เล่ห์ร้ายโฉมสะคราญ เล่ม1

ี
ื

ตอนท 6 แขกมาเยอน





















ก็อกๆ










49

ี
่
“ท่านอาวุโส!” ชายหนุ่มทยนอยูข้างประตู เคาะประตู
ื

เบาๆ










ี

ี
ี
ในลานบ้านทเดิมทเสียงดัง พลันเงยบสงบลงในพริบตา








่
ไม่มคนเอ่ยอันใด ชายหนุ่มทเคาะประตูอยูก็ไม่กล้าเร่ง
ี
ี
ื
่
ี
รัด ได้แต่ยนรออยูเงยบๆ นอกประตู









ี
่
ู
ี
“ใครกัน” ผ่านไปคร่ใหญก็มเสียงโจวอ ดังขึ น







“ท่านอาวุโส นายท่านของข้ามาเยยมเยยนท่าน!” ชาย
ี
ี

หนุ่มเองก็มิได้บอกว่านายท่านของตนเปนใคร ทว่าใน
็








50

ี

ี
ี
ี
่
ี
ู

ี
เมองหลวงนั น คนทร้ว่าโจวอ อยูทใด มเพยงคนเดยวเท่า
ื
นั น





ิ
แอ๊ด ไม่นานประตูก็ถูกเปดออกจากด้านใน









ี
ื

ชายหนุ่มด้านนอกประตูพลันฉกยิ มประจบ ทว่าเมอเงย

ี
ี

ิ
หน้าขึ น กลับพบว่าผู้ทเปดประตูมิใช่โจวอ







็
แต่เปน...










ี

ชายหนุ่มทแต่งกายประหลาดผู้หนึ ง










“เข้ามาสิ” ชายหนุ่มสวมเสื อตัวยาวสีเทา บนศรษะ
ี






51

เกล้ามวยผม แต่ใบหน้านั นกลับ...










ื

ี
ู
บนใบหน้าไม่ร้ว่าจะว่าอย่างไรด ใบหน้าดําคลํ า เมอ
่
มองไป ก็น่าตกใจอยูบ้าง










ื


ื

ิ
็
ี

คนผู้น ก็มิใช่ใครอน เปนหลีจอจนนันเอง


วิชาแพทย์ของโจวอ ร้ายกาจจริงๆ ในสิบวันน เขาล้าง
ี
ี


ื
่

ื

พิษในร่างหลีจอจนจนหมด แม้แต่ตุมบนใบหน้าหลีจอจ ิ

ิ
น ก็ยังใส่ยาให้นาง








ี
ี

เวลาน มันเริมค่อยๆ ดขึ นแล้ว












52

ิ

ื
ี

ี

หลังจากหลีจอจนสุขภาพดขึ น ก็ทําตามสัญญาทตนลัน
วาจาไว้ นางไปเคาะประตู กราบโจวอี สามครั งและ

คํานับเก้าหน










ู
คราแรกโจวอี ยังร้สึกปรีดาอยูบ้าง ถูกเด็กสาวนางหนึ งดู
่


ี
ุ
เบาเช่นนั น ในใจเขาย่อมต้องมเพลิงโทสะคุกร่น









ทว่าหลังจากนั น...











ี
โจวอ ก็ยิ มไม่ออกเสียแล้ว










ู
ิ
็
ื
ไม่ร้ว่าเปนลูกสาวบ้านไหนกัน ช่างด อดึงเสียเหลือเกน!











53

ี
หลังจากคํานับเสร็จ นางก็ตะโกนเรียกโจวอ ว่า




ี
‘อาจารย์’ ตอนแรกโจวอ นั นมึนงงยิงนัก แต่หลังจากได้

ิ
สต เขาก็รีบไล่นางออกไป










ี
ื

ี
นมิใช่ว่าล้อกันเล่นกระมัง ในเมองหลวง คนทอยากจะ

เปนศิษย์ของเขามอยูมากมาย ยิงพวกลูกหลานตระกูล
ี
่
็

ี
เก่าแก่ ก็ยังมาต่อแถวให้โจวอ เลือกสรร











็
ี
ี
โจวอ ไม่มใจคิดรับศิษย์ แม้แต่คนเหล่านั นก็ยังไม่รับเปน
ื


ิ

ศิษย์ ยิงไม่ต้องพูดถึงคนอย่างหลีจอจน






ิ
ี
ิ
ื


ทว่าหลีจอจนนั นกลับมนสัย...











54

ร้ายกาจยิงนัก!










่
นางติดตามอยูข้างกายโจวอ อย่างหน้าไม่อาย นําพวก
ี


ี
ห่อผ้าของตนเองไปไว้ในบ้านโจวอ ต่อให้เขาไล่อย่างไรก็



ไม่ยอมไป










ิ
ี

ี
ี
เท่าน ก็แล้วไปเถด แต่ยายหนูนยังวิงเต้นไปทัว เพยงไม่ก ี


ี
วัน ก็ทําลายสมุนไพรลํ าค่าของโจวอ ไปนับไม่ถ้วน นสัย
ิ
็
ี
ี
่
ี
ี

เช่นน ทําให้โจวอ ปวดหัวยิงนัก แต่อกฝายยังเปนเพยง
ี
ี
เด็กสาวนางหนึ ง เขาจะตก็ตไม่ลง จะไล่ก็ไล่ไม่ไป วันๆ
ได้แต่ทนคับข้องใจ











“เข้ามาสิ! ถ้าไม่เข้าข้าจะลงกลอนประตูแล้วนะ!” หลี



จอจนเห็นบุรษผู้น เอาแต่จ้องหน้านาง ไม่มท่าทว่าจะ
ี
ี
ุ
ี
ิ

ื
55

ื

เคลอนตัวเข้ามา ก็กลอกตา









ี
“หา...โอ้! นายท่าน!” ชายหนุ่มรีบหมุนกายกลับทันท




แล้วเดินไปข้างรถม้าคันนั น เพอรับตัวเจ้านายของตน
ื


เอง










ื

ิ


หลีจอจนเพิงจะสังเกตเห็นรถม้าธรรมดาๆ คันนั น






ี
นางหรี ตาลงเล็กน้อย โจวอ มนสัยแปลกประหลาด ทั ง
ี
ิ


ี

ี
ยังปลีกตัวมาพํานักอยูทน หลายวันมาน ไม่มใครมา
ี
่
ี
ี
ี

เยอนทนสักคน แขกผู้มาเยอนในเวลาน วิเศษวิโสมาจาก
ื
ื
ี

ไหนกัน












56

ี

่
ุ
ขณะทนางกําลังคร่นคิดอยู ก็เห็นม่านบนรถม้าถูกเลิก
ุ
ขึ น ก่อนบุรษผู้หนึ งจะก้าวออกมาจากด้านในตัวรถ










ี
บุรษผู้น เพยงปรากฏกายออกมา ก็สามารถดึงดูดความ
ี
ุ

สนใจจากผู้คนทั งหมด










ื
ทว่าเรื องบังเอิญนั นก็คอ...










ี
ู
ื

ิ

หลีจอจนร้จักคนผู้น





คราแรกนางตกใจ ต่อมานางก็หรี ตาลง สุดท้ายนางก็รีบ




ุ
ก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตากับบุรษผู้นั น














57

ี
รอจนนางก้มหน้าลงแล้ว ถึงฉุกนึกได้ตอนน ตนเองมิใช่



ื

ี
ิ

หลีจอจนอกต่อไปแล้ว






ี
ี
บัดน นางมนามว่า ‘ซูหลี’









่
ี

ี
ี
ื
ตั งแต่วันทนางคิดจะมชวิตอยูต่อไป นางก็คอซูหลีแล้ว
ิ
ื


ี
เวลาน หลีจอจนได้ตายไปแล้ว




ิ
นางกะพริบตาเล็กน้อย ปกปดอารมณ์ความร้สึกของตน
ู



ิ
เอง ทําเพยงยนเคารพอยูตรงนอกประตู สงบนงราวกับ
ื
ี
่
ี
่
ู
ี

ื
มิได้ดํารงอยู ไม่มท่าทดังเช่นเมอคร่แม้แต่น้อย
















58

ี

ตอนท 7 ศิษย์เลวซูหลี




















59

ี
ุ
ั
บุรษทก้าวลงมาจากรถม้าผู้นั นสวมชุดผ้าไหมปกสีดํา

ื
ตลอดร่าง บนกายเจอด้วยกลิ นอายน่าเกรงขาม











ี

็
ี
็
แต่สิ งทดึงดูดผู้คนมากทสุด เห็นจะเปนใบหน้างามเปน
ี
ี
เอกไม่มสองของคนผู้น







่
ี
ี
ซูหลีชําเลืองมองอกฝายเพยงเล็กน้อย ก็ไม่กล้ามองอีก








เล่าลือกันว่าไหวอ๋องถอเปนชายงามอันดับหนึ งในเมอง
็
ื
ื

ี

หลวง ทว่าเมออยูต่อหน้าคนผู้น เกรงว่าไหวอ๋องเองก็ยัง
ื
่
ต้องเสียหน้า
















60

ี
ี
ู
ี
เพยงแต่คนผู้น มรปร่างค่อนข้างสูง คนปกติแล้ว ไหน
ี
ื
เลยจะกล้าเอาคนผู้น มาล้อเล่น เช่นนั นมิใช่ว่าเบอชวิต
ี

หรือไร










ิ
ฉนเย่หานเดินไปถึงเบ องหน้าซูหลี เห็นนางก้มหน้า กล้า
ื


มองแค่ปลายเท้าตนเอง ก็กวาดตามองนางปราดหนึ ง




แล้วเดินผ่านหน้านางเข้าโรงหมอ










ื
ื
เมอฉนเย่หานเดินจากไปไกลแล้ว ซูหลีถึงค่อยกล้ายด

ิ
กายขึ น












่
ี
“งงงันอะไรอยู รีบไปนําชามา” ขณะทซูหลีกําลังงงงัน

ทันใดนั นก็ได้ยินเสียงคลุมเครือดังขึ น นางเงยหน้ามอง



่
ุ
ี
ื
ไป ก็เห็นว่ามบุรษอ้วนท้วมสมบูรณ์ยนอยูตรงหน้านาง


61

ี
ู
ื
นางกลอกตาเบาๆ ก็ด นางเองก็อยากจะร้เหมอนกัน

ว่าคนใหญคนโตเช่นน มาเยอนหมูบ้านเล็กเช่นน ได้เยยง
่
ื
ี
ี

ี
่
ไร









“ขอรับ” นางตอบรับเสียงเบา ถอยหลังไปได้สองก้าว ก็




หมุนกายเดินไปทางห้องครัว











......









ื
็

ี
ี
ภายในโรงหมอเงยบสงบเปนทสุด ซูหลีถอถาดไม้สีแดง
เดินเข้าไปยังด้านในเรือนหลัก

















62

ิ
ื
๋
“นายน้อย!” ไปฉนมองเห็นคุณชายของตนเดินถอของ

ี
เข้ามาแต่ไกล พลันคิดจะยนมอออกไปรับของจากอก
ื

ื
ิ
่
ฝายตามจตใต้สํานึก










ี

“ข้าทําเอง” ซูหลีมองนางปราดหนึ ง และเดินเบยงตัว


หลบเข้าไปด้านใน











ไปฉนผู้น เปนสาวใช้ทซูหลีพาติดตัวมาด้วย ครั งน ซูหลี
ี
ี
ี
ิ
็
๋
็
่
ทําให้ซูไท่ผู้เปนบิดาโกรธยิงนัก ต้องมาหมูบ้าน


ี
ี
ทุรกันดารเช่นน ก็แล้วไปเถด แต่คนทติดตามมาข้างกาย
ิ
ี
ี
ิ
๋
ยังมเพยงแม่นมกับไปฉนเท่านั น







หากซูไท่ร้ ว่าเปนเพราะการกระทําของตนเอง ทําร้าย
็
ู









63

ู
ู
ซูหลีตัวจริงจนตาย ก็ไม่ร้ว่าในใจเขาจะร้สึกอย่างไร









ื
ู
ในดวงตาของซูหลีมระลอกความร้สึกวาบผ่าน นางถอ
ี

ถาดเดินเข้าไปในเรือนหลักแล้ว











ี
ี
“สุขภาพของท่านประมุขเวลาน ไม่มอะไรต้องกังวลแล้ว”


ี
ื
ขณะทนางเดินเข้ามา ก็ได้เห็นโจวอ ชักมอกลับกลับจาก
ี
ื
ี
ิ
ข้อมอฉนเย่หานพอด








ิ
ู
ี

ื
ี
ี
เมอคร่น โจวอ จับชพจรให้ฉนเย่หานอย่างเห็นได้ชัด





ซูหลีกําลังงงัน ทว่านางพลันร้สึกเยอกเย็นไปทั งร่าง เมอ
ื
ื
ู
ิ
่
่
เงยหน้าขึ น ก็ประสบดวงตาลุมลึกคูนั นของฉนเย่หาน







64

่

เขามดวงตาหงส์ทงดงามยิงนัก นัยน์ตาลุมลึก ราวกับ
ี
ี
ี
สระนํ าพันปก็มิปาน เพยงปรายตามองเล็กน้อย ก็เพยง
ี
ี
่
ี

พอทจะทําให้ผู้คนตกสูวังวนในดวงตาเขา








ี
ซูหลีพลันเยยบเย็นในอก นางรีบก้มหน้าลง ไม่กล้ามอง



เขาอีก











ี
ี
“เจ้ามาทําอันใด” โจวอ มองเห็นซูหลีก็ปวดศรษะปลาบ


ู
สาวน้อยนางน ช่างไม่ร้ความเอาเสียเลย ไม่หัดดูเสียบ้าง
ี

็
ี

่

ว่าคนทนังอยูกับเขาเปนใคร จู่ๆ ก็เดินอุตลุดเข้ามา






“ใต้เท้าด้านนอกท่านนั น เรียกให้ศิษย์ยกชาเข้ามาขอ




รับ” ซูหลีก้มหน้าลง ก่อนจะผลักความรับผิดชอบออก











65

จากตัว










ี
“วางของลง แล้วเจ้าก็ออกไปได้” โจวอ ย่นหัวคิ ว พลาง



ื
โบกมอ พูดอย่างรําคาญเล็กน้อย










ซูหลีได้ยินดังนั น ก็ก้าวไปด้านหน้าสองสามก้าว แล้ว




๊
ค้อมกายลง นําถ้วยและกานํ าชาวางลงบนโตะเล็กๆ ซึง


ี
ิ
่
ตั งอยูระหว่างโจวอ และฉนเย่หาน








ในระหว่างขั นตอนทั งหมด นางสามารถร้สึกได้ถึงสาย
ู



่
ื
ิ
ตาเยอกเย็นของฉนเย่หาน ซึงตามติดอยูบนร่างนาง







ี

ซูหลีใจสัน พยายามอย่างยิงทจะไม่เหลือบตามอง ราว








66

่

ี
ี
็
ี
กับคนทอยูตรงหน้าผู้น เปนเพยงแขกธรรมดาของโจวอ ี
จริงๆ










“นเปนศิษย์เลวทข้าน้อยรับเข้ามาเมอไม่นานมาน ด อ

ี
ื
ี
ื

ี
็

ี

รั นเปนทสุด คุณชายอย่าได้ไปร้จักกับนางเลย!” อาจ
ู
็
ิ
ี

็
ิ
เปนเพราะเวลาทฉนเย่หานมองซูหลีนั นนานเกนไป


ิ
ี
โจวอ พลันเอ่ยปากขึ น อธบายสถานะของซูหลี







































67

ี
ื
ี
ตอนท 8 ไม่อยากมมอแล้วหรือ




















บนใบหน้าของซูหลีมรอยยิ มวาดผ่าน ก่อนหน้าน โจวอ ี
ี
ี

็
เอาแต่ยนกรานไม่ยอมรับนางเข้าเปนศิษย์ ทว่าเวลาน ี
ื








68

ู
เขากลับร้จักปกป้องนางเสียด้วย










ี
ดูท่าหลายวันมาน นางคงไม่ทรมานเปล่าแล้ว










ิ
ี

ี
ื
“อม” ฉนเย่หานเย็นชายิงนัก มเพยงเสียงตอบรับหนึ ง

ี
คํารบ ก่อนเขาจะเคลือนสายตาออกไป ไม่มองซูหลีอก









คิดไม่ถึงว่าซูหลีได้ยินคําพูดประโยคน กลับดใจจนลืม
ี
ี

ี
ื
ี

ตัว ขณะทนางก้าวถอยไม่ทันระวัง ก็พลันเยยบชายเส อ

ตนเอง จนหกคะมําไปด้านหน้า!










่
ื
พริบตานั นนางก็ตกลงสูอ้อมกอดเยอกเย็นของคนผู้หนึ ง













69

ซูหลีพลันแข็งค้างไปทั งร่าง!










่
ี
ี
“มัวทําอะไรอยู! ยังไม่รีบลุกขึ นอก!” โจวอ เองก็คิดไม่

ี
ถึงว่าซูหลีจะก่อเรื องเช่นน เขาร้อนรนขึ นมา รีบบอกให้



ี
ซูหลีลุกขึ นทันท









ู
ี

ทว่าซูหลีจนหนทาง เหตุการณ์เมอคร่น ทําให้นางข้อเท้า
ื
พลิก นางอยากจะลุกขึ น แต่ทําอย่างไรก็ลุกไม่ขึ น ตรง




ิ
กันข้ามตลอดร่างกลับล้มลงบนตัวฉนเย่หาน










ั
่
ื
ภายใต้ความตนตระหนก มอไม้ของนางก็ปดปายสะเปะ

ื
่
สะปะอยูบนตัวฉนเย่หาน จนไม่ระวังสัมผัสโดนบางสิ งท ี
ิ

ร้อนผ่าว











70

ี


ี
ื
“หากเจ้ายังจับมัวซัวอก มอข้างน คงไม่ต้องการ
ื
่
ิ
ี
แล้วกระมัง” เสียงของฉนเย่หานดังอยูเหนอศรษะนาง








ี

ื
ซูหลีร่างแข็งทือ ต่อให้นางโง่งม ก็พอทจะเข้าใจว่าเมอ

ู
คร่ตนเองสัมผัสโดนสิ งใดเข้าโดยไม่ระวัง









ี
ี

่
ื
ี
นางตกใจ ไม่กล้าขยับตัวซ ซั วอก เมออยูต่อหน้าคนผู้น
ี
ี
นางมักจะก้มศรษะลงโดยไม่ตั งใจ เพยงก้มหน้าลง

ี
่
ี
ี

ศรษะของนางก็อยูตรงตําแหน่งทน่าเก้อเขินพอดิบพอด







“ไอยา เจ้าเด็กนไยจึงสะเพร่าเช่นน ” ขณะทสถานการณ์
ี
ี
ี

กําลังเข้าตาจน ซูหลีก็ร้สึกว่าร่างเบาขึ น นางถูกโจวอี ดึง
ู









71

ตัวขึ นจากทางด้านหลัง










ี
นางมองไปทางโจวอ อย่างซาบซึ ง ใบหน้ายังคงมอง



ประเมิน










ี
ิ
นางไม่คุ้นเคยกับฉนเย่หานเท่าใดนัก ทว่าจะดจะ



เลวอย่างไรตอนนั นนางก็เคยศึกษาเกยวกับคนผู้น มา
ี
ี

ี
ื


ื
ี

ก่อน ว่ากันว่าสิ งทฉนเย่หานไม่ชอบทสุด ก็คอผู้อน
ิ
สัมผัสกาย








นาง...










ิ

คงไม่เพิงเกดใหม่ก็ต้องตายอย่างน่าอนาถหรอกนะ








72

ิ
ซูหลีอดมองดูฉนเย่หานอย่างระแวดระวังไม่ได้ ทว่ากลับ



ิ
เห็นใบหน้าหล่อเหลาของฉนเย่หานถมึงทึง บรรยากาศ



พลันตึงเครียด












ี
“ออกไปเสีย เจ้าจงไปนังสํานักผิดหน้ากําแพง สามสห้า

ี
ี
ื
เดอนน อย่าได้ออกมา!” โจวอ ผลักซูหลีไปทางประตู


พลางกล่าวอย่างอารมณ์เสีย










ี
ี
ื

ู
ี

ี
ซูหลีร้ดในอก ทโจวอ ทําเช่นน ก็เพอช่วยนาง!



ี
ี
เวลาน นางเองก็ไม่ทันได้คิดให้มากความ เพยงกล่าวว่า


่
ู
“ศิษย์ร้ผิดแล้ว หวังว่าจะได้ไถ่โทษให้ฝา...คุณชาย








73

ี
ี
ศิษย์จะไปเดยวน ”








ี
พูดจบ ก็ออกจากเรือนหลักโดยไม่หันกลับมาอก










ี
ี
ี
ี
โจวอ เห็นภาพนางหนเช่นน ก็ทั งอารมณ์ดทั งนึกขัน







ี
ี
ิ
“อาจารย์ดต่อศิษย์ผู้น ไม่เลว” ฉนเย่หานมองโจวอ ปราด
ี
หนึ ง พลางกล่าวเสียงเบา












ิ
โจวอ เก็บสีหน้า ก่อนจะกลับไปนังตรงหน้าฉนเย่หาน
ี

ใหม่ “ก็แค่คนน่าสงสารผู้หนึ ง”











ิ
ี
ฉนเย่หานได้ยินดังนั น ก็มิได้กล่าวอันใดให้มากความอก





74

ิ
๊
เขายกถ้วยชาขึ นจากโตะ แล้วจบเบาๆ









ื
นํ าชาเย็นชดนัก










ี
‘คนน่าสงสาร’ ผู้น ใจกล้าไม่เบา ภายใต้สถานการณ์เช่น



ี
ื
น ยังกล้ายกชาเย็นชดเข้ามา









ั
ี
“ร่างกายของคุณชายไม่มปญหา พิษก็ถูกขจัดหมดแล้ว


็
ี
นับว่าเปนโชคดในยามเคราะห์ ร่างกายทนพิษนับร้อย


ิ
ี
ี
ต่อไปคงไม่ต้องใช้ข้าน้อยอกแล้ว” โจวอ นงลงเล็กน้อย
ิ
ก่อนจะดึงบทสนทนากลับมาทเรื องร่างกายของฉนเย่
ี


หาน
















75

ี
ิ
ฉนเย่หานได้ยินดังนั น ก็มองเขาเพยงเล็กน้อย


ื
ี
แล้วกล่าวว่า “อาจารย์ยังไม่ยินดกลับเมองหลวงกับข้า

ี
อกหรือ”










ี
ี
โจวอ ส่ายศรษะ สายตามองไปนอกหน้าต่าง ราวกับ



กําลังหวนคิดถึงบางสิ ง










่
“เมองหลวงวุนวาย ข้าน้อยอายุมากแล้ว วันหน้าคิด
ื


ี
ี
เพยงอยากเทยวชมล่องไปในใต้หล้า ใช้ชวิตอย่างสบาย
ี

ใจ ต้องรบกวนคุณชายแล้ว”





























76

็

ี
ตอนท 9 รับศิษย์อย่างเปนทางการ





















ิ
ี
ี
่
พูดมาถึงตรงน ฉนเย่หานก็ไม่คาดคั นอกฝายต่อ เขา
ี


ี
เพยงนังอยูทนพักหนึ ง หลังจากนั นก็ไปจากเรือนของโจว

ี
่



77

ี
อ










ี
ี

จวบจนเขาจากไป ก็ไม่เห็นคนทตกลงในอ้อมเขนเขาอก








ิ
ฉนเย่หานเองก็ไม่ถามให้มากความ เขาขึ นรถม้า ภาย


ี
ใต้สายตามองส่งของโจวอ











ิ
หลังจากรถม้าแล่นออกไปไกลแล้ว ฉนเย่หานก็พลันร้อง



ให้คนหยุดรถลง










ี
ี

ู
ื

ี


“นายท่าน” บุรษทเพิงเคาะประตูเรือนโจวอ เมอคร่ ขม้า
ุ
ื
ั


ิ
ไปด้านข้างรถม้า เพอฟงคําสังของฉนเย่หาน





78

ี
“จงไปตรวจสอบศิษย์ของโจวอ ”











ี
ิ
“ขอรับ” ฉนเย่หานปล่อยม่านลง ฉุกนึกถึงคนทล้มลงสู้


่
อ้อมอกเขา ดวงตาคูนั นใสกระจ่างยิงนัก









ี
อกด้านหนึ ง หลังจากเขาจากไปแล้ว ซูหลีเพิงจะเดินไป



ถึงปากประตูเรือน นางมองไปทางรถม้าทแล่นออกไป
ี



ไกลๆ










ี
ู
คิดไม่ถึงว่าคนผู้น จะร้จักโจวอี ดูจากท่าทางของโจวอ ี


ี
ี
ก่อนหน้าน พวกเขาน่าจะมความสัมพันธ์ไม่ธรรมดา









ี
เดิมทนางเองก็ประหลาดใจอยูบ้าง เล่าลือกันว่าคนผู้น ม ี
่
ี






79

ี
ี
ี
สุขภาพไม่ด คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายแล้วคนผู้น จะมผลงาน

ี
่

ื
ใหญหลวง ยิงคิดไม่ถึงว่าเบ องหลังจะมเรื องราวเช่นน ี
่
อยูด้วย...










ี


ื
ี
มิผิด คนทมาในวันน มิใช่ใครอน






ี
็
เปนฮ่องเต้ของต้าโจวในราชวงศ์น !










ตอนทนางยังเปนหลีจอจน ก็เคยบอกเสิ นฉางชงให้

ื
ิ

ิ

ี
็
ี
ี
ปฏิบัติต่อคนผู้น อย่างด





ี
็

ี
เพยงแต่ตอนทนางตาย คนผู้น ยังมิได้ขึ นเปนฮ่องเต้ ยัง
ี
็
ี

เปนหลินอ๋องทไม่โดดเด่น






80

ี
็
ื
คิดไม่ถึงว่าตนขึ นมาอกครั ง คนผู้น จะได้ขึ นเปนผู้สืบ
ี
็
ทอด และสถานปนาตัวเปนฮ่องเต้แล้ว!










่
ความทุมเทพยายามของนางทั งหมดในตอนนั น ล้วน



สัมฤทธ ผล หลังจากฉนเย่หานขึ นครองราชย์ เสิ นฉางชง
ิ
ิ
ิ

ื
ก็ได้ไต่เต้าขึ นอย่างต่อเนอง สุดท้ายยังได้บรรดาศักดิ ชั น


ื
็
ี
โหว[1] เวลาน ถอเปนคนโปรดข้างกายฮ่องเต้!








ิ
ื
ซูหลีย มเย็น สิ งทนางมอบให้ไป นางย่อมต้องทวงคน

ี
ื
กลับมาด้วยมอตนเอง










ให้เสิ นฉางชงดใจไปก่อนสักหลายวัน รอจนนางกลับ
ี
ิ


ู
เมองหลวง นางจะค่อยๆ ทําให้เสิ นฉางชงได้ร้ซึ ง หาก
ื
ิ


81

ี
ื
ิ
็
ิ
ไม่มหลีจอจนแล้ว เสิ นฉางชงก็หาได้นับเปนตัวอันใด
ไม่!









๋
“นายน้อย ท่านหมอโจวเรียกท่านเข้าพบเจ้าค่ะ!” ไป



ื
ฉนเดินเข้ามา ก็เห็นนายน้อยของนางยนอยูตรงประตู ก็
่
ิ

มิได้กล่าวอันใด คล้ายกับกําลังงงงัน










ู

ี

ไม่ร้ว่าเปนเพราะเหตุใด ตั งแต่ทนายน้อยฟนขึ นมาใน
็
ื
็

ื
ิ
๋
ู
ครั งนั น ไปฉนก็ร้สึกว่านายน้อยเหมอนเปลียนไปเปนคน
ละคน








แม้นสัยยามกระทําการใดจะคล้ายแต่ก่อน ทว่าหากไม่
ิ



ู
ื
กล่าวตามเหตุผล นางร้สึกว่าเจ้านายตนไม่เหมอนเดิม









82

ิ
เลยสักนด!










ี
ิ
ู
“ข้าร้แล้ว” ซูหลีได้สต วันเวลายังอกยาวไกล พวกเขา

ี
จะได้เห็นดกันแน่










นางก้าวเข้าสูประตูเรือน ก่อนจะหมุนตัว มุ้งหน้าไปทาง
่


ี
ห้องของโจวอ











ี
ี
ี
ี
“เจ้ามานเดยวน !” โจวอ มองนางปราดหนึ ง หัวคิ ว


ขมวดแน่น









ี
“อาจารย์!” ซูหลีเคลือนกายเข้าใกล้โจวอ พลางยิ ม




กว้าง พร้อมกับร้องเรียกเขาหนึ งคํารบ








83

ี
“เดิมทผู้เฒ่าก็หาได้คิดรับศิษย์ไม่ แต่ดาวเคราะห์อย่าง



่
เจ้าก็เอาแต่จะหาเรื องอยูรํ าไป” โจวอ เอ่ยถึงนางก็พลันม ี
ี

ี
่


ี

ี
โทสะขึ นมา นางมาอยูทนได้ไม่กวัน ก็ทําลายของไปตั ง
เท่าไรแล้ว!










“เอาล่ะ ข้ากับเจ้าพบเจอกันก็นับว่ามวาสนาต่อกัน ผู้
ี


เฒ่าเองก็ร้จักใต้เท้าซูไท่บิดาเจ้าอยูบ้าง” ซูหลีไม่เคยปด
ิ
่
ู

็
ี

ี
บังฐานะตนเองกับโจวอ จุดน เปนหนึ งในเหตุผลททําให้
ี
ี
็
โจวอ ยอมรับนางเปนศิษย์








ี
ี
่

“เจ้านั นมชวิตข่มขน แม้พิษจะถูกขจัดแล้ว แต่ตุมแผล
ื
ี
บนหน้าเจ้า ยังต้องใช้เวลาอกสักระยะหนึ ง ถึงจะรักษา



ได้...






84

ี
...หลายวันมาน เจ้าเองก็เคยกราบคํานับข้าแล้ว ศิษย์ผู้



ี
น ข้าจักรับไว้ก็แล้วกัน”










ิ
ั
ื
ี

เมอซูหลีได้ฟงถึงตรงน ก็เผยรอยย มออกมา






็
ี


นเปนเรื องแรกทนางทําสําเร็จ หลังจากทนางกลายเปน
็

ี
ี
ซูหลีแล้ว








ื

ู
่
ี
ื
“เพยงแต่ข้าอยูเมองหลวงได้ไม่นาน เรื องราวเมอคร่
เจ้าเองก็ได้เห็นแล้ว” โจวอ พูดมาถึงจุดน ก็มองซูหลี
ี
ี
ปราดหนึ ง ทันใดนั นก็เอ่ยปากขึ น “เจ้าร้ว่าบุรษเมอคร่ ู

ื
ู
ุ
็
เปนใครใช่หรือไม่?”









85

ิ
ซูหลีนงไปชัวขณะ ก่อนจะพยักหน้ารับ








ี
“สามเดอน ข้าสามารถสอนเจ้าได้เพยงสามเดอน หลัง
ื
ื


จากน ข้าก็จะไปเทยวชมใต้หล้า หากเจ้ายอมรับได้ ก็
ี
ี


ี
่

ี
จงรั งอยูทน!”



















------










[1] โหว คอ บรรดาศักดิ รองจากขั นกง ได้รับพระราช
ื


ี
ี

ื
ทานจากฮ่องเต้ เนองจากมความดความชอบ






86

ี

ตอนท 10 เตรียมตัวกลับบ้าน




















87

ี
ี

“อาจารย์จะไปทใด” ซูหลีคิดไม่ถึงว่าโจวอ จะจากไปเร็ว

ี
ปานน










ี
๋
่
ิ
นางได้ยินไปฉนกล่าวว่า โจวอ เพิงจะมาอยูหมูบ้านหวง
่

่
ิ
ซานได้ไม่นาน ได้ช่วยรักษาคนในหมูบ้านโดยไม่คิดเงน
ดังนั นผู้คนจึงพากันเรียกเขาว่าท่านหมอโจว ทว่าพวก




ู
ู
็
เขากลับไม่ร้ชอจริงของเขา และไม่ร้ว่าคนเปนบุคคลเช่น
ื

ี
น











ี

ี
่
“ใต้หล้ากว้างใหญ เดินทางไปถึงทใดก็ทนันแล”





่
ั
หลังจากซูหลีได้ฟง ก็คิดใคร่ครวญอยูคร่หนึ ง ก่อนจะ
ู

ก้าวถอยหลัง แล้วคุกเข่าลง “ซูหลีจะเชอฟงคําสังสอน

ื

ั

88

ของอาจารย์”










ี

็
นน่าจะเปนการตอบรับกระมัง








ี
โจวอ ได้ยินดังนั น ก็ยิ มเบาๆ พลางลูบเคราตนเอง










ี
ู


ี
เขาร้นานแล้ว แม่หนูซูหลีนางน มิได้ธรรมดาดังทนาง
แสดงออกมา










ี
ู
นางร้วิชาแพทย์และเข้าใจตัวยา มิเช่นนั นหลายวันมาน


ู
นางก็คงไม่เลือกตัวยาลํ าค่าเหล่านั นมาเล่นอย่างไม่ร้สึก



ู
ร้สา














89

ุ
“เริมจากพร่งน ในแต่ละวันให้เจ้ามาหาข้าในยาม
ี

ิ
ี
เฉน[1] วันน เจ้าก็ไปพักผ่อนเถอะ”










“เจ้าค่ะ”











… …










ี
ื
ี
เพยงพริบตาเดยวก็ผ่านไปสามเดอนแล้ว







ี
ื
ี
ในสามเดอนน ซูหลีมิได้พบคนตระกูลซูแม้แต่คนเดยว









ี

และเงนจํานวนเล็กน้อยทนํามาจากตระกูลซู ก็ถูกใช้จน
ิ
ร่อยหรอหมดแล้ว แต่ละวันซูหลีจึงอาศัยวิชาแพทย์ท ี








90

ื

ี
่
โจวอ ถ่ายทอดให้นาง มาช่วยรักษาคนในหมูบ้าน เพอ
ี
่
่
แลกอาหาร ในการดํารงชวิตอยูในหมูบ้านหวงซาน








่
ซูหลีปวยมานานหลายป ผู้คนต่างก็บอกว่าคนปวยมัก
ี
่

ี
็
ี
จะเข้าใจโรคอย่างถ่องแท้ จึงทําให้เปนหมอทด







ี

นางเริมเข้าใจวิชาจับชพจรในศาสตร์การแพทย์ หลัง


ื
จากทนางได้เรียนร้วิชาพ นฐาน ร่างกายของตนเองกลับ

ู
ี
ี
่
ี
ื
แย่ลง นางสามารถฝนตนเองให้มชวิตอยูต่อ แต่ไม่อาจ

ื
ฟนฟูสุขภาพตนเอง










ี
ิ

ื

ี
ี

หลีจอจนในยามนั น เคยได้รับการรักษาทดทสุด








91

ี
ี

ทว่าเวลาน หลังจากได้รับการช แนะจากโจวอี ยิงทําให้

นางปราดเปรื องขึ นไม่น้อย












ี
ื
ี

็
แม้แต่โจววอ ก็ยังอดชนชมไม่ได้ ซูหลีเปนคนทฉลาด

หลักแหลมยิงนัก









ี
และพร่งน ก็ครบสามเดอนตามทซูหลีตกลงไว้กับโจวอ ี
ื
ุ
ี
แล้ว











“อาจารย์จะไปแน่หรือเจ้าคะ” ซูหลีมองโจวอี ทเก็บ
ี



ี
สัมภาระตนเองเรียบร้อยแล้ว กระทังเรือนน้อยหลังน ก็



ยังถูกขายออกไปแล้ว นางอดทอดถอนใจในอกมิได้
















92

ี
ี
ิ
แม้โจวอ จะบอกว่าอารมณ์ไม่ด แต่ด้วยจตวิญญาณ

็
ความเปนแพทย์ ก็มิอาจไม่ช่วยนาง










“ก่อนหน้าน มิใช่ว่าอาจารย์เคยบอกเจ้าแล้วหรือ” โจวอ ี
ี


มองนางปราดหนึ ง ก่อนจะหยิบบางอย่างออกมาจาก




ย่ามของตนเอง พลางกล่าวว่า “แม้ข้าจะไม่ร้ว่าเหตุใด
ู



เด็กสาวอย่างเจ้า จึงต้องแสร้งแต่งกายเปนชาย แต่เจ้า
็


เปนเด็กฉลาด ข้าเองก็จะไม่ถามให้มากความ เจ้าจงรับ
็




ิ
ี
ของสิ งน ไว้ หลังจากกนมันลงไปแล้ว แม้ไม่อาจเปลียน
็
กายเจ้าให้เปนบุรษ แต่หากจะพรางกายเล็กน้อย ยังพอ
ุ



จะทําได้”










ื
ี
ซูหลีรับขวดกระเบ องเคลือบใบเล็กมาจากอกฝาย ในใจ
่

ื

นึกคิดไปนับพันนับหมน





93

่
ี
สุดท้าย นางก็ทําได้เพยงพยักหน้าอย่างจริงจังอยูตรง


ี
หน้าประตูเรือนของโจวอ










ี
็
การได้พานพบโจวอ นับเปนโชควาสนาของนาง









ื

ี
ุ

ื
เมอนางตนเช้าในวันร่งขึ น โจวอ ก็จากไปแล้ว





ี
เขาทําเพยงทิ งหนังสือชุดหนึ งไว้ให้ซูหลีศึกษา มันคอ
ื

ตําราทเขาสู้อุตส่าห์ค้นคว้าอย่างยากลําบากตลอดชวิต

ี
ี

็
ี
การเปนหมอของโจวอ










นอกจากของเหล่าน ก็มสูตรยาทเขามอบให้นางเมอวัน
ื
ี
ี

ี



94

ก่อน










ี
ซูหลีเก็บของเหล่าน ไว้ ในใจเต็มไปด้วยความซาบซึ ง










“นายน้อย ท่านหมอจากไปแล้ว พวกเรา...” ชุยมามา





ี
่
ื
ทยนอยูข้างกายซูหลี ทอดถอนใจออกมา







ครั งน ซูไท่โกรธจริงๆ นานขนาดน แล้วกลับไม่ส่งข่าว
ี
ี


คราวมาแม้แต่น้อย










ื
หากว่าเขาจะโกรธเคองซูหลีจริงๆ จนไม่คิดจะรับตัว



นางกลับไปแล้วเล่า















95

“พวกเราน่าจะกลับกันได้แล้ว” ซูหลียกยิ มมุมปากเบาๆ










ี

ี
ี
ตระกูลซูเองก็มบัญชรอชําระอยู หน แค้นทรอชําระก็ควร
ี
่
ชําระให้สิ น










ซูหลีตัวจริงนั นโง่จริงๆ แต่หากไม่มแม่เลี ยงกับลูกเล ยง
ี
ี

ี
ี

ตัวดนัน ซูหลีก็คงไม่ต้องก้าวเดินมาถึงจุดน








และพิษในร่างซูหลี จะว่าอย่างไรก็ดูแปลกประหลาดยิง




นัก











ิ
ี

บุตรคนโตทเกดจากภรรยาเอกของรองเจ้ากรมขุนนาง

่
ี
็
ี
ฝายซ้าย กลับถูกพิษเปนสิบป เช่นน ไม่แปลกหรือไร!





96

------










ื
ิ
[1] ยามเฉน คอ ระยะเวลา 07.00 - 08.59 น.



















































97

ี

ี
ตอนท 11 วิธการของนาง





















“กลับ?” ชุยมามาตะลึงงัน นายท่านมิได้ส่งคนมารับ




ี
พวกนาง พวกนางจะกลับเยยงไร









ื
ี
ิ

ี
่
ี
ี
“ในหมูบ้านวันน มเกวยนเข้าเมองหลวง นเงนค่ารถ”

98