เล่ห์ร้ายโฉมสะคราญ เล่ม1

ี
่
เหล่าขุนนางจากในราชสํานัก สํานักเต๋อซันแห่งน อยูภาย


ื

ใต้การดูแลของราชสํานัก ซึงก่อตั งขึ นเพอกํากับดูแล

ี
เหล่าลูกผู้ดไม่เอาถ่านในเมองหลวง
ื










ี
็

็
ทว่าคนทได้เขาสํานักเต๋อซันนั น หาได้เปนหน้าเปนตาให้

วงศ์ตระกูลไม่ ศิษย์สํานักเต๋อซันพูดไปแล้วมิได้น่าฟง

ั

เท่าสํานักฉยงสือ












่
เมอคนกลุมนั นรวมตัวกัน ก็แทบจะทําให้ห้องแตก พวก
ื

ี
คนไม่เอาอ่าวดแต่ไร้สาระเหล่านั นจะถูกกักบริเวณ ให้รํ า



เรียนอยูแต่ในสํานักเต๋อซัน
่










ื
และเป้าหมายของซูหลีในคราน ก็คอการเข้าสูสํานัก
ี
่







349

เต๋อซัน!



















































































350

ี
่
ตอนท 38 ฝามออันเยยบเย็น
ื
ี




















ี
ความจริงแล้วหากใช้คําพูดในสมัยศตวรรษทยสิบเอ็ดมา

ี

ื

บรรยายสํานักเต๋อซัน มันก็คอโรงเรียนชั นสูงภายใต้การ


กํากับดูแลของรัฐบาล ซึงเอาไว้กักกันเยาวชน











ด้วยฐานะของซูหลี หากคิดจะเข้าสํานักเต๋อซัน ยังต้อง




พยายามอกหน่อย
ี










ี

ี
ี
สํานักเต๋อซันมเหล่าคณาจารย์ทดทสุดในราชวงศ์ต้าโจว

ี


ทั งยังเหมาะกับคนอย่างซูหลียงนัก
ิ



351

ซูหลีเม้มปาก เก็บความคิดในแววตาตนเอง












ี
หากเวลาน นางสอบติดสํานักฉยงสือ เกรงว่าซูไท่คง



สงสัยว่านางปวย แต่หากนางได้เข้าสํานักเต๋อซัน ก็คงไม่
่


ดึงดูดข้อสงสัยอันใด











อย่างไรพฤติกรรมของซูหลีคนก่อน ก็นับได้ว่าเหลวไหล




จริงๆ











ิ
่
“ส่งตัวเขาออกไป!” ฉนเย่หานมองฉนมูปงปราดหนึ ง
ิ
ิ
โจวเว่ยงงงัน ก่อนจะได้สติ แล้วมองไปทางซูหลีทคุกเข่า
ี


่
อยูบนพ น
ื







352

เขาไม่กล้าพูดอะไรให้มากความ จึงได้แต่ตอบรับหนึ ง



ิ
่
ิ
คํารบ แล้วนําตัวฉนมูปงทเอาแต่ร้องว่าตนเองไม่ได้รับ
ี

็
ความเปนธรรมไม่หยุดออกไป











่
“ฝะ…ฝาบาท...” บรรยากาศพลันเงยบสงัด ซูหลีหวาด
ี

ิ
กลัวอยูบ้าง นางเงยหน้าขึ นมองฉนเย่หานแวบหนึ ง รอย
่


แผลบนใบหน้านั นจางลงจนแทบจะมองไม่เห็นแล้ว











ี
คนตรงหน้า มเส้นผมดําขลับริมฝปากแดง ดวงตาทั งคู ่
ี


น่ามองเปนทสุด ตาดอกท้อเช่นนั นช่างดึงดูดใจคนยิงนัก

็

ี
นัยน์ตาดําขลับ เปล่งประกายราวกับแสงดารา ประหนึ ง




ี
ดวงดาวทส่องแสงในยามราตรี










353

ิ
ื
ใบหน้าเล็กเท่าฝามอ แลดูงดงามยิงนัก จมูกเชด สีปาก
่
ี
แดงเรื อ บวกกับสายตาไร้เดยงสาระคนสับสนของนาง











ิ
ฉนเย่หานสายตาสะท้อนแววลุมลึก ต่อมาเขาก็โน้มกาย
่


ี

ลง กระทําการทซูหลีไม่มวันคิดว่าเขาจะทํา
ี








ื
ี
่
เขาใช้ฝามอเยยบเย็น สัมผัสคางซูหลี แล้วรั งใบหน้า

ิ
บริสุทธ งดงามขึ น










ื
เมอนางเงยหน้าขึ น เขาก็สามารถมองเห็นลูกกระเดอกท ี

ื

ี
นูนขึ นมาเล็กน้อย แม้คนตรงหน้าน จะงดงาม แต่อย่างไร


ุ
ก็เปนบุรษ
็







354

ิ
ี
ซูหลีนัยน์ตาสันไหว ใบหน้าน ส่งผลกระทบต่อผู้คนเกน

ุ
ื
ไป มันไม่เหมอนใบหน้าของบุรษแม้แต่น้อย ทว่าก่อนท ี


อาจารย์จะจากไป ได้ทิ งโอสถไว้ให้นางเปนจํานวนมาก
็











ี
ี
่
นอกจากยาเหล่าน ยังมวิชาแปลงโฉมอย่างง่ายอยูด้วย

ุ
ื
ทําให้นางดูเหมอนบุรษยิงขึ น









ทว่าเมอนางสบสายตาลุมลึกของฉนเย่หาน ตลอดร่าง
ิ

ื
่
พลันหดเกร็งอย่างอดไม่ได้












ิ
ิ
ู
รปลักษณ์ของฉนเย่หานช่างส่งผลต่อผู้คนเกนไปแล้ว!











355

มันช่างล่อลวงผู้คนยิงนัก











ิ
หากมิใช่เพราะรอบตัวเขามกลิ นอายไม่อาจล่วงลํ า เกน
ี


่
กว่าแม่นางน้อยใหญทัวเมองหลวงคงพากันหลงใหลเขา
ื

จนโงหัวไม่ขึ น











่
“ฝะ…ฝาบาท!” ซูหลีตนตระหนก อยากจะหลุดจาก
ื



สถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกตรงหน้าน ยิงนัก ทว่า
ี

ื
คิดไม่ถึงว่าฉนเย่หานจะยกมอขึ น สัมผัสใบหน้านาง
ิ










่
่
ฝามอของเขาเยอกเย็น ปราศจากความอบอุนใดๆ ราว
ื
ื
กับเขามิใช่คนธรรมดา















356

ี
เขาทําเช่นน ซูหลีก็แทบจะร้องเสียงหลง แต่นางกลับไม่



่
สะบัดหน้าออกจากฝามอเขา
ื










ชัวพริบตานั น ฝามอของเขาก็ลูบไล้อยูบนใบหน้านาง
่
ื
่









ซูหลีตกตะลึงจนเหงอเย็นโซมกาย ผ่านไปคร่หนึ ง นางถึง
ื
ู
ได้สติ ฉนเย่หานกําลังลูบไปตามรอยแผลบนหน้านาง
ิ











นางขมวดคิ ว เงยหน้าจ้องมองเข้าไปในดวงตาลึกลํ าคู ่




นั น











“พิษร้อน” ฉนเย่หานกล่าวเสียงเย็น
ิ












357

ื
ั

เมอซูหลีได้ฟง ก็พลันใจสัน








พิษร้อนอย่างนั นหรือ!











ี
่
็
รอยแผลทอยูบนใบหน้านาง เปนผลมาจากพิษร้อน









“โจวอ เล่า”
ี










































358

ี
ั

ตอนท 39 ขุดหลุมฝงตนเอง























ซูหลีพลันร่างแข็งทือ








359

่
“ฝะ…ฝาบาทพูดเรื องใดกันพ่ะย่ะค่ะ...” นํ าเสียงของ



ิ
นางตําลง นางไม่กล้าสบตาฉนเย่หาน ได้แต่ก้มหน้า


หลุบตาลงตํา












ิ
ฉนเย่หานกวาดสายตามองหน้านาง










่
ื
ทันใดนั นเขาก็กดฝามอลงบนใบหน้านางเล็กน้อย พลาง


ี
ู
ื
กล่าวว่า “เจ้าควรจะร้ ว่าหลอกลวงเบ องสูงมความผิด
อย่างไร”












ี
“ฝาบาท!” หลังจากได้ยินคําพูดน ซูหลีก็ทนไม่ได้อกต่อ
ี
่
ิ
ไป นางเงยหน้าขึ น สบตาฉนเย่หาน








360

ี
ิ
ี
นางคิดไม่ถึงว่าฉนเย่หานมองเพยงปราดเดยว ก็จํานาง
ได้แล้ว












็

ี
พิษร้อนเปนพิษทีรักษายากอย่างแท้จริง เพราะคนทถูก

พิษ ใบหน้าจะค่อยๆ กลัดหนอง อกทั งคนทพอจะขจัด

ี
ี
ี
พิษได้ในเวลาน ก็มน้อยมาก
ี










ี
เพยงแต่แผลบนใบหน้าซูหลีมมานานแล้ว ซํ าผู้คนยังคิด
ี

ว่าแผลเปนบนใบหน้าซูหลีนั นเปนมาแต่กําเนด
ิ
็
็









ดังนั นก่อนหน้าน นางจึงมิได้สนใจมันนัก
ี













361

ทว่า…












ี
่
“ฝาบาทโปรดระงับโทสะ!” ซูหลีไม่มเวลาให้คิดมาก

ี
่
ู

ความ นางร้ด เมออยูต่อหน้าคนอย่างฉนเย่หาน คิดจะ
ิ
ื
ี
แกล้งโง่นับว่ามิใช่วิธทฉลาดนัก มิสู้ยอมรับออกมาตาม
ี

ตรง













ยิงพูดมากก็ยิงผิดมาก











ิ
“ระงับโทสะ?” บนใบหน้าฉนเย่หานไร้ซึงอารมณ์ความ


ื
ู
ื
ร้สึก เขาปล่อยมอ ก่อนจะยดตัวขึ น ปรายตามองซูหลี









ี
ี
“กระหม่อมเคราะห์ด ได้ท่านหมอโจวช่วยชวิตไว้พ่ะย่ะ





362

ิ
ค่ะ” ซูหลีไม่รอให้ฉนเย่หานพูด ก็สารภาพออกมาเอง











ี

ิ
ิ
ตอนทนางพูด ก็เงยหน้ามองฉนเย่หานเล็กน้อย ฉนเย่
๊

หานกลับไปนังบนบัลลังก์มังกรหลังโตะทรงงานด้วยสี


หน้าลึกลับซับซ้อน











“ท่านหมอโจวตั งใจจะท่องเทยวไปทัวหล้า ตอนทเขา

ี

ี

จากไป กระหม่อมเองก็ไม่ร้แน่ชัด ดังนั นทอยูโดย

ี
ู
่
ี
ละเอยดของเขา...” ซูหลีสงบใจ กล่าวต่อ











ี
ิ
นางไม่มองฉนเย่หานอกต่อไป แต่กลับหลุบตาลง จ้อง


ื
มองพ น














363

ี
็

ี
เรื องทนางคบค้าสมาคมกับโจวอ ก็ไม่นับว่าเปนความ
ลับแต่อย่างใด ก่อนทนางจะกลับเมองหลวง ซูไท่เองก็ร้
ี

ื
ู








“กระหม่อมจึงไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ” คําพูดของนางจริงครึง



ี

ี
เท็จครึง นางไม่ร้ว่าโจวอ ไปทไหนจริงๆ

ู






หากจะพูด ก็ไม่ผิดอะไร












ิ
ิ
“เจ้าช่างใจกล้าจริงๆ” ฉนเย่หานเคาะน วลงบนพนักแขน


ี
เก้าอ มังกร










ซูหลีได้ยินดังนั น ก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก













364

ื

ื
ี
ี
ี
“แม้แต่ซอจอเจ้าก็ยังกล้าต เจ้าไม่อยากมชวิตต่อแล้วใช่
ี
ไหม” เสียงของฉนเย่หานลอยเข้าหูซูหลี ทว่ามิใช่เพยง
ิ
เท่าน
ี











ี
“ฝาบาทโปรดระงับโทสะ!” ซูหลีหมอบลงพ นอกครั ง นาง
่
ื
ี
ี
กัดฟน เอ่ยว่า “เรื องน วันน กระหม่อมคิดว่าตนเองไม่ผิด
ั

ื
ิ
ี
ี
หากเกดเหตุการณ์น ขึ นอกครั ง กระหม่อมก็ยังจะลงมอ
เช่นเดิม!”












เสียงของนางดังกังวานห้องทรงอักษร ฟงดูแจ่มชัดยิงนัก

ั










กริบ!















365

ี
ภายในห้องทรงอักษรพลันเงยบสงัดจนน่ากลัว











ิ

ี
ื
่
ฉนเย่หานมองซูหลีทคุกเข่าอยูบนพ น ไม่ใช่สิ ควรจะพูด

ี
ื
่
ว่ามองซูหลีทหมอบอยูบนพ นถึงจะถูก







ื
นางดูเหมอนคนขลาดเขลา ทว่าในใจ...











ี
“ต่อให้วันน ฝาบาทมรับสังให้ลงโทษกระหม่อม

ี
่
กระหม่อมก็จะยอมรับแต่โดยด!” ซูหลีเห็นฉนเย่หานไม่
ิ
ี


ี

พูดอะไร ทว่าบรรยากาศในห้องทรงอักษรกลับยิงเยยบ

เย็นขึ น นางจึงเอ่ยเสริมขึ นอกประโยค
ี












ื
็
ี
ิ
“ในเมอเปนเช่นน ...” ฉนเย่หานมองนางปราดหนึ ง ก่อน


366

จะย้ายสายตาออกไป แล้วกล่าวเสียงค่อย “...ก็คุกเข่า




ต่อไป”












ซูหลีได้ยินดังนั นก็งงงัน ตามด้วยหน้าเปลียนสีเล็กน้อย











ี
็
ั
นเท่ากับเปนการขุดหลุมฝงตัวเองไหมนะ...









่
ั
็
ไม่ใช่สิ ไม่น่าจะเปนเช่นนั นกระมัง ฝาบาทฟงคําพูดของ
นาง คงไม่ได้ให้ความสําคัญกับนางกระมัง
































367

ี

ตอนท 40 เข้าสํานักเต๋อซัน





















368

ี

เรื องน เห็นชัดว่า คนทัวไปยากจะทนรับ ‘การให้ความ

สําคัญ’ ของฝาบาทได้จริงๆ
่











ซูหลีไม่เพยงแต่ต้องคุกเข่าเท่านั น แต่นางยังถูกนําตัวไป
ี



คุกเข่าหน้าประตูห้องทรงอักษร











ู

ี
ี

ี
่


ไม่นานคนทัววังหลวง ก็ร้เรื องทนางคุกเข่าอยูทน



ื
ู
คนในวังต่างก็ร้กันทัว แสดงว่าคนในเมองหลวงเองก็ร้กัน

ู
แล้ว













ี
ครั งน นับว่าซูหลีสร้างชอเสียงไปทัวเมองหลวง อย่างไรก็
ื
ื


369

ี
มิใช่ว่าใครจะถูกลงโทษให้มาคุกเข่าทหน้าห้องทรงอักษร


ี
เช่นน !










ซูหลีคุกเข่าอยูข้างนอกได้ไม่นาน ก็เห็นบิดาตนปรากฏ
่



ี
ี
ตัวขึ นอกครั ง หลังจากติดตามอกฝายกลับมาจากหมู ่
่
ี

็
ี
บ้านหวงซาน ทนก็นับเปนอกครั งหนึ ง

ี







ตอนทซูไท่มาถึง ซูหลีกําลังง่วงเหงาหาวนอนอยู ่
ี











ี
ทนคุกเข่าอยูทน นอกจากหัวเข่าจะเจ็บปวดแล้ว อย่าง
่
ี


ื
อนก็ยังดอยู ไม่มใครพูดอะไรกับซูหลีแม้แต่น้อย
่
ี
ี






นางคุกเขาได้ไม่นาน ก็ง่วงแล้ว







370

ี
ี

ขันทน้อยทถูกส่งมาเฝ้านาง จ้องมองนางเขม็ง









ี
่
่
ี
เขาติดตามอยูข้างกายฝาบาทมานานเพยงน ยังไม่เคย
เห็นใครใจกล้าขนาดน ยังไม่เคยมใครถูกลงโทษให้คุก
ี
ี


เข่า แล้วมานังสัปหงกเช่นน
ี










“เจ้าคนไร้อนาคต!” ซูหลีถูกเสียงตะคอกของซูไท่ทําให้




ี
ื
ตกใจตน นางตกตะลึง จ้องมองไปทางซูไท่ทยนหน้า
ื


ี
่
เขยวคลํ าอยูตรงหน้านาง









นอกจากซูไท่แล้ว ยังมหวงเผยซานทมสีหน้าประหลาด
ี
ี

ี
ใจเล็กน้อย









371

ซูหลีงงงัน ก่อนจะยกแขนเสื อขึ นเช็ดปากตนเอง












ิ
นางกระทําไปตามจตใต้สํานัก นางกลัวว่าตนเองจะหลับ


็
่

นํ าลายไหล จะเปนการยิงไม่เคารพต่อฝาบาท เกรงว่า


ี
สุดท้ายแล้วเดยวนางจะได้คุกเข่าอยูทนชัวชวิต

่
ี


ี
ี



คิดไม่ถึงว่าเมอหวงเผยซานเห็นการกระทําของนาง มุม
ื


ปากก็พลันกระตุก











ี
็
ซูหลีเลิกคิ ว นับเปนการเปดประสบการณ์ใหม่เลยทเดยว
ิ
ี








ื
“ท่านพ่อ ท่านมาแล้ว” นางยนขึ นด้วยร่างสันเทา พลาง





372

ี
่
ยิ มแหยๆ เรียกอกฝายสองคํารบ










ี

ี

ี
็
“เดยวข้าค่อยจัดการเจ้า!” ซูไท่มสีหน้าอึมครึมเปนทสุด
เขาสะบัดแขนเสื อ เดินตามหวงเผยซานเข้าห้องทรง


อักษร











ซูหลียกยิ มอยูด้านหลังคนทั งสอง เดินตามเข้าไปด้านใน
่











ฝาบาทยังไม่ทันสังให้นางลุกขึ น แต่นางคุกเข่าต่อไปไม่
่



ู
ไหวแล้ว หากยังคุกเข่าต่อไป เข่านางคงไร้ความร้สึกแล้ว










อาศัยโอกาสน ขยับตัวสักหน่อยก็แล้วกัน
ี












373

ี
ี
อกทั งซูหลียังเดาว่า คราวน นางน่าจะไปได้แล้ว










ี
่
อย่างไรเสียก่อนหน้าน ฝาบาทก็ยังตรัสว่าไม่พบบิดา

่
นางอยูเลย











่
“ฝาบาท ใต้เท้าซูมาแล้ว” หวงเผยซานก้าวเข้าไปใกล้ๆ


ประตู เอ่ยรายงานเสียงเบา












่
“ถวายบังคมฝาบาท!” หลังจากซูไท่ถลึงตามองซูหลี



ปราดหนึ ง ก็คุกเข่าลงถวายบังคม











ี
ี

ซูหลีเบะปาก ยังต้องคุกเข่าอกหรือน นางแทบจะคุกเข่า

่
ไม่ไหวอยูแล้ว






374

อย่างไรบิดานางก็คุกเข่าลงไปแล้ว หากนางจะไม่คุกเข่า



ก็คงไม่ได้













ิ
ี

ซูหลีนงไปชัวขณะ ก่อนจะคุกเข่าลงอกครั งอย่างยอมรับ
ชะตากรรม











ื
ฉนเย่หานกําลังอ่านฎกาในมออยู เมอได้ยินเสียงถวาย
่

ื
ิ
ี
บังคมก็ไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ น










ี
ู
ื
ี
่
ซํ ามิได้บอกให้อกฝายยนขึ น ซูไท่ร้ดว่าตนเองผิด เขาส่ง
สายตาให้หวงเผยซาน หวังว่าหวงเผยซานจะเข้ามาช่วย



คลคลายสถานการณ์
ี








375

ี

“ใต้เท้าซูสอนบุตรได้...” ขณะทหวงเผยซานกําลังคิดว่า

ี
ิ
จะทําลายสถานการณ์น่าอึดอัดน เช่นไร ก็เห็นฉนเย่หาน


่
ื
วางพูกันในมอ แล้วมองไปทางซูไท่ด้วยสายตาเยอกเย็น
ื









บนหน้าผากซูไท่มเหงอเย็นผุดพราย เขารีบกล่าวขึ นโดย

ี
ื
พลัน “กระหม่อมสอนบุตรไม่ด ทําให้เจ้าลูกชัวไปลบหลู ่
ี



ื

ซอจอ ฝาบาทได้โปรดลงโทษกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
่

ื






่
“ลบหลูอะไรกัน เห็นอยูชัดๆ ว่าเขาคิดจะฆ่าข้า...” ซูหลี
่


พึมพําเสียงเบาอยูด้านข้าง
่










พอนางเอ่ยปากขึ น ก็เห็นบิดาตนหันหน้าขวับมามอง









376

ิ
ี
ด้วยสายตาราวกับจะฆ่าแกงนาง ซูหลีจึงปดปากเงยบ


ี
ไม่พูดอะไรอก











ื
“ในเมอใต้เท้าซูสอนบุตรไม่ได้ หวงเผยซาน”










่

ี
“บ่าวอยูนพ่ะย่ะค่ะ!”










ี
ิ
“ถ่ายทอดคําสังลงไป” ฉนเย่หานมสีหน้าเย็นชา ในดวง
่
ตาราวกับสามารถทําให้ผู้คนตกลงสูวังวนแห่งความตาย




ื

“ซูหลี บุตรรองเจ้ากรมขุนนางฝายซ้าย ไม่เชอฟงคําสัง
่
ั
สอน ก่อเรื องทะเลาะวิวาท นับจากวันน เปนต้นไป ให้เข้า
ี
็

สํานักเต๋อซัน!”















377

378

ี
ตอนท 41 พูดคุย























ิ
“ใต้เท้าซูคงวางใจแล้วกระมัง” หลังจากฉนเย่หานกล่าว



ี
จบ ภายในห้องทรงอักษรก็เงยบสงัดลง











“กระหม่อมมิบังอาจ” ซูไท่ได้ยินดังนั น ก็รีบกล่าวทันควัน











ี
“ส่งใต้เท้าซูกลับได้ เรายังมเรื องจะถามซูหลี” ฉนเย่หาน
ิ


ี
่
ี
ไม่สนว่าอกฝายจะคิดอย่างไร มองเขาเพยงปราดหนึ ง ก ็
ก้มหน้าอ่านฎกาในมอต่อ
ื
ี











379

ี
ู
ได้ร้ว่าซูหลีจะไม่ถูกลงโทษอันใดอก ซํ ายังได้เข้าสํานัก



่
ี
เต๋อซัน ซูไท่ก็ไม่มเหตุผลให้ต้องอยูต่อ








ื
ื
เขายนขึ น ถลึงตาจ้องซูหลี เตอนนางว่าอย่าพูดจาเหลว


ไหลต่อหน้าพระพักตร์ของฝาบาท ก่อนจะเดินตามหวง
่


ี

ี

เผยซานออกไปจากทน









่
ื
เมอคนเดินออกไปหมดแล้ว ซูหลีก็งงงันอยูบ้าง









ี
ฉนเย่หานยังมอะไรจะถามนางอกหรือ
ี
ิ








“ฝนหมึก” ขณะกําลังงงงันอยู นางพลันได้ยินเสียงอก
ี
่


ิ
่
ฝาย ซูหลีเงยหน้าขึ นมอง ก็พบว่าข้ารับใช้ข้างกายฉนเย่





380

ี
หาน ต่างออกไปหมดแล้ว บัดน ภายในห้องทรงอักษร



เหลือเพยงเขากับนางสองคน
ี










ี
คําพูดน ย่อมต้องพูดกับนาง











ิ

๊

ซูหลีนงไปชัวขณะ ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ น เดินไปข้างโตะ
ิ
ทรงงาน นางไม่กล้ามองฉนเย่หาน ทําเพยงค่อยๆ ฝน
ี


หมึก












็
“เรื องโจวอ ...” การฝนหมึกต้องค่อยเปนค่อยไป ซูหลี
ี


่
เคลอนไหวอย่างไม่ช้าไม่เร็ว นางแอบง่วงอยูบ้าง ครั นคน
ื

ข้างกายเอ่ยปากขึ น นางก็พลันตกใจได้สติ















381

่
ื

ี
ใต้หล้าน เมออยูภายใต้พลังอํานาจของฉนเย่หาน ยังจะ
ิ
มใครหลับลง
ี










ี
ี
ี
เดาว่าคงมเพยงซูหลีคนเดยว









ิ
ิ
ิ

“…กระหม่อมต้องปดปากให้สนท!” ซูหลีนงไปชัวขณะ

ิ
ถึงเข้าใจความหมายของฉนเย่หาน










ิ
ี
ิ
ก่อนหน้าน ฉนเย่หานมิได้เปดเผยฐานะ ซํ ายังเดินทางไป

่
หาโจวอ ถึงสถานทห่างไกลอย่างหมูบ้านหวงซาน จะ
ี
ี

็
ู
ต้องไม่อยากให้คนร้เรื องน มากเปนแน่
ี









หลังจากซูหลีได้สติ ก็แสดงความตั งใจแน่วแน่







382

ิ
ฉนเย่หานมองนางปราดหนึ ง ในดวงตาฉายแววลึกลับ


ี
ี
ซับซ้อน ไม่บอกว่าดหรือไม่ด










“โจวอ สอนอะไรเจ้าบ้าง”
ี











ซูหลีงงงัน มองฮ่องเต้ผู้หล่อเหลา ก่อนจะกล่าวอย่าง



ระมัดระวัง












“กระหม่อมร้จักกับอาจารย์แค่ระยะเวลาสั นๆ จึงเรียนได้
ู


เพยงเล็กน้อย”
ี











็
บนใบหน้าผ่องใสดูจริงใจยิงนัก ซูหลีตัวจริงไม่เปนวิชา





383

ื


ู
ิ
แพทย์อันใด ส่วนหลีจอจนนั นร้วิชาแพทย์ไม่น้อย แต่
ี
ี

ิ
ตอนน มิใช่เวลาทควรจะเปดเผยมัน







ิ
หลังจากได้ยินคําตอบของซูหลี ฉนเย่หานก็ไม่พูดอะไร



ต่อ











ี
ิ
ซูหลีค่อยๆ เงยหน้าขึ น มองไปทางฉนเย่หาน พบว่าอก


ี
ฝายกําลังอ่านฎกาในมอ มิได้มองนางแม้แต่น้อย
่
ื









่
ี
ความจริงแล้วนางมองไม่ออกว่าคนผู้น คิดอะไรอยูในใจ

กันแน่












ซูหลีถูกใบหน้าหล่อเหลาในระยะประชดสันสะท้าน

ิ





384

ื

รอจนนางได้สติกลับมา นางก็เลอนสายตาลงไปด้าน

ี
ี
ล่างอย่างไม่ตั งใจ ขณะทเห็นเน อหาบนฎกาฉบับนั น
ื


ซูหลีพลันหน้าเปลียนสี











ี
ื
“เอาไป” ฉนเย่หานวางฎกาในมอลง แล้วหยิบหนังสือ
ิ
เล่มหนึ งบนโตะทรงงานอกด้านหนึ ง โยนไปตรงหน้าซูหลี
๊
ี










็
ี
ซูหลีเงยหน้ามอง ก็พบว่าเปนพระคัมภร์เล่มหนึ ง









“คัดมาห้าร้อยจบ” ฉนเย่หานกล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ิ



เบนความสนใจซูหลีออกไป นางระงับความตกใจในอก



ื

ี
แล้วรับพระคัมภร์เล่มนั นมาด้วยท่าทางขมขน






385

“กลับไปได้”













ี
ี
“กระหม่อมทูลลา” สถานทแห่งน ไม่เหมาะให้นางรั งอยู ่
ี
ิ
นาน ซูหลีเงยหน้ามองฉนเย่หานอกครั ง ก่อนจะหมุน


กายเดินจากไป











หลังจากนางจากไปแล้ว โจวเว่ยก็ก้าวเข้ามาจากด้าน




นอก











“ให้คนตามนางไป”












ื
“ขอรับ!” โจวเว่ยรับคํา มองฉนเย่หาน เหมอนจะพูดอะไร
ิ




386

แต่ก็ต้องหยุดลง




















































































387

ี
ตอนท 42 คนจากจวนไหวอ๋อง























่
“ฝาบาท กระหม่อมมเรื องไม่เข้าใจ วันน เหตุใดฝาบาท
ี
่
ี
จึงสนใจ...” ซูหลีเช่นน
ี










ี
ิ
โจวเว่ยอยูข้างกายฉนเย่หานมาหลายป คุ้นเคยกับนสัย
ิ
่
ของฉนเย่หานด ฉนเย่หานไม่มทางปฏิบัติต่อคนประเภท
ี
ี
ิ
ิ
ี
ซูหลี ด้วยท่าทให้ความสนใจเช่นน
ี










ทว่า…






388

ี
็
วันน กลับเปนข้อยกเว้น










ื
ิ
ี
“เรื องราวในวันน ไม่ใช่เรื องบังเอิญ” มอของฉนเย่หานท ี
่
ี
ถอฎกาอยูชะงักเล็กน้อย ก่อนเขาจะเอ่ยคําพูดคลุมเครือ
ื

ี
ออกมา โดยไม่มท่าทว่าจะพูดอะไรต่อ
ี









็
โจวเว่ยเองก็เปนคนฉลาดคนหนึ ง เขามิได้ไต่ถามต่อ











แค่คําพูดของฉนเย่หานประโยคเดยว เขาก็เข้าใจความ
ี
ิ

ิ
หมายของฉนเย่หานขึ นมาแล้ว











กล่าวได้ว่าเรื องราวในวันน เปนซูหลีจงใจก่อขึ น?
ี
็




389

ี
็

ี
หากเปนเช่นน จริง คนผู้น ก็แผนสูงยิงนัก!








……











ซูหลีออกไปข้างนอกตอนกลางวัน กว่าจะกลับถึงจวนฟ้า




ก็มดแล้ว
ื










ิ
๋
ี
“นายน้อย ท่านกลับมาแล้ว!” ไปฉนยนเฝ้าอยูทประตู

ื
่
ใหญรอซูหลีมาโดยตลอด เมอเห็นเงาร่างของซูหลี นางก็
่
ื

ถอนหายใจอย่างโล่งอก












“นายน้อย นายท่านให้ท่านไปพบทห้องโถงใหญเจ้าค่ะ!”
ี

่



390

่

ิ

๋

ซูไท่กลับมาถึง ก็สังให้ไปฉนเฝ้าอยูทน รอจนซูหลีกลับ
ี
ี
่
ี

มา ให้นางพาตัวซูหลีไปทห้องโถงใหญ





ี

ี
ซูหลีได้ยินดังนั น ก็เลิกคิ วขึ น ทจวนยังมบทลงโทษรอ

่
นางอยูอกหรือ
ี









ิ
ี
แต่ช่างเถด คัดพระคัมภร์ห้าร้อยจบ ก็เหลือจะทนแล้ว











“เจ้าไปบอกท่านพ่อว่าฝาบาทมรับสังว่า เมอกลับถึงจวน
ื

่
ี
แล้ว ให้ข้ากลับเรือนตนเอง ไปคัดพระคัมภร์!” ซูหลีพูด
ี


ิ
ไปพลาง โบกพระคัมภร์ในมอไปตรงหน้าไปฉน
ื
ี
๋








พูดจบ ไม่รอให้ไปฉนตอบรับ ก็เดินไปยังเรือนพักของตน
ิ
๋





391

เอง












ิ
ั
๋
ไปฉนงงงันเล็กน้อย นางอับจนปญญา ได้แต่นําคําพูด
ของซูหลีไปรายงานซูไท่












ั

ื
่


“ซูเอ๋อร์นับวันยิงไม่ฟงความ!” หลีซออยูข้างกายซูไท่
โดยมซูเนยนเอ๋อร์อยูด้วย เมอได้ฟงเรื องราวในวันน ก็คิด
่
ื

ี

ี
ี
ั
จะมาใส่ไฟซูหลี







ี
็
คิดไม่ถึงว่าซูหลีจะไม่มาปรากฏกาย เปนเช่นน ทําให้หลี


ื
ซอมิได้ระบายอารมณ์ออกมา










ี
ี
๋
ี
ี
ิ
ซูไท่เองก็มสีหน้าเข้มขึ น เขามองไปฉนทมท่าทกระวน

392

ื
กระวายปราดหนึ ง ก่อนจะโบกมอ “ช่างเถอะ ให้เขาคัด



ี
่
พระคัมภร์อยูในห้องก็แล้วกัน”









“ท่านพ!” หลีซอคิดไม่ถึงว่าซูไท่จะยอมลงง่ายเช่นน นาง

ี
ี
ื



ี
่
่
ประหลาดใจอยูบ้าง ก่อนทซูไท่จะไปหมูบ้านหวงซาน ซู
ี
็
ไท่หาได้เปนเช่นน ไม่









ี
ไฉนออกไปเพยงไม่กเดอน ความสัมพันธ์ของสองพ่อลูก
ื
ี


จึงแปรเปลียนไปเล่า!












็
“ทําไม” ซูไท่ขมวดคิ วด้วยความรําคาญ “นันเปนรับสัง


ของฝาบาท หรือเจ้าคิดจะให้ข้าขัดพระราชประสงค์”
่














393

ี

ื
หลีซอได้ยินคําพูดน ก็ไม่พอใจ แต่ไม่อาจทําอะไรได้









ื
ิ
ู

นับวันนางยิงร้สึกว่าซูหลีผิดแปลกไป นสัยเหลือจะเชอ
ื
ี
เหล่านั น ดูเหมอนซูหลีคนเก่า แต่เรื องเหล่าน ...










ี
ดูอย่างไรก็มิน่าใช่สิ งทคนไม่มสมองอย่างซูหลีจะทําได้
ี









่
กระนั นยังยกฝาบาทมาอ้าง










ี
ี
ไม่ว่าเรื องน จะจริงหรือเท็จ นางพูดถึงขนาดน ซูไท่กับหลี


ื

ี
ซอก็ไม่อาจทํากระไรนางได้อก








่
ี
จะให้ซูไท่ไปถามฝาบาท ว่าได้พูดกับซูหลีเช่นน หรือไม่



394

อย่างนั นหรือ












ี
ช่างเลอะเลือนสิ นด!










ื
ี
ี
ดังนั นคนน แม้คนในสกุลซูมากมายจะโกรธจนขบเข ยว

ี
ั
เค ยวฟน แต่กลับไม่อาจทํากระไรซูหลีได้










ซูหลีนอนหลับอยูในห้องตนเองอย่างสบายอารมณ์ มิได้
่


ี
คัดพระคัมภร์แต่อย่างใด











ฝาบาทเพยงรับสังให้นางคัดพระคัมภร์ห้าร้อยจบ มิได้
ี
่
ี

บอกว่าต้องเสร็จเมอไร
ื












395

ซูหลีไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย












จวบจน...











ื
ี
“นายน้อย มคนจากจวนไหวอ๋องมาเยอนเจ้าค่ะ!”























































396

ี
ิ
ตอนท 43 คําเชญจากไหวอ๋อง























ไหวอ๋อง? มาหานาง?











ี

ซูหลีหรี ตาเล็กน้อย ท่านอ๋องผู้น ช่างน่าสนใจยิงนัก














397

ี
ิ
ื

ิ

“มเรื องอะไร” นางนงไปชัวขณะ ก่อนจะจบชาในมอตน
เองอย่างไม่อนาทรร้อนใจ










“มคนมาส่งเทยบเชญให้นายน้อยเจ้าค่ะ สามวันให้หลัง
ี
ี
ิ


ี
๋
จวนไหวอ๋องจะจัดงานชมบุปผาเจ้าค่ะ...” ตอนทไปฉน
ิ
ี
่

เพิงจะได้ข่าวน นางเองก็ตกใจอยูบ้าง









ด้วยเรื องระหว่างนายน้อยของนางกับไหวอ๋องก่อนหน้า



ิ
ี
น ไหวอ๋องไม่มทางส่งเทยบเชญมาให้ซูหลีแน่
ี
ี








ี

แต่นเขากลับส่งเทยบเชญมาให้ซูหลี
ิ
ี








บนเทยบเชญ เขยนชอซูหลีไว้อย่างชัดเจน
ี
ื

ิ
ี


398