินไปละครบั ใครเขาจะทนรอไหว ผมกช็ ่ิงสิ ชวนแลว้ สาวไม่อยาก
ข้ึนรถของเรา ใครจะอยใู่ ห้ตวั เองหนา้ แตกกนั ละคุณ ” เขากบั บอกหนา้ ตาเฉย
“ง้นั เราหายกนั นะ เพราะคุณกท็ ารา้ ยผมคืนแลว้ น้ี พรอ้ มออกเดินทางกนั ไดแ้ ลว้ ใช่ไหมตอนน้ี”
เขาพดู ยิม้ ๆ ทกี่ นั ดาสะบดั หนา้ ใส่เขา และนงั่ เงยี บไม่ยอมตอบเขา จงึ หนั ไปขบั รถของเขาตอ่ ไป
ปลอ่ ยใหค้ นข้งี อนนง่ั ทาหนา้ งอง้างอนเขาต่อไป ดู ๆ ไปยยั เดก็ น้ีก็น่ารักดี เสียอยา่ งเดียวหวั ด้ือ
ไปหน่อยไมค่ อ่ ยจะรูจ้ กั ห่วงตวั เอง
และพวกเขาไม่ไดร้ ู้เลยว่า ตอนน้ีทีเ่ บาะทางดา้ นหลงั ของรถ ยงั มีร่างของใครบางคนนอนเหยียด
ยาวอยบู่ นเบาะ มากบั พวกเขาดว้ ยอีกคน เพราะหมวดเกา้ ยงั ไม่ไดห้ นั ไปมองทเ่ี บาะดา้ นหลงั ของ
เขาน้นั เอง เพราะมวั แตส่ นใจคนตวั เล็กทอี่ ยขู่ า้ ง ๆ กายเขาตอนน้ี
ส่วนกอ้ นกบั จา่ สมปอง ท้งั สองกาลงั ไปรบั ผหู้ ญงิ ที่ช่ือจอย เพราะเธอคอื คนท่จี ะพาพวกเขา
ไปท่บี า้ น ท่พี วกเขากาลงั ตามหามนั อยตู่ อนน้ี
จอยยืนถือกระเป๋ าเดินทางใบเลก็ ของเธอ กาลงั รอคอยตารวจทบี่ อกจะมารับเธอ สายลมเยน็
ๆ พดั ผ่านตวั เธอไป ถงึ กบั ทาให้เธอรูส้ ึกขนลุกเกรียวข้ึนมาทนั ที จนตอ้ งเอาฝ่ามือลบู เบา ๆ ทต่ี น้
แขนท้งั สองขา้ ง รูส้ ึกหนาวข้นึ มา โดยไมม่ สี าเหตุ
“ทาไมคนื น้ีอากาศเยน็ จงั นะ “เธอยนื บ่นอยคู่ นเดียว
“ กร่ิง”
อยู่ ๆ ถอื มอื ของเธอก็มีขอ้ ความเรียกเขา้ เธอจึงกดเปิ ดดู และสิ่งทเ่ี ธอไดร้ บั กค็ ือขอ้ ความ
ภาพวาดบา้ นสวน
“น่ีมนั ภาพอะไรกนั .ใครมนั เล่นตลกส่งภาพวาดบา้ ๆ น้ีมาให้เรานะ หรือจะเป็นภาพวาดท่ี
ตารวจคน เม่ือวานท่โี ทรหาเราบอกเอาไว้ ถา้ ไดร้ บั ขอ้ ความภาพวาด ให้เธอระวงั ตวั และรีบโทร
หาเขา ”
“เพราะเพอ่ื น ๆ ของเธอ ทกุ คนท่ีตายต่างกไ็ ดร้ ับขอ้ ความภาพวาดที่เหมอื น ๆ กนั ทุกคน”
จอยหลงั จากที่หายงง
“เฮย้ อยา่ บอกนะว่า นี่..มนั ” เธอแทบจะทาถอื มือหลน่ เมอ่ื นึกถงึ คาพดู ของตารวจทีโ่ ทรหาเธอ
เม่ือวานน้ี
“ถา้ ใช่ภาพน้ันจริง ๆ กห็ มายความว่า “ จอยถึงกบั มือสน่ั เริ่มขวญั เสียกบั ขอ้ ความภาพวาดทเ่ี ธอ
เพ่งิ จะไดร้ ับมนั
"ไม่นะมนั ตอ้ งไม่ใช่เร่ืองจริง มนั กแ็ คภ่ าพวาดบา้ นสวนธรรมดา มนั จะทาให้เกิดเรื่องร้าย ๆ กบั
คนที่ไดร้ ับมนั ไดจ้ ริง ๆ นะหรือ”
เธอไม่อยากจะเชื่อ ทีต่ ารวจพวกน้นั บอกเธอ วา่ เพอื่ นทกุ คนท่ตี าย ต่างกไ็ ดร้ บั ขอ้ ความภาพวาด
บา้ นหลงั น้ี เหมือนกนั หมด
“ถา้ มนั เป็นจริง แลว้ เธอจะตอ้ งเจอกบั อะไร”จอยเริ่มคดิ หนกั เธอจะทาไงดี เพราะตอนน้ี มี
ขอ้ ความภาพวาดส่งมาใหเ้ ธอแลว้ ดว้ ย
“ทาไงดี ทาไงดี จะเกิดอะไรข้นึ กบั เราไหม ทาไมตารวจน้นั มาชา้ จงั ” จอยยนื บน่ อยคู่ นเดียว
อยา่ งกลวั ๆ เพราะไม่รูว้ ่าจะเกิดอะไรข้นึ กบั เธอหลงั จากท่ไี ด้ รบั ขอ้ ความภาพวาดน้ี
“ ไมน่ ะ มนั ตอ้ งไม่มีอะไร เราตอ้ งไมค่ ดิ ไปเอง มนั ก็แค่ภาพวาดธรรมดา มนั จะฆา่ ใครไดไ้ ง”
เธอพยายามพูดปลอบใจตวั เอง แต่ตอนน้ีสติของเธอเร่ิมจะไมอ่ ยกู่ บั เน้ือกบั ตวั แลว้ เธอเร่ิม
กงั วล หวาดระแวง
“ขออยา่ ใหเ้ ป็นอยา่ งทีต่ ารวจพวกน้นั พูดเลย ฉันยงั ไม่อยากตายไม.่ "
จอยเริ่มกระวนกระวายใจ กามอื ถือเอาไวแ้ น่น สมองเริ่มหวาดกลวั กบั ส่ิงที่เธอยงั ไมร่ ูว้ า่ จะเกิด
อะไรข้นึ กบั ตวั เอง ยง่ิ คดิ ก็ยิง่ หวาดกลวั จนทาอะไรไม่ถูก พยายามจะกดโทรหาตารวจท่โี ทรหา
เธอ แต่กโ็ ทรไมต่ ดิ
“ตูด ตูด ตูด ”
“บา้ เอ่ย ทาไมตอ้ งเกิดเร่ืองบา้ ๆ นี่กบั เราดว้ ย ออื ๆ คณุ ตารวจรับสายฉันสิ รับสิ ฉนั กลวั แลว้ นะ
เม่ือไหร่จะมารบั ฉนั ” เธอพยายามโทรออกอยหู่ ลายรอบ แต่ก็ไมม่ ีใครรับสายเธอ จอยเริ่มหนา้
ซีด หนั มองรอบ ๆ ตวั เธอ อยา่ งหวาดระแวง กลวั จะมีตวั อะไรโผล่มาทารา้ ยเธอ น้นั เอง
“ถา้ มีตวั อะไรโผล่มาจริง ๆ เธอจะทายงั ไงดี โธ่เอย้ กลวั จนจะบา้ ตายแลว้ นี่ เมอ่ื ไหร่จะมา”
จอยเริ่มทาตวั ไมถ่ กู เมอ่ื มองไปทางไหนกเ็ จอแตค่ วามมดื และความเงียบรอบ ๆ ตวั เธอ หมา
หรือคนก็ไม่มีออกมาเดินเลยคนื น้ี ในซอยแถวบา้ นของเธอตอนน้ี มนั ดวู งั เวง้ เอามาก ๆ
บรรยากาศโคตรน่ากลวั เสียงลมพดั ดงั หวดี หวินมาแต่ไกล ย่งิ เพม่ิ ความวงั เวง้ เขา้ ไปอีก ใหต้ าย
เถอะ ตอนน้ีบรรยากาศรอบ ๆ ตวั เธอ มนั เริ่มเหมอื นหนงั สยองขวั ญข้ึนทุกทีแลว้ สิ
“เราแค่คดิ ไปเอง มนั ตอ้ งไมม่ ีอะไร ตอ้ งไม่มีอะไร” จอยพยายามปลอบใจตวั เอง
“โอ่ง โฮง่ โอง้ !!”
“เอาละสิ เพง่ิ บอกไม่มีอะไร แม่งหมาเสือกหอนอีก ใหม้ นั ไดย้ ง่ั ง้ีสิวะ จะสร้างบรรยากาศหลอน
ฉันไปถึงไหน ไอห้ มาบา้ หยดุ หอนเด๋ียวน้ีนะ คนยิ่งกลวั ๆ คุณตารวจกไ็ มม่ าสกั ที จะบา้ ตายอยู่
แลว้ ”
“แค่หมามนั หอน มนั คงไม่มอี ะไรหรอกน่า เราแคค่ ดิ ไปเองอยา่ กลวั เราตอ้ งไมก่ ลวั เด๋ียวตารวจ
น้นั ก็คงมารับเราแลว้ “จอยพูดปลอบใจตวั เอง และส่ายสายตามองรอบ ๆ ตวั
แลว้ อยู่ ๆ สายตาของเธอ ก็มองไปที่เสาไฟฟ้าตน้ หน่ึง ท่ีอยอู่ ีกฝั่งหน่ึงของถนน ตรงขา้ มกบั
ถนนหนา้ บา้ นของเธอ
เธอมองเห็นมเี งาดาทะมึน ยนื อยขู่ า้ ง ๆ เสาไฟฟ้า เธอถงึ กบั รีบยกมือขย้ตี าตวั เอง วา่ เธอตาฝาดไป
หรือเปล่า แต่เงาดาทะมึนสูงใหญ่น้นั มนั ขยบั ไดด้ ว้ ย
“เฮย้ ไมน่ ะ น้นั มนั ตวั อะไรวะ น่ากลวั จงั มนั แค่เงาตน้ ไม้ หรือว่าตวั อะไรกนั แน่ หวงั ว่ามนั คง
ไม่ใช่ ผะ ผี หรอกนะ ”
เธอถึงกบั หัวใจเตน้ แรง ขนแขนชู่ชนั ข้ึนมาทนั ทีทนั ใด ในใจก็สงสยั ว่ามนั คือเงาของอะไร คง
ไม่ใช่อยา่ งท่ีเธอกาลงั คิดหรอกนะ
แลว้ เธอกท็ นั ไดเ้ หน็ ดวงตาของเงาดาทะมนึ น้นั เขา้
“ดวงตาแดงก่าขนาดน้ี ไมใ่ ช่แค่เงาตน้ ไมแ้ ลว่ ละ แต่มนั เป็นเป็น”
เธอจอ้ งมองมนั อยา่ งไมว่ างตา ย่ิงจอ้ งเงาน้นั มนั ก็เร่ิมขยบั ชา้ ๆ ดวงตาแดงก่าของมนั กาลงั จอ้ ง
มองมาที่เธอ เหมอื นว่ามนั จงใจเล็งเป้ามาทเ่ี ธอ
“ผะ... น้นั มนั คอื เงาของตวั อะไร ผะผีใช่หรือเปล่า ถา้ มนั ใช่กซ็ วยแลว้ เรา มนั กาลงั จอ้ งมาท่เี รา
ทาไงดี “เธอถึงกบั ขนหวั ลกุ เกรียวและเริ่มหวาดกลวั สองมือกากระเป้าเอาไวแ้ น่น ค่อย ๆ ถอย
หลงั แต่สายตายงั จอ้ งทเี่ งาดาทะมนึ ตรงขา้ มถนน ไม่วางตา
“ หรือน้ีมนั คือผรี า้ ย ทีอ่ อกมาจากภาพวาด ทีม่ นั ตามฆา่ เพือ่ น ๆ ของเธออยตู่ อนน้ี ถา้ ใช่ ก็แสดง
วา่ มนั กาลงั จะมาเอาชีวิตเธอสินะ”จอยเร่ิมรนราน เม่อื ไอเ้ งาบา้ น้นั มนั ยงั จอ้ งมองทีเ่ ธอดว้ ย
ดวงตาแดงก่า ชวนขนหัวลุก และน่ากลวั
“ไมน่ ะ ฉันยงั ไมอ่ ยากตาย เราตอ้ งหนี วงิ่ สิจอยจะอยใู่ ห้มนั มาฆา่ แกหรือไง”เธอบอกกบั ตวั เอง
ในใจ แตท่ าไมขาของเธอมนั กบั กา้ วไมอ่ อก ไดแ้ ต่ยืนตวั แขง็ ทือ่
ภาวนาใหต้ ารวจท่ีบอกจะมารบั เธอใหม้ าถึงไว ๆ ดว้ ยเทอญ ตอนน้ีเธอหวาดกลวั จนทาอะไรไม่
ถกู แลว้ เธอกาลงั หัวใจจะหยดุ เตน้ อยแู่ ลว้ ยงิ่ เงาดาทะมึนน้ันมนั กาลงั กา้ วตรงมาหาเธอ ท่ียนื ตวั
ส่ันเทาอยู่ หนา้ บา้ น เพราะหัวสมองคดิ ไมอ่ อกว่าจะเอาตวั รอดจากไอผ้ ีร้ายตวั น้ียงั ไง ขากว็ ่ิงไม่
ออก
“ทาไมมนั ตอ้ งอยากเอาชีวิตเธอดว้ ย เธอไปทาอะไรใหม้ นั ตลอดชีวิตของเธอ ไมเ่ คยคดิ ร้ายกบั
ใครเลยดว้ ยซ้า เธอทาผดิ ปาบอะไรถงึ ตอ้ งมาเจอกบั เร่ืองบา้ ๆ แบบน้ีดว้ ย เราจะตอ้ งหนี เราตอ้ ง
วง่ิ ” จอยไมเ่ ขา้ ใจวา่ ตวั อะไรที่มนั ตอ้ งการชีวติ ของเธอและเพ่ือนทกุ คน บอกตวั เองใหว้ งิ่
“เราจะตอ้ งรอด เราจะตอ้ งไมต่ าย ช่วยดว้ ย ใครก็ไดช้ ่วยฉนั ดว้ ย ผะ ผี มนั จะฆ่าฉัน ช่วยดว้ ย”
เธอพยายามร้องตะโกนให้คนช่วยเธอ แต่ก็ไมม่ ีใครไดย้ นิ เสียงของเธอนอกจากความเงยี บ เธอวง่ิ
อยา่ งไม่คิดชีวิต ไปตามถนน ในมือของเธอกากระดาษแน่น ส่วนกระเป้าเส้ือผา้ ทงิ้ ไวท้ ห่ี นา้ บา้ น
กาไวแ้ คก่ ระดาษในมือ เพราะกลวั ว่ามนั จะหล่นหาย ภาวนาใหค้ นทจี่ ะมารับมาไว ๆ อยู่
ตลอดเวลาทกี่ าลงั ว่งิ หนีจากเงาดาทะมึนน้ี ท่ีกาลงั ว่งิ ไลต่ ามเธอมาห่าง ๆ
สองขาวง่ิ สุดกาลงั เธอจึงพยายามจอ้ งมองออกไปทถ่ี นนขา้ งหนา้ เผ่ือว่าจะมีรถสกั คนั วง่ิ ผ่านมา
เพื่อทเ่ี ธอจะไดข้ อความช่วยเหลือจากเขา
“โอย้ เหนื่อยหายใจไมท่ นั ไมไ่ ดว้ งิ่ แบบนี่มานานแลว้ ” เธอว่ิงไปกห็ อบหายใจไปดว้ ย สายลม
เยน็ ๆ พดั ผ่านตวั เธอไปวูบหน่ึง พร้อมกล่ินเหม็นเน่าน่าสะอิดสะเอยี น จนแทบอยากจะอว้ ก
โชยมาแตะจมูกของเธอแต่ไกล จากน้นั ไมน่ านกป็ รากฏเงาดาทะมึน ยืนอยตู่ รงกลางถนนน้นั
“กร๊ีด”
จอยรอ้ งกรีดออกมาดงั ๆ ท่ีเงาดาทะมนึ ท่งึ สูงใหญ่ มนั มาขวางหน้าเธอเอาไว้ ทาใหเ้ ธอวงิ่ ตอ่ ไป
ไมไ่ ด้ กลวั จนตวั ส่นั เทาเหมอื นลูกนก กาลงั จะถกู แมเ่ ยย่ี วจบั กินเป็นอาหารของมนั
“อยา่ เขา้ มานะ ฉันกลวั แกแลว้ ไอผ้ บี า้ จะตามมาทาไมอีก ไปใหพ้ น้ นะ ฉนั กลวั แลว้ ออ่ื ๆ”
เธอยนื จอ้ งมองมนั ตวั สนั่ เทา ดว้ ยหวั ใจเตน้ แรงอยา่ งตนื่ ตระหนก เพราะไมเ่ คยเจออะไรแบบน้ี
มากอ่ นในชีวติ ของเธอเลยสกั คร้งั กาลงั รู้สึกกลวั จนแทบหัวใจวาย แตส่ ญั ชาตญาณมนั ไดบ้ อก
ให้เธอหนั หลงั ว่งิ กลบั ไปทางเดิม ทเี่ ธอเพ่งิ วง่ิ หนีมนั มา เม่อื ไอเ้ งาดาทะมนึ ท่งึ น้นั มนั เร่ิมขยบั ตวั
ตรงเขา้ มาหาเธอที่กาลงั ยืนตวั สัน่ กลวั ตายอยตู่ รงหนา้ ของมนั อยา่ งชา้ ๆ แตด่ ูน่ากลวั น่าสอยง
ขวั ญ
“ไมอ่ ยา่ เขา้ มานะ กลวั แลว้ ” จอยคอ่ ย ๆ กา้ วถอยหลงั ทลี ะกา้ ว และต้งั สตทิ ก่ี าลงั แตกกระเจงิ
เพราะความกลวั ถึงขีดสุดกว็ ่าไดต้ อนน้ี กบั ตวั ท่ีเธอกาลงั เผชิญหนา้ กบั มนั ตรง ๆ
“ฉันไมย่ อมตายงา่ ย ๆ หรอก ไอผ้ ีร้าย” เธอตะโกนบอกมนั เสียงสนั่ เทา ก่อนจะตดั สินใจ หันหลงั
ออกว่งิ อยา่ งไมค่ ิดชีวติ อีกคร้งั
“ตายเป็ นตายสิวะ”
เม่อื รู้แลว้ วา่ ไอเ้ งาดาทะมนึ บา้ น้ีมนั กาลงั จะเขา้ มาเอาชีวิตเธอจริง ๆ
"ไม่ฉันจะไม่ยอมตายแบบคนอ่ืน ๆ ฉันจะตอ้ งรอด "
เธอว่ิงหนีตรงไปทถ่ี นนใหญข่ า้ งหนา้ อกี ไมไ่ กลจากซอยบา้ นของเธอนกั แลว้ เธอกม็ องเหน็ มี
แสงไฟหนา้ รถคนั หน่ึง กาลงั วิ่งตรงมาบนถนนท่เี ธอ กาลงั วิ่งหนีผรี ้าย ที่มนั กาลงั ไล่ตามเธอมา
เขา้ พอดี เธอเริ่มมคี วามหวงั
“เรารอดแลว้ เราจะตอ้ งไปใหถ้ ึงรถน้นั ช่วยดว้ ย ช่วยดว้ ย”
เธอพยายามยกมือโบกเรียกรถท่ีกาลงั ว่ิงมาแตไ่ กลไดม้ องเหน็ เธอ ทกี่ าลงั จะโผล่ออกจากปาก
ซอยบา้ นของเธอ ตรงไปทถ่ี นนใหญ่ ที่เธอกาลงั มองเห็นแสงไฟจากรถของใครสักคนั ที่กาลงั ว่ิง
ตรงมาทางน้ีพอดี และตะโกนสุดเสียงทม่ี ี
"ช่วยฉนั ดว้ ยช่วยฉนั ดว้ ย"
เธอพยายามร้องให้คนช่วยไปดว้ ยวิ่งไปดว้ ยอยา่ งมีความหวงั เธอวง่ิ ไม่คิดชีวติ ไมส่ นใจวา่ รถท่ี
กาลงั วง่ิ มา จะว่ิงมาดว้ ยความเร็วแค่ไหน ขอแคใ่ หเ้ ธอรอดจากผรี ้ายใหไ้ ดเ้ ทา่ น้นั ตอนน้ี เธอ
พยายามวงิ่ หนีความตาย ทก่ี าลงั ว่ิงไลต่ ามเธอมาติด ๆ
ส่วนกอ้ นกบั จ่าสมปอง กาลงั ขบั รถจะเล้ยี วเขา้ ปากซอยบา้ น ของผหู้ ญงิ ทพี่ วกเขาโทรมาบอกเธอ
ว่าจะมารบั เธอไปทบ่ี า้ นสวน ทีจ่ งั หวดั ระยองดว้ ยกนั คืนน้ี ท้งั สองคน กาลงั จะเล้ียวรถเขา้ ปาก
ซอยบา้ นของเธอพอดี
"คณุ กอ้ นระวงั ”
“กร๊ีดดด”
อยู่ ๆ กม็ ผี ูห้ ญิงคนหน่ึง วง่ิ ตดั หนา้ รถของพวกเขา ทก่ี าลงั จะเล้ยี วรถเขา้ ปากซอยพอดี เธอโผลม่ า
จากไหนไมร่ ู้ กอ้ นเหยียบเบรกรถแทบไม่ทนั เม่อื จ่าสมปองตะโกนบอกเขาเสียงดงั
“เอย๊ี ดดด”
"เฮย้ ..ซวยละสิครับจ่า ผหู้ ญงิ ท่ไี หนวง่ิ ตดั หนา้ รถผม ไมร่ ู้วา่ ชนเธอหรือเปลา่ อยู่ ๆ ก็โผลม่ า
จากไหนก็ไม่รู้ บา้ เอย่ ”
กอ้ นหลงั จากทเี่ หยยี บเบรกรถ จนเกิดเสียงดงั สลน่ั เพราะลอ้ รถของเขาขดู กบั พ้นื ถนน จนยางเกิด
ควนั ถึงกบั ใจหายใจควา่ คิดว่าเขาไดช้ นคนเขา้ ใหแ้ ลว้
“ลงไปดเู ขากอ่ นเถอะคณุ ไม่รูว้ ่าเราชนเธอหรือเปลา่ ”
จ่าสมปองรีบบอกกอ้ น ท้งั สองคนจึงรีบเปิ ดประตรู ถลงมาดู กเ็ ห็นร่างผูห้ ญงิ คนหน่ึงนอนควา่
หนา้ อยตู่ รงหนา้ รถของเขา
“คณุ ๆ เป็นอะไรไหมครบั ”กอ้ นเอามือเขย่ าตวั เธอเบา ๆ แต่เธอไมข่ ยบั ยงั นอนน่ิง กอ้ นถึงกบั ใจ
เสีย รีบใชม้ อื ซ้อนประคองศีรษะของเธอข้นึ มาจากพ้นื
“แยแ่ ลว้ จา่ เธอหวั แตก แต่ยงั หายใจอยู่ “กอ้ นบอกพรอ้ มกบั มองสารวจตวั เธอ เพือ่ ดวู า่ มสี ่วนไหน
ไดร้ บั บาดเจบ็ อกี หรือเปลา่
“ส่วนอืน่ ไมม่ ีอะไรหกั นะครับจา่ มีบาดแผลแค่ตรงหางควิ ทีแรกผมคดิ วา่ เธอหัวแตก”กอ้ น
หลงั จากสารวจคนเจบ็ แลว้ กเ็ งยหนา้ บอกจา่ สมปอง ท่ียนื ดเู ขาอยู่
“ไหนขอดหู นา้ เธอหน่อยสิครบั ”จ่าสมปองเอาไฟมือถอื ส่องดูใบหนา้ ของคนเจบ็
“เฮย้ น่ีมนั คุณจอย ผหู้ ญิงทเ่ี รากาลงั จะไปรบั เธอนี่ครบั คณุ กอ้ น “จา่ สมปองถงึ กบั ตกใจ เม่ือได้
เหน็ หนา้ ของคนเจบ็ ทก่ี อ้ นกาลงั ประคองเธออยู่ ชดั ๆ
“อา้ วจริงเหรอจา่ แลว้ ทาไม เธอถงึ วิ่งตดั หนา้ รถของผมละ เธอตอ้ งรอเราอยทู่ ีบ่ า้ นของเธอ ไมใ่ ช่
หรือครบั หรือว่าเกิดอะไรข้นึ กบั เธอ จนตอ้ งหนีออกมาจากบา้ น และวงิ่ มาเจอกบั รถของผมเขา้ ”
กอ้ นสงสยั
“น้นั สิคณุ แต่เรารีบพาเธอ ไปส่งโรงพยาบาลกอ่ นเถอะ เธอสลบแบบน่ี ดูไมด่ ีเลย เอาไวเ้ ธอฟ้ื น
เราค่อยถามเธอละกนั “จา่ สมปองบอกกบั กอ้ น
“ครับ”
กอ้ นจึงอมุ้ เธอไปวางท่ีเบาะหลงั และใหจ้ ่าสมปองดแู ลเธอ ส่วนเขากลบั มาประจาหนา้ ทีค่ นขบั
พาคนเจ็บไปส่งโรงพยาบาล
“บา้ จริงเลย ผมอยากจะรูจ้ งั ว่าเธอกาลงั วิ่งหนีอะไรมา ถึงไดว้ ิง่ มาตดั หนา้ รถของผมได”้ กอ้ นท่ี
กาลงั สงสยั พดู กบั จ่าสมปอง
“น้นั นะสิ เธอวง่ิ หนีอะไรมากนั นะ”ท้งั สองคนไดแ้ ตส่ งสยั แตก่ ห็ าคาตอบไมไ่ ด้ คงตอ้ งรอให้
เธอฟ้ื นก่อน
“โชคดีนะท่ีจา่ เหน็ เธอกอ่ น ไม่ง้นั ผมคงไดช้ นเธอเขา้ จริง ๆ เล่นวิง่ ไม่ดูทางเลย”กอ้ นยงั อดใจหาย
ได้
ถา้ เกิดเขาเหยยี บเบรกรถไมท่ นั และชนเธอเขา้ เขาไมอ่ ยากจะคิดเลย วา่ มนั จะเป็นยงั ไง ส่วน
จา่ สมปองเขานง่ั มองผูห้ ญงิ ทนี่ อนนิ่ง อยเู่ บาะขา้ ง ๆ จนเหลือกไปเหน็ ท่ีมือของเธอขา้ งหน่ึง
เหมือนกาอะไรเอาไว้
“เธอกาอะไรเอาไวน้ ะ”
เขาบ่นก่อนจะแกะมอื ของเธอออก จนเห็นกระดาษแผ่นหน่ึง ทเ่ี ธอกามนั เอาไว้ จนกระดาษยบั ยยู ้ี
“หือกระดาษอะไร”เขาดึงมนั ออกจากมอื ของเธอ มาเปิ ดดู มลี ายมือของเธอ จดอะไรเอาไวใ้ น
กระดาษแผ่นน้ี เหมอื นกบั ท่อี ยอู่ ะไรสกั อยา่ ง
“ท่ีอยงู่ ้นั หรือ ทไี่ หนกนั นะ “เขาไล่สายตาอ่านตวั หนังสือบนกระดาษ อยา่ งสนใจ
“บา้ นสวนท่จี งั หวดั ระยอง หรือวา่ จะเป็น ทอี่ ยู่ ทเ่ี ขาเคยโทรมาขอเธอ เอาไว้ เม่อื วานน้ีนะ”จา่
สมปองคิด
“คณุ กอ้ น ผูห้ ญงิ คนน้ี เธอจดทอ่ี ยบู่ า้ น เอาไวด้ ว้ ย แต่แปลกทาไมเธอถงึ กามนั เอาไว้ ในมือของ
เธอดว้ ย” จ่าสมปองพดู ข้ึนลอย ๆ
“ท่อี ยอู่ ะไรหรือครบั จ่า ขอผมดไู ดไ้ หมครบั “กอ้ นหนั มาถามจา่
“ถา้ ผมเดาไมผ่ ิด น่าจะเป็นท่ีอยบู่ า้ นสวนท่เี รากาลงั ตามหามนั อยแู่ น่ ๆ เลยคุณ เพราะเธอกามนั
เอาไวแ้ น่น เหมอื นกบั กลวั ว่าจะทามนั หลน่ หาย ท้งั ท่เี ธอยงั สลบไม่ไดส้ ตอิ ยู่ เธอกไ็ มป่ ลอ่ ยมนั
ท้ิง แสดงวา่ ส่ิงทีเ่ ธอจดมนั เอาไวใ้ นกระดาษน้ีจะตอ้ งสาคญั มากแน่ ๆ”จ่าสมปองคดิ ตามแบบ
ตารวจน้นั เอง
"’ง้นั แสดงวา่ เธอจะตอ้ งรูต้ วั วา่ จะตอ้ งเกิดอะไรข้นึ กบั เธอ ก่อนน่าน้ีแน่ ๆ เธอถงึ เอามนั ตดิ ตวั
มาดว้ ย และกามนั เอาไวใ้ นมือของเธอ เพือ่ ว่าถา้ เธอ เป็นอะไรไป อาจจะมคี นเหน็ กระดาษแผ่นน้ี
ในมือของเธอ กเ็ ป็นไดน้ ะครบั ”กอ้ นพดู กบั จา่ สมปอง
“อืมผมเองก็คิดแบบเดียวกบั คุณ ผมหวงั วา่ เธอคงจะไม่เป็นอะไรมาก และต่นื ข้นึ มาบอกกบั พวก
เรา วา่ มนั เกิดอะไรข้ึน ทาไมเธอถงึ วง่ิ มาตดั หนา้ รถของพวกเรา” จ่าสมปองเองก็คิดเหมอื นกอ้ น
ไม่อยา่ งง้นั
“ผมว่าสถานการณ์ตอนน้ี เร่ิมน่าเป็นห่วง แลว้ สิครับ ถา้ เร่ืองทเ่ี กิดข้ึนกบั เธอ มนั คือสิ่งทเ่ี รากาลงั
ตามหามนั อยตู่ อนน้ี”กอ้ นพดู กบั จ่าสมปอง
“ เราไมร่ ูว้ ่ายงั จะมีใครรอดชีวติ อยอู่ กี ไหม นอกจากผูห้ ญงิ ทอ่ี ยกู่ บั เราตอนน้ี ที่ยงั ไม่ไดส้ ติ ถา้
เราไปช่วยคนทเ่ี หลือไมท่ นั เพอื่ นผมกน็ ่าเป็นห่วงทีส่ ุด ถา้ เป็นตามที่หลวงตาบอกพวกเรา ถา้
เราช่วยใครไมไ่ ดส้ ักคน มนั จะเกิดอะไรข้นึ หลงั จากน้นั รวมท้งั กบั เพอ่ื นของผมดว้ ย จา่ ลองคิดดู
สิครบั ..?” กอ้ นเร่ิมไม่สบายใจ เมอ่ื ไดเ้ ห็นสภาพของผหู้ ญิงที่ชื่อจอยตอนน้ีแลว้ เพราะไมร่ ูว้ ่า
อะไรทกี่ าลงั ตามไล่ล่าเธอ และเพอ่ื นของเธอน้นั เอง กอ้ นอดเป็นห่วงกนั ดาไมไ่ ด้
"เราอยา่ เพ่ิงคดิ ไปกอ่ นสิคณุ บา้ งที เราอาจพอมีความหวงั อยนู่ ะ เท่าท่ผี มจาได้ ตอนเปิ ดดู
วดี ิโอน้นั กบั หมวดเกา้ ผมนบั ดแู ลว้ มีท้งั หมดเจด็ คนดว้ ยกนั ตายไปสาม สลบอกี หน่ึง หายตวั
ไปหน่ึงคน นอนโคมา่ อกี หน่ึง ก็ยงั เหลืออีกหน่ึงคน”จ่าสมปองพูดกบั กอ้ น
“เหลอื ใครอกี หรือครับจา่ “กอ้ นถามเขาอยา่ งดีใจ ที่ยงั มอี ีกคน
“ คนท่ีชื่อพรี ภทั ร เรายงั หาตวั เขาไมเ่ จออยตู่ อนน้ี เขาอาจจะยงั มชี ีวิตอยกู่ ไ็ ด”้ จ่าสมปองบอก
กบั กอ้ น
“แลว้ จะแน่ใจไดย้ งั ไง วา่ เขาจะยงั มีชีวติ อยู่ เขาอาจถกู ฆา่ ตายแลว้ ก็ได้ ”กอ้ นพดู กบั จ่าสมปอง
“ผมเองก็ไม่แน่ใจว่าเขาจะยงั มชี ีวติ อยู่ หรือว่าถกู ฆา่ ตายไปแลว้ แต่อยา่ งนอ้ ย ตราบใดทเ่ี รายงั ไม่
เหน็ ศพของเขา เรากย็ งั พอมีความหวงั ไม่ใช่หรือคณุ ”จ่าสมปองให้ขอ้ คดิ กบั กอ้ น
“ครบั ผมก็ขอใหเ้ ขายงั มีชีวิตอยู่ อยา่ งนอ้ ย กร็ อใหเ้ ราไปช่วยเขาไดท้ นั อยา่ เพง่ิ รีบตายไปชะก่อน
ไม่ง้นั เพื่อนผมคงแยแ่ น่”กอ้ นอดเป็นห่วงกนั ดาไม่ได้
“ถา้ เขาตายไปแลว้ จริง แต่เรากย็ งั เหลอื คุณจอยอยนู่ ะครับ ตอนน้ีเธอกแ็ ค่สลบไป ถงึ มอื หมอเธอ
อาจปลอดภยั ก็ได้ อยา่ เพงิ่ ตดั ความหวงั สิครบั เธอยงั หายใจอยู่ ตอนน้ีอาจเป็นเธอ ท่ีเป็น
ความหวงั เดียวของพวกเรา ”
เสียงจ่าสมปองบอกกบั กอ้ น อยา่ งหวาดกลวั กบั สิ่งทพ่ี วกเขากาลงั จะไปเผชิญกบั มนั อยตู่ อนน้ี
ท้งั ที่ไมร่ ู้วา่ มนั คอื อะไรกนั แน่ คนหรือผกี ็ยงั บอกไมไ่ ด้
"ถา้ ผหู้ ญิงคนน่ีเธอไมฟ่ ้ื น ผูช้ ายท่ชี ื่อพีรภทั รอาจจะเป็นความหวงั เดียว ของพวกเรากเ็ ป็นได้
และผมก็ขอภาวนาให้เขายงั คงมชี ีวิตรอดอยจู่ นถงึ พวกเราไปถงึ ทีน่ ้นั และ หาตวั เขาเจอดว้ ย
เทอญ"
กอ้ นเริ่มคิดถึงกนั ดา ถา้ มนั เป็นอยา่ งทจี่ ่าสมปองกาลงั กลวั เขากไ็ ม่รูว้ ่ากนั ดาจะตอ้ งเจอกบั อะไร
น้นั เอง เขาให้รูส้ ึกเริ่มจะกลวั แทนกนั ดาชะแลว้ สิ มนั บา้ ชดั ๆ ทาไมมนั จะตอ้ งมาเกิดเรื่องบา้ น้ี
ข้ึนดว้ ยนะ พอถึงโรงพยาบาล นาตวั ผหู้ ญงิ ทีพ่ กวเขาพามาส่งถงึ มอื หมอเสร็จแลว้
กอ้ นจึงหยบิ มือถือโทรหาหมวดเกา้ เพราะอยากจะรูว้ ่าตอนน้ี ท้งั สองคนยงั ปลอดภยั อยไู่ หม
โดยเฉพาะกนั ดาน้นั เอง
"ฮาโหลครบั หมวดเกา้ ”
“วา่ ไงคุณกอ้ นมีอะไรหรือเปลา่ ครับ “เสียงหมวดเกา้ ถามเขามาตามสาย อยา่ งรอ้ นรน
“ครับหมวด ผมแคจ่ ะโทรมาบอกวา่ ตอนน้ีผมกบั จา่ สมปอง เราอยทู่ โ่ี รงพยาบาลใกล้ ๆ บา้ น
ของคณุ จอยนะครบั ว่าแต่กนั ดาเป็นยงั ไงบา้ งครบั ทางคุณยงั โอเคอยไู่ หม เพราะตอนน้ีผูห้ ญิงที่
หมวดเกา้ ให้ผมกบั จ่าสมปองมารับตวั เธอ ตอนน้ีเธอยงั สลบไมไ่ ดส้ ตอิ ยเู่ ลยครับ หมอกาลงั ช่วย
เธออยู่ “กอ้ นบอกกบั หมวดเกา้
“เด๋ียวคุณจอยเธอเป็นอะไรครบั ถึงตอ้ งส่งโรงพยาบาล และทาไมเธอถงึ สลบไป “หมวดเกา้ รีบ
ถามมาตามสาย
“เธอวิง่ ตดั หนา้ รถผมนะครับ โชคดีทผี่ มไม่ไดช้ นเธอ ตอนน้ีเธอปลอดภยั แลว้ ครบั ไมต่ อ้ งเป็น
ห่วง หมอกาลงั ดแู ลเธออยคู่ รับ เธอแค่หางควิ แตก ไม่ไดร้ ับบาดเจบ็ อะไรมาก แค่เธอยงั ไม่ฟ้ื น
ครับ”กอ้ นบอกกบั หมวดเกา้
“ออ้ ครบั ง้นั ก็โชคดีไป ทเ่ี ธอปลอดภยั แลว้ ผมตกใจหมด ฝากคณุ กบั จ่าดูแลเธอดว้ ยนะครบั
“หมวดเกา้ บอกกบั กอ้ น
“ครบั ”
"แลว้ กนั ดาเพอ่ื นผมละครับ ยงั โอเคอยไู่ หม”กอ้ นอดถามถึงกนั ดาไม่ได้
“ครับผมกบั เพอ่ื นคณุ เราปลอดภยั ดีครบั ไมต่ อ้ งเป็นห่วง ตอนน้ีเธอกาลงั หลบั อยู่ ผมไมก่ ลา้ ปลุก
เธอ ข้ึนมาคยุ กบั คณุ หรอกนะครับ เด๋ยี วเธอจะโวยวายใส่ผมอีก เอาไวเ้ ธอตื่นเมื่อไหร่แลว้ ผมจะ
ให้ เธอโทรกบั หาคุณละกนั นะครบั " หมวดเกา้ บอกกบั กอ้ นหลงั จากฟังกอ้ นพูดจบ
“ครบั หมวดไมต่ อ้ งปลุกกนั ดาหรอกครับ ผมแค่โทรมาเช็คดู ว่าหมวดกบั มนั ปลอดภยั ก็ดีแลว้
ครบั ผมฝากเพือ่ นผมดว้ ยนะครบั แลว้ เจอกนั ครบั หมวด”กอ้ นบอกกบั หมวดเกา้
“ครับ ไมต่ อ้ งห่วงเพอ่ื นคุณนะ ผมจะดูแลเธออยา่ งดี สบายใจไดค้ ุณ”หมวดเกา้ รับปากกอ้ น
สายตาของเขากาลงั หันมามองดูกนั ดา ที่ตอนน้ีเธอกาลงั หลบั สนิทอยทู่ ี่เบาะขา้ งเขาน้ีเอง
หลงั จากเธอพยายามฝืนอยนู่ านจนเผลอหลบั ไป เขาจงึ ปรบั เบาะใหเ้ ธอไดน้ อนสบายข้ึน
ดว้ ยสายตาห่วงใย โดยไม่รูต้ วั เม่อื ไดฟ้ ังกอ้ นบอกเร่ืองของผหู้ ญงิ ทช่ี ่ือจอย ท่วี ง่ิ ตดั หนา้ รถของ
เขา จนเกือบจะถูกรถชน กอ้ นเองก็ไม่รูว้ ่าเธอกาลงั วงิ่ หนีใครมา หรือกาลงั วงิ่ หนีอะไร เพราะ
พวกเขามองไมเ่ ห็น วา่ จะมใี ครหรืออะไร ท่ไี ล่ตามเธอมา เม่ือหน่ึงชว่ั โมงทผี่ า่ นมา
หมวดเกา้ ถงึ กบั คดิ หนกั กบั เรื่องทีเ่ พง่ิ รูจ้ ากกอ้ น และหาคาตอบไม่ไดว้ ่า สิ่งท่พี วกเขากาลงั ตาม
หามนั คืออะไรกนั แน่ ยง่ิ หลวงตาบอกวา่ พวกเขาเหลอื เวลาไม่มาก เขาย่งิ กลุม้ ใจ น้ีมนั ก็เทยี่ งคืน
เขา้ ไปแลว้ ดว้ ย พวกเขาเหลอื เวลาอกี ไมม่ ากนกั ทีจ่ ะตามหาคนทยี่ งั มีชีวติ รอด “
“เธอกาลงั หนีอะไรอยนู่ ะ”
หมวดเกา้ คดิ แลว้ ไอส้ ิ่งทตี่ ามไล่ล่าเธอมนั คืออะไรกนั นะ มนั ทาให้เขาอดสงสยั ไมไ่ ด้ ยง่ิ ทาให้
รูส้ ึกหงุดหงิดทเ่ี ขาไม่สามารถหาคาตอบจากเร่ืองบา้ ๆ น้ีไดช้ ะที ใหต้ ายเถอะ เขาอยากจะรู้นกั
วา่ มนั คืออะไรกนั แน่
และอยากจะใหถ้ ึงบา้ นหลงั น้นั ไว ๆ จนแทบอยากจะบา้ ตายอยแู่ ลว้ ตอนน้ี ทีต่ อ้ งมานง่ั ทรมาน
เพราะความสงสัยใคร่อยากรู้อยแู่ บบน้ี
“ทีอ่ ยนุ่ ้ี หวงั ว่ามนั คงเป็น ที่เดียวกบั บา้ นทเ่ี ขากาลงั ตามหามนั นะ อกี ไมน่ าน สิ่งทเ่ี รากาลงั ตามหา
กใ็ กลจ้ ะเป็นความจริงแลว้ สินะ แคเ่ ราหาบา้ นน้ีใหเ้ จอ ”
หมวดเกา้ จอ้ งมองทอี่ ยู่ ทเี่ ขาจดเอาไว้ หลงั จากทกี่ อ้ นโทรหาเขา และบอกใหเ้ ขาจดทอ่ี ยนู่ ้ีเอาไว้
เขาจงึ จดมนั ใส่กระดาษเอาไว้ เพราะกอ้ นบอกวา่ จา่ สมปองไดท้ อี่ ยนู่ ้ีมาจากผูห้ ญิงท่ชี ่ือจอย
น้นั เอง
ถา้ เธอไม่เอามนั ตดิ ตวั มาดว้ ย พวกเขาคงจะตอ้ งมดื แปดดา้ นอยแู่ บบน้ี ถอื วา่ เธอเป็นคนทร่ี อบ
ครอบอยมู่ าก เขาไดแ้ ต่ภาวนาขอใหเ้ ธอรอดและพ้ืนข้นึ มาดว้ ยเถอะนะ
หมวดเกา้ หลงั จากไดท้ อ่ี ยบู่ า้ น ทีเ่ ขาตอ้ งการจากกอ้ นแลว้ เขาจงึ ต้งั ใจขบั รถไปตามถนนที่มี
ความมืดปกคลมุ ท้งั สองขา้ งทางเปรียว ท่ีมแี สงไฟส่องทางพอให้มองเห็นถนนขา้ งหนา้ ไดบ้ า้ ง
ไม่ไดบ้ า้ ง
เขานงั่ มองใบหนา้ ของคนทก่ี าลงั นอนหลบั อยู่ ขา้ งกายตอนน้ีอยา่ งใชค้ วามคิด จนเขาเผลอยก
มือขา้ งทีว่ ่างจากการขบั รถ ไปหยบิ เสน้ ผมของเธอ ท่ตี กลงมาปิ ดใบหนา้ ของเธอออกให้อยา่ งเบา
มอื เพราะกลวั ว่าจะเผลอทาใหเ้ ธอตนื่ น้นั เอง พรอ้ มกบั บ่นเบา ๆ คนเดียว
"หลบั สบายเลยนะคณุ เวลาคุณหลบั แบบนี่ กด็ ไู มม่ พี ิษมีภยั แต่พอเวลาต่นื คุณมนั ก็ยยั ตวั แสบดี
ๆ นี่เอง ไม่ตอ้ งกลวั นะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรข้ึน ผมสัญญาว่าผมจะอยขู่ า้ ง ๆ คอยปกปอ้ งคุณ จากส่ิง
ที่มนั จะเขา้ มาทาร้ายคุณ ดว้ ยชีวิตของผม ไวใ้ จผมนะกนั ดา ผมจะไมป่ ล่อยให้คุณ หรือคนทยี่ งั
เหลอื อยู่ ตอ้ งเป็นอะไรไปอกี แมว้ า่ สิ่งท่ผี มและทุกคนกาลงั เผชิญมนั อยู่ จะเป็นคนหรือผีก็ตาม "
เขาพูดกบั คนท่กี าลงั หลบั สนิทดว้ ยน้าเสียงออ่ นโยน ที่เธอไมม่ วี นั จะไดเ้ ห็นมนั จากเขา ในเวลา
ปกติ
หมวดเกา้ ขบั รถไปเร่ือย ๆ ตามถนนทเี่ ขาคน้ หามนั จากแผนท่ี ตอนน้ีเวลาเทา่ ไรแลว้ เขาไมไ่ ด้
สนใจ ท่ีจะดูมนั รู้แตว่ า่ ตอนน้ี เขาเกิดอาการง่วงนอนจนแทบจะลืมตาไม่ข้ึน แตเ่ ขาพยายามฝื น
ไมใ่ ห้ตวั เองหลบั และหยิบน้าข้นึ มาเปิ ดด่ืม เผื่อวา่ มนั จะช่วยทาให้เขาหายง่วงนอนไดบ้ า้ ง แถว
น้ีก็ไม่มีบ้มั น้ามนั ใหแ้ วะซ้ือกาแฟดื่มแกง้ ว่ งนอนไดเ้ ลย
ยง่ิ ฝืนขบั ไปเขากย็ ง่ิ งว่ ง มากข้ึนเร่ือย ๆ คร้งั น้ีเขาเริ่มสายตาพร่ามวั มองเห็นภาพซ้อนของถนน
แปลก ๆ ไป เขาพยายามขม่ ตาเอาไวแ้ ละส่ายหวั ไปมา บงั คบั ตวั เองไม่ให้หลบั
“ ไม่นะเราตอ้ งไม่หลบั ตอ้ งไม่หลบั ต่ืนสิวะ อยา่ หลบั ” เขาพยายามลมื ตาเอาไว้ อยา่ ง
ยากลาบาก ดวงตาของเขาพลอยจะปิ ดอยเู่ ร่ือย ๆ
“อยา่ เพ่งิ มาหลบั เอาตอนน้ีนะ เราตอ้ งตน่ื เรามเี วลาไม่มากจะหยดุ พกั กค็ งไม่ได้ กลวั จะไปถงึ
บา้ นน้นั ไม่ทนั เวลาท่ีหลวงตาบอกเอาไว้ ตอ่ ให้ง่วงนอนมากแค่ไหน เขาก็ตอ้ งฝืนเอาไว้ บงั คบั
ตวั เอง ไมใ่ ห้หลบั ”
เขาบอกตวั เองใหต้ ่นื แคไ่ มก่ ่ีกิโลกจ็ ะถงึ ทางแยกเขา้ เสน้ ทางทีจ่ ะไปบา้ นหลงั น้นั แลว้ อดทนอกี
นิดเดียวเอง
"อยา่ หลบั อดทนไว้ อยา่ หลบั เราตอ้ งตนื่ เราตอ้ งไม่หลบั "
เขาพยายามเตือนสตติ วั เองเอาไว้ ท้งั ทห่ี นงั ตาของเขามนั รูส้ ึกหนกั อ้ึงเอามาก ๆ ตอนน้ี แทบจะ
ฝืนต่อไปไมไ่ หวแลว้ ตามนั จะปิ ดใหไ้ ดเ้ ลย เขาส่ายหนา้ ขบั ไล่ความมนึ งง และความงว่ งให้
ออกไปไดแ้ ค่ชวั่ วบู เท่าน้นั
แตด่ วงตาของเขามนั กบั ไมย่ อมทาตามทส่ี มองของเขาสั่งเลยสักนิด สุดทา้ ยเขาเผลอหลบั ไป
ท้งั ที่ยงั ขบั รถ โดยไมร่ ู้ตวั ท้งั ๆ ท่มี อื ยงั บงั คบั พวยมาลยั รถอยู่
"คุณระวงั อยา่ หลบั สิตนื่ เร็ว ๆ เขา้ ขา้ งหนา้ อนั ตรายตน่ื สิหมวด อยา่ หลบั นะ ตื่นสิขา้ งหนา้
อนั ตราย ”
หมวดเกา้ ถงึ กบั สะดงุ้ สุดตวั พรอ้ มกบั ทปี่ ลายเทา้ ของเขากเ็ หยยี บเบรกรถชะตวั โกง่ โดยไม่รูต้ วั
อาจจะเป็นเพราะสัญชาตญาณในตวั ของเขาน้นั เอง ท่ีสั่งใหเ้ ขาทาหรือไดเ้ ตอื นใหเ้ ขาทาโดยไม่
รูต้ วั
"เอี๊ยดดด..”
“เกือบชนทา้ ยรถคนั หนา้ แลว้ ไหมละคุณตารวจ เฮย้ ง่วงกห็ ยดุ พกั กอ่ นสิคณุ จะฝืนตวั เองไป
ทาไมกนั อนั ตรายรู้ไหม คณุ ไม่ไดซ้ วยคนเดียวนะ แตค่ นที่นงั่ มาดว้ ยตอ้ งมาซวยไปกบั คุณดว้ ย
เป็นตารวจ แต่ทาผิดกฎชะเอง”
เสียงใครบางคนบ่นให้เขา หลงั จากทีอ่ ีกฝ่ายทาใหเ้ ขาตอ้ งใจหายใจควา่ ไปหลายรอบดว้ ยกนั
เพราะดนั ขบั รถท้งั ทกี่ าลงั เผลอหลบั ถา้ เขาไมป่ ลุกคงไดช้ นทา้ ยรถของคนั ขา้ งหนา้ เขา้ จริง ๆ
หมวดนะหมวด
พอสิ้นเสียงบน่ ให้เขา หมวดเกา้ ก็คอ่ ย ๆ ลมื ตาข้ึน มองทถี่ นนขา้ งหนา้ อยา่ งตื่นตระหนก เพราะ
ตอนน้ีรถของเขา แทบจะไปจบู ทา้ ยรถของอีกคนั ท่ีอยดู่ า้ นหนา้ ของเขาเขา้ แลว้ น้นั เอง โชคดีท่ี
มเี สียงของใครไมร่ ู้ เรียกเขาให้รู้สึกตวั ข้นึ ชะกอ่ น
"โห้ ..เกือบชนจริงดว้ ย ขอบใจนะที่ปลกุ ผม” “หมวดเกา้ พดู กบั คนที่เพิ่งบ่นให้เขา โดยไมไ่ ด้
หันไปมอง เพราะคิดว่าเป็นกนั ดาน้ีนเอง ท่ปี ลุกเขาให้รู้สึกตวั
“ ขอโทษทีคณุ ผมเผลอหลบั ไปตอนไหนไม่รู้คุณ โชคดีนะ ทีค่ ุณปลุกผมทนั ไม่ง้นั ไดจ้ ูบทา้ ย
รถคนั ขา้ งหนา้ แน่เลย " เขาบน่ ให้ตวั เองทด่ี นั เผลอหลบั ไปจนได้ และหนั มองไปทก่ี นั ดา กย็ งั
เหน็ เธอนอนหลบั สนิทอยู่ เหมือนเดิม
“อา้ ว แปลกคนแม่คุณ อุตส่าหต์ ่ืนข้ึนมาบน่ ให้ผม แลว้ ยงั กบั ไปหลบั ตอ่ ได้ อกี คนอาไรน้ี”หมวด
เกา้ อดขากนั ดาไม่ได้ ผหู้ ญิงอะไร ต่นื ข้ึนมาบ่นใหเ้ ขาแลว้ หลบั ไดง้ า่ ยดายมาก
“ใครวา่ เธอปลุกคณุ ละ ผมตา่ งหากทปี่ ลุกคุณไมใ่ ช่เธอคนน้ี นงั่ รถมาดว้ ยกนั ต้งั หลายชวั่ โมง คณุ
ไมเ่ หน็ ผมหรือไงกนั ”แตก่ บั มีเสียงของใครอกี คน ดงั ข้นึ ทารายความเงียบ หมวดเกา้ ทยี่ งั ไมไ่ ด้
หนั ไปทางดา้ นหลงั จึงยงั ไมเ่ หน็ เจา้ ของเสียง ทพี่ ดู กบั เขาเม่อื กี่
“ ใครพดู กบั เราวะ แปลกจงั ในรถมแี คเ่ รากบั กนั ดาไม่ใช่หรือไง แต่เดี๋ยว เม่ือกเ่ี ขาแทนตวั เองว่า
ผม เฮย้ ใครกนั หรือวา่ เราจะเผลอหลบั จนฝันไปเอง”หมวดเกา้ คิด และพยายามต้งั ใจขบั รถ
ต่อไป
“คณุ ไมไ่ ดฝ้ ันไปหรอกหมวด ผมเองทีป่ ลุกคณุ ใหต้ ่นื ” แตก่ บั มเี สียงใครไมร่ ูพ้ ูดกบั เขา ในรถ
ตอนน้ี ไมใ่ ช่เสียงของกนั ดา เพราะเธอยงั หลบั อยู่
“แลว้ มนั เสียงใครวะ “เขารีบหันไปมองท่เี บาะหลงั ทนั ที เขารูส้ ึกขนลกุ ข้ึนมาอยา่ งบอกไม่ถกู
แลว้ เขากม็ องเห็นร่างของผูช้ ายคนหน่ึง นง่ั อยทู่ ่เี บาะดา้ นหลงั
“สวสั ดีหมวด” ผูช้ ายคนน้ันยกมือโบกทกั ทายเขา และส่งยิม้ พิมพใ์ จมาให้อีกดว้ ย ใหต้ ายเถอะ
น้นั มนั ..
“ผมเองหมวด ทป่ี ลุกคุณ เมือ่ ก่ี จาผมไดห้ รือเปลา่ เราเคยเจอกนั ท่โี รงพยาบาลไงคณุ ”เจา้ ของ
เสียงพูดกบั หมวดเกา้
“ทาเอาหมวดเกา้ ถงึ กบั ตกใจ นายภผู า ข้ึนมาบนรถของเขาไดย้ งั ไง และข้ึนมาตอนไหนทาไม
เขาถึงไม่เห็น “หมวดเกา้ คดิ
"นี่คณุ ภูผาข้ึนมาบนรถของผมต้งั แต่เม่ือไหร่ ทาไมผมถึงไม่เหน็ คุณ กลา้ ดียงั ไงถงึ ไดข้ ้ึนรถ
คนอ่ืนโดยไม่บอกให้รูก้ อ่ น รู้ไหมว่าคณุ เกือบทาผมหัวใจวายตายเอาได้ เล่นบา้ อะไรของคุณ
แบบน้ีนะฮึ คณุ ภูผา..?”
หมวดเกา้ เอ่ยถามอีกฝ่าย อยา่ งใหร้ ูส้ ึกไมพ่ อใจทภี่ ูผาลกั ลอบเขา้ มาในรถของเขา
“ผมไม่ไดช้ ่ือภูผาชะหน่อยหมวด” เจา้ ของร่างพูดกบั เขา
“ถา้ ไมใ่ ช่แลว้ นายเป็นใคร อยา่ มาโกหก นายมนั ภูผาชดั ๆ นายตอ้ งการอะไร ถงึ ทาแบบนี่
ปลอ่ ยใหพ้ วกเราตามหาตวั นายกนั ให้ทวั่ แตน่ ายกบั มาโผล่ในรถของฉนั น่ีนะ ”
มนั จงึ ทาให้หมวดเกา้ เร่ิมหวาดระแวงผูช้ ายคนน้ี ไม่กลา้ ไวใ้ จเขา ย่งิ เขามขี อ้ หาเป็นผรู้ ้ายฆา่ คน
ตายตดิ ตวั อยดู่ ว้ ยยง่ิ ตอ้ งระวงั ใหม้ าก กไ็ หนเขาเหน็ ผชู้ ายคนน้ี นอนโคมา่ อยใู่ นหอ้ งไอวยี ไู มใ่ ช่
หรือไงกนั แลว้ เขามาโผล่ในรถของเขาไดย้ งั ไง สรุปมนั ยงั ไงกนั แน่
“บอกมานายเป็นใคร ถา้ นายไม่ไดช้ ื่อภูผา หรือว่านายมีฝาแฝดกนั แน่ เพราะฉันจาได้ คนท่ีช่ือภู
ผา ยงั นอนโคม่าอยใู่ นโรงพยาบาลอยเู่ ลย นายจะมาอยใู่ นรถของฉันไดย้ งั ไง นายกาลงั ป่ันหวั
พวกเราเลน่ หรือไงกนั “หมวดเกา้ ถามคนดา้ นหลงั
“หมวดก็ลองทายดูสิว่าผมเป็นใคร ช่ืออะไร” “อกี ฝ่ายกบั เล่นแง่กบั เขาขชะง้นั มนั น่าปล่อยลง
จากรถชะดีไหมวะ กวนประสาทเขาอีก
“ไมท่ าย เสียงเวลาบอกมา ว่านายเป็นใคร”
หมวดเกา้ บอกอยา่ งเร่ิมหงุดหงิด ถึงจะรู้สึกต่นื เตน้ ทเี่ ขาไดเ้ จอกบั ผชู้ ายทเี่ ขาตามหาตวั อยอู่ ยา่ ง
ไมค่ าดฝันกเ็ ถอะ
“เลน่ กบั ผมหน่อยสิวะหมวด ขบั รถเงยี บ ๆ ไมเ่ บือ่ บา้ งหรือไง เลน่ เกมสนุก ๆ กนั ” คนดา้ นหลงั
กบั ย่งิ กวนเขาหนกั ข้ึน
“นายสนุกแตฉ่ ันไมส่ นุก จะบอกไม่บอก ว่านายเป็นใครกนั แน่” หมวดเกา้ พูดเสียงเขม้
“ท่แี น่ ๆฉันว่านายไมใ่ ช่ผีละกนั ถกู ไหม” หมวดเกา้ บอกกบั คนดา้ นหลงั หมวดเกา้ ไมไ่ ดค้ ิดวา่ อีก
ฝ่ายจะเป็นผีหรือวิญญาณ แน่นอน
“ น้นั สินะ ผมเป็นผหี รือคน ผมเองก็ไมแ่ น่ใจ เอาท่หี มวดสบายใจละกนั ใหผ้ มเป็นอะไรก็ได้
“ตอบแบบกวนสุด ๆ ใหต้ ายเถอะ แถมอีกฝ่ายยงั นง่ั สบตากบั เขา ผ่านกระจกรถส่องหลงั ไม่คดิ
จะหลบสายตาของเขาอยตู่ อนน้ี
“ปากดี เด๋ียวไดเ้ ขา้ ไปกินขา้ วแดงในคกุ นายอาจหลอกคนอื่นได้ แตน่ ายหลอกฉันไมไ่ ดห้ รอก
ภผู า ฉันมนั่ ใจวา่ นายคอื ภูผา และทีโ่ รงพยาบาล นายแคแ่ กลง้ นอนโคม่า เหมอื นท่ีนายเคยทา
สาเร็จ หลงั จากท่นี ายฆ่า เหยอ่ื ของนายไดส้ าเร็จ ที่คอนโดน้นั นายน่ีมนั เก่งมาก สามารถหลอก
ตบตาตารวจและหมอได้ และกลา้ มากทน่ี ายเขา้ มาอยใู่ นรถของฉนั คืนน้ี นายกาลงั เลน่ เกมอะไร
ของนายกนั แน่ ”
เขาบอกในสิ่งทเ่ี ขาคดิ กบั คนดา้ นหลงั เขามน่ั ใจวา่ คอื คนทเี่ ขาตอ้ งการตวั หรือภผู าน้นั เอง และ
เขา้ ใจวา่ ภผู าเป็นฝ่ายมาหาเขาเอง โดยที่เขาไม่ตอ้ งไปวงิ่ ตามหาตวั ของอีกฝ่ายให้เมื่อย และยงั
นงั่ รถมากบั เขาอีกดว้ ย ผชู้ ายคนน้ีช่างกลา้ ชะจริง ๆ ไมไ่ ดก้ ลวั วา่ จะถูกเขาจบั เลยหรือไง
"เจอตวั คุณก็ดี ผมจะไดถ้ ามในสิ่งที่ผมกาลงั สงสัยให้มนั รู้ไปเลย คุณน้ีกลา้ มากนะที่ข้ึนรถผมมา
ดว้ ยแบบน้ี เม่อื เวลาบ่ายสามโมงตรงของวนั น้ี คุณใช่ไหมที่จบั ผชู้ ายทช่ี ื่อจอหน์ ที่เขาเป็นเพ่อื น
ของพวกคุณ โยนลงบนั ไดหนีไฟจนเขาเสียชีวติ และหลงั จากน้นั คณุ ก็แกลง้ เป็นลมหลอกผม
และผหู้ ญิงทกี่ าลงั นอนหลบั อยขู่ า้ ง ๆ ผมตอนน้ี พอผมกบั เธอเผลอคณุ กร็ ีบหนีไป..ยอมรับ
สารภาพมาเถอะ ว่านายฆ่าผูช้ ายคนน้นั และนายฆ่าเขาทาไม มอี ะไรจูงใจใหน้ ายอยากจะฆ่าเขา ”
หมวดเกา้ เอ่ยถามอีกฝ่ายเสียงดงั ฟังชดั และคอยจบั ตาดวู ่าเขาจะมพี ิรุธอะไรไหม
แตค่ นทหี่ มวดเกา้ กาลงั พูดดว้ ย กบั ไมเ่ ขา้ ใจในส่ิงทเี่ ขากาลงั ถามเลยสกั นิดเดียว แถมทาทา่ ทาง
เหมือนกาลงั งง ๆ วา่ นายตารวจคนน้ีทาไมถึงไดม้ าถามเขาแบบน้ี และเขาไม่ไดร้ ู้จกั กบั ผชู้ ายที่
ชื่อจอหน์ เลยดว้ ยซ้า จงึ ไม่ยอมตอบคาถามของหมวดเกา้
“คาถามน่ีผมขอปฏเิ สธทกุ ขอ้ กล่าวหา ที่คณุ กลา่ วหาผม เพราะผมไมเ่ คยฆ่าใคร คุณตารวจจาคน
ผดิ หรือเปลา่ ครับ ”
“เอ๊ียด”
จบคาพูดของคนดา้ นหลงั หมวดเกา้ ถึงกบั เหยยี บเบรกรถอยา่ งแรง
“จาผิดคนก็บา้ แลว้ อยา่ มากวนตนี ผม ตอบมา วา่ คณุ ฆา่ เขาทาไม เห็น ๆ อยวู่ า่ ฆาตกรก็คือคุณ ”
หมวดหนั มาพูดกบั คนดา้ นหลงั เสียงดงั แตเ่ ขากบั ไดร้ บั แคค่ วามเงียบจากอกี ฝ่าย ใหต้ ายเถอะ
วะ จนหมวดเกา้ เร่ิมรู้สึกไม่พอใจที่ภูผาไม่ยอมรับสารภาพ วา่ เขาคือคนฆา่ นายจอห์นอะไรน้นั
คนดา้ นหลงั ยิ่งงงเขา้ ไปใหญ่ เพราะเขาไมร่ ูจ้ กั คนชื่อจอห์น ที่ตารวจคนน้ีบอกเขาเลยดว้ ยซ้า จะ
ไปฆ่าเขาไดย้ งั กนั ตารวจคนน้ีจาคนผดิ แลว้ ยงั มากลา่ วหาเขาอีก
“ผมไม่รูจ้ กั คนท่ีชื่อจอหน์ ที่คณุ ถามผม จะไปฆ่าเขาไดย้ งั ไงกนั ครับ คุณตารวจ ผมกบั คุณเราเพ่ิง
เจอกนั ทีโ่ รงพยาบาลวนั น้ีเองนะ ผมจะไปฆ่าใครได้ คุณยอมรับเถอะ ว่าจาคนผิด” เขาบอกกบั
หมวดเกา้
“ไมจ่ ริง นายกาลงั โกหก นายจะไม่รูจ้ กั เขาไดย้ งั ไง ในเมอ่ื นายคอื คนท่ีฆา่ เขา กบั มือของนายเอง
อยา่ มาแกลง้ ทาเป็นคนอื่น มนั ดูไมเ่ นียนเลยวะขอบอก “หมวดเกา้ ยงั มน่ั ใจวา่ ขจาไมผ่ ิด กห็ นา้ ตา
คนร้ายกบั นายน่ีมนั กค็ อื คนเดียวกนั ชดั ๆ เขาจะจาผิดไดย้ งั ไง ดยู งั ไง ก็คอื ผชู้ ายที่ฆา่ นายจอห์น
ท้งั รูปร่างหนา้ ตาเหมือนกนั ทกุ อยา่ ง
“แต่ผมไมไ่ ดฆ้ ่าใคร”คนดา้ นหลงั ยงั ปฏิเสธ เสียงแขง็ เช่นกนั คณุ แน่ใจว่าคุณมีหลกั ฐาน ว่าผมฆา่
ใคร กเ็ อามาดสู ิ ผมถึงจะเชื่อทคี่ ณุ พูด” คนดา้ นหลงั ขอดูหลกั ฐานจากเขา
“ไมม่ ีเพราะนายมนั ฉลาด ไม่ทิ้งหลกั ฐานเอาไว้ ให้ฉนั จบั นายไดย้ งั ไงละ นอกจากหนา้ ตาของ
นาย ทน่ี ายหลอกฉนั ไมไ่ ด”้
เสียงของหมวดเกา้ ทีก่ าลงั พูดอยกู่ บั ชายหนุ่มท่ีนงั่ อยเู่ บาะดา้ นหลงั บนรถของเขาตอนน้ี ดว้ ย
น้าเสียงแขง็ กรา้ ว ทาให้กนั ดาทก่ี าลงั หลบั อยถู่ งึ กบั สะดุง้ ตกใจต่ืน เธองวั เงยี ลืมตาข้นึ มองมาที่
หมวดเกา้ ทีก่ าลงั พดู กบั ใครหรือเถยี งกบั ใครอยตู่ อนน้ี เสียงดงั จนทาใหเ้ ธอ
"ทาไมเสียงดงั จงั คณุ เบา ๆ หน่อยสิ “กนั ดาท่ีหลบั ๆ อยู่ตอ้ งสะดงุ้ ตืน่ เพราะเสียงเขา พูดกบั
หมวดเกา้
“คุณกาลงั พดู กบั ใคร ฉนั หรือเปล่า ขอโทษทฉ่ี นั เผลอหลบั ไป"
กนั ดาเขา้ ใจวา่ หมวดเกา้ พูดกบั เธอน้นั เอง จงึ งวั เงียตนื่ ข้นึ มาถามเขา แตห่ มวดเกา้ กบั ไม่ได้
สนใจหันมามองท่เี ธอเลยสกั นิด สายตาของเขากบั เหมือนมองไปทด่ี า้ นหลงั ของรถชะง้นั ทา
เอากนั ดาตอ้ งหนั มองตามเขา แตก่ บั มองไม่เห็นอะไร มแี ค่ความวา่ งเปล่าทีห่ ลงั รถน้นั แตเ่ ธอยงั
ไดย้ ินเขาพูดไม่หยดุ ดทู า่ ทางเหมอื นกาลงั ไม่พอใจ เพราะน้าเสียงของเขามนั ฟังดูแข็ง ๆ
"ถา้ คุณเป็นคนทาก็ยอมรบั ออกมาตรง ๆ โทษหนกั จะไดก้ ลายเป็นเบา อยา่ คดิ ว่าผมจะไม่กลา้
จบั คุณนะ ถงึ ตอนน้ีผมจะไม่มหี ลกั ฐานมาเอาผิดคุณก็เถอะ แตเ่ ช่ือไดเ้ ลยวา่ คุณจะไม่มีทางรอด
มือกฎหมายไปไดง้ า่ ย ๆ แน่..?”
หมวดเกา้ บอกกบั ชายหนุ่มที่กาลงั นง่ั มองเขาดว้ ยสายตาไม่เขา้ ใจอยดู่ ี จนหมวดเกา้ เร่ิมจะหมด
ความอดทนกบั เขา ท่ีอีกฝ่ายปลอ่ ยให้เขาพูดอยคู่ นเดียว โดยท่ีเขาไมย่ อมพดู อะไรหรือยอมรบั
ว่าเขาทา ส่วนกนั ดาเริ่มคิด ว่าอีตาตารวจน้ีจะบา้ หรือเปล่าอยู่ ๆ ก็พดู คนเดียวกเ็ ป็น จงึ เรียกเขา
เสียงดงั
"น่ีคณุ ตารวจ คุณพดู อะไรของคณุ และคณุ กาลงั คยุ กบั ใคร บา้ หรือไง พูดกบั ฉันก็หนั มามองท่ี
ฉันสิ จะมองไปทาไมที่หลงั รถน้นั ” ..?
กนั ดาถามเขา เพราะกาลงั สงสยั ว่าเขากาลงั พดู เรื่องใครฆ่าใคร อะไรกบั ใครอยหู่ รือว่าเขาคุย
โทรศพั ทก์ บั ใครกนั แน่ แต่เธอก็ยงั เหน็ มอื ถือของเขาวางอยขู่ า้ ง ๆ ตวั ของเขาอยเู่ ลย
หมวดเกา้ จงึ หนั มามองท่กี นั ดา พร้อมกบั เอ่ยถามเธอเหมือนเพิ่งจะมองเห็น วา่ เธอตื่นแลว้
และตอบคาถามของกนั ดา
"ผมกพ็ ดู กบั ผชู้ ายคนน้ีไงคณุ คนทฆี่ า่ นายจอหน์ " หมวดเกา้ พยกั หนา้ ไปทางเบาะหลงั รถ กนั ดา
จงึ มองหา ว่าเขาหมายถึงใคร เธอไม่เหน็ จะมใี ครเลยท่ีดา้ นหลงั ของเธอและเขา
"บา้ น่าคุณ ฉันไมเ่ หน็ ว่าจะมใี ครสักคน ผชู้ ายท่ไี หนกนั มีแค่ฉันกบั คุณน้ีแหละในรถคนั น้ี
สงสยั ขบั รถจนเหนื่อยเลยตาลายหรือเปลา่ คุณ..?” กนั ดาวา่ เขา
"อยา่ แกลง้ กนั น่าคณุ จะเป็นไปไดไ้ งทีค่ ุณไม่เหน็ เขา กเ็ ขานง่ั อยตู่ รงเบาะดา้ นหลงั ของคณุ น้ี
เอง มองดดู ี ๆ สิครับ เมาข้ีตานะคณุ ถงึ มองอะไรไม่เหน็ นะหือ น้นั ไง เขานงั่ อยนู่ ้นั และตอนน้ี
เขากาลงั มองทค่ี ุณอยู่ สรุปคณุ ต่ืนเต็มตาหรือยงั "
หมวดเกา้ บอกกนั ดา เพราะเขาก็ยงั มองเห็นอีกฝ่ายกาลงั จอ้ งมองกนั ดาอยเู่ ลยตอนน้ี แต่กนั ดากบั
บอกไมม่ ใี คร สงสยั จะเพงิ่ ตน่ื เลยเมาข้ีตาของตวั เองอยหู่ มวดเกา้ พูดแซวเธอ
ส่วนกนั ดาพอฟังหมวดเกา้ พดู จบ เธอเร่ิมจะขนลกุ เกรียวเลยตอนน้ี และอากาศในรถตอนน้ีมนั ก็
ใหร้ ู้สึกเยน็ ๆ แปลก ๆ เธอเลยยกแขนข้นึ กอดอกเอาไวห้ ลวม ๆ ๆ พรอ้ มกบั จอ้ งมองดทู เ่ี บาะ
ดา้ นหลงั ของเธอใหม่อกี คร้ัง กเ็ จอแตค่ วามว่างเปล่าไมเ่ ห็นมีอะไร เธอถงึ กบั เริ่มมีสีหนา้
หวาดกลวั และขยบั ตวั เขา้ มาเบียดเขาอยา่ งไม่ต้งั ใจ
“คณุ ไม่ไดแ้ คอ่ ยากจะแกลง้ ฉนั ใช่ไหมคุณ สรุปคณุ แค่พูดคนเดียว เพอ่ื แกลง้ อาฉันเล่น ๆ ใช่ไหม
ฉนั เชื่อคุณแลว้ กไ็ ด้ เลิกเล่นเถอะ ฉันเร่ิมกลวั แลว้ นะ อยา่ แกลง้ สิคณุ ”กนั ดาดึงหนา้ เขาใหห้ นั มา
มองที่เธอ
“เปลา่ แกลง้ ใครบอกวา่ ผมแกลง้ คุณ ผมคยุ กบั นายภูผา จริง ๆ เขานงั่ อยนู่ ้นั เบาะ หลงั ผมน่ี คณุ สิ
อยา่ แลกง้ หลอกผม ทาเป็นมองไมเ่ หน็ เขาละสิ อยา่ เล่นมุกน้ีคุณ ผมไมห่ ลงกลคุณหรอก หึหึ ใช่
ไหมภูผา”ยงั หนั ไปพดู กบั คนดา้ นหลงั
“หึหึหึ คุณสิแกลง้ ฉัน คนบา้ เลิกเลน่ ชะที โมโหท่ีฉนั ปลอ่ ยใหข้ บั รถคนเดียว เลยหาเรื่องอาฉัน
ละสิ” กนั ดายงั ไมเ่ ช่ือวา่ เขาไมไ่ ดจ้ ะแกลง้ หลอกใหเ้ ธอกลวั
“คนที่นงั่ ดา้ นหลงั ก็เร่ิมสงสัยในคาพูดของท้งั สองคน สรุปใครแกลง้ ใครกนั แน่ ระหวา่ งสองคน
น้ี เขาเร่ิมงง”
เพราะหมวดเกา้ ไมไ่ ดร้ ู้ว่าผชู้ ายท่ีเขากาลงั พดู ดว้ ย เขาคอื ดวงวญิ ญาณน้นั เอง แมแ้ ต่คนทีเ่ ขา
กาลงั พูดดว้ ยกย็ งั ไม่รูต้ วั วา่ ตวั เองเป็นแคว่ ิญญาณไม่ใช่คนเหมอื นกบั ท้งั สองคน ทเี่ ขากาลงั นงั่
มองอยตู่ อนน้ี และเริ่มแปลกใจไมต่ า่ งจากหมวดเกา้ ทห่ี ญงิ สาวตรงหนา้ เขาบอกมองไม่เหน็ ตวั
เขา ท้งั ทีน่ งั่ อยใู่ กล้ ๆ กบั เธอน้ีเอง ทาเอาชายหนุ่มเองกถ็ ึงกบั งง ๆ ก็เขายงั คยุ กบั นายตารวจคนน้ี
รูเ้ รื่องอยเู่ ลย
ส่วนทีห่ มวดเกา้ มองเห็นเขา ก็เพราะหลวงตาทา่ นไดเ้ อาข้เี ถา้ ใหเ้ ขาทาเปลอื กตา และเขายงั
ไมไ่ ดล้ า้ งออกมนั จงึ ทาใหเ้ ขามองเหน็ วญิ ญาณของคนตายได้ แตเ่ ขาคงจะลืมมนั ไปแลว้ ในเรื่อง
น้ี
ดา้ นกนั ดาเธอมองไม่เหน็ ใครหรืออะไร ตามทห่ี มวดเกา้ บอกเธอ จงึ จอ้ งมองหนา้ หมวดเกา้ อยา่ ง
สงสัย ว่าเขาง่วงนอนจนเพ้ยี นไปหรือเปล่านะ ดทู ่าทางแปลก ๆ และยกหลงั มือข้ึนมาแตะท่ี
หนา้ ผากของเขา เพือ่ วดั ดูวา่ เขากาลงั จะป่วยหรือเปล่า ถึงไดเ้ พอ้ พดู คนเดียว ทาเอาหมวดเกา้
ถงึ กบั รีบดึงมอื เธอออกจากหนา้ ผากของเขา
"น่ีคณุ เอามอื มาแตะหนา้ ผากของผมทาไมกนั ..?” เขาถามเสียงเขม้ เพราะการกระทาของกนั
ดามนั แปลก ๆ สาหรับเขาน้นั เอง เพราะยงั ไม่รูต้ วั วา่ เขากาลงั เจอกบั วญิ ญาณเขา้ ใหแ้ ลว้ น้นั เอง
"กฉ็ ันสงสัย ว่าคุณจะป่ วยหรือเปล่านะสิ เล่นพดู เป็นเร่ืองเป็นราวอยคู่ นเดียว ขณะขบั รถไป
ดว้ ย ถา้ คุณเหนื่อยเปลี่ยนมาใหฉ้ ันช่วยขบั กไ็ ดน้ ะ เพราะฉนั นอนมาอม่ิ แลว้ คุณจะไดพ้ กั บา้ ง
..?” กนั ดาบอกเขา ตามทีเ่ ธอคิดว่าเขาคงจะเหนื่อยเกินไปหรืออาจงว่ งนอน เพราะน้ีมนั ก็ตีสอง
เขา้ ไปแลว้ ดว้ ย
"บา้ ไปแลว้ คณุ ผมพูดคนเดียวท่ีไหนกนั ผมไมไ่ ดบ้ า้ ชะหน่อย ใครจะบา้ พูดคนเดียว และ
ผมกไ็ ม่ไดเ้ หน่ือยดว้ ยผมยงั ขบั ไหว คุณนะสินอนมากเกินไปจนตาลายมองไม่เห็น วา่ ผมกาลงั
พดู กบั ผตู้ อ้ งหาต่างหากละ เขานง่ั อยตู่ รงน้นั คณุ ลองหนั กบั ไปมองดดู ี ๆ สิ เขาสวมเส้ือยดื สีน้า
เงินคอกลมกางเกงยีนสียนี "
พูดจบหมวดเกา้ ก็เอามอื ขา้ งหน่ึง มาจบั ใบหนา้ ของกนั ดาให้หนั ไปมองทช่ี ายหนุ่มทก่ี าลงั นง่ั
มองเขากบั กนั ดาอยเู่ ลยตอนน้ี และชายหนุ่มคนน้นั ก็ส่งยมิ้ มาให้กนั ดา แต่กนั ดากบั มองไม่เหน็
เขาอยดู่ ี เธอทาหนา้ เฉย ๆ ทาเอาชายหนุ่มทน่ี ง่ั อยตู่ รงเบาะหลงั ถงึ กบั มีสีหนา้ ตกใจ และย่นื
ใบหนา้ เขา้ มาใกลเ้ ธอ จนจะติดกนั อยแู่ ลว้ ตอนน้ี แต่เธอก็ยงั เฉย แตค่ นทไ่ี ม่เฉยคอื หมวดเกา้ เขา
เผลอตวาดอกี ฝ่ายเบา ๆ
"น่ีนาย เอาใบหนา้ ออกไปห่าง ๆ เธอเลยนะ ไมต่ อ้ งเขา้ ใกลแ้ บบน้ีกไ็ ด"้
น้าเสียงของนายตารวจคนน้ีฟังดหู ึง ๆ เขายงั ไงไม่รู้ ชายหนุ่มคดิ แต่เขาไมไ่ ดส้ นใจ เพราะกาลงั
อยากรู้ว่าเธอไม่เหน็ เขาจริง ๆ หรือ แคอ่ ยากจะแกลง้ เขากนั แน่ เขาเปลยี่ นเป็นเอามอื มาโบกท่ี
หนา้ ของเธอ กนั ดาก็ยงั เฉย เอามือมาแตะที่ใบหนา้ ของเธอ กนั ดาก็ยงั เฉย แตห่ มวดเกา้ เร่ิมส่ง
สายตาดุ ๆ มาทีเ่ ขา ชายหนุ่มจงึ ชกั มือกบั แตย่ งั จอ้ งมองหนา้ กนั ดาอยดู่ ว้ ยสายตาข้ีเล่น พร้อม
กบั เอย่ ข้ึนเบา ๆ
"อยา่ บอกนะว่า ผูห้ ญงิ คนน้ีมองไมเ่ หน็ ผมเหมอื นท่ีคณุ เหน็ นะครับ เธอไม่ไดต้ าบอดใช่ไหม
ครับ..?” คร้ังน้ีเป็นชายหนุ่มทีน่ ง่ั อยเู่ บาะหลงั เป็นคนถามคาถามเขาบา้ ง
"เปล่าสายตาของเธอปกตดิ ี แตส่ ายตาส้ันแค่น้ันเอง ถงึ ตอ้ งใส่แว่นน้ีไง และนายไมใ่ ช่ผีทาไม
เธอจะมองไมเ่ ห็นนาย"
หมวดเกา้ พดู เสียงดงั ทาเอากนั ดาถงึ กบั จอ้ งมองทเ่ี บาะหลงั อีกคร้งั แต่ก็เจอแค่ความวา่ งเปล่า
อยเู่ หมือนเดิม คราวน้ีเธอทาหนา้ ไมถ่ ูกเม่อื ไดย้ ินทกุ คาพดู ของหมวดเกา้
"แต่ฉนั ว่า ถา้ คณุ กบั ฉนั ไม่ไดเ้ จอผหี ลอก ก็คงจะเป็นฉันทีต่ าไมด่ ีเองละม้งั คร้งั น้ี"
กนั ดาพูดพร้อมกบั เร่ิมขยบั เขา้ มาหาเขา ทีก่ าลงั ขบั รถอยู่ และสายตาของเขากก็ าลงั มองทรี่ ่าง
ของชายหนุ่มที่เขาเหน็ อยตู่ อนน้ีไม่วางตา เมื่อฟังกนั ดาพูดจบประโยคของเธอ และชายหนุ่มที่
พวกเขากาลงั พดู ถงึ อยตู่ อนน้ี เขากก็ าลงั จอ้ งมองมาท่กี นั ดาดว้ ยท่าทางตกใจ เมอ่ื เธอหาวา่ เขา
เป็ นผี
"ไม่จริงเขายงั ไม่ตายชะหน่อย ผูห้ ญิงคนน้ีทาไมถึงไดม้ องไมเ่ ห็นเขา และมที ่าทางหวาดกลวั
ยงั กะเธอเห็นผีกไ็ มป่ าน บา้ แลว้ เธอเป็นอะไรของเธอกนั นะอยดู่ ี ๆ มาหาว่าเขาเป็นผี แปลกคน
จริงเลย"
ชายหนุ่มเร่ิมเงยหนา้ มามองท่หี มวดเกา้ ดว้ ยสายตาสงสยั ใคร่อยากรู้ วา่ ส่ิงที่ผูห้ ญงิ คนน้ีพดู มนั
ไมใ่ ช่เรื่องจริงใช่ไหม..เธอแค่ตอ้ งการลอ้ เขาเล่น ขา ๆ แน่ ๆ
“แฮ”่
เขาจึงทาท่าแลบล้นิ หลอกเธอ ที่เธอหาว่าเขาเป็นผี แต่กนั ดาทม่ี องไมเ่ หน็ เขา กย็ งั ไม่รู้สึกอะไร
ทเ่ี ขาทาทา่ หลอกเธอ คนหลอกถงึ กบั ทาหนา้ ไม่ถกู
คราวน้ีถึงตาหมวดเกา้ คิดหนกั บา้ ง และเร่ิมคิดตามทก่ี นั ดาพูด อยา่ บอกนะว่า เขากาลงั
มองเห็นวิญญาณของคนตายไดจ้ ริง ๆ หมวดเกา้ จึงจอ้ งมองชายหนุ่มท่กี าลงั เร่ิมนงั่ ทาคอตกอยู่
ตรงเบาะดา้ นหลงั ของเขา เมอื่ ทายงั ไง ผหู้ ญิงคนน้ีกย็ งั ไม่เหน็ เขาอยดู่ ี
เขาเร่ิมคิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ถา้ ผูช้ ายท่ีเขากาลงั มองเห็นอยใู่ นรถของเขาตอนน้ี เป็นภูผา
แลว้ คนท่นี อนโคมา่ อยทู่ ่ีโรงพยาบาลละ เขาเป็นใครกนั จะเป็นไปไดด้ ว้ ยหรือที่คนเราจะ
วญิ ญาณออกจากร่างท้งั ๆ ทีย่ งั ไมต่ าย..
ท้งั สองคนถงึ กบั จอ้ งหนา้ กนั อีกคร้งั แตค่ นละความรู้สึก ส่วนหมวดเกา้ เขาเร่ิมเช่ือแลว้ ว่าคนท่ี
เขากาลงั พูดดว้ ยไม่น่าจะใช่คนเหมือนกบั เขา เพราะถา้ กนั ดามองไม่เหน็ เขาจริง ๆ แลว้ ทาไมเขา
ถึงมองเหน็ ผชู้ ายคนน้ีไดค้ นเดียวละ ทายงั ไงกนั ดากบ็ อกมองไมเ่ หน็ เหมอื นกบั เขาอยดู่ ี
ส่วนชายหนุ่มทก่ี าลงั รอคาตอบจากเขาอยตู่ อนน้ี กเ็ ร่ิมจะหนา้ เสียเมอื่ ไดเ้ ห็นอกี ฝ่ายเร่ิมจะมี
อาการแปลก ๆ เหมือนจะกลวั เขาข้ึนมาชะง้นั ท้งั ท่ีก่อนน่าน้ีเขายงั ชวนคุยดี ๆ อยเู่ ลย แถมยงั มา
กล่าวหาว่าเขาฆา่ ใครมากไ็ มร่ ูอ้ กี ดว้ ย
"ตกลงตอนน้ี คณุ เองกค็ ดิ วา่ ผมเป็นผใี ช่ไหมครบั ..?” ชายหนุ่มถาม เขาท่ีเร่ิมทาหน้าไม่ถกู
ตอนน้ีไมร่ ู้ว่าคนท่ีเขากาลงั พดู ดว้ ย จะเป็นคนหรือผกี นั แน่ เขาเองกไ็ มแ่ น่ใจจริง ๆ
"ผมเองก็ไม่รูห้ รอก วา่ คณุ จะเป็นคนหรือผี เพราะผมเองก็คงจะตอบคณุ ไมไ่ ด้ เพราะผมไม่
เคยเห็นผี แต่ถา้ คณุ ไม่ไดม้ ใี บหนา้ ทีเ่ น่าเฟะหรือลอยมาไดอ้ ยา่ งผีที่เขาทาในหนงั ผมกค็ งยงั พอ
คิดว่าคณุ เป็นคนเหมือนกบั ผมอยดู่ ี " หมวดเกา้ บอกอีกฝ่ายอยา่ งไม่มนั่ ใจเช่นกนั
"ถึงเธอจะบอกคุณว่าไม่เหน็ ผม คณุ กจ็ ะยงั ไมค่ ิดวา่ ผมจะเป็นผีใช่ไหมครับ ผมยงั ไม่ตายใช่
ไหมครับคณุ ตารวจ..?” ชายหนุ่มท่นี ง่ั อยเู่ บาะดา้ นหลงั พดู กบั เขา และเร่ิมมสี ีหนา้ เครา้ ๆ เพราะ
เร่ิมไมม่ น่ั ใจวา่ ตวั เองเป็นอะไรกนั แน่ ยงั คงมชี ีวติ อยหู่ รือว่าตายแลว้
แตก่ นั ดาเร่ิมจะนงั่ ไมต่ ดิ เพราะเธอคดิ วา่ หมวดเกา้ กาลงั คยุ กบั ผีจริง ๆ หรือแคอ่ ยากจะแกลง้
หลอกเธอใหก้ ลวั เลน่ ๆ กนั แน่ เพราะเธอมองไมเ่ หน็ ใครอยา่ งทห่ี มวดเกา้ เห็นน้นั เอง ให้ตาย
เถอะเขาเริ่มจะทาใหเ้ ธอกลวั จริง ๆ แลว้ นะตอนน้ี
"นี่คณุ เล่นบา้ อะไร คดิ จะแกลง้ ฉนั ให้กลวั จนหวั ใจวายตายเลยหรือไงกนั หยดุ เล่นไดแ้ ลว้ พอชะ
ที ฉนั กลวั จนจะฉีดราดแลว้ เนี่ย คุณน่ีมนั บา้ ชดั ๆ เลิกพูดคนเดียวเด๋ียวน่ีนะ ไมง่ ้นั ฉันฆ่าคุณแน่
ถา้ ยงั ไมเ่ ลกิ เลน่ " กนั ดาบอกอยา่ งหวาด ๆ
ตอนท่ี 26 ศพปริศนา
เวลาเดียวกนั พีรภทั รค่อย ๆ ลืมตาข้นึ ชา้ ๆ ใหร้ ู้สึกแปลกใจท่ตี วั เองยงั ไม่ตายและยงั มีลมหายใจ
อยู่ เป็นไปไดไ้ งท่มี นั ยงั ไมฆ่ า่ เขาเหมือนกบั เพ่ือนคนอ่นื ๆ น้ีเขาควรจะดีใจทีเ่ ขาดนั โชคดีที่มนั
ยอมไวช้ ีวิต ไมไ่ ดฆ้ า่ เขาใหต้ ายเป็นศพท่ีน่าสยดสยอง ๆ เหมอื นกบั คนอื่น ๆ ดี หรือว่าเขาควร
จะรูส้ ึกอะไรดีในเวลาน้ี อยา่ งนอ้ ยเขาก็ยงั เหลอื ลมหายใจอยู่ พรี ภทั รพยายามปรับสายตาใหช้ ิน
กบั ความมดื รอบ ๆ ตวั ของเขาในเวลาน้ี
พร้อมท้งั อยากรู้วา่ ตอนน้ีเขาอยทู่ ไี่ หน พีรภทั รพยายามหาคาตอบใหก้ บั ตวั เอง และถามตวั เอง
อยคู่ นเดียวในความมดื ทป่ี กคลุมรอบ ๆ ตวั ของเขาตอนน้ี ในบรรยากาศท่ีน่ากลวั สุด ๆ สาหรบั
เขา
“นี่เรายงั ไมต่ ายมนั ยงั ไม่ไดฆ้ า่ เราเป็นไปไดย้ งั ไงกนั ก็ตอนน้นั มนั พยายามบบี คอเราจนหายใจ
ไม่ออกไปแลว้ น้ี หรือวา่ มนั เกิดเปลยี่ นใจโอย๊ เจบ็ ..!”
พรี ภทั รใหร้ ูส้ ึกเจ็บที่รอบ ๆ ลาคอของเขาตรงทถี่ กู บบี เขานอนราบอยทู่ พ่ี ้นื คอ่ นขา้ งจะเยน็ ชื่น
นี่มนั ทไ่ี หนกนั ละน้ี เขารูส้ ึกเหมือนกบั อยใู่ นห้องอะไรสักอยา่ ง ถา้ เขาเดาไม่ผิดหรือไอบ้ า้ น้นั
มนั จะเอาเรามาขงั เอาไวใ้ นห้องน้ี ก่อนท่จี ะฆ่าเราทหี ลงั
พรี ภทั รพยงุ ตวั ลกุ ข้ึนจากทา่ ทเี่ ขานอนอยู่ และเอามือลูบคลาสะเป้ะสะปะไปตามพ้ืนขา้ งกาย
ของเขา และฝ่ามือของเขาก็คลาไปเจอกบั อะไรแข็ง ๆ เยน็ ๆ เขา้ โดยบงั เอญิ ทาเอาเขาถงึ กบั
ประหลาดใจวา่ มนั คอื อะไรกนั แน่
พอจบั ดูดี ๆ ถึงไดร้ ูว้ ่า ไอส้ ิ่งทเี่ ขากาลงั ลบู คลามนั อยตู่ อนน้ี คอื ร่างกายของใครสกั คนทีน่ อนตวั
แข็งท่ือ อยไู่ ม่ไกลจากตวั ของเขาน้ีเอง
พรี ภทั รถงึ กบั หนา้ เสียไปชวั่ วนิ าทหี น่ึง เพราะเน้ือตวั ของใครสักคนทเี่ ขากาลงั จบั โดนอยตู่ อนน้ี
มนั เยน็ เฉียบเสียจนพรี ภทั รรู้สึกไดว้ ่า เขาไม่ไดม้ ลี มหายใจอยแู่ ลว้ นอกจากร่างกายที่ไรว้ ิญญาณ
ของเขา ทมี่ ือของพีรภทั รกาลงั จบั มนั อยตู่ อนน้ี หรือจะเรียกใหถ้ กู ก็คอื เขาไดก้ ลายเป็นศพไป
แลว้ น้นั เอง และอาจจะตายมานานหลายวนั แลว้ ดว้ ย
ส่วนจะเป็นศพของผหู้ ญงิ หรือผชู้ าย คนแกห่ รือหนุ่มสาว พรี ภทั รกไ็ มอ่ ยากจะรบั รู้มนั แลว้
ตอนน้ี เมือ่ เขาตอ้ งมานอนอยกู่ บั ศพ ทีก่ าลงั ส่งกล่นิ เหมน็ เน่าน่าสะอดิ สะเอยี นเอามาก ๆ
ถา้ พีรภทั รไมไ่ ดเ้ ป็นหมอผา่ ตดั มาก่อน เขาคงจะช็อกตายไปแลว้ ถา้ ต่นื ข้ึนมาเจอวา่ ตวั เอง
นอนอยใู่ นห้องมดื ๆ ท่ีศพของใครก็ไมร่ ู้อยขู่ า้ งตวั เขา แถมในหอ้ งกม็ ืดไปหมดไม่มีแมแ้ ต่แสง
สวา่ งส่องเขา้ มาได้ เขาเหมือนคนตาบอดก็วา่ ไดใ้ นเวลาน้ี เพราะมองไม่เหน็ อะไรเลยรอบ ๆ ตวั
ของเขาตอนน้ี
“เราอยทู่ ี่ไหน ใครเอาเรามาขงั ไวใ้ นหอ้ ง ที่มีศพ ของใครกไ็ มร่ ู้ ปล่อยกอู อกไป”
พรี ภทั รตะโกนเสียงดงั เร่ิมรูส้ ึกหวาดกลวั สุดชีวติ ตอ่ ให้เขาจะเป็นหมอผ่าตดั และเคยเจอกบั
คนตายหรือศพมาบา้ งแลว้ ก็เถอะ
“ ตึง ตงึ ตึง ตึง เอากอู อกไป กไู มช่ อบห้องน้ี ปลอ่ ยก”ู
แตค่ วามหวาดกลวั มนั กย็ งั คงมีอยใู่ นตวั ของคนเราทกุ คนน้นั แหละ ตอ่ ให้มีจิตใจท่เี ขม้ แข็งสกั
แค่ไหนกต็ าม ถา้ ตอ้ งมานอนอยใู่ นหอ้ งมืด ๆ ห้องเดียวกนั กบั ศพ ในบรรยากาศทีน่ ่า
สะพรึงกลวั แบบน้ี
เขากไ็ มป่ รารถนามนั เช่นกนั ไหนจะกล่นิ เหมน็ เน่าที่โชยมาเขา้ จมกู ของเขา ในแต่ละคร้ัง
มนั ช่างน่าสะอดิ สะเอยี นเสียจนเกินบรรยายออกมาเป็นคาพดู ได้ กล่ินเหม็นเน่ามนั แรงส่งกลิน่
แรงมาก จนพรี ภทั รอยากจะอาเจยี นเอาทกุ อยา่ งในทอ้ งของเขาออกมาใหห้ มดไสห้ มดพงุ เลยก็
วา่ ได้
"อุ๊บ โอก๊ ...อว้ ก ..แหวะ! สุดทา้ ยพรี ภทั รกป็ ลอ่ ยของเหลวในทอ้ งออกมาจนแทบจะหมดไส้
หมดพุงของเขา
“โอย้ เหม็นจนจะทนไมไ่ หวอยแู่ ลว้ ปลอ่ ยกสู ิวะ มงึ ขงั กูไวท้ าไม ออื่ ๆ ปล่อยกู กูเหม็นกล่นิ ศพ
เหม็นโคตร ๆ เลยใหต้ ายเถอะ”
น่ีเขารอดตายมาไดแ้ ตจ่ ะตอ้ งมาสาลกั กลนิ่ เหมน็ เน่าจากศพตาย เพราะไดก้ ลน่ิ เหมน็ เน่าของ
ศพใครก็ไม่รู้น้ีแทนหรือไงกนั ใหต้ ายสิวะ มนั เหม็นจนจะทนไมไ่ หวอยแู่ ลว้ ตอนน้ี..อาการ
อยากจะอาเจยี นมนั ไดต้ ีต้นื ข้นึ มาอกี ละรอบสอง
"อุ๊บ..อว้ ก อว้ ก "
แตเ่ ขาพยายามกลืนมนั กลบั เขา้ ไปในทอ้ งใหม่ ไมไ่ ดป้ ลอ่ ยมนั ออกมาเหมอื นตอนแรกน้าลาย
เหนียว ๆ ทีม่ นั ป่ันป่ วนอยใู่ นลาคอและทท่ี อ้ งของเขาตอนน้ี
พรี ภทั รตะเกียบตะกายขยบั ตวั หนีอยา่ งลนลาน เม่อื กลนิ่ เหมน็ ของชากศพโชยมาแตะจมูกของ
เขาเหมือนมนั อยใู่ กล้ ๆ ปลายจมกู ของเขาน้ีเอง พอเขาขยบั ตวั หนีไปอกี ทางกไ็ ปซนเขา้ กบั อีก
ศพที่ดา้ นหลงั ของเขา
"เฮย้ ..!”
มนั ศพของใครอกี วะ่ เน่ีย กูอยากจะบา้ ตาย แค่ศพเดียวก็จะไม่รอดอยแู่ ลว้ ตอนน้ีดนั มอี กี ศพ..!”
ทาให้เขาแทบช็อกตาเหลอื กคา้ ง ถงึ แมว้ ่าเขาจะมองไม่เหน็ เจา้ ของร่างไร้วิญญาณท้งั สองร่าง ท่ี
กาลงั ส่งกล่ินเหม็นอยตู่ อนน้ีก็เถอะ ศพเดียวกว็ ่าน่ากลวั พอแลว้ แต่น้ียงั มอี กี ศพในหอ้ งน้ีอกี