เล่ห์ร้ายโฉมสะคราญ เล่ม1

ี

ี
็
ิ
“คนทมาส่งเทยบเชญเจอนายท่านเข้า นายท่านจึงเปนผู้
ี
ิ
รับเทยบเชญไว้เจ้าค่ะ”









ซูหลีได้ยินดังนั น ก็พยักหน้ารับ












่
ี
่
ี

นางเลิกคิ วขึ น อกฝายอาศัยโอกาสตอนทซูไท่อยูส่ง
เทยบเชญมา ทําไม กลัวว่านางจะไม่ไปหรือ
ี
ิ









“ท่านพ่อว่าอย่างไรบ้าง”











๋
ิ
ไปฉนมองอารมณ์บนใบหน้าซูหลีไม่ออก นางเล่า


เหตุการณ์ตั งแต่ต้นจนจบให้ซูหลีฟง
ั





399

ิ
ี
“นายท่านบอกว่าไหวอ๋องมจตใจกว้างขวาง มะ…ไม่คิด

เล็กคิดน้อยกับนายน้อย งานชมบุปผาในครั งน ไม่ว่า
ี



อย่างไรก็ต้องให้นายน้อยไปร่วมให้จงได้!”












ั
ซูหลีฟงจบ ก็ยกยิ มมุมปาก










ี
ี
ิ
ใช่แล้ว ซูไท่ก็มนสัยเช่นน









็
บวกกับซูไท่เปนขุนนาง จะว่าอย่างไรฉนโม่โจวก็เปนอ๋อง
ิ
็
ี
ี
็
ิ
ผู้เปนอ๋องส่งเทยบเชญมาให้บุตรชายเขา เขาไม่มทางไม่
ตบปากรับคําแน่














400

ู
ทว่าในใจซูไท่คิดอย่างไร ก็สุดจะร้ได้











ื
ู
“อม ข้าร้แล้ว” ซูหลีพยักหน้า ตอบรับหนึ งคํารบ นางมอง

ิ
หน้าไปฉน ก็เห็นอกฝายมสีหน้าลังเล
๋
ี
่
ี







นางนงไปชัวขณะ ก่อนจะถามขึ น “ยังมเรื องอะไรอก

ี

ิ
ี
หรือ”











่
“ไหวอ๋องยังเชญคุณหนูใหญกับคุณหนูรองด้วยเจ้า
ิ


๋
ิ
ค่ะ...” ไปฉนมองซูหลีแวบหนึ ง ถึงตัดสินใจพูดออกมา









ี
ั
ซูหลีฟงจบ บนใบหน้ากลับไม่มแววตกใจ











401

ื
ิ
ื
่
อยูในเมองหลวง ฉนโม่โจวได้ชอว่าคุณชายเจ้าสําราญ
ี

ิ
ุ
็

ี
การทเขาจะเชญซูเนยนเอ๋อร์กับซูหร่ย ก็นับเปนเรื องปกติ




“ร้แล้ว” ซูหลีเอ่ยรับ ไปฉนเงยหน้าขึ น เห็นนายน้อยของ
ิ
๋
ู

ี
ตนมสีหน้าราบเรียบ ซํ ายังมแก่ใจจะจบชา ก็พลันไม่เข้า
ี
ิ
ใจนาง












นายน้อยในเวลาน บางครั งก็ดูเหมอนเปลียนเปนคนละ
็

ี
ื
ิ
ื
คน แต่บางครั งก็ดูเหมอนคนคนเดิม อย่างน้อยอุปนสัยก็



ยังไม่เปลียน











ี

ิ
๋
ู
ี

ไปฉนเพยงร้สึกสงสัยชัวประเดยว ก่อนจะคลายความ
สงสัย







402

ี
ิ
ช่างเถด นายน้อยย่อมมความคิดของตนเอง นายน้อย

ี
็
ี
เปนเช่นทุกวันน ก็ดยิงนัก









……












ุ
ี
ี
เพยงพริบตาเดยวก็ผ่านไปสามวัน วันพร่งก็ถึงงานชมบุ
ปผาของไหวอ๋องแล้ว













ี

ื
่
ี
วันน ซูไท่เรียกคนในจวนมารวมตัวกันทห้องโถงใหญ เพอ
ร่วมทานข้าวด้วยกัน










“กนข้าวเถอะ” เมอทุกคนมารวมตัวกันครบ หลังจากซูไท่
ิ

ื



403

ื

็

ิ
นังลงเรียบร้อยก็โบกมอ เปนเชงให้ทุกคนเริมทานข้าวได้








อาหารทพ่อครัวในจวนสกุลซูปรง นับว่าเลิศรสยิงนัก
ี
ุ








ซูหลีมาอยูได้ไม่กวัน ก็หลงรักรสมอของพ่อครัวผู้น เสีย
ี
ื
ี
่

แล้ว












อาหารเย็นในวันน นางเองก็สังไปสองสามอย่าง ทั งผัด

ี

ผักรวมมิตรเต้าหู้เส้น วุ้นหมูแก้ว และหมูสามชั นตุน...
๋











ื

อาหารทั งหมดล้วนแต่มรสเลิศ เมอซูไท่บอกให้เริมกน
ี
ิ

ี
ื
ิ
ข้าวได้ นางก็ลงมอขยับตะเกยบ กนอาหารอย่างเอร็ด
อร่อย







404

ื
็
ส่วนคนอนๆ กลับไม่เปนเช่นนาง









“ท่านพ่อ” ซูหร่ยมองไปทางซูเนยนเอ๋อร์กับซูหลีหนึ งรอบ

ุ
ี
สุดท้ายก็ตัดสินใจร้องเรียกซูไท่












“มเรื องอะไร” ซูไท่ให้ความสําคัญกับการทานอาหารโดย
ี


ิ
ไม่พูดคุยขณะกน ทั งเขายังสอนหลักการน แก่คนในจวน
ี










๊
ี
วันน จู่ๆ ซูหร่ยก็อ้าปากพูดขึ นมาบนโตะอาหาร เขาจึง
ุ
ขมวดคิ วด้วยสีหน้าอึมครึม




















405

ี

ตอนท 44 กลัวแต่จะเสแสร้ง














406

ี
ี
ุ
็
“ท่านพ่อ พร่งน ก็เปนวันงานชมบุปผาทจวนไหวอ๋องแล้ว
ุ
เจ้าค่ะ” ทว่าเวลาน ซูหร่ยรอไม่ได้แล้ว นางได้ยินว่าเสื อ
ี

ี

ุ
ผ้าทซูหลีกับซูเนยนเอ๋อร์จะใส่ในวันพร่งได้ตระเตรียมไว้
ี

เรียบร้อยแล้ว











ี
ทว่านางกลับไม่มอะไรเลย...











ี
ุ
ี
งานวันพร่งน นางจะมหน้าออกไปพบผู้คนได้อย่างไร








“อม” ซูไท่ตอบรับหนึ งคํา มองซูหลีปราดหนึ ง กลับเห็น
ื



ิ
ซูหลีตั งอกตั งใจกนอาหารอย่างเอร็ดอร่อย มิได้มองเขา






407

แม้แต่หางตา













ื
่
พลันนึกชนชมอยู








“ละ...ลูก…” ซูหร่ยมองไปทางหลีซอ คิดจะพูดอะไร แต่

ื
ุ

กลับทําท่าไม่กล้าพูด












ี

“มเรื องอะไรกัน” ซูไท่ไม่ชอบทนางทําท่าทางอึกอักเช่นน
ี
ี
จึงวางตะเกยบลง แล้วถามขึ น
ี











ุ
ี
“ในตู้เสื อผ้าลูกมแต่เสื อผ้าเก่าๆ หากใส่ไปงานวันพร่ง

ุ
เกรงว่า...” ซูหร่ยเอ่ยไม่ทันจบก็แสดงออกชัดเจน ผู้คน



บนโตะอาหาร ต่างก็เข้าใจความหมายของนาง
๊






408

ื
ุ
ี
หลีซอมสีหน้าแข็งค้างเล็กน้อย ซูหร่ยพูดต่อหน้าคนทั ง
ี
ิ
หมด ทําราวกับแม่เลี ยงอย่างนางปฏบัติต่อลูกเล ยง

อย่างไม่ยุติธรรม












“ทําไม ฮูหยินมิได้จัดเตรียมไว้ให้เจ้าหรือ” เมอซูไท่ได้ยิน

ื

ี

ื
ื

คําพูดน สีหน้าก็เยอกเย็นลง เขามองหลีซอปราดหนึ ง








ื


ี
หลีซอวางตะเกยบลงไม่รีบไม่ร้อน “เรียนท่านพ ก่อน
ี
หน้าน ข้ามอบอาภรณ์ให้หร่ยเอ๋อร์ไปหลายชุด เดิมคิดว่า
ี
ุ
ี
ุ
ครั งน คงไม่ต้องทําชุดใหม่แล้ว คิดไม่ถึงว่าหร่ยเอ๋อร์จะใช้

ี
เสื อผ้าเร็วขนาดน กระทังอาภรณ์ใหม่ก็เก่าลงแล้ว...”
















409

ี
ี
ุ
ื
่
คําพูดน มความหมายโดยนัย ว่าซูหร่ยนั นฟุมเฟอย ให้
เสื อผ้าไปหลายชุด ก็ใส่จนหมด ครั งน ก็มารํ าร้องว่าตน
ี


ี
เองไม่มอาภรณ์ใหม่ใส่











ี
ซูไท่มสีหน้าเข้มขึ น เขามองซูหร่ยปราดหนึ ง แล้วมองหลี
ุ

ซอ ด้วยสีหน้าอึมครึม
ื











“ไปฉน” ทว่าท่ามกลางการต่อสู้ระหว่างแม่เลี ยงกับลูก
ิ
๋

เลี ยง บุตรจากภรรยาเอกอย่างซูหลี พลันเอ่ยปากขึ น












“เจ้าค่ะ”












ี

่

ี
“ไปนําผ้าทข้าซ อมาเมอหลายวันก่อน มอบให้พใหญ”
ื
ื

410

ุ
็
ซูหร่ยเปนลูกคนแรกของซูไท่ โตกว่าซูหลี ซูหลีเรียกนาง



ว่าพใหญ ก็นับว่าไม่ผิด
่
ี








“…เจ้าค่ะ” ไปฉนไม่เข้าใจเจตนาของซูหลี นางตอบรับ
๋
ิ


อย่างงงงัน











“เจ้าทําอะไร” ซูไท่ขมวดคิ ว มองซูหลีปราดหนึ ง












่
ี

ี

“เรียนท่านพ่อ ในวันนั นหลังจากทฝาบาทมรับสังให้ลูก
ู
กลับจวน ตั งใจคัดพระคัมภร์ เลิกสร้างเรื อง ลูกก็ร้สึกว่า
ี

ี
ุ
ี
งานชมบุปผาในวันพร่งน ลูกไม่ไปจะดกว่า ประจวบกับ

่
ี

ผ้าทซ อมาในวันนั นมอยูมาก ทั งยังใช้ไม่หมด จึงมอบให้
ื
ี
ี
พใหญตัดชุดสักตัว”
่







411

ซูหลีได้ยินดังนั น ก็ตอบซูไท่อย่างสุขุม













ื
ี
มิได้มท่าทางขาดเขลาดังเช่นแต่ก่อน ดูเยอกเย็นยิงนัก
ี
ซํ ายังพูดจามเหตุมผล พริบตานั นทําให้ซูไท่ต้องมองซูหลี
ี


ใหม่











ู
ี
ู
ร้จักรกหน้าถอยหลัง ซํ ายังร้จักรักพน้อง ช่าง...

ุ







ื
ช่างไม่เหมอนซูหลีของเขาเลยจริงๆ!










ทว่าซูไท่ก็ยังดใจยิงนัก

ี










412

ู
ี
ื
งานเลี ยงอาหารในบ้านวันน แม้คนอนไม่ร้ แต่ซูไท่กลับร้ ู
ด เขาไม่อยากให้ซูหลีไปจวนไหวอ๋อง
ี











ี
ิ
ิ
ประการแรก ซูหลีมนสัยยากจะควบคุม หากเกดปะทะ

กับผู้คนเข้า คงมิใช่เรื องดแน่
ี











ประการทสอง...
ี










แม้จะบอกว่าไหวอ๋องหลงไหลสุรานารี แต่ในมุมมองของ



ซูไท่แล้ว เขากลับมิได้ธรรมดาเช่นนั น เขาเชญซูหลีไป
ิ



ี
ร่วมงาม เกรงว่าคงมิใช่เรื องด













413

ิ
ี
ทจวนไหวอ๋อง เชญแต่คนหนุ่มสาวไปเข้าร่วม ซูไท่ยัง

กลัวว่าซูหลีจะโดนเอาเปรียบ











วันนั นซูไท่เจอคนในจวนไหวอ๋อง ก็ต้องตกปากรับคําไป




ี
ี

ทว่าแท้ทจริงแล้ว เขาไม่ยินดจะให้ซูหลีไปร่วมงาน








ี

ี
็
วันน ซูหลีบอกเองว่าจะไม่ไป เช่นนั นย่อมเปนการดทสุด
ี









































414

ี

ตอนท 45 ต้องให้นางไปให้ได้!























็

ี
ี

“ได้!” นเปนหนึ งในครั งทซูไท่ตอบรับคําร้องขอของซูหลี
ี
รวดเร็วทสุด









415

ี
ี
ิ



ื
่

๋
“ไปฉน ไปเอาผ้าทเหลือมาให้พใหญเถอะ” หลีซอไม่กล้า
็
จํากัดค่าใช้จ่ายของซูหลี บวกกับซูหลีเปนบุตรจาก
ิ
ี
ภรรยาเอกของซูไท่ ซูหลีจึงมเงนไม่น้อย








ี

ไม่เหมอนกับซูหร่ยทจะตัดชุดสักตัว ก็ต้องขอความเห็น
ุ
ื
จากหลีซอ

ื










ื
่
วันนั นซูหลีซ อผ้าเปนจํานวนมาก นางฟุมเฟอยจนเปน
ื
็
็
นสัย ซูไท่เองก็มิได้ว่าในจุดน ซูเนยนเอ๋อร์กับ
ิ
ี
ี








ุ
ซูหร่ยยิงไม่อาจยุง
่












416

ี

ื
ี
ตอนทซ อผ้า ซูหลีสังเกตเห็นสายตาอิจฉาทปรากฏออก

มาโดยไม่ตั งใจของซูหร่ย แม้ซูหลีจะมชอเสียงฉาวโฉ ทํา
ื
่
ี
ุ

ื
ให้ซูไท่เหนอยใจ









ี
ุ
ี
ี
่
แต่สุดท้ายแล้ว อยูในจวนสกุลซูนางก็มชวิตดกว่าซูหร่ย






“เจ้าค่ะ” อาภรณ์ใหม่ทซูหลีต้องการถูกตัดเสร็จแล้ว
ี



ก่อนหลังบวกกันได้สิบกว่าชุด ยังมผ้าเหลืออยู ซูหลีเองก็
ี
่

ใช้ไม่หมด












จะให้ซูหร่ย ไปฉนก็ไม่มอะไรให้แย้ง
๋
ิ
ี
ุ








็

“สังการลงไป ให้ตัดชุดให้หร่ยเอ๋อร์มากหน่อย นางเปน
ุ




417

ี
็

คุณหนูของพวกเราสกุลซู เส อผ้าไม่กชุดนับเปนอันใด
ื
ื

ได้!” เมอซูหลีพูดจบ ซูไท่ก็ประกาศออกมา









ื
ี
แม้เขาจะไม่ได้ว่าอะไรหลีซอ แต่คําพูดเหล่าน กลับแฝง


ิ
ไว้ด้วยแววตําหน










หลีซอกัดฟน มความร้สึกมากมายอัดแน่นในอก ซูเนย
ื


ั
ู
ี
ี


ี
นเอ๋อร์คร่นคิดเกยวกับการกระทําแปลกประหลาดของ
ุ
ี
ิ
ซูหลีซํ าแล้วซํ าเล่า จนไม่มแก่ใจจะกนข้าว ทว่าในใจซูห
ุ
ร่ยกับยิงทวความสลับซับซ้อน
ี










ี
ี
มเพยงซูหลีทกนข้าวอย่างมความสุข
ี
ี
ิ










418

จวนไหวอ๋อง ใครอยากจะไปก็ไป แต่นางไม่ไป












……











ี
่
คิดไม่ถึงว่าเรื องน จะมิได้ขึ นอยูกับซูหลี










ุ
ิ
๋
เช้าวันร่งขึ น ซูหลีก็ถูกไปฉนปลุกขึ นมา









ื

“มอะไร” แต่ก่อนหลีจอจนไม่เคยมวันเวลาสบายเช่นน ี
ิ
ี
ี

ี
มาก่อน นางสุขภาพไม่ด ต้องคอยใช้ชวิตอย่างระมัด
ี
ระวังเสมอ เกรงว่าวันไหนลมพัดมา แล้วนางจะล้มลงไป











็
ดังนั นหลังจากได้เกดใหม่เปนซูหลี ก็ทําให้นางผ่อน
ิ



419

ี
คลายลงไม่น้อย แต่ละวันผ่านไปอย่างมความสุข











“นายน้อย ท่านต้องรีบแต่งตัวแล้วเจ้าค่ะ” แม้แต่ชุยมา



ื
่
ี
มาก็มาด้วย นางยนอยูข้างเตยงซูหลี









ิ
ซูลีขมวดคิ ว พลันฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ นมาได้ “เกด


เรื องอะไรขึ น”












“จวนไหวอ๋องส่งคนมา บอกว่าพ่อบ้านจวนอ๋อง มารับ




๋
ิ
ท่านด้วยตนเองเจ้าค่ะ” ไปฉนมองซูหลีแวบหนึ ง ก่อนจะ

พูดเข้าเรื อง













ซูหลีได้ยินดังนั น ก็หน้านง
ิ





420

ี


่
“ตอนทพ่อบ้านจวนไหวอ๋องมา นายท่านก็บอกเรื องทฝา
ี
ี

ี
บาทมรับสังให้นายน้อยคัดพระคัมภร์ไปแล้ว แต่พ่อบ้าน
ผู้นั นกลับบอกว่า...” ไปฉนเห็นสีหน้าซูหลี ก็ร้ว่าซูหลี
ู
ิ
๋
่
กําลังคิดอะไรอยู จึงกล่าวต่อ











“วันก่อนไหวอ๋องได้รับอนุญาตจากฝาบาท วันน จึงมา
่
ี


ิ
เชญท่านไปจวนอ๋อง!”










ได้รับอนุญาตจากฝาบาทแล้วอย่างนั นหรือ
่











ื

ี
ซูหลีหรี ตาลง ไหวอ๋องผู้น ใส่ใจนางมากขนาดน ตั งแต่เมอ
ี
ไรกัน ถึงกระทังอย่างไรก็ต้องให้นางไปร่วมงานให้ได้!









421

่
ี
จวนไหวอ๋อง มอะไรรอนางอยูกัน











ี
่
“นายท่านบอกว่า ฝาบาทก็ทรงมรับสังมาแล้ว จึงให้ท่าน
รีบเตรียมตัวให้เรียบร้อยเจ้าค่ะ คุณหนูใหญกับคุณหนู
่



รองก็ไปร่วมงานทจวนไหวอ๋องด้วยกัน”

ี









ี

ไปฉนยังจําทซูไท่เรียกให้นางเข้าไปพบ แล้วเอ่ยคําพูด
๋
ิ

พวกน กับนาง ด้วยสีหน้าประหลาดนันได้
ี









นางมองซูหลีแวบหนึ ง ซูไท่ยังสังนางว่าต้องดูแลซูหลีให้




ี
ดๆ อย่าให้ซูหลีก่อเรื องอะไร มิเช่นนั น...นางเองก็ต้องรับ


โทษด้วย!









422

ู
“ร้แล้ว” ซูหลีตอบรับเสียงค่อย












































































423

ี
ิ
ตอนท 46 เจดจ้าบาดตา






















ื
ในเมอไหวอ๋องอยากเจอนางขนาดนั น นางย่อมไม่อาจ



ทําให้เขาผิดหวัง











ี
“นายน้อยรีบลุกเถดเจ้าค่ะ เดยวจะไม่ทันการ” ชุยมามา
ิ


๋
เห็นไปฉนบอกกล่าวชัดเจนแล้ว ก็เอ่ยเร่งรัดขึ นมา
ิ









นางได้ยินว่าซูเนยนเอ๋อร์กับซูหร่ยลุกขึ นมาเตรียมตัว
ุ
ี



424

ตั งแต่ฟ้ายังไม่สาง












ี
การไปร่วมงานในวันน สําคัญมาก










คุณหนูของพวกนาง...ไม่ใช่สิ นายน้อยเองก็ต้องตระ




ี
เตรียมตัวให้พิถพิถันหน่อย











ี
ชุยมามาเงยหน้ามองซูหลี บนใบหน้ามแววสลับซับซ้อน










ื
ี


“เอาเสื อผ้าทตัดเสร็จเมอไม่กวันก่อนมาให้ข้าดูหน่อย”

ี
ซูหลียกยิ ม บนใบหน้าปราศจากแววตนเต้น การกระทํา
ื

ประหลาดของไหวอ๋องมิได้ส่งผลกระทบต่อนาง แต่นาง




ก็ยังคงตั งใจเลือกชุดสําหรับใส่ไปร่วมงานเลี ยง







425

ิ
๋
“เจ้าค่ะ” ไปฉนรับคํา แล้วจึงไปเอาอาภรณ์ของซูหลี










ี
แต่ละป จวนไหวอ๋องจะจัดงานชมบุปผาหนึ งครั ง










ื
็
็
ไหวอ๋องเปนคนเจ้าสําราญ แต่อย่างไรเน อแท้ก็เปนท่าน

ู

ื
็
ื
อ๋องผู้หนึ ง ซํ ายังได้ชอว่าเปนชายหนุ่มรปงามในเมอง
หลวง











ี
งานสําคัญขนาดน สําหรับซูเนยนเอ๋อร์แล้ว มันย่อม

ี

็
สําคัญเปนทสุด
ี









ซูหลีเองก็เข้าร่วมเปนครั งแรก
็





426

ี
่
ก่อนหน้าน นางพักอยูในเรือนท้ายจวนมาตลอด มิได้ข้อง


ี
ี
เกยวกับงานรื นเริงเช่นน









๋
ื
“นายน้อย เส อผ้าเจ้าค่ะ” ขณะทซูหลีกําลังใจลอย ไปฉน
ี
ิ

ี

ก็นําเสื อผ้าทตัดใหม่ออกมา









ื

ี
ี

มันต่างกับเสื อผ้าทซูหลีเคยใส่เมอก่อนหน้าน ยิงนัก








ี
ื
แม้แต่ก่อนซูหลีจะเปนลูกผู้ดตนแดง ซํ ายังมชอเสียงฉาว
็
ี
ี
ิ
่
โฉ แต่กลับชอบใส่ชุดขาว แสร้งทําท่าทบริสุทธ สูงส่ง
ี







เมอใส่ไปแล้วก็ไม่เหมาะยิงนัก

ื




427

ื

ิ
็
ิ
หลังจากหลีจอจนกลายเปนซูหลีแล้ว แม้แต่นสัยก็ยัง

ื
ี
เปลียนไป เมอสวมชุดขาวแล้ว ก็ไม่ดูแย่เช่นนั นอก








ื
็
ี
ี
ี
ทว่านางร้สึกว่า ในเมอเปนลูกผู้ดตนแดงก็ต้องมท่าทาง
ู
ให้สมศักดิ ศรีหน่อย แต่งชุดขาวเช่นนั นราวกับจะไปงาน

ศพก็มิปาน












ิ
ี
ไม่เหมอนชุดทลูกผู้ดมเงนจะใส่สักนด
ื

ี
ิ
ี




ดังนั น...












นางเงยหน้ามองชุดในมอไปฉน เส อผ้าเหล่าน ดูสะดุดตา
ี
๋
ื
ื
ิ

428

่
ี
ยิงนัก ในบรรดานั นมชุดไหมสีแดงเพลิงอยูหลายตัว









ั

ิ
ด้านบนชุดหนึ ง ใช้ไหมสีทองปกลายกงเหมยสีทอง








ื
ิ

ี
ั
ี
บนชุดคนอนยามปกกงเหมยเช่นน ดูงดงามและมเสน่ห์

ยิงนัก










ู
่
ิ

ทว่ากงเหมยทปกอยูบนชุดนาง กลับดูหรหราสง่างาม
ี

ั
บวกกับชุดสีแดงเพลิง ก็ช่างบาดตาคนยิงนัก









ซูหลีมองชุดตัวนั น ก็ยกย ม ก่อนจะช ไปยังชุดนั น “เอาตัว
ิ
ี

ี
น แหละ”












429

ิ
๋
ี
“เจ้าค่ะ” เวลามไม่มากแล้ว ไปฉนก็ไม่ทันได้คิดเรื องซูหลี

จะใส่อะไร ซูหลีว่าอะไรก็ตามนั น











หลังจากซูหลีตัดสินใจเสร็จ ก็เรียกคนเข้ามา แต่งกายให้




ซูหลีอย่างรวดเร็ว











……












ี
“เหตุใดหลีเอ๋อร์จึงยังไม่มาอก” นอกจวนสกุลซู ซูหร่ยท ี
ุ


็
ี
วันน แต่งตัวดเปนพิเศษ กําลงมองไปทางด้านใน
ี
อย่างอดไม่ได้ งานในวันน สําคัญยิงนัก

ี










หากต้องไปสายเพราะซูหลีละก็...







430

ี

“ให้คนไปตามหน่อยก็แล้วกัน” ซูเนยนเอ๋อร์เองก็มสีหน้า
ี
ี
ไม่ใคร่จะดนัก นางคิดไม่ถึงว่างานชมบุปผาในวันน จะม ี
ี


อุปสรรคมากขนาดน
ี











ี
ซูหลีบอกว่าไม่ไปก็แปลกพอแล้ว แต่ทแปลกยิงกว่าก็คอ
ื


ิ
ไหวอ๋องทไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเชญซูหลีไปร่วมงานให้ได้
ี










ู
ไม่ร้ว่าจะมอะไรในก่อไผ่หรือเปล่า
ี









ี

“โอ้ พใหญกับน้องรองคงรอนานแล้วกระมัง” ขณะซูเนย
่

ี

่
นเอ๋อร์กําลังใช้สมองอยู จู่ๆ พลันได้ยินเสียงหนึ ง เมอเงย
ื
หน้ามองก็เห็นซูหลีเดินอาดๆ ออกมา









431

ี
ื

เฮอก! ผู้คนรอบด้าน รวมถึงซูเนยนเอ๋อร์ เมอเห็นซูหลี ก็
ื
อดสูดหายใจเข้าลึกไม่ได้







































































432

ี
่
ตอนท 47 เข้าสูเรือนหลัก























ี
็
ี
“ทะ…ท่าน…” ซูเนยนเอ๋อร์ช ไปทางซูหลีเปนนาน แต่
กลับพูดไม่ออกสักคํา












ซูหลีปรายตามองนางปราดหนึ ง “ยังไม่ไปอก น้องรองไม่
ี


กลัวสายแล้วหรือ”












433

พูดจบ ซูหลีก็เดินขึ นรถม้าไป ไม่มองนางแม้แต่หางตา












ื
การไปเยอนจวนไหวอ๋อง แตกต่างจากยามปกติโดยสิ น


เชง
ิ













ี

ื
หลีซอให้คนเตรียมรถม้าไว้สองคัน ซูหลีนังคนเดยวหนึ ง
ี
ี


คัน ส่วนอกหนึ งคัน ซูเนยนเอ๋อร์กับซูหหร่ยนังด้วยกัน
ุ






ดังนั นซูหลีจึงมิได้ให้คนรอพวกนางสองคน หลังจากนาง




ี

๋
ิ
กับไปฉนขึ นรถม้าเรียบร้อย รถม้าทนางนังก็แล่นออก
ี
จากประตูจวนสกุลซู ทิ งไว้เพยงซูเนยนเอ๋อร์กับซูหร่ยซึง

ุ
ี

่
ยังคงตกตะลึงอยูทเดิม
ี






434

……













ื
๋
ิ
“นายน้อย ถึงแล้วเจ้าค่ะ” ไปฉนลงจารถก่อน เพอเปด
ิ
ม่านให้ซูหลี











ซูหลีก้าวเท้าลงมาอย่างไม่ช้าไม่เร็ว











็
ี

ั
แม้ไหวอ๋องกับฮ่องเต้องค์ปจจุบันจะมิได้เปนพน้องร่วม
อุทร แต่กลับมความสัมพันธ์อันดต่อกัน
ี
ี









จากจวนของฉนโม่โจว ก็พอจะดูออกแล้ว
ิ











435

่
ื
ี
ซูหลียนอยูบนถนนเส้นทคุ้นเคย ทว่าสีหน้ากลับสลับซับ

็

ี
ซ้อนเปนทสุด










ี

ี
ี
สกุลหลเองก็เคยตั งอยูบนถนนทเจริญร่งเรืองทสุดใน
ุ

่
เมองหลวงเช่นกัน แม้มิได้หรหราสะดุดตาเช่นจวนไหว
ื
ู
อ๋อง แต่ก็กล่าวได้ว่างดงาม












ิ
ี
ทว่าผ่านไปเพยงปกว่า ก็เกดการเปลยนแปลงมากขนาด
ี
ี
ี
น










ี

สายตาของซูหลีมองไปยังทิศทางทจวนสกุลหลเคยตั ง
ี

่
อยูโดยไม่ร้ตัว...
ู







436

ิ
ี
“คุณชายซู เชญทางน ” นางมองได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียง

เรียกดังขึ นมา












ี

ซูหลีเงยหน้ามองไป ก็เห็นข้ารับใช้ทดูเฉลียวฉลาดผู้หนึ ง










นางไม่เคยเจอบ่าวผู้น มาก่อน แต่อกฝายกลับจํานางได้
ี
่
ี
ในชัวพริบตา












นางเลิกคิ วขึ น หันไปทางข้ารับใช้ผู้นั น แล้วพยักหน้า



เบาๆ












ไม่ร้ว่าไหวอ๋องคิดอะไรอยูกันแน่
่
ู




437

ี
แต่ซูหลีเองก็ไม่กลัว กลางวันแสกๆ เช่นน ท่านอ๋องอย่าง


ิ
ฉนโม่โจว คงไม่ลงมอกับนางง่ายๆ กระมัง
ื











ู
ิ
ยิงไปกว่านั นนางร้สึกว่า ระหว่างนางกับฉนโม่โจว มิได้ม ี

ความแค้นลึกลํ าอะไรต่อกัน ถึงขนาดคุ้มค่าพอให้ฉนโม่
ิ


โจวทําเช่นนั น













ี
ซูไท่เองก็คิดเช่นน ดังนั นตอนทคนจากจวนไหวอ๋องมา
ี
ิ
เชญซูหลีด้วยตนเอง ซูไท่จึงตบปากรับคําอย่างง่ายดาย











็

คนทซูไท่ไม่วางใจมิใช่ไหวอ๋อง แต่เปนซูหลี!
ี











438

่
เขากลัวว่าซูหลีจะก่อเรื องวุนวายขึ น











ิ
๋

่
ี
ไปฉนทอยูด้านข้างเห็นเข้า ก็เรียกสติตน แล้วเดินตาม
ซูหลีเข้าไปในจวนไหวอ๋องทโอ่อ่างดงาม
ี










นางยังไม่ลืมคําสังทซูไท่กําชับนางไว้!

ี










ในจวนไหวอ๋องเต็มไปด้วยเสาแกะสลัก ตัวเรือนสร้างได้



ู
ี
หรหรางดงามยิงนัก มสะพานข้ามนํ าเล็กๆ ทางเดินสี


ี
เขยวมรกต ตลอดทางเดินได้เห็นทัศนยภาพไม่น้อย
ี









รถม้าของซูหลีมาถึงเร็ว จึงมิได้เข้ามาพร้อมซูเนยนเอ๋อร์

ี


ุ
ี
กับซูหร่ย ข้ารับใช้ผู้น ก็มิได้ถามให้มากความ เพยงนํา
ี




439

ี
ซูหลีลัดเลาะ จนมาถึงเรือนหลักของจวนอ๋องแห่งน












ี
ซูหลีเงยหน้ามอง ก็มองเห็นเรือนหลักทสง่างาม และ

ี
่
่
ด้านในยังมกลุมคนอยูอย่างคึกคัก









นางหรี ตามอง บนใบหน้าฉายแววคลุมเครือ












่
ทว่าไปฉนทอยูข้างกายนาง กลับประหม่าขึ นมา
ิ

๋
ี






ื
“นายน้อย...” นางมองซูหลีอย่างลังเล เหมอนจะพูด



อะไรบางอย่างแต่ก็หยุดลง


















440

ิ
ซูหลีได้ยินดังนั นก็มิได้กล่าวอันใด แต่กลับยกย มมุมปาก












็
ี

นางเพิงเคยมางานชมบุปผาทจวนไหวอ๋องเปนครั งแรก
ู
แต่ถึงก่อนหน้าน นางจะไม่เคยมา ซูหลีก็ร้ว่างานน มแต่
ี
ี
ี
ื
เหล่าทายาทตระกูลสูงศักดิ ในเมองหลวง ถึงจะได้รับ


ิ
เชญมายังเรือนหลักแห่งน !
ี




















































441

ี
ตอนท 48 ซูหลีผู้โดดเด่น























ี

ื
ี
ทว่านางกลับมิได้มตําแหน่งผลงาน ซํ ายังมิได้มชอเสียง
ดนัก และ...
ี
















442

ื
ี
็
่
แม้ซูไท่จะเปนขุนนาง แต่อยูในเมองหลวงทมแต่ขุนนาง
ี

็
ชั นสูง ก็ไม่นับเปนอะไรได้









ื

คาดไม่ถึงว่าเมอมาถึง นางจะถูกคนพามายังเรือนหลัก










ช่างน่าสนใจเสียจริง














ื
็
ี
ี

เวลาน หากเปลียนเปนซูหลีคนก่อน เมอเห็นคนทได้แต่
มองทว่ามิอาจเอื อมมากมายปานน ยังมเหล่า ‘คนใหญ ่
ี
ี
็
ี
คนโต’ อกเปนจํานวนมาก เดาว่านางคงเครียดจนหน้า

ื
มดตาลายไปแล้ว!











่
ิ
ิ
“คุณชายซู เชญ” ปฏิกริยาของซูหลีคล้ายจะอยูในความ




443

คาดหมายของข้ารับใช้ ซูหลีหยุดลง ข้ารับใช้ผู้นั นก็หยุด




ตาม











ี
เพยงแต่ไม่ทันได้รอนาน บ่าวรับใช้ก็ร้องเรียกซูหลี











ิ
๋
ซูหลีส่งสายตาว่าอย่าเปนกังวลให้ไปฉน แล้วกล่าวว่า
็
“นําทางไปสิ”












......












่
ด้านในเรือนหลัก เต็มไปด้วยผู้คนนังอยูแน่นขนัด

















444

ิ
งานชมบุปผาทจวนไหวอ๋อง เชญมาแต่เหล่าคนหนุ่มสาว
ี









ี
ี
แต่ถึงกระนั นคนหนุ่มสาวเหล่าน ก็ยังมการแบ่งระดับกัน

ี
อกท
ี










่
่
ี
ี
่
ในหมูคนเหล่าน มคนจากตระกูลใหญอยูจํานวนหนึ ง ยัง

ี
มบัณฑิตผู้โดดเด่นจากสํานักฉยงสือ มทั งคนทอายุยัง
ี
ี
ื
ี

น้อย แต่มชอเสียงไม่ธรรมดาบางส่วน









ี
ี
ี

ิ

นอกจากบุคคลเหล่าน ก็เปนพวกลูกผู้ดมเงนทไม่อาจยัว
็
ี
ื
แหย่ได้ในเมองหลวง







็
คนพวกน ล้วนแต่เปนทายาทร่นทสอง แต่ละตระกูล
ี
ุ

ี


445

ี
ี
ื

ี
ิ
เปยมด้วยชอเสียงและอํานาจ แต่ละคนก็มนสัยฉุนเฉยว
ี
ทว่าพวกเขาล้วนแต่มจุดเด่นเดยวกัน
ี







ี

่
เวลาน พวกเขาล้วนแล้วแต่ศึกษาอยูในสํานักเต๋อซัน









็
ิ
แม้ฉนโม่โจวจะเปนอ๋องผู้สูงศักดิ แต่ก็ไม่ถอตัว ซํ ายังรัก
ื
อิสระ ดังนั นจึงมสหายมากมาย
ี











ี

คนทได้รับเชญมางานชมบุปผาของเขา ยังมคนบางคนท ี
ิ
ี
จะเกอบจะไม่ได้มาร่วมงาน
ื










ื
ใช่แล้ว เกอบจะเปนเช่นนั น
็











446

ี
ี
ี

ก่อนหน้าน มิใช่มคนคนหนึ งทไม่ได้เตรียมตัวว่าจะมา
หรอกหรือ...











“เสด็จอา ท่านต้องระบายโทสะให้ข้านะ!” ฉนโม่โจวหน้า
ิ



ใหญ งานชมบุปผาเปนงานใหญทจัดขึ นทจวนไหวอ๋อง

ี
ี

็
่
่
ิ
่
ทุกป เช่นนั นอ๋องน้อยอย่างฉนมูปงจะไม่มาได้อย่างไร
ิ
ี






ิ
่
ิ
แต่ฉนมูปงเพิงถูกฮ่องเต้กักบริเวณ








วันน ฉนโม่โจวไปทูลขอฝาบาท ฉนมูปงถึงออกมาได้
ิ
ิ
่
ี
่
ิ






่
ิ
มิเช่นนั นฉนมูปงคงยังถูกขังอยูในสํานักเต๋อซัน!
่
ิ








447

ื

ิ
ี
ิ
่
เมอพูดเรื องน ขึ นมา ในใจฉนมูปงก็อัดแน่นไปด้วยโทสะ






ี
ิ
หากมิใช่เพราะซูหลี ฉนมูปงจะถูกกักบริเวณเช่นน ได้
ิ
่
อย่างไร












วันน ไม่ง่ายเลยกว่าจะออกมาได้ เขาจะต้องทําให้เจ้า
ี


ี

ซูหลีนันได้เห็นดแน่!











“ได้ๆ ใครให้เขามาล่วงเกนซอจอของพวกเราเล่า! เจ้า
ิ
ื

ื
ี
ิ

วางใจเถด เดยวเขาก็มาแล้ว เสด็จอาจะต้องให้ข้ารับใช้
ิ
ิ
‘ปรนนบัติ’ เขาอย่างดแน่!” ฉนโม่โจวแม้จะโตกว่าฉนมู ่
ี
ิ
ี
ปงเพยงสองสามป แต่หากนับตามลําดับอาวุโส
ี
ิ












448