เล่ห์ร้ายโฉมสะคราญ เล่ม1

ี

ิ
ตอนท 27 ผู้สืบทอดของจ งหนานอ๋อง




















ี
ี
ี

็
ี
ทวันน หอหร่วนเซยงคึกคักขนาดน ก็เปนเพราะคนผู้หนึ ง





ิ
ิ
ี
ี

ื
่
ิ
ซึงก็คอฉนมูปง บุตรชายเพยงคนเดยวของจ งหนานอ๋อง
ี
ี
และพระเชษฐาเพยงคนเดยวของฮ่องเต้ในรัชกาล
ั
ปจจุบัน














249

ิ
็
่
็
ิ
ิ
ฉนมูปงนับว่าเปนราชนกุลโดยแท้ บิดาของเขาเปนพ ี
ี
น้องร่วมอุทรกับฮ่องเต้ในรัชสมัยน









ื
ั
พระอัยยิกาของเขาก็คอไทเฮา[1]องค์ปจจุบัน









ี
ิ
เกดมานับว่ามฐานะสูงส่งไม่ธรรมดา









ี
หลังจากฮ่องเต้ขึ นครองราชย์ ก็เหลือท่านอ๋องอยูเพยง
่

็
ี

ี

ี
ไม่กองค์ จึงยิงมฐานะสูงส่งเปนเท่าทว





็
่
ิ
ฉนมูปงกับไหวอ๋องฉนโม่โจวนั นแตกต่างกัน เขาเปน
ิ
ิ
พระญาติร่วมสายโลหิตของฝาบาท ทั งยังได้รับความรัก
่


็
ใคร่เอ็นดูจากไทเฮาเปนอย่างมาก









250

ื
ื
ี
ในเมองหลวงแห่งน เขาก็คอป้าอ๋อง[2]น้อย!








่
ี
ิ
็
ิ
ฉนมูปงเปนแขกประจําของหอหร่วนเซยง หอหร่วนเซยง
ี
ู
มนางคณการปงามอย่างหลานสุยเหยยน ซึงเปนคน
ิ
่

ี
ี
็
่
ิ
ิ
ิ
ู
สนทผู้ร้ใจของฉนมูปง



ี
ี
แต่ละปหอหร่วนเซยงจะจัดงานชุมนุมดอกเหมยขึ น ซึง

่
ิ
ิ
ฉนมูปงจะต้องมาเข้าร่วมเสมอ








ี
และวันน เปนวันงานชุมนุมดอกเหมยของหอหร่วนเซยง
็
ี

ี
พอด















251

ิ
ี
ู
ิ
ี
ซูหลีร้เรื องพวกน ก็เพราะเสิ นฉางชง เสิ นฉางชงมน้อง

ี
่
ี

ี
็
ชายผู้หนึ งทหลงใหลหลานสุยเหยยนเปนทสุด ซํ าเขายัง
ก่อเรื องขึ นในงานชุมนุมดอกเหมยในครั งก่อน สุดท้าย


ิ
แล้วหลีจอจนต้องใช้ความสัมพันธ์ส่วนตัว ถึงช่วยน้อง

ื
ิ
ชายของเสิ นฉางชงออกมาได้










เมอคิดถึงเรื องราวในอดต บนใบหน้าซูหลีก็ปรากฏแวว
ี
ื


เย้ยหยันขึ นหลายส่วน











ิ
ชาติก่อน แม้นางจะมิได้รักใคร่เสิ นฉางชง ทว่านางกลับ


ื

อุทิศตนเพอสกุลเสิ นจนตัวตาย









่
ี

่
ตระกูลเสิ นทยุงเหยิง ยังต้องให้คนปวยกระเสาะกระแสะ

อย่างนางมาจัดการ





252

ี
นางจัดการดูแลเรื องราวมากเพยงไร ทว่าสุดท้าย



แล้วกลับได้รับจุดจบเช่นนั น











่
ิ
ี
ี

คนอย่างเสิ นฉางชง มิใช่คูครองทดเลยจริงๆ!







......









รอบด้านมคนไปคนมาเปนจํานวนมาก ซูหลีนงไปชัว


ิ
ี
็
ี
ขณะ ก่อนจะค่อยๆ เดินไปด้านในหอหร่วนเซยง










ู

ื
ี
เมอเดินเข้าไปถึงด้านใน ก็มสาวใช้ทร้ความก้าวเข้ามา
ี

หานาง ครั นเห็นนางแต่งกายไม่ธรรมดา แต่ไม่คุ้นหน้า








253

ู

ุ
สาวใช้นางนั นก็คร่นคิดคร่หนึ ง ก่อนจะพาซูหลีไปนังตรง


ี
แถวทสามจากทางด้านหน้า









ี

ี

ซูหลีไม่ตอบรับหรือปฏิเสธทนังน






เพราะตรงตําแหน่งน ไม่มใครสนใจนางพอด นางจึงพอ
ี
ี
ี

่
ใจอยูบ้าง










ี

“นรางวัล” หลังจากนังลงแล้ว ซูหลีมองชุยตานปราด


ิ
หนึ ง เขาก็มอบเงนหนึ งตําลึงให้สาวใช้นางนั น











ี
็
ี
“คุณชายดูไม่คุ้นเลย พวกท่านคงมาทนเปนครั ง

แรกกระมัง” สาวใช้นางนั นรับเงนมา ชังประมาณอยูใน
่

ิ






254

ื
็
ิ
มอ ก็พบว่าเปนเงนจํานวนไม่น้อยเลย









นางแย้มยิ มชวนซูหลีพูดคุยโดยพลัน










หลังจากซูหลีกลับสกุลซู ซูไท่ก็ให้เงนนางไม่น้อย ราวกับ
ิ


ี
ื

่
จะชดเชยช่วงเวลาหลายเดอนก่อนทนางต้องไปอยูข้าง
นอก จํานวนเงนเหล่าน นับว่าไม่น้อยทเดยว วันน ซูหลี
ี
ิ
ี
ี
ี
นํามันออกมาใช้แล้ว











ิ
ี

ี
มาสถานทเช่นน ย่อมต้องมาใช้เงน







“อม” ซูหลีมองรอบด้านอย่างสนอกสนใจ ก่อนจะพยัก
ื



หน้ารับ









255

ี
ี
็
ี

ื
ี
ทนเปนหอโคมเขยวทใหญทสุดในเมองหลวง การก่อ

่
ี
็
๊
ี

ี
ู
สร้างนับว่าหรหราเปนทสุด อย่าว่าแต่โตะเก้าอ ทําจาก
ไม้แดง แม้แต่ม่านมุ้งก็ยังมิใช่ของธรรมดา



ี
“ไม่ทราบว่าวันน คุณชายมาหาแม่นางท่านไหนเจ้าคะ”


ี
สตรีในหอโคมเขยว ต่างก็แต่ถูกเรียกขานว่าแม่นาง










ซูหลีได้สต นางมองไปทางสาวใช้นางน คล้ายยิ มคล้าย
ิ
ี


ไม่ยิ ม “เจ้าลองทายดูสิ”











สาวใช้ได้ยินดังนั นก็ยิ ม ก่อนจะพูดแนะนําขึ นไม่ขาด




ปาก










256

“มิใช่ว่าข้าน้อยคุยโวหรืออะไร แต่แม่นางในหอหร่วนชุ




ู
็
ี
ื
ยแห่งน นับเปนหนึ งในเมองหลวงจริงๆ! รปโฉมนั นก็งด

ี
ี

ื
็
งามเปนทหนึ ง ก่อนหน้าน คุณชายต้องเคยได้ยินชอแม่
ื
ิ
๋
ี
่
นางสุยเหยยน แม่นางไปหลาน แม่นางชงจอ...”

















------










[1] ไทเฮา คอ พระพันปหลวงหรือพระอัครมเหสีใน
ี
ื


จักรพรรดิองค์ก่อน

















257

่
[2] ป้าอ๋อง หมายถึง อ๋องผู้ยิงใหญ


















































































258

ี

ตอนท 28 รวมตัวกัน





















ั
ี
ี
ซูหลีเลิกคิ วขึ น ฟงนางแนะนํา หอหร่วนเซยงช่างมสีสัน


นัก










ู
ี

แม่นางเหล่าน รปโฉมเยยงไร ฝมอเปนเช่นไร ซูหลีมิได้
ื
็
ี
ี

ี
ั
สนใจ นางฟงไปไม่กประโยค ก็เอ่ยขึ น “ไม่ทราบว่า
ี
ี
่
วันน แม่นางสุยเหยยนจะปรากฏกายไหม”







ี

ั

สาวใช้นางนั นได้ฟง รอยยิ มบนใบหน้าก็ยิงเพิมทว












259

ี
ี

ี


คนทมาทนครั งแรก กว่าแปดเก้าส่วนล้วนแค่มาหา
่
หลานสุยเหยยน แต่หลานสุยเหยยนนั นเปนใคร หากมิ
็
่
ี
ี
ี
ี

ใช่คนทมฐานะสูงส่ง โดยปกติแล้วนางจะไม่ยอมพบ
แขกง่ายๆ











ี

ี
สาวใช้นางน ทํางานทนมาไม่ใช่วันสองวัน แขกเช่นซูหลี

ี
ื

ื

นางเห็นมาทุกเมอเชอวัน






ี
่
็
“วันน เปนวันสําคัญของหอหร่วนเซยง แม่นางสุยเหย ี
ี
ยนจะต้องออกมาปรากฏกายแน่เจ้าค่ะ หากคุณ




ชายอยากจะ...” บนใบหน้าสาวใช้นางนั นปรากฏรอย



ยิ มคลุมเครือ ซูหลีเลิกคิ วขึ น ก่อนจะพยักหน้ารับอย่าง




ื
เยอกเย็น












260

ี
ี

่
ื
ชุยตานทยนมองอยูด้านข้าง พลันมสีหน้าอึมครึมขึ น
หลายส่วน











่
“เช่นนั นคงไม่ได้กระมัง ใครๆ ก็ร้ว่าแม่นางสุยเยยนเปน
็
ู
ี
ื

ิ
ี


คนโปรดของจ งหนานอ๋องซอจอ[1] แต่เริมเดิมทก็ไม่
ื
ื

ื
เคยรับแขกอนใดนอกจากซอจอ หากคุณชายต้องการ

ื


ตัวแม่นางสุยเหยยน ข้าน้อยจะเกลียกล่อมแม่นางให้สัก
ี
่
ี
ประโยค บางท...”








ู
ี
นางมิได้พูดจนจบ ทว่าเวลาน คนฉลาดย่อมร้ความแล้ว








ฐานะเช่นฉนมูปง หากจะงัดข้อกับเขา ไหนเลยมิใช่รน
ิ
่
ิ

ี

หาทตาย









261

“เอาเถอะ เจ้าไปได้แล้ว ใช่แล้ว เจ้าช่วยหากระดาษกับ




่
่
ี
พูกันมาให้ข้าด้วย” บนใบหน้าซูหลีมรอยยิ มประดับอยู

ตลอดร่างดูลึกลับยากจะหยัง











่
ี
ี
บอกว่าต้องการหลานสุยเหยยน แต่พอสาวใช้พูดเพยง
สองสามประโยค ก็ทําให้อกฝายคล้ายกับจะยอมแพ้
ี
่


อย่างง่ายดาย












ี

ิ
สาวใช้นางนั นนงไปชัวขณะ ในดวงตามแววดูแคลนวาด
ี
ี
ผ่าน คนผู้น แม้แต่ถามสักประโยคก็ยังไม่ถาม เช่นน คง


มาก่อกวนกระมัง











ู
ทว่าเมอนึกถึงเงนรางวัลเมอคร่ นางก็มิได้แสดงออก

ื
ิ

ื
262

่
ิ
ชัดเจนเกนไป ทั งยังหากระดาษและพูกันมาให้ซูหลี แต่


ี
ี
ไม่ว่าใครมองปราดเดยวก็พอจะดูออก ว่าสาวใช้นางน มิ

ื
ี
ได้กระตอรือร้นเช่นก่อนหน้าน










่
๊
ตึง ตึง ตึง! กระดาษกับพูกันเพิงจะวางลงบนโตะ ชุ

่
ยตานก็เห็นซูหลียกพูกันขึ นเขยนอะไรบางอย่าง ยังไม่
ี

ทันได้มองให้ละเอยด ก็ได้ยินเสียงฆ้องดังมาจากบนเวท ี
ี




ด้านหน้า










ิ
งานชุมนุมดอกเหมยจะเปดฉากขึ นแล้ว










ื
ซูหลีเองก็หันมาสนใจเช่นกัน นางยดตัวขึ น นํากระดาษ




ี
ี
ี
ทเขยนดแล้วพับสองสามทบ ก่อนจะเก็บไว้ในอกเสื อ
ก่อนจะดึงพัดของตนเองออกมา ทว่ามิกางออก แต่ใช้






263

๊
มันเคาะลงบนโตะ บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ มเจ้าชู้










ื
ดูๆ ไปก็เหมอนคุณชายเจ้าสําราญคนหนึ ง!










ี
ี

ี
ู
ื
ี



“เขามาทนได้เยยงไร” สิ งทซูหลีไม่ร้ก็คอ นอกจากห้อง
ี
โถงชั นหนึ งในหอหร่วนเซยงแล้ว บนชั นสองยังมห้อง
ี

ี
่
ี
รับรองทมองเห็นเวทอยูด้วย






เวลาน คนในห้องรับรองกําลังมองลงไปทด้านล่าง เมอ
ี

ี
ื
มองเห็นซูหลี คนผู้นั นก็ขมวดคิ วโดยพลัน











ี

“ใครกัน” คนทนังอยูตรงข้ามเขา มใบหน้าเคร่งขรึม ไร้
ี
่
ี

ซึงอารมณ์ แผ่กลิ นอายมิให้ผู้อนเข้าใกล้ ผู้คนมองเพยง

ื





264

ี
ู
ุ
แวบเดยว ก็ร้สึกถึงแรงกดดันรนแรง








ี
“ไม่ม” ฉนโม่โจวส่ายหน้า สลัดความคิดวุนวายในหัว
ิ
่

ตน











ุ

ี
มิใช่ว่าซูหลีชอบบุรษหรอกหรือ ไฉนจึงมาสถานทเช่นน ี

ได้ ช่างน่าแปลกเสียจริง










่
เขาไม่พูด แต่ฉนเย่หานทนังอยูตรงข้ามเขา กลับมอง
ิ
ี


เห็นซูหลีแล้ว




























265

------










ื
ื

ื
[1] ซอจอ คอ ตําแหน่งผู้สืบทอดบรรดาศักด์ต่อจาก

ื
ี

บิดา ซึงมยศตั งแต่ขั นโหว ไปจนถึงเช อพระวงศ์ชั นสูง






























































266

ี
ี
่
ตอนท 29 โฉมสะคราญสุยเหยยน



















ิ
บนใบหน้าฉนเย่หานปราศจากอารมณ์ความร้สึก แม้แต่
ู

ู
สีหน้าก็ยังเรียบเฉย ราวกับไม่ร้จักซูหลี











ิ
ขณะทงานชุมนุมดอกเหมยด้านล่าง เปดฉากอย่าง
ี


คึกคัก










ิ

่
ิ
ซูหลีนังอยูข้างล่าง กลับได้เปดหูเปดตาไม่น้อย





267

งานชุมนุมดอกเหมยครึกครื นยิงนัก แรกเริมพวกเขาจะ


ี
เรียกแม่นางในหอหร่วนเซยงทั งหมด ให้ออกมาปรากฏ


ี
ื
กาย และยนเรียงแถว ก่อนจะเดินวนรอบเวทหนึ งรอบ


จากนั นก็ให้แต่ละคนแสดงความสามารถ











ิ
ี
ี
มทั งร้องเพลง ร่ายรํา ดดฉน...








ี

กระทังเล่นหมากล้อมก็ยังมให้เห็น









ี


ี
เปรียบกับงานแสดงดนตรีในศตวรรษทยสิบเอ็ดแล้ว
ี
็

เปนรสชาติทต่างกันมาก













268

ี
็
ี
แม่นางเหล่าน งดงามเปนเอกดังทสาวใช้นางนั นว่าจริงๆ







แต่ซูหลีมองอยูนาน ก็ยังไม่เห็นหลานสุยเหยยนทเล่าลือ
่
ี
่
ี

ี
ี
่
กัน บวกกับแม่นางทอยูบนเวท กําลังร้องละครเพลง ไม่

ว่าชาติก่อนหรือชาติน ซูหลีก็หาได้เพลิดเพลินกับสิ ง
ี



ี
เหล่าน










ี
นางอาศัยโอกาสน มองประเมินผู้คนรอบด้าน










คิดไม่ถึงว่ามองๆ ไป นางจะเจอคนคุ้นเคยเข้า











ิ
ื
คนผู้นั นก็คอเสิ นฉางชง!













269

่
ุ
ซูหลีแสยะยิ ม บุรษอย่างเสิ นฉางชง ยามอยูต่อหน้านาง
ิ

็
ี
ี
แต่ก่อนก็แสร้างทําเปนคนดหนักดหนา ตอนแต่งนางเข้า


บ้าน ยังบอกว่านางจะเปนคนรักและทพึงพึงของเขาไป
ี
็
ี
่

ชัวชวิต พวกเขาสองคนถูกกําหนดให้อยูร่วมกันไปชัว

ี
ชวิต










ี
เพยงพริบตาเดยว หลังจากเส้นทางการเปนขุนนางของ
็
ี


เขาราบรื นขึ น เขาก็ลืมคําพูดทเคยพูดไว้ในวันวาน และ
ี

ี
ี
่
ทุมเทโอบอุ้มเจยงโม่อว








ิ


หลีจอจนตายไปได้หนึ งปแล้ว แต่เสิ นฉางชงก็ยังมิได้ยก
ี
ิ
ื
ี
เจยงโม่อว ขึ นเปนฮูหยินท่านโหว ไม่ร้ว่าในใจเขากําลัง
ี
ู
็
่
คิดอะไรอยูกันแน่...












270

ี
ี
หากมโอกาส นางจะต้องคิดหาวิธมาสงเคราะห์เสิ นฉาง


ิ
ชงแน่










ี
ี
ิ
ี

หลังจากเจยงโม่อว เข้ามา เรื องราวทเกดขึ นกับนาง นาง
ี
ยังคงจําได้แม่น หากไม่ตอบแทน ก็นับว่านางผิดต่อชวิต


ใหม่แล้ว











ี
“วันน เหล่าแม่นางทั งหลายต่างลงแข่งขันตําแหน่งยอด



ดอกเหมย คุณชายทุกท่านได้รับชมไปแล้ว บัดน เปน
ี
็

ิ
เวลาทพวกเราจะเชญหญงงามอันดับหนึ งในหอหร่วนเซ ี
ี

ิ
่
ิ
ยงของพวกเราออกมา ขอเชญแม่นางหลานสุยเหย ี


ยน!”










ซูหลีใจลอยเพยงคร่หนึ ง แม่นางทขับร้องเพลงก็ลงจาก
ี
ู
ี



271

ี
ุ

็
เวทแล้ว ก่อนจะเปลียนเปนบุรษผู้หนึ งขึ นมารับช่วงต่อ
ิ
ุ
ี
บุรษผู้น พูดไม่ทันขาดคํา ก็เห็นหญงงามในชุดสีฟ้า
ี
ค่อยๆ ก้าวขึ นมากลางเวท










่
ี
“สุยเหยยนคารวะคุณชายทุกท่าน” สิบปากว่าไม่เท่าตา


ี
ี
่

เห็น สุยเหยยนผู้น งดงามสมคําลําลือจริงๆ








ี
ี
ี
ทั งวิธขมวดคิ ว ทั งรอยยิ มพิมพ์ใจ ยังมการกระทํานันอก
่
ล้วนแต่ล่อลวงผู้คนให้ลุมหลง









เพยงแต่ความงดงามยังไม่เข้าขั นนัก ทว่าเปรียบกับสตรี
ี



ี

ทซูหลีเคยพบมามากมายแล้ว ก็นับว่างดงามมากแล้ว















272

่
ี
“แม่นางสุยเหยยนงามขึ นทุกวันเลยจริงๆ!”










ี
“ก็ใช่นะสิ! สําหรับข้าแล้ว สตรีในหอโคมเขยวทัวเมอง
ื

ี
่
ี
หลวง ล้วนไม่อาจเทยบแม่นางสุยเหยยน”









“ใช่เลย…”










ี
ครั นหลานสุยเหยยนปรากฏกาย ผู้คนด้านล่างก็พลัน
่


ื
เดอดพล่าน










่
ี
คําสรรเสริญเยินยอถูกส่งไปยังหลานสุยเหยยน










ื
ทว่าเมอคนงามได้ยินดังนั น กลับทําเพยงปดปาดยิ มเล็ก
ี
ิ



273

น้อย










ู

ี

รปโฉมนางไม่นับว่างดงามทสุด ทว่ายามเคลอน
ื

็
ี
ไหวกลับดึงดูดใจผู้คนเปนทสุด








ี
ื
ี
่
“…สุยเหยยนขอตัวก่อน ขอให้คนน คุณชายทุกท่าน
่
ี
ี
ี

สนุกให้เต็มท” หลานสุยเหยยนขึ นเวทมาพูดด้วยนํ า
ี
เสียงอ่อนนุ่มเพยงสองสามประโยค ดวงตาคูนั นกวาด
่



ี
มองไปยังผู้คนตรงแถวทหนึ ง








็
ซูหลีร้ กลุมคนทนังอยูแถวทหนึ งเปนผู้ทมฐานะสูงส่งท ี
ี

ี
ี


่

่
ู
ี
สุด










274

ื
ื
ิ

ิ
ิ
่
ฉนมูปง ซอจอแห่งจ งหนานอ๋อง




นางยกยิ ม ก่อนจะ...










ี
่
“แม่นางสุยเหยยนช้าก่อน!”
























































275

ี
ี
่
ตอนท 30 กฎของสุยเหยยน





















เมอคําพูดน ถูกเปล่งออกมา ก็พลันทําให้ผู้คนรอบด้านท ี
ี

ื
ื
กําลังเดอดพล่านสงบลง












ี
ผู้คนทั งหมดต่างเงยหน้ามองไปทางคนทเปล่งเสียงออก


มา













276

ี
ี

ต่างอยากจะดูว่าใครทสามหาวถึงเพยงนั น ถึงกับกล้า

ี
่
ร้องเรียกหลานสุยเหยยนอยูล่างเวทเช่นน
่
ี
ี







ี
ื


ิ
่
ี
หลานสุยเหยยนทยนอยูบนเวทนงไปชัวขณะ ก่อนนาง
ี
่
จะหันกายกลับมา สบตาดวงตาใสกระจ่างของซูหลี






หลายปมาน ไม่มเรื องเช่นน เกดขึ นมาก่อน หลานสุยเหย ี
ี
ี
ิ
่
ี
ี
ยนพลันงงงัน สติไม่อยูกับตัว
่










“ข้ามเรื องหนึ งอยากจะขอคําแนะนําจากแม่นางสุยเหย ี
่
ี

ยน” บนใบหน้าซูหลีประดับด้วยรอยยิ มเจ้าเล่ห์ นาง




ี
ี


ลุกออกจากทนัง เดินไปตรงหน้าหลานสุยเหยยน
่










277

่
ี


ี
“นายน้อย...” ชุยตานคิดไม่ถึงว่าซูหลีทนังอยูสงบเงยบ
มาตลอด จะกระทําเรื องเช่นน ขึ น!
ี










่
ซูหลีเงยหน้ามองอีกฝาย มิได้กล่าวอันใด ก่อนจะเดิน



่
ผ่านหน้าอกฝายไป
ี









ิ
“เปนผู้ใด” การกระทําของซูหลีดึงดูดความสนใจจากฉน
็


่


่
ิ
มูปงทนังอยูตรงแถวแรก
ี







ิ
่
ฉนมูปงก้มหน้าเล็กน้อย สีหน้าอึมครึมยิงนัก
ิ







ิ
เขาย่อมมสีหน้าไม่ด หลานสุยเหยยนผู้น เปนถึงผู้หญง
ี
็
่
ี
ี
ี
่
ี
ของเขา จู่ๆ ก็มใครไม่ร้ก้าวออกมาขวางมิให้หลานสุยเห
ู


278

ี
ยยนจากไป...











่
็
“เปนบุตรชายของใต้เท้าซูไท่ รองเจ้ากรมขุนนางฝาย

ิ

ิ
ซ้าย นามว่าซูหลีพ่ะย่ะค่ะ” คนข้างกายฉนมูปง ล้วนแล้ว
่
ื
แต่ฉลาดหลักแหลม ผู้คนน้อยใหญตลอดทั งเมองหลวง
่

ี

ู
ี
มใครบ้างทพวกเขาไม่ร้จัก








“ซูหลี?” ฉนมูปงขมวดคิ ว ชอน ฟงดูคุ้นหูนัก
ั
ื
ี

ิ
ิ
่





“เปนคนทกระทําการผิดทํานองคลองธรรมกับไหวอ๋อง

ี
็
ี
ในงานเลี ยงของไหวอ๋องเมอคราก่อน!” เพยงมองไป คน
ื


ิ
ติดตามของฉนมูปงก็เอ่ยรายงานเรื องซูหลีออกมา
่
ิ












279

ิ
ี
ิ
่
ในดวงตาของฉนมูปงมแววเข้าใจวาบผ่าน ทว่าสีหน้ายัง
คงอึมครึมอยู
่










ิ
ี
ี
่
ี

คนทหญงก็ไม่ใช่ชายก็ไม่ใช่เช่นน ยังมหน้ามาหยุดสุยเห
ี
ยยนไว้อก เขาคิดจะทําอะไรกันแน่
ี








่
ุ
“ท่านมเรื องอันใดหรือ” ขณะกําลังคร่นคิดอยู หลานสุย
ี
่
เหยยนก็เห็นซูหลีเดินขึ นเวทมาใกล้ตนแล้ว
ี
ี










่
ู
ี
หลานสุยเหยยนขมวดคิ วเล็กน้อย ใบหน้างามรปไข่ราว
กับภาพวาดก็มิปาน












ี
็
“เปนเช่นน ” ซูหลีย มเบาๆ บนใบหน้าฉายแววหน้าใหญ ่
ิ




280

ี
ิ
ใจโต ต่างจากท่าทางขลาดเขลาก่อนหน้าน โดยสิ นเชง










่
ี
ี
“ขอถามแม่นางสุยเหยยน ก่อนหน้าน แม่นางเคยออก
กลอนใช่หรือไม่”












่
ี
หลานสุยเหยยนได้ยินดังนั นก็งงงัน ก่อนจะพยักหน้ารับ










ี
ี
แต่เริมเดิมทนางเองก็เปนเพยงหญงสาวในหอหร่วนเซยง
็
ี

ิ
ี
ี

่

ื
แต่เพราะเมอไม่กปก่อนนางแต่งกลอนคูขึ นมา ซึงมันม ี

่
ื

ชอเสียงในเมองหลวงอยูบ้าง
ื



ี
เรื องน ขอเพยงเปนคนทร้จักนาง ต่างก็ร้กันทัว

ู
ู
ี

ี
็





281

“ขอถามแม่นาง กลอนบทนั นใช่ ‘เงาไม้แผ่สาขา มัจฉา




ั
ิ

่
สะท้อนวารี ร่ายรําบนกงก้าน ปกษาแหวกว่ายสูธารา’
หรือไม่” ซูหลีเลิกคิ วขึ น พลางเอ่ยถามต่อ












ี
่
ี
ี

ื
เมอหลานสุยเหยยนได้ยินคําพูดน ก็พยักหน้ารับอกครั ง





ี
เพราะไม่มใครสามารถต่อกลอนบทน ได้ จึงทําให้นาง
ี


โชคดไปต้องตาฉนมูปงเข้า ดังนั นหลายปมาน หลานสุย
่
ิ
ี
ี
ี
่
ิ
ี
ี
เหยยนจึงจํากลอนบทน ได้ไม่ลืม







ี
“เขาคิดจะทําอะไร หรือเขาจะสามารถต่อกลอนบทน ได้”



ี
ี

ิ
หลังจากฉนโม่โจวทอยูบนชั นสองเห็นภาพน ก็ไม่เข้าใจ
่
่
อยูบ้าง








282

็
็
ซูหลีเปนคนเช่นไร เขาเปนตัวอย่างของคนไม่รํ าเรียน

ี
เขยนอ่านโดยแท้











่
หากนางสามารถต่อกลอนได้จริงละก็ เกรงว่าหลานสุย



ี
ี
เหยยนคงไม่มชอเสียงมาถึงทุกวันน
ื

ี






ิ
่
ฉนเย่หานมิได้ปริปาก แต่กลับจ้องมองซูหลีทอยูด้านล่าง

ี
เขม็ง












่

ี
เวลาน ผู้คนทนังอยูด้านล่างยิงพากันส่งเสียงเซ็งแซ่

ี






“ร้อยปยากจะพานพบจริงๆ คิดไม่ถึงว่าคนอย่างซูหลีจะ
ี





283

ลุกขึ นมาแต่งกลอน!”












ั
ิ
“ก็ใช่นะสิ ตอนนั นข้าเชญปญญาชนมาตั งหลายคน ก็ยัง

ไม่อาจต่อกลอนได้”












ู
“ฮึ ไม่ร้ว่าเขาคิดจะทํากระไรกันแน่”











......











่
ิ
ิ
ี
ี
ท่ามกลางเสียงดังวุนวาย ฉนมูปงทมสีหน้าเย็นชา ก็
่

ี
พลันจ้องมองไปบนเวทตาไม่กะพริบ








ี

ื
“ข้าจําได้ กฎของแม่นางในวันนั นคอ ไม่ว่าใครทสามารถ


284

ี
็
ต่อกลอนบทน ได้ ต่อให้เปนยาจกข้างถนน แม่นางก็จะ


ยินยอมอยูกับเขาหนึ งราตรี”
่













































































285

ี

ตอนท 31 ต่อกลอน





















286

่
ั
ี
หลังจากหลานสุยเหยยนได้ฟงคําพูดของซูหลี ก็งงงันไป

ชัวขณะ ยังไม่ทันทนางจะได้สติ ก็ได้ยินซูหลีกล่าวต่อ
ี










ิ
“ช่างบังเอิญยิงนัก” ซูหลีย มเบาๆ ก่อนจะควักกระดาษ



ี
พับหนึ งแผ่นออกมาจากอกเสื อ “ข้ามกลอนอยูบทหนึ ง
่

พอด”
ี











หลานสุยเหยยนได้ยินดังนั นก็พลันหน้าเปลียนสี นาง

่
ี
ี

ิ
่
มองไปทางฉนมูปงทอยูล่างเวทอย่างอดไม่ได้
ิ
่
ี





ิ
่
“แม่นางสุยเหยยนลองดูสักหน่อยเถด!” ซูหลีส่งกระดาษ
ี
ี

ี
ใส่มอหลานสุยเหยยน แล้วยิ มขึ น จนดวงตาดอกท้อทดึง
่
ื




287

ี
ี

ดูดใจคนหยลง ทําให้ความงามของนางยิงทวความ

ชัดเจน











ิ
่

ี
หลานสุยเหยยนถูกรอยย มของนางทิมแทงตา จึงรับของ
ิ
ี
ทซูหลีส่งให้ตนตามจตใต้สํานัก









ี
รอจนนางได้สติ ใบหน้าน้อยๆ พลันซดขาว











่
ี
่
็

ี
ก่อนหน้าน มกลอนคูเช่นน อยูจริงๆ ทว่ามันเปนสิ งทนาง
ี
ี
ิ
ใช้สร้างชอให้ตนเองก็เท่านั น หลังจากฉนมูปงปรากฏ
ิ
ื
่

ี
กาย หลานสุยเหยยนก็โยนมันทิ งไป
่






ไม่ว่าผู้ก็ไม่เคยคาดคิดถึง ผู้หญงของฉนมูปง
่
ิ
ิ
ิ



288

ี
ื
ี

พอวันน มาถึงจะทึมทอเพยงน ...
ี






ี
หลานสุยเหยยนมองซูหลีปราดหนึ ง ด้วยสีหน้าไม่ดนัก
่
ี
ื

ี
่
เมอนางเห็นอักษรทเขยนอยูบนกระดาษแผ่นนั น สีหน้าก็

ี
ี

ยิงดูไม่ด









น…นมันอะไรกัน!
ี

ี








่
หลานสุยเหยยนสูญเสียกริยาเช่นน น้อยมาก สิ งสําคัญ
ี
ี
ิ
ี

ี
ื
คอนางคิดไม่ถึงว่า คนทมาต่อกลอนของนาง จะเขยน
อักขระน่าเกลียดขนาดน ออกมา
ี













289

ื
ี
ี

ตอนนั นเหล่าอัจฉริยะทมชอในเมองหลวงจํานวนไม่น้อย
ื

ต่างก็ต่อกลอนออกมาไม่ได้










ี
เวลาผ่านมานาน ก็มผู้คนพากันต่อกลอนออกมา เพยง
ี


ี
่
ิ
็
แต่ตอนนั นหลานสุยเหยยนกลายเปนคนของฉนมูปง
่
ิ
แล้ว ใครยังจะกล้าไปแตะต้องนางอกเล่า
ี









ี
ซูหลีเห็นแสดงท่าทออกมาไม่น้อย ก็อดฉกยิ มมุมปากไม่
ี

ได้












ี
็
ลายมอน เปนลายมอทนางเลียนแบบซูหลีตัวจริง กล่าว
ื

ี
ื
ี
็
ตามตรง ซูหลีนั นเปนคนไม่รํ าเรียนเขยนอ่าน ตัวหนังสือ

ทเขยนนั น...
ี
ี







290

ี
ราวกับยันต์ปราบผก็มิปาน หากให้คนมาดู ก็คงพากัน


ตกใจ












ทว่ามองออกก็พอแล้ว












ื
ี
“กลอนของแม่นางสุยเหยยนคอ ‘เงาไม้แผ่สาขา มัจฉา
่
ิ

สะท้อนวารี ร่ายรําบนกงก้าน ปกษาแหวกว่ายสูธารา’
่
ั
ื

ี
ส่วนกลอนทข้าต่อคอ ‘แสงหอคอยสาดส่อง ก้ามดาบตก
่
สูชลธาร ปนขึ นยอดอาราม พุทธองค์คว้าจับก้ามกราม’
ี


็
ี
ทุกท่านคิดว่ากลอนน เปนอย่างไร”









หลานสุยเหยยนไม่มทางอ่านกลอนของซูหลีออกมาแน่
ี
ี
่






291

ซูหลีจึงท่องกลอนขึ นมาเอง













ื
เมอนางเอ่ยปาก ด้านล่างก็พลันส่งเสียงดังเซ็งแซ่









ี

“เงาไม้แลแสงหอคอย นับว่าประณตยิงนัก”










ี
ี
ี
็


“ข้าคิดว่าจุดทดทสุด เห็นจะเปนตรงมัจฉาสะท้อนวารี
กับพุทธองค์คว้าจับก้ามกราม กลอนคูบทน มิต้องพูดเลย
ี
่
ี
มันเพิมรสชาติอนให้ตัวบทมสีสันขึ นนัก”

ื









“กลอนคูบทน ช่างยอดเยยมเสียจริง!”
่
ี
ี















292

......












่
ี
ในหอหร่วนเซยงมเหล่านักปราชญ์มาหาหลานสุยเหย ี
ี
ยนจํานวนไม่น้อย












พอซูหลีเอ่ยคําตอบออกไป ก็มคนไม่น้อยวิพากษ์วิจารณ์
ี


ขึ นมา












ไม่ว่าจะเปนการคํานึงถึงอารมณ์ร่วมของกลอน รวมถึง
็




ี
ี

ี


ี
การร้อยเรียงทประณต กลอนบทน มรสชาติทไร้ทติยิงนัก
ี
ี

พริบตานั นในห้องโถงพลันคึกคักขึ นมา













293

ิ
ซูหลีกางพัด ปดใบหน้าของตนเองครึงหนึ ง ทว่าดวงตาคู ่


่
ี
นั น กลับมองไปบนร่างหลานสุยเหยยนไม่หยุด เห็นเพยง
ี
่
ี
ี
หลานสุยเหยยนมสีหน้าขาวสลับแดง แล้วก็แดงสลับ

เขยว ช่างน่ามองเสียจริง!
ี










ี
ซูหลีได้ยินมาว่า แต่ต้นจนจบหลานสุยเหยยนติดตามฉน
่
ิ

มูปงเพยงผู้เดยว
ี
ี
ิ
่








ื
ื

แต่ไหนแต่ไรมานางไม่เคยถูกผู้อนแตะต้องให้แปดเปอน
ี
ิ
ี
มาก่อน ด้วยเหตุน แม้นางจะเปนหญงหอโคมเขยว ก็ม ี
็
ฐานะไม่ต่างจากสตรีนอกหอโคมเขยว
ี










เมอเห็นว่าสถานการณ์เปนเช่นน หลานสุยเหยยนย่อม
ื

่
็
ี
ี




294

ร้อนใจ












่
ิ
นางมองไปบนร่างฉนมูปงอย่างอดไม่ได้...
ิ



































































295

ี

ตอนท 32 ข้ารับไม่ไหว!























ี
“เช่นน แล้ว แม่นางสุยเหยยนคงจะทําตามคําพูดกระมัง”
่
ี
ี
ิ
เวลาน ซูหลีมิได้มองไปทางฉนมูปงแม้แต่น้อย นางจ้อง
ิ
่
ี
ี
่
มองหลานสุยเหยยน พลางเอ่ยคําพูดน ออกมา








ิ
นํ าเสียงของนางไม่มการปกปดอารมณ์แต่อย่างใด เสียง
ี


นั นเพยงพอทจะให้ผู้คนทั งในห้องโถงได้ยิน

ี
ี



296

ู
ื

เมอคร่ยังคงพากันวิจารณ์กลอนบทน อย่างคึกคัก ทว่า
ี
ี
พริบตาต่อมาก็พลันเงยบลง











ิ
ผู้คนต่างพากันมองไปทางฉนมูปง
ิ
่










ี
ี
กลอนบทน นับว่าแต่งได้ยอดเยยมยงนัก แต่อกฝายเปน
ี
่
ิ

็
ิ
่
ิ
ถึงฉนมูปงเชยวนะ ผู้หญงของป้าอ๋องแห่งเมองหลวง
ื
ี
ิ
ใครคิดจะแตะต้องก็แตะต้องได้หรือ








ิ
“คุณชายซู” ฉนมูปงมสีหน้าอึมครึมยิงนัก ทว่าคนทเอ่ย
ี
ี
ิ
่
ิ
ี

็
ิ
็
ปากเปนคนแรก กลับมิใช่ฉนมูปง แต่เปนเสิ นฉางชงทนัง
ิ
่

อยูเงยบๆ
ี
่
297

่
ี
ื
ซูหลีทยนอยูบนเวทหรี ตาลงมองเขา โดยไม่กล่าวอันใด
ี









ี
ู
ี
“ตามทข้าร้ คุณชายซูมิใช่คนรักการรํ าเรียนเขยนอ่านแต่
อย่างใด...” เสิ นฉางชงไม่ค่อยประทับใจซูหลีนัก ดังนั น
ิ




ยามทเอ่ยปากขึ นมา ย่อมไม่เกรงใจอกฝาย
ี
ี
่







ี
็
ิ
พูดไปพูดมา บัดน เขาก็นับได้ว่าเปนคนสนทข้างกายฝา
่
็
่
ี
บาท จะพูดจาอันใดย่อมไม่จําเปนต้องเกรงใจอกฝาย








็
ี
ี

เพยงแต่จะดจะชัวอย่างไรบิดาของซูหลีก็เปนรองเจ้า
่
กรมขุนนางฝายซ้าย ดังนั นเขาจึงไว้หน้าอกฝายอยูบ้าง
ี
่
่










298