เล่ห์ร้ายโฉมสะคราญ เล่ม1

ี
ิ
ิ
ซูหลีควักเงนพวงหนึ งออกมาจากอก เงนน เปนสมบัติสุด
็

ิ
ี
ี
ท้ายเพยงน้อยนดทซูหลีตัวจริงทิ งเอาไว้







ื
ี
“เจ้านังเกวยนกลับเมองหลวง แล้วไปพบท่านพ่อข้า

่
ด้วยตนเอง บอกว่าข้าถูกพิษ ตกอยูในสถานการณ์ล่อ



แหลมไม่แน่ว่าจะรักษาได้ เจ้าจงถามท่านพ่อ ว่าอยาก



จะพบหน้าข้าเปนครั งสุดท้ายหรือไม่” ซูหลีเอ่ยวาจา
็



ี
ิ

เหล่าน ออกมาด้วยใบหน้านงเรียบ ทําให้ชุยมามา

ประหลาดใจไม่น้อย











่
นางจ้องมองซูหลีอยูหลายครา แม้แต่ก่อนนายน้อยจะ


กําเริบเสิบสาน แต่เวลาพูดจาสายตากลับแสดงออก




ื
ี
ชัดเจน...ไม่เหมอนเวลาน











99

ื
“ทําไม มามาไม่อยากกลับเมองหลวงหรือ” ซูหลีเลิกคิ ว



พลางเอ่ยอย่างเย้าแย่











ี
“ย่อมอยากกลับเจ้าค่ะ” ชุยมามาตอบรับ เพยงแต่ใบ



ี
หน้ากลับมแววลังเล









ี
คําพูดน หากเอ่ยออกไปแล้ว นายท่านจะร้สึกว่าคุณชาย
ู


ี
หมดหนทางเยยวยาหรือไม่











ี

ิ
“เช่นนั นก็ไปเถด เรื องทเหลือข้าจัดการเอง จําไว้ให้มัน
จักต้องพาท่านพ่อมาดูข้าด้วยตนเองใหได้”











ี
็
ซูหลีเปน ‘บุตรชาย’ เพยงคนเดยวของซูไท่ ทําเรื อง
ี






100

บัดซบเช่นนั น ซูไท่ก็มิได้จัดการซูหลีแต่อย่างใด










ี
ี
พิสูจน์ได้ว่าบิดาผู้น ยังไม่หมดหนทางเยยวยาเสียท ี


ี
เดยว









ี
่
ี
ดังนั นซูหลีจึงมแผนน อยูในใจนานแล้ว









ี
“เจ้าค่ะ!” ชุยมามากัดริมฝปาก อย่างไรเรื องทนาย
ี

็
น้อยถูกพิษก็เปนเรื องจริง หากยังไม่พยายามกลับจวน



ี

เกรงว่าคนชัวในจวนเหล่าน คงพากันพลิกฟ้า!









ี
่
ตระกูลซู ยังมนายน้อยของพวกเขาอยู!













101

ู
ี
๋
ิ
ชุยมามากับไปฉนต่างก็ร้ตัวตนของซูหลี เพยงแต่หลาย
ุ
ี
ี
ปมาน พวกนางได้เห็นซูหลีในฐานะบุรษ จึงซึมซับความ
ู
ี
ิ
ู
ร้สึกนั นมาโดยไม่ร้ตัว ย่อมเกดความคิดเช่นน ขึ น







ี
ี
พวกนางสองคนจงรักภักดต่อซูหลีเปนทสุด ซูหลีถึงได้
็

ี
วางใจมอบเรื องน ให้ชุยมามาจัดการ











“เจ้ากลับไปเปลียนชุดทห้อง ให้เปนเสื อผ้าสีเทา ส่วน
็
ี

่
ผม...ก็ไม่ต้องหว ให้หลุดลุยลงมาหน่อย จากน คงไม่
ี
ี
ต้องให้ข้าสอนแล้วกระมัง” ซูหลีกวาดสายตามองชุยมา




มาปราดหนึ ง ก่อนจะกล่าวเสียงเบา











“…เจ้าค่ะ” ชุยมามามองซูหลีอย่างประหลาดใจแวบ











102

หนึ ง แต่สุดท้ายก็มิได้เอ่ยอันใด










ี
ิ
ซูหลีในยามน กับซูหลีคนเดิม นสัยย่อมต่างกันโดยสิ น


ิ
เชง









ี

ิ

ื
ทว่าชาติก่อน ตอนทซูหลียังเปนหลีจอจน นางถูกเล ยงดู

็
ี
ื

ื
ี
ให้มนสัยสงบเยอกเย็น เนองด้วยสุขภาพร่างกาย ทําให้
ิ
นางไม่อาจออกไปกระทําสิ งใดได้ กระทังยามก้าวเดินก็

ยังไม่อาจเดินก้าวใหญเกนไป เกรงว่าหากตนเองไม่
่
ิ


ี
็
ระวัง จะเปนเหตุให้สูญสิ นชวา










ี
ี
ิ
แต่ชาติน นางมร่างกายและจตวิญญาณทีแข็งแกร่ง
ี
็
ย่อมมิจําเปนต้องเก็บซ่อนตัวอกต่อไป










103

ี


่
ี
ี
ื
เดิมทตอนนางอยูในศตวรรษทยสิบเอ็ด ก็มนสัยด อรั น
ี
ิ
ี

่
เย่อหยิงเช่นน อยูแล้ว




ิ
ี

็
ไม่ผิด นางเกดใหม่เปนครั งทสอง ครั งแรกนางน่าจะเข้า
่
ร่างหลีจอจน ตั งแต่อยูในครรภ์มารดา ใช้ชวิตอยูในตระ
ี
่
ิ
ื


ี
ี

ี

ี
ู
กูลหลสิบกว่าป ความร้สึกทมย่อมมิใช่ของปลอม


ี
ี

็
ครั งทสองนางกลายเปนซูหลีในวัยสิบเจ็ดป







ิ
่
เรื องราวในชาติแรก อยูห่างไกลเหลือเกน อย่าพูดถึงมัน

ี

ี
ี
อกเลย ทว่านางมตัวตนอยูในตระกูลหลมาสิบปยสิบป ี
ี

่
ี
็
นั นเปนเรื องจริง







104

ี

ี
ี
หน แค้นของตระกูลหล ไม่ว่าอย่างไรต้องมสักวันทนาง
ี

ื
จะคนสนองพวกมันให้จงได้!









ื
เวลาน ซูหลีได้แต่ฟนฟูนสัยเดิมของตนเอง ซึงมิใช่คน
ี
ิ


เงยบสงบทถูกข้อจํากัดทางด้านร่างกายดังแต่ก่อน แต่

ี
ี
ิ
็
ี

ี
ตอนน ถึงจะเปนนสัยทแท้จริงของนาง!






ื


รอกระทังเทยงวัน เมอชุยมามาแต่งกายเรียบร้อย จึงไป
ี

่
จากหมูบ้านหวงซาน










“นายน้อย นายท่านจะมาจริงๆ ใช่ไหมเจ้าคะ” ไปฉน
ิ
๋


่
่
ื
็
ยนอยูข้างกายซูหลี นางกล่าวอย่างเปนกังวลอยูบ้าง






105

“วางใจเถอะ เจ้ารีบกลับไปเก็บของเถอะ” ซูหลีหัวเราะ




ิ
๋
เบาๆ พลางตบไหล่ไปฉน










ทว่าพวกนางสองคนรอจวบจนมดคํา ก็ไม่พบชุยมามา
ื


กับซูไท่












ี

ิ
่
ิ
๋
“นายน้อย…” ไปฉนมองซูหลีทนังกนข้าวอยูอย่างสงบ
ู
ี
ไม่ร้ว่าจะทําอย่างไรด






























106

็

ี
ตอนท 12 ลูกเปนทุกข์ยิงนัก!




















ี
ิ
“กนข้าว” ซูหลีมองนางปราดหนึ ง ก่อนจะช ไปทาง







107

๊
อาหารบนโตะ










ี
๊
่
๊
ี
บนโตะมโจกวางอยูสองถ้วย กับผักดองอกสองสามชาม
ี
ี
ี
ยังมขนมวัววัวโถว[1]แห้งอกสองช น ซึงไม่มนํ ามันแม้
ิ

แต่น้อย










ิ
๋
ิ
ิ
๋
สาวใช้อย่างไปฉนยังกนไม่ลง ไปฉนคิดไม่ออกเลยว่า

ี
ิ
ี
ซูหลีทใช้ชวิตสุขสบายมาตลอดกนลงได้อย่างไร







“นายน้อย ท่านต้องลําบากแล้ว!” บนใบหน้าไปฉน
ิ
๋


เต็มไปด้วยความเจ็บปวด












ี
ซูหลีเลิกคิ ว อันทจริงสําหรับนางแล้วอาหารเหล่าน ก็ใช่
ี






108

ื


ิ
ี
็
ว่าจะกนไม่ได้ ตอนทนางยังเปนหลีจอจน นางทําได้

ิ

๊
ิ
ี
เพยงกนโจกเปล่ากับผักดอกเล็กน้อยเท่านั น อาหารทม ี
ี
ิ
รสชาติเข้มข้น นางล้วนไม่อาจกนได้







ื
ู
็
แม้นเปนเช่นนั นก็ไม่เห็นว่าจะร้สึกขมขนแต่อย่างใด...







ซูหลีกําลังคิดว่าจะพูดอะไรสักอย่าง นางเงยหน้าขึ น ก็





ี
เห็นเงาคนสองสามคน คําพูดทกําลังจะเอ่ยออกมาก็จํา


ต้องกลืนลงท้องไป











๋
ิ
ี
ิ
ิ
๋
“กนเถอะ” ซูหลีคบผักให้ไปฉน ไปฉนเงยหน้ามองนาง

ี
ื
กลับเห็นเพยงความข่มขนบนใบหน้าซูหลี












109

ี
ี
ิ
ิ
่
“จะกนได้กนไม่ได้ ก็ต้องมชวิตอยูต่อไป!” ซูหลีเอ่ยจบ
ี
ิ
ก็คบผักเข้าปากตนเอง ราวกับกนยาขม ก่อนจะกลืนผัก


ในปากลงท้อง











“นาย…”











ิ
๋
“นมันอะไรกัน” ไปฉนยังไม่ทันเอ่ยคําว่านายน้อยจบ ก็

ี
ได้ยินเสียงทรงอํานาจดังขึ น










นางเงยหน้าขึ นมอง ก็พลันเห็นนายท่านซูไท่ ด้านหลัง





ตามมาด้วยชุยมามา ซึงกําลังพากันเดินเข้ามา










บนใบหน้าชุยมามายังคงเจอด้วยความกังวล ไม่กล้า
ื








110

มองไปทางซูไท่










่
ี
ี

“มิใช่บอกว่าเจ้าลูกเวรนถูกพิษ อยูได้อกไม่นานหรอกรึ”
ใบหน้าซูไท่อึมครึมถึงขดสุด เขาสะบัดแขนเสื อ หมุนตัว
ี


ี
กลับไปช หน้าชุยมามา










“บะ…บ่าว…” ชุยมามาเอ่ยปาก แต่ไม่ร้ว่าจะแก้
ู




ตัวอย่างไร










ี
่
ี
ี
“ข้าว่าเจ้าลูกเวรนก็ยังมชวิตอยูดมิใช่หรือ! ยังกล้ามา

ี
ี
ี
ี
่
หลอกข้าอก พวกเจ้าสองคนไม่อยากมชวิตอยูแล้วใช่
ี
ไหม!” ซูไท่โกรธจริงๆ ในยามปกติเขาไม่มทางเอ่ยคํา


ี
พูดเช่นน ออกมาง่ายๆ แน่










111

ุ
ี
่
ี


ี
ทว่าเขาคิดไม่ถึงว่าอกฝายจะบอกให้เขารีบเร่งรดมาทน

ื
ี
เพอให้เขามาเห็นภาพเช่นน !






ี
ื
่
ี

“ท่านพ่อ!” ขณะทอกฝายกําลังเดอดดาล ซูหลีก็ลุกขึ น
ก้าวเดินไปตรงหน้าซูไท่ ก่อนจะคุกเข่าลง











การกระทําของนาง พลันทําให้ซูไท่ตะลึงงัน











่
ี
แต่ต่อมาหัวคิ วของเขาก็ยิงขมวดมุน ซูไท่มสีหน้าเย็นชา


ยิงนัก เขาปรายตามองนาง พลางกล่าวว่า “เจ้าคิดจะ



ิ
ี
ี
ี
ทําอันใดอกหา เจ้าเห็นพ่อมชวิตอยูนานเกนไป หน้าท ี
่
ิ
การงานราบรื นเกนไปรึ คิดว่าตนเองยังก่อหายนะไม่พอ









112

หรือไร!”










ื
“ท่านพ่อ ลูกเกอบจะมิได้พบหน้าท่านแล้ว!” ซูหลีมิได้



ตอบคําถามของซูไท่สักประโยค แต่กลับโถมตัวเข้ากอด




ขาซูไท่ แล้วร้องไห้อย่างเศร้าโศกเหลือแสน











ี
ิ
ิ
่
ี

ไปฉนมองนายน้อยตน ทก่อนหน้าน ยังนังกนข้าวอยูท ี
๋
โตะดๆ ทว่าเสี ยวนาทต่อมาก็ร้องห่มร้องไห้นํ าหูนํ าตา
ี
๊
ี
ไหล ช่างน่าตกใจนัก










“ท่านพ่อ หากลูกตายไป ท่านพ่อต้องจําไว้ให้ด ว่าจะ
ี



ั
ต้องฝงศพลูกไว้ข้างท่านแม่!” ซูหลีร้องไห้อย่างน่า



เวทนา จนทําให้ซูไท่นํ าตาซึม










113

ี
่
ี
นางยังอยูดเช่นน จู่ๆ จะตายได้อย่างไร









ี
ี
ี
่
“เจ้าไปเรียนเรื องเหล่าน มาจากทใดกันหา! ยังอยูดแท้ๆ
ตายเตยอะไรกันฮึ” เพลิงโทสะของซูไท่เริมทุเลาลง แต่




่
ใบหน้ายังคงอึมครึมอยู










ี
“ท่านพ่อ หากมิใช่เพราะลูกดวงแข็ง เวลาน ท่านก็คงไม่


ได้เจอหน้าอาหลีแล้ว!” ซูหลีพูดไปพลางคลําหา




บางอย่างในอกเส อ ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ งออก
ื



มา












ี
ิ
“ท่านพ่อท่านลองดูเองเถด นเปนจดหมายทท่านหมอผู้
็
ี





114

ี
ช่วยชวิตข้าทิ งเอาไว้!”










ี
ี
็
จดหมายฉบับน ...ความจริงแล้วเปนซูหลีเขยนเอง








มิผิด นางเขยนจดหมายฉบับน ตามลายมอในหนังสือท ี
ี
ี
ื

ี
โจวอ ทิ งเอาไว้










ิ


ื
็
ี

ื

ตอนทนางยังเปนหลีจอจน นางปลอมลายมอเก่งยิงนัก


็
ี
แม้บัดน นางจะกลายเปนซูหลี ก็ไม่ทิ งลายเดิม
























115

------










ื
ี
[1] ขนมวัววัวโถว คอ อาหารประเภทแป้งอกอย่าง

หนึ งของคนจนทางเหนอ โดยทําจากแป้งข้าวโพดและ
ื
ี


ี
ถัวเหลือง อุดมด้วยใยอาหาร ซึงในอดตจะเปนอาหาร
็



หลักของคนจน รสชาติจะแห้งกระด้างกว่าก้อนหมันโถว






















































116

ี
ตอนท 13 กลับตระกูลซู





















ื



ซูไท่รับจดหมายมาอย่างเชอครึงไม่เชอครึง เขาไล่

ื
ี

อ่านอย่างละเอยด สีหน้าก็พลันแปรเปลียน








ี
ิ
บนจดหมายอธบายไว้อย่างละเอยด ซูหลีถูกพิษเรื อรัง

ี
่
ิ
พิษแทรกซึมเข้าสูหัวใจ อกนดนางก็จะไม่รอดแล้ว













117

่
็
แม้แต่ตุมแผลบนใบหน้าซูหลี ก็เปนผลมาจากพิษ









ี
ี
็
“ใครเขยนจดหมายน” ซูหลีเปนคนโง่เขลาไร้ความสามา

ู
ู
็

ื
รถ ซูไท่เปนบิดาย่อมร้ด เมอเห็นลายมอก็ร้ได้ทันทว่า
ี
ี
ื
ี
ซูหลีมิใช่ผู้เขยน






ี

ื
“ท่านหมอเปนผู้เขยน ใช่แล้ว ท่านหมอบอกว่าเขาชอ
็
ิ


ี
โจวอ ” ซูหลีนงไปชัวขณะ ก่อนจะเอ่ยขึ น







ี
คิดไม่ถึงว่าคําพูดประโยคน ของนาง จะทําให้ซูไท่หน้า




ี
เปลียนสีทันท









ี
ซูไท่หยิบจดหมายฉบับนั น ขึ นมาตรวจดูอย่างละเอยด








118

ี
ี
ื
พบว่าลายมอน คุ้นตามากจริงๆ เขาเคยโชคดได้เห็นลาย

ื
มอของหมอเทวดาโจวครั งหนึ ง เพราะหมอเทวดาโจวม ี



ื
ลายมอไม่ธรรมดายิงนัก เขาจึงประทับใจ









ื
ี
ี
็
ดูท่าจดหมายฉบับน คงเปนลายมอของโจวอ ไม่ผิดแน่!







ี
ซูหลีเห็นท่าทางของซูไท่ ก็ร้ได้ทันทว่าอกฝายน่าจะเชอ
ู
ื
ี
่

แล้ว










ุ
ในความทรงจําเดิมของซูหลี บรรพบุรษตระกูลซู หรือก็


คอปูของซูหลีเคยเจ็บปวยมาก่อน เขาได้โจวอ สมัยหนุ่ม
ื
่
ี
่
ี
มาตรวจรักษาให้ ตอนนั นโจวอ อายุยังน้อย เทยบยาท ี
ี


ิ
็
เขาจ่ายได้รับความนยมเปนอย่างมาก









119

ี
ซูไท่บิดานางเองก็เคยเห็นเทยบยานั น











เช่นนั นนางจะลองเดิมพันดูสักตักก็ไม่เสียหายอันใด



ี
นางเดิมพันว่าซูไท่จะยังจําโจวอ ได้หรือไม่










ื ี
เมอเห็นท่าทของซูไท่ นางก็เบาใจแล้ว! all-all2 blog
















็
“ท่านพ่อ! ท่านดูสิ ท่านหมอบอกว่าตุมบนหน้าลูก เปน
่


่
ผลมาจากถูกพิษ!” ตุมหนองบนใบหน้าซูหลีได้รับการ



รักษามานาน มันจางลงมากแล้ว แม้จะยังมร่องรอยอยู ่
ี


็
บ้าง แต่กลับไม่เปนมากขนาดแต่ก่อน









120

ี
ซูไท่เองก็สังเกตเห็นเรื องน เช่นกัน










ี
พูดมาขนาดน ซูหลีเองก็คงมิได้หลอกเขากระมัง










ู
ิ
“ท่านพ่อ ลูกร้ผิดแล้ว ท่านให้ลูกกลับบ้านเถด ท่านดูสิ


ี

ี

ี

่
ลูกอยูทนมชวิตเช่นไร ลูก...ลูกทุกข์ใจยิงนัก...” ซูหลี
ี
ิ
พูดไปพูดมา ก็ปดหน้าร้องไห้







๊
ซูไท่มองอาหารบนโตะปราดหนึ ง ก็ต้องขมวดคิ ว










ี


ี
ิ
เขาจําได้ ทุกๆ สิบวันเขาจะให้พ่อบ้านส่งเงนมาทน ไฉน
ี
ี
ซูหลีจึงมสภาพเช่นน






121

่
“ตั งแต่มาถึงหมูบ้านหวงซาน ลูกไม่เคยกนอิมเลย เสื อ
ิ

่
ิ

ี
ผ้าสวมก็ไม่อุน เงนทนํามาก็ถูกใช้รักษาตัวไปจนหมด
็
ลูก...” ซูหลีกล่าวอย่างกลํ ากลืนความไม่เปนธรรม


ทว่าต่อมานางกลับซ่อนใบหน้าไว้ใต้แขนเสื อ พลางลอบ




ยิ ม











เพยงแต่นางคิดไม่ถึงว่า คําพูดเหล่าน จะไปสะกดใจชุ
ี
ิ
ี
๋
ิ
ื
ยมามากับไปฉนเข้า คนทั งสองต่างก็พากันสะอ นไห้









ซูไท่มองนาง ในใจยิงขมฝาด










ี

ผู้คนพากันวิพากษ์วิจารณ์เรื องบัดซบทซูหลีกระทําลงไป



ี
ก่อนหน้าน ไปทัวเมองหลวง เขากลัวว่าไหวอ๋องจะสังให้

ื

122

ี

ี
ทําการสอบสวน ถึงได้ส่งตัวซูหลีมาทน







ี
เวลาน เสียงวิจารณ์ซาลงแล้ว กอปรกับได้เห็นสภาพ



ี
ซูหลีเช่นน ในใจเขาก็ไม่อาจทนไหว










“ลุกขึ นเถอะ พ่อจะพาเจ้ากลับบ้าน” ซูไท่ถอนหายใจ




ก่อนจะกล่าวเสียงค่อย











สําเร็จแล้ว










ิ
ซูหลีเลิกคิ ว ซูหลีตัวจริงโง่เกนไปแล้ว ถึงได้มองไม่



ี
ออกว่าบิดานางดต่อนางไม่น้อย














123

ี
็
ี
อย่างไรเขาก็เปน ‘บุตรชาย’ เพยงคนเดยว








“ขอบคุณ…ขอบคุณท่านพ่อ” ซูหลีร้องไห้สะอึกสะอื น




ี
่
ื

ี
พลางยนขึ น ความจริงแล้วซูไท่เองก็ทนอยูทนต่อไปไม่

ได้แล้ว










ี

ี


เทยบกับสกุลซูแล้ว ทนซอมซ่อยิงนัก เขาสังให้คนทตน
ี

ี
พามา เก็บสัมภาระของซูหลี และพานางกลับสกุลซู








ทว่า...










ซูหลีกลับเอ่ยเรื องเงนขึ นอย่างพอเหมาะพอเจาะว่า ตน
ิ



ิ
่
ี
อยูหมูบ้านหวงซานมานานขนาดน แต่กลับไม่ได้รับเงน
่





124

็
ิ

ื
๋
อันใดจากจวน โดยมไปฉนกับชุยมามาเปนพยาน เมอ
ี
ั
ได้ฟงดังนั นสีหน้าของซูไท่ก็พลันอึมครึมลง












































































125

ี

ี
ตอนท 14 ซูหลีเปลยนหน้า




















ี
ซูไท่ไม่นับว่ามภรรยามากนัก










ี
นอกจากแม่เลี ยงของซูหลีแล้ว ก็มอนุสามคน










ิ

หนึ งในนั นมอนุคนหนึ งให้กําเนดบุตรีแก่ซูไท่ ส่วนคนอน
ี
ื




126

นั นล้วนไร้บุตรชาย










็
็

ี
ื
ื


ี
และคนทเปนผู้ดูแลสกุลซูในเวลาน ก็คอหลีซอผู้เปนแม่
เลี ยงของซูหลี






ี


ื
หลีซอมบุตรีหนึ งคน ซึงเด็กกว่าซูหลีเล็กน้อย นางมนาม

ี
ี
ว่าซูเนยนเอ๋อร์ เปนเพราะสองแม่ลูกคูน ซูหลีตัวจริงถึง
็
ี

่
ี
ี
่
ได้มชวิตอยูในสกุลซูอย่างยากลําบาก







ี
ู
ี
่
ี
ซูหลีมิใช่คนดเด่อันใด นางเองก็ไม่ได้ร้สึกดกับแม่ลูกคูน






ี
เจ้าของร่างน ถูกคนทั งสองวางแผนทําร้ายมานาน นาง


ื
ื


มาอาศัยร่างผู้อน ย่อมต้องจ่ายค่าตอบแทนให้ผู้อน






127

ี


ี
กึก ขณะทรถเคลือนไหว ในทสุดก็มาถึงจวนสกุลซูแล้ว






ี
ี
ปน ซูไท่ยังไม่แก่มาก แต่กลับได้รับตําแหน่งรองเจ้า


่
กรมขุนนางฝายซ้าย เปนขุนนางขั นสามทมอํานาจอย่าง

ี
็
ี
ี
ถูกต้อง จวนแห่งน ย่อมไม่ด้อยไปกว่าใคร









ี

เพยงแต่เปรียบกับสกุลหลทเปนตระกูลบัณฑิตแล้ว ยัง
็

ี
ี
ด้อยกว่าเล็กน้อย











ิ
ซูหลีมองเสาเรือนสกุลซูทแกะสลักงดงาม ปกปดแวว
ี

สลับซับซ้อนในดวงตาตนเอง
















128

ตลอดทางก้าวเดินไปยังประตูเรือน นางมิได้กล่าวอันใด



ื
่
่
ี
เพยงมองเห็นคนกลุมหนึ ง ยนอยูนอกประตู เห็นชัดว่า
่
พวกเขากําลังรอซูไท่อยู










ี
ื



่
ื
ื
“คารวะนายท่าน” ผู้ทยนอยูนําหน้าก็คอหลีซอแม่เลี ยง
็

ั
ของซูหลี ซึงเปนภรรยาเอกคนปจจุบันของซูไท่






หลีซอดูแลตนเองเปนอย่างด อายุอานามดูราวๆ สาม
ื
็
ี
สิบ นางสวมเสื อปกลายบุปผาสีทอง ด้านในสวมกระ
ั


ู

ี
ั
ู
โปร่งหรหรา แลดูเปยมด้วยรปโฉมและสติปญญา






่


ี
ื

ื
“ลูกคารวะท่านพ่อ” ซูเนยนเอ๋อร์ยนอยูข้างกายหลีซอ
นางเองก็หันไปทําความเคารพซูไท่เช่นกัน









129

ี

ี
ี
ซูเนยนเอ๋อร์เด็กกว่าซูหลีหนึ งป เวลาน นางกําลังอยูใน

่


ิ
ี
ั
วัยสาวสะพรัง นางสวมชุดสีสันสดใส บนศรษะปกปน

อันงดงาม เค้าความงามเริมปรากฏให้เห็นรางๆ









ิ
“ลุกขึ นเถด” ซูไท่มสีหน้าไม่ใคร่ดนัก เขามองพวกนาง
ี
ี

ปราดหนึ ง ก่อนจะเดินเข้าเรือนใน











ื

ี
ซูเนยนเอ๋อร์พยุงมารดาตนขึ น เมอนางเงยหน้าขึ น ก็
พลันประสบเข้ากับซูหลี











ี

ี

แวบแรกทมองเห็นซูหลี ซูเนยนเอ๋อร์ยังคงตกใจเล็กน้อย












130

ี
ู
ี
ิ
ความจริงแล้วบุคคลผู้น เกดมามรปโฉมงดงาม








ยิงตุมน่าเกลียดพวกนั นจางลงแล้ว ก็ยิงเผยรปโฉมเดิม
่
ู

ของนางออกมา











ื
ู
ี
ิ

หลีจอจนในชาติก่อน ก็มิได้มรปโฉมงามเท่าใด ทว่า
ี
ี
ซูหลีนั นจัดได้ว่างดงามเลยทเดยว








ซูหลีมองสองแม่ลูกคล้ายยิ มคล้ายไม่ยิ มปราดหนึ ง นาง




ไม่มท่าทว่าจะเสวนากับพวกนาง และยังเดินผ่านหน้า
ี
ี


ื
่

ี
อกฝายไป โดยไม่ทําความเคารพหลีซอ








ี
“น…” ซูเนยนเอ๋อร์ถูกท่าทางของซูหลีทําให้ตกใจ ก่อน
ี






131

ื

็
ื

ี
หน้าน ซูหลีโง่งมนัก เขาทําเหมอนหลีซอเปนมารดาของ
ื
ตนเอง ทั งยังปฏิบัติต่อนางเหมอนน้องแท้ๆ









ิ
ิ

เขาปฏบัติต่อพวกนางอย่างสนทสนมรักใคร่ยิงนัก








ื

ดังนั นยามซูหลีทําเรื องโง่ๆ อันใด หลีซอก็จะเข้าไปขวาง

ซูไท่ โดยปกติแล้วหากมคนไปขวาง เพลิงโทสะของซูไท่
ี



ุ
ื


ี
ก็จะยิงลุกโชน เช่นน เขาก็จะยิงลงมอกับซูหลีรนแรงขึ น






เมอเปนเช่นน ในใจซูหลีตัวจริงย่อมเอนเอยงไปทางแม่
ื
ี

ี
็
เลี ยงผู้น ทว่าความสัมพันธ์กับผู้เปนพ่อแท้ๆ กลับไม่
ี
็

ิ
สนทสนมมากนัก
















132

ู
่
ใครๆ ก็ร้ พวกแม่ใหญมักจะตามใจบุตรชายบุตรสาว


ของตนเอง ‘จนเสียคน’ !











“ฮูหยิน คุณหนู นายท่านให้พวกท่านเข้าไปพบเจ้าค่ะ”







ื
ี
หลีซอกับซูเนยนเอ๋อร์สบตากันปราดหนึ ง ในดวงตาเจอ
ื
แววซับซ้อน รอจนข้ารับใช้ข้างกายซูไท่มาเรียกพวกนาง


ิ
ถึงค่อยๆ ได้สต










ื


“อม” หลีซอตอบรับหนึ งคํา ก่อนจะเข้าไปในเรือนหลัก
ื
ี

พร้อมกับซูเนยนเอ๋อร์








ี
ี

เวลาน ในห้องมแสงไฟส่องสว่างทัว ภายใต้แสงโคมไฟ

ั
ี
ยิงขับให้ซูหลีดูรปงามราวกับหยก ริมฝปากแดงเรื อ ฟน

ู







133

็
ี

ขาวสะอาด นับเปนชายหนุ่มทสง่างามยิงนัก







็
ี
ซูหลีคนเดิมเปนคนข ขลาดตาขาว บุคลิกท่าทางไม่เรียบ


ื
ร้อย และยังยนหลังค่อม









ทว่าซูหลีในวันน กลับเดินเหินอย่างสุขุม มุมปากยังคงม ี
ี



รอยยิ มประดับอยูเล็กน้อย ทําให้สาวใช้ในห้อง ต่างพา
่



ิ
กันเขนอายจนหน้าแดง








































134

ี

ตอนท 15 แสดงอํานาจครั งแรก






















ซูเนยนเอ๋อร์เห็นซูหลีเปนเช่นน ก็ไม่กล้าเชอสายตา คน
ี
็
ื


ี

ื
ี
ี
ผู้น คอพชายหน้าเน่าของนางจริงหรือ...




135

ี
ื

“ท่านพ ท่านไปรับตัวหลีเอ๋อร์กลับมาตั งแต่เมอใดกัน

ท่านพก็ช่างไม่บอกน้องสักคํา น้องจะได้จัดคนไปทํา
ี


ื
ความสะอาดเรือนของหลีเอ๋อร์!” หลีซอเดินเข้ามา แล้ว


หยุดชะงักไปเล็กน้อย ก่อนนางจะเดินไปข้างกายซูไท่




ื
ี
ด้วยท่าทสงบเยอกเย็น









เมอซูไท่ได้ยินคําพูดของนาง ใบหน้าก็อ่อนโยนลงเล็ก

ื


น้อย










่
็
อย่างไรนางก็เปนแม่ใหญของซูหลี ไม่ว่าจะทําอะไรก็



ล้วนคํานึงถึงซูหลี











่
“อยูทนู่นหลีเอ๋อร์ปวยไข้ ข้าจึงรับตัวเขากลับมา” ซูไท่
่
ี

136

กล่าวเหตุผลในการรับตัวซูหลีกลับจวนอย่างง่ายดาย










่
“ฟ้ายังสว่างอยู รีบให้คนไปจัดเรือนให้เรียบร้อยเถอะ”





ื
ี
หลีซออยูข้างกายซูไท่มาสิบกว่าป กล่าวได้ว่าทั งสอง
่
ิ
ี

ี

ต่างรักใคร่ให้เกยรติกันซึงกันและกัน เรื องเงนทให้ซูหลี
็
ี
ื
ซูไท่เดาว่าคงเปนฝมอคนใต้บังคับบัญชากระมัง







ี
เขาจึงไม่คิดจะไล่ซักถามอก










ื


ี
ซูหลีเลิกคิ วขึ น ดูท่าหลีซอผู้น คงแผนสูงจริงๆ







ี

ื
แม้หลีซอจะแซ่หลี แต่มิได้มความสัมพันธ์กับตระกูลหล ี


ในอดตแม้แต่น้อย หลีซอเกดในตระกูลเล็กๆ ทั งยังเปน
ี
ื
็
ิ





137

ี
ลูกอนุ นางสามารถไต่เต้ามาถึงขั นน ได้ นับว่าไม่ง่าย



เลย











ิ
ี
เงนเพยงเล็กน้อย หากซูไท่ไม่สนใจ ซูหลีเองก็ไม่อยาก


พูดให้มากความ











ทว่า...











ี
เรื องทนางถูกพิษ อย่างไรก็ต้องตรวจสอบ










“ท่านพ่อ ท่านหมอกําชับลูกไว้ว่า หากกลับบ้านไปแล้ว




ต้องเปลียนข้าวของภายในห้องให้หมด โดยเฉพาะพวก



่
ี

เครื องนอนทอยูใกล้ตัว”






138

ี


ื
ื

เมอซูหลีเอ่ยปากขึ น สายตาของหลีซอกับซูเนยนเอ๋อร์ก็
จับจ้องไปทางนาง









ซูหลีในยามน กับซูหลีในอดต ช่างแตกต่างกันมาก
ี
ี


จริงๆ...










ี
ี
ซูหลีในอดต ยามต้องการสิ งใด ไม่มทางบอกกล่าวซูไท่


ื
ี
ี
ดๆ เช่นน แน่ ท่าทางก็มิใช่เช่นน เหมอนกับคนบ้าก็มิ
ี
ปาน











ี


“ส่งคนไปทีห้องเก็บของ จัดเปลยนข้าวของในห้องหลี

ื


ี
เอ๋อร์ใหม่ทั งหมด!” ซึงทยิงประหลาดก็คอ ซูไท่กลับไม่

เอ่ยค้านสักประโยค เพยงไตร่ตรองคร่หนึ ง ก็รับปาก
ี
ู


139

ี
ทันท











ื
หลีซออดขมวดคิ วเบาๆ มิได้ ร้สึกว่าหลังจากซูหลีกลับ
ู

่
ี
ี
ี

มาในครั งน อกฝายมบางอย่างแปลกประหลาดไป ซึง
นางเองก็บอกไม่ถูก










ี
ี
่
“เจ้าค่ะ” ทว่านางก็ยังคงตอบรับอกฝาย คนทมสายตา
ี


ี
ี
เฉยบแหลมล้วนมองออกว่าเวลาน ซูไท่ไม่พอใจยิงนัก


ู
็
ี
ื
็



ี
ส่วนหลีซอเองก็เปนคนทร้จักวางตัวเปนทสุด



ี
ื

ี
ี
“ยังมอกเรื องหนึ งทต้องรบกวนแม่ใหญ” ขณะทหลีซอ

่
ี
กําลังจะส่งคนไปจัดการ ซูหลีก็พลันเอ่ยปากขึ น











140

ื


ี
่
ทว่านางกลับเรียกหลซอว่าแม่ใหญ มิใช่ท่านแม่






ี



ี
ื
ตอนทนางยังไม่ถูกไล่ออกจากจวน นางจะเรียกหลซอว่า
่
็
ิ
ท่านแม่อยูเปนนจ







ื
หลีซอนงไปเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวว่า “ไยจู่ๆ หลีเอ๋อร์

ิ

ี
ี

ถึงทําตัวห่างเหินกับแม่เล่า มเรื องอันใดเจ้าพูดได้เต็มท

แม่จะต้องจัดการให้เจ้าแน่”











ี

ใช่แล้ว หลีซอมักจะวางตัวเช่นน มาโดยตลอด อ่อนโยน

ื
และตามใจซูหลีเสมอ สุดท้ายจึงได้เลี ยงซูหลีจนโตมา





เสียคน
















141

ซูหลียกยิ มมุมปาก พลางกล่าวว่า “จริงรึ เช่นนั น




รบกวนท่านแม่ช่วยข้าตรวจสอบสักหน่อย ว่าในจวน




ี
ี

็
แห่งน เปนใครกันแน่ทีคิดจะเอาชวิตข้า!”







ื
ี

ี
เมอคําพูดน ถูกเปล่งออกมา รอบด้านก็พลันเงยบลง







ซูไท่ขมวดคิ วจ้องมองไปทางนาง “เหลวไหล!”











ุ
เรื องน ยังไม่ได้ข้อสรปแน่ชัด ในมุมของซูไท่แล้ว การท ี
ี


็
ี
ื
ซูหลีกล่าวเช่นน ถอเปนการไม่เหมาะสมอย่างยิง







ี
ื

ี
ซูหลีไม่สนใจ นางทําเพยงจ้องหน้าหลีซอทพลันแข็งค้าง

ี

่
ิ
ลงชัวเวลาสั นๆ ไม่นานอกฝายก็ปกปดสีหน้าอย่างรวด





142

เร็ว










ื

ี
ซูหลีย มเย็น ก่อนหน้าน นางไม่อาจยนยันแน่ชัดว่าเรื องน ี
ิ

ื

ี
ี
ื
ี
็
เปนฝมอของหลีซอ ทว่าดูจากท่าทในตอนน เรื องน คง
ี


ื
ี

ไม่แคล้วเกยวข้องกับหลีซอ!

“เหลวไหลหรือไม่ ตรวจสอบดูให้แน่ชัดก็ร้แล้ว อะไรจะ
ู



่
บังเอิญขนาดนั น ระหว่างทางไปหมูบ้านหวงซาน ข้าก็



ื
ี
ดันถูกพิษกําเริบ หากมิใช่เพราะฝมอคนในจวน ยังจะ


็
เปนใครไปได้เล่า” ซูหลีพูดจามเหตุผลยิงนัก แม้แต่ซูไท่
ี

เองก็ยังอดจ้องมองนางไม่ได้
























143

ี
ตอนท 16 ออกจวนไปจับจ่าย























ี

ี
ท่าทางเช่นน ไม่เหมอนคนทไร้วิชาความสามารถดังใน
ื




144

ี
อดตแม้แต่น้อย










ิ

ซูไท่นงไปเล็กน้อย แม้เขาจะร้สึกว่าข้อสงสัยของซูหลีไม่
ู

ี

็
ี
ี

มมูล แต่อย่างไรนก็เปนครั งแรกทซูหลีใช้สมองตรึกตรอง
เรื องราวด้วยตนเอง ซูไท่จึงไม่อยากทําลายความตั งใจ


ของเขา











่
ี
ไม่แน่ว่าการส่งเขาไปหมูบ้านหวงซานในครั งน อาจจะ

็
ี
็
กลับกลายเปนโชคดของเขาก็เปนได้








ื


ื
ี

เมอคิดได้เช่นน ซูไท่ก็ปรายตามองหลีซอปราดหนึ ง
พลางกล่าวว่า “ตรวจสอบสักหน่อยเถอะ”
















145

ื

ี

ี

หลีซอพลันหน้าเปลียนส เรื องน ยากจะเอ่ยจริงๆ






ื
คาดไม่ถึงว่าซูไท่จะเชอคําพูดเหลวไหลของซูหลี!









ี
่
“เช่นนั นก็ต้องลําบากแม่ใหญแล้ว หากมเบาะแสอันใด




ื
ี

ก็ส่งมาทเรือนข้าแล้วกัน” ซูหลีเดินไปข้างกายหลีซอ
ี
่
พลางมองหน้าอกฝาย












ื
ี

หลีซอเพิงจะพบว่า ซูหลีมดวงตาใสกระจ่างดังดวงดารา





มันสว่างไสวหาใดเปรียบ











ราวกับจะสามารถส่องทะลุถึงใจคน...







146

่
“ข้าง่วงแล้ว ไม่ขอรบกวนท่านพ่อกับท่านแม่ใหญแล้ว”



ซูหลีมองนางปราดหนึ ง ก่อนจะหันกลับไปทําความ




เคารพซูไท่ แล้วหมุนตัวเดินจากไป











ื


่
แต่ต้นจนจบ นางไม่เห็นหลีซออยูในสายตาแม้แต่น้อย






ื
ื


หลีซอพลันกํามอแน่น








……










ุ
๋
เช้าวันร่งขึ น ซูหลีเพิงจะตน ก็ได้ยินไปฉนรายงานว่า ซู

ิ
ื

ี

เนยนเอ๋อร์มาขอพบ






147

ี
ื
นางเลิกคิ วขึ น หลีซอผู้น อดทนไม่ไหวแล้ว ถึงได้ส่งลูก


ิ
ื
สาวตนเองมาชมลางก่อน เพอจะลองหยังเชง
ิ
นางกระมัง











ี
“อรณสวัสด ท่านพหลี” ซูเนยนเอ๋อร์แต่งกายใหม่ เมอ


ี

ิ
ุ
ื
ี
่
เห็นซูหลีก้าวออกมา นางก็รีบทําความเคารพอกฝาย





ี
ี
ี
ซูหลีมสีหน้าราบเรียบ กล่าวเพยงว่า “มธุระอันใด”








ี

ในดวงตาซูเนยนเอ๋อร์มประกายตาพาดผ่าน ตั งแต่ท ี
ี

่
ี
ซูหลีกลับมาเมอวาน ก็มท่าทแปลกไป ปกติเวลาอกฝาย
ี

ื
ี
เห็นนางทําความเคารพ ก็จะรีบเข้ามาพยุงนางขึ น









148