เล่ห์ร้ายโฉมสะคราญ เล่ม1

ิ
็
่
เขาก็ยังเปนเสด็จอาของฉนมูปง
ิ








ิ

ิ
่
เมอฉนมูปงเอ่ยปาก เขาย่อมต้องตกปากรับคํา
ื






เดิมทเขาก็มแผนการสําหรับซูหลีอยูแล้ว
ี
่
ี









ซูหลีเดินเข้าประตูโถงหลักมาแล้ว จึงได้ยินสองอาหลาน




พูดคุยกันอย่างชัดเจน











ี
็

ี
ข้ารับใช้ทเปนผู้นําทางเห็นเข้า ในดวงตาก็มระลอก
ู
ความร้สึกวาดผ่าน










ื
เพราะแต่ต้นจนจบคนทั งสองมิได้เอ่ยชอซูหลีขึ นมา ข้า




449

ื
ี
ู
รับใช้ผู้น จึงทําเหมอนตนเองไม่ร้เรื อง










ี
ื
ขณะทกําลังคิดว่าจะหันกลับไปเตอนซูหลี ก็เห็นเงาร่างสี
ิ
แดงเจดจ้าบาดตา เดินผ่านหน้าเขา ตรงไปยังด้านใน



โถงกลาง











“โอ้ ท่านอ๋องคิดจะจัดการใครกันหรือ” ซูหลีถอพัดแต้ม
ื



ื
ทองอยูในมอ นางเดินเข้าไป แล้วโบกพัดกางออก
่










พัดแต้มทอง ช่วยเสริมให้สีแดงบนร่างนางโดดเด่นไปทัว



โถงหลัก












ิ
ฉนโม่โจวกับฉนมูปงตกใจ คิดไม่ถึงว่าซูหลีจะเดินเข้ามา
่
ิ
ิ



450

ี
ทางน











พอพวกเขาหันไป ยามเห็นซูหลี ก็พากันตะลึงงัน











็
ิ
บุคคลตรงหน้าราวกับเปลียนเปนคนใหม่โดยสิ นเชง























































451

ื
ื

ื
ี
ตอนท 49 ยมมอผู้อน




















ี
ซูหลีสวมชุดไหมสีแดง บนศรษะสวมรัดเกล้าหยกขาว



ขับเน้นให้ดูสง่างามและเจ้าสําราญ










452

ื

ี

เมอมองไปทใบหน้านางก็ต้องตกตะลึง รอยแผลบนใบ
หน้านางแต่เดิม เวลาน จางจนมองไม่เห็นแล้ว
ี











จึงเผยให้เห็นโฉมหน้าทแท้จริงของนาง!

ี










ู
ี
็
ี
ใบหน้าน นับว่ารปงามเปนทสุด!







ิ
ดวงตาดอกท้อชวนหลงใหล จมูกเชด โครงหน้าราวกับ



สวรรค์สร้าง บวกกับริมฝปากแดงระเรื อ ในรอยยิ มของ
ี


ี
หนุ่มน้อยตรงหน้าผู้น เจอด้วยเสน่ห์เหลือร้าย
ื










ิ
นางเดินไปหยุดตรงข้างกายฉนโม่โจว เปรียบกับไหวอ๋อง





453

ื
ื

ผู้ได้ชอว่าชายงามอันดับหนึ งในเมองหลวงแล้ว ซูหลียัง

งามกว่าสามส่วน











งดงาม มิผิดแน่!












ุ
บุรษผู้หนึ งอาจจะไม่สามารถใช้คําน มาบรรยาย ทว่าบน
ี

ี
ร่างซูหลี นอกจากสองคําน แล้ว คล้ายกลับไม่อาจหาคํา



ื
อนมาบรรยายได้











ิ
หากกล่าวว่าสวยหยาดเย ม ก็เกรงว่าคงจะไม่พอ










ี
พริบตานั น ฝูงชนพลันถูกนางปศาจโฉมงามล่อลวงใจ



ี
ี
ไม่มใครเอ่ยปากพูดอะไรแม้แต่คนเดยว





454

ี
“โอ้!” ไม่มคนพูด แต่ซูหลีกลับไม่เก้อเขินแม้แต่น้อย นาง


ู
ื
ทําท่าทางร้ทัน ก่อนจะหุบพัดในมอ พลางกล่าวว่า “ข้าร้ ู


แล้ว!”












ู
“…เจ้าร้อะไร” ท่ามกลางฝูงชนจํานวนมาก ตนกลับมอง


บุรษผู้หนึ งจนตกอยูในภวังค์ พอฉนโม่โจวได้สติ บนใบ
่
ิ
ุ

หน้าเจอแววอึดอัดใจ เขามิได้คิดให้มากความ ก็เอ่ยรับ
ื


คําของซูหลี













ี

ิ
็
“จะต้องเปนจ งอันโหวทยัวโทสะท่านอ๋องกับท่านอ๋อง
น้อยให้ไม่พอใจเปนแน่!” ซูหลีพยักหน้าอย่างคิดเอาเอง
็


แล้วพ่นคําพูดแปลกประหลาดออกมา











455

ื
ิ
ผู้คนภายในห้องโถงถูกชอของจ งอันโหวทําให้ตกใจ









ิ
ี
ิ
“เจ้าพูดจาเหลวไหล...” เวลาน ฉนมูปงเองก็ได้สติแล้ว
่
ี
เขามองซูหลี ในใจก็มโทสะคุกร่น ไม่ว่าซูหลีจะรปโฉมงด
ุ
ู

งามหรือไม่ ก็อยากจะด่าสักหนึ งรอบ











ิ
“เอะ หรือว่าท่านอ๋องน้อยไม่ร้ น้องชายของจ งอันโหวรัก
ู
๊


ิ

ื
ใคร่ชนชมแม่นางสุยเหยยนยิงนัก ได้ยินว่าแค่เงน ก็ส่งไป
่
ี
ให้แม่นางสุยเหยยนตั งเจ็ดแปดครั งแล้ว!” ซูหลีมสีหน้า
ี
่
ี
ิ
ประหลาดใจ เขามองท่าทของฉนมูปง ด้วยท่าทางคล้าย
ี
่
ิ
ยิ มคล้ายไม่ยิ ม

















456

ิ
ื
่
เหมอนกับว่าน้องชายของเสิ นฉางชงกับหลานสุยเหย ี

ยนมอะไรในก่อไผ่
ี










่
ิ
็
ุ
ิ

“เจ้า…” ฉนมูปงใบหน้าแดงกํา คนเปนบุรษล้วนไม่ชอบ
ื

ถูกผู้อนใช้สายตาเช่นน จ้องมอง
ี








็
คนทซูหลีพูดถึงมิใช่ภรรยาของเขา แต่กลับเปนเพยง
ี
ี
หญงโคมเขยวนางหนึ ง เขาไม่อาจกล่าวได้ว่าซูหลีดูถูก
ิ
ี

ตน ทั งยังเปนเพราะหลานสุยเหยยนนั นมฐานะพิเศษ
่
ี
ี
็
ิ
แม้แต่จะอธบายเขาก็ยังอับจนหนทาง











ิ
็
ื

“ซอจอ มิใช่ข้าว่าหรอกนะ ไม่ว่าอย่างไรจ งอันโหวก็เปน

ื
ท่านโหวผู้หนึ ง ท่านคิดจะใช้ลูกไม้กับผู้อนต่อหน้า
ื







457

ี
ี
ธารกํานัลเช่นน เกรงว่าคงจะไม่ค่อยดกระมัง” ซูหลีพูด


เองเออเอง ไม่ต้องให้ใครมาตอบรับ











กลับเอ่ยถึงบุคคลสําคัญในห้องโถงโดยตรง












ื
ู
แต่เพราะท่าทางใจกว้างของนาง ทําให้ผู้คนร้สึกเหมอน

เมอคร่คนทฉนโม่โจวกับฉนมูปงพูดถึง คอเสิ นฉางชง
ิ
ี
ื
ิ
ิ
่
ู
ื


ิ
จริงๆ






สถานการณ์พลันอึดอัดขึ นมา











ี

ิ
แม้เสิ นฉางชงจะไม่มตําแหน่งในราชสํานักทแน่นอน แต่
ี
็
ก็เปนจ งอันโหวทได้รับการแต่งตั งจากฮ่องเต้ พวกฉนโม่
ิ
ี

ิ


458

็
ิ
โจวเปนราชนกุล ทว่าเรื องราวมิได้ง่ายดายปานนั น หาก



ื
ถกกันเรื องทําให้ผู้อนขายหน้าท่ามกลางธารกํานัลจริง

ละก็...












พูดไปแล้ว ก็คงทําให้ราชวงศ์ต้องขายหน้า












ู
ื
“คุณชายซูพูดไปไหนต่อไหนแล้ว เมอคร่ข้าก็แค่พูดล้อ


เล่นกับซอจอเท่านั น ท่านโหวเองก็ได้ยินใช่ไหม” ฉนโม่
ิ
ื
ื

ี

ื
่
ิ
ิ
โจวโตกว่าฉนมูปง เมอเจอซูหลีกวนนํ าให้ขุ่นเช่นน ก็ยัง
สามารถรับมอได้บ้าง
ื


























459

ี

ตอนท 50 งานชมบุปผาเริมขึ น



























460

ู
“ได้ยิน! ได้ยิน! คุณชายซูไม่ร้อะไร เพิงจะมาถึงก็กล้าพูด


ื

ื

จาเหลวไหล ท่านอ๋องกับซอจอจะทําเรื องเช่นนั นได้อย่าง
็
ิ

่
ิ
ไร!” เสิ นฉางชงเปนผู้บริสุทธ เขานังดูง วฉากน อยูด้าน
ิ
ี
ข้างพอด
ี








เมอเปลวไฟลุกไหม้ คาดไม่ถึงว่าจะลามมาถึงตัวเขา ทํา
ื



ให้เขากลํ ากลืนสุดจะเอ่ย











ี
เขาจึงอาศัยโอกาสน ขัดขาซูหลี











ี
บอกเปนนัยว่าซูหลีผู้น เปนคนไม่มสมอง ไม่ว่าเรื องอะไร
็
็
ี
ี

ก็กล้าพูดไปทัว ซํ ายังกล้ากล่าวโทษท่านอ๋องทั งสองอก













461

ี
ี

“เอ๋ เช่นน นเอง” คิดไม่ถึงว่าพอซูหลีได้ยินคําพูดของพวก

เขาก็ไม่คัดค้าน ทั งยังพยักหน้า ยอมรับคําพูดของพวก



เขา












ี
ิ
ู
ฉนโม่โจวขมวดคิ ว นับวันซูหลีผู้น ยิงทําให้คนร้สึก

ิ
ประหลาดใจ อย่าว่าแต่นสัยแปลกประหลาดนันเลย แค่



็

การพูดการจาก็ดูเหมอนเปลียนเปนคนละคนแล้ว
ื








“ท่านอ๋องผู้สูงส่ง ยังมท่านอ๋องน้อยผู้สืบทอด จะลดตัว
ี



ลงได้ทําเรื องเช่นนั นได้อย่างไรเล่า เปนข้าน้อยโง่เขลา
็



แล้ว!” ซูหลีหัวเราะแหยๆ ราวกับกําลังสํานึกผิดจริงๆ











ั

ทว่าคําพูดของนาง กลับฟงดูระคายหูผู้คนยิงนัก








462

ี
ิ
ิ
่
ี
ั

ี
ิ
แม้แต่ฉนมูปงทมปฏิกริยาช้าทสุด ก็ยังลอบฟงออก


ี
รวมกับคําพูดทผ่านมา ซูหลีผู้น กําลังด่าเขากับฉนโม่
ิ
ี

โจวอยูอ้อมๆ!
่











่
ู
อย่างไรเมอคร่ตอนทพวกเขากําลังหารือกันอยูในโถง ก็ม ี
ี


ื
คนไม่น้อยได้ยินบทสนทนานั น ตอนทซูหลีพูดว่า ‘ลดตัว

ี
ื

ลงมาทําเรื องเช่นนั น’ ก็ทําให้การกระทําของพวกเขาเมอ

็
ี

ู
คร่น เปนการกระทําเช่นนั นตามทนางพูด...
ี







็

็
ื
ิ
ปญหาคอ เมอคร่เสิ นฉางชงเองก็ยนยันเปนมันเปน
ู

ื
ื
ั
ิ
เหมาะ ว่าฉนโม่โจวกับฉนมูปงไม่มทางทําเรื องเช่นนั น
่
ิ
ิ
ี
463

ี
พูดไปแล้ว ยังจะให้พวกเขาปฏิเสธเยยงไร










ทําให้พวกเขาขายหน้าต่อหน้าคนทั งหมด ซํ ายังไม่อาจ



ี
ทําอะไรซูหลีได้อก!











ี
“ก่อนหน้าน ดูไม่ออกเลย ว่าคุณชายซูช่างพูดช่างจาเช่น


ื
ี
ี
ี
น ” ฉนโม่โจวมสีหน้าเยอกเย็นลง แม้เขาจะพูดด แต่กลับ
ิ
ไม่ไว้หน้าซูหลีแม้แต่น้อย











ี
ู
ี

ี
บวกกับแรกเริมเดิมทเขาก็มิได้มความร้ดอันใดต่อซูหลี
อารมณ์ทแสดงออกบนใบหน้าก็ยิงดูไม่ด
ี
ี












464

ิ
ี
ื
“ท่านอ๋องชมเกนไปแล้ว!” ซูหลีฉกยิ ม ประสานมอคารวะ

ื
ิ
ิ
ไปทางฉนโม่โจว แล้วนางยังถอเอาคําพูดของฉนโม่โจว
เปนคําชมเชยอกด้วย!
ี
็










ทันใดนั นบรรยากาศในห้องโถงก็แปลกประหลาดถึงขด
ี


สุด












ผู้คนไม่น้อยมองไปทางซูหลี อยากจะหัวเราะ แต่เกรงใจ



ฉนโม่โจว จึงไม่กล้าหัวเราะออกมา
ิ












ี
ยังมคนเช่นน อยูจริงหรือน
ี
ี
่







ื
ื
็
ี
ื
พูดจาเหมอนไม่มสมอง คนอนเสียดสีนาง นางยังถอเปน


465

ี
คําชมอก!











ี

ิ
ิ
่
“เจ้านมัน...” ฉนมูปงคิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับ
ิ
ิ
เห็นฉนโม่โจวหันหน้ากลับมา ส่งสายตาเปนเชงนงไว้ให้

็
ิ
เขา










เขากัดฟนระงับโทสะแน่นอก
ั











็
ทําเพยงมองของซูหลีด้วยสายตาไม่เปนมิตร
ี










ซูหลีเองก็ไม่สนใจ เขาอยากจะมองก็มองไป ในเมอวันน ี

ื



ี
นางมา นางก็จะไม่ยอมตกทนังลําบาก










466

ื

ื
แต่ท่านอ๋องกับซอจอเล่า








คงไม่ฆ่านาง เพราะนางพูดไม่เข้าหูกระมัง











ู

ื
ซูหลีร้หลักการข้อหนึ ง นันก็คอคนในราชวงศ์ โดยเฉพาะ

ิ
่
ฐานะอย่างฉนโม่โจวกับฉนมูปง ต่างก็ให้ความสําคัญ
ิ
ิ

กับชอเสียงเสียยิงกว่าคนธรรมดา
ื










ี

เพราะหากไม่ระวังเพยงเล็กน้อย แล้วพัวพันไปถึงชอ
ื

เสียงของราชวงศ์ ถึงตอนนั น พวกเขายังจะอยูต่อหน้า
่


่
พระพักตร์ของฝาบาทได้หรือ












“ในเมอคนมากันครบแล้ว เช่นนั นก็เริมงานชมบุปผาใน
ื





467

ี
ิ

ี
ี
ี
วันน ได้” ฉนโม่โจวมองซูหลีททําท่าดอกดใจปราดหนึ ง
ก่อนจะเบนสายตาออก สลัดห้วงอารมณ์เหล่านั นทิ งไป



แทนทีด้วยท่าทางของเจ้าภาพ








































































468

ี

ี

ี
ตอนท 51 เซยอวเสียน



















ี
“งานชมบุปผาในปน เหมอนกับปก่อน จะมผู้พิทักษ์บุ
ี
ื
ี
ี

ี
ปผาปรากฏขึ นท่ามกลางทุกท่าน และดอกไม้ททุกท่าน

็
หยิบติดตัวมาตอนเข้าประตู จะเปนรหัสประจําตัวของ


ทุกท่าน”












ิ
ฉนโม่โจวยกมอขึ น ช ไปทางดอกไม้ตรงด้านข้าง
ื
ี



469

ู

ี
ื
ี
ซูหลีหรี ตาลง มิน่าเมอคร่ตอนทนางเข้ามา จึงมข้ารับใช้

ี
ทท่าทางมอไม้คล่องแคล่วส่งดอกไม้ให้นางดอกหนึ ง ท ี
ื
็ ี
แท้ก็เปนเพราะเหตุน all-all2 blog

















ื
นางเหลือบตามองดอกโบตันสีสันสวยงามในมอตนโดย


ไม่พูดอะไร












ี

“ตอนน ขอเชญทุกท่านก้าวมาหน้าเวท สุภาพสตรีทอยู ่
ี
ิ
ี
ทางด้านนั น น่าจะพร้อมแล้วกระมัง” ฉนโม่โจวกล่าวจบ
ิ


่
ี
่
ิ
ก็เดินนําฉนมูปง และคนทมสัมพันธ์อันดกับเขา มุงหน้า
ิ
ี

ี
ไปทางโถงด้านหน้า






470

่
่
ซูหลีเดินตามอยูด้านหลัง อย่างประหลาดใจอยูบ้าง











แท้จริงแล้วนางเพิงจะเคยมางานชมบุปผาเปนครั งแรก
็

ู

ู

ื
แม้จะร้ว่างานชมบุปผาขึ นชอยิงนัก แต่ก็ไม่ร้แน่ชัดว่าใน
ี
งานมกฎเกณฑ์ใดบ้าง











ยังมผู้พิทักษ์บุปผาอะไรนันอก
ี
ี










นมันบ้าอะไรกัน
ี










ี
ื
ี


“พซู!” ขณะทซูหลีจ้องมองดอกโบตันในมอตนเองอย่าง
งงงัน ก็ได้ยินเสียงเรียกดังขึ นด้านหลัง





471

ี
ื
ี

ี
คนในเมองหลวงทแซ่ซูมไม่มาก และคนทมโอกาสได้มา
ี

ี
ี
ี
งานชมบุปผา ก็คงมเพยงซูหลีคนเดยว ดังนั นเสียงเรียก

พซูนั น ก็คงเรียกนาง
ี









ซูหลีหันหน้ากลับไป ก็เห็นบุรษหน้าตาดุจแสงจันทร์
ุ


กระจ่างผู้หนึ ง












ใช่แล้ว คนผู้น หน้าตาหล่อเหล่าประหนึ งแสงจันทร์
ี










เขาสวมชุดสีขาวนวล แต่มิได้เหมอนซูหลีแต่ก่อนทดู
ื
ี


ื
ี
เหมอนตงซอเลียนขมวดคิ ว[1] ทว่าเขากลับดูมกลิ นอาย
ื

ของปญญาชน การเคลือนไหวก็เต็มไปด้วยท่วงท่าสง่า
ั







472

งาม













่
ในหมูผู้คน เขาช่างดูโดดเด่นยิงนัก









ี
แต่คนเช่นน กลับร้องเรียกซูหลี ทําให้ซูหลีนึกสงสัยอยู ่



บ้าง












ี
ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาติน นางล้วนมิเคยร้จักบุรษตรง
ุ
ู
ี
หน้าน











ี

“พซู ข้าน้อยเซยอวเสียน” คนผู้น ก้าวมาตรงหน้าซูหลี
ี
ี

ี

ื
แล้วประสานมอคารวะนางเบาๆ









473

ี

ี

เซยอวเสียน!








ู
ในดวงตาของซูหลีมระลอกความร้สึกวาดผ่าน
ี









ี
ี
ั
ื

นางไม่เคยเจอหน้าคนผู้น มาก่อน ทว่าชอน ...กลับฟงดู
คุ้นหูยิงนัก












่

ี
ี

ี

เซยอวเสียน คุณชายใหญสกุลเซย!




ปูเขาเปนคณะเสนาบดอาวุโสทได้รับความสําคัญมากท ี
่
ี
ี
็

็
สุด บิดาเขาเปนปราชญ์มหาสํานัก นับเปนตระกูล
็

บัณฑิตโดยแท้













474

ี


็
ี
เดิมเซยอวเสียนเองก็เปนบุคคลในตํานาน อายุสามขวบ
ู
ก็ร้อักษรถึงพันตัว ห้าขวบก็สามารถเขยนบททวได้แล้ว
ี
ี
ี
ปน ยังได้ทหนึ งในการสอบเข้าสํานักฉยงสือ

ี
ี








ี


ี
ื
็
ื
นับเปนอัจฉริยะทมชอเสียงไปทัวเมองหลวง




ื
ี


หากเปลียนเปนซูหลีในชาติก่อน นก็คอยอดอัจฉริยะใน
็
สายเลือด!












ี
แต่คนเช่นน มาคุยกับซูหลีได้อย่างไร










ซูหลีเห็นเขาร้องเรียกตนก็ตกใจพอแล้ว เวลาน เมอได้ยิน
ี
ื


ี
ื

ชอเสียงเรียงนามของเขาก็ยิงตกใจทบเท่าทว




475

ื
ี


ี
่
็
“คุณชายเซย” นางเปนคนทเคยเจอคลนลูกใหญมาก่อน

จึงได้สติในชัวเวลาอันสั น แล้วนางก็หันกลับไปประสาน

ี

ี
มอคารวะเซยอวเสียน
ื








ื


ื
“พซูเกรงใจแล้ว ผู้น้อยจออวี พซูเปลียนมาเรียกชอรอง
ี

ี

่

ี
ข้าก็ได้” เซยอวเสียนยิ มเบาๆ เขาเดินมาหยุดอยูข้างกาย
ี

ซูหลี






่
ซูหลีได้ยินดังนั น ก็มองเขาไม่ออกอยูบ้าง











ิ
มิว่าใครก็มชอรองกันทั งนั น แต่หากมิใช่คนใกล้ชดสนท
ิ
ี
ื


ื
สนม โดยปกติแล้วจะไม่เรียกชอรองกัน






476

ื



ี
ี
นางพบเซยอวเสียนครั งแรก อกฝายก็ให้นางเรียกชอรอง
ี
่
ของเขาแล้ว








็
่
นางออกจะไม่เข้าใจอยูบ้าง แต่สีหน้าก็ยังคงเปนมิตร


ี

ื
ี



ี
ื
นางเพยงเอ่ยชอเซยอวเสียนเสียงเบา “จออวี”


“พซูถูกข้าทําให้ตกใจแล้ว” เซยอวเสียนเองก็เข้าใจ เขา
ี

ี
ี


กับซูหลีดูไม่น่าจะเปนคนทจะมาคุยกันได้ ซูหลีร้สึก
็
ู

ี
็
ประหลาดใจ ก็เปนเรื องสมเหตุสมผลแล้ว










ี

ื
ี
“ทุกท่าน ตรงหน้าน ก็คอห้องบุปผาอันเปนทพํานักของ
็
เหล่าสุภาพสตรี! งานชมบุปผาจะเริมขึ นนับบัดน ทุก
ี







477

ท่านจงเตรียมตัวให้พร้อม!”

























------












ิ
ื
[1] ตงซอเลียนขมวดคิ ว เปนสํานวนสุภาษต แปลว่า
็


หลับหูหลับตาเลียนแบบผู้อนไม่ดูตนเอง มาจากสมัยยุค
ื

ี
ื
ี
ชุนชว มสาวงามนามว่าซซอ (หนึ งในสียอดสาวงามจน)
ี
ิ

ี
ู
็
นางเปนคนรปโฉมงดงาม ทว่าสุขภาพไม่ด ยามอาการ
่
ปวยกําเริบ นางจะเอามอกุมหน้าอกและขมวดคิ ว การ
ื



กระทําเช่นน ยิงขับเน้นให้นางยิงดูงดงามอ่อนแอ ชวนให้
ี

ิ
ผู้คนรักใคร่สงสาร พอหญงอัปลักษณ์ตงซอเห็นก็ลอง
ื








478

เลียนแบบทําตาม กลับส่งผลให้นางดูอัปลักษณ์ยิงกว่า



เดิม














































































479

ี

ื

ตอนท 52 งานเชอมสัมพันธ์สมัยโบราณ






















เซยอวเสียนพูดไปได้ครึงหนึ ง ก็ถูกฉนโม่โจวทอยูตรง
ิ
่

ี
ี
ี


หน้าขัดคอ







แต่เขาเองก็มิได้โกรธ เขาสบตาซูหลีและยิ มให้นาง ก่อน




จะเดินตามข้ารับใช้ ไปนังข้างซูหลี












ี
“พวกเขาจะทําอะไรกันหรือ” เซยอวเสียนทําตัวดจนซูหลี

ี
ี
่
ประหลาดใจอยูบ้าง ทว่านางมิได้ไปยุงวุนวายด้วย
่
่



480

เท่าใดนัก












ี
ี

ื

ตัวนางไม่มสิ งใดทควรค่าให้ผู้อนมาสนใจ หากพูดเรื องท ี
ี
นางมาเกดใหม่ออกไปก็คงไม่มใครเชอ เซยอวเสียนเปน
ี

ิ
ื

็

ี
ทายาทตระกูลบัณฑิต จะคิดวางอุบายกับนางหรือ






ี
ถึงต่อให้ม ซูหลีก็คงคิดไม่ถึง นางมอะไรคุ้มค่าให้วางกล
ี


อุบายกัน












ดังนั นหลังจากถูกฉนโม่โจวขัดคอ นางก็มิได้ไปซักถาม
ิ


อันใดต่อ












ี
“พซูมางานชมบุปผาเปนครั งแรกกระมัง” ซูหลีได้ยินดัง

็




481

ี


ี
นั น ก็พยักหน้ารับ แล้วมองไปทางเซยอวเสียน








ี

ี
็
ี
ื

ี
ตอนน ดูเหมอนว่าการทําตัวเปนคนดของเซยอวเสียนเอง
่
ก็มประโยชน์อยูบ้าง สําหรับนางแล้ว ภายใต้
ี
ู
ู
สถานการณ์ทตนไม่ร้เรื องร้ราว ก็ยังพอมคนอธบายให้
ี

ี
ิ
นางฟงได้บ้าง
ั








“งานชมบุปผาแต่ละป จะเลือกเทพบุปผาออกมาหนึ ง
ี
ี


่
ี
ี

ี
ี
คน” เซยอวเสียนยกมอ ช ไปทางห้องโถงทมเหล่าสตรีอยู

ี
ื


ี
ความหมายก็คอ เทพบุปผาผู้น มาจากการคัดเลือกท่าม
ี
ื

กลางเหล่าสุภาพสตรีทั งหลาย















482

ื
“โดยเลือกผู้พิทักษ์บุปผาอันดับหนึ ง” เมอพูดถึงผู้พิทักษ์


่
บุปผา เขาก็ช ไปทางห้องโถงทพวกเขาอยู

ี
ี







ี
ห้องโถงหลักของไหวอ๋องแห่งน จัดได้น่าสนใจยิงนัก



ความจริงแล้วห้องโถงหลักของเหล่าบุรษและห้องบุปผา
ุ


็
ี
ของเหล่าสตรี ล้วนแล้วแต่เปนห้องโถงแห่งหนึ ง เพยงแค่


ี
ใช้ฉากกันลมโปร่งบางทสามารถมองเห็นเงาคนมากาง


็

กั น เพอแบ่งเปนสองห้อง
ื









ราชวงศ์ต้าโจวเปดกว้าง ชายหญงเท่าเทยมกัน ทว่างาน
ี
ิ
ิ

ี

เลี ยงเช่นน กลับน่าสนุกยิงนัก









ุ
“ตอนเข้าประตูมา ไม่ว่าสุภาพบุรษหรือสุภาพสตรี ก็จะ









483

ี
ี


ได้รับดอกไม้หนึ งดอก” เซยอวเสียนกล่าว พลางยกดอก
ซานฉา (ดอกคามิเลีย) ในมอตนขึ น

ื










ิ
ดอกซานฉาสีขาว ทั งสูงส่งและบริสุทธ ดูคล้ายกับเขาอยู ่


หลายส่วน












็
“ทุกคนจะใช้ดอกไม้เปนสัญลักษณ์ประจําตัว จนถึงหน้า




ฉากกั นห้อง ก็จะแสดงความสามารถออกมา เพอใช้ใน
ื

การคัดเลือกเทพบุปผาและผู้พิทักษ์บุปผา”
ี











“สุภาพสตรีทางด้านนั นจะเลือกผู้พิทักษ์บุปผาขึ นมา



ุ
ส่วนสุภาพบุรษทางด้านน ก็จะเลือกเทพบุปผาออกมา
ี
ี

ุ
เพราะใช้ดอกไม้เปนสัญลักษณ์ เหล่าบุรษและสตรีจึงไม่
็







484

็
่
ี
ร้ว่าอกฝายเปนใคร หลังจากเลือกได้แล้ว ก็ค่อยเปดม่าน
ู
ิ
ออก แล้วผู้พิทักษ์บุปผาก็จะสวมมงกุฎหมนมาลาให้เท

ื


ี
ื
ี
พบุปผา นก็คอพิธการในงานชมบุปผา”
ี







ี
ซูหลีเลิกคิ วขึ นเล็กน้อย มิน่าซูเนยนเอ๋อร์กับซูหร่ยถึงให้
ุ

ความสําคัญกับงานชมบุปผาในวันน ยิงนัก ทแท้ก็มเรื อง

ี
ี
ี

่
ี
เช่นน อยูด้วย









ุ
ี

คนทมางานชมบุปผา ต่างก็เปนบุรษหนุ่มรปงามในเมอง
็
ื
ู
หลวง พ นเพตระกูลก็ล้วนแต่ดเลิศ หากเปดเผยใบหน้า
ื
ิ
ี
ในงานชมบุปผา รวมถึงชอเสียงเรียงนามตนเอง กระทัง

ื

ได้แต่งงาน...


















485

เกรงว่าคงจะเพิมสีสันไม่น้อย!











ี

ื
ซูหลียกยิ มมุมปาก งานน ฟงดูเหมอนงานเชอมสัมพันธ์
ื
ั

ี
ของศตวรรษทยสิบเอ็ด
ี








ี
ี


ี
เพยงแต่สิ งทน่าสนใจทสุดในงานชมบุปผา ก็คอสามารถ
ื
มองเห็นกันได้เพยงเงาร่าง แต่กลับไม่อาจมองเห็นรป
ี
ู
โฉมของอกฝายผ่านฉากกั น
ี
่











ู
มฉากกั นขวางอยู ย่อมไม่ร้ว่าคนทแสดงฝไม้ลายมอตรง
ี
ี
ื
ี
่
ู
ี
หน้ามรปโฉมเปนเช่นไร
็






เพยงอาศัยความร้สึกในการเลือก
ี
ู





486

บวกกับแรงดึงดูดใจ













ี
ี

“คุณชายซู คุณชายเซย นคอรหัสดอกไม้ของท่านทั ง
ื
ี
สอง” มเด็กรับใช้ท่าทางคล่องแคล่วเดินถอถาดไม้แดง
ื

ี
ี
เข้ามา ภายในถาด มเพยงแผ่นไม้สองแท่ง










ี
ซูหลีเลิกคิ วขึ น มองไปทางเซยอวเสียนอย่างไม่ร้
ู
ี










ี
ี

ี
ี

ี
“พซู นก็คอรหัสดอกไม้สําหรับเทพบุปผา เดยวหากพซู
ื
ชนชอบการแสดงความสามารถอันใด ก็มอบรหัสดอกไม้
ื

น ให้ไป”
ี










487

ี
ซูหลีพลันกระจ่างแจ้ง มันมไว้ใช้สําหรับให้คะแนนโดยไม่



ื
ิ
ี
ระบุชอ แผ่นไม้ช นน ก็เท่ากับบัตรคะแนนของนาง หาก

นางชอบการแสดงของสตรีนางไหน ก็ให้มอบแผ่นไม้ให้




ี
่
ี
ไป เช่นน ก็เท่ากับเปนการให้คะแนนอกฝาย
็































































488

ี
ี

ตอนท 53 ไม่เห็นแก่หน้าซูเนยนเอ๋อร์






















ี

ิ


เซยอวเสียนเพิงจะพูดจบ ฉนโม่โจวก็ประกาศเริมงานชม
ี

บุปผาแล้ว









ั


ี
ตามประเพณแล้วงานชมบุปผาจะเริมจากทางฝงสุภาพ
สตรี











ดังนั นหลังจากฉนโม่โจวนังลง ก็มคนขับขานนามกรขึ น

ิ
ี


489

มา












ื
็

“เทพธดาเหยาหวง[1]!” เหยาหวงเปนหนึ งในชอพันธุ์
ิ
ี

็
ื

ของดอกโบตัน แขกในงานวันน ต่างก็ใช้ชอดอกไม้เปน
รหัสประจําตัว ทางด้านสุภาพสตรีจะเรียกว่าเทพธดา
ิ


ส่วนฝายชายจะเรียกว่าคุณชาย
่












ซูหลีนังอยู อดเหยยดย มไม่ได้
ี
ิ
่








นางดูไม่ออกว่าคนอย่างฉนโม่โจวเองก็มอารมณ์นักกว ี
ี
ิ

ิ
กับเขาด้วย เทพธดากับคุณชายอย่างนั นหรือ











ิ
จ ๆ!






490

ี

ิ
ิ
เทพธดาเหยาหวงผู้น มาถึงก็เริมบรรเลงฉน[2]ในบท
เพลงขุนเขาสูงสายนํ าไหลริน ซูหลีฟงแล้วก็เฉยๆ นาง
ั



่
แอบง่วงอยูบ้าง











่

“นายน้อย” ซูหลีทอยูด้านข้างมาโดยตลอด ส่งนํ าชามา
ี
่
ให้นางอย่างเฉลียวฉลาด พร้อมกับเรียกซูหลีอยูข้างหู











ี
“มอะไร” ซูหลีเลิกคิ ว ถามเสียงค่อย










ิ
็
๋
ี
ี
“คนทดดฉนผู้น เหมอนจะเปนคุณหนูรองเจ้าค่ะ” ไปฉน

ี
ื
ิ
มองฉากกั น ก่อนจะหันหน้ากลับมา เอ่ยกับซูหลีเสียง
เบา









491

ี
ี

“ซูเนยนเอ๋อร์?” ซูหลีคิดไม่ถึงว่าคนทปรากฏกายออกมา


็
ิ
ู
ี
๋
คนแรกจะเปนซูเนยนเอ๋อร์ แต่...ไปฉนร้ได้อย่างไร






ู
“เจ้าร้ได้อย่างไร”











“ก่อนหน้าน ตอนวันเกดนายท่าน คุณหนูรองเคยขับบท
ี
ิ

ี
เพลงน ให้นายท่านฟงเจ้าค่ะ อกทั งบ่าวมองดูแล้ว รปร่าง
ั
ู
ี

ี
็
คนผู้น ก็เหมอนคุณหนูรองยิงนัก น่าจะเปนคุณหนูรองไม่
ื
ผิดแน่”












๋
ี
ิ
ู
ไปฉนเอ่ยเช่นน ซูหลีก็เงยหน้ามอง พูดไปแล้วรปร่างเช่น
ี
ี

น ก็คล้ายกับซูเนยนเอ๋อร์มาก แม้แต่บนมวยผมก็ยังมเงา
ี





492

ี

ื
ี

ี
เครื องประดับ เหมอนกับทซูเนยนเอ๋อร์แต่งมาในวันน






“นายน้อยจะให้ดอกไม้คุณหนูรองไหมเจ้าคะ” ขณะทไป
๋
ี


ฉนพูดกับซูหลี เทพธดาเหยาหวงทอยูหลังฉากกั นก็จาก
ี
ิ
่
ิ
ี
ไปแล้ว ส่วนทางด้านน ก็มเด็กรับใช้ทดูเฉลียวฉลาดมา
ี
ี

เก็บรหัสดอกไม้












ซูหลียกยิ มเบาๆ นางไม่เคยได้ยินบทเพลงทซูเนยนเอ๋อร์
ี
ี


เลือกบรรเลงมาก่อน












ี
๋
ั
ฟงจากคําพูดของไปฉน ซูเนยนเอ๋อร์น่าจะแต่งเพลงน ขึ น
ิ
ี

ิ
เอง ทั งยังเคยแสดงต่อหน้าซูไท่ในงานวันเกด...













493

ี


ี
ซูเนยนเอ๋อร์ผู้น ช่างฉลาดยิงนัก








ิ

เปดมาก็เริมบรรเลงเพลงใหม่ ทําให้เพิมคะแนนได้ไม่

ี



่

ี
น้อย นอกจากนั นซูหลียังนังอยูทน นางเปนพชายของซู
็
ี
ี
ี


ี
เนยนเอ๋อร์ ซูเนยนเอ๋อร์แสดงออกชัดเจนขนาดน ก็น่าจะ

ี
โยนคะแนนให้ซูเนยนเอ๋อร์สักหนึ งแต้ม...





“นายน้อย!” ไปฉนเห็นซูหลีทําหน้าคล้ายยิ มคล้ายไม่ยิ ม
๋
ิ


แต่กลับมิได้ตอบคําถามนาง เวลาน เด็กรับใช้ททําหน้าท ี
ี
ี

เก็บรหัสดอกไม้เดินมาถึงโตะพวกเขาแล้ว
๊












ิ
ิ
ิ
ี
ซูหลีได้สติ ย มเบาๆ “จ การบรรเลงฉนน ช่างธรรมดานัก”










494

ี
ื
ความหมายของคําพูดน ก็คอ ไม่ให้รหัสดอกไม้










ี
ิ
ื
่

๋
ไปฉนทยนอยูด้านข้างงงงันเล็กน้อย





่
ซูไท่สอนบุตรชายบุตรสาวมาตลอด ยามอยูข้างนอกต้อง



ี
สามัคคกัน ดังนั นนางจึงเตอนให้ซูหลีมอบรหัสดอกไม้ให้
ื

ี

ซูเนยนเอ๋อร์ คิดไม่ถึงว่าซูหลีจะไม่ทํา










่
ี
็
ี

ซํ ายังร้ว่าคนผู้น เปนซูเนยนเอ๋อร์อยูเต็มอก
ู







่
ี

แม้แต่เซยอวเสียนทอยูด้านข้าง ก็ยังอดมองซูหลีไม่ได้
ี

ี
“พซูแน่ใจหรือ”
ี









495

ี

ิ
ซูเนยนเอ๋อร์บรรเลงเพลงในงานวันเกดซูไท่ครานั น มผู้
ี

ี

ี
ู
ี
ี
ี
ู
ี

ี
คนมากมายทร้เรื องน เซยอวเสียนเองก็ร้เรื องน ด อกทั ง
ี
่

ู
ี
ั
เขายังเคยฟงเพลงน มาก่อน ย่อมร้ว่าคนทอยูหลังฉากกั น
็
เปนใคร

แต่ซูหลีกลับ...













ี
“คุณชายเซยเห็นว่าอย่างไร” ซูหลีเลิกคิ ว ปรายตามอง

เซยอวเสียนปราดหนึ ง
ี

ี









“บทเพลงแปลกใหม่ แต่ขาดความชํานาญในตัวฉนไป
ิ



ี

หน่อย” เซยอวเสียนตอบตามตรง
ี












496

ี

“ก็นันแหละ รหัสดอกไม้สมควรจะมอบให้ผู้ทมความ
ี
ี
็
สามารถดกว่า” ซูหลีตอบอย่างเปนธรรมชาติ









ั

ี

ื
เมอเซยอวเสียนได้ฟง ในดวงตาพลันสว่างวาบ

ี



















------












ี
[1] เหยาหวง คอ พชในสกุลโบตัน มสีขาวเหลือง
ื
ื








ื
ี
[2] ฉน หรือ พิณ คอ เครื องดนตรีประเภทเครื องดด
ิ







497

ี
โบราณของจน



















































































498