เล่ห์ร้ายโฉมสะคราญ เล่ม1

ี
ี
ี
่
ี
ี
ไฉนวันน อกฝายจึงมท่าทเช่นน เล่า





ี
ซูเนยนเอ๋อร์คร่นคิดคร่หนึ ง ก่อนจะกล่าวว่า “ท่านแม่

ุ
ู

ี
่

ี
บอกว่า ท่านพหลีต้องได้รับความทุกข์ยากอยูทบ้านนอก

ี

ี
จึงให้เนยนเอ๋อร์มาชวนท่านพหลีออกไปเดินเล่นข้างนอก
ี

เลือกผ้าสักสองสามพับ มาตัดชุดใหม่ให้ท่านพ”









ี
่
ซูหลีได้ยินดังนั น ก็ปรายตามองหน้าอกฝายปราดหนึ ง


เห็นว่าบนใบหน้านางยังคงมรอยยิ มประดับอยู คล้าย
่
ี

ิ
ิ
กับอยากจะมาใกล้ชดสนทสนมกับตนจริง










ี
“ได้ เจ้ารอพสักประเดยว” เห็นซูหลีตอบรับ ในดวงตาซู

ี







149

ี
ี
เนยนเอ๋อร์ก็มประกายตาวาดผ่าน








ี
แต่ก่อนซูหลีชอบความคึกคักเปนทสุด จุดน นางหาได้
็

ี

เปลียนไปไม่











“นายน้อย พวกเราเพิงจะกลับมาก็ออกไปข้างนอกเลย


ื
๋
ิ
ข้าว่า...” เมอซูหลีเข้าห้องด้านในมาแล้ว ก็เห็นไปฉนม ี

ี
สีหน้าลังเลเล็กน้อย สาวใช้นางน ก็นับว่าฉลาดอยูบ้าง ร้ ู
่


็
ี
ี
ว่าเวลาน ออกไปข้างนอก ย่อมไม่เปนการด








ี

โดยเฉพาะอย่างยิงหากซูหลีอยากจะทําตัวดขึ น ก็ไม่

ี
ควรออกไปข้างนอกในเวลาน
















150

็
ทว่าแต่ต้นจนจบ ซูหลีกลับมิได้คิดว่าจะแสร้งทําตัวเปน



ี

็
หลานทว่านอนสอนง่ายกระไรนั น โอ้ไม่สิ ต้องเปนลูกท ี

ว่านอนสอนง่ายถึงจะถูก










ี
“ไปเอาชุดมา” นางมองไปฉนเพยงปราดหนึ ง ก็ทําเอา
๋
ิ


๋
ิ
ี

ใบหน้าน้อยๆ ของไปฉนแดงกํา ทั งทกล่าวเพยงประโยค
ี
ี
เดยว









่
ี
ิ
๋
ไปฉนเห็นว่าตนเองเกลียกล่อมอกฝายไม่สําเร็จ ก็ได้แต่

ถอนหายใจ ก่อนจะนําอาภรณ์ไปให้ซูหลี










ี
เพยงแต่...
















151

ี

ื
๋
เมอเห็นเสื อผ้าทไปฉนนํามา ซูหลีก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้
ิ
ไม่ออก










ื
ิ
ิ

นสัยอนๆ ของซูหลีตัวจริงก็แล้วไปเถด แต่รสนยมเช่นน ี
ิ
ี
ไม่ใคร่จะดนัก









ี
่
คาดไม่ถึงว่านางจะมชุดขาวอยูเต็มตู้











ื
สีขาวนั นนับว่าน่ามองยิงนัก เมอสวมลงบนร่างแล้ว ก็

ี
ทําให้แลดูราวกับเซยน










แต่กระนั นก็ต้องดูคนใส่ด้วย ซูหลีนั นนสัยกระโตก
ิ


ี
ี
กระตาก ท่าทแข็งกร้าว แต่งชุดขาวขัดกับบุคลิกเช่นน








152

ย่อมน่าขันแล้ว










่
และตั งแต่หัวจรดเท้า ราวกับอยูในงานศพก็มิปาน










่
ี

็
ซูไท่เห็นบุตรเปนเช่นน ก็นึกประหลาดใจอยูในอกยิงนัก







็
ี
ี
และสาเหตุทซูหลีแต่งกายเช่นน เสมอมา ก็เปนเพราะ

ไหวอ๋อง











ี

ี
ี
“มเสื อผ้าทสีสันสดใสกว่าน ไหม”






















153

ี

ี
ตอนท 17 มคนสร้างเรื อง





















ซูหลีคนเดิมกับซูหลีคนใหม่ย่อมไม่เหมอนกัน นางไม่
ื


ี
ื
ชอบใส่เสื อผ้าเหมอนไปงานศพเช่นน








154

ิ
๋
“เจ้าคะ?” ไปฉนงงงันไปชัวขณะ คาดไม่ถึงว่าคุณชาย


จะไม่ชอบใส่ชุดขาวแล้ว...










“ช่างเถอะ ข้าไปดูเองแล้วกัน” ซูหลียนขึ น ก่อนจะเดิน
ื



ไปหาเสื อผ้าใส่เอง











่
ี
หาอยูนาน ก่อนจะพบว่าในตู้เสื อผ้าของซูหลี ไม่มเสื อ

ี
ี
ผ้าสีทนางชอบเลยจริงๆ นางได้แต่เลือกชุดตัวยาวทไม่


ขาวมากมาหนึ งตัว พร้อมกับเข็มขัดหยกช นหนึ ง ให้ไป ๋
ิ




ิ
ฉนเปลียนชุดให้นาง









ิ
รอจนนางเปลียนเส อผ้าเสร็จ ตรงหน้าไปฉนก็พลันสว่าง
๋

ื






155

วาบ










ี
่
ี
เดิมทผิวพรรณของซูหลีนั นขาวมากอยูแล้ว เพยงแต่

ี
ก่อนนางมกริยาถ่อย จึงทําให้มองไม่เห็นเสน่ห์ของนาง









ี
ี
ี

ี
วันน นางแต่งกายเช่นน ทําให้มกลิ นอายเทพเซยนเพิม
ิ
๋
ขึ นหลายส่วน จนไปฉนเองก็ยังตะลึงงัน









ื
“น้องสาว พวกเราไปกันเถอะ” ซูหลีถอพัดไม้จันทร์



ี
ขณะก้าวออกมา เมอนางปรากฏก็ทําให้ซูเนยนเอ๋อร์ตก
ื


ตะลึงจนพูดไม่ออก










หากมิใช่เพราะซูไท่ไปรับตัวนางกลับมาด้วยตนเอง ซู










156

ี
ี
ี

่
เนยนเอ๋อร์คงคิดว่าซูหลีทอยูตรงหน้าตนเวลาน เปนคน
็
ื

อนปลอมตัวมา








ี
็
“…เจ้าค่ะ” เปนนานกว่าซูเนยนเอ๋อร์จะได้สติกลับมา

นางเดินทางออกจากจวนสกุลซูพร้อมกับซูหลี










่
ี
็
ี
ื
ด้านนอกประตูยังมบุคคลอนยนอยูอกหนึ งคน เปนซูห
ื

ี

ี
ิ
ุ

่
ร่ยพหญงใหญของซูเนยนเอ๋อร์และซูหลี


ขณะทซูหร่ยเห็นซูหลี นางก็พลันตะลึงงัน เปนเพราะมซู
็

ุ
ี
ี

่
ี
เนยนเอ๋อร์อยูข้างกาย นางถึงค่อยๆ ได้สติกลับมา








ี

่
่
คนทั งสามนังอยูบนรถคนเดยวกัน ซึงมุงหน้าไปยังตรอก





157

ื
ี
ี

ทเจริญทสุดในเมองหลวง






ภายในรถม้า ซูหลีเคาะพัดลงบนมอซ้ายของตน พลาง
ื



ี
ี
หลับตาพักผ่อน ไม่มท่าทว่าจะเสวนากับพวกนาง








็

ี
คนทั งสอง ล้วนเปนตัวการททําให้ซูหลีดูน่าเกลียด









่

ี
ื
ทําให้ซูหลีต้องมชอเสียงฉาวโฉ






ี
ดังนั นซูหลีจึงไม่มอะไรจะพูดกับพวกนาง











ซูหลีเพยงเล่นพัดในมอตนเองอย่างเงยบสงบ ด้วยสีหน้า
ี
ื
ี

ไร้อารมณ์







158

ี


ี
ในทสุดรถก็หยุดลงด้านหน้าภัตตาคารทใหญทสุดใน

่
ี

ี
ื
เมองหลวง อันมนามว่า หอสุยอวิน






ี
ี
หลังจากรถหยุดลง ในดวงตาซูเนยนเอ๋อร์ก็มห้วง

อารมณ์วาดผ่าน นางสอบถามผู้อนมา ได้ความว่าวันน ี

ื


ไหวอ๋องมารํ าสุราหาความสําราญกับสหายทน จึงตั งใจ
ี

ี



ี
ี
พาซูหลีมาทน








ี
นางละอยากจะเห็นนัก ว่าตอนทซูหลีเห็นไหวอ๋องแล้ว


ี
ี
ี
ี
จะยังมท่าทเช่นน อกไหม!







ไม่ร้ว่าเพราะเหตุใด แม้นซูหลีไม่พูดกับพวกนางสัก
ู










159

ี
ู
ิ
็
ประโยค แต่กลับให้ความร้สึกชงชังนางกว่าทเคยเปน






คนโง่อย่างซูหลีจะเก็บงําอะไรไว้ได้ นางจะให้ซูหลีเปน
็



อย่างไร ซูหลีก็ต้องทําตามอย่างว่าง่ายมิใช่หรือ












ี

ี
“ท่านพหลี พวกเราถึงแล้ว” ซูเนยนเอ๋อร์ได้สติกลับมา
นางร้องเรียกซูหลีเสียงเบา










ซูหลีลืมตาขึ น มองนางเล็กน้อย มิได้กล่าวอันใดให้มาก




ความ ก่อนจะก้าวจากรถ











ี


ท่าทางเมินเฉยของนางทําให้ซูเนยนเอ๋อร์อึดอัดใจยิงนัก


่
ี
ซูหร่ยทอยูด้านข้าง พลันเอ่ยถามขึ น “น้องรอง เขาเปน
ุ
็




160

ี
อะไรไปอก”











ี

ี
“ท่านพก็อย่าไปสนใจเลย ลงรถเถอะ” ซูเนยนเอ๋อร์
ี
ปฏิบัติต่อซูหร่ยด้วยท่าทไม่ใคร่จะดนัก ซูหร่ยเปนเพยง
ี
ุ
็
ี
ุ
ี

็
ลูกอนุ ในสายตาซูเนยนเอ๋อร์ จึงไม่จําเปนต้องเสวนากับ
นาง










ี
ซูหร่ยเห็นซูเนยนเอ๋อร์ก้าวผ่านหน้าไป ในสายตาก็มแวว
ุ
ี

ี
อาฆาตแค้นวาดผ่าน เพยงแต่นางมิได้เอ่ยอันใด ทํา


ี
เพยงตามหลังคนทั งสองไป แล้วลงจากรถ










“ไอยา! เจ้าทําอันใดน่ะ!” ช่างบังเอิญยิงนัก เพิงจะลง




ี
ี
จากรถ ก็มเสียงร้องบาดแก้วหูดังขึ นทันท









161

ิ
ี
๋
ุ
ซูเนยนเอ๋อร์กับซูหร่ยมองไป ก็เห็นไปฉนถูกสาวใช้ท่า
ทางก้าวร้าวขวางไว้











พวกนางสองคนต่างร้กัน หลังจากสบตากันปราดหนึ ง ก็
ู



พากันเดินไปทางซูหลี










ี
่
ี
ทว่าซูหลีในยามน กลับมสีหน้าแปลกประหลาดอยูบ้าง








ี

ี
นางร้จักเด็กสาวท่าทางจองหองทอยูตรงหน้าผู้น รถม้า
่
ู

ี
่
ู
ทจอดอยูตรงหน้า นางเองก็ร้จักเช่นกัน


















162

ี
ื
ตอนท 18 สกปรกมอข้า




















163

ี
ิ
ี
พวกคนบัดซบเสิ นฉางชงกับเจยงโม่อว ไม่เจอกันนาน

เลยจริงๆ











ิ
ซูหลีพลันยกย มหยัน










ี

ี
ิ
๋
“ขอโทษท!” ขณะทไปฉนลงจากรถม้าไม่ทันได้ระวัง
ชนเข้ากับสาวใช้นางน แม้นแต่คําขอโทษนางก็กล่าวกับ
ี


่
ี
ี

อกฝายอย่างสงบเสงยม







“ขอโทษแค่ประโยคเดยวก็จบรึ วันน ข้าใส่รองเท้าใหม่
ี
ี


มา เจ้าจะรับผิดชอบเยยงไร” สาวใช้นางนั นกล่าวเสียง

ี

็
ดัง จนดึงดูดความสนใจจากผู้คนรอบด้านเปนจํานวน










164

มาก










ิ
๋
“ข้า…ข้าจะชดใช้ให้เจ้าก็แล้วกัน...” ไปฉนถูกคนมุงดู


ี
มากขนาดน ก็พลันนึกกลัวขึ นมา จนหัวหด










“เกดอะไรขึ นกัน” เสียงอบอุนพลันดังแทรกเข้ามา ไป
่
ิ
๋
ิ
ฉนหันหน้ากลับไป ก็เห็นเสิ นฉางชงเดินประคองเจยงโม่
ี
ิ


ี
ี
อว ทท้องโตเดินเข้ามา








ี
็
ิ
ื
ไปฉนพลันหน้าเปลียนส ทุกวันน เสิ นฉางชงถอเปนคนม ี
๋
ิ
ี



ื
ื
ี
ชอเสียงในเมองหลวง น้อยคนนักทจะจําเขาไม่ได้




“ท่านโหว!” สาวใช้นางนั นมองเห็นเจ้านายตน ก็ยิง








165

ิ
ลําพองตน นางเชดหน้าขึ น พลางกล่าวว่า “ช่างเถอะ




็
ี
ี
ื
เจ้าจ่ายมายสิบตําลึง ก็ถอว่าเรื องน เปนอันจบ”






ี

ยสิบตําลึง!









ิ
๋
ไปฉนตกใจจนพูดไม่ออก









ิ
นางเปนสาวใช้ชั นหนึ งข้างกายซูหลี เดอนหนึ งยังได้เงน
ื
็

แค่สองตําลึง ทว่าหญงสาวนางน เอ่ยปากคราหนึ ง ก็
ิ
ี


ิ
ี
เรียกเงนตั งยสิบตําลึง!








ี
“น้องเสิ นมาถึงแล้วรึ!” อกด้านหนึ ง มเสียงหนึ งดังขึ น
ี


ี
อกครา ซูเนยนเอ๋อร์เงยหน้ามองไป ก็เห็นเงาร่างของ
ี







166

ไหวอ๋อง บนหน้านางพลันแสดงสีหน้าท่าทางว่า นางละ




อยากจะเห็นนักว่าซูหลีจะเสแสร้งต่ออย่างไร!











ิ
ื
ี
“ท่านอ๋อง” เสิ นฉางชงปล่อยมอจากเอวเจยงโม่อว ก่อน
ี
จะหันไปทําความเคารพผู้มาใหม่











ทว่าขณะนั นเอง...











ี
เพ ยะ!










“ว้าย!” เสียงหวดร้องบาดแก้วหูดังขึ น ดึงดูดความ
ี



สนใจของผู้คนรอบด้าน














167

ิ

เสิ นฉางชงเพิงเดินมาถึงข้างกายไหวอ๋อง ก็อดมองไป


ทางต้นเสียงไม่ได้












ื
เมอทอดมองไป ก็เห็นบนใบหน้าสาวใช้ทมาท่าทาง

ี
ื
ู
ี

่
่
ื

ลําพองใจเมอคร่ มรอยฝามอแดงกําประทับอยู



๋
ิ
่
ื
ซูหลียนอยูหน้าไปฉน ใบหน้าคล้ายยิ มคล้ายไม่ยิ ม







“จะ…เจ้า” สาวใช้นางนั นถูกตบจนโง่งม นางเงยหน้า




ขึ นคิดจะด่าอกฝายด้วยความโกรธ ทว่าเมอเงยหน้ามอง
่
ี
ื

ไป เห็นการแต่งกายของซูหลีก็ไม่กล้าเอ่ยปาก











ี
ี
็
คนทแต่งกายเช่นน จะต้องเปนเจ้านายสักคนแน่ สาวใช้






168

ี
ู
ี
นางน ร้แจ้งแก่ใจด








“ยสิบตําลังรึ!” ซูหลีเห็นนางโกรธแต่ไม่กล้าพูดอันใด ก็
ี



ื

ื
หัวเราะเบาๆ ก่อนจะยนมอไปตรงหน้าสาวใช้นางนั น








“อะไรกัน” สาวใช้นางนั นตกใจจนโง่งมไปแล้ว นางไม่




เข้าใจว่าซูหลีหมายความว่าอันใดกันแน่











มิใช่แค่นาง แม้แต่ผู้คนทมุงดูอยูรอบด้านเองก็ยังไม่เข้า
่

ี

ใจเช่นกัน










ี

ี
ี
“ท่านพหลี ท่านจะทําอันใด” เวลาน ซูเนยนเอ๋อร์เดินไป

ยังข้างกายซูหลี ด้วยท่าทางคล้ายกับจะห้ามปรามซูหลี









169

ี
เสียงเรียกท่านพหลีของนาง พลันไปกระตุ้นความทรงจํา


ี
ของคนเหล่าน










โดยเฉพาะ...ไหวอ๋อง











่

ี
คนทยนอยูข้างซูเนยนเอ๋อร์ ทั งยังชอบสวมชุดขาว นอก
ื

ี
ื
ี
็

จากซูหลีแล้ว ไม่มทางเปนคนอนไปได้






ี
ู
ี

ี
เพยงแต่ซูหลีผู้นั น ไฉนจึงเปลียนมามรปโฉมเช่นน เล่า







ใบหน้านัน...













170

ี

ี
ิ
“สาวใช้ของข้าเหยยบเท้าเจ้า เจ้าก็เรียกเงนยสิบตําลึง
ื
ี
ี
เชยวรึ ตอนน เจ้าทํามอข้าสกปรกหมดแล้ว ข้าขอเรียก
เงนสองร้อยตําลึง คงไม่เกนไปกระมัง” ซูหลียกมอขวา
ื
ิ
ิ


ี
ของตนเองทเพิงตบหน้าสาวใช้นางนั นขึ นมอง พลาง


กล่าวเสียงค่อย











รอบด้านพลันเต็มไปด้วยเสียงสูดลมหายใจเข้าลึก












ตบหน้าคนแล้วยังจะให้ผู้อนชดใช้ เพิงจะเคยเห็นเปน
็

ื
ครั งแรกจริงๆ!










ี
็
“คนผู้น เปนใครกัน”















171

“นันมิใช่คุณหนูรองสกุลซูหรอกหรือ นางเรียกเขาว่า




็
ี

ท่านพหลี หรือว่าจะเปนซูหลีจอมอัปลักษณ์นัน”







ื
ี
“ซูหลีรึ!? คนผู้น คอซูหลีรึ!?”










……










ี

ื
็
ี
คนทมาเยอนหอสุยอวินได้ ล้วนแต่เปนเหล่าผู้ลากมากด





ี
ี

ู
คนทร้จักซูหลี นับว่ามไม่น้อย























172

ี

ตอนท 19 ไม่ตลก






















ี
ู
ี
ี
เพยงแต่ไม่มใครคิดว่า ซูหลีจะกลับกลายมามรปโฉม





173

ี
เช่นน










ิ
ี
มุมปากยกย ม ด้วยท่าทางสบายๆ ยังมดวงตาดอกท้อท ี


่
ี
ล่อลวงผู้คนคูนั นอก










ี
ี
นมันนางปศาจชัดๆ!








“สองร้อยตําลึง! คุณชาย ทะ…ท่านทําเยยงน ...” สาว
ี

ี

ี

ใช้นางนั นตกใจ จนไม่มแก่ใจจะไปคิดเรื องทถูกตบ กลัว
ี
ก็แต่ซูหลีผู้น จะเรียกเงนสองร้อยตําลึงจากนางจริงๆ เช่น
ี
ิ


นั นนางคง...












“ไม่ยอมจ่ายรึ” ซูหลีไม่อยากเสวนากับนางให้มากความ








174

นางเลิกคิ วขึ นปรายตามองสาวใช้นางนั นปราดหนึ ง



ก่อนจะกล่าวว่า “เด็กๆ จับตัวนางไปส่งทางการ!”











ี
ิ
ิ
“ช้าก่อน!” เสิ นฉางชงเห็นคนผู้น ทําเกนไปขึ นเรื อยๆ ก็

อดก้าวออกมาไม่ได้










็
ี
สาวใช้นางน เปนคนจวนโหว หากปล่อยให้เกดเรื องน่า
ิ

ี
อับอายต่อหน้าฝูงชนเช่นน เสิ นฉางชงจะเอาหน้าไปไว้ท ี
ิ


ไหน











ซูหลีได้ยินดังนั น ก็เงยหน้าขึ นสบตาเขา











ี
ี
ดยิงนัก ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาติน สุดท้ายแล้วพวกเขาก็







175

็
ั
ต้องเปนปฏิปกษ์กัน










ี
ี
ี
ี
ชวิตน นางมิใช่ขยะไร้ประโยชน์ทเดินเพยงก้าวเดินก็ไม่
ี

ี
ี
ี
ไหวแล้ว บัดน นางมร่างกายทแข็งแรง และเขาก็ไม่มนาง
่
่
คอยอยูข้างกายแล้ว เส้นทางขุนนางใหญของเขา ยังจะ

ี

เดินต่อไปได้สักกนํ า









นางละอยากร้นัก ทั งนางยังเตรียมการไว้แล้ว นางจะ
ู


ี

ค่อยๆ ทวงทุกสิ งทุกอย่างทนางให้เขากลับมาให้หมด!










ู
“ท่านน่าจะเปนคุณชายซูหลีกระมัง” เสิ นฉางชงร้สึกว่า
็
ิ
่

ี
แววตาทซูหลีมองเขาออกจะแปลกประหลาดอยูบ้าง

เขาขมวดคิ ว แต่มิได้คิดอะไรมากความ











176

ื
ี
ี
“อม” ซูหลีตอบรับหนึ งคําอย่างข เกยจ ด้วยท่าทางไม่

ี
ใคร่จะดนัก










ิ
“คุณชายซูทําเช่นน มิเปนการบบคั นกันเกนไปหรือ สาว
็
ี
ี
ใช้นางน แค่หยอกล้อเล่นก็เท่านั น...” การทเหยยบเท้า
ี

ี
ี
ิ
ี
ี
กันก่อนหน้าน แล้วนางเรียกเงนยสิบตําลึง กลับถูกเสิ น

็
ิ
ฉางชงบอกว่าเปนเรื องล้อเล่น









ี
“เช่นนั นรึ” ซูหลียกยิ มเย็น ยามนางเหยยดย ม ใบหน้า
ิ



กลับดูร้ายกาจยิงนัก ทําให้ผู้คนไม่อาจละสายตาได้










ื
ื
่

แม้แต่ไหวอ๋องทยนอยูด้านข้าง ก็ไม่กล้ายนยันว่าคนผู้น ี
ี





177

ี

ื
ื
ื

คอซูหลีทตามพัวพันเขาเมอหลายเดอนก่อน





ื
“ในเมอท่านโหวพูดเช่นน เช่นนั นก็คงเปนแค่เรื องตลก

็
ี
กระมัง” ซูหลีพลันเก็บรอยยิ มบนใบหน้าตนเอง











“ท่านโหวคิดว่าน่าขันรึ” ในดวงตาของนางมแววเย้ย
ี


ี
ี
หยันอยูเล็กน้อย ยามทเอ่ยประโยคน สีหน้าก็ฉายแวว
่


เคร่งขรึม










่

ี
ื
“อะแฮ่ม!” ไหวอ๋องทยนอยูด้านข้างกระแอมไอขึ นมา








นางปราดตามองเขาปราดหนึ ง














178

ี
ี

ิ
็
ฉนโม่โจวหรือไหวอ๋อง เปนท่านอ๋องเจ้าสําราญทมชอ
ื


ื
เสียงเลืองลือในเมองหลวง








ี
่
วันน ซูเนยนเอ๋อร์คิดจะลากอกฝายออกมาจากจวน ก็
ี
ี
ี
็
เปนเพราะเหตุน








ี

ซูหลีหันหน้ามองไปทางซูเนยนเอ๋อร์ปราดหนึ ง










ู
ี
หลังจากซูเนยนเอ๋อร์สบตากับนางแล้ว ไม่ร้เพราะเหตุใด


ถึงได้ตัวสันสะท้าน










่
“คุณชายซูช่าง...” เสิ นฉางชงเริมดึงหน้าไม่อยู เขาเอง
ิ

ี

ี
ก็เคยได้ยินเรื องเกยวกับซูหลีผู้น มาบ้าง







179

ี
ี
ทว่าได้ยินเพยงว่าเขานั นเหลวไหล ไม่เคยได้ยินว่าอก


่
ี
ื
ฝายจะรับมอยากปานน








ี
ู
เขาพลันไม่ร้ว่าจะพูดอย่างไรด









ิ
“ท่านโหวก็ดูแลข้ารับใช้ของตนเองให้ดเถด อย่าเอาแต่
ี

ี

พูดว่าเปนเรื องตลกทุกครั งททําผิด เห็นชัดว่าท่านโหว
็

ู
เองก็ร้สึกไม่ตลก” ซูหลีไม่ไว้หน้าเขาแม้แต่น้อย










ั
ู
ุ
็
ิ

ี
เสิ นฉางชงเปนบุรษทมสติปญญาธรรมดา ความร้ความ
ี

ี
สามารถก็ปกติสามัญ พรสวรรค์ก็เดยรดาษทัวไป











180

ี
็
ื
ตอนทบิดามารดานางต้องตาเขา ร้สึกว่าเขาเปนคนซอ

ู
ี
สัตย์จริงใจ นางนั นสุขภาพไม่ด หากแต่งให้สกุลทสูงส่ง
ี

ี
ิ
เกนไป เกรงว่าจะไม่ดต่อนาง










ื
ื
ี
คิดไม่ถึงว่าบุรษทดูซอสัตย์ไว้ใจได้ เน อในจะกลับกลอก
ุ

เจ้าเล่ห์!










ี

ี

ี
ิ

“ยสิบตําลึงนข้าให้เจ้า” ซูหลีควักเงนยสิบตําลึงออกมา
โยนไปตรงหน้าสาวใช้นางนั น ทว่าขณะทนางโยนเงน
ิ
ี

ิ
ออกไป สายตากลับจ้องมองเสิ นฉางชงอย่างเห็นได้ชัด




























181

ี
ี
ิ
ตอนท 20 พบฉนเย่หานอกครั ง





















่
ิ
เสิ นฉางชงมสีหน้าโกรธเกรี ยว แต่อยูท่ามกลางฝูงชน
ี






182

ี
เช่นน เขาเองก็ไม่อาจกล่าวอันใด จึงได้แต่ระงับโทสะ










ื

ทว่าเขากลับจดจําชอซูหลีไว้แล้ว









ิ
ิ
๋
ซูหลีโยนเงนเสร็จ ก็เดินนําไปฉนเข้าไปด้านในหอสุยอ
วิน แต่ต้นจนจบ นางมิได้มองใครแม้แต่ปราดเดยว รวม
ี



่
ถึงไหวอ๋องทนางลุมหลงหนักหนาเมอหลายเดอนก่อน
ื
ื

ี

ด้วย










ฉนโม่โจวหรี ตาลง จ้องมองเงาร่างขาวนวล บนใบหน้า
ิ



ปรากฏรอยยิ มใคร่ครวญเบาๆ










่
ี
ภาพน ปรากฏสูสายตาคนด้านบนหออย่างชัดเจน








183

ี
ุ
ื
“นายท่าน ซูหลีผู้น ก็คอศิษย์ของท่านหมอโจว” บุรษ

ิ
ข้างกายฉนเย่หานค้อมกายกล่าวรายงาน










ิ
ื
ฉนเย่หานวางถ้วยชาในมอลง ในดวงตาฉายแววลึกลับ










……










ื

็
ู
“ท่านพหลี เมอคร่ท่านทําอะไรลงไป! คนผู้นั นเปนถึง

ี
คนสนทข้างกายฝาบาท...” หลังจากซูหลีเดินจากไป ซู
ิ
่
เนยนเอ๋อร์ก็ไม่รั งอยูทนันนานนัก นางเดินตามอกฝายไป

่
ี
่

ี
ี

โดยพลัน













184

ี
“ก็ข้าพอใจ” ซูหลีมองนางปราดหนึ ง คําพูดเพยง



ี
ี
่
ประโยคเดยวก็หยุดคําพูดของอกฝายจนหมด









ี
ซูเนยนเอ๋อร์จ้องมองนาง ตกใจจนพูดไม่ออก









ี
ซูหลีผู้น ช่างประหลาดเสียจริง










ตอนทไหวอ๋องปรากฏกาย แม้แต่ซูเนยนเอ๋อร์เองก็ยังอด

ี
ี

ี
ื
่
ใจว้าวุนไม่ได้ ทว่าซูหลีผู้น กลับทําท่าเหมอนไม่เคยม ี

ิ
เรื องอะไรเกดขึ น










ซูเนยนเอ๋อร์รับมอซูหลีในตอนน ไม่ถูกจริงๆ ยิงนสัยไม่รับ
ี
ิ
ี

ื

ั

ี


แขกของซูหลีทเพิมขึ นทุกวัน นางก็ยิงจนปญญา



185

ี

ี
๋
เวลาน ซูหลีก้าวเท้าขึ นหอสุยอวิน โดยมไปฉนซึงจดจ้อง

ิ
่
นางตามอยูด้านหลัง









ี
่
พวกนางสองคนเดินสวนกับคนกลุมหนึ งพอด










ื
ซูหลีเงยหน้าขึ น เมอมองเห็นใบหน้าของคนผู้นั น จตใจ
ิ

ก็พลันสันไหว










ี
ี
ี
ี


่
ี
น…นฝาบาททรงว่างงานถึงเพยงน เชยวหรือ




คาดไม่ถึงว่าพระองค์จะเสด็จมาถึงหอสุยอวิน














186

ิ
ิ
ี
นางกับฉนเย่หานเดินสวนกันพอด ลมหายใจของฉนเย่

่
หานเปาผ่านข้างหูนางแผ่วเบา และซูหลียังได้ยินเสียง



หัวเราะดังขึ นเบาๆ











เสียงหัวเราะ?! นางจะต้องหลอนไปเองแน่ๆ










็

ี
ิ
คนอย่างฉนเย่หานจะหัวเราะเปนได้เยยงไร







ุ
ิ
ไม่รอให้นางได้คร่นคิด ฉนเย่หานก็ก้าวสามขุมจากไป


แล้ว











ี
ี
เขาเดินไปอกทางทเจ้าของร้านจัดไว้ มิได้เดินออกไป

ี
่

ี
ทางประตูใหญทมผู้คนจอแจ






187

ิ
ซูหลีขมวดคิ วเบาๆ หากต้องกลับมาเผชญหน้ากับคน



็
ี
ิ
เหล่าน นางล้วนไม่กลัว แต่ฉนเย่หานผู้นั นเปนเพยงคน
ี
ี
ู

ี
เดยวททําให้นางร้สึกกลัว








ี
ิ
ฮ่องเต้องค์ใหม่ผู้น จตใจลึกลํ า มากอุบายเ**◌้ยมโหด

ิ
จนผู้คนยากจะจนตนาการได้










ี

หากนางคิดจะล้างมลทินให้สกุลหล คงจําต้องคบค้า


สมาคมกับเขา











ี
ี
มิผิด ในชาติน นอกจากทําให้คนพวกน ชดใช้กรรมแล้ว

ี

นางยังคิดจะล้างมลทินให้คนสกุลหลทต้องตายอย่างไม่

ี







188

็
ได้รับความเปนธรรม











ี
ี
เรื องของสกุลหลถูกตัดสินไปแล้ว เส้นทางสายน ช่างยาก

เย็นนัก











ี
ี
นับจากทนางตัดสินใจลงไป ก็ไม่มทางหันหลังกลับแล้ว









ี
่
ื
“อะไรกัน คุณชายซูยนอยูบนบันไดเช่นน หรือว่าคิดจะ
เรียกเงนสองร้อยตําลึงก่อนถึงจะยอมหลีกทาง” ขณะท ี
ิ



ซูหลีกําลังเหม่อลอยอยู ก็มคนกลุมหนึ งยนอยูด้านหลัง
ื
่
่
่
ี
นาง










ซูหลีขมวดคิ วเบาๆ ก่อนจะหันหน้ากลับไป ก็เห็นเปน
็









189

ิ
พวกเสิ นฉางชงกับไหวอ๋อง










ู
ี
่
ถนนแคบจนศัตรคูแค้นยากจะหนกันพ้น?








ี

ทว่าคนทกล่าวในคราน มิใช่เสิ นฉางชง ถึงอย่างไรเสิ น
ิ
ี
ฉางชงก็เปนบุรษ เขาไม่คิดทจะเถยงกับซูหลีต่อหน้า
ุ
ี

ี
็
ิ
ี
ธารกํานัลเช่นน









่
ี
ี
ี
ื
ี
ี
เพยงแต่ข้างกายเขา ยังมเจยงโม่อว ทยนติดอยูกับเขา



ี
ซูหลีมองเจยงโม่อว ปราดหนึ ง แต่ไหนแต่ไรมานางมิเคย
ี


ี
ี
ิ
ิ
รักเสิ นฉางชง เรื องราวระหว่างเสิ นฉางชงกับเจยงโม่อว
ี
ิ
ก็ไม่มอันใดมากเกนจะยอมรับไม่ได้








190

ทว่า...












ื
ื
็
ี
“เมองหลวงกลายเปนเช่นน ไปตั งแต่เมอใด” ซูหลีหัน
ิ
๋
หน้ากลับไป กล่าวกับไปฉนเสียงค่อย








ิ
๋
“เจ้าคะ?” ไปฉนยังตามไม่ทันความคิดของเจ้านายตน


่
อยูบ้าง










ี
“เพยงอนุผู้หนึ ง ก็กล้าต่อปากต่อคํากับผู้คนแล้วหรือ”



ี
ี

คําพูดทซูหลีเปล่งออกมา พลันทําให้เจยงโม่อว หน้า
ี
ี

เปลียนส














191

192

ี
ี
ตอนท 21 ทลับตาคน



















่

ู
ื
หากคําพูดเมอคร่ของซูหลียังนับว่าเกรงใจอยูบ้าง








็
ี
ี
ี
เวลาน ก็นับเปนการตบหน้าเจยงโม่อว อย่างแท้จริง







อนุภรรยา











็
ี
ี
ี
สีหน้าของเจยงโม่อว แทบจะกลายเปนสีเขยวจัดโดย
พลัน













193

ิ
ื
ื
ิ
มิผิด หลีจอจนนางหญงสารเลวนันตายไปเกอบหนึ งป ี

็
แล้ว นางก็ยังคงเปนอนุภรรยาของเสิ นฉางชง มิใช่ฮูห
ิ
ยินท่านโหว










ิ
“คุณชายซู!” เสิ นฉางชงขมวดคิ ว มองไปยังซูหลี










ู
ู

ื
ตั งแต่เมอคร่ เขาก็ร้สึกว่าซูหลีนั นตั งใจ ทว่าเขากับซูหลี
่
ี
ี
ู
ู
ไม่ร้จักกัน จึงไม่ร้ว่าอกฝายตั งใจทําเช่นน เพราะเหตุใด






ี
็
ี
แต่ซูหลีก็มิได้กล่าวผิดแต่อย่างใด เจยงโม่อว เปนอนุ

ภรรยาจริงๆ










ั
ี
ทว่าวาจาน ช่างไม่น่าฟงเสียจริง








194

ื
็
่
“ไม่เจอกันหลายเดอน คุณชายซูก็ยังเปนเช่นนั นอยู ไม่

ิ
ทราบว่าบิดาของท่านได้สังสอนบ้างหรือไม่” ฉนโม่โจวท ี



ี
ิ
นงเงยบมาโดยตลอดพลันเอ่ยปากขึ น









ิ


ซูหลีนงไปชัวขณะ นางแทบจะลืมไปเลย ซูหลีตัวจริงกับ
่
ี
ี
ไหวอ๋องยังมกรณต่อกันอยู!








่
“ท่านอ๋อง” ซูหลียกยิ ม ตุมบนใบหน้านางจางลงมาก



ี
ู

คาดไม่ถึงว่าจะเปลียนมารปงามปานน








่
ิ
ี
ื

ฉนโม่โจวมองนางด้วยสายตาลุมลึก ไม่เพยงแต่ผู้อน

ื
ี
ู

ี
แม้แต่เขาก็ยังร้สึกว่าคนทอยูตรงหน้าผู้น เหมอนเปลียน
่



195

็
ไปเปนคนละคน










ี
มิใช่ว่าซูหลีคนก่อนดหนักหนา แต่ซูหลีผู้นั นรักตัวกลัว



็

ี
ิ
ตายเปนทสุด ย่อมไม่กล้าล่วงเกนคนอย่างเสิ นฉางชง
ิ
ง่ายๆ










ื
ี
ื
แม้จะมชอเสียงในเมองหลวงไม่ด จนถูกผู้คนเรียกว่า
ี

คุณชายเจ้าสําราญ











ทว่าในมุมมองของฉนโม่โจวแล้ว ซูหลีคนก่อนไม่นับว่า
ิ


เจ้าสําราญแต่อย่างใด ก็แค่คนถ่อยกําเริบเสิบสานท ี




่
ชอบก่อความวุนวาย
















196

ื
่
ี
ื
แต่ไม่พบกันหลายเดอน บุคคลทยนอยูตรงหน้าน กลับ
ี

ดูเย่อหยิงจองหองขึ นหลายเท่า









ื

จะไม่ให้ผู้อนสงสัยได้อย่างไร








่
ี

ซูเนยนเอ๋อร์ทอยูข้างกายซูหลี พลันอดหันไปมองซูหลีไม่
ี

ได้










น้อยมากทไหวอ๋องจะสนใจซูหลี ตั งแต่นั นมา คงกลัวว่า

ี


ิ
ซูหลีจะได้ใจเกนไปกระมัง










ื

เมอคิดเช่นน นางจึงมองไปทางซูหลี ก็เห็นบนใบหน้า
ี
่
่
ี
ี
อกฝาย มรอยยิ มประดับอยูจริงๆ






197

ี

ซูเนยนเอ๋อร์อดแค่นเสียงเย็นไม่ได้










ทว่า...











“ทําไม ไม่เจอกันหลายเดอน ท่านอ๋องคิดถึงข้าขนาดน ี
ื


ี
ิ
ี
ี
เชยวหรือ” ซูหลีเอยงศรษะ ขยิบตาให้ฉนโม่โจว








ี
ื
การกระทําแปลกประหลาดเช่นน เมออยูบนร่างบุรษ
ุ
่

แล้ว ดูไม่เหมาะสมยิงนัก











ู
ื
ทว่าสายตาของซูหลีเมอคร่ กลับเต็มไปด้วยเสน่ห์











198